Της Λι Κουν, Κίνα

Το 2022, πότιζα νεοφώτιστους στην εκκλησία, και παρατήρησα ότι η επικεφαλής εκκλησίας Λιου Τζινγκ επικεντρωνόταν μόνο στις δικές της κύριες ευθύνες, σπάνια παρακολουθούσε άλλες εργασίες, και δεν συνεργαζόταν αρμονικά με μια άλλη επικεφαλής, την αδελφή Αν Σιν, κι έτσι καθυστερούσε συχνά το εκκλησιαστικό έργο. Αργότερα, η Λιου Τζινγκ απαλλάχθηκε από επικεφαλής κι επιλέχθηκα εγώ στη θέση της, και σκεφτόμουν κρυφά μέσα μου: «Πρέπει να συνεργαστώ αρμονικά με την Αν Σιν, για να δείξω στους αδελφούς και τις αδελφές ότι αποκλείεται να είμαι μικροπρεπής και στενόμυαλη όπως η Λιου Τζινγκ κι ότι δεν εστιάζω μόνο στις δικές μου κύριες ευθύνες χωρίς να νοιάζομαι για άλλες εργασίες». Για να κάνουμε το έργο πιο αποτελεσματικό, μοιράσαμε τις εργασίες. Εγώ ήμουν κυρίως υπεύθυνη για το ευαγγελικό και το κειμενικό έργο, ενώ η Αν Σιν ήταν κυρίως υπεύθυνη για το έργο του ποτίσματος και της εκκαθάρισης. Για να δουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι είχα καλή ανθρώπινη φύση και ότι ήμουν άνθρωπος με κατανόηση, πήρα, επίσης, την πρωτοβουλία να αναλάβω μέρος του έργου γενικών υποθέσεων. Κατόπιν, αφιέρωνα τον χρόνο μου είτε σε συναθροίσεις είτε για να παρακολουθώ το ευαγγελικό και το κειμενικό έργο. Σταδιακά, παρατήρησα ότι η Αν Σιν είχε λιγότερο αίσθημα φορτίου στα καθήκοντά της από ό,τι πριν, και ορισμένες εργασίες τις αντιμετώπιζε επιπόλαια, χωρίς να τις παρακολουθεί σωστά. Ήθελα να της το επισημάνω αυτό, αλλά μετά σκέφτηκα: «Κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι έχουν στιγμές που κάνουν τα καθήκοντά τους επιπόλαια. Δεν έπρεπε να τη συγκρίνω με πολύ υψηλά πρότυπα. Εξάλλου, αν το επισημάνω, θα φανώ αυστηρή. Θα κάθομαι μέχρι αργά και θα παρακολουθώ τις εργασίες που δεν έχει κάνει». Έτσι, λοιπόν, ανέλαβα όλο το έργο που δεν είχε ολοκληρώσει. Εκείνη την περίοδο, ήθελα να μάθω περισσότερα σχετικά με τις αρχές κηρύγματος του ευαγγελίου, αλλά δεν είχα αρκετό χρόνο. Ένιωθα λίγο απρόθυμη, αλλά δεν ήθελα η Αν Σιν να πιστεύει ότι φρόντιζα μόνο τις δικές μου εργασίες, οπότε πιεζόμουν να συνεχίσω.

