Του Λιού Μπιν, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2023, συνεργαζόμουν με τον αδελφό Ζανγκ Χανγκ στην επίβλεψη του ευαγγελικού έργου αρκετών εκκλησιών. Στην αρχή, όποτε υπήρχαν θέματα στο έργο, έπαιρνα την πρωτοβουλία να συζητήσω με τον Ζανγκ Χανγκ και να τον συμβουλευτώ για ζητήματα. Ο Ζανγκ Χανγκ είχε αίσθημα φορτίου για τα καθήκοντά του και ερχόταν να με βρει για να συζητήσουμε θέματα και αποκλίσεις στο έργο μας. Πρότεινε, επίσης, μονοπάτια και λύσεις για την επίλυσή τους, κι εγώ μπορούσα να αποδεχτώ και να υιοθετήσω τις προτάσεις του. Αργότερα, παρατήρησα πως ο Ζανγκ Χανγκ δεν είχε τις δεξιότητες που απαιτούνταν για να επιλύει θέματα και να γράφει επιστολές, και σκέφτηκα μέσα μου: «Ο Ζανγκ Χανγκ είναι νέος σ’ αυτό το καθήκον, οπότε είναι φυσιολογικό να μην έχει δεξιότητες. Πρέπει να αντιμετωπίσω σωστά τα ελαττώματά του και να τον βοηθήσω μέσω περισσότερης συναναστροφής». Τον βοηθούσα να διορθώνει και να βελτιώνει τις επιστολές του, και τον ενθάρρυνα συχνά.

Λίγο καιρό αργότερα, όμως, είδα ότι εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα όταν έγραφε επιστολές και, ασυναίσθητα, άρχισα να τον βλέπω υποτιμητικά και να τον περιφρονώ. Επιπλέον, οι επικεφαλής αποδέχονταν ως επί το πλείστον τις λύσεις μου στα προβλήματα και τις απαντήσεις μου στις επιστολές, τα θέματα και οι αποκλίσεις στο ευαγγελικό έργο σταδιακά βελτιώθηκαν και υπήρχαν κάποια θετικά αποτελέσματα στο έργο μας. Αυτό με έκανε να θαυμάζω διαρκώς τον εαυτό μου και να πιστεύω πως έχω κάποιες εργασιακές ικανότητες. Σταδιακά, σταμάτησα να δίνω έμφαση στο να ζητώ ή να αναζητώ τις προτάσεις του Ζανγκ Χανγκ στα καθήκοντά μου, με τη σκέψη πως δεν θα έπαιρνα καλές συμβουλές αν τον ρωτούσα και πως στο τέλος πάλι θα ενεργούσα όπως ήθελα εγώ. Μετά απ’ αυτό, άρχισα να τον κατευθύνω στο πώς να λύνει τα διάφορα προβλήματα και στο πώς να χειρίζεται τις διάφορες επιστολές, και τον επέκρινα περιφρονητικά, λέγοντας πως έβλεπε τα θέματα από πολύ περιορισμένη οπτική και πως πρόσφερε μόνο επιφανειακές λύσεις. Με τον καιρό, ο Ζανγκ Χανγκ άρχισε να περιορίζεται από εμένα. Θυμάμαι, μια φορά, του ζήτησα να γράψει μια επιστολή και μοιράστηκα μαζί του τον τρόπο σκέψης μου για το πώς έπρεπε να συνταχθεί. Στη συνέχεια, έμαθα πως δεν την είχε γράψει σύμφωνα με τις ιδέες μου και θύμωσα, αφού σκέφτηκα: «Σου έχω ήδη πει πώς να λύσεις αυτό το πρόβλημα, και οι ιδέες και τα σχέδια που πρότεινα έχουν αποδειχτεί αποτελεσματικά μέσω άσκησης. Αυτό που έγραψες δεν λύνει καθόλου το πρόβλημα!» Τον ρώτησα, λοιπόν, με κατηγορηματικό τόνο: «Γιατί δεν έγραψες την επιστολή όπως σου είπα; Έτσι όπως την έγραψες, δεν διορθώνεται ούτε λύνεται η ουσία του προβλήματος». Ο Ζανγκ Χανγκ απάντησε: «Ήθελα να τη γράψω σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης σου, αλλά, ενώ προσπάθησα πολλές φορές, δεν μπόρεσα να τη συντάξω καλά, οπότε την έγραψα βάσει της δικής μου κατανόησης». Ήθελα να συνεχίσω να τον επικρίνω, αλλά