Της Ντέμπορα, ΗΠΑ

Από τότε που ήμουν παιδί, ήμουν ντροπαλή και αργόστροφη. Όλοι στην οικογένειά μου έλεγαν πως δεν ήμουν έξυπνη, αλλά χαζούλα. Επιπλέον, δεν είχα καλές γλωσσικές ικανότητες, οπότε είχα την τάση να αγχώνομαι όταν μιλούσα μπροστά σε πολύ κόσμο. Με το που αγχωνόμουν, το μυαλό μου θόλωνε, οπότε συχνά δεν έλεγα τίποτα. Στο σχολείο, όταν ρωτούσε κάτι ο δάσκαλος, όλοι οι συμμαθητές μου απαντούσαν με ενθουσιασμό. Εγώ, όμως, δεν τολμούσα να σηκώσω το χέρι για να πω την απάντηση, ακόμη κι όταν την ήξερα. Είτε περίμενα παθητικά να με ρωτήσει ο δάσκαλος είτε έλεγα την απάντηση από μέσα μου. Η οικογένεια και οι φίλοι μου έλεγαν πως ήμουν αργόστροφη και δεν είχα ευφράδεια λόγου. Μάλιστα, ο πατέρας μου μου διηγούνταν συχνά μια ιστορία που έλεγε πως τα πιο αργά πουλιά πρέπει ν’ αρχίσουν να πετάνε πριν τα υπόλοιπα, ώστε να αντισταθμίσουν την έλλειψη ικανότητάς τους. Καθώς περνούσε ο καιρός, άρχισα κι εγώ να νιώθω πως ήμουν κάπως χαζούλα, και θεωρούσα πως τίποτε απ’ όσα έκανα δεν ήταν αρκετά καλό ώστε να το δείξω στους άλλους. Έτσι, κλείστηκα αρκετά στον εαυτό μου. Όταν άρχισα να πιστεύω στον Θεό, είδα πόσο ευγενικοί ήταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου, και τους ένιωθα σαν οικογένειά μου. Επίσης, ανοιγόμουν και μιλούσα με τους αδελφούς και τις αδελφές μου για την κατάστασή μου και τις δυσκολίες μου. Όλοι με βοηθούσαν και μου έδιναν κουράγιο, κι έτσι άρχισα να περιορίζομαι λιγότερο. Ένιωθα μια απελευθέρωση και μεγάλη απόλαυση μέσα μου. Ωστόσο, εξακολουθούσα να νιώθω πολύ περιορισμένη όταν μιλούσα μπροστά σε πλήθος ανθρώπων. Σε αρκετές συναθροίσεις, παρευρίσκονταν πολλοί άνθρωποι και, όταν ερχόταν η σειρά μου να συναναστραφώ, με έπιανε τρέμουλο από το άγχος. Δεν μπορούσα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και μπέρδευα τα λόγια μου. Αρκετές αδελφές σήκωναν το βλέμμα για να με κοιτάξουν, κι εγώ χαμογελούσα από αμηχανία. Εκείνη την ώρα, κοκκίνιζα από ντροπή και ήθελα απεγνωσμένα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Άρχισα να σκέφτομαι: «Τι γνώμη έχουν για μένα οι αδελφοί και οι αδελφές; Μήπως νομίζουν πως είμαι παντελώς άχρηστη; Απ’ ό,τι φαίνεται, θα πρέπει να μιλάω λιγότερο στο μέλλον και να αφήνω τους αδελφούς και τις αδελφές που έχουν καλό επίπεδο να συναναστρέφονται περισσότερο». Στις μετέπειτα συναθροίσεις, όταν μαζεύονταν πολλοί άνθρωποι, ήμουν πάντα η τελευταία που συναναστρεφόταν. Μερικές φορές, μάλιστα, δεν συναναστρεφόμουν καθόλου. Τολμούσα να συναναστραφώ χρησιμοποιώντας μόνο απλά λόγια, μπροστά σε μικρά πλήθη ή σε αδελφούς και αδελφές που γνώριζα καλά. Μερικές φορές, πετύχαινα κάποια αποτελέσματα όταν έκανα το καθήκον μου, και ο επιβλέπων μού ζήτησε να κάνω μια συζήτηση σχετικά με καλούς τρόπους και καλές μεθόδους, ώστε να μάθουν όλοι απ’ αυτά τα πράγματα και να τα χρησιμοποιούν ως αναφορά. Ωστόσο, μόλις σκέφτηκα να συζητάω πράγματα μπροστά σε πολλούς αδελφούς και αδελφές, φοβήθηκα πολύ. Ανησυχούσα πως, όταν ερχόταν η ώρα, θα αγχωνόμουν πολύ και θα μιλούσα ασυνάρτητα. Θα ένιωθα μεγάλη αμηχανία! Αρνήθηκα ξανά και ξανά, με την αιτιολογία ότι δεν είχα καμία ειδική μέθοδο. Αργότερα, συλλογίστηκα τον λόγο που φοβόμουν και έκανα πίσω κάθε φορά που έπρεπε να μιλήσω μπροστά σε πολλούς ανθρώπους.