Μετά από λίγο, είδα ότι η Αν Σιν είχε όλο και λιγότερο αίσθημα φορτίου στα καθήκοντά της, και ότι δεν βιαζόταν να συλλέξει πληροφορίες για ορισμένα άτομα που έπρεπε να αποπεμφθούν. Έτυχε να έχει πολλή δουλειά το ευαγγελικό έργο τότε, οπότε αν παρακολουθούσα το έργο της εκκαθάρισης, δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ το ευαγγελικό έργο καλά. Γι’ αυτό, υπενθύμισα στην Αν Σιν να συγκεντρώσει τις πληροφορίες το συντομότερο δυνατόν. Αλλά και πάλι δεν φαινόταν να βιάζεται, και σκέφτηκα να συναναστραφώ πάνω σ’ αυτό μαζί της. Φοβόμουν, όμως, ότι αν έλεγα πάρα πολλά, θα μου κρατούσε κακία, οπότε κατάπια τα λόγια μου. Επίσης, ήθελα η Αν Σιν να αναλάβει ένα μέρος του έργου γενικών υποθέσεων στην εκκλησία, για να μπορέσω να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να παρακολουθήσω το ευαγγελικό έργο, αλλά μετά σκέφτηκα: «Η Αν Σιν είναι μεγαλύτερή μου και δεν είναι καλά στην υγεία της, οπότε αν της ζητούσα να αναλάβει περισσότερο έργο, θα φαινόταν ότι δεν κατανοώ τις δυσκολίες της και ότι δεν έχω αγάπη. Ας κάνω λίγο περισσότερα. Μπορώ να αντέξω την κούραση». Ένιωθα πολύ απρόθυμη μέσα μου, αλλά φοβόμουν ότι αν εξέφραζα αυτά τα συναισθήματα, οι αδελφοί και οι αδελφές θα με θεωρούσαν μικροπρεπή. Σκέφτηκα: «Τι θα έλεγαν, τότε, για μένα; Θα το ξεχάσω, λοιπόν, και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με το έργο που μπορώ να παρακολουθήσω!» Τις επόμενες μέρες, εργαζόμουν συχνά μέχρι αργά, και με την πάροδο του χρόνου, η καταπιεσμένη δυσαρέσκειά μου άρχισε να ξεχειλίζει. Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι αφού διαχειριζόμουν όλο το έργο, η Αν Σιν σίγουρα θα πίστευε ότι είχα καλή ανθρώπινη φύση, οπότε συγκρατήθηκα. Το ίδιο έκανα κι όταν αλληλεπιδρούσα με άλλους αδελφούς και αδελφές. Μερικοί αδελφοί και αδελφές δεν κατανοούσαν τα ζητήματα που σχετίζονται με τις ρυθμίσεις ασφαλείας των υπολογιστών και τις ενημερώσεις λογισμικού, αλλά θα μπορούσαν να τα μάθουν αν απλούστατα παρακολουθούσαν εκπαιδευτικά βίντεο. Κι όμως, περίμεναν να τους βοηθήσω εγώ. Παραπονιόμουν μέσα μου: «Έχω τόσο έργο να κάνω ως επικεφαλής. Γιατί δεν τα κάνετε μόνοι σας αυτά αντί να περιμένετε να σας βοηθήσω εγώ;» Δεν τολμούσα, όμως, να επισημάνω τα προβλήματά τους, από φόβο μήπως φαινόμουν πολύ μικροπρεπής και ψείρας, και σχημάτιζαν κακή εντύπωση για μένα. Αποφάσισα, λοιπόν, να τους βοηθήσω λίγο περισσότερο, αν μπορούσα. Έτσι, πάντα υποχωρούσα και συμβιβαζόμουν με τους άλλους, είχα αυστηρές απαιτήσεις από τον εαυτό μου, ενώ ήμουν ανεκτική με τους άλλους. Οι αδελφοί και οι αδελφές άρχισαν να εξαρτώνται πολύ από μένα, οπότε θεωρούσα ότι είχα καλή ανθρώπινη φύση, ότι δεν ήμουν μικροπρεπής και ότι μπορούσα να συνεργαστώ με όλους. Ειδικά όταν άκουσα τους αδελφούς και τις αδελφές να λένε ότι έδειχνα πολύ κουρασμένη και απασχολημένη, ένιωθα μεγάλη παρηγοριά μέσα μου και νόμιζα ότι άξιζε τον κόπο να υποφέρω. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, ανέλαβα διάφορα είδη εργασιών στην εκκλησία, οπότε δεν είχα χρόνο για πνευματικές ασκήσεις και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω το ευαγγελικό έργο. Ως αποτέλεσμα αυτού, κανείς δεν εισήλθε στις αρχές κηρύγματος του ευαγγελίου, δεν εντοπίστηκαν οι αποκλίσεις στο έργο και το ευαγγελικό έργο δεν έφερε αποτελέσματα. Η πρόοδος της Αν Σιν στο έργο εκκαθάρισης ήταν επίσης αργή, και δεν παρακολουθούνταν ούτε επιλύονταν τα ζητήματα των ποτιστών. Όταν το είδα αυτό, ένιωσα πολύ ανήσυχη και αβοήθητη μέσα μου. Τότε, προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, έχω πληρώσει μεγάλο τίμημα στα καθήκοντά μου ως επικεφαλής, αλλά το έργο δεν έχει αποφέρει κανένα αποτέλεσμα. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με, ώστε να αναγνωρίσω τα προβλήματά μου».

