Του Λι Τσουν, Κίνα

Μια μέρα, τον Φεβρουάριο του 2022, ο επικεφαλής της εκκλησίας μού ζήτησε να γράψω μια αξιολόγηση για τον Γου Τζουν. Ξαφνιάστηκα και σκέφτηκα: «Η εκκλησία κάνει το έργο εκκαθάρισης αυτήν την περίοδο. Μήπως συλλέγουν αξιολογήσεις για τον Γου Τζουν επειδή ετοιμάζονται να τον αποπέμψουν;» Εκείνη τη στιγμή, πέρασαν από το μυαλό μου οι σκηνές των αλληλεπιδράσεών μου μαζί του. Το 2019, ο Γου Τζουν έκανε κειμενικό καθήκον, κι εγώ ήμουν υπεύθυνος για το κειμενικό έργο της εκκλησίας. Εκείνη την εποχή, συχνά διαφωνούσε επί ώρες με τον αδελφό συνεργάτη του για ασήμαντα θέματα. Κατά τη διάρκεια των συναθροίσεων, μας ζητούσε να κρίνουμε τις διαφωνίες. Συναναστραφήκαμε μαζί του, τον προτρέψαμε να μην υπεραναλύει τα πράγματα, αλλά να τα αποδέχεται από τον Θεό και να παίρνει μαθήματα. Ωστόσο, αρνήθηκε να το αποδεχθεί και συνέχισε τα ίδια και μετά. Εκείνη την περίοδο, έπρεπε σε κάθε συνάθροιση να επικεντρωνόμαστε στην επίλυση των προβλημάτων του, και δεν μπορούσαμε να συναναστραφούμε κανονικά. Τόσο η εκκλησιαστική ζωή όσο και το εκκλησιαστικό έργο αναστατώθηκαν σημαντικά. Επειδή ο Γου Τζουν δεν αναζητούσε την αλήθεια, και επιχειρηματολογούσε συνεχώς τι είναι σωστό και τι λάθος, αλλά και δεν αποδεχόταν την καθοδήγηση ή τη βοήθεια των άλλων, τελικά απαλλάχθηκε από το καθήκον του. Το 2021, ήμουν υπεύθυνος για το ευαγγελικό έργο πολλών εκκλησιών. Εκείνη την εποχή, ο Γου Τζουν ήταν εργάτης του ευαγγελίου στην εκκλησία και υποστήριζε πολύ τον διάκονο του ευαγγελίου, Λι Τσενγκ. Ο Λι Τσενγκ δεν έκανε πραγματικό έργο, έτσι οι επικεφαλής ζήτησαν από τους αδελφούς και τις αδελφές να αξιολογήσουν τον Λι Τσενγκ, αλλά ο Γου Τζουν είπε στους αδελφούς και τις αδελφές: «Όποιος κακολογήσει τον Λι Τσενγκ, θα έχει να κάνει μαζί μου!» Στη συνέχεια, οι επικεφαλής απάλλαξαν τον Λι Τσενγκ απ’ τα καθήκοντά του με βάση τις αρχές. Ο Γου Τζουν δυσαρεστήθηκε πάρα πολύ με αυτό το θέμα και ζούσε σε μια κατάσταση αντίστασης. Είχε καβαλήσει το καλάμι και ήταν αντιδραστικός. Κατά τη διάρκεια συζητήσεων για το ευαγγελικό έργο, είχε μούτρα και παρέμενε σιωπηλός. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, εξωτερίκευε τη δυσαρέσκειά του στις συναθροίσεις πριν φτάσουν όλοι κι έλεγε: «Οι επικεφαλής συζητούν μόνο με τον αδελφό συνεργάτη μου για το έργο και δεν έρχονται σ’ εμένα. Τώρα δεν ξέρω καν αν έχω απαλλαχθεί απ’ το καθήκον μου!» Του υπενθύμισα εκείνη τη στιγμή ότι υπερανέλυε τα πράγματα και τον συμβούλεψα να το αποδεχτεί από τον Θεό, να πάρει μαθήματα και να επικεντρωθεί στην αυτοκριτική του. Αυτός, όμως, όχι μόνο αρνήθηκε να το αποδεχθεί, αλλά και υποστήριξε και δικαιολόγησε τον εαυτό του. Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να απαλλαχθεί, αλλά δεν είχε πολλή αυτογνωσία, και συνέχισε να προκαλεί προβλήματα και να κάνει φασαρία. Έκρινε, επίσης, τους επικεφαλής κι υποστήριζε ότι δεν ήξεραν πώς να κάνουν το έργο τους. Είχε πολλές άλλες παρόμοιες συμπεριφορές.