Μια φορά, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που από παιδιά είναι αργόστροφοι, δεν έχουν ευφράδεια λόγου και έχουν συνηθισμένη εμφάνιση, κι έτσι άλλα μέλη της οικογένειάς τους και της κοινωνίας κάνουν κάποια αρνητικά σχόλια γι’ αυτούς. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι λένε: “Αυτό το παιδί είναι κουφιοκέφαλο, αντιδρά σε όλα αργά και μιλάει αδέξια. Κοίτα την κόρη του τάδε· τους γοητεύει όλους με τα γλυκόλογά της. Όταν αυτό το παιδί συναντάει ανθρώπους, δεν ξέρει τι να πει ή πώς να τους κάνει χαρούμενους, κι όταν κάνει κάτι λάθος, δεν ξέρει τι εξήγηση ή δικαιολογία να δώσει. Είναι ηλίθιο το παιδί”. Αυτό το λένε οι γονείς τους, αλλά και οι συγγενείς, οι φίλοι και οι δάσκαλοί τους. Αυτό το περιβάλλον ασκεί ανεπαίσθητα μια ορισμένη πίεση σε τέτοια άτομα, με αποτέλεσμα να αναπτύσσουν ασυνείδητα ένα ορισμένο είδος νοοτροπίας. Τι είδους νοοτροπία; Νιώθουν ότι δεν είναι ελκυστικοί και ότι σε κανέναν δεν αρέσει η εμφάνισή τους, ότι δεν τα πάνε καλά στις σπουδές τους και ότι είναι αργοί στις αντιδράσεις τους· ντρέπονται μονίμως ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν όταν βλέπουν άλλους, και ντρέπονται πολύ να πουν ευχαριστώ όταν οι άλλοι τους δίνουν κάτι. Σκέφτονται μέσα τους: “Γιατί μιλάω τόσο αδέξια; Γιατί οι άλλοι άνθρωποι είναι τόσο γλυκομίλητοι; Είμαι τελείως χαζός!” Υποσυνείδητα, θεωρούν ότι είναι εξαιρετικά άχρηστοι, αλλά και πάλι δεν είναι πρόθυμοι ν’ αναγνωρίσουν ότι είναι τόσο άχρηστοι, τόσο χαζοί. Μέσα στην καρδιά τους αναρωτιούνται συχνά: “Είμαι όντως τόσο χαζός; Είμαι όντως τόσο αντιπαθής;” Δεν τους συμπαθούν οι γονείς τους, ούτε τα αδέλφια τους, οι δάσκαλοι ή οι συμμαθητές τους. Και κατά καιρούς τα μέλη της οικογένειάς τους, οι συγγενείς και οι φίλοι τους λένε γι’ αυτούς: “Είναι κοντός, έχει μικρά μάτια και μικρή μύτη, και με τέτοια εμφάνιση, δεν θα καταφέρει και πολλά όταν μεγαλώσει”. Σ’ αυτό το περιβάλλον, από το να νιώθουν αρχικά αντίσταση μέσα στην καρδιά τους, φτάνουν στο σημείο να αποδέχονται και ν’ αναγνωρίζουν σταδιακά τις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις τους, αλλά ταυτόχρονα προκύπτει ένα αρνητικό συναίσθημα στα βάθη της καρδιάς τους. Πώς ονομάζεται αυτό το συναίσθημα; Κατωτερότητα. Οι άνθρωποι που νιώθουν κατωτερότητα βλέπουν μόνο τα ελαττώματά τους και όχι τα δυνατά τους σημεία· νιώθουν πάντα ότι δεν είναι ελκυστικοί, ότι είναι αντιπαθείς, ότι το μυαλό τους δεν είναι κοφτερό και οι αντιδράσεις τους είναι αργές, και ότι δεν είναι σε θέση να “διαβάσουν” τους ανθρώπους. Με λίγα λόγια, νιώθουν εντελώς ανεπαρκείς. Αυτή η νοοτροπία της κατωτερότητας έρχεται σταδιακά να κυριαρχήσει μέσα στην καρδιά σου και γίνεται ένα ακλόνητο συναίσθημα που τυλίγει την καρδιά σου. Αφού μεγαλώσεις και βγεις στον κόσμο, ή παντρευτείς και κάνεις καριέρα, ανεξάρτητα από την κοινωνική σου ταυτότητα και θέση, αυτό το συναίσθημα της κατωτερότητας που φυτεύτηκε κατά την ανατροφή σου από τότε που ήσουν παιδί εξακολουθεί να σε επηρεάζει και να σε ελέγχει, κάνοντάς σε να νιώθεις ότι είσαι χειρότερος από τους άλλους από κάθε άποψη» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (1)]. Τα λόγια του Θεού ήταν πολύ σχετικά με την κατάστασή μου. Από τότε που ήμουν παιδί, οι γύρω μου έλεγαν πως δεν είχα ευφράδεια λόγου και πως ήμουν αργόστροφη. Εκτός αυτού, η οικογένειά μου έλεγε συχνά: «Κοίτα πόσο έξυπνη είναι η μεγάλη σου αδερφή. Εσύ, όμως, έτσι όπως είσαι δεν θα ταιριάξεις ποτέ πουθενά…» Σταδιακά, άρχισα να νιώθω όλο και περισσότερο πως δεν ήμουν τόσο έξυπνη σαν τους άλλους, και ανέπτυξα σύμπλεγμα κατωτερότητας. Από τότε που ήμουν παιδί μέχρι που ενηλικιώθηκα, δεν σκέφτηκα ποτέ πως είχα κάποιο προτέρημα: Δεν έχω καλές ικανότητες έκφρασης, κι οι ψυχικές αντοχές μου είναι πολύ μικρές, οπότε αγχωνόμουν όταν μιλούσα μπροστά σε πολλούς ανθρώπους. Επιπλέον, δεν είμαι πολύ εύστροφη, επομένως δεν μιλούσα πολύ συχνά και δεν συμμετείχα σε πολλά πράγματα. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, συχνά φοβόμουν πως οι αδελφοί και οι αδελφές μου θα με περιφρονούσαν επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ καλά, και προσπαθούσα να λέω όσο το δυνατόν λιγότερα, ώστε να μην ντροπιαστώ. Ήμουν πολύ παθητική όταν συναναστρεφόμουν στις συναθροίσεις, αρνούμουν να συζητήσω για το τι είχα αποκομίσει κάνοντας το καθήκον μου και επέλεγα συνεχώς να κάνω πίσω. Επειδή με επηρέαζε το αίσθημα κατωτερότητας, έχασα πολλές ευκαιρίες να αποκτήσω την αλήθεια και δεν μπορούσα να κάνω ούτε τα καθήκοντα που ήμουν ικανή να κάνω. Ένιωθα πως η ζωή μου ήταν αξιολύπητη, οπότε ήθελα να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω αυτό το πρόβλημα.