Αργότερα, έπεσα πάνω σ’ ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Στη συνέχεια, ας συναναστραφούμε πάνω στο επόμενο ρητό που αφορά την ηθική διαγωγή: “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους”. Τι σημαίνει αυτό το ρητό; Σημαίνει ότι θα πρέπει να έχεις μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό σου και να είσαι επιεικής με τους άλλους, έτσι ώστε να βλέπουν πόσο γενναιόδωρος και μεγαλόψυχος είσαι. Γιατί θα πρέπει, λοιπόν, να το κάνουν αυτό οι άνθρωποι; Τι επιδιώκεται με αυτό; Είναι εφικτό; Είναι πραγματικά μια φυσική έκφραση της ανθρώπινης φύσης των ατόμων; Πρέπει να κάνεις μεγάλους συμβιβασμούς για να πετύχεις κάτι τέτοιο! Δεν πρέπει να έχεις επιθυμίες και απαιτήσεις, αλλά να απαιτείς από τον εαυτό σου να νιώθει λιγότερη χαρά, να υποφέρει λίγο περισσότερο, να πληρώνει μεγαλύτερο τίμημα και να εργάζεται περισσότερο ώστε να μη χρειάζεται να εξαντλούνται οι άλλοι. Αν οι άλλοι γκρινιάζουν, παραπονιούνται ή έχουν κακές επιδόσεις, δεν πρέπει να τους ζητάς πάρα πολλά· αρκεί να τα καταφέρνουν στο περίπου. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό αποτελεί σημάδι ευγενούς ήθους· Εμένα, όμως, γιατί Μου ακούγεται ψεύτικο; Δεν είναι ψεύτικο; (Ναι.) Υπό κανονικές συνθήκες, η φυσική έκφραση της ανθρώπινης φύσης ενός συνηθισμένου ατόμου είναι να είναι ανεκτικός με τον εαυτό του και αυστηρός με τους άλλους. Αυτό είναι γεγονός. […] Αν οι άνθρωποι οφείλουν να ανταποκριθούν στην ιδέα που λέει “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους”, σε πόσο πόνο πρέπει να υποβάλλουν τον εαυτό τους; Θα μπορούσαν πραγματικά να το αντέξουν; Πόσοι άνθρωποι θα το κατάφερναν; (Κανείς.) Γιατί συμβαίνει αυτό; (Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους εγωιστές. Ενεργούν σύμφωνα με την αρχή που λέει “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”.) Πράγματι, ο άνθρωπος γεννιέται εγωιστής, είναι ένα εγωιστικό πλάσμα και είναι βαθιά προσηλωμένος στη σατανική φιλοσοφία που λέει “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι θα ήταν καταστροφικό και αφύσικο να μην είναι εγωιστές και να μην κοιτάζουν τον εαυτό τους όταν τους συμβαίνουν πράγματα. Αυτό πιστεύουν οι άνθρωποι και έτσι ενεργούν. Αν περιμένει κανείς οι άνθρωποι να μην είναι εγωιστές, να έχουν μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό τους και να είναι διατεθειμένοι να βγουν ζημιωμένοι αντί να εκμεταλλευτούν τους άλλους, είναι ρεαλιστική προσδοκία αυτή; Αν περιμένει κανείς από τους ανθρώπους, όταν κάποιος τους εκμεταλλεύεται, να λένε εκείνοι με χαρά: “Εντάξει, με εκμεταλλεύεσαι, αλλά δεν το κάνω θέμα. Είμαι ανεκτικός άνθρωπος, δεν θα σε κακολογήσω ούτε θα προσπαθήσω να σε εκδικηθώ. Αν, μάλιστα, δεν με έχεις εκμεταλλευτεί ακόμα αρκετά, μη διστάσεις να συνεχίσεις”, είναι ρεαλιστική προσδοκία αυτή; Πόσοι άνθρωποι θα μπορούσαν να το καταφέρουν αυτό; Έτσι συμπεριφέρεται συνήθως η διεφθαρμένη ανθρωπότητα; Αν συμβεί κάτι τέτοιο, είναι προφανώς ανωμαλία. Γιατί; Επειδή οι άνθρωποι που έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις —ιδίως οι εγωιστές και οι κακοί άνθρωποι— αγωνίζονται για τα δικά τους συμφέροντα, ενώ το να σκεφτούν τους άλλους δεν θα τους προσφέρει καμία ικανοποίηση. Όταν, λοιπόν, συμβαίνει αυτό το φαινόμενο, πρόκειται για ανωμαλία. Σαφέστατα, ο ισχυρισμός σχετικά με την ηθική