Της Τσι Ζάο, Κίνα

Το 2004, με τη χάρη του Θεού αποδέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Στις συναθροίσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές, κάποιες φορές τους άκουγα να συναναστρέφονται για τις εμπειρίες τους, λέγοντας ότι, όταν ήταν άρρωστοι, δεν εγκατέλειπαν τα καθήκοντά τους και ανάρρωναν ως εκ θαύματος. Επίσης, διάβαζα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας τα οποία είχαν γράψει αδελφοί και αδελφές. Μια αδελφή είχε καρκίνο, αλλά συνέχισε να κάνει τα καθήκοντά της και, χωρίς να καταλάβει πώς έγινε, ο Θεός αφαίρεσε τον καρκίνο της. Όταν έμαθα γι’ αυτές τις βιωματικές μαρτυρίες, είπα μέσα μου: «Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές δοκιμάστηκαν από αρρώστιες, είχαν πίστη ώστε να τις βιώσουν· έμειναν σταθεροί στη μαρτυρία τους και η αρρώστια τους θεραπεύθηκε. Στο εξής, πρέπει να αντλώ διδάγματα από αυτούς. Όποια αρρώστια ή συμφορά κι αν έρθει, πρέπει να συνεχίσω απαρέγκλιτα τα καθήκοντά μου και να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Έτσι, θα ζω κι εγώ με τις ευλογίες του Θεού, όπως και οι αδελφοί και οι αδελφές».

Μια μέρα το καλοκαίρι του 2011, ήταν μεσημέρι και ο εφτάχρονος γιος μου έκανε πατίνια στο σαλόνι. Κατά λάθος, σκούντηξε την τηλεόραση, που έπεσε πάνω του. Εκείνος γέμισε αίματα και η μύτη του αιμορραγούσε ασταμάτητα. Έπαθα σοκ, μου κόπηκαν τα ήπατα. Αμέσως, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ό,τι κι αν συμβεί στο παιδί μου, είτε ζήσει είτε πεθάνει, Σε παρακαλώ, φρόντισε να μην παραπονεθεί η καρδιά μου». Στο νοσοκομείο, αφού εξέτασαν τον γιο μου, ο γιατρός είπε να τον παρακολουθώ στο σπίτι και, εφόσον δεν ανεβάσει πυρετό, όλα θα πάνε καλά. Αργότερα, ο γιος μου έγινε καλά. Πιο μετά, συλλογίστηκα αυτό το περιστατικό. Στη διάρκεια αυτής της κρίσης, δεν παραπονέθηκα, κι ο γιος μου έγινε γρήγορα καλά. Αυτό μ’ έπεισε ακόμα περισσότερο ότι, όταν με βρίσκει κάποια συμφορά, αν δεν παραπονιέμαι και μένω σταθερή στη μαρτυρία μου, θα μπορώ να βλέπω την προστασία και τις ευλογίες του Θεού. Από τότε και μετά, δαπανούσα εαυτόν με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο. Όποια καθήκοντα κι αν μου ανέθετε η εκκλησία, όση ταλαιπωρία και όποιο κόστος κι αν συνεπάγονταν, εγώ υποτασσόμουν. Ένιωθα ότι αγαπούσα τον Θεό και σίγουρα ο Θεός θα μ’ ευλογούσε στο μέλλον.

Τον Μάιο του 2016, έκανα τα καθήκοντά μου μακριά απ’ το σπίτι μου. Μια μέρα, ήρθε ένα γράμμα από το σπίτι μου που έλεγε ότι ο γιος μου είχε λευχαιμία, ήταν πολύ άρρωστος και είχε ήδη μπει στο νοσοκομείο. Άδειασε το μυαλό μου όταν διάβασα το γράμμα και πήγα στο δωμάτιό μου για να προσευχηθώ. Γονάτισα στο κρεβάτι, κλαίγοντας με λυγμούς, και είπα: «Θεέ μου, ο γιος μου είναι μόλις δώδεκα χρονών. Στ’ αλήθεια θα τον πάρεις;» Μετά από αυτό, δεν μπορούσα να πω τίποτε άλλο. Ήθελα να γυρίσω αμέσως πίσω για να φροντίσω τον γιο μου, να τον παρηγορήσω και να του δώσω κουράγιο. Σκέφτηκα, όμως, ότι υπήρχαν αντίχριστοι που αναστάτωναν την εκκλησιαστική ζωή, παρεμπόδιζαν διάφορα αντικείμενα του έργου και έβλαπταν τη ζωή των αδελφών. Την κρίσιμη αυτή στιγμή, ο Θεός παρακολουθούσε τι θα επέλεγα —αν θα προστάτευα το έργο της εκκλησίας ή αν θα έβαζα στην άκρη τα καθήκοντά μου για να φροντίσω τον γιο μου. Θυμήθηκα τον Ιώβ, που είχε υπομείνει τόσο μεγάλες δοκιμασίες —η περιουσία του είχε κλαπεί, τα παιδιά του είχαν σκοτωθεί και το κορμί του είχε γεμίσει πληγές— αλλά δεν παραπονέθηκε ενάντια στον Θεό και έμεινε ακλόνητος στη μαρτυρία του. Στο τέλος, εμφανίστηκε σ’ εκείνον ο Θεός και όχι μόνο τον γιάτρεψε, αλλά και τον ευλόγησε διπλά. Σκέφτηκα ότι η αρρώστια του γιου μου ήταν στα χέρια του Θεού και τότε ήξερα ότι έπρεπε να επιλέξω να ικανοποιήσω τον Θεό και να επιμείνω στα καθήκοντά μου, ώστε να μην επιτρέψω να κυριαρχήσουν οι δολοπλοκίες του Σατανά. Πίστευα ότι, αν έμενα σταθερή στη μαρτυρία μου, ο Θεός θα ευλογούσε τον γιο μου ώστε να αναρρώσει. Σκέφτηκα τον Αβραάμ, που υποτάχθηκε στον Θεό και ήταν πρόθυμος να θυσιάσει τον μοναχογιό του, τον Ισαάκ. Ο Θεός δεν πήρε τον γιο του, αλλά του χάρισε κι άλλες ευλογίες. Ένιωσα τότε ακόμα περισσότερο ότι ο Θεός δοκίμαζε κι εμένα με την αρρώστια του γιου μου. Πίστευα ότι, αν εμπιστευόμουν τον γιο μου στα χέρια του Θεού και έμενα ακλόνητη στη μαρτυρία μου, ο Θεός θα τον ευλογούσε ώστε να αναρρώσει. Μετά από αυτό, δεν προβληματίστηκα άλλο για την αρρώστια του γιου μου, αλλά ασχολήθηκα αποκλειστικά με τα καθήκοντά μου.