Μια μέρα, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Η καρδιά σου είναι γεμάτη με αυτό το αίσθημα κατωτερότητας, και αυτό το αίσθημα το νιώθεις για πολύ καιρό, δεν είναι απλώς κάποιο εφήμερο αίσθημα. Αντίθετα, ελέγχει στενά τις σκέψεις σου βαθιά μέσα από την ψυχή σου, σφραγίζει ερμητικά τα χείλη σου, και έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο σωστά κατανοείς τα πράγματα ή από το ποιες απόψεις και ποια γνώμη έχεις ως προς τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, τολμάς μόνο να σκεφτείς και να κλωθογυρίσεις τα πράγματα μέσα στην καρδιά σου, χωρίς να έχεις ποτέ το θάρρος να τα εκφέρεις. Είτε οι άλλοι άνθρωποι επιδοκιμάσουν αυτά που λες είτε σε διορθώσουν και σε επικρίνουν, εσύ δεν θα τολμήσεις να αντιμετωπίσεις ή να δεις ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Εξαιτίας του αισθήματος κατωτερότητας που νιώθεις μέσα σου, το οποίο σου λέει: “Μην το κάνεις αυτό, απλώς δεν έχεις τα φόντα να το κάνεις. Δεν έχεις αυτού του είδους το επίπεδο, δεν έχεις αυτού του είδους την πραγματικότητα, δεν θα πρέπει να το κάνεις, απλώς δεν είναι στον χαρακτήρα σου. Μην κάνεις τίποτα και μη σκεφτείς τίποτα τώρα. Θα είσαι ο αληθινός σου εαυτός μόνο αν ζεις μες στην κατωτερότητα. Δεν έχεις τα προσόντα να επιδιώξεις την αλήθεια ή να ανοίξεις την καρδιά σου και να πεις αυτά που θέλεις και να συνδεθείς με τους άλλους όπως κάνουν οι υπόλοιποι. Και αυτό οφείλεται στο ότι είσαι άχρηστος, δεν είσαι εξίσου καλός με εκείνους”. Αυτό το αίσθημα κατωτερότητας καθοδηγεί το σκεπτικό των ανθρώπων μέσα στο μυαλό τους· τους εμποδίζει να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις που θα πρέπει να εκπληρώνει ένας κανονικός άνθρωπος και να ζουν τη ζωή της κανονικής ανθρώπινης φύσης την οποία θα πρέπει να ζουν, ενώ κατευθύνει επίσης τους τρόπους και τα μέσα, καθώς και την κατεύθυνση και τους στόχους του τρόπου με τον οποίο βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα, και του τρόπου με τον οποίο συμπεριφέρονται και ενεργούν. […] Από αυτές τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις και αποκαλύψεις, μπορούμε να δούμε πως μόλις αυτό το μεμονωμένο αρνητικό συναίσθημα —το αίσθημα κατωτερότητας— αρχίσει να επιδρά και έχει ριζώσει στα μύχια της καρδιάς των ανθρώπων τότε, αν εκείνοι δεν επιδιώκουν την αλήθεια, θα δυσκολευτούν πολύ να το εκριζώσουν και να ξεφύγουν από τον περιορισμό του, και θα περιορίζονται από αυτό οτιδήποτε κι αν κάνουν. Παρόλο που δεν μπορεί να πει κανείς ότι αυτό το συναίσθημα είναι μια διεφθαρμένη διάθεση, έχει ήδη προκαλέσει σοβαρή αρνητική επίδραση στους ανθρώπους· καταπιέζει σκληρά την ανθρώπινη φύση τους και έχει μεγάλο αρνητικό αντίκτυπο στα διάφορα συναισθήματα και στα λόγια και τις πράξεις της κανονικής ανθρώπινης φύσης τους. Αυτές οι συνέπειες είναι πολύ σοβαρές. Σε μικρή κλίμακα, επηρεάζει την προσωπικότητά