ξαφνικά συνειδητοποίησα πως μιλούσα παρορμητικά, οπότε σταμάτησα. Μια άλλη φορά, ο Ζανγκ Χανγκ μού έδωσε μια επιστολή που είχε γράψει. Παρατήρησα κάποια προβλήματα σ’ αυτήν και, χωρίς να το συνειδητοποιήσω, ένιωσα πάλι περιφρόνηση γι’ αυτόν. Του είπα αποδοκιμαστικά: «Σ’ αυτό το σημείο, βλέπεις το θέμα πολύ περιορισμένα! Και σ’ εκείνο, η συναναστροφή σου δεν έπιασε το νόημα και δεν θα λύσει το πρόβλημα!» Μόλις το είπα αυτό, ο Ζανγκ Χανγκ χαμήλωσε το κεφάλι και δεν είπε λέξη. Βλέποντας την αναστατωμένη έκφρασή του, ένιωσα κάποιες ενοχές: «Πώς μπόρεσα να τον περιφρονήσω και να τον επικρίνω τόσο πολύ; Δεν γίνεται να φερθώ έτσι την επόμενη φορά». Ωστόσο, όταν προέκυπταν παρόμοιες καταστάσεις, και πάλι δεν μπορούσα παρά να τον βλέπω υποτιμητικά. Τελικά, ο Ζανγκ Χανγκ έγινε αρκετά παθητικός στα καθήκοντά του και, όποτε αντιμετώπιζε δυσκολίες ή προβλήματα, ρωτούσε πρώτα εμένα πώς να τα λύσει. Οριοθέτησε, μάλιστα, τον εαυτό του ως άνθρωπο με χαμηλό επίπεδο και ακατάλληλο για το καθήκον, και ήθελε να παραιτηθεί. Βλέποντας τον Ζανγκ Χανγκ σ’ αυτήν την κατάσταση, συνειδητοποίησα πως εγώ τον είχα περιορίσει και του είχα κάνει κακό, και τότε ήταν που αναζήτησα την αλήθεια για να κάνω αυτοκριτική.

Κατά τη διάρκεια μιας πνευματικής μου άσκησης, διάβασα τυχαία δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Βλέπω πολλούς ανθρώπους που, όταν δείχνουν στο καθήκον τους να έχουν κάποια δεξιότητα, το παίρνουν πάνω τους. Όταν δείχνουν κάποια προτερήματα, νομίζουν ότι είναι καταπληκτικοί, κι έπειτα επαναπαύονται στις δάφνες τους και δεν πιέζουν τον εαυτό τους για κάτι παραπάνω. Όσο σωστά κι αν είναι τα λόγια των άλλων ή όσο κι αν συνάδουν με την αλήθεια, εκείνοι δεν ακούνε, νομίζοντας ότι αυτό το πενιχρό πράγμα που κατέχουν είναι το πιο πολύτιμο απ’ όλα, ότι είναι αξεπέραστο και μπορεί να αντικαταστήσει την αλήθεια. Τι διάθεση είναι αυτή; Αλαζονική διάθεση. Τους λείπει η λογική. Μπορεί ένας άνθρωπος με αλαζονική διάθεση να κάνει καλά το καθήκον του; Μπορεί να υποτάσσεται στον Θεό και να Τον ακολουθεί μέχρι τέλους; Ακόμη πιο δύσκολα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η γνώση της διάθεσης κάποιου είναι το θεμέλιο της αλλαγής της). «Θα ήταν καλύτερο για σας να αφιερώσετε λίγη προσπάθεια στην αλήθεια του γνώθι σαυτόν. Γιατί δεν σας εκτιμά ο Θεός; Γιατί είναι η διάθεσή σας απεχθής σ’ Εκείνον; Γιατί τα λόγια σας Του προκαλούν μίσος; Μόλις δείξετε λίγη αφοσίωση, παινεύετε τους εαυτούς σας· μόλις κάνετε μια μικρή συνεισφορά, απαιτείτε ανταμοιβή· περιφρονείτε τους άλλους μόλις δείξετε μια στάλα υποταγής και αψηφάτε τον Θεό μόλις ολοκληρώσετε κάποια μικρή εργασία. […] Υπάρχει κάτι αξιέπαινο στα λόγια και τις πράξεις σας; Όσοι κάνουν το καθήκον τους κι όσοι δεν το κάνουν· όσοι οδηγούν και όσοι ακολουθούν· όσοι φιλοξενούν τον Θεό κι όσοι δεν το κάνουν· όσοι κάνουν προσφορές και όσοι δεν κάνουν· όσοι κηρύττουν και όσοι λαμβάνουν τον Λόγο, και ούτω καθεξής: όλοι αυτοί οι άνθρωποι παινεύουν τον εαυτό τους. Δεν το βρίσκετε αυτό γελοίο; Βεβαίως γνωρίζετε ότι πιστεύετε στον Θεό, ωστόσο δεν μπορείτε να είστε σε σύμπνοια με τον Θεό. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν έχετε καμία απολύτως αξία, ωστόσο συνεχίζετε να καυχιέστε το ίδιο. Δεν αισθάνεστε ότι η λογική σας έχει φτάσει στο σημείο που είναι ανεξέλεγκτη;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού). Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν την ακριβή κατάστασή μου. Νόμιζα πως κατανοούσα καλά τα πράγματα και πως έγραφα επιστολές με σαφήνεια, και συχνά έπαιρνα επιβεβαίωση από τους επικεφαλής, με αποτέλεσμα να έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Όταν έβλεπα, λοιπόν, διάφορα προβλήματα στις επιστολές του Ζανγκ Χανγκ, ένιωθα μεγάλη περιφρόνηση γι’ αυτόν. Όταν δεν έγραφε τις επιστολές σύμφωνα με τον δικό μου τρόπο σκέψης, αντί να τον ρωτήσω γιατί δεν το έκανε, απλώς τον επέκρινα και τον επέπληττα, επιμένοντας να τις γράφει με τον δικό μου τρόπο. Επειδή συνεχώς τον επέκρινα και τον επέπληττα, άρχισε να περιορίζεται από εμένα, φοβόταν να εκφράσει τις απόψεις του και έγινε παθητικός στα καθήκοντά του. Οριοθέτησε, μάλιστα, τον εαυτό του ως άνθρωπο που δεν είχε το επίπεδο για να κάνει αυτό το καθήκον. Η αλήθεια ήταν πως ο Ζανγκ Χανγκ κήρυττε το ευαγγέλιο πολλά χρόνια και είχε κάποια εμπειρία σε έργο παρακολούθησης και καθοδήγησης. Όμως, επειδή τον περιόριζα εγώ, δεν αξιοποιούσε τα προτερήματα που είχε. Είδα πως η αλαζονεία μου μου είχε στερήσει κάθε ίχνος λογικής, και πως απλώς περιόριζα και έβλαπτα τους άλλους. Είμαι άνθρωπος που έκανε το καθήκον του; Ήταν ξεκάθαρο πως έκανα κακό! Θυμήθηκα λίγα χρόνια νωρίτερα που, όταν έκανα τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής εκκλησίας και έβλεπα πως το έργο μου απέφερε κάποια αποτελέσματα, έβλεπα υποτιμητικά τους συνεργάτες μου, και πάντα θεωρούσα πως είχα καλύτερο επίπεδο και πως οι απόψεις μου ήταν οι πιο σωστές. Θεωρούσα πως είτε το ζήτημα αφορούσε το να επιλέξουμε ή να χρησιμοποιήσουμε ανθρώπους, είτε να οργανώσουμε το έργο είτε να χειριστούμε υποθέσεις, όλοι θα έπρεπε να ακούνε μόνο εμένα. Δεν επέτρεπα σε κανέναν να διατυπώσει διαφορετικές απόψεις και, αν κάποιος έφερνε αντίρρηση, πολύ απλά απέρριπτα τις απόψεις του, ενώ, μερικές φορές, τον επέπληττα και τον επέκρινα από μια θέση εξουσίας. Αυτό τους έκανε όλους να νιώθουν πως τους περιορίζω. Επειδή φερόμουν αλαζονικά, αυτάρεσκα και αυθαίρετα, διατάραξα και αναστάτωσα σοβαρά το έργο της εκκλησίας. Είδα πως είχα ξαναγυρίσει στις παλιές μου συνήθειες για άλλη μια φορά και έγινα κάπως αρνητικός, αφού σκεφτόμουν: «Δεν μπορώ να κάνω άλλο πια αυτό το καθήκον. Αν συνεχίσω έτσι, θα εξακολουθώ να ζω σύμφωνα με την αλαζονική διάθεσή μου. Αυτό δεν θα βλάψει μόνο τον Ζανγκ Χανγκ, αλλά θα διαταράξει και θα αναστατώσει και το έργο». Βυθίστηκα στην αρνητικότητα και τις παρανοήσεις, και έγινα κάπως παθητικός στα καθήκοντά μου.

