Της Γιν Αν, Κίνα

Ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλο γόητρο στο χωριό μας και πάντα χαιρόταν να βοηθάει τους άλλους. Όταν ήμουν μικρή, μετακόμισε μαζί με τη γιαγιά μου στην πόλη, αλλά, όποτε κάποιος στο χωριό χρειαζόταν κάτι, άφηνε κατά μέρος την επιχείρησή του και γύριζε στο χωριό για να βοηθήσει. Όλοι έλεγαν ότι ο παππούς μου ήταν καλός άνθρωπος και τον σέβονταν πολύ. Όποτε αναφερόταν το όνομά του, οι άνθρωποι τον επιδοκίμαζαν. Ένιωθα περήφανη που είχα έναν τέτοιο παππού. Αφού πέθανε ο παππούς μου, άκουγα συχνά τους ανθρώπους να μιλούν γι’ αυτόν. Έλεγαν ότι ήταν ένας άνθρωπος με καλή ηθική υπόσταση και φήμη. Ακούγοντάς το αυτό, ένιωθα ότι ο τρόπος με τον οποίο φερόταν ο παππούς μου ήταν καλός και αξιόπιστος και ότι, ακόμη και μετά τον θάνατό του, είχε καλή φήμη. Αργότερα, όποτε μου ζητούσε κάποιος βοήθεια, τον βοηθούσα ενεργά, Θεωρούσα ότι ήταν καλό να βοηθώ έτσι τους άλλους και γινόμουν καλός άνθρωπος.

Αφότου βρήκα τον Θεό, έκανα βίντεο στην εκκλησία. Καθώς είχα κάποιες γνώσεις τεχνολογίας υπολογιστών, οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν να τους βοηθήσω όταν είχαν προβλήματα με τους υπολογιστές τους. Ένιωθα ότι έκανα μια καλή πράξη όταν βοηθούσα τους αδελφούς και τις αδελφές να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά. Επιπλέον, για να ζητούν τη βοήθειά μου οι αδελφοί και οι αδελφές, αυτό σήμαινε ότι με εμπιστεύονταν και σκεφτόμουν: «Αν δεν βοηθήσω, τι θα νομίσουν όλοι για μένα; Μήπως σκεφτούν ότι είμαι πραγματικά εγωίστρια και υστερώ σε ανθρώπινη φύση;» Εφόσον μπορούσα να λύσω το πρόβλημα, δεν έλεγα όχι σε κανέναν. Κάποιες φορές, όταν δεν μπορούσα να λύσω το πρόβλημα, έσπαγα το κεφάλι μου για να βρω πληροφορίες και μετά προσπαθούσα να βρω μια λύση. Αλλά, παρόλο που αυτό μού έπαιρνε πολύ χρόνο και καθυστερούσε το κυρίως έργο μου, και πάλι ήταν προτεραιότητά μου να βοηθώ τους αδελφούς και τις αδελφές σε θέματα υπολογιστών. Θεωρούσα ότι αφού αποδεχόμουν το αίτημά τους, έπρεπε να κάνω καλή δουλειά. Εξάλλου, αν δεν την έκανα καλά, θα έχανα το γόητρό μου, έτσι δεν είναι; Και αν συνέβαινε αυτό, ποιος θα με εμπιστευόταν μετά; Σιγά σιγά, οι αδελφοί και οι αδελφές άρχισαν να με επαινούν και όλοι σκέφτονταν ότι είχα καλή ανθρώπινη φύση και ήμουν πρόθυμη να βοηθήσω τους άλλους. Ένιωθα, λοιπόν, ότι άξιζε το τίμημα που πλήρωνα.