τους, τις προτιμήσεις τους και τις φιλοδοξίες τους· σε μεγάλη κλίμακα, επηρεάζει τους στόχους και την κατεύθυνσή τους στη ζωή. Από τις αιτίες αυτού του συναισθήματος κατωτερότητας, από την ανάπτυξή του και από τις συνέπειες που επιφέρει σε έναν άνθρωπο, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, δεν είναι κάτι που οι άνθρωποι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (1)]. Όταν αντιπαρέβαλα τον εαυτό μου με τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πόσο βλάπτει το να ζει κανείς με αίσθημα κατωτερότητας. Η κατωτερότητα δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά επηρεάζει άμεσα τη διαγωγή και τις πράξεις σου. Σε δεσμεύει και σε παγιδεύει. Από τότε που ήμουν παιδί, όλοι οι γύρω μου έλεγαν πως ήμουν αργόστροφη και πως δεν είχα ευφράδεια λόγου. Μάλιστα, ο πατέρας μου μου διηγούνταν συχνά μια ιστορία που έλεγε πως τα πιο αργά πουλιά πρέπει ν’ αρχίσουν να πετάνε πριν τα υπόλοιπα, ώστε να αντισταθμίσουν την έλλειψη ικανότητάς τους. Σταδιακά, άρχισα να πιστεύω πως ήμουν από τη φύση μου πιο αργόστροφη από τους άλλους, οπότε συχνά δεν μιλούσα. Μάλιστα, δεν τολμούσα να πάρω την πρωτοβουλία να κάνω ούτε αυτά που μπορούσα. Το να συναθροίζονται οι αδελφοί και οι αδελφές για να συναναστραφούν πάνω στην αντίληψη και την κατανόηση που έχουν σχετικά με τα λόγια του Θεού θα έπρεπε να είναι κάτι θετικό. Εγώ, όμως, ένιωθα διαρκώς πως δεν ήξερα να μιλάω σωστά και φοβόμουν πως, αν δεν μιλούσα καλά, οι αδελφοί και οι αδελφές θα με περιφρονούσαν, με αποτέλεσμα να μην τολμώ να παίρνω τον λόγο και να συναναστρέφομαι με ευκολία. Μερικές φορές, δεν τολμούσα να συναναστραφώ ακόμη κι όταν είχα κάποιο φως και κατανόηση όσον αφορά τα λόγια του Θεού. Στην πραγματικότητα, αν πετύχεις κάποια αποτελέσματα καθώς κάνεις το καθήκον σου, αυτό οφείλεται στη διαφώτιση και την ηγεσία του Αγίου Πνεύματος, και θα πρέπει να μιλάς γι’ αυτό, ώστε να ωφεληθούν περισσότεροι αδελφοί και αδελφές. Ωστόσο, με επηρέαζε το αίσθημα κατωτερότητας και ανησυχούσα πως, αν αγχωνόμουν και δεν μπορούσα να μιλήσω σωστά, θα ντροπιαζόμουν. Αντ’ αυτού, επέλεξα να το αποφύγω, χάνοντας μια ευκαιρία να ασκηθώ. Με δέσμευε το αίσθημα κατωτερότητας και μ’ έκανε να νιώθω περιορισμένη σε όλα όσα έκανα ή έλεγα. Δεν μπορούσα να προσφερθώ να αναλάβω φορτία ενεργά και δεν σημείωνα καμία πρόοδο στη ζωή-είσοδό μου. Όταν είδα πόσο βλάπτει το να ζει κανείς με αίσθημα κατωτερότητας, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, το αίσθημα κατωτερότητας με δεσμεύει διαρκώς, από την παιδική μου ηλικία μέχρι την ενηλικίωση. Συνέχισε να με περιορίζει και αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, και δεν μπορούσα να εκπληρώσω το καθήκον μου. Δεν θέλω να συνεχίσω να ζω με αίσθημα κατωτερότητας. Θέλω να μεταστρέψω την κατάσταση. Βοήθησέ με να αποτινάξω τα δεσμά των αρνητικών συναισθημάτων».