Αργότερα, συνειδητοποίησα πως η κατάστασή μου ήταν λάθος, οπότε αναζήτησα συνειδητά την πρόθεση του Θεού. Σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Γιατί τα ενορχηστρώνει όλα αυτά ο Θεός; Όχι για να εκθέσει ποιος είσαι στ’ αλήθεια ή να σε αποκαλύψει και να σε αποκλείσει· ο τελικός στόχος δεν είναι να σε αποκαλύψει. Ο στόχος είναι να σε οδηγήσει στην τελείωση και να σε σώσει. Πώς σε οδηγεί στην τελείωση ο Θεός; Και πώς σε σώζει; Πρώτα σε κάνει να καταλάβεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, και σου μαθαίνει την ίδια τη φύση-ουσία σου, τις ανεπάρκειές σου και τις ελλείψεις σου. Μόνο αν γνωρίσεις και κατανοήσεις αυτά τα πράγματα μπορείς να επιδιώξεις την αλήθεια και να αποτινάξεις σιγά σιγά τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Με αυτό ο Θεός σού δίνει μια ευκαιρία. Είναι το έλεος του Θεού. Πρέπει να ξέρεις να εκμεταλλευτείς αυτήν την ευκαιρία. Δεν πρέπει να νιώθεις αντίσταση απέναντι στον Θεό, να Του πηγαίνεις κόντρα ή να Τον παρανοείς. Ιδιαίτερα, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που ρυθμίζει ο Θεός γύρω σου, να μην αισθάνεσαι συνεχώς ότι όλα αυτά δεν είναι όπως θα ήθελες να είναι, να μην επιθυμείς διαρκώς να ξεφύγεις ούτε να παραπονιέσαι διαρκώς για τον Θεό και να Τον παρανοείς. Αν κάνεις συνεχώς αυτά τα πράγματα, τότε δεν βιώνεις το έργο του Θεού και θα δυσκολευτείς πολύ να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Για να κερδίσει κανείς την αλήθεια, πρέπει να πάρει μαθήματα από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα τριγύρω). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω πως όταν ο Θεός αποκαλύπτει τους ανθρώπους, δεν το κάνει για να τους αποκλείσει, αλλά για να τους σώσει, ώστε να γνωρίσουν τη διεφθαρμένη διάθεσή τους, να επιδιώξουν την αλήθεια και να καταφέρουν ν’ αλλάξουν τη διάθεσή τους. Είδα πόσο αξιολύπητα μικρό ήταν το ανάστημά μου και πως, όταν αποκαλύφθηκα, δεν αναζήτησα ενεργά την αλήθεια για να αντιμετωπίσω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου, αλλά έγινα αρνητικός και το έβαλα στα πόδια. Δεν ήταν αυτή η συμπεριφορά ανθρώπου που επιδιώκει την αλήθεια! Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, με έχει διαφθείρει βαθιά ο Σατανάς. Όταν το έργο μου αρχίζει να αποφέρει αποτελέσματα, θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο, γίνομαι αλαζόνας και επηρμένος, και περιφρονώ και επικρίνω τον συνεργάτη αδελφό μου, κι έτσι τον περιορίζω και τον βλάπτω. Θεέ μου, δεν θέλω να ζω πια σύμφωνα με την αλαζονική διάθεσή μου. Σε παρακαλώ, σώσε με και βοήθησέ με να κατανοήσω αληθινά την αλαζονική και επηρμένη φύση μου, ώστε να μισήσω τον εαυτό μου και να επιδιώξω να αλλάξω διάθεση».