Όταν το αναλογίστηκα, σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Δεν είναι αισχρό που σε κάποιους αρέσει να διυλίζουν τον κώνωπα και να οδηγούνται σε αδιέξοδο όποτε τους συμβαίνει κάτι; Πρόκειται για μεγάλο πρόβλημα. Όσοι σκέφτονται καθαρά δεν το κάνουν αυτό το λάθος, έτσι είναι όμως οι παράλογοι άνθρωποι. Διαρκώς φαντάζονται ότι οι άλλοι τούς κάνουν τη ζωή δύσκολη, ότι τους ταλαιπωρούν σκόπιμα, επομένως συνεχώς τους κάνουν τη ζωή δύσκολη. Δεν είναι απόκλιση αυτό; Δεν καταβάλλουν προσπάθεια για την αλήθεια και δεν αναζητούν την αλήθεια για να γνωρίσουν τον εαυτό τους· παθαίνουν μονίμως εμμονή με ασήμαντες λεπτομέρειες όταν τους συμβαίνει κάτι, απαιτώντας εξηγήσεις, προσπαθώντας να σώσουν την υπόληψή τους, και θέλοντας πάντα να χρησιμοποιούν ανθρώπινες λύσεις για να προσεγγίσουν αυτά τα ζητήματα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη ζωή-είσοδο. Εάν πιστεύεις στον Θεό κατ’ αυτόν τον τρόπο ή ασκείσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα κερδίσεις ποτέ την αλήθεια επειδή ποτέ δεν προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού. Δεν προσέρχεσαι ποτέ ενώπιον του Θεού για να αποδεχτείς όλα όσα έχει διαμορφώσει για σένα ούτε χρησιμοποιείς την αλήθεια για να τα προσεγγίσεις όλα αυτά. Αντίθετα, πάντα χρησιμοποιείς ανθρώπινες λύσεις για να προσεγγίσεις τα πράγματα. Στα μάτια του Θεού, τότε, έχεις απομακρυνθεί πάρα πολύ από Εκείνον. Όχι μόνο έχει απομακρυνθεί η καρδιά σου από Εκείνον, αλλά ολόκληρη η ύπαρξή σου δεν ζει παρουσία Του. Έτσι βλέπει ο Θεός όσους έχουν την τάση να προσκολλώνται σε κανονισμούς και παθαίνουν μονίμως εμμονή με ασήμαντες λεπτομέρειες. […] Σας λέω ότι ανεξάρτητα από το καθήκον που εκτελεί ένας πιστός του Θεού —είτε χειρίζεται εξωτερικά ζητήματα είτε εκτελεί κάποιο καθήκον που σχετίζεται με τις διάφορες εργασίες ή τα πεδία ειδικότητας του οίκου του Θεού— εάν δεν προσέρχεται συχνά ενώπιον του Θεού και δεν ζει παρουσία Του, ούτε τολμά να αποδεχτεί τη σχολαστική εξέτασή Του, ούτε και αναζητά την αλήθεια από τον Θεό, τότε είναι δύσπιστος, δεν διαφέρει καθόλου από έναν άπιστο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν ζει κανείς συχνά ενώπιον του Θεού μπορεί να έχει μια κανονική σχέση μαζί Του). Από τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι όποιος υπεραναλύει ανθρώπους και πράγματα και επιχειρηματολογεί για το τι είναι σωστό και τι λάθος, κι εμμένει πάντα στη δική του άποψη, πεπεισμένος ότι έχει δίκιο, χωρίς να αποδέχεται πράγματα από τον Θεό και να αναζητά την αλήθεια, δεν πιστεύει ειλικρινά στον Θεό. Στην ουσία, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι δύσπιστος. Υπό το φως της έκθεσης των λόγων του Θεού, σκέφτηκα: «Έτσι ακριβώς είναι ο Γου Τζουν. Εάν τυχόν γράψω ειλικρινά για τη συμπεριφορά του, είναι πολύ πιθανό να αποπεμφθεί». Μόλις σκέφτηκα να γράψω την αξιολόγησή του, μου ήρθαν στο μυαλό οι σκηνές που με είχε βοηθήσει στο παρελθόν. Όταν πίστευα στον Θεό για δύο ή τρία χρόνια, η γυναίκα μου απεβίωσε και προέκυψαν κάποιες δυσκολίες στο σπίτι, με αποτέλεσμα να πέσω σε μια κατάσταση αρνητικότητας. Εκείνη την περίοδο, σταμάτησα να διαβάζω τα λόγια του Θεού, σταμάτησα να ψάλλω ύμνους και δεν παρευρισκόμουν καν σε συναθροίσεις. Για περισσότερο από έναν μήνα, ζούσα εξολοκλήρου στο σκοτάδι και σκεφτόμουν μάλιστα ότι δεν ήθελα να ζήσω άλλο. Μόλις ο Γου Τζουν έμαθε για την κατάστασή μου, με συναναστράφηκε επανειλημμένα και μου πρόσφερε βοήθεια και υποστήριξη. Κάθε φορά, επέστρεφε στο σπίτι πολύ αργά. Με συγκίνησαν πολύ οι πράξεις του. Μετά από λίγο, βγήκα σταδιακά από την αρνητικότητά μου. Ο Γου Τζουν ήταν αυτός που με είχε βοηθήσει στις πιο αρνητικές και οδυνηρές στιγμές μου. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης προς αυτόν. Σκέφτηκα: «Με βοήθησε και με υποστήριξε πριν, για να με φέρει ενώπιον του Θεού. Τώρα, αν τον αξιολογήσω, θα επηρεάσω το αν θα αποπεμφθεί από την εκκλησία ή όχι. Αν ο Γου Τζουν όντως αποπεμφθεί και ξέρει ότι εγώ τον εξέθεσα, σίγουρα θα πει ότι είμαι αχάριστος. Με τι μούτρα θα τον αντίκρυζα τότε;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, έγραψα τα εξής ψέματα: «Πρόσφατα, δεν είχα πολλές επαφές με τον Γου Τζουν. Παραβρεθήκαμε μόνο σε μερικές συναθροίσεις μαζί και δεν ξέρω πολλά γι’ αυτόν».

Λίγες μέρες αργότερα, έλαβα άλλη μια επιστολή από τον επικεφαλής, όπου μου ζητούσε να γράψω για τη συμπεριφορά του Γου Τζουν. Σκέφτηκα το εξής: «Ο επικεφαλής μού ζητάει συνεχώς να αξιολογήσω τον Γου Τζουν. Αν γράψω για όλες τις συμπεριφορές του, στη συνέχεια, μαζί με τις πληροφορίες που παρείχαν άλλοι αδελφοί και αδελφές, είναι πολύ πιθανό να χαρακτηριστεί δικαιολογημένα ως δύσπιστος. Η εκκλησία καθαίρει τους ανθρώπους με βάση τη μόνιμη συμπεριφορά τους. Ο καλός άνθρωπος δεν θα κριθεί άδικα ούτε ο κακός θα γλιτώσει. Πρέπει να συνεργαστώ με το έργο εκκαθάρισης της εκκλησίας και να γράψω για τη συμπεριφορά του, διαφορετικά, τον καλύπτω και τον προστατεύω». Αλλά τότε σκέφτηκα: «Αν ο Γου Τζουν όντως αποπεμφθεί, πώς θα τον αντικρύσω ξανά; Αν μάθει ότι έγραψα την αξιολόγησή του, δεν θα πει ότι δεν έχω συνείδηση; Σ’ αυτό το ενδεχόμενο, πραγματικά θα χαρακτηριζόμουν ως αχάριστος Τότε, ποιος θα ήθελε να συνεργαστεί ή να έχει σχέση μαζί μου;» Αφού το ξανασκέφτηκα, ήθελα να βρω την ευκαιρία να συναναστραφώ με τον Γου Τζουν πριν γράψω την αξιολόγηση. Έτσι, έγραψα απλώς μερικές σύντομες προτάσεις χωρίς να εκφράσω τις δικές μου απόψεις. Αφότου έστειλα την επιστολή, ένιωσα κάπως άβολα: «Δίνω προτεραιότητα στις προσωπικές σχέσεις παρά στα συμφέροντα της εκκλησίας;» Αλλά τότε σκέφτηκα ότι δεν είχε γίνει και τίποτα, ότι δεν αποτελούσε σημαντική παραβίαση των αρχών, καθώς η πρόθεσή μου ήταν να βοηθήσω τον αδελφό. Το σκέφτηκα λίγο και μετά ξέχασα το θέμα. Μετά από κάποιο διάστημα, ο επικεφαλής ήρθε στο σπίτι φιλοξενίας όπου έμενα λόγω κάποιων θεμάτων, και όταν με είδε, μίλησε ωμά: «Αδελφέ, σου ζήτησα να γράψεις μια αξιολόγηση για τον Γου Τζουν. Γιατί το καθυστερείς τόσο πολύ; Δεν μπορείς απλώς να είσαι ειλικρινής και να γράψεις μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια; Καθυστερείς πολύ τα πράγματα έτσι». Όταν με επέπληξε έτσι, ντράπηκα πολύ και σκέφτηκα μέσα μου: «Έχω καθυστερήσει αυτήν την αξιολόγηση πάνω από έναν μήνα ήδη, χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άρχισα να αναλογίζομαι και να αναρωτιέμαι ποια ήταν η βασική αιτία πίσω από την απροθυμία μου να γράψω μια ειλικρινή αξιολόγηση.