Αργότερα, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Οπότε, πώς μπορείς να αξιολογήσεις και να γνωρίσεις τον εαυτό σου με ακρίβεια, καθώς και να αποτινάξεις το συναίσθημα της κατωτερότητας; Θα πρέπει να πάρεις τα λόγια του Θεού ως βάση της αυτογνωσίας σου —προσπάθησε να μάθεις πώς είναι η ανθρώπινη φύση σου, πώς είναι στην πραγματικότητα το επίπεδο και τα ταλέντα σου, καθώς και ποια δυνατά σημεία έχεις. Για παράδειγμα, έστω πως παλαιότερα σου άρεσε να τραγουδάς και ήσουν καλός σε αυτό, αλλά κάποιοι άνθρωποι σε επέκριναν και σε μείωναν συνεχώς, κι έλεγαν πως είσαι κακόφωνος και φάλτσος, οπότε πιστεύεις πως δεν μπορείς να τραγουδήσεις καλά και δεν τολμάς πια να το κάνεις μπροστά σε άλλους. Εκείνοι οι κοσμικοί άνθρωποι, οι μπερδεμένοι και μέτριοι άνθρωποι προέβησαν σε ανακριβείς αξιολογήσεις και κρίσεις για εσένα, περιόρισαν τα δικαιώματα που αξίζει η ανθρώπινη φύση σου και κατέπνιξαν το ταλέντο σου. Ως εκ τούτου, δεν τολμάς να τραγουδήσεις ούτε ένα τραγούδι, και έχεις το θάρρος να τραγουδήσεις δυνατά και να αφεθείς μόνο όταν είσαι ολομόναχος. Ακριβώς επειδή κατά κανόνα νιώθεις τόσο φριχτά καταπιεσμένος, δεν τολμάς να τραγουδήσεις ούτε ένα τραγούδι όταν δεν είσαι μόνος. Τολμάς να τραγουδήσεις μόνο όταν είσαι μόνος, απολαμβάνοντας τον χρόνο κατά τον οποίο μπορείς να τραγουδήσεις δυνατά και καθαρά —τι υπέροχη, απελευθερωτική και απολυτρωτική είναι εκείνη η στιγμή! Έτσι δεν είναι; Εξαιτίας της ζημιάς που σου έχουν προκαλέσει οι άνθρωποι, δεν ξέρεις ή δεν μπορείς να δεις καθαρά τι μπορείς να κάνεις πραγματικά, σε τι είσαι καλός και σε τι δεν είσαι καλός. Σε αυτού του είδους την κατάσταση, πρέπει να προβείς σε μια σωστή αξιολόγηση και να μετρήσεις σωστά τον εαυτό σου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Θα πρέπει να εξακριβώσεις τι έχεις μάθει και ποια είναι τα δυνατά σου σημεία, και να κάνεις ό,τι είσαι ικανός να κάνεις. Όσο για εκείνα τα πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις, τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειές σου, θα πρέπει να τις αναλογιστείς και να τις γνωρίσεις, και θα πρέπει επίσης να αξιολογήσεις και να γνωρίσεις με ακρίβεια πώς είναι το επίπεδό σου, αν είναι καλό ή χαμηλό. Αν δεν μπορείς να κατανοήσεις ή δεν γνωρίζεις ξεκάθαρα τα δικά σου προβλήματα, τότε ζήτα να σε αξιολογήσουν οι άνθρωποι γύρω σου που έχουν αντίληψη. Ανεξάρτητα από το αν αυτό που σου πουν είναι ακριβές, θα σου δώσει τουλάχιστον ένα σημείο αναφοράς, καθώς και τη δυνατότητα κατά βάση να κρίνεις ή να χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου. Τότε μπορείς να επιλύσεις το ουσιώδες πρόβλημα αυτού του αρνητικού συναισθήματος —του συναισθήματος κατωτερότητάς σου— και, σταδιακά, να το αφήσεις πίσω σου. Το συναίσθημα κατωτερότητας είναι εύκολο να επιλυθεί αν μπορεί κανείς να το διακρίνει, να αφυπνιστεί από αυτό και να αναζητήσει την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (1)]. Από τα λόγια του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Θα πρέπει να ζυγίζω και να αξιολογώ τον εαυτό μου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, κι όχι να επηρεάζομαι από τις ανακριβείς αξιολογήσεις των άλλων ούτε να τις αφήνω να επηρεάζουν την αντίληψη που έχω για τον εαυτό μου και την κρίση μου. Σκέφτηκα πως ο Θεός είχε πει ότι μπορούσα να ρωτήσω πώς με αξιολογούν οι αδελφοί και οι αδελφές που γνωρίζω καλά, κι έπειτα να ζυγίσω αντικειμενικά τον εαυτό μου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Επομένως, ρώτησα κάποιες αδελφές που με ήξεραν καλά. Είπαν: «Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τόσο άχρηστη όσο λες. Συνήθως, έχεις όντως τη δική σου κατανόηση για τις αρχές που αφορούν το καθήκον σου και μπορείς να συζητάς κάπως για το πώς να κατανοήσουμε τα λόγια του Θεού. Μερικές φορές, μπορείς, επίσης, να βοηθάς τους αδελφούς και τις αδελφές σου. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεις σωστά τον εαυτό σου». Όταν άκουσα πώς με αξιολόγησαν οι αδελφές, συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν τόσο χάλια όσο νόμιζα. Δεν γινόταν να συνεχίσω να ζω βάσει της εσφαλμένης αξιολόγησης των άλλων για μένα ούτε να κρίνω αρνητικά τον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα, δεν ισχύει πως δεν έχω κανένα απολύτως προτέρημα. Αν και η προσωπικότητά μου είναι κάπως εσωστρεφής και δεν είμαι εξίσου ικανή με τους άλλους να εκφράζομαι, ως επί το πλείστον, μπορώ να εξηγήσω καθαρά κάποια πράγματα, μπορώ να βρω κάποια καλά μονοπάτια άσκησης καθώς κάνω το καθήκον μου και μπορώ να παίξω κάποιον ρόλο. Θα πρέπει να αντιμετωπίζω ορθολογικά τις ελλείψεις μου. Στη συνέχεια, όταν ξαναέκανα αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μου, σκεφτόμουν: «Ο Θεός ορίζει τις γλωσσικές ικανότητες που έχει ένας άνθρωπος. Δεν μπορώ να νιώθω κατώτερη των άλλων εξαιτίας των ελλείψεών μου σ’ αυτόν τον τομέα ούτε μπορώ να περιορίζομαι συνεχώς. Θα πρέπει να υιοθετήσω τη σωστή νοοτροπία και να αντιμετωπίσω σωστά το θέμα, βάζοντας τα δυνατά μου να κάνω καλά όσα μπορώ να κάνω».