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που σχετιζόταν άμεσα με την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η αλαζονεία είναι η ρίζα των διεφθαρμένων διαθέσεων του ανθρώπου. Όσο πιο αλαζονικοί είναι οι άνθρωποι τόσο πιο παράλογοι είναι και όσο πιο παράλογοι είναι τόσο μεγαλύτερη είναι η τάση τους να αντιστέκονται στον Θεό. Πόσο σοβαρό είναι αυτό το πρόβλημα; Εφόσον οι άνθρωποι έχουν αλαζονικές διαθέσεις, όχι μόνο θεωρούν όλους τους άλλους κατώτερούς τους, αλλά, το χειρότερο από όλα, δεν υπολογίζουν καθόλου τον Θεό και δεν έχουν καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά. Αν κι άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν στον Θεό και να Τον ακολουθούν, δεν Τον αντιμετωπίζουν καθόλου ως Θεό. Αισθάνονται διαρκώς ότι κατέχουν την αλήθεια και έχουν τεράστια ιδέα για τον εαυτό τους. Αυτή είναι η ουσία και η ρίζα της αλαζονικής διάθεσης και προέρχεται από τον Σατανά. Επομένως, το πρόβλημα της αλαζονείας πρέπει να επιλυθεί. Το να αισθάνεται κάποιος ότι είναι καλύτερος από τους άλλους είναι επουσιώδες θέμα. Το κρίσιμο ζήτημα είναι πως η αλαζονική του διάθεση τον εμποδίζει να υποταχθεί στον Θεό, στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του· ένας τέτοιος άνθρωπος έχει συνεχώς την τάση να ανταγωνίζεται τον Θεό για την εξουσία και τον έλεγχο στους άλλους. Ο άνθρωπος αυτού του είδους δεν έχει καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά ούτε, βέβαια, αγαπά τον Θεό και υποτάσσεται σε Αυτόν. Οι άνθρωποι που είναι αλαζονικοί και επηρμένοι, ιδιαίτερα όσοι είναι τόσο αλαζονικοί που έχουν χάσει τη λογική τους, δεν μπορούν να υποταχθούν στον Θεό κατά την πίστη τους σ’ Αυτόν, ενώ μάλιστα εκθειάζουν και καταθέτουν μαρτυρία για τον εαυτό τους. Αυτοί οι άνθρωποι αντιστέκονται στον Θεό περισσότερο απ’ όλους και δεν έχουν καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά. Αν οι άνθρωποι επιθυμούν να φτάσουν στο σημείο να έχουν θεοφοβούμενη καρδιά, τότε πρέπει να διορθώσουν πρώτα την αλαζονική διάθεσή τους. Όσο πιο σχολαστικά διορθώσεις την αλαζονική διάθεσή σου τόσο περισσότερο θεοφοβούμενη καρδιά θα έχεις και μόνο τότε μπορείς να υποταχθείς σ’ Αυτόν, να αποκτήσεις την αλήθεια και να Τον γνωρίσεις. Μόνον όσοι κερδίζουν την αλήθεια είναι πραγματικά άνθρωποι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Η έκθεση των λόγων του Θεού με έκανε να καταλάβω πως όταν οι άνθρωποι ζουν σύμφωνα με την αλαζονική τους φύση, χωρίς να βιώνουν την κρίση και την παίδευση του Θεού, η διάθεσή τους δεν αλλάζει και, ανά πάσα στιγμή, θα διαπράξουν κάτι κακό και θα αντισταθούν στον Θεό. Έτσι δεν συμπεριφερόμουν; Επειδή μπορούσα να λύσω κάποια προβλήματα και οι δεξιότητές μου στη σύνταξη κειμένων ήταν κάπως καλύτερες από των άλλων, θεωρούσα τον εαυτό μου ανώτερο και έβλεπα διαρκώς τον Ζανγκ Χανγκ υποτιμητικά. Σπάνια αναζητούσα την άποψή του, είτε το ζήτημα είχε να κάνει με την επίλυση προβλημάτων είτε με τη συζήτηση για το έργο. Ακόμη κι όταν την αναζητούσα, το έκανα μόνο τυπικά. Το έπαιζα πάντα ανώτερος και του έδινα διαταγές. Όταν είδα ότι ο Ζανγκ Χανγκ δεν ακολούθησε τον τρόπο σκέψης μου για να