Αργότερα, εξαιτίας των απαιτήσεων του έργου, άρχισα να μελετάω ένα νέο είδος τεχνολογίας. Ο επικεφαλής μού έδωσε συγκεκριμένα την εξής εντολή: «Πρέπει να μάθεις γρήγορα πώς να το χρησιμοποιείς αυτό και μετά να το δείξεις και σε όλους τους άλλους. Διαφορετικά, οι αδελφοί και οι αδελφές θα καθυστερήσουν να το χρησιμοποιήσουν και θα επηρεαστεί η αποδοτικότητα του έργου». Ενώ επικεντρωνόμουν στη μελέτη της νέας τεχνολογίας, ο υπολογιστής της αδελφής Σιαοσουέ ξαφνικά κράσαρε και δεν έπαιρνε μπρος. Έτσι, εκείνη μου ζήτησε να τη βοηθήσω να δει πού ήταν το πρόβλημα. Όταν κοίταξα τον κώδικα σφάλματος, διαπίστωσα ότι ήταν κάτι που δεν είχα ξανασυναντήσει και δεν ήξερα πώς να το χειριστώ. Έτσι, της είπα να τον στείλει για επισκευή. Εκείνη, όμως, ανησυχούσε ότι η επισκευή θα αργούσε πολύ και επέμεινε να τη βοηθήσω να τον φτιάξει, λέγοντας: «Αφήνω σ’ εσένα τον υπολογιστή. Είμαι σίγουρη ότι θα μπορέσεις να τον φτιάξεις». Είδα πόσο μ’ εμπιστευόταν και σκέφτηκα: «Αν αρνηθώ ξανά, τι θα σκεφτεί για μένα;» Δεν άντεχα ν’ αρνηθώ, οπότε συμφώνησα. Τις δύο επόμενες μέρες, έμεινα σπίτι και έψαχνα πληροφορίες στο διαδίκτυο, στύβοντας το μυαλό μου για να βρω πώς να φτιάξω τον υπολογιστή. Δοκίμασα αρκετές μεθόδους και τελικά κατάφερα να τον φτιάξω. Η αδελφή χάρηκε πολύ που φτιάχτηκε ο υπολογιστής, κι εγώ ήμουν πολύ ευχαριστημένη και σκεφτόμουν ότι η σκληρή δουλειά εκείνων των δύο ημερών επιτέλους είχε αποδώσει καρπούς. Ταυτόχρονα, όμως, ένιωθα λίγο μελαγχολική, καθώς σκεφτόμουν: «Βοήθησα τους άλλους να λύσουν τα προβλήματά τους, αλλά δεν μπόρεσα να μάθω την τεχνολογία που έπρεπε να μελετήσω. Αλλά ποιος μου ζήτησε να δώσω αυτές τις υποσχέσεις στους άλλους; Απλώς θα πληρώσω ένα λίγο μεγαλύτερο τίμημα και θα ξενυχτήσω για να μελετήσω». Μετά από αυτό, όποτε οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν προβλήματα με τους υπολογιστές τους, με φώναζαν να τα λύσω, κι εγώ ντρεπόμουν να πω όχι. Αφιέρωνα πολύ χρόνο σ’ αυτό, πράγμα που καθυστερούσε το κυρίως έργο μου. Σκέφτηκα να προτείνω στους αδελφούς και τις αδελφές, όταν είχαν πρόβλημα με τα μηχανήματά τους, να τα στέλνουν αλλού για επισκευή πρώτα και, αφού περνούσε αυτή η πιεστική περίοδος, θα άρχιζα ξανά να ασχολούμαι με αυτά τα θέματα. Όταν, όμως, οι αδελφοί και οι αδελφές μού ζήτησαν ξανά βοήθεια, άθελά μου πήγα και πάλι να βοηθήσω. Παρόλο που κάθε μέρα είχα πάρα πολλή δουλειά, όταν μετά άκουγα τους επαίνους όλων, ένιωθα ότι άξιζε τον κόπο. Επειδή κάθε μέρα ήμουν απασχολημένη με το να βοηθάω τους άλλους να επισκευάζουν υπολογιστές, τα σχέδιά μου για μελέτη δεν προχωρούσαν. Ο επιβλέπων με ρώτησε πώς πήγαινε η μελέτη μου. Συναναστράφηκε μαζί μου και με παρότρυνε να μάθω περισσότερα σχετικά με την τεχνολογία και να τα διδάξω στους αδελφούς και τις αδελφές το συντομότερο δυνατόν. Ήξερα ότι αυτό το έργο ήταν επείγον και ότι, αν δεν μάθαινα αυτά που έπρεπε, θα επηρεαζόταν η αποτελεσματικότητα και η πρόοδος του έργου των βίντεο. Ύστερα, όμως, σκέφτηκα: «Αν αρνηθώ να βοηθήσω όταν μου το ζητούν οι αδελφοί και οι αδελφές, δεν θα σκεφτούν ότι είμαι εγωίστρια και άκαρδη;» Εκείνο το διάστημα, προσπαθούσα σκληρά να αποκτήσω τεχνικές δεξιότητες και ταυτόχρονα βοηθούσα τους αδελφούς και τις αδελφές να λύσουν τα προβλήματα που είχαν με τους υπολογιστές τους. Ένιωθα ότι οι μέρες μου δεν είχαν ποτέ αρκετές ώρες και ήμουν πολύ κουρασμένη, αλλά δεν ήξερα πώς να ασκηθώ.