διαγωγή που λέει “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” δεν είναι παρά μια απαίτηση που δεν συμφωνεί ούτε με τα γεγονότα ούτε με την ανθρώπινη φύση και επιβάλλεται στον άνθρωπο από κοινωνικούς ηθικολόγους που δεν κατανοούν την ανθρώπινη φύση. Είναι σαν να λες σε ένα ποντίκι ότι απαγορεύεται να ανοίγει τρύπες ή σε μια γάτα ότι απαγορεύεται να πιάνει ποντίκια. Είναι σωστό να απαιτείς κάτι τέτοιο; (Όχι. Αψηφά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης.) Σαφέστατα, αυτή η απαίτηση δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα, είναι τελείως κούφια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (6)]. Ο Θεός λέει ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι εγωιστές, προγραμματίζουν και σκέφτονται συνεχώς τα δικά τους συμφέροντα, και όταν αλληλεπιδρούν με άλλους, επιζητούν μόνο να αποκομίσουν κέρδη και να αποφύγουν τις απώλειες. Αυτό αρκεί για να δείξει ότι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι ουσιαστικά δεν μπορούν να φτάσουν στο επίπεδο «να είναι αυστηροί με τον εαυτό τους και ανεκτικοί με τους άλλους». Αναλογίστηκα τη συνεργασία μου με την Αν Σιν στα καθήκοντά μας. Όταν παρατήρησα ότι δεν βιαζόταν να συγκεντρώσει ή να οργανώσει το υλικό για όσους έπρεπε να αποπεμφθούν, ήθελα πολύ να της το επισημάνω αυτό, αλλά φοβόμουν ότι θα έλεγε ότι ήμουν πολύ απαιτητική και δεν έδειχνα κατανόηση. Για να δείξω σε όλους ότι ήμουν πραγματικά γενναιόδωρη και όχι μικροπρεπής, την άφηνα να συμπεριφέρεται έτσι, ενώ αναγκαζόμουν να κάνω περισσότερα όποτε μπορούσα, κι ήμουν απασχολημένη κάθε μέρα. Έτσι, δεν μου έμενε χρόνος για πνευματικές ασκήσεις, και το ευαγγελικό έργο για το οποίο ήμουν πρωτίστως υπεύθυνη δεν έφερνε αποτελέσματα. Επιφανειακά, φαινόταν ότι τηρούσα την ιδέα «Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους», αλλά όταν θίχτηκαν τα σαρκικά μου συμφέροντα, ένιωσα και δυσαρέσκεια και απροθυμία, και μάλιστα ήμουν γεμάτη παράπονα. Φόρεσα, επίσης, ένα προσωπείο γενναιοδωρίας. Τότε συνειδητοποίησα πραγματικά ότι το ρητό «Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους» ήταν σκέτη υποκρισία, και ότι δεν ήταν με τίποτα η αλήθεια. Ζούσα σύμφωνα με αυτόν τον ισχυρισμό περί ηθικής διαγωγής που με είχε εξαντλήσει τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.

Κατόπιν, προσήλθα ενώπιον του Θεού για να συνεχίσω την αυτοκριτική μου. Διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που απαιτούν από τον εαυτό τους να υπακούει στην ηθική επιταγή η οποία λέει “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” νοιάζονται πολύ για τη θέση. Καθοδηγούμενοι από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, δεν μπορούν παρά να επιδιώκουν το κύρος μεταξύ των ανθρώπων, τη δημοσιότητα και τη θέση στα μάτια των άλλων. Όλα αυτά τα πράγματα σχετίζονται με την επιθυμία τους για θέση και τα επιδιώκουν υπό το πρόσχημα της καλής ηθικής διαγωγής τους. Πώς προκύπτουν αυτές οι επιδιώξεις τους; Προέρχονται και καθοδηγούνται εξ ολοκλήρου από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, είτε κάποιος συμμορφώνεται με την ηθική επιταγή που λέει “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” είτε όχι, και είτε συμμορφώνεται απόλυτα είτε όχι, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει στο παραμικρό την ανθρώπινη φύση-ουσία