γράψει μια επιστολή, αντί να συλλογιστώ τι ήθελε να εκφράσει από τη δική του άποψη ή να σκεφτώ αν άξιζε να χρησιμοποιηθεί κάτι απ’ αυτά που έγραψε ή πώς να συμπληρώσω και να βελτιώσω αυτά που έγραψε για να επιτευχθούν καλύτερα αποτελέσματα, εγώ απέρριψα ευθέως τις ιδέες του, τον επέκρινα και τον επέπληξα, αναγκάζοντάς τον να γράψει την επιστολή όπως του είπα. Έβλεπα τις απόψεις μου ως το πρότυπο και δεν επέτρεπα στον Ζανγκ Χανγκ να έχει τη δική του γνώμη. Αυτό τον έκανε να περιορίζεται από εμένα και, όταν έγραφε επιστολές, ήταν υπερβολικά επιφυλακτικός. Μάλιστα, άρχισε να οριοθετεί τον εαυτό του ως άνθρωπο που υστερεί σε επίπεδο και ήθελε να παραιτηθεί. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος σκέψης του Ζανγκ Χανγκ κατά τη σύνταξη επιστολών ήταν μερικές φορές βάσιμος, αλλά συναναστρεφόταν μόνο εν μέρει πάνω στα πράγματα. Αντί να εμπλουτίζω αυτά που έγραφε για να τα βελτιώσω, απέρριπτα ευθέως τις ιδέες του και τον ανάγκαζα να ακολουθήσει τις οδηγίες μου. Δεν αντιμετώπιζα τις ιδέες μου σαν να ήταν η αλήθεια; Είδα πόσο βαθιά αλαζονική ήταν η φύση μου. Ζούσα σύμφωνα με τα σατανικά δηλητήρια: «Μόνο εγώ είμαι ο υπέρτατος κυρίαρχος» και «Μόνο εγώ είμαι σπουδαίος». Το μόνο που έκανα, τόσο με τον Ζανγκ Χανγκ όσο και με τους αδελφούς και τις αδελφές που είχα συνεργαστεί στο παρελθόν, ήταν να τους περιορίζω και να τους βλάπτω, πράγμα που διατάρασσε και αναστάτωνε και το έργο της εκκλησίας. Πλέον έβλεπα πόσο αλαζόνας και επηρμένος ήμουν, και πως δεν είχα ούτε φόβο Θεού ούτε μια καρδιά που υποτασσόταν στον Θεό. Βάδιζα στο μονοπάτι ενός εχθρού του Θεού. Σκέφτηκα τον Παύλο κατά την Εποχή της Χάριτος. Είχε κάποια χαρίσματα και ταλέντα όσον αφορά το κήρυγμα του ευαγγελίου, και απέκτησε προσήλυτους, ίδρυσε πολλές εκκλησίες και έγραψε πολλές επιστολές. Τα θεώρησε όλα αυτά ως κεφάλαιο και έβλεπε τους πάντες υποτιμητικά. Είπε, μάλιστα, πως δεν ήταν κατώτερος από οποιονδήποτε απόστολο, ενώ συχνά εξυμνούσε τον εαυτό του, μειώνοντας ταυτόχρονα τους άλλους αποστόλους. Έγινε τόσο αλαζόνας, που κατέθεσε ανοιχτά μαρτυρία πως, γι’ αυτόν, το ζην ήταν ο χριστός. Αυτό πρόσβαλε τη διάθεση του Θεού, και ο Θεός τον καταράστηκε και τον τιμώρησε. Δεν είχα συμπεριφερθεί ακριβώς σαν τον Παύλο; Αυτή η συνειδητοποίηση με τρομοκράτησε. Αν δεν μετανοούσα και δεν επιδίωκα να αλλάξω διάθεση, η έκβασή μου θα ήταν ίδια με του Παύλου, και ο Θεός θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε.

Αργότερα, ανοίχτηκα στον Ζανγκ Χανγκ για την κατάστασή μου και του ζήτησα συγγνώμη. Ανοίχτηκε κι εκείνος για τη δική του κατάσταση. Από τότε κι έπειτα, καθοδηγούσα υπομονετικά τον Ζανγκ Χανγκ στο πώς να βλέπει τα προβλήματα και πώς να γράφει επιστολές, ενώ, μερικές φορές, όταν δυσκολευόταν να τις συντάξει καλά, τον βοηθούσα να βελτιώσει τα προσχέδιά του. Με αυτόν τον τρόπο άσκησης, ένιωθα μεγαλύτερη εσωτερική γαλήνη και ηρεμία. Κάνοντας περαιτέρω αυτοκριτική, συνειδητοποίησα πως μια άλλη αιτία για την αλαζονεία μου ήταν πως έβλεπα τα χαρίσματα και τα ταλέντα μου ως κεφάλαιο. Διάβασα πως τα λόγια του Θεού λένε το εξής: «Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, έδωσε διαφορετικές δεξιότητες στα διάφορα είδη ανθρώπων. Κάποιοι είναι καλοί στη λογοτεχνία, κάποιοι είναι καλοί στην ιατρική, άλλοι είναι καλοί στη μελέτη, άλλοι είναι καλοί στην επιστημονική έρευνα, και ούτω καθεξής. Ο Θεός έχει δώσει τις ιδιαίτερες δεξιότητες στους ανθρώπους και δεν αποτελούν λόγο να καυχιέται κανείς. Όποιες ιδιαίτερες δεξιότητες κι αν έχει κάποιος, αυτό δεν σημαίνει ότι κατανοεί την αλήθεια, και σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι κατέχει την αλήθεια-πραγματικότητα. Οι άνθρωποι έχουν κάποιες ιδιαίτερες δεξιότητες και, αν πιστεύουν στον Θεό, θα πρέπει να τις χρησιμοποιούν για να κάνουν το καθήκον τους. Αυτό είναι αποδεκτό από τον Θεό. Όταν κάποιος καυχιέται για μια ιδιαίτερη δεξιότητα ή θέλει να τη χρησιμοποιήσει για να κάνει συμφωνία με τον Θεό, αυτό δείχνει ότι υστερεί πολύ σε λογική. Ο Θεός δεν ευνοεί τέτοιους ανθρώπους. Κάποιοι έχουν μια συγκεκριμένη δεξιότητα, οπότε όταν έρχονται στον οίκο του Θεού, πιστεύουν ότι είναι μια κλάση ανώτεροι από τους άλλους, θέλουν ν’ απολαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση και νομίζουν ότι έχουν εξασφαλίσει μια καρέκλα για όλη τους τη ζωή. Θεωρούν αυτήν τη δεξιότητα ένα είδος κεφαλαίου· τι αλαζονεία! Πώς, λοιπόν, πρέπει ν’ αντιμετωπίζετε αυτά τα χαρίσματα και αυτές τις ιδιαίτερες δεξιότητες; Αν είναι χρήσιμα στον οίκο του Θεού, τότε είναι απλώς εργαλεία για να εκπληρώσεις το καθήκον σου. Δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πως ό,τι είδους ταλέντα κι αν έχουμε, είτε είμαστε καλοί στο τραγούδι, τον χορό, τη συγγραφή ή το κήρυγμα του ευαγγελίου, όλα αυτά τα χαρίσματα και τα ταλέντα μάς τα έδωσε ο Θεός. Ο Θεός μάς δίνει αυτά τα χαρίσματα και τα ταλέντα ώστε να τα χρησιμοποιούμε για να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας. Εγώ, για παράδειγμα, έχω κάποιες δεξιότητες στη σύνταξη κειμένων. Θα έπρεπε να είχα αξιοποιήσει τα προτερήματά μου για να βοηθήσω τους αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους συνεργαζόμουν να κάνουν καλά το έργο της εκκλησίας. Εγώ, όμως, χρησιμοποίησα αυτά τα χαρίσματα και τα ταλέντα που μου έδωσε ο Θεός ως κεφάλαιο. Δεν είναι μόνο πως θαύμαζα τον εαυτό μου, αλλά διαρκώς περιφρονούσα και περιόριζα τον Ζανγκ Χανγκ, αναγκάζοντάς τον να συμμορφωθεί με τις ιδέες μου. Η διάθεσή μου γινόταν όλο και πιο αλαζονική, κι εγώ υστερούσα τελείως σε ανθρώπινη φύση και λογική. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα πως τα χαρίσματα και τα ταλέντα είναι απλώς εργαλεία που βοηθούν έναν άνθρωπο να κάνει καλά το καθήκον του. Αν κάποιος έχει χαρίσματα και ταλέντα δεν σημαίνει πως κατανοεί την αλήθεια ούτε πως έχει καταφέρει να αλλάξει τη διάθεσή του, κι αν έχει απλώς χαρίσματα, χωρίς όμως να επιδιώκει την αλήθεια, δεν μπορεί να κάνει καλά τα καθήκοντά του, και είναι βέβαιο πως πάλι θα κάνει κακό και θα αντισταθεί στον Θεό. Αντιμετώπιζα τα χαρίσματα και τα ταλέντα που μου έδωσε ο Θεός ως κεφάλαιο, και τα θεωρούσα δικές μου δεξιότητες και ικανότητες, χωρίς να γνωρίζω καθόλου την ταυτότητα ή τη θέση μου. Ήμουν στ’ αλήθεια ξεδιάντροπος και είχα κάνει τον Θεό να αηδιάσει μαζί μου!