Όταν επέστρεψα σπίτι μου τρεις μήνες αργότερα, ο άντρας μου μου είπε ότι ο γιος μας δεν είχε λευχαιμία· απλώς είχε αυξημένα λευκά αιμοσφαίρια και αδύναμο ανοσοποιητικό. Αυτό, αν έμενε χωρίς έγκαιρη θεραπεία, ίσως εξελισσόταν σε λευχαιμία. Πήγαμε σε αρκετά φημισμένα νοσοκομεία. Τον εξέτασαν πολλοί ειδικοί, που όμως δεν μπορούσαν να βγάλουν διάγνωση. Δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να γυρίσουμε σπίτι και να ακολουθήσουμε συντηρητική θεραπεία. Ξοδέψαμε πάνω από δύο χιλιάδες γουάν σε κινεζικά φάρμακα, αλλά δεν υπήρξε καμία βελτίωση. Είπα μέσα μου: «Για τον Θεό δεν υπάρχουν δύσκολα περιστατικά. Εφόσον οι άνθρωποι βασίζονται με ειλικρίνεια στον Θεό και υποτάσσονται σ’ Αυτόν, δεν είναι εύκολο για τον Θεό να τους γιατρέψει;» Στη συνέχεια, συναναστρεφόμουν συχνά με το παιδί μου: «Σ’ αυτήν την αρρώστια, δεν πρέπει να παραπονιόμαστε, αλλά πρέπει να υποτασσόμαστε στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Αν μείνουμε ακλόνητοι στη μαρτυρία μας, ο Θεός θα σε προστατέψει και θα σε βοηθήσει να γίνεις καλά». Στο μεταξύ, έψαχνα παντού παραδοσιακά γιατρικά για ν’ αντιμετωπίσω την αρρώστια του γιου μου. Ωστόσο, πέρασε ένας μήνας και η κατάσταση του παιδιού μου όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά επιδεινώθηκε κιόλας. Άρχισα να νιώθω αρνητική και αδύναμη πνευματικά. Σκεφτόμουν: «Κάνω τα καθήκοντά μου με επιμέλεια απ’ όταν αρρώστησε το παιδί μου. Γιατί δεν προστατεύει ο Θεός την υγεία του; Γιατί, παρότι δέχεται περισσότερη θεραπεία, η κατάστασή του χειροτερεύει; Αν, όπως είπαν οι γιατροί, εξελιχθεί όντως σε λευχαιμία, θα χαθεί κάθε ελπίδα για τον γιο μου». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο φοβόμουν.

Ένα πρωί, ο σύζυγός μου μου είπε βουρκωμένος: «Δοκιμάσαμε όλες τις μεθόδους για την αρρώστια του παιδιού, αλλά όχι μόνο δεν γίνεται καλύτερα, αλλά χειροτερεύει κιόλας. Τι θα κάνουμε;» Βλέποντας την αγωνία του άντρα μου, ένιωσα απερίγραπτη στενοχώρια. Έτσι, έβγαλα να διαβάσω τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν οι άνθρωποι υποβάλλονται σε δοκιμασίες, είναι φυσιολογικό να είναι αδύναμοι, να είναι αρνητικοί μέσα τους, να μην κατανοούν τις προθέσεις του Θεού ή να στερούνται διαύγειας όσον αφορά το μονοπάτι άσκησης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, πρέπει να έχεις πίστη στο έργο του Θεού και, όπως και ο Ιώβ, να μην αρνείσαι τον Θεό. Παρόλο που ο Ιώβ ήταν αδύναμος και αναθεμάτισε την ημέρα που γεννήθηκε, δεν αρνήθηκε πως όλα όσα έχουν οι άνθρωποι από τότε που γεννιούνται τα παρέχει ο Ιεχωβά και πως ο Ιεχωβά είναι, επίσης, Αυτός που τα παίρνει πίσω. Σε όποιες δοκιμασίες κι αν υποβλήθηκε, διατήρησε αυτήν την πεποίθηση. Κατά τις εμπειρίες σου, σε όποιον εξευγενισμό κι αν σε υποβάλλουν τα λόγια του Θεού, αυτό που θέλει ο Θεός είναι, γενικά, η πίστη σου και η καρδιά σου που αγαπά τον Θεό. Αυτό που οδηγεί Εκείνος στην τελείωση όταν εργάζεται έτσι είναι η πίστη, η αγάπη και η αποφασιστικότητα των ανθρώπων. Ο Θεός επιτελεί το έργο της τελείωσης πάνω στους ανθρώπους και αυτοί δεν μπορούν να το δουν ή να το αγγίξουν· υπό αυτές τις συνθήκες, απαιτείται πίστη. Όταν κάτι δεν είναι ορατό δια του γυμνού οφθαλμού, απαιτείται