του. Κατά προέκταση, δεν μπορεί να αλλάξει στο παραμικρό ούτε τη νοοτροπία του για τη ζωή και το σύστημα αξιών του, αλλά και ούτε να καθοδηγήσει τις στάσεις και τις οπτικές του για κάθε είδους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Όσο περισσότερο μπορεί να είναι κανείς αυστηρός με τον εαυτό του και ανεκτικός με τους άλλους, τόσο καλύτερος είναι στο να παίζει θέατρο και να κρύβει τον πραγματικό του εαυτό. Όσο καλύτερος είναι κανείς στο να παραπλανά τους άλλους με καλή συμπεριφορά και ευχάριστα λόγια, τόσο πιο δόλιος και μοχθηρός είναι από τη φύση του. Σε όσο μεγαλύτερο βαθμό είναι τέτοιου είδους άνθρωπος τόσο πιο βαθιά είναι η αγάπη και η επιδίωξή του για τη θέση και τη δύναμη. Όσο σπουδαία, ένδοξη και σωστή κι αν φαίνεται η εξωτερική ηθική διαγωγή του και όσο ευχάριστο θέαμα κι αν αποτελεί για τους ανθρώπους, η ανομολόγητη επιδίωξη που κρύβεται στα βάθη της καρδιάς του, η φύση-ουσία του, καθώς και οι φιλοδοξίες του, μπορεί να εκτεθούν από αυτόν ανά πάσα στιγμή. Επομένως, όσο καλή κι αν είναι η ηθική διαγωγή του, δεν μπορεί να κρύψει την εγγενή ανθρώπινη φύση-ουσία του ούτε τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες του. Δεν μπορεί να κρύψει την αποκρουστική φύση-ουσία του που δεν αγαπά τα θετικά πράγματα και αποστρέφεται και μισεί την αλήθεια. Όπως δείχνουν αυτά τα γεγονότα, το ρητό “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” είναι κάτι περισσότερο από παράλογο: Εκθέτει τους φιλόδοξους ανθρώπους που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τέτοια ρητά και συμπεριφορές για να συγκαλύψουν τις ανομολόγητες φιλοδοξίες και επιθυμίες τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (6)]. Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν το αληθινό μου πρόσωπο. Αναλογίστηκα ότι ανέλαβα τον ρόλο της επικεφαλής έχοντας φιλοδοξίες κι επιθυμίες, κι ήθελα συνεχώς να έχω καλή εικόνα στις καρδιές των αδελφών. Όταν είδα ότι η Αν Σιν δεν είχε αίσθημα φορτίου στο καθήκον της, ούτε την εξέθεσα ούτε τη βοήθησα, αλλά αντιθέτως της έκανα τα χατίρια, αναλάμβανα το έργο που δεν είχε παρακολουθήσει η ίδια και συμπεριφερόμουν φαινομενικά καλά με το πρόσχημα της γενναιοδωρίας. Όταν είδα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές δεν προσπαθούσαν ενεργά να μάθουν δεξιότητες υπολογιστών, και περίμεναν παθητικά να το χειριστώ εγώ, ήθελα να επισημάνω τα προβλήματά τους, αλλά φοβόμουν ότι θα έλεγαν πως δεν τους υπολόγιζα, οπότε συνέχισα να υποχωρώ. Όταν δεν είχα άλλη ενέργεια και ψυχολογικά δεν άντεχα άλλο, πικράθηκα και εξαντλήθηκα, και ένιωσα δυσαρέσκεια και απροθυμία. Αλλά για να δουν όλοι ότι δεν ήμουν μικροπρεπής, ότι ενδιαφερόμουν, ήμουν ανεκτική και πάντα σκεφτόμουν τους άλλους, τα άντεξα όλα και δεν επισήμανα τα προβλήματά τους, με αποτέλεσμα να μην εκπληρώνω καλά τις κύριες ευθύνες μου. Όλα αυτά τα έκανα για να προστατεύσω την εικόνα και τη θέση μου στις καρδιές των ανθρώπων. Ήμουν πραγματικά υποκρίτρια!