Αργότερα, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού που έθιγαν άμεσα την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Η ιδέα ότι η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη είναι ένα από τα κλασικά κριτήρια της κινεζικής παραδοσιακής κουλτούρας για να κριθεί αν η ηθική διαγωγή ενός ατόμου είναι καλή ή κακή. Όταν αξιολογείται το αν η ανθρώπινη φύση κάποιου είναι καλή ή κακή και το πώς είναι η ηθική διαγωγή του, ένα από τα σημεία αναφοράς είναι το αν ανταποδίδει τις χάρες ή τη βοήθεια που λαμβάνει, το αν ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει ή όχι. Στην κινεζική παραδοσιακή κουλτούρα, ακόμη και στην παραδοσιακή κουλτούρα της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι το αντιμετωπίζουν αυτό ως ένα σημαντικό πρότυπο για να μετρήσουν την ηθική διαγωγή ενός ατόμου. Αν κάποιος δεν ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει, θα θεωρείται αχάριστος, άνθρωπος χωρίς συνείδηση και ανάξιος για συναναστροφή, που θα πρέπει να τον σιχαίνονται, να τον αποστρέφονται και να τον απορρίπτουν όλοι. Ενώ, αν κάποιος ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει —δηλαδή, αφότου λάβει χάρες ή βοήθεια από κάποιον άλλον, δεν είναι αχάριστος και κάνει ό,τι μπορεί για να τον ανταμείψει— τότε θεωρείται άνθρωπος που έχει συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Αν κάποιος λάβει χάρες ή βοήθεια από κάποιον άλλον, αλλά δεν ξέρει πώς ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη του, ή απλώς εκφράζει την ευγνωμοσύνη του μ’ ένα απλό “ευχαριστώ” και τίποτα παραπάνω, δεν θα νιώσει άβολα μέσα του αυτός που του έδειξε καλοσύνη; Δεν θα σκεφτεί: “Αυτός ο τύπος δεν αξίζει βοήθεια, δεν είναι καλός. Τον βοήθησα τόσο πολύ, κι όμως δεν ξέρει καν να με ανταμείψει. Πραγματικά δεν έχει συνείδηση ούτε ανθρώπινη φύση και δεν αξίζει να έχει κανείς επαφές μαζί του”; Αν συναντούσαν ξανά έναν τέτοιο άνθρωπο, θα τον βοηθούσαν και πάλι; Πιθανότατα δεν θα ήθελαν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Για παράδειγμα, ας πούμε ότι κάποιος βρίσκεται σε κίνδυνο και, ευτυχώς, κάποιος άλλος το βλέπει αυτό και τον βοηθά να ξεφύγει από τη δεινή του θέση. Στην πραγματικότητα, αυτός ο άνθρωπος που τον βοήθησε έχει απώτερα κίνητρα. Εκείνον, όμως, δεν τον νοιάζει αν αυτός ο άνθρωπος είναι κακός ή όχι. Εφόσον κάποιος τον βοηθά να ξεφύγει από μια δεινή θέση, τον θεωρεί καλό άνθρωπο ακόμη κι αν είναι κακός, κι έτσι είναι πρόθυμος να κάνει κάτι γι’ αυτόν για να δείξει την ευγνωμοσύνη του και να του ανταποδώσει την καλοσύνη. Στην πραγματικότητα, αυτός ο κακός άνθρωπος τον βοήθησε για να τον φέρει με το μέρος του και να τον χρησιμοποιήσει για να κάνει κακές πράξεις. Αν βρεθεί αντιμέτωπος με μια τέτοια κατάσταση, δεν μπορέσει να τη δει καθαρά και δεν αρνηθεί, θα βρεθεί σε κίνδυνο. Σε τέτοιες καταστάσεις, κάποιοι απ’ αυτούς νιώθουν διχασμένοι, επειδή σκέφτονται πως αν δεν βοηθήσουν τον κακό τους φίλο να κάνει κάποιες κακές πράξεις, τότε μπορεί να δώσουν την εντύπωση πως δεν ανταποδίδουν επαρκώς τη φιλία αυτή· από την άλλη, όμως, αν έκαναν κάτι κακό, αυτό θα παραβίαζε τη συνείδηση και τη λογική τους. Έτσι, λοιπόν, παγιδεύονται σ’ αυτό το δίλημμα. Αυτό συμβαίνει, επειδή επηρεάζονται από την ιδέα της ανταπόδοσης της καλοσύνης που υποστηρίζει η παραδοσιακή κουλτούρα· αυτή η ιδέα τούς περιορίζει, τους δεσμεύει και τους ελέγχει. Αυτά τα ρητά της παραδοσιακής κουλτούρας πολλές φορές αντικαθιστούν το αίσθημα συνείδησης του ανθρώπου και την κανονική του κρίση. Φυσικά, επηρεάζουν και τον κανονικό τρόπο σκέψης του, όπως και το να παίρνει σωστές αποφάσεις. Οι ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας είναι εσφαλμένες και επηρεάζουν άμεσα τις απόψεις που έχει ο άνθρωπος για τα πράγματα, κάνοντάς τον να παίρνει κακές αποφάσεις. Από την αρχαιότητα έως και σήμερα, αναρίθμητοι άνθρωποι έχουν επηρεαστεί απ’ την ιδέα, την άποψη και το ηθικό κριτήριο που αφορά την ανταπόδοση της καλοσύνης. Ακόμη κι όταν το άτομο που τους δείχνει καλοσύνη είναι κακός ή μοχθηρός άνθρωπος και τους αναγκάζει να κάνουν καταχθόνιες και κακές πράξεις, εκείνοι και πάλι πηγαίνουν κόντρα στη συνείδηση και τη λογική τους και συμμορφώνονται στα τυφλά προκειμένου να του ανταποδώσουν την καλοσύνη του. Αυτό έχει πολλές καταστροφικές συνέπειες. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πολλοί άνθρωποι, επειδή έχουν επηρεαστεί και παρεμποδιστεί, περιοριστεί και δεσμευτεί απ’ αυτό το ηθικό κριτήριο, υποστηρίζουν τυφλά και εσφαλμένα αυτήν την άποψη της ανταπόδοσης καλοσύνης, ενώ είναι μάλιστα πιθανό να βοηθήσουν και να υποθάλψουν κακούς ανθρώπους. Τώρα που έχετε ακούσει τη συναναστροφή Μου, έχετε πλέον σαφή εικόνα της κατάστασης· διαπιστώνετε πως κάτι τέτοιο αποτελεί ανόητη αφοσίωση, πως αυτή η διαγωγή δείχνει πως δεν θέτεις όρια και ανταποδίδεις απερίσκεπτα την καλοσύνη χωρίς διάκριση· κάτι τέτοιο δεν έχει νόημα και αξία. Επειδή οι άνθρωποι φοβούνται πως θα τους κατακρίνει η κοινή γνώμη ή θα τους καταδικάσουν οι άλλοι, αφιερώνουν απρόθυμα τη ζωή τους στο να ανταποδίδουν την καλοσύνη των άλλων ή φτάνουν ακόμη και στο σημείο να τη θυσιάσουν· αυτός είναι ένας παράλογος και ανόητος τρόπος να ενεργεί κανείς. Το ρητό της παραδοσιακής κουλτούρας δεν έχει περιορίσει μόνο τη σκέψη των ανθρώπων, αλλά έχει προσθέσει κι ένα αχρείαστο βάρος κι έναν περιττό μπελά στη ζωή τους, φορτώνοντας την οικογένειά τους με επιπλέον ταλαιπωρίες και φορτία. Πολλοί άνθρωποι έχουν πληρώσει μεγάλο τίμημα για να ανταποδώσουν την καλοσύνη που έλαβαν. Βλέπουν την ανταπόδοση της καλοσύνης ως κοινωνική ευθύνη ή ως καθήκον τους, και μπορεί μάλιστα να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους ανταποδίδοντας την καλοσύνη των άλλων. Πιστεύουν πως κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσιολογικό και δικαιολογημένο· πως είναι ένα καθήκον το οποίο δεν μπορούν να αποφύγουν. Δεν είναι ανόητη και παράλογη αυτή η άποψη; Δεν είναι ανόητος και παράλογος ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν; Αποκαλύπτει πλήρως πόσο αδαείς και μη διαφωτισμένοι είναι οι άνθρωποι. Σε κάθε περίπτωση, το ρητό σχετικά με την ηθική διαγωγή που λέει “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη” ναι μεν μπορεί να συμφωνεί με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, αλλά δεν συνάδει με τις αλήθεια-αρχές. Είναι ασύμβατο με τα λόγια του Θεού και αποτελεί εσφαλμένη άποψη και λανθασμένο τρόπο να ενεργεί κανείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τελικά πως η ιδέα ότι μια καλοσύνη πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη είναι ένα από τα κριτήρια στην κινεζική παραδοσιακή κουλτούρα για το εάν η διαγωγή ενός ατόμου είναι ηθική ή ανήθικη. Ακριβώς αυτή η εκπαίδευση απ’ την παραδοσιακή κουλτούρα έχει διαστρεβλώσει τις σκέψεις και τις απόψεις των ανθρώπων. Όταν κάποιος λαμβάνει χάρες ή βοήθεια από άλλους, αν είναι σε θέση να ανταποδώσει με ευγνωμοσύνη αυτήν την καλοσύνη, θεωρείται άτομο με συνείδηση και ανθρώπινη φύση, και κερδίζει την έγκριση των άλλων. Διαφορετικά, χαρακτηρίζεται ως αχάριστος, χωρίς συνείδηση και ανθρώπινη φύση, και κατά συνέπεια οι άλλοι κι η κοινωνία τον περιφρονούν, και μάλιστα τον απορρίπτουν και τον απομονώνουν. Από τότε που συνειδητοποίησα τι γίνεται, αναλογίστηκα ότι είχα επηρεαστεί και εκπαιδευτεί από τις ιδέες «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη» και «Μια σταγόνα καλοσύνης θα πρέπει να ανταποδίδεται με έναν χείμαρρο καλοσύνης». Εφόσον λάμβανα χάρες ή βοήθεια από άλλους, σκεφτόμουν πώς μπορούσα να τους ξεπληρώσω. Αν δεν μπορούσα να το κάνω αμέσως, έβρισκα την ευκαιρία να επανορθώσω αργότερα. Πίστευα ότι μόνο έτσι θα μπορούσα να θεωρηθώ άνθρωπος με συνείδηση και ανθρώπινη φύση, κάποιος με υψηλό ήθος. Είχα πάντα αυτήν τη δήλωση σχετικά με την ηθική διαγωγή ως κατευθυντήρια αρχή για το πώς να φέρομαι στον κόσμο, τη χρησιμοποιούσα για να θέτω πρότυπα και να ρυθμίζω τα λόγια και τις ενέργειές μου. Για παράδειγμα, ο γαμπρός μου με βοήθησε να μετακομίσω από τα ορεινά στα προάστια και με βοήθησε, επίσης, να φτιάξω οικογένεια. Έτσι, λοιπόν, τον θεωρούσα μεγάλο ευεργέτη και δεν ξέχασα ποτέ την καλοσύνη που μου έδειξε. Σε κάθε γιορτή ή χαρά, τον επισκεπτόμουν και του έφερνα δώρα. Μόνο έτσι ένιωθα άνετα, και πίστευα ότι αυτό σήμαινε να είσαι καλός άνθρωπος με συνείδηση. Από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό, συνέχισα να ενεργώ και να φέρομαι σύμφωνα με αυτό το πρότυπο ηθικής διαγωγής, ότι δηλαδή η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη. Όταν ήμουν πιο αδύναμος και πιο αρνητικός από ποτέ, ο Γου Τζουν ερχόταν να συναναστραφεί ακούραστα μαζί μου, με βοηθούσε και με υποστήριζε. Έτσι, τον θεωρούσα ευεργέτη μου και φοβόμουν ότι αν έγραφα μια αξιολόγηση που θα τον εξέθετε, θα αποκτούσα κακή φήμη ως άνθρωπος αχάριστος και ασυνείδητος. Εξαιτίας αυτού, δεν ήμουν πρόθυμος να αξιολογήσω ειλικρινά τη συμπεριφορά του. Είπα μάλιστα και ψέματα και ενήργησα με δόλο, χρησιμοποιώντας τη δικαιολογία «Πρόσφατα, δεν είχα πολλές επαφές με τον Γου Τζουν. Παραβρεθήκαμε