πίστη. Όταν δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τις αντιλήψεις σου, απαιτείται πίστη. Όταν δεν έχεις διαύγεια σχετικά με το έργο του Θεού, αυτό που απαιτείται από σένα είναι να έχεις πίστη, και να τηρείς ακλόνητη στάση και να παραμένεις σταθερός στη μαρτυρία σου. Όταν ο Ιώβ έφτασε σ’ αυτό το σημείο, ο Θεός τού εμφανίστηκε και του μίλησε. Τουτέστιν, μόνο όταν έχεις πίστη, θα είσαι σε θέση να δεις τον Θεό. Όταν έχεις πίστη, θα σε οδηγήσει ο Θεός στην τελείωση, ενώ αν δεν έχεις πίστη, δεν θα μπορεί να το κάνει αυτό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα κάπως τι είναι η αληθινή πίστη: να πιστεύουμε στον Θεό και να μένουμε σταθεροί στη μαρτυρία μας για Εκείνον, ακόμη και όταν δεν μπορούμε να δούμε το έργο Του ή να συλλάβουμε τις προθέσεις Του, σαν τον Ιώβ, που ποτέ, καμία στιγμή, δεν αρνήθηκε τον Θεό. Αυτό επιθυμεί ο Θεός. Συναναστράφηκα με τον σύζυγό μου: «Αν απλώς πιστεύουμε στον Θεό και κάνουμε τα καθήκοντά μας όταν όλα πάνε καλά, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε αληθινή πίστη. Όταν αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες και δεν μπορούμε να δούμε ποια θα είναι τα αποτελέσματα, αλλά είμαστε ακόμη ικανοί να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον Θεό και να Τον ακολουθούμε, αυτή είναι η γνήσια πίστη, και είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα του εξευγενισμού και των δοκιμασιών του Θεού. Αλλιώς, θα πιστεύαμε στον Θεό μόνο για τη χάρη και τα οφέλη Του, και ο Σατανάς θα μας κατηγορούσε και θα αρνιόταν να μας αναγνωρίσει. Είτε βελτιωθεί η κατάσταση του γιου μας είτε όχι, αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε τον Θεό και να υποτασσόμαστε σ’ Αυτόν, ο Σατανάς θα ηττηθεί και θα ντροπιαστεί, και ο Θεός θα δοξαστεί από εμάς». Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο άντρας μου, έγνεψε καταφατικά.

Στη συνέχεια, η κατάσταση του γιου μας δεν έδειξε σημάδια βελτίωσης. Μια μέρα, ο γιος μας ακουμπούσε στο περβάζι κι έβλεπε τα άλλα παιδιά που πήγαιναν σχολείο με τις τσάντες τους. Έδειχνε να ζηλεύει, ήταν βουρκωμένος και είπε κομπιάζοντας: «Μαμά, όλα τα άλλα παιδιά πάνε σχολείο, αλλά εγώ είμαι άρρωστος και δεν μπορώ να πάω. Συνέχεια μου λες να υποταχθώ στον Θεό. Πόσον καιρό πρέπει να υποταχθώ μέχρι να γίνω καλά;» Τα λόγια του γιου μου ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά. Η πίστη μου δεν μπορούσε να το αντέξει άλλο. Είπα μέσα μου: «Απ’ όταν αρρώστησε το παιδί μου, υποφέρω, αλλά συνεχίζω σταθερά τα καθήκοντά μου. Ήδη έχω αφιερώσει σ’ αυτά όλες μου τις δυνάμεις. Γιατί ο Θεός δεν έχει γιατρέψει ακόμα την αρρώστια του; Δεν είναι αρκετά ειλικρινής η καρδιά μου; Ο γιατρός είπε ότι, αν ο γιος μου δεν θεραπευτεί, μπορεί να χρειαστεί ακρωτηριασμό. Αν του συμβεί αυτό, πώς θα ζήσει στο μέλλον;» Καθώς σκεφτόμουν αυτές τις φριχτές συνέπειες, η καρδιά μου πονούσε ανυπόφορα, σαν να είχε μπει στη μηχανή του κιμά. Όταν έφτασα σ’ αυτό το επίπεδο πόνου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, γιατί δεν βελτιώνεται η αρρώστια του γιου μου; Έχω πολύ μικρό ανάστημα, δεν αντέχω πια. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με για να κατανοήσω την πρόθεσή Σου».