Μια φορά, μίλησα σε μια αδελφή για την κατάστασή μου. Είπε πως το κύριο πρόβλημά μου ήταν πως έδινα πολλή σημασία στην υπερηφάνεια και πως μ’ ένοιαζε υπερβολικά η γνώμη των άλλων για μένα. Έψαξα να διαβάσω λόγια του Θεού που σχετίζονται με τη διόρθωση μιας τέτοιας κατάστασης. Τα λόγια του Θεού λένε: «Όταν οι πρεσβύτεροι της οικογένειάς σου σου λένε συχνά ότι “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”, το κάνουν για να δίνεις σημασία στο να δίνεις καλή εντύπωση στους άλλους, να ζεις ευυπόληπτα και να αποφεύγεις να κάνεις πράγματα που σε ντροπιάζουν. Καθοδηγεί, λοιπόν, αυτό το ρητό τους ανθρώπους θετικά ή αρνητικά; Μπορεί να σε οδηγήσει στην αλήθεια; Μπορεί να σε οδηγήσει στην κατανόηση της αλήθειας; (Όχι, δεν μπορεί να το κάνει.) Ασφαλώς και δεν μπορεί! Αυτό που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους είναι να είναι ειλικρινείς. Όταν έχεις κάνει κάποια παράβαση, κάποιο λάθος ή κάτι που επαναστατεί ενάντια στον Θεό και πηγαίνει κόντρα στην αλήθεια, πρέπει να κάνεις αυτοκριτική, να καταλάβεις το λάθος σου και να αναλύσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου· μόνο έτσι μπορείς να μετανοήσεις αληθινά και, στη συνέχεια, να ενεργήσεις σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Τι είδους νοοτροπία πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι για να ασκηθούν στο να είναι ειλικρινείς; Υπάρχει κάποια σύγκρουση ανάμεσα στην απαιτούμενη νοοτροπία και την άποψη που εκφράζεται από το ρητό: “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”; (Ναι.) Ποια είναι η σύγκρουση; Το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του” λέει στους ανθρώπους να δίνουν σημασία στο να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να κάνουν περισσότερα πράγματα για να δίνουν καλή εντύπωση στους άλλους —και όχι να κάνουν πράγματα που είναι κακά ή ατιμωτικά, εκθέτοντας την άσχημη πλευρά τους— καθώς και να αποφεύγουν να ζουν μια ζωή που δεν είναι αξιοσέβαστη ή αξιοπρεπής. Για χάρη της υπερηφάνειάς του, για χάρη του να δίνει καλή εντύπωση, κάποιος δεν μπορεί να μιλά για τον εαυτό του ως εντελώς άχρηστο, πόσο μάλλον να λέει στους άλλους για τη σκοτεινή πλευρά του και τις επονείδιστες πτυχές του, επειδή πρέπει να ζει μια αξιοσέβαστη και αξιοπρεπή ζωή, και για να έχει αξιοπρέπεια χρειάζεται υπερηφάνεια, και για να έχει υπερηφάνεια χρειάζεται να προσποιείται και να ωραιοποιεί τον εαυτό του. Δεν συγκρούεται αυτό με το να είναι κανείς ειλικρινής άνθρωπος; (Ναι.) Όταν είσαι ειλικρινής άνθρωπος, έχεις ήδη απαρνηθεί το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”. Αν θέλεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος, μη δίνεις σημασία στην εικόνα σου· η εικόνα ενός ανθρώπου δεν αξίζει δεκάρα. Παρουσία της αλήθειας, πρέπει κανείς να εκθέτει τον εαυτό του, όχι να προσποιείται ή να δημιουργεί μια βιτρίνα. Πρέπει να αποκαλύπτει κανείς στον Θεό όλα τα γεγονότα και τις αλήθειες για τον εαυτό του, όπως το τι σκέφτεται πραγματικά, τα λάθη που έχει κάνει και τους τρόπους με τους οποίους έχει παραβιάσει τις αλήθεια-αρχές. Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα αποκαλύπτει και στους αδελφούς και τις αδελφές του. Δεν ζει κανείς για χάρη της περηφάνιας του, αλλά αντίθετα, ζει για να είναι ειλικρινής άνθρωπος, ζει για να επιδιώκει την αλήθεια, ζει για να είναι ένα αληθινό δημιουργημένο ον και να ικανοποιεί τον Θεό, καθώς και για να σωθεί. Αλλά όταν δεν κατανοείς αυτήν την αλήθεια και δεν κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, οι διαμορφωτικές επιρροές της οικογένειάς σου τείνουν να κυριαρχούν στην καρδιά σου. Έτσι, όταν κάνεις κάτι λάθος, το συγκαλύπτεις και