Μια φορά, λίγο καιρό αργότερα, βρήκαμε κάποια θέματα και κάποιες αποκλίσεις στο έργο ποτίσματος, και έπρεπε να γράψουμε μια επιστολή για να προσφέρουμε λύσεις μέσω συναναστροφής. Μετά τη συναναστροφή με τον Ζανγκ Χανγκ, του ζήτησα να ετοιμάσει πρώτα το προσχέδιο της επιστολής. Όταν έγραψε την επιστολή και μου την έδειξε, παρατήρησα πως έλειπαν ακόμα κάποιες λεπτομέρειες και άρχισα και πάλι να τον περιφρονώ. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα πως αποκάλυπτα μια αλαζονική διάθεση για άλλη μια φορά. Σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Πείτε Μου, υπάρχει κανείς που να είναι τέλειος; Ακόμη κι αν κάποιος είναι πολύ δυνατός, και είναι ικανός και ταλαντούχος, και πάλι δεν είναι τέλειος. Αυτό είναι γεγονός. Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν αυτήν την κατανόηση, και αυτή είναι η σωστή στάση που θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι απέναντι στα δικά τους δυνατά σημεία και αρετές και στις δικές τους αδυναμίες· είναι ο ορθολογισμός που θα πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι. Αν έχεις αυτόν τον ορθολογισμό, μπορείς να αντιμετωπίζεις σωστά τα δικά σου δυνατά σημεία και αδυναμίες, καθώς και εκείνα των άλλων, και με αυτόν τον τρόπο θα μπορείς να συνεργάζεσαι με τους άλλους αρμονικά. Αν κατανοείς αυτήν την πτυχή της αλήθειας και μπορείς να εισέλθεις σε αυτήν την πτυχή της αλήθεια-πραγματικότητας, τότε μπορείς να έχεις φιλικές σχέσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές, και να αντλείς από τα δυνατά τους σημεία για να αντισταθμίσεις τις αδυναμίες σου. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όποιο καθήκον κι αν εκτελείς ή ό,τι κι αν κάνεις, θα γίνεσαι όλο και καλύτερος σ’ αυτό και θα έχεις την ευλογία του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να καταλάβω πως, για να επιτευχθεί αρμονική συνεργασία με άλλους, πρέπει να αντιμετωπίζω σωστά τα προτερήματα και τις αδυναμίες του καθενός. Όταν βλέπω τα ελαττώματα και τις αδυναμίες των άλλων, δεν θα πρέπει να τους περιφρονώ ή να τους μειώνω, αλλά να επιτρέπω στα προτερήματά μας να αλληλοσυμπληρώνονται. Έτσι πετυχαίνουμε καλά αποτελέσματα στα καθήκοντά μας. Ο Θεός έχει δώσει στον κάθε άνθρωπο διαφορετικό επίπεδο και ταλέντα. Ο Ζανγκ Χανγκ δεν ήταν καλός στη σύνταξη επιστολών, οπότε έπρεπε να αντιμετωπίζω σωστά τα ελαττώματά του, κι όχι να συγκρίνω τα προτερήματά μου με τις αδυναμίες του. Η αλήθεια ήταν πως ο Ζανγκ Χανγκ είχε τα δικά του προτερήματα. Ήταν πολλά χρόνια υπεύθυνος για το ευαγγελικό έργο και το έργο ποτίσματος, είχε αποκτήσει μεγάλη εμπειρία και είχε πετύχει αποτελέσματα στο έργο του. Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν ήταν αλαζόνας ούτε αυτάρεσκος και εξακολουθούσε να ζητά τη βοήθειά μου σε θέματα που δεν καταλάβαινε τελείως. Επίσης, όταν επισήμαινα θέματα στο έργο του, μπορούσε να τα αποδεχτεί. Αυτά ήταν προτερήματα που δεν είχα εγώ, και θα έπρεπε να πάρω μαθήματα από εκείνον. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, μπόρεσα να δω σωστά τις αδυναμίες και τα ελαττώματα του Ζανγκ Χανγκ. Στη συνέχεια, διόρθωσα και βελτίωσα την επιστολή. Όταν την έστειλα, ένιωσα πολύ καλά που είχα επαναστατήσει ενάντια στον εαυτό μου και δεν είχα ζήσει σύμφωνα με την αλαζονική διάθεσή μου, αφού αυτό γεμίζει την καρδιά μου γαλήνη και χαρά, και δεν περιορίζει ούτε βλάπτει τους άλλους. Όλες αυτές οι αλλαγές που έχω πετύχει ήταν αποτέλεσμα της καθοδήγησης που μου πρόσφεραν τα λόγια του Θεού. Δόξα τω Θεώ!