μόνο σε μερικές συναθροίσεις μαζί, και δεν ξέρω πολλά γι’ αυτόν», για να συγκαλύψω τα γεγονότα. Όταν ο επικεφαλής μού ζήτησε να ξαναγράψω την αξιολόγηση, έγραψα μια πρόχειρη κι ανέφερα μόνο ασήμαντα πράγματα, χωρίς να εκφράσω καμία σαφή άποψη. Ήξερα πολύ καλά ότι ο Γου Τζουν δεν αποδεχόταν την αλήθεια και είχε την τάση να υπεραναλύει ανθρώπους και πράγματα, κι αυτό διατάρασσε και αναστάτωνε τόσο την εκκλησιαστική ζωή όσο και το εκκλησιαστικό έργο. Έπρεπε, λοιπόν, να είχα γράψει τα γεγονότα με ευθύτητα και ειλικρίνεια και να αναφέρω μόνο την αλήθεια. Προκειμένου, ωστόσο, να ανταποδώσω την καλοσύνη του, χρονοτριβούσα και ενεργούσα ενάντια στη συνείδησή μου. Ήμουν πραγματικά επαναστατικός! Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι ζούσα με την ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη», με αποτέλεσμα να κάνω πράγματα που ήταν αντίθετα με τις αρχές και επαναστατούσαν εναντίον του Θεού, και Τον έκανα να με αποστρέφεται και να με απεχθάνεται. Έπρεπε να αναζητήσω επειγόντως την αλήθεια για να επιλύσω αυτό το ζήτημα.

Στην αναζήτησή μου, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Τα ρητά για την ηθική διαγωγή όπως “Η καλοσύνη που λαμβάνεται πρέπει ν’ ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη” δεν λένε στους ανθρώπους ακριβώς ποιες ευθύνες οφείλουν να εκπληρώσουν μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Αντιθέτως, απαιτούν από τους ανθρώπους να ενεργούν και να κάνουν πράξη αυτά τα ρητά, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις. Τέτοιες ιστορίες έχουν παραδοθεί από την αρχαία Κίνα. Ένα από αυτά αφορά ένα πεινασμένο ζητιανάκι το οποίο περιμάζεψε μια οικογένεια και το τάισε, το έντυσε, το εκπαίδευσε στις πολεμικές τέχνες και του δίδαξε κάθε είδους γνώσεις. Περίμεναν μέχρι να μεγαλώσει και μετά άρχισαν να το χρησιμοποιούν ως πηγή εισοδήματος, στέλνοντάς το να πράττει το κακό, να σκοτώνει ανθρώπους, να κάνει πράγματα που δεν ήθελε να κάνει. Αν το δεις αυτό υπό το πρίσμα των ευεργεσιών που δέχτηκε, αυτό που του συνέβη ήταν κάτι καλό. Αλλά αν σκεφτείς αυτό που αναγκάστηκε να κάνει αργότερα, ήταν πραγματικά καλό ή κακό; (Ήταν κακό.) Υπό την κατήχηση όμως της παραδοσιακής κουλτούρας, η οποία υποστηρίζει πράγματα όπως “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”, οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν αυτήν τη διάκριση. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι το αγόρι δεν είχε άλλη επιλογή από το να κάνει κακά πράγματα, να βλάψει ανθρώπους και να γίνει δολοφόνος —να κάνει, δηλαδή, πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα ήθελαν να κάνουν. Το γεγονός όμως πως έκανε τα κακά αυτά πράγματα και σκότωσε κατ’ εντολή του αφέντη του δεν προερχόταν κατά βάθος από την επιθυμία να του ανταποδώσει την καλοσύνη του; Οι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να επηρεάζονται και να ελέγχονται από αυτές τις ιδέες κυρίως εξαιτίας της κατήχησης της κινεζικής παραδοσιακής κουλτούρας, η οποία υποστηρίζει πράγματα όπως “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”. Ο τρόπος που ενεργεί, και οι προθέσεις και τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις του, ασφαλώς περιορίζονται από αυτά. Όταν αυτή η οικογένεια τον υποκίνησε να κάνει κακό, ποια ήταν η πρώτη του σκέψη; “Αυτή η οικογένεια με έσωσε και μου έδειξε καλοσύνη. Πρέπει ν’ ανταποδώσω την καλοσύνη της. Επειδή τους χρωστάω τη ζωή μου, πρέπει να την αφιερώσω σ’ αυτούς. Θα πρέπει να κάνω ό,τι μου ζητήσουν· ακόμη κι αν μου ζητήσουν να κάνω κακό και να σκοτώσω ανθρώπους, δεν μπορώ να εξετάσω αν είναι σωστό ή λάθος, πρέπει να επικεντρωθώ μόνο στο να ανταποδώσω την καλοσύνη τους. Θα άξιζα ακόμα να αποκαλούμαι άνθρωπος αν δεν ανταπέδιδα μια τόσο μεγάλη καλοσύνη;” Έτσι, για ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη τους, έκανε ό,τι του ζήτησαν χωρίς δεύτερη σκέψη, ακόμη κι αν του ζητήθηκε να σκοτώσει ανθρώπους και να κάνει κακά πράγματα. Απλώς για ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη τους, ενήργησε αποφασιστικά χωρίς κανέναν δισταγμό, χωρίς να έχει καμία αμφιβολία. Λοιπόν, ποια άποψη διείπε τη συμπεριφορά και τις εκδηλώσεις στις οποίες επιδόθηκε για ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη τους; Δεν εκπλήρωνε αυτό το κριτήριο ηθικής διαγωγής; (Ναι.) Τι βλέπετε από αυτό το παράδειγμα; Είναι καλό ή όχι το ρητό που λέει “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”; (Δεν είναι καλό, δεν στηρίζεται σε καμία αρχή.) Στην πραγματικότητα, το αγόρι στηρίχτηκε