Αργότερα, όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα τις εσφαλμένες απόψεις που είχα μέσα μου σχετικά με την επιδίωξή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Με το που αρχίζουν να μιλάνε οι άνθρωποι, μαθαίνουν κάθε λογής ρητά που έχουν προέλθει από άλλους ανθρώπους, από δύσπιστους, από τον Σατανά και τον κόσμο. Όλα ξεκινάνε με το που αρχίσουν να διαπαιδαγωγούνται στα πρώτα στάδια της ζωής τους από τους γονείς και τις οικογένειές τους που τους μαθαίνουν πώς να συμπεριφέρονται, τι να λένε, τι είδους ηθική πρέπει να έχουν, τι είδους σκέψεις και χαρακτήρα να διαθέτουν και ούτω καθεξής. Ακόμη και αφού ενταχθούν στην κοινωνία, οι άνθρωποι, χωρίς να το συνειδητοποιούν, εξακολουθούν να κατηχούνται με κάθε λογής σατανικά δόγματα και θεωρίες. “Να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί” —αυτό είναι μια ουσιώδης μορφή ηθικής διαγωγής που ενσταλάζεται στον καθένα από την οικογένειά του ή από την κοινωνία. Αν διαθέτεις αυτήν την ηθική διαγωγή, οι άνθρωποι θα πουν ότι είσαι ευγενής, αξιοσέβαστος και έχεις ακεραιότητα, και θα σε εκτιμούν και θα σε σέβονται ιδιαίτερα στην κοινωνία. Εφόσον η φράση “Να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί” προέρχεται από τους ανθρώπους, από τον Σατανά, είναι επομένως το αντικείμενο που θα πρέπει να αναλύσουμε και να διακρίνουμε, και ακόμη περισσότερο το αντικείμενο που θα πρέπει να απαρνηθούμε. Γιατί θα πρέπει να διακρίνουμε και να απαρνηθούμε αυτήν τη φράση; Ας εξετάσουμε πρώτα αν αυτή η φράση είναι σωστή και αν είναι σωστό να είναι κανείς το είδος του ανθρώπου που ενσαρκώνει αυτήν τη φράση. Είναι πραγματικά ευγενές να είναι κανείς ένας άνθρωπος που μπορεί να ανταποκριθεί στη φράση “Να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί” και να διαθέτει αυτού του είδους τον ηθικό χαρακτήρα; Διαθέτει ένας τέτοιος άνθρωπος την αλήθεια-πραγματικότητα; Έχει την ανθρώπινη φύση που θα έπρεπε να έχουν τα δημιουργήματα, και τις αρχές για τη διαγωγή που θα έπρεπε να τηρεί, όπως έχει πει ο Θεός; Κατανοείτε όλοι σας τη φράση “Να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί”; Εξηγήστε πρώτα με δικά σας λόγια τι σημαίνει αυτή η φράση. (Σημαίνει ότι όταν κάποιος σου εμπιστεύεται μια εργασία, θα πρέπει να καταβάλεις κάθε δυνατή προσπάθεια για να την ολοκληρώσεις.) Έτσι, λοιπόν, θα πρέπει πράγματι να ενεργείς; Το νόημα της φράσης “Να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί” είναι ότι αν κάποιος σου εμπιστεύεται μια εργασία, αυτό σημαίνει ότι σε έχει σε μεγάλη υπόληψη, πιστεύει σ’ εσένα και θεωρεί ότι είσαι αξιόπιστος, κι έτσι, ό,τι κι αν σου ζητήσει αυτός ο άνθρωπος να κάνεις, θα πρέπει να συμφωνήσεις, και να το κάνεις καλά και σωστά σύμφωνα με τις απαιτήσεις του, καθώς και να τον κάνεις χαρούμενο και να τον ικανοποιήσεις —τότε είσαι καλός άνθρωπος. Αυτό έμμεσα σημαίνει ότι το πρότυπο για να καθοριστεί αν είσαι καλός άνθρωπος είναι το κατά πόσο είναι ικανοποιημένος ή όχι ο άνθρωπος που σου εμπιστεύτηκε την εργασία. Μπορεί να εξηγηθεί με αυτόν τον τρόπο; (Ναι.) Δεν είναι άρα εύκολο να είσαι καλός άνθρωπος στα μάτια των άλλων και να σε αναγνωρίζει η κοινωνία ως τέτοιον; (Ναι.) Τι σημαίνει ότι είναι “εύκολο”; Το πρότυπο είναι πολύ χαμηλό και καθόλου ευγενές. Εάν σε τέτοιου είδους ζητήματα ανταποκρίνεσαι στο ηθικό πρότυπο που απαιτεί “Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι”, θεωρείσαι άνθρωπος με ηθική διαγωγή. Αυτό έμμεσα σημαίνει ότι είσαι αξιόπιστος και καλώς σου αναθέτουν οι άλλοι διάφορες εργασίες· είσαι ευυπόληπτος και καλός άνθρωπος» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι δεν συμπεριφερόμουν ούτε ενεργούσα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, αλλά