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού και απέκτησα μια νέα κατανόηση του εαυτού μου. Ο Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι φαίνονται αρκετά ενθουσιώδεις στην πίστη τους στον Θεό. Τους αρέσει πολύ να φροντίζουν και να μεριμνούν για τις υποθέσεις της εκκλησίας, και πάντα προπορεύονται. Κι ωστόσο, απροσδόκητα, μόλις γίνονται επικεφαλής, απογοητεύουν τους πάντες. Δεν εστιάζουν στην επίλυση των πρακτικών προβλημάτων του εκλεκτού λαού του Θεού. Αντιθέτως, κάνουν το παν για να ενεργούν για τη δική τους φήμη και θέση. Τους αρέσει να επιδεικνύονται για να τους εκτιμούν οι άλλοι και πάντα αναφέρουν πώς δαπάνησαν τον εαυτό τους και υπέφεραν για τον Θεό, χωρίς, όμως, να καταβάλλουν προσπάθειες για να επιδιώξουν την αλήθεια και τη ζωή-είσοδό τους. Δεν προσδοκούν αυτό οι άλλοι από εκείνους. Παρόλο που είναι απασχολημένοι με το έργο τους, που επιδεικνύονται σε κάθε περίσταση, που κηρύττουν κάποια λόγια και δόγματα, που κερδίζουν την εκτίμηση και τη λατρεία κάποιων ανθρώπων, που παραπλανούν τις καρδιές των ανθρώπων και παγιώνουν τη θέση τους, τι βγαίνει από αυτό στο τέλος; Είτε αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μικρές χάρες για να δωροδοκήσουν τους άλλους, είτε επιδεικνύουν τα χαρίσματα και τις ικανότητές τους, είτε χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους κι έτσι να τους κάνουν να έχουν καλή γνώμη γι’ αυτούς, όποια μέθοδο κι αν χρησιμοποιούν για να πάρουν με το μέρος τους τις καρδιές των ανθρώπων και να καταλάβουν μια θέση σ’ αυτές, τι έχουν χάσει; Έχουν χάσει την ευκαιρία ν’ αποκτήσουν την αλήθεια όσο κάνουν τα καθήκοντα ενός επικεφαλής. Ταυτόχρονα, λόγω των διάφορων εκδηλώσεών τους, έχουν επίσης συσσωρεύσει κακές πράξεις που θα επιφέρουν την τελική τους έκβαση. Είτε χρησιμοποιούν μικρές χάρες για να δωροδοκήσουν και να παγιδεύσουν τους ανθρώπους, είτε επιδεικνύονται, είτε χρησιμοποιούν προσωπεία για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους, και όσα οφέλη και όση ικανοποίηση κι αν φαίνεται εξωτερικά ότι λαμβάνουν από αυτό, εξετάζοντας τώρα το ζήτημα, είναι σωστό αυτό το μονοπάτι; Είναι το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας; Είναι ένα μονοπάτι που μπορεί να οδηγήσει στη σωτηρία κάποιου; Σίγουρα δεν είναι. Όσο έξυπνες κι αν είναι αυτές οι μέθοδοι κι αυτά τα κόλπα, δεν μπορούν να εξαπατήσουν τον Θεό και στο τέλος ο Θεός τα καταδικάζει και τ’ αποστρέφεται όλα αυτά, επειδή πίσω από τέτοιες συμπεριφορές κρύβεται η άγρια φιλοδοξία του ανθρώπου και μια στάση και ουσία ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό. Μέσα του, ο Θεός δεν θ’ αναγνώριζε σε καμία περίπτωση αυτούς τους ανθρώπους ως ανθρώπους που κάνουν το καθήκον τους και αντιθέτως θα τους χαρακτήριζε ως κακοποιούς. Ποια είναι η ετυμηγορία του Θεού όταν αντιμετωπίζει κακοποιούς; “Φεύγετε απ’ Εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν”. Όταν ο Θεός λέει “Φεύγετε απ’ Εμού”, πού θέλει να πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Τους παραδίδει στον Σατανά, στα μέρη όπου κατοικούν ορδές σατανάδων. Ποια είναι η τελική συνέπεια για εκείνους; Βασανίζονται μέχρι θανάτου από κακά πνεύματα, δηλαδή τους καταβροχθίζει ο Σατανάς. Ο Θεός δεν θέλει αυτούς τους ανθρώπους, κι αυτό σημαίνει ότι δεν θα τους σώσει, δεν είναι αμνοί του Θεού, πόσο μάλλον ακόλουθοί Του, οπότε δεν συγκαταλέγονται σ’ εκείνους που θα σώσει. Έτσι ορίζει ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους. Ποια ακριβώς είναι, λοιπόν, η φύση της προσπάθειας κάποιου να πάρει με το μέρος του τις καρδιές των άλλων; Είναι το να βαδίζει στο μονοπάτι ενός αντίχριστου· είναι η συμπεριφορά και η ουσία ενός αντίχριστου. Ακόμη πιο σοβαρό είναι ότι είναι