σε κάποια αρχή, η οποία ήταν η εξής: “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη. Αν κάποιος κάνει κάτι καλό για σένα, πρέπει να του το ανταποδώσεις. Αν δεν το κάνεις, τότε δεν είσαι άνθρωπος· και αν σε καταδικάσουν γι’ αυτό, δεν θα μπορείς να πεις κουβέντα. Το ρητό λέει: ‘Μια σταγόνα καλοσύνης θα πρέπει να ανταποδίδεται με έναν χείμαρρο καλοσύνης’, πράγμα που δεν λέει τίποτα για τη δική μου κατάσταση —αυτό που έλαβα εγώ δεν ήταν κάποια μικρή καλοσύνη, αλλά μια καλοσύνη που μου έσωσε τη ζωή. Πρέπει ακόμα περισσότερο να την ξεπληρώσω με τη ζωή μου”. Δεν γνώριζε ποια ήταν τα όρια και ποιες οι αρχές για την ανταπόδοση της καλοσύνης. Πίστευε ότι αυτή η οικογένεια του είχε χαρίσει τη ζωή του, οπότε έπρεπε να τους την αφιερώσει ως αντάλλαγμα και να κάνει ό,τι του ζητούσαν, ακόμη και φόνο ή άλλες κακές πράξεις. Αυτός ο τρόπος ανταπόδοσης της καλοσύνης δεν έχει αρχές ή όρια. Λειτούργησε ως συνεργός των κακοποιών και στην πορεία κατέστρεψε τον εαυτό του. Ήταν σωστό να ανταποδώσει την καλοσύνη με αυτόν τον τρόπο; Φυσικά και όχι. Ήταν ανόητο εκ μέρους του να ενεργήσει έτσι. Είναι αλήθεια πως η οικογένεια αυτή τον έσωσε και του έδωσε τη δυνατότητα να συνεχίσει τη ζωή του. Πρέπει, όμως, κανείς να ανταποδίδει την καλοσύνη βάσει αρχών, με όριο και μέτρο. Μπορεί εκείνοι να του έσωσαν τη ζωή, αλλά σκοπός της ζωής του δεν ήταν να πράττει το κακό. Το νόημα και η αξία της ζωής, καθώς και η αποστολή του ανθρώπου, δεν είναι να πράττει το κακό και να διαπράττει φόνους, ούτε και θα πρέπει να ζει με αποκλειστικό σκοπό να ανταποδίδει την καλοσύνη. Το αγόρι πίστεψε εσφαλμένα πως το νόημα και η αξία της ζωής ήταν να ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που έλαβε. Αυτό ήταν τεράστια παρανόηση. Δεν είχε επηρεαστεί από το κριτήριο ηθικής διαγωγής που λέει “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”; (Ναι.) Είχε παραπλανηθεί και επηρεαστεί από αυτό το ρητό που μιλά για την ανταπόδοση της καλοσύνης ή είχε βρει το σωστό μονοπάτι και τις σωστές αρχές άσκησης; Είναι ολοφάνερο πως είχε παραπλανηθεί· είναι φως φανάρι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Τα λόγια του Θεού είναι σαφέστατα. Οι άνθρωποι τηρούν το ηθικό πρότυπο της παραδοσιακής κουλτούρας ότι η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη, και εφόσον οι άλλοι τους έχουν δείξει καλοσύνη, αισθάνονται υποχρεωμένοι να τους την ξεπληρώσουν δίχως δισταγμό. Αυτός ο τρόπος δράσης και φερσίματος μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην απώλεια αρχών και ελάχιστων προτύπων. Μερικές φορές οι άνθρωποι, στην προσπάθειά τους να ανταποδώσουν την καλοσύνη, μπορεί ακόμη και να διαπράξουν εγκλήματα ή να κάνουν κακό, με κίνδυνο τη ζωή τους. Είναι μεγάλη ανοησία! Υπό το φως της έκθεσης των λόγων του Θεού, έκανα αυτοκριτική. Όταν ο επικεφαλής μού είχε ζητήσει να γράψω για τη συμπεριφορά του Γου Τζουν, ήξερα πολύ καλά ότι συνεχώς απέρριπτε την αλήθεια και αναστάτωνε το έργο της εκκλησίας. Ωστόσο, σε μια προσπάθεια να ανταποδώσω την καλοσύνη του, και να μη χαρακτηριστώ αχάριστος και ασυνείδητος, είχα χρονοτριβήσει και δεν τον εξέθεσα, αγνοώντας ακόμη και το δικό μου εσωτερικό αίσθημα αυτομεμψίας. Ως αποτέλεσμα αυτού, είχα καθυστερήσει πάνω από έναν μήνα. Ο οίκος του Θεού αποπέμπει τους δύσπιστους και τους κακούς ανθρώπους για να εξαγνίσει την εκκλησία, και δημιουργεί ένα καλό περιβάλλον και τάξη για τους αδελφούς και τις αδελφές, προκειμένου να έχουν κανονική εκκλησιαστική ζωή. Αυτή είναι η πρόθεση του Θεού. Αλλά εγώ αδιαφορούσα για τα συμφέροντα της εκκλησίας και τη ζωή-είσοδο των αδελφών μου, κι ήθελα να κρατήσω τον Γου Τζουν στην εκκλησία. Με τις ενέργειές μου κάλυπτα και προστάτευα στην πραγματικότητα έναν δύσπιστο, του έδινα το ελεύθερο να προκαλέσει αναστάτωση και διατάραξη στην εκκλησία. Αυτό που έκανα ήταν να παρεμποδίζω το έργο εκκαθάρισης της εκκλησίας. Στην πραγματικότητα, έκανα κακό και αντιστεκόμουν στον Θεό! Είχα χάσει τις αρχές και τα ελάχιστα πρότυπα διαγωγής. Αυτό που έκανα δεν ήταν τίποτα άλλο από το να ανταποδίδω τυφλά την καλοσύνη. Είχα παρόμοια φύση με έναν ζητιάνο που διαπράττει κακές πράξεις, όπως φόνο, για να ανταποδώσει την καλοσύνη. Ήταν μεγάλη ανοησία! Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα τελικά ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί ρητά στην παραδοσιακή κουλτούρα σχετικά με την ηθική διαγωγή, ρητά τα οποία οι άνθρωποι γενικά τα θεωρούν καλά, για να τους παραπλανήσει και να τους διαφθείρει. Είναι απίστευτα ύπουλος και μοχθηρός!