σύμφωνα με τις παραδοσιακές ιδέες που ενσταλάζει ο Σατανάς, όπως «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι». Παρόλο που οι γονείς μου δεν μου ενστάλαξαν ξεκάθαρα αυτήν την ιδέα, από μικρή έβλεπα τον παππού μου να χειρίζεται με μεγάλη προσοχή τα θέματα που του εμπιστεύονταν οι άλλοι και, όσο δύσκολα ή χρονοβόρα κι αν ήταν, τα έφερνε σε πέρας. Τελικά, κέρδισε τον σεβασμό των γύρω του, σε σημείο να τον θυμούνται με αγάπη μετά θάνατον. Πίστευα ότι αυτός ήταν ο σωστός τρόπος να φέρεται κάποιος, ότι έτσι θα κέρδιζα τον θαυμασμό των ανθρώπων και ότι θα γινόμουν ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια και ακεραιότητα. Υποσυνείδητα, μέσα από τη συνεχή έκθεση σ’ αυτήν την ιδέα, άρχισα να επιδιώκω να γίνω κι εγώ ένας τέτοιος άνθρωπος. Από τότε που οι αδελφοί και οι αδελφές έμαθαν ότι είχα κάποιες δεξιότητες επισκευής υπολογιστών, έρχονταν σ’ εμένα για βοήθεια όποτε αντιμετώπιζαν προβλήματα. Δεν αρνήθηκα ποτέ να βοηθήσω κάποιον και, ως αποτέλεσμα, είχα λάβει κάποιες θετικές αξιολογήσεις. Συνεπώς, ήμουν πεπεισμένη ότι αυτός ήταν ο σωστός τρόπος συμπεριφοράς. Όταν έρχονταν ξανά οι αδελφοί και οι αδελφές σ’ εμένα με διάφορα προβλήματα, τους βοηθούσα ακόμη κι αν δεν είχα ολοκληρώσει τα δικά μου καθήκοντα. Σκεφτόμουν ότι ζητούσαν τη βοήθειά μου επειδή μ’ εμπιστεύονταν και ένιωθα ότι, αν δεν τους έφτιαχνα τους υπολογιστές, θα τους απογοήτευα. Για να εξασφαλίσω ότι οι αδελφοί και οι αδελφές θα μιλούσαν για μένα με καλά λόγια και για να είμαι στα μάτια τους ένας άνθρωπος που έδειχνε αγάπη και είχε καλή ανθρώπινη φύση, ανταποκρινόμουν σε όλα τα αιτήματα, όσο δύσκολα κι αν ήταν. Προτιμούσα να στερηθώ την ξεκούραση ή ακόμη και να καθυστερήσω το κυρίως έργο μου, για να φέρω σε πέρας τις εργασίες που μου είχαν εμπιστευθεί οι άλλοι. Ζούσα σύμφωνα με την υποτιθέμενη αρετή τού «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι», Ενεργούσα χωρίς αρχές και χωρίς να ιεραρχώ τις εργασίες. Επιδίωκα μόνο να με βλέπουν οι άλλοι ως αξιόπιστο και καλό άνθρωπο, με αποτέλεσμα να μη μάθω τις δεξιότητες δημιουργίας βίντεο που θα ’πρεπε και να καθυστερεί το κυρίως έργο μου. Είδα ότι ο τρόπος σκέψης και οι απόψεις μου είχαν διαφθαρεί και διαστρεβλωθεί από τον Σατανά, και δεν ήξερα καν τι ήταν ένας αληθινά καλός άνθρωπος.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού και κατάλαβα ποιες ευθύνες και υποχρεώσεις πρέπει να εκπληρώνει ένα δημιούργημα. Ο Θεός λέει: «Πρέπει να διακρίνουμε μια ακόμη πτυχή της ηθικής δήλωσης “Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι”. Αν οι εργασίες που σου εμπιστεύονται δεν τρώνε πολύ από τον χρόνο και την ενέργειά σου, και εμπίπτουν στα όρια του επιπέδου σου, ή αν έχεις το κατάλληλο περιβάλλον και τις κατάλληλες συνθήκες, τότε από ανθρώπινη συνείδηση και λογική, μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα για τους άλλους και να προσπαθήσεις να ικανοποιήσεις κάποια λογικά και ενδεδειγμένα αιτήματά τους, στο πλαίσιο αυτών που μπορείς να διαχειριστείς. Ωστόσο, αν οι εργασίες που σου εμπιστεύονται καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος του χρόνου και της ενέργειάς σου, και σου κλέβουν πολύ από τον χρόνο σου, σε βαθμό που θυσιάζεις τη ζωή σου γι’ αυτές, και οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις σου σ’ αυτήν τη ζωή —και τα καθήκοντα που θα έπρεπε να κάνεις ως δημιούργημα— θα εκμηδενιστούν και θα αντικατασταθούν, τι θα πρέπει να κάνεις; Θα πρέπει να αρνηθείς επειδή αυτή δεν είναι δική σου ευθύνη ή υποχρέωση. Όσο για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της ζωής ενός ανθρώπου, πέρα από τη φροντίδα των γονιών και την ανατροφή των παιδιών, καθώς και την εκπλήρωση των κοινωνικών ευθυνών στην κοινωνία και στα πλαίσια του νόμου, το πιο σημαντικό είναι ότι η ενέργεια, ο χρόνος και η ζωή ενός ανθρώπου θα πρέπει να δαπανώνται στην εκτέλεση του καθήκοντος ενός δημιουργήματος, και όχι να καταλαμβάνονται ο χρόνος και η ενέργειά του από μια εργασία που του έχει εμπιστευτεί οποιοδήποτε άτομο. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός δημιουργεί έναν άνθρωπο, του χαρίζει ζωή και τον φέρνει σ’ αυτόν τον κόσμο όχι για να κάνει πράγματα ή να εκπληρώνει ευθύνες για χάρη οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Αυτό που θα πρέπει να αποδέχονται οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα είναι η ανάθεση από τον Θεό. Μόνο η ανάθεση από τον Θεό είναι μια γνήσια ανάθεση· το να αποδέχεσαι μια εργασία που σου εμπιστεύεται ένας άλλος άνθρωπος σημαίνει ότι παραμελείς τα καθήκοντα που σου αναλογούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι δεν είναι λάθος να βοηθάει κανείς τους αδελφούς και τις αδελφές, και ότι αυτή είναι η αγάπη που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος με κανονική ανθρώπινη φύση. Ωστόσο, το να δαπανώ χρόνο και ενέργεια για να βοηθώ τους άλλους χωρίς αρχές και χωρίς να λαμβάνω υπόψη μου το εκκλησιαστικό έργο, και το να καθυστερώ τα καθήκοντά μου, αποτελεί μη ενδεδειγμένο τρόπο βοήθειας και έπρεπε να αρνούμαι. Ο Θεός όρισε να γεννηθώ τις έσχατες ημέρες, και έχω τη δική μου αποστολή και τα δικά μου καθήκοντα να εκπληρώσω. Αν καθυστερώ τα καθήκοντά μου για να ολοκληρώσω τις εργασίες που μου αναθέτουν οι άλλοι, τότε αμελώ το ανειλημμένο έργο μου. Δεδομένου ότι οι επικεφαλής κανόνισαν να μάθω νέες τεχνολογίες, θα έπρεπε να τις έχω μάθει το συντομότερο δυνατόν, ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα της παραγωγής βίντεο για όλους. Ωστόσο, όταν οι άλλοι είχαν προβλήματα με τον εξοπλισμό τους και μου ζητούσαν βοήθεια, παρόλο που ήξερα ότι η επισκευή του εξοπλισμού θα απαιτούσε πολύ χρόνο και πολλή ενέργεια και θα καθυστερούσε το κυρίως έργο μου, εγώ και πάλι έβαζα στην άκρη το δικό μου έργο για να τους βοηθήσω, απλώς για να τους κάνω καλή εντύπωση, πράγμα που καθυστέρησε την έρευνά μου για την τεχνολογία παραγωγής βίντεο. Συνειδητοποίησα ότι η προσέγγισή μου δεν είχε αρχές, ότι δεν ήξερα σε ποιες εργασίες να πω όχι και σε ποιες να βοηθήσω, και ακολουθούσα τυφλά τη φιλοσοφία του Σατανά. Ως αποτέλεσμα, περνούσα τις μέρες μου φορτωμένη δουλειά, φτάνοντας μέχρι την εξάντληση και θυσιάζοντας τον χρόνο που κανονικά θα αφιέρωνα σε πνευματικές ασκήσεις και για να φάω και να πιω τα λόγια του Θεού, ενώ καθυστέρησε και το κυρίως έργο μου. Κατάλαβα πια ότι πρέπει πάντα να βάζω σε προτεραιότητα τα δικά μου καθήκοντα. Αυτό απαιτεί από εμένα ο Θεός. Αν καθυστερώ τα καθήκοντά μου για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων ή για να ολοκληρώσω τις εργασίες που μου εμπιστεύτηκαν άλλοι, αμελώ έτσι το κυρίως έργο μου και δεν εναρμονίζομαι με την πρόθεση του Θεού.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού και απέκτησα κάποια διάκριση για την αρετή τού «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι». Ο Θεός λέει: «Σ’ αυτήν την ανθρώπινη κοινωνία, όλοι έχουν συναλλακτική νοοτροπία και όλοι κάνουν συναλλαγές. Όλοι έχουν απαιτήσεις από τους άλλους και όλοι θέλουν να επωφεληθούν εις βάρος των άλλων χωρίς να χάσουν κάτι οι ίδιοι. Κάποιοι άνθρωποι λένε: “Ανάμεσα σε αυτούς που ‘εκτελούν με αφοσίωση ό,τι τους έχουν εμπιστευτεί’, υπάρχουν επίσης πολλοί που δεν επιζητούν να επωφεληθούν εις βάρος των άλλων. Απλώς στοχεύουν στο να εκτελούν με αφοσίωση ό,τι τους έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι· αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν πραγματικά