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο επικεφαλής μας μου έστειλε μια επιστολή και ζητούσε τη συνεργασία μου σ’ ένα συγκεκριμένο καθήκον. Αρνήθηκα, επειδή ανησυχούσα για την αρρώστια του γιου μου. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι, όλα τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, δεν είχα αρνηθεί ποτέ κανένα καθήκον, όσο μεγάλη δυσκολία κι αν αντιμετώπιζα. Εκείνη τη μέρα, όμως, απέρριψα ένα καθήκον εξαιτίας της αρρώστιας του γιου μου. Αυτή η συνειδητοποίηση με στενοχώρησε. Αναλογίστηκα την κατάστασή μου εκείνο το διάστημα και συνειδητοποίησα ότι απλώς προσευχόμουν και διάβαζα τα λόγια του Θεού με επιπόλαιο τρόπο. Δεν είχα δύναμη μέσα μου. Κάθε μέρα, πέρα από το να δίνω φάρμακα στον γιο μου, η καρδιά μου ήταν γεμάτη φόβο και άγχος. Ανησυχούσα διαρκώς ότι η αρρώστια του γιου μου δεν θα περνούσε και ότι μπορεί να τον έχανα. Έτσι, δεν επικεντρωνόμουν στα καθήκοντά μου. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι πρόδιδα τον Θεό. Θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε τις αναθέσεις από τον Θεό· είναι πολύ σοβαρό το θέμα. Εάν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις αυτά που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε δεν σου αξίζει να ζεις παρουσία Του και πρέπει να αποδεχθείς την τιμωρία σου. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Κάνοντάς το αυτό, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Ένιωσα τον θυμό του Θεού από τα αυστηρά λόγια της κρίσης Του. Τελικά, είναι σοβαρό ζήτημα να αντιμετωπίζει κανείς επιπόλαια την ανάθεση από τον Θεό. Απέναντι σε όσους απορρίπτουν την ανάθεσή Του ο Θεός τηρεί στάση απέχθειας και αναθέματος. Τρόμαξα όταν διάβασα αυτά τα λόγια. Πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό, χωρίς να κατέχω καμία αλήθεια-πραγματικότητα· όταν αντιμετώπιζα καταστάσεις που δεν συμβάδιζαν με τις αντιλήψεις μου, έφτανα μέχρι και να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου και να προδώσω τον Θεό. Καθώς το αναγνώρισα αυτό, έκανα μια προσευχή μετάνοιας στον Θεό.

Κατά την αναζήτησή μου, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται στην εξής κατάσταση: Προκειμένου να αποκτήσω ευλογίες, πρέπει να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό και να πληρώσω κάποιο τίμημα γι’ Αυτόν. Προκειμένου να κερδίσω ευλογίες, πρέπει να απαρνηθώ τα πάντα για τον Θεό· πρέπει να ολοκληρώσω την ανάθεση που μου έχει δώσει Εκείνος και πρέπει να κάνω το καθήκον μου καλά. Αυτό υποκινείται από την πρόθεση να κερδίσουν ευλογίες, και δαπανούν τον εαυτό τους για τον Θεό αποκλειστικά με σκοπό να λάβουν ανταμοιβές από Αυτόν και να κερδίσουν ένα στεφάνι. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν την αλήθεια στην καρδιά τους, και είναι βέβαιο ότι κατανοούν απλώς μερικά λόγια και δόγματα και κάνουν επίδειξη όπου κι αν πάνε. Το μονοπάτι τους είναι ακριβώς εκείνο του Παύλου. Για τέτοιους ανθρώπους, η πίστη στον Θεό έχει να κάνει απλώς με το να εργάζονται διαρκώς. Στο μυαλό τους, είναι λες και όσο περισσότερο έργο κάνουν, τόσο περισσότερη αφοσίωση στον Θεό αποδεικνύεται ότι έχουν και τόσο περισσότερο Εκείνος θα είναι σίγουρα ικανοποιημένος· είναι λες και όσο περισσότερο έργο κάνουν, τόσο περισσότερο θα αξίζουν να τους δοθεί ένα στέμμα ενώπιον του Θεού και τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι ευλογίες που θα κερδίσουν. Πιστεύουν ότι, αν μπορούν να κηρύξουν, να υπομείνουν κακουχίες και να θυσιάσουν τη ζωή τους για τον Χριστό, κι αν μπορούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντα που τους έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε θα είναι εκείνοι που θα αποκτήσουν τις μεγαλύτερες ευλογίες και θα τους δοθούν σίγουρα στεφάνια. Αυτό ακριβώς είναι που φανταζόταν και αυτό που επιδίωκε ο Παύλος. Είναι ακριβώς το μονοπάτι που βάδισε, και υπό την καθοδήγηση τέτοιων σκέψεων εργάστηκε ώστε να υπηρετήσει τον Θεό. Μήπως εκείνες οι σκέψεις και προθέσεις δεν πηγάζουν από τη φύση του Σατανά; Είναι ακριβώς σαν τους εγκόσμιους ανθρώπους, που πιστεύουν ότι ενώ βρίσκονται στη γη, πρέπει να επιδιώκουν τη γνώση και αφότου την αποκτήσουν μπορούν να ξεχωρίσουν από το πλήθος, να γίνουν αξιωματούχοι και να έχουν θέση. Πιστεύουν ότι μόλις αποκτήσουν θέση, θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους και να φέρουν τις επιχειρηματικές και τις οικογενειακές τους υποθέσεις σε κάποια επίπεδα ευημερίας. Αυτό το μονοπάτι δεν είναι που βαδίζουν όλοι οι άπιστοι; Εκείνοι