η ουσία του ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό για τον εκλεκτό λαό Του· τέτοιοι άνθρωποι είναι εχθροί του Θεού. Έτσι χαρακτηρίζονται και κατηγοριοποιούνται οι αντίχριστοι, κι αυτό είναι απολύτως ακριβές» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο πρώτο: Προσπαθούν να πάρουν με το μέρος τους τις καρδιές των ανθρώπων). Ο Θεός φανερώνει ότι οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αλήθεια, και ότι αφού αναλάβουν ηγετικούς ρόλους, χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους και κόλπα για να κερδίσουν τις καρδιές των ανθρώπων και να τους παραπλανήσουν. Φαίνεται να κατανοούν τις δυσκολίες των άλλων και να έχουν ενσυναίσθηση, αλλά ο στόχος τους είναι να προστατεύσουν τη φήμη και τη θέση τους, και να κάνουν τους άλλους να τους θαυμάζουν. Αυτό είναι το μονοπάτι των αντίχριστων. Ο Θεός εξέθετε ακριβώς την κατάστασή μου. Από παιδί, είχα επηρεαστεί από το ρητό «Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους». Πίστευα ότι όταν αλληλεπιδρά κανείς με άλλους, πρέπει να δείχνει κατανόηση και ανεκτικότητα, να τους σκέφτεται περισσότερο, οπότε δεν θα πάθει και τίποτα αν υπομείνει κάποια ταλαιπωρία ή κούραση. Αυτό αποτελεί δείγμα ευγενούς ανθρώπου. Ζούσα σύμφωνα με την παραδοσιακή κουλτούρα του Σατανά. Όταν είδα ότι η Αν Σιν έκανε τα καθήκοντά της επιπόλαια, δεν την εξέθεσα, και μάλιστα ανέλαβα εγώ το έργο που δεν είχε παρακολουθήσει. Αποτέλεσμα; Σταδιακά μειώθηκε το αίσθημα φορτίου για τα καθήκοντά της. Όταν είδα τους αδελφούς και τις αδελφές να τεμπελιάζουν, και να μη θέλουν να προσπαθήσουν να μάθουν κάποιες βασικές ρυθμίσεις ηλεκτρονικού υπολογιστή, όχι μόνο δεν επισήμανα τα προβλήματά τους, αλλά έκανα και τη δική τους δουλειά, και τους έκανα να εξαρτώνται τυφλά από εμένα στα πάντα. Για να κερδίσω τον θαυμασμό των αδελφών, προσποιήθηκα ότι είχα κατανόηση, παρόλο που ήμουν εντελώς απρόθυμη μέσα μου. Έτσι παραπλανούσα τους άλλους. Έκανα πράγματα για να ικανοποιήσω τα σαρκικά συμφέροντα των ανθρώπων και να κερδίσω την καρδιά τους. Γινόμουν όλο και πιο μοχθηρή, δόλια και υποκρίτρια. Αν και κέρδισα τον θαυμασμό των ανθρώπων, έβλαψα το έργο της εκκλησίας και έκανα κακό στους αδελφούς και τις αδελφές. Το ευαγγελικό έργο έφερε πενιχρά αποτελέσματα και το έργο εκκαθάρισης καθυστέρησε. Δεν έκανα τα καθήκοντά μου, διέπραττα κακό. Βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Όταν το συνειδητοποίησα, έκλαψα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Προσπαθώ διαρκώς να προστατεύω τη θέση μου στις καρδιές των ανθρώπων, και καθυστερώ το έργο της εκκλησίας. Είμαι ανάξια της σωτηρίας Σου. Επιθυμώ να μετανοήσω ενώπιόν Σου και να κάνω τα καθήκοντά μου προσγειωμένη». Αργότερα, ανοίχτηκα στην Αν Σιν σχετικά με την πρόσφατη κατάστασή μου και της επισήμανα τα ζητήματα που είχα δει στην ίδια. Μόλις με άκουσε, ήταν πρόθυμη να κάνει αυτοκριτική και να πάρει ένα μάθημα. Όταν άκουσα την Αν Σιν να το λέει αυτό, ένιωσα και ενοχές, αλλά και μια μικρή ανακούφιση. Ένιωσα ενοχές που ζούσα σύμφωνα με την παραδοσιακή κουλτούρα του Σατανά, γιατί έβλεπα καθαρά τα ζητήματα της Αν Σιν, αλλά δεν τα επισήμανα. Ταυτόχρονα, χαιρόμουν επειδή υπό την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, θα μπορούσα επιτέλους να επαναστατήσω ενάντια στον εαυτό μου και να κάνω πράξη την αλήθεια.