αυτήν την ηθική διαγωγή”. Αυτή η δήλωση είναι εσφαλμένη. Ακόμη κι αν δεν αναζητούν πλούτη, υλικά αγαθά ή οποιουδήποτε είδους όφελος, αναζητούν όντως τη φήμη. Τι είναι αυτή η “φήμη”; Σημαίνει: “Έχω αποδεχθεί την εργασία που μου εμπιστεύτηκε αυτός ο άνθρωπος. Ανεξάρτητα από το αν αυτός ο άνθρωπος είναι παρών ή όχι, εφόσον την κάνω καλά και χειριστώ με αφοσίωση αυτό που μου έχει εμπιστευτεί, θα έχω καλή φήμη. Αν μη τι άλλο, όλο και κάποιοι θα μάθουν ότι είμαι καλός άνθρωπος, ότι έχω ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα κι ότι είμαι παράδειγμα προς μίμηση. Μπορώ να αποκτήσω μια θέση ανάμεσα στους ανθρώπους και να αφήσω πίσω μου ένα καλό όνομα σε μια ομάδα ανθρώπων. Αυτό αξίζει τον κόπο!” Άλλοι άνθρωποι λένε: “‘Να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί’ και, εφόσον οι άλλοι μας έχουν εμπιστευτεί κάτι, είτε είναι παρόντες είτε όχι, θα πρέπει να το χειριστούμε καλά και να το φέρουμε εις πέρας μέχρι τέλους. Ακόμη κι αν δεν μπορούμε να αφήσουμε ένα καλό όνομα στις επόμενες γενιές, τουλάχιστον οι άνθρωποι δεν θα μας κρίνουν πίσω από την πλάτη μας λέγοντας ότι δεν έχουμε αξιοπιστία. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τις μελλοντικές γενιές να υποστούν διακρίσεις και να υποφέρουν αυτού του είδους την αδικία”. Τι αναζητούν; Εξακολουθούν να αναζητούν τη φήμη. Κάποιοι άνθρωποι αποδίδουν μεγάλη σημασία στα πλούτη και τα υπάρχοντα, ενώ άλλοι εκτιμούν τη φήμη και το κέρδος. Τι σημαίνει “φήμη”; Πώς συγκεκριμένα περιγράφεται η “φήμη” ανάμεσα στους ανθρώπους; Ως το να αποκαλείται κανείς καλός άνθρωπος, κάποιος με ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα, υπόδειγμα, ενάρετος άνθρωπος ή άγιος. Υπάρχουν μάλιστα και κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι, επειδή κατάφεραν “να εκτελούν με αφοσίωση ό,τι τους έχουν εμπιστευτεί” και είχαν αυτού του είδους τον ηθικό χαρακτήρα σε μία μόνο περίπτωση, επαινούνται αδιάκοπα, και οι απόγονοί τους επωφελούνται από τη δόξα τους. Όπως βλέπεις, αυτά τα οφέλη είναι πολύ περισσότερα από τα λίγα οφέλη που μπορούν να αποκομίσουν στο παρόν. Επομένως, το κίνητρο για οποιονδήποτε τηρεί το λεγόμενο ηθικό πρότυπο του “να εκτελείς με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί” δεν είναι τόσο απλό. Δεν επιζητούν απλώς να εκπληρώσουν τις ατομικές τους υποχρεώσεις και ευθύνες, αλλά μάλλον το τηρούν είτε για προσωπικό κέρδος είτε για φήμη, είτε για αυτήν τη ζωή είτε για την επόμενη. Ασφαλώς, υπάρχουν κι εκείνοι που επιθυμούν να αποφύγουν να κριθούν πίσω από την πλάτη τους και να αποφύγουν την κακοφημία. Με λίγα λόγια, το κίνητρο των ανθρώπων όταν κάνουν τέτοιου είδους πράγματα δεν είναι απλό· δεν είναι πραγματικά μια ενέργεια που πηγάζει από την οπτική της ανθρώπινης φύσης ούτε από την κοινωνική ευθύνη της ανθρωπότητας. Αν το εξετάσουμε από άποψη σκοπού και πρόθεσης, όσοι κάνουν τέτοια πράγματα και εμμένουν στη φράση “Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι” δεν έχουν καθόλου απλό σκοπό» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι ζουν σύμφωνα με την παραδοσιακή ιδέα «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι», αλλά, βαθιά μέσα τους, κρύβουν τις προσωπικές προθέσεις τους. Για παράδειγμα, όταν βοηθούσα τους αδελφούς και τις αδελφές να επισκευάζουν υπολογιστές, αν και δεν περίμενα να κερδίσω κανένα υλικό όφελος από αυτούς, ήθελα να μου δώσουν καλές αξιολογήσεις και να έχουν μια καλή εικόνα μέσα τους για μένα. Έτσι, ήμουν διατεθειμένη να θυσιάσω τον χρόνο και την ενέργειά μου, για να ολοκληρώσω τις εργασίες που μου εμπιστεύονταν, ώστε να με θεωρούν έμπιστη και αξιόπιστη. Σκέφτηκα τον παππού μου. Έζησε τη ζωή του με βάση την ηθική επιταγή «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι». Φοβόταν ότι, αφού μετακόμισε στην πόλη, οι άλλοι θα τον επέκριναν, θεωρώντας ότι περιφρονεί τους κατοίκους του χωριού, οπότε, όποια προβλήματα κι αν αντιμετώπιζαν οι συγχωριανοί του, πάντα έβαζε τα δυνατά του για να τους βοηθήσει. Έτσι, απέκτησε καλή φήμη και όλοι τον θεωρούσαν αγαθό και καλό άνθρωπο. Είχα επηρεαστεί βαθιά από τον παππού μου, ενώ ζούσα και σύμφωνα με την παραδοσιακή ιδέα «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι». Όταν οι γνωστοί μου αντιμετώπιζαν δυσκολίες, εφόσον έρχονταν σ’ εμένα, έκανα το παν για να τους βοηθήσω, από φόβο μήπως με κακολογούσαν. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν προβλήματα με τους υπολογιστές τους και μου ζητούσαν βοήθεια, δεν υπολόγιζα τα δικά μου καθήκοντα ή πόσο επείγουσες ήταν οι εργασίες και, για να μη χάσω την εμπιστοσύνη τους, παραμέριζα τα δικά μου καθήκοντα και τους βοηθούσα χωρίς να τηρώ τις αρχές, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει το εκκλησιαστικό έργο. Καταλάβαινα τώρα ότι το να μπορείς «να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι» δεν σημαίνει ότι είσαι ένας άνθρωπος με αληθινή ανθρώπινη φύση ή ευγενή χαρακτήρα. Είναι απλώς ένα μέσο για να κερδίσεις την εύνοια των άλλων, να χρησιμοποιήσεις τη βοήθεια προς τους άλλους για να κερδίσεις επαίνους και να αποκτήσεις καλή φήμη. Αυτή μου η επιδίωξη ήταν πραγματικά παραπλανητική και υποκριτική! Δεν μπορούσα να ζω πια σύμφωνα με αυτήν την παραδοσιακή ιδέα. Έπρεπε να ενεργώ και να συμπεριφέρομαι σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Πρέπει κανείς να είναι αφοσιωμένος στον Θεό και στα καθήκοντά του. Αποστολή και υποχρέωσή μου είναι να εκπληρώνω τα καθήκοντα ενός δημιουργήματος. Αργότερα, όταν αντιμετώπιζα παρόμοιες περιστάσεις, συνειδητά επέλεγα να ασκούμαι σύμφωνα με τα λόγια του Θεού.

Μια φορά, μια αδελφή αγόρασε καινούργιο υπολογιστή και ήθελε να τη βοηθήσω να επανεγκαταστήσει το σύστημα. Όταν είδα ότι ο υπολογιστής ήταν το πιο πρόσφατο μοντέλο και ότι δεν το είχα εγκαταστήσει ποτέ ξανά, καθώς και ότι του έλειπαν ορισμένα προγράμματα οδήγησης, συνειδητοποίησα ότι, αν συμφωνούσα να βοηθήσω, θα έπρεπε να αφιερώσω χρόνο και κόπο για να βρω πληροφορίες. Είχα αντικρουόμενα συναισθήματα και σκεφτόμουν: «Αν αρνηθώ να βοηθήσω την αδελφή, μήπως σκεφτεί ότι δεν είμαι διατεθειμένη να τη βοηθήσω και χαλάσω την καλή εντύπωση που έχει για μένα;» Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι είχα να κάνω επείγον έργο, το οποίο απαιτούσε χρόνο και κόπο για έρευνα, και ότι, αν βοηθούσα την αδελφή να στήσει τον υπολογιστή, θα καθυστερούσε το έργο μου. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι πάλι σκεφτόμουν τι άποψη είχαν οι άλλοι για μένα. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, καθώς δεν ήθελα να καθυστερήσω το έργο για χάρη της φήμης και του κέρδους. Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού: «Αν σου αναθέσουν μια δουλειά, τι θα πρέπει να κάνεις; Αν σου ανατίθεται κάτι που απαιτεί ελάχιστη μόνο προσπάθεια, και το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να μιλήσεις ή να κάνεις κάτι πολύ μικρό κι έχεις το απαιτούμενο επίπεδο να το κάνεις, τότε μπορείς βάσει της ανθρώπινης φύσης σου να βοηθήσεις από συμπόνια· δεν θεωρείται λάθος αυτό. Αυτή είναι η μία αρχή. Αν, όμως, αυτό που σου αναθέτουν θα σου φάει πολύ χρόνο και ενέργεια και θα σπαταλήσει μάλιστα πολύ από τον χρόνο σου, έχεις το δικαίωμα να αρνηθείς. Και οι γονείς σου να είναι αυτοί που σου το ζητούν, έχεις και πάλι το δικαίωμα να αρνηθείς. Δεν είσαι αναγκασμένος να δείξεις αφοσίωση ή να αποδεχτείς ό,τι σου αναθέτουν· είναι δικαίωμά σου το τι θα κάνεις. Από πού πηγάζει