Από της Τσιου Γιαν, Κίνα

Μεγάλωσα στην ύπαιθρο και οι γονείς μου δεν είχαν λάβει ιδιαίτερη μόρφωση, οπότε δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μοχθούν στα χωράφια από την αυγή ως το σούρουπο. Ο πατέρας μου μου έλεγε συχνά: «Στην οικογένειά μας, μόνο ο θείος σου κατάφερε κάτι επειδή διάβασε σκληρά και έγινε ανώτερος αξιωματούχος στην πόλη. Εγώ δεν διάβαζα σκληρά όταν ήμουν νέος, γι’ αυτό τώρα μπορώ να βγάζω το ψωμί μου μόνο από τα χωράφια. Εσύ πρέπει να διαβάζεις σκληρά στο μέλλον· μην καταλήξεις χωρίς προοπτικές σαν εμένα». Όταν έβλεπα τον θείο μου να επιστρέφει στο χωριό με πολυτελές αυτοκίνητο, και όλοι να τον επαινούν και να τον κοιτάζουν με θαυμασμό, ζήλευα απίστευτα. Έπειτα, έβλεπα την αδιαφορία με την οποία αντιμετώπιζαν οι συγχωριανοί τον μπαμπά μου, και συνειδητοποίησα ότι μόνο με το διάβασμα μπορεί κανείς να προκόψει και να χαίρει σεβασμού όπου κι αν πάει. Αποφάσισα πως έπρεπε να διαβάζω σκληρά ώστε να μπορέσω να διακριθώ στο μέλλον και να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Διάβαζα σκληρά, κατέβαλλα πολλαπλάσια προσπάθεια από τους άλλους, αλλά δεν τα πήγα καλά στις εισαγωγικές εξετάσεις για το λύκειο και μπήκα απλώς σε μια συνηθισμένη επαγγελματική σχολή. Αυτό που ήταν ακόμη πιο απροσδόκητο ήταν ότι, όταν αποφοίτησα, η κυβέρνηση εφάρμοσε πολιτικές απολύσεων, συρρίκνωσης και αποδοτικότητας, και ουσιαστικά απολύθηκα πριν καν αρχίσω επίσημα να εργάζομαι. Ένιωθα λες και μου είχε έρθει ο ουρανός σφοντύλι, και δεν είχα πια καμία ελπίδα να ξεχωρίσω στη ζωή. Αφού παντρεύτηκα, ο σύζυγός μου δούλευε ως χειρώνακτας εργάτης λόγω του μέτριου μορφωτικού του επιπέδου, και η ποιότητα ζωής μας ήταν μέτρια. Όταν κοίταζα τους συγγενείς και τους φίλους μου, έβλεπα ότι όσοι είχαν μόρφωση και πτυχία ζούσαν λαμπερή, ανώτερη ζωή και σύχναζαν σε πολυτελή μέρη. Όταν σύγκρινα τον εαυτό μου με αυτούς, ένιωθα ακόμα πιο έντονα ότι χωρίς υψηλό επίπεδο μόρφωσης, δεν μπορεί κανείς να πετύχει σ’ αυτήν την κοινωνία, και ότι η ζωή μου θα ήταν πάντα έτσι. Έτσι, ένιωθα ότι στο μέλλον έπρεπε να μορφώσω καλά το παιδί μου και να το βοηθήσω να πάρει πτυχίο υψηλού επιπέδου, ώστε να τιμήσει την οικογένειά μας. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσα να δοξαστώ κι εγώ.