Κατόπιν, προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ και να κάνω αυτοκριτική. Συνειδητοποίησα ότι είχα παρόμοια ζητήματα στις αλληλεπιδράσεις μου με την αδελφή Λι Γιουν, τη διάκονο των γενικών υποθέσεων. Βάσει του επιπέδου της, υπήρχαν ορισμένες εργασίες που μπορούσε να κάνει καλά, αλλά ικανοποιούσε τη σάρκα της και δεν ήταν πρόθυμη να καταβάλει προσπάθεια. Πρόσεξα τα προβλήματά της, αλλά δεν τα επισήμανα, και αντ’ αυτού ικανοποιούσα τη σάρκα της. Σκεφτόμουν ότι θα πλήρωνα λίγο παραπάνω τίμημα και θα έκανα κάτι παραπάνω, ώστε να μην πει ότι ήμουν αναίσθητη απέναντί της. Συνειδητοποίησα ότι κι εγώ ζούσα με την ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας «Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους». Ήθελα να με επαινέσει που είχα καλή ανθρώπινη φύση. Προσήλθα, λοιπόν, ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα. Ζήτησα από τον Θεό να με οδηγήσει να επαναστατήσω ενάντια στις λανθασμένες προθέσεις μου, και να συμπεριφέρομαι και να ενεργώ σύμφωνα με τα λόγια Του. Θυμήθηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Μην κάνεις μονίμως πράγματα για το δικό σου καλό και μη σκέφτεσαι μονίμως τα δικά σου συμφέροντα· μη σκέφτεσαι καθόλου τη δική σου υπερηφάνεια, τη δική σου φήμη και τη δική σου θέση, και μη σκέφτεσαι τα προσωπικά σου συμφέροντα. Πρέπει πάνω απ’ όλα να λαμβάνεις υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να τα κάνεις προτεραιότητά σου. Θα πρέπει να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού και πάνω απ’ όλα να συλλογίζεσαι αν υπήρξαν ή δεν υπήρξαν νοθείες όσο έκανες το καθήκον σου, αν υπήρξες αφοσιωμένος, αν έχεις εκπληρώσει τις ευθύνες σου, αν έχεις δώσει τα πάντα, καθώς και αν σκέφτεσαι ή δεν σκέφτεσαι ολόψυχα το καθήκον σου και το έργο της εκκλησίας. Πρέπει να τα λαμβάνεις υπόψη αυτά τα πράγματα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις). Τα λόγια του Θεού μού παρείχαν αρχές για το πώς να συμπεριφέρομαι και να ενεργώ. Δεν πρέπει να κάνω τα καθήκοντά μου επιδεικτικά, και πρέπει να αποδεχτώ τη σχολαστική εξέταση του Θεού και να διορθώσω τις προθέσεις μου, δίνοντας προτεραιότητα στο έργο της εκκλησίας. Μόνο αν ασκούμαι έτσι θα εναρμονιστώ με την πρόθεση του Θεού. Ο Θεός θέλει να εκπληρώνουμε τους αντίστοιχους ρόλους μας και να συνεργαζόμαστε αρμονικά στα καθήκοντά μας, ώστε να τα κάνουμε καλύτερα με τον καιρό. Έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στις λανθασμένες προθέσεις μου, και να φέρομαι στους αδελφούς και τις αδελφές μου σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Όσοι έχουν καλό επίπεδο, αν μπορούν να κάνουν καλή δουλειά αλλά δεν το κάνουν, αν τεμπελιάζουν ή είναι επιπόλαιοι, πρέπει να επισημαίνονται τα προβλήματά τους και να εκτίθενται, ώστε να γνωρίζουν τη διαφθορά τους, να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους και να εκπαιδεύονται περισσότερο. Όσοι αδελφοί και αδελφές έχουν χαμηλό επίπεδο, αν έχουν όντως δυσκολίες, χρειάζονται βοήθεια και υποστήριξη με υπομονή, ώστε να κάνουν ό,τι τους αναλογεί στο πλαίσιο των ικανοτήτων τους. Όταν ασκούμουν έτσι, ήμουν σε θέση να εστιάσω την ενέργειά μου στα κύρια καθήκοντά μου χωρίς να καθυστερώ το ευαγγελικό έργο. Μια μέρα, μετά από μια συνάθροιση, πλησίασα τη Λι Γιουν, και αφού τελικά κατάλαβα τις πραγματικές της δυσκολίες, ξεκαθάρισα το έργο που έπρεπε να κάνει στο πλαίσιο των ευθυνών της και της επισήμανα τα προβλήματά της. Η Λι Γιουν είπε: «Δεν είχα όντως αίσθημα φορτίου στα καθήκοντά μου τελευταία. Τώρα που συναναστράφηκες μαζί μου πάνω σ’ αυτό, ξέρω πώς να ασκηθώ και είμαι πρόθυμη να επωμιστώ τις ευθύνες μου». Όταν άκουσα τα λόγια της Λι Γιουν, ένιωσα μεγάλη ντροπή. Είδα ότι όταν βοηθάω τους αδελφούς και τις αδελφές μου να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους και να παίζουν τον δικό τους ρόλο στα καθήκοντά τους, αυτό ωφελεί πιο πολύ το έργο της εκκλησίας.

Τώρα, δεν αλληλεπιδρώ πλέον με τους αδελφούς και τις αδελφές μου με βάση την ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας «Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους». Επίσης, τους επισημαίνω τα προβλήματά τους και τους βοηθάω, χωρίς να προσπαθώ να προστατέψω τις σωματικές μας σχέσεις. Θεωρώ ότι όταν φέρομαι έτσι, καθησυχάζομαι και απελευθερώνομαι. Όλες αυτές οι αλλαγές είναι αποτέλεσμα του λόγου του Θεού. Δόξα τω Παντοδύναμω Θεώ!