στους οποίους κυριαρχεί η σατανική φύση μπορούν να έχουν μόνο μια πίστη σαν του Παύλου. Σκέφτονται το εξής: “Πρέπει να απαρνηθώ τα πάντα για να δαπανήσω εαυτόν για τον θεό. Πρέπει να είμαι αφοσιωμένος ενώπιον του θεού και τελικά θα λάβω μεγάλες ανταμοιβές και ένα υπέροχο στεφάνι”. Αυτό είναι το ίδιο σκεπτικό με εκείνο των εγκόσμιων ανθρώπων που επιδιώκουν εγκόσμια πράγματα· είναι ακριβώς το ίδιο και υποκινείται από την ίδια φύση. Όταν οι άνθρωποι έχουν αυτού του είδους τη σατανική φύση, έξω στον κόσμο θα επιδιώξουν τη γνώση, τη μάθηση, τη θέση, και θα επιζητήσουν να ξεχωρίσουν από το πλήθος. Αν πιστεύουν στον Θεό, θα επιζητήσουν να κερδίσουν μεγάλα στεφάνια και μεγάλες ευλογίες. Αν οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αλήθεια όταν πιστεύουν στον Θεό, είναι σίγουρο ότι θα πάρουν αυτό το μονοπάτι. Αυτό το γεγονός δεν μπορεί να αλλάξει από κανέναν άνθρωπο· είναι ένας φυσικός νόμος. Το μονοπάτι που ακολουθούν οι άνθρωποι που δεν επιδιώκουν την αλήθεια είναι εκ διαμέτρου αντίθετο μ’ αυτό του Πέτρου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου). Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, κατάλαβα ότι, όλα αυτά τα χρόνια, απαρνιόμουν και δαπανούσα όχι για να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου και να ικανοποιήσω τον Θεό, αλλά για να προσπαθήσω να κάνω συναλλαγές μαζί Του. Πάντα με κυβερνούσε η πρόθεση να κερδίσω ευλογίες· ακολουθούσα το μονοπάτι της επιδίωξης ευλογιών, σαν τον Παύλο. Από τότε που αποδέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, είχα δει ότι, όταν κάποιοι αδελφοί και αδελφές έμεναν σταθεροί στη μαρτυρία τους μπροστά στις αρρώστιες και τα δεινά, λάμβαναν την προστασία του Θεού. Συνεπώς, όσο δύσκολα ή επικίνδυνα κι αν ήταν τα καθήκοντα που μου ανέθετε η εκκλησία, τα έκανα χωρίς δισταγμό ή φόβο. Πίστευα ακράδαντα μέσα μου ότι, εφόσον υπέφερα και πλήρωνα ένα τίμημα για τον Θεό, και δεν παραπονιόμουν όταν αντιμετώπιζα δεινά και έκανα με συνέπεια τα καθήκοντά μου, θα λάμβανα οπωσδήποτε τις ευλογίες του Θεού. Όταν έμαθα ότι ο γιος μου είχε μια σοβαρή αρρώστια, επέλεξα και πάλι να κάνω τα καθήκοντά μου και να δαπανήσω εαυτόν για τον Θεό, ώστε Εκείνος να τον γιατρέψει. Ωστόσο, όταν πέρασε καιρός και η υγεία του γιου μου δεν βελτιώθηκε, άρχισα να έχω παράπονα για τον Θεό. Χρησιμοποίησα τα όσα είχα απαρνηθεί και δαπανήσει στο παρελθόν ως διαπραγματευτικό χαρτί με τον Θεό, διαφώνησα μαζί Του και διαμαρτυρήθηκα έντονα εναντίον Του, παραπονέθηκα ότι δεν προστάτευσε τον γιο μου, ενώ έφτασα μέχρι και να αρνηθώ να κάνω τα καθήκοντά μου. Η εγωιστική, ελεεινή και συμφεροντολογική σατανική φύση μου εκτέθηκε απόλυτα. Χρησιμοποιούσα τα όσα απαρνιόμουν και δαπανούσα για τον Θεό ως μέσο για να απαιτήσω ευλογίες από Εκείνον. Συνειδητοποίησα ότι ακολουθούσα το ίδιο μονοπάτι με τον Παύλο. Ο Παύλος δαπανούσε και έκανε θυσίες για τον Θεό ώστε να απαιτήσει ανταμοιβές και ένα στεφάνι, επιχειρώντας να κάνει συναλλαγές με τον Θεό. Εξαπατούσε τον Θεό και Του αντιστεκόταν, και στο τέλος έλαβε την καταδίκη και την τιμωρία Του. Αναλογίστηκα ότι, τόσα χρόνια που πίστευα στον Θεό, επειδή δεν επιδίωκα την αλήθεια ούτε αναζητούσα τις προθέσεις του Θεού στα λόγια Του, είχα χρησιμοποιήσει τα όσα δαπανούσα γι’ Αυτόν και την εκτέλεση του καθήκοντός μου ως συναλλαγές. Είδα πόσο εγωίστρια και ποταπή ήμουν πραγματικά —τελείως ανάξια της σωτηρίας του Θεού.

Ύστερα, διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Όταν υφίστασαι τις δοκιμασίες του Ιώβ, υφίστασαι ταυτόχρονα και τις δοκιμασίες του Πέτρου. Ο Ιώβ, όταν υποβλήθηκε σε δοκιμασίες, έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του και, στο τέλος, του εμφανίστηκε ο Ιεχωβά. Μόνο αφότου έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του ήταν άξιος να δει το πρόσωπο του Θεού. Για ποιον λόγο λέγεται: “Κρύβω τον εαυτό Μου από τον τόπο της ρυπαρότητας, αλλά εμφανίζομαι στο άγιο βασίλειο”; Αυτό σημαίνει πως μόνο όταν καθαγιαστείς και παραμείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου είσαι άξιος να δεις το πρόσωπο του Θεού. Αν δεν μπορείς να παραμείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου, δεν είσαι άξιος να δεις το πρόσωπό Του. Αν υποχωρήσεις ή κάνεις παράπονα κατά του Θεού εν όψει των εξευγενισμών, αποτυγχάνοντας έτσι να παραμείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου γι’ Αυτόν και καταντώντας περίγελος του Σατανά, τότε δεν θα κερδίσεις την εμφάνιση του Θεού. Αν είσαι σαν τον Ιώβ, που εν μέσω των