Στη συνέχεια, αναρωτήθηκα γιατί είναι λανθασμένη η ιδέα ότι η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη. Μετά, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Οι κοινωνικές ευθύνες και υποχρεώσεις τις οποίες είναι ικανός να εκπληρώνει ο άνθρωπος, οι πράξεις τις οποίες θα πρέπει να είναι ενστικτωδώς ικανός και οφείλει να εκτελεί, καθώς και οι απλές εξυπηρετήσεις οι οποίες βοηθούν και ωφελούν τους άλλους δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ως καλοσύνη, αφού δεν είναι παρά περιπτώσεις στις οποίες ο άνθρωπος προσφέρει απλώς μια χείρα βοηθείας στους άλλους. Το να προσφέρεις βοήθεια σε κάποιον που τυχαίνει να τη χρειάζεται, στον κατάλληλο χρόνο και τόπο, είναι ένα πολύ φυσιολογικό φαινόμενο. Είναι επίσης ευθύνη κάθε μέλους του ανθρώπινου γένους. Είναι απλώς ένα είδος ευθύνης και υποχρέωσης. Ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους αυτά τα ένστικτα όταν τους δημιούργησε. Σε ποια ένστικτα αναφέρομαι εδώ; Αναφέρομαι στη συνείδηση και τη λογική του ανθρώπου. […] Κατά τον ίδιο τρόπο, οι άνθρωποι είναι ικανοί να εκτελούν τα καθήκοντα και τις ευθύνες τους στον οίκο του Θεού, κι αυτό είναι κάτι που οφείλουν να κάνουν όσοι έχουν συνείδηση και λογική. Άρα, λοιπόν, το να βοηθούν οι άνθρωποι τους άλλους και να είναι ευγενικοί μαζί τους έρχεται σχεδόν αβίαστα, εμπίπτει στο πεδίο του ανθρώπινου ενστίκτου και είναι κάτι που οι άνθρωποι είναι απολύτως ικανοί να καταφέρουν. Δεν χρειάζεται να το κατατάσσουμε τόσο ψηλά όσο την καλοσύνη. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι εξισώνουν τη βοήθεια των άλλων με την καλοσύνη, και πάντοτε μιλούν γι’ αυτήν και την ανταποδίδουν συνεχώς, αφού νομίζουν ότι αν δεν το κάνουν, δεν έχουν συνείδηση. Υποτιμούν και σιχαίνονται τον εαυτό τους, ενώ ανησυχούν μάλιστα ότι θα τους κατακρίνει η κοινή γνώμη. Είναι απαραίτητο ν’ ανησυχείτε γι’ αυτά τα πράγματα; (Όχι.) Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να το κατανοήσουν αυτό και περιορίζονται διαρκώς απ’ αυτό το θέμα. Αυτό σημαίνει να μην κατανοείς τις αλήθεια-αρχές. Αν, για παράδειγμα, πήγαινες με έναν φίλο σου στην έρημο κι εκείνος ξέμενε από νερό, τότε σίγουρα θα του έδινες λίγο από το δικό σου και δεν θα τον άφηνες να πεθάνει από τη δίψα. Παρόλο που θα ήξερες πως το νερό σου θα τελείωνε στον μισό χρόνο, εφόσον θα πίνατε και οι δύο απ’ αυτό, και πάλι θα το μοιραζόσουν με τον φίλο σου. Γιατί θα το έκανες αυτό; Επειδή δεν θα άντεχες να πίνεις εσύ νερό, ενώ ο φίλος σου παραδίπλα υπέφερε από τη δίψα· δεν θα άντεχες να τον βλέπεις έτσι. Τι είναι αυτό που θα σε έκανε να μην αντέχεις να βλέπεις τον φίλο σου να υποφέρει από τη δίψα; Η συνείδησή σου σου προκαλεί αυτό το συναίσθημα. Ακόμη κι αν δεν ήθελες να εκπληρώσεις αυτήν την ευθύνη και υποχρέωση, η συνείδησή σου δεν θα σου επέτρεπε να ενεργήσεις διαφορετικά και θα σε έκανε να στενοχωρηθείς. Δεν είναι όλα αυτά αποτέλεσμα των ανθρώπινων ενστίκτων; Δεν καθορίζονται όλα από τη συνείδηση και τη λογική του ανθρώπου; Έστω πως ο φίλος σου γυρνούσε και σου έλεγε: “Σου χρωστάω ευγνωμοσύνη επειδή μου έδωσες να πιω από το νερό σου εκείνη τη φορά!” Δεν θα ήταν κι αυτό λάθος; Δεν έχει καμία σχέση με την καλοσύνη. Αν αντιστρέφονταν οι ρόλοι, κι αν υποθέσουμε πως ο φίλος σου είχε ανθρώπινη φύση, συνείδηση και λογική, τότε κι εκείνος θα μοιραζόταν το νερό του μαζί σου. Δεν είναι παρά μια βασική κοινωνική ευθύνη ή σχέση μεταξύ ανθρώπων. Αυτές οι πλέον βασικές κοινωνικές σχέσεις ή ευθύνες και υποχρεώσεις προκύπτουν όλες από τη συνείδηση που έχει ο άνθρωπος, από την ανθρώπινη φύση του και από τα ένστικτα που του έδωσε ο Θεός όταν τον δημιούργησε. Υπό κανονικές συνθήκες, τα πράγματα αυτά δεν χρειάζεται να σου τα διδάξουν οι γονείς σου ή να σου τα ενσταλάξει η κοινωνία, πόσο μάλλον να σε νουθετήσουν επανειλημμένα οι άλλοι λέγοντάς σου να τα κάνεις. Η εκμάθησή τους θα ήταν απαραίτητη μόνο για όσους δεν έχουν συνείδηση και λογική, για όσους δεν έχουν κανονικές