προσποιείσαι, σκεπτόμενος: “Δεν μπορώ να το πω σε κανέναν αυτό, ούτε θα επιτρέψω σε οποιονδήποτε το ξέρει να το πει και στους άλλους. Αν κάποιος από εσάς το πει σε κάποιον, δεν θα του χαριστώ. Η υπερηφάνειά μου έρχεται πρώτη. Ο άνθρωπος ζει μονάχα για την υπερηφάνειά του, η οποία είναι σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο. Όποιος δεν έχει υπερηφάνεια, χάνει όλη την αξιοπρέπειά του. Επομένως, δεν μπορείς να λες την αλήθεια, πρέπει να προσποιείσαι, πρέπει να συγκαλύπτεις τα πράγματα, διαφορετικά δεν θα έχεις πλέον υπερηφάνεια ή αξιοπρέπεια και η ζωή σου θα είναι άχρηστη. Αν κανείς δεν σε σέβεται, τότε είσαι εντελώς άχρηστος, ένα σκουπίδι που δεν αξίζει τίποτα”. Είναι δυνατόν να καταφέρεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος αν ασκείσαι έτσι; Είναι δυνατόν να φανερώσεις ό,τι κρύβεις μέσα σου και να αναλύσεις τον εαυτό σου; (Όχι, δεν είναι.) Προφανώς, μ’ αυτόν τον τρόπο τηρείς το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”· ένα ρητό που έχει διαμορφώσει μέσα σου η οικογένειά σου. Ωστόσο, αν εγκαταλείψεις αυτό το ρητό για να επιδιώξεις την αλήθεια και να την κάνεις πράξη, θα πάψει να σε επηρεάζει και να είναι το σύνθημά σου ή η αρχή σου για τις πράξεις σου, και αντ’ αυτού, θα κάνεις τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που λέει το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”. Δεν θα ζεις για χάρη της περηφάνιας σου ούτε για χάρη της αξιοπρέπειάς σου, αλλά αντίθετα, θα ζεις για να επιδιώκεις την αλήθεια και να είσαι ειλικρινής άνθρωπος, και για να προσπαθείς να ικανοποιήσεις τον Θεό και να ζήσεις ως αληθινό δημιουργημένο ον. Αν τηρήσεις αυτήν την αρχή, θα έχεις εγκαταλείψει τα πράγματα τα οποία διαμορφώνει η οικογένειά σου μέσα σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Όταν αντιπαρέβαλα τον εαυτό μου με τα λόγια του Θεού, κατάλαβα γιατί δεν τολμούσα ποτέ να ανοιχτώ ή να εκφράσω την άποψή μου. Έφταιγε κυρίως πως είχα επηρεαστεί από σατανικά δηλητήρια, όπως «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» και «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». Θεωρούσα την υπερηφάνειά μου πιο σημαντική απ’ οτιδήποτε άλλο και σκεφτόμουν πως, αν ένας άνθρωπος χάσει το κύρος του, χάνει και την αξιοπρέπειά του. Είμαι αργόστροφη και δεν έχω καλές γλωσσικές ικανότητες, οπότε θεωρούσα ότι δεν έφτανα τους άλλους ούτε στο ήμισυ. Ένιωθα πολύ κατώτερη. Είχα την τάση να αγχώνομαι όταν μιλούσα μπροστά σε πολλούς ανθρώπους, από φόβο πως, αν δεν μπορούσα να εκφραστώ καλά, οι αδελφοί και αδελφές μου θα με περιφρονούσαν. Προτιμούσα, λοιπόν, να μένω σιωπηλή. Έπρεπε, όταν ήξερα καλούς τρόπους και καλές μεθόδους για να κάνω το καθήκον μου, να τους γνωστοποιώ στους αδελφούς και τις αδελφές μου, όχι μόνο για να τους βοηθάω, αλλά και για να βελτιώνω τα αποτελέσματα και την αποτελεσματικότητά τους καθώς έκαναν τα καθήκοντά τους. Ωστόσο, προκειμένου να διατηρήσω το κύρος μου, αρνούμουν και έβρισκα δικαιολογίες ξανά και ξανά. Συνειδητοποίησα ότι έδινα υπερβολική σημασία στην υπερηφάνειά μου και σκεφτόμουν συνεχώς τον εαυτό μου. Ήμουν πραγματικά πολύ εγωίστρια και ελεεινή! Η πρόθεση του Θεού είναι οι άνθρωποι να είναι ειλικρινείς και να μάθουν πώς να ανοίγονται για τον εαυτό τους, ξεσκεπάζοντας, μάλιστα, τα ελαττώματα και τις ελλείψεις τους. Δεν θα πρέπει να συγκαλύπτουν πράγματα και να φοράνε μάσκες. Όταν κατάλαβα την πρόθεση και την απαίτηση του Θεού, προσευχήθηκα σ’ Αυτόν: «Θεέ μου, δεν είμαι πρόθυμη να δεσμεύομαι και να περιορίζομαι διαρκώς από την υπερηφάνειά μου. Θέλω να αφήσω πίσω μου το αρνητικό αίσθημα της κατωτερότητας. Καθοδήγησέ με για να μπορέσω να κάνω πράξη την αλήθεια».