αυτό το δικαίωμα; Σου το παραχωρεί ο Θεός. Αυτή είναι η δεύτερη αρχή. Η τρίτη αρχή είναι η εξής: ακόμη κι αν η εργασία που σου αναθέτουν δεν σου τρώει πολύ χρόνο και ενέργεια, αν υπάρχει περίπτωση να αναστατώσει ή να επηρεάσει την εκτέλεση του καθήκοντος σου ή να κλονίσει τη θέληση σου να εκτελείς το καθήκον σου καθώς και την αφοσίωσή σου στον Θεό, πρέπει επίσης να αρνηθείς να την κάνεις. Πρέπει να αρνηθείς ειδικά στην περίπτωση που σου αναθέτουν κάτι που μπορεί να σ’ επηρεάσει καθώς επιδιώκεις την αλήθεια, να διαταράξει και να αναστατώσει τη θέλησή σου να την επιδιώκεις και τον ρυθμό με τον οποίο το κάνεις αυτό ή που μπορεί να σε κάνει να τα παρατήσεις στα μισά της διαδρομής. Πρέπει να αρνείσαι οτιδήποτε σε επηρεάζει να εκτελέσεις το καθήκον σου ή να επιδιώξεις την αλήθεια. Αυτό είναι δικαίωμά σου· έχεις το δικαίωμα να πεις “όχι”. Δεν χρειάζεται να επενδύσεις τον χρόνο και την ενέργειά σου. Μπορείς να αρνηθείς όλα τα πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα, καμία αξία, δεν σε διαπαιδαγωγούν, δεν σε βοηθούν ούτε σε ωφελούν καθόλου όσον αφορά την εκτέλεση του καθήκοντός σου, την επιδίωξη της αλήθειας ή τη σωτηρία σου. Θεωρείται αυτό αρχή; Ναι, είναι μία αρχή» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Ο Θεός συναναστράφηκε πάνω σε τρεις αρχές για το πώς πρέπει να χειριζόμαστε τις εργασίες που μας εμπιστεύονται οι άλλοι, πράγμα που μου έδωσε ένα μονοπάτι άσκησης. Αν το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τον υπολογιστή της η αδελφή δεν ήταν σύνθετο και ήταν μια απλή εργασία, μπορούσα να τη βοηθήσω, λόγω της αγάπης που πρέπει να υπάρχει μεταξύ αδελφών. Αν, όμως, το πρόβλημά της δεν λυνόταν γρήγορα και απαιτούσε να παραμερίσω τα καθήκοντά μου και να δαπανήσω χρόνο και κόπο για να το λύσω, τότε έπρεπε να ζυγίσω τα υπέρ και τα κατά και να νοιαστώ πρώτα για τα δικά μου καθήκοντα και, αν καθυστερούσε η πρόοδος του έργου μου, τότε δεν θα βοηθούσα. Δεν γινόταν να συνεχίσω όπως πριν, δηλαδή να δέχομαι κάθε αίτημα, ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικό ήταν, απλώς και μόνο για να κερδίσω τους επαίνους των άλλων, χωρίς να λαμβάνω υπόψη τις δικές μου ευθύνες και υποχρεώσεις. Έτσι θα καθυστερούσε το εκκλησιαστικό έργο. Το να είμαι αφοσιωμένη στην ανάθεση από τον Θεό και να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου είναι αυτό που έχει την πιο ζωτική σημασία. Κρίνοντας από τα λόγια του Θεού, αν βοηθούσα την αδελφή να κάνει επαναφορά στον υπολογιστή της, θα δαπανούσα χρόνο και ενέργεια και θα καθυστερούσα τα καθήκοντά μου. Επιπλέον, η αδελφή δεν επειγόταν, οπότε αρνήθηκα και της είπα ότι θα τη βοηθούσα να ρυθμίσει τον υπολογιστή της όταν θα είχα χρόνο. Όταν ασκήθηκα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, χωρίς να νοιάζομαι για τα συμφέροντά μου ή να προστατεύω την εικόνα μου στα μάτια των άλλων, ένιωθα απελευθερωμένη, άνετη και μεγαλόψυχη.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να αναζητώ την αλήθεια και να ασκούμαι σύμφωνα με τις αρχές στα πάντα. Πρέπει να αποδέχομαι τα καθήκοντά μου χωρίς να τα αποφεύγω και να τα κάνω όσο καλύτερα μπορώ, αφού αυτή είναι η ευθύνη και η υποχρέωσή μου. Ωστόσο, για εργασίες που μου εμπιστεύονται οι άλλοι, θα πρέπει να αξιολογώ αν συνάδουν με τις αρχές και αν θα καθυστερήσουν τα καθήκοντά μου. Δεν θα πρέπει να νοθεύω τα συμφέροντά μου ούτε να ζω σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά. Αυτό συμφωνεί με τα εξής λόγια του Θεού: «Να βλέπει κανείς τους ανθρώπους και τα πράγματα και να φέρεται και να ενεργεί εξ ολοκλήρου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, έχοντας ως κριτήριό του την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)].