Όταν η κόρη μου ήταν τεσσάρων ετών, αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Εκείνη την περίοδο, πήγαινα σε συναθροίσεις δύο φορές την εβδομάδα, και τον υπόλοιπο χρόνο, ήμουν με την κόρη μου και κάναμε επανάληψη με τις κάρτες αγγλικών, απαγγέλλαμε κλασικά ποιήματα και της μάθαινα τα βασικά στην πρόσθεση και την αφαίρεση. Ήθελα να αναπτύξει αγάπη για τη μάθηση από μικρή ηλικία. Όταν πήγαινε τρίτη δημοτικού, άρχισα να της κάνω μαθήματα στα αγγλικά και τα μαθηματικά. Ήλπιζα έτσι ότι οι βαθμοί της θα ξεπερνούσαν εκείνους των συνομηλίκων της, ώστε στο μέλλον να έμπαινε σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να έβρισκε μια καλή δουλειά και να ζούσε μια ζωή γεμάτη δόξα και επιτυχία. Έλεγα συχνά στην κόρη μου να διαβάζει σκληρά ώστε να μπορέσει να ξεχωρίσει στο μέλλον. Εκείνη με κοίταζε κάθε φορά μπερδεμένη, και φαινόταν να με μισοκαταλαβαίνει, αλλά συμμορφωνόταν απρόθυμα με αυτό που της ζητούσα. Μερικές φορές, όταν την έβλεπα να κουράζεται από το διάβασμα, της εξηγούσα υπομονετικά γιατί έπρεπε να διαβάζει, και ότι μόνο με τους καλούς βαθμούς θα μπορούσε να έχει καλό μέλλον και επαγγελματικές ευκαιρίες. Όταν έβλεπα το ανήμπορο βλέμμα της, σκεφτόμουν μέσα μου: «Είναι ευθύνη και υποχρέωση των γονιών να μορφώσουν καλά το παιδί τους. Μπορεί να μη με καταλαβαίνει τώρα, αλλά όταν μεγαλώσει, θα καταλάβει τις φιλόπονες προθέσεις μου».

Στην πέμπτη δημοτικού, οι βαθμοί της κόρης μου στα μαθηματικά ήταν πολύ χαμηλοί. Παρόλο που ο δάσκαλός της εξηγούσε τα πράγματα υπομονετικά και οι συμμαθητές της τη βοηθούσαν με τα μαθήματα, και η ίδια προσπαθούσε σκληρά να κάνει τις ασκήσεις, τα αποτελέσματά της στις εξετάσεις εξακολουθούσαν να μην είναι ικανοποιητικά. Μερικές φορές, μάλιστα, αποτύγχανε. Όταν το έβλεπα αυτό, αγχωνόμουν υπερβολικά και έλεγα αυστηρά στην κόρη μου: «Χωρίς καλούς βαθμούς, δεν θα μπεις στην ιδανική σχολή και δεν θα γίνεις τίποτα. Στα μάτια των άλλων, θα είσαι ένα τίποτα και όλη σου η ζωή θα είναι μια αποτυχία. Πρέπει να βρεις τρόπο να βελτιώσεις γρήγορα τους βαθμούς σου στα μαθηματικά πάση θυσία. Αν όχι, δεν θα σου τη χαρίσω». Η κόρη μου με κοίταζε δειλά, πολύ φοβισμένη για να μιλήσει, με το πρόσωπό της χλωμό από τον φόβο. Όταν την έβλεπα έτσι, μαλάκωνα λίγο —προσπαθούσε σκληρά, και οι κακοί βαθμοί της στα μαθηματικά δεν οφείλονταν στο ότι αρνιόταν να μάθει. Αναρωτιόμουν μήπως το είχα παρακάνει. Αλλά μετά σκεφτόμουν: «Αν δεν είμαι αυστηρή τώρα, μπορεί να μην έχει καλές επαγγελματικές ευκαιρίες αργότερα. Προτιμώ να με μισεί τώρα παρά να μην έχει μέλλον». Αφού ρώτησα δεξιά κι αριστερά, βρήκα έναν δάσκαλο με πολυετή εμπειρία για να κάνει ιδιαίτερα στην κόρη μου. Όταν ερχόταν η ώρα για το μάθημά της, άφηνα στην άκρη τη δουλειά μου και παρακολουθούσα κι εγώ. Σημείωνα τα σημεία που δεν καταλάβαινε η κόρη μου, και όταν επιστρέφαμε σπίτι, την έβαζα να τα ξαναδεί. Όταν εξακολουθούσε να μην μπορεί να τα λύσει, θύμωνα και της έβαζα τις φωνές, λέγοντας: «Νομίζεις ότι θα μπεις σε καλή σχολή αν συνεχίσεις έτσι;» Η κόρη μου μαζευόταν από τον φόβο της, και τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα επειδή πληγωνόταν. Η καρδιά μου μαλάκωνε και σκεφτόμουν: «Ίσως