δοκιμασιών καταράστηκε την ίδια του τη σάρκα, μα δεν έκανε παράπονα κατά του Θεού και ήταν σε θέση να μισεί την ίδια του τη σάρκα δίχως να παραπονεθεί ή να αμαρτήσει μέσω του λόγου του, τότε θα παραμείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου. Όταν υποβάλλεσαι σε ορισμένο βαθμό εξευγενισμού και μπορείς να είσαι σαν τον Ιώβ, πλήρως υποτακτικός ενώπιον του Θεού και δίχως άλλες απαιτήσεις απ’ Αυτόν ή τις δικές σου αντιλήψεις, τότε ο Θεός θα σου εμφανιστεί» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό). «Όσον αφορά τον άνθρωπο, ο Θεός κάνει πολλά πράγματα που είναι ακατανόητα, ακόμα και ασύλληπτα. Όταν ο Θεός επιθυμεί να ενορχηστρώσει κάποιον, αυτή η ενορχήστρωση συχνά δεν συμφωνεί με τις αντιλήψεις του ανθρώπου και είναι ακατανόητη σ’ αυτόν, αλλά ακριβώς αυτή η ασυμφωνία και η έλλειψη κατανόησης είναι η δοκιμασία και η δοκιμή του ανθρώπου από τον Θεό. Ο Αβραάμ, εντωμεταξύ, μπόρεσε να επιδείξει υποταγή στον Θεό, η οποία αποτελούσε την πιο θεμελιώδη προϋπόθεση για να είναι σε θέση να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Θεού. […] Αν και, σε διαφορετικά πλαίσια, ο Θεός χρησιμοποιεί διαφορετικούς τρόπους για να δοκιμάσει κάθε άνθρωπο, ο Θεός είδε στον Αβραάμ αυτό που ήθελε, είδε ότι η καρδιά του Αβραάμ ήταν πιστή και ότι η υποταγή του ήταν άνευ όρων. Ακριβώς αυτό το “άνευ όρων” επιθυμούσε ο Θεός. Κάποιοι άνθρωποι λένε συχνά: “Έχω ήδη προσφέρει αυτό, έχω ήδη παρατήσει το άλλο —γιατί ο Θεός ακόμα δεν είναι ικανοποιημένος μαζί μου; Γιατί συνεχίζει να με υποβάλει σε δοκιμασίες; Γιατί συνεχίζει να με δοκιμάζει;” Αυτό καταδεικνύει το εξής γεγονός: ο Θεός δεν έχει δει την καρδιά σου και δεν έχει κερδίσει την καρδιά σου. Με άλλα λόγια, δεν έχει δει μια τέτοια αληθινή καρδιά όπως είχε ο Αβραάμ όταν μπόρεσε να σηκώσει το μαχαίρι του για να σφάξει τον γιο του με τα ίδια τα χέρια του και να τον προσφέρει στον Θεό. Δεν έχει δει την άνευ όρων υποταγή σου σ’ Αυτόν και δεν Του έχεις προσφέρει παρηγοριά. Είναι φυσικό, λοιπόν, ο Θεός να συνεχίζει να σε δοκιμάζει» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ευλογεί όσους δαπανούν ειλικρινά εαυτόν για Εκείνον. Όπως κι αν ενεργεί ο Θεός, εκείνοι υποτάσσονται άνευ όρων στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του, χωρίς απαιτήσεις, αιτήματα ή προσωπικές νοθεύσεις. Έτσι είναι η αληθινή μαρτυρία. Τότε θυμήθηκα τον Ιώβ. Τον Θεό τον είχε μόνο ακουστά, κι όμως, όταν έχασε όλα τα υπάρχοντα και τα παιδιά του, είχε γεμίσει πληγές και τον κορόιδευε μέχρι και η γυναίκα του, συνέχιζε ακόμη να έχει φόβο Θεού και να αποφεύγει το κακό, λέγοντας: «Ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα Ιεχωβά ευλογημένον» (Ιώβ 1:21). Ο Ιώβ ούτε προσπάθησε να παζαρέψει με τον Θεό ούτε Του ζήτησε πράγματα· είχε αγνή καρδιά απέναντί Του. Θυμήθηκα, επίσης, τον Αβραάμ. Ήταν εκατό χρονών όταν έκανε τον γιο του τον Ισαάκ, τον οποίο αγαπούσε πολύ. Όταν ο Θεός τού ζήτησε να προσφέρει τον Ισαάκ ως θυσία, παρόλο που ένιωθε στοργή για τον γιο του, δεν ζούσε με βάση αυτήν τη στοργή. Πρόθυμα πρόσφερε τον Ισαάκ στον βωμό. Η πίστη του Αβραάμ και του Ιώβ και η υποταγή τους στον Θεό ήταν απόλυτες και άνευ όρων, χωρίς παζάρια και απαιτήσεις. Αυτό που έκαναν ήταν εξολοκλήρου να ακολουθούν την οδό του Θεού, δεν το έκαναν με σκοπό τις ευλογίες ή το προσωπικό κέρδος. Οι μαρτυρίες τους ήταν πραγματικά αξιέπαινες και αξιοθαύμαστες. Εγώ, όμως, πάντα παρανοούσα. Νόμιζα ότι, όταν αντιμετώπιζα αρρώστιες ή συμφορές, εφόσον μπορούσα να συνεχίζω τα καθήκοντά μου αδιαμαρτύρητα, αυτές οι καλές συμπεριφορές ήταν αρκετές για να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου και να ικανοποιήσω τον Θεό, και θα λάμβανα τις ευλογίες Του. Πίσω από τα όσα δαπανούσα, δεν υπήρχε ειλικρίνεια ή υποταγή στον Θεό. Οι θυσίες μου είχαν ως μοναδικό κίνητρο την εξαπάτηση, τα παζάρια και τις απαιτήσεις. Δεν ήταν καθόλου γνήσια μαρτυρία· αυτήν τη συμπεριφορά ο Θεός την απεχθανόταν, και δεν άξιζα τις ευλογίες Του. Στο παρελθόν, είχα διαβάσει αμέτρητα κείμενα σχετικά με τις μαρτυρίες του Ιώβ και του Αβραάμ, αλλά δεν επικεντρωνόμουν στο ότι ακολουθούσαν την οδό του Θεού, είχαν φόβο Θεού, απέφευγαν το κακό και παρέμεναν αφοσιωμένοι και υποτακτικοί στον Θεό. Αντ’ αυτού, επικεντρωνόμουν στις ευλογίες που έλαβαν αφότου έμειναν σταθεροί στη μαρτυρία τους. Για όλα αυτά έφταιγε ότι με καθοδηγούσε η συμφεροντολόγα σατανική φύση μου. Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, γνώρισα κάπως το τι είναι η γνήσια μαρτυρία.