γνωστικές ικανότητες —όπως είναι, για παράδειγμα, οι άνθρωποι με νοητικές δυσκολίες ή όσοι είναι αργόστροφοι— ή για όσους έχουν χαμηλό επίπεδο και είναι αδαείς και πεισματάρηδες. Όσοι έχουν κανονική ανθρώπινη φύση δεν χρειάζεται να διδαχθούν αυτά τα πράγματα· όλοι όσοι έχουν συνείδηση και λογική τα κατέχουν. Άρα, λοιπόν, δεν είναι σωστό να μεγαλοποιεί κανείς τόσο πολύ μια συμπεριφορά ή μια πράξη σαν να είναι μια μορφή καλοσύνης, όταν στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κάτι το ενστικτώδες που συμφωνεί με τη συνείδηση και τη λογική» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Εάν ο Θεός θέλει να σε σώσει, όποιου τις υπηρεσίες κι αν χρησιμοποιεί για να το επιτύχει, εσύ θα πρέπει πρώτα να ευχαριστήσεις τον Θεό και να το αποδεχθείς από Εκείνον. Δεν θα πρέπει να απευθύνεις την ευγνωμοσύνη σου αποκλειστικά προς τους ανθρώπους, πόσο μάλλον να προσφέρεις τη ζωή σου σε κάποιον σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Είναι σοβαρό λάθος αυτό. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η καρδιά σου να ευγνωμονεί τον Θεό και να το αποδέχεσαι από Εκείνον» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι το να βοηθά κανείς τους άλλους είναι ένα ένστικτο που έδωσε στους ανθρώπους ο Θεός όταν τους δημιούργησε. Όποιος διαθέτει συνείδηση και λογική έτσι κάνει. Πρόκειται για μια απλή πράξη εξυπηρέτησης και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως καλοσύνη. Για παράδειγμα, όταν ο Γου Τζουν με βοήθησε και με υποστήριξε όταν ήμουν αδύναμος, δεν ήταν καλοσύνη. Εφόσον ήταν επικεφαλής εκείνη την εποχή, η βοήθεια και η υποστήριξη των αδύναμων αδελφών ήταν καθήκον και ευθύνη του. Επιπλέον, ακόμη και αν δεν ήταν επικεφαλής, εφόσον είχε συνείδηση και λογική, θα πρόσφερε και πάλι βοήθεια και συναναστροφή όταν έβλεπε έναν αδελφό ή μια αδελφή σε αρνητικότητα ή σε αδυναμία. Επιπλέον, η βελτίωση της κατάστασής μου οφειλόταν κυρίως στην αποτελεσματικότητα των λόγων του Θεού μέσα μου. Θα πρέπει να είμαι ευγνώμων για την αγάπη του Θεού και να εκπληρώνω το καθήκον μου για να ικανοποιώ τον Θεό και να Τον ξεπληρώνω, αντί να σκέφτομαι διαρκώς την καλοσύνη του Γου Τζουν και πώς να τον ξεπληρώσω. Τώρα που μου ζήτησαν να γράψω την αξιολόγηση του Γου Τζουν, έπρεπε να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής, να γράψω την αλήθεια. Η εκκλησία θα τον αξιολογούσε και θα τον χαρακτήριζε με βάση τις αρχές. Ακόμα κι αν, στο τέλος, αποπέμπονταν, θα πλήρωνε τις συνέπειες της μόνιμης συμπεριφοράς του να υπεραναλύει ανθρώπους και πράγματα, να απορρίπτει την αλήθεια, και να διαταράσσει και να αναστατώνει το εκκλησιαστικό έργο. Αυτή θα ήταν η δίκαιη διάθεση του Θεού που θα έπεφτε πάνω του. Στη συνέχεια, προσευχήθηκα στον Θεό μετανοώντας: «Αχ, Θεέ μου, όταν έγραφα για τη συμπεριφορά του Γου Τζουν, δεν ήμουν ειλικρινής. Απλώς έγραψα την αξιολόγηση επιπόλαια, είπα ψέματα και εξαπάτησα τους άλλους, και καθυστέρησα το έργο εκκαθάρισης. Αηδίασες και σιχάθηκες απ’ τη συμπεριφορά μου. Αχ, Θεέ μου! Είμαι πρόθυμος να επιστρέψω σε Εσένα και να αξιολογήσω τη συμπεριφορά του Γου Τζουν με ειλικρίνεια. Μακάρι να εξετάσεις εξονυχιστικά την καρδιά μου». Στη συνέχεια, ολοκλήρωσα την αξιολόγηση και την υπέβαλα στον επικεφαλής. Αργότερα, ο Γου Τζουν χαρακτηρίστηκε ως δύσπιστος και αποπέμφθηκε από την εκκλησία. Όταν έμαθα τα νέα, είχα ένα αίσθημα χρέους και αυτομεμψίας. Είδα ότι το έργο εκκαθάρισης καθυστέρησε επειδή δεν έκανα πράξη την αλήθεια.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, είδα ξεκάθαρα ότι η ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη» δεν είναι κάτι θετικό, και ανεξάρτητα από το πόσο καλά τηρείται, δεν είναι άσκηση της αλήθειας, αλλά είναι ασύμβατη με την αλήθεια. Στο μέλλον, πρέπει να ασκούμαι σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, να εξετάζω τους ανθρώπους και τα πράγματα, και να ενεργώ και να φέρομαι σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Δόξα τω Θεώ!