πρέπει να αφήσω τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους —ας μάθει όσα μπορεί. Κι αν όλη αυτή η πίεση την κάνει τελικά να πάθει κατάθλιψη;» Αλλά αμέσως μετά σκεφτόμουν: «Αν χαλαρώσω τώρα με τη μόρφωσή της, αυτό θα επηρεάσει άμεσα το μέλλον της. Πρέπει να εκπληρώσω την ευθύνη μου ως γονιός». Έτσι, συνέχιζα να πιέζω την κόρη μου να διαβάζει. Η κόρη μου ήταν ούτως ή άλλως εσωστρεφής, και υπό την πίεση που της ασκούσα, η αυτοεκτίμησή της έπεσε ακόμα περισσότερο. Συχνά ξυπνούσε τρομαγμένη από εφιάλτες, οι βαθμοί της έπεσαν κι άλλο, και η σχέση μεταξύ μας γινόταν όλο και πιο απόμακρη. Όταν το είδα αυτό, αγχώθηκα πολύ. Από τη μια, ανησυχούσα ότι οι κακοί βαθμοί της θα επηρέαζαν το μέλλον της, αλλά από την άλλη, πονούσε η καρδιά μου γι’ αυτήν και ένιωθα ενοχές που την πίεζα τόσο πολύ. Αυτά τα αντικρουόμενα συναισθήματα ήταν όλα μπερδεμένα μέσα μου και δεν ήξερα τι να κάνω. Αναρωτιόμουν συνεχώς: «Είναι αγάπη να φέρομαι έτσι στην κόρη μου; Αν είναι, δεν θα έπρεπε να την κάνει να νιώθει ελεύθερη και ξέγνοιαστη; Όμως νιώθω ξεκάθαρα ότι έχει γίνει πιο δυστυχισμένη και η αυτοεκτίμησή της έχει πέσει. Όχι μόνο δεν βελτιώθηκαν οι βαθμοί της, αλλά έπεσαν κι άλλο, και τώρα ξυπνάει συνεχώς τρομαγμένη από εφιάλτες. Μήπως είναι λάθος ο τρόπος που διαπαιδαγωγώ το παιδί μου;» Δεν ήξερα τι να κάνω, οπότε προσευχόμουν συνεχώς, και ζητούσα από τον Θεό να με καθοδηγήσει να κατανοήσω τα προβλήματά μου.

Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να καταλάβω ότι, εδώ και τόσα χρόνια, ζούσα στην πραγματικότητα εντελώς μέσα στην πλάνη του Σατανά. Θυμήθηκα πως, από παιδί, είχα γαλουχηθεί από τους γονείς μου, και είχα θέσει ως στόχους της επιδίωξής μου το ρητό «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω» και το ρητό «Να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους και να φέρνεις τιμή στους προγόνους σου». Προκειμένου να ξεχωρίσω, κοπίαζα πολλές φορές περισσότερο από τους άλλους όταν ήμουν μαθήτρια, αλλά τελικά απέτυχα στις εισαγωγικές εξετάσεις για το λύκειο και αργότερα δεν μπόρεσα να βρω μια καλή δουλειά. Έτσι, άρχισα να παραιτούμαι και έχασα την εμπιστοσύνη μου στη ζωή. Αφού γεννήθηκε η κόρη μου, εναπόθεσα όλες μου τις ελπίδες σ’ αυτήν. Για να καλλιεργήσω το ενδιαφέρον της για το διάβασμα, άρχισα να της ενσταλάζω γνώσεις από μικρή ηλικία, με αποτέλεσμα να χάσει τη χαρά της παιδικής ηλικίας. Όταν ξεκίνησε το σχολείο και είδα ότι οι βαθμοί της στα μαθηματικά ήταν χαμηλοί, την ανάγκαζα να κάνει ιδιαίτερα για να βελτιώσει τους βαθμούς της, και όταν δεν βελτιωνόταν, θύμωνα και τη μάλωνα. Δεν έδειχνα καμία κατανόηση ή συμπόνια απέναντί της. Επειδή της ασκούσα συνεχώς πίεση, η παιδική της καρδιά βάραινε από τεράστιο άγχος, και απομακρυνόμασταν όλο και περισσότερο η μία από την άλλη. Εξωτερικά, φαινόταν ότι τα έκανα όλα αυτά για το καλό της, αλλά στην πραγματικότητα, επέβαλλα τα δικά μου ανεκπλήρωτα όνειρα σ’ αυτήν, και την ανάγκαζα να τα πραγματοποιήσει για λογαριασμό μου, και την αντιμετώπιζα ως εργαλείο για να ξεχωρίσω εγώ. Δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, ένιωσα βαθιά μεταμέλεια. Δεν ήθελα να συνεχίσει να με ξεγελάει και να με βλάπτει ο Σατανάς.