Αργότερα, συλλογίστηκα τα εξής: Τα χρόνια αυτά που πίστευα στον Θεό, πάντα θεωρούσα ότι, αν δαπανούσα και έκανα θυσίες για τον Θεό, τότε Εκείνος θα έπρεπε να με ευλογήσει· αυτή ήταν η δικαιοσύνη του Θεού. Έτσι, όταν ο γιος μου δεν έγινε καλά, αλλά, αντίθετα, η κατάστασή του χειροτέρεψε, η καρδιά μου γέμισε παράπονα και παρανοήσεις, ενώ έφτασα μέχρι και να αρνηθώ το καθήκον μου. Πώς, λοιπόν, μπορούσα να κατανοήσω σωστά τη δικαιοσύνη του Θεού; Κατά την αναζήτησή μου, βρήκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός ούτε σημαίνει πως θα λάβεις αυτό που αξίζεις για το έργο σου, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Ωστόσο, αν δεν βλέπουν κάτι να εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις τους —αν πρόκειται για κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε δυσκολεύονται να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν ο Θεός είχε καταστρέψει τον Ιώβ τότε, οι άνθρωποι δεν θα έλεγαν ότι είναι δίκαιος. Στην πραγματικότητα, είτε οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί είτε όχι, και είτε έχουν διαφθαρεί βαθιά είτε όχι, οφείλει ο Θεός να δικαιολογηθεί όταν τους καταστρέφει; Οφείλει να εξηγήσει στους ανθρώπους πού βασίζεται και το κάνει αυτό; Πρέπει ο Θεός να πει στους ανθρώπους τους νόμους που έχει θεσπίσει; Δεν χρειάζεται. Στα μάτια του Θεού, κάποιος που είναι διεφθαρμένος και επιρρεπής στο να αντιστέκεται στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός θα είναι ενδεδειγμένο, και όλα γίνονται σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Θεού. Αν ήσουν δυσάρεστος στα μάτια του Θεού, και αν Εκείνος έλεγε ότι δεν σε χρειάζεται μετά τη μαρτυρία σου και γι’ αυτό σε κατέστρεφε, θα ήταν αυτό η δικαιοσύνη Του; Και αυτό θα ήταν δικαιοσύνη. Μπορεί να μην είσαι σε θέση να το κατανοήσεις αυτό τώρα από άποψη γεγονότων, αλλά πρέπει να το κατανοήσεις ως προς το δόγμα. […] Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι δίκαια. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι σε θέση να το αντιληφθούν αυτό, δεν θα πρέπει να κρίνουν αυθαίρετα. Αν κάτι που κάνει Εκείνος φαίνεται στους ανθρώπους παράλογο ή έχουν αντιλήψεις γι’ αυτό, και μετά λένε ότι Εκείνος δεν είναι δίκαιος, τότε φέρονται εντελώς παράλογα. Βλέπεις, και ο Πέτρος έβρισκε κάποια πράγματα ακατάληπτα, αλλά ήταν βέβαιος ότι υπήρχε εκεί η σοφία του Θεού και ότι μέσα σ’ αυτά τα πράγματα βρίσκονταν οι καλές προθέσεις Του, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να τα συλλάβουν και ότι ήταν πολύ λίγα τα πράγματα που μπορούσαν να συλλάβουν. Έτσι, δεν είναι εύκολη υπόθεση να γνωρίσουν τη διάθεση του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Καθώς στοχαζόμουν την έκθεση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα αγνή κατανόηση της δίκαιης διάθεσης του Θεού. Νόμιζα πως, αν δαπανούμε εαυτόν για τον Θεό και μένουμε σταθεροί στη μαρτυρία μας, τότε ο Θεός θα πρέπει να μας ευλογήσει, να πάρει μακριά όλες τις δυσκολίες και τον πόνο μας, και να μας επιτρέψει να ζήσουμε μέσα στις ευλογίες Του. Αυτό μου φαινόταν αμερόληπτο και λογικό· νόμιζα ότι αυτή ήταν η δικαιοσύνη του Θεού. Ωστόσο, αυτού του είδους η κατανόηση δεν συνάδει με την πρόθεση του Θεού. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός, και οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα. Το πώς μας μεταχειρίζεται ο Θεός είναι δική Του υπόθεση, και δεν πρέπει να έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό. Όπως όταν ο Ιώβ έμεινε ακλόνητος στη μαρτυρία του, το γεγονός ότι ο Θεός ευλόγησε τον Ιώβ ήταν η δικαιοσύνη Του και, ακόμη και αν δεν είχε ευλογήσει τον Ιώβ, και πάλι θα ήταν δίκαιος. Η διάθεση-ουσία του Θεού είναι δικαιοσύνη. Ωστόσο, εγώ δεν μπορούσα να το δω αυτό. Πίστευα ότι η δικαιοσύνη είναι εξισωτισμός, αμεροληψία και λογική. Νόμιζα πως, αν έκανα θυσίες για τον Θεό, Εκείνος θα έπρεπε να με ανταμείψει και να με ευλογήσει. Αυτή ήταν μια συναλλακτική νοοτροπία. Όταν αρρώστησε ο γιος μου, παρόλο που συνέχισα να κάνω τα καθήκοντά μου, έκρυβα μέσα μου την προσωπική μου πρόθεση: να ζητήσω χάρη από τον Θεό, να πάρει μακριά ο Θεός την αρρώστια του γιου μου. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν συναλλαγή, όχι μαρτυρία. Αν δεν είχε προκύψει η αρρώστια του παιδιού μου, δεν θα είχαν φανερωθεί τα ελεεινά κίνητρά μου για παζάρια με τον Θεό. Είδα τη σοφία του Θεού επί τω έργω και συνειδητοποίησα ότι μου έλειπε η συνείδηση και η λογική. Έτσι, πήρα μια απόφαση: Ανεξάρτητα από την αρρώστια του παιδιού μου, θα υποτασσόμουν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού και θα εκπλήρωνα τα καθήκοντά μου ως δημιούργημα.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός λαμβάνει ευλογίες ή έρθει αντιμέτωπος με δεινά. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να έρχεται αντιμέτωπος με δεινά αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή έρχονται αντιμέτωπα με δεινά, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου για χάρη του να λάβεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην έρθεις αντιμέτωπος με δεινά. Επιτρέψτε Μου να σας πω ένα πράγμα: Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι αυτό που οφείλει να κάνει, και αν δεν εκτελεί το καθήκον του, τότε αυτό συνιστά την επαναστατικότητά του» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν να καταλάβω ότι το να κάνει κανείς το καθήκον του είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό. Δεν έχει καμία σχέση με ευλογίες ή ατυχίες· είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε. Στο παρελθόν, ζούσα με αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, πιστεύοντας ότι, αν συνέχιζα να κάνω τα καθήκοντά μου αδιαμαρτύρητα ακόμη και όταν συναντούσα ατυχίες, τότε άξιζα τις ευλογίες του Θεού, και ο Θεός θα έπρεπε να κρατήσει ασφαλή την οικογένειά μου. Καταλάβαινα πια ότι αυτή ήταν μια εσφαλμένη άποψη. Ανεξάρτητα από το αν θα βελτιωνόταν η υγεία του παιδιού μου ή πώς θα εξελισσόταν η κατάστασή του, εγώ δεν έπρεπε να προσπαθώ να κάνω παζάρια με τον Θεό. Από τότε και μετά, ήμουν πρόθυμη να υποτάσσομαι στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού και να εκπληρώνω τα καθήκοντα και τις ευθύνες μου. Τρεις μέρες αργότερα, έλαβα μια επιστολή από την ανώτερη ηγεσία που έλεγε ότι υπήρχε επείγον έργο που έπρεπε να κάνω. Αν και δίσταζα να αφήσω το παιδί μου, κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να ζω με βάση τα συναισθήματα. Είχα ένα καθήκον να κάνω, και η αρρώστια του παιδιού μου ήταν στα χέρια του Θεού. Ήμουν πρόθυμη να εμπιστευθώ το παιδί μου στον Θεό και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Στη συνέχεια, πήγα να κάνω το καθήκον μου.

Τρεις μήνες αργότερα, γύρισα σπίτι για να δω τον γιο μου και έμαθα ότι ο άντρας μου τον είχε πάει σε έναν αγροτικό γιατρό για θεραπεία. Η υγεία του βελτιωνόταν μέρα με τη μέρα. Στο τέλος του χρόνου, ο γιατρός είπε: «Αυτό το παιδί ανάρρωσε πολύ γρήγορα. Η ασθένειά του θεραπεύτηκε». Όταν άκουσα αυτό το αποτέλεσμα, ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που δεν είχα λόγια να το εκφράσω.

Μετά από αυτήν την εμπειρία, απέκτησα κάποια γνώση για τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Συνειδητοποίησα, επίσης, ότι τα πιο σημαντικά τμήματα της πίστης στον Θεό είναι να επιδιώκει κανείς να κερδίσει την αλήθεια και να εκπληρώνει τα καθήκοντά του ως δημιούργημα. Δεν πρέπει να ζητάμε από τον Θεό σωματικά οφέλη, οικογενειακή ειρήνη, απαλλαγή από αρρώστιες και συμφορές ή ευνοϊκές εκβάσεις και προορισμούς. Είναι παράλογες απαιτήσεις αυτές. Αν στην πίστη μας στηριζόμαστε σε αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να εισέλθουμε στην αλήθεια-πραγματικότητα. Μόνο βιώνοντας την κρίση και την παίδευση, καθώς και τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό, των λόγων του Θεού, μπορούμε να κερδίσουμε την αλήθεια και να αποτινάξουμε τη διαφθορά. Αν και, μέσα από την αρρώστια του γιου μου, υπέμεινα πόνο και εξευγενισμό, ξεσκεπάστηκαν έτσι τα ακάθαρτα στοιχεία της μακρόχρονης διαφθοράς μου και οι παράλογες απόψεις που είχα σχετικά με την πίστη στον Θεό. Αυτή η εμπειρία με βοήθησε να αποκτήσω αυτογνωσία, να αναζητήσω την αλήθεια και να συνειδητοποιήσω ποιου είδους μαρτυρία εγκρίνει ο Θεός. Μου έδωσε τη δυνατότητα να διορθώσω εγκαίρως τις εσφαλμένες απόψεις μου και να βαδίσω στο ορθό μονοπάτι. Αυτή είναι η εύνοια του Θεού απέναντί μου!