Μια φορά, επειδή πέτυχα κάποια αποτελέσματα καθώς έκανα το καθήκον μου, κατά τη σύνοψη του έργου, ο επιβλέπων μού ζήτησε να μιλήσω γι’ αυτό. Με το που σκέφτηκα να συναναστρέφομαι μπροστά σε τόσους ανθρώπους, φοβήθηκα λιγάκι. Πάνω που ήμουν έτοιμη να αρνηθώ, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι όλα τα περιβάλλοντα που συναντώ καθημερινά προκύπτουν με την άδεια του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο Θεός μού έδινε μια ευκαιρία να κάνω πράξη την αλήθεια, και θα έπρεπε να τ’ αποδεχτώ. Θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αν αφήσεις τις ατέλειες και τα ελαττώματά σου να συνυπάρχουν μ’ εσένα, τότε να τα αφήσεις να υπάρχουν, και ακόμη κι αν οι άλλοι δουν τις ατέλειές σου, αυτό μπορεί να είναι κιόλας ωφέλιμο για σένα, καθώς και ένα είδος προστασίας, το οποίο θα σε εμποδίσει να γίνεις αλαζονικός και επηρμένος. Ασφαλώς, για πολλούς ανθρώπους, το να αποκαλύψουν τις ατέλειες και τα ελαττώματά τους απαιτεί θάρρος. Κάποιοι άνθρωποι λένε: “Όλοι αποκαλύπτουν τα δυνατά τους σημεία και τα προσόντα τους. Ποιος θα αποκάλυπτε σκοπίμως τα αδύνατα σημεία του και τις ατέλειές του;” Δεν είναι ότι τα αποκαλύπτεις σκοπίμως, αλλά ότι τα αφήνεις να αποκαλυφθούν. Για παράδειγμα, αν είσαι συνεσταλμένος και συχνά νιώθεις νευρικότητα όταν μιλάς μπροστά σε πολλούς ανθρώπους, μπορείς να πάρεις την πρωτοβουλία να πεις στους άλλους: “Με πιάνει εύκολα νευρικότητα όταν μιλάω· ζητώ απλώς από όλους σας να δείξετε κατανόηση και να μη με κατακρίνετε γι’ αυτό”. Παίρνεις την πρωτοβουλία ν’ αποκαλύψεις τις ατέλειες και τα ελαττώματά σου σε όλους, έτσι ώστε να μπορούν να δείξουν κατανόηση και ανεκτικότητα απέναντί σου και να σε γνωρίσουν όλοι καλύτερα. Όσο περισσότερο σε γνωρίσουν όλοι, τόσο πιο ήρεμη θα είναι η καρδιά σου, ενώ θα περιορίζεσαι λιγότερο από τις ατέλειες και τα ελαττώματά σου. Ουσιαστικά, αυτό θα είναι ωφέλιμο και χρήσιμο για σένα. Όταν καλύπτεις συνεχώς τις ατέλειες και τα ελαττώματά σου, αυτό αποδεικνύει ότι δεν θέλεις να συνυπάρχεις μαζί τους. Αν τα αφήσεις να συνυπάρχουν μ’ εσένα, θα πρέπει να τα αποκαλύψεις· να μην ντρέπεσαι ούτε να αποθαρρύνεσαι, και να μη νιώθεις κατώτερος από τους άλλους ούτε να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καλός σε τίποτα και δεν έχεις καμία ελπίδα να σωθείς. Εφόσον μπορείς να επιδιώξεις την αλήθεια και μπορείς να κάνεις το καθήκον σου με όλη σου την καρδιά, όλη σου τη δύναμη και όλο σου το μυαλό σύμφωνα με τις αρχές, και η καρδιά σου είναι ειλικρινής και δεν φέρεσαι επιπόλαια απέναντι στον Θεό, τότε έχεις ελπίδα να σωθείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα πως αν κάποιος έχει μερικές ελλείψεις και προβλήματα, ο Θεός δεν τον καταδικάζει ούτε σημαίνει αυτό πως είναι κατώτερος των άλλων. Ο Θεός ελπίζει να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε σωστά τις ελλείψεις μας και να τις αφήνουμε να συνυπάρχουν μαζί μας. Αν καλύπτουμε τις ελλείψεις μας επειδή φοβόμαστε μη μας περιφρονήσουν οι άλλοι, αυτό είναι μεταμφίεση και εξαπάτηση. Θα περιοριζόμαστε διαρκώς και δεν θα μπορούμε να τα δώσουμε όλα ούτε σε όσα μπορούμε να κάνουμε. Είμαι εσωστρεφής από τη φύση μου και έχω την τάση να αγχώνομαι όταν βρίσκομαι με πολλούς ανθρώπους. Επίσης, δεν έχω την ικανότητα να εκφράζομαι καλά. Αυτό το όρισε ο Θεός. Δεν θα πρέπει να σκέφτομαι συνεχώς πώς να μην αγχώνομαι όταν μιλάω ή τι να κάνω για την ανικανότητά μου να εκφράζομαι καλά. Θα πρέπει να αντιμετωπίζω τον Θεό και να κάνω πράξη την ειλικρίνεια, να μιλάω για το πώς ακριβώς εργάστηκα και ποια ήταν η εμπειρία μου. Εφόσον βάζω τα δυνατά μου να το κάνω καλά, αυτό αρκεί. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, δεν θέλω να υπολογίζω την υπερηφάνειά μου. Θέλω μόνο να αντιμετωπίσω αυτήν τη συζήτηση σαν μια ευκαιρία να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής. Καθοδήγησέ με!» Επομένως, μίλησα σε όλους για τις εμπειρίες που είχα εκείνη την περίοδο, καθώς και για τα οφέλη που αποκόμισα καθώς έκανα το καθήκον μου. Αν και, πού και πού, μ’ έπιανε νευρικότητα και δεν τα διατύπωνα πολύ ωραία, αυτό δεν με περιόρισε και ένιωσα μια απελευθέρωση μέσα μου. Χάρη στα λόγια του Θεού, έκανα αυτοκριτική και κατάλαβα τον εαυτό μου, ενώ, σταδιακά, αποτίναξα τα δεσμά και τους περιορισμούς του αισθήματος κατωτερότητας, ώστε να μπορώ να κάνω το καθήκον μου με ενεργή και θετική στάση. Δόξα τω Θεώ!