Συνέχισα να αναζητώ, και διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όσο δυσαρεστημένος κι αν είναι κάποιος με τη γέννησή του, την ωρίμανσή του ή με τον γάμο του, κάθε άνθρωπος που τα έχει περάσει αυτά γνωρίζει πως κανείς δεν μπορεί να επιλέξει τον τόπο και τον χρόνο της γέννησής του, την εμφάνισή του, τους γονείς του και τον ή την σύζυγό του, αλλά μπορεί μόνο να αποδεχθεί το θέλημα του Ουρανού. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα να αναθρέψουν οι άνθρωποι την επόμενη γενιά, προβάλλουν όλες τις επιθυμίες που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν κατά το πρώτο μισό της ζωής τους στους απογόνους τους, ελπίζοντας πως τα παιδιά τους θα αναπληρώσουν όλες τις απογοητεύσεις του πρώτου μισού της ζωής τους. […] Οι άνθρωποι γνωρίζουν πως υστερούν σε ικανότητα και δεν έχουν καταφέρει τίποτα στη ζωή αυτή, πως δεν θα έχουν άλλη ευκαιρία ή άλλη ελπίδα να ξεχωρίσουν από το πλήθος και πως δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να δεχθούν τη μοίρα τους. Έτσι, προβάλλουν όλες τις ελπίδες τους, όλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και βλέψεις τους στην επόμενη γενιά, ελπίζοντας πως τα παιδιά τους μπορούν να τους βοηθήσουν να εκπληρώσουν τα όνειρά τους και να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους· πως οι κόρες και οι γιοι τους θα φέρουν δόξα στο οικογενειακό όνομα, θα κερδίσουν εξέχουσα θέση ή θα γίνουν πλούσιοι ή διάσημοι. Εν ολίγοις, θέλουν να δουν τα παιδιά τους να φτάνουν πολύ ψηλά. Τα ανθρώπινα σχέδια και οι φαντασιώσεις είναι τέλεια· δεν γνωρίζουν πως ο αριθμός των παιδιών που θα αποκτήσουν, η εμφάνιση και οι ικανότητες των παιδιών τους, και ούτω καθεξής, δεν είναι δική τους απόφαση, και πολύ περισσότερο ότι η μοίρα των παιδιών τους δεν βρίσκεται στα χέρια τους; Οι άνθρωποι δεν είναι οι κύριοι της ίδιας τους της μοίρας, ωστόσο, ελπίζουν πως θα αλλάξουν τη μοίρα της νεότερης γενιάς· είναι ανήμποροι να ξεφύγουν από την ίδια τους τη μοίρα, αλλά προσπαθούν να χειραγωγήσουν εκείνη των γιων και των θυγατέρων τους. Δεν υπερεκτιμούν τους εαυτούς τους; Αυτή δεν είναι η ανθρώπινη ανοησία και άγνοια;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). «Το επάγγελμα που ασκεί κάποιος, το πώς βγάζει τα προς το ζην και ο πλούτος που συσσωρεύει κατά τη διάρκεια της ζωής του, δεν αποφασίζονται από τους γονείς του, τα ταλέντα του, τις προσπάθειες ή τις φιλοδοξίες του, αλλά είναι προαποφασισμένα από τον Δημιουργό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Τα λόγια του Θεού φανέρωσαν την αληθινή μου κατάσταση. Πράγματι, είχα εναποθέσει τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μου στην κόρη μου, κι ήλπιζα ότι θα μπορούσε να ξεχωρίσει και να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες μου. Έτσι, προσπαθούσα με κάθε τρόπο να ελέγξω το πεπρωμένο της μέσα από τις δικές μου προσπάθειες. Στην πραγματικότητα, το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού, αλλά εγώ δεν γνώριζα την κυριαρχία του Θεού. Ζούσα με τις πλάνες ότι «Η γνώση μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα σου» και «Το πεπρωμένο του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του», και ήθελα πάντα να ελέγχω το μέλλον της κόρης μου. Σκεφτόμουν όλους τους εργαζόμενους γύρω μου που είχαν γνώσεις, κι όμως το πεπρωμένο τους δεν είχε αλλάξει εξαιτίας αυτού. Εγώ ήμουν το καλύτερο παράδειγμα. Προσπαθούσα πάντα να αλλάξω το πεπρωμένο μου μέσω της γνώσης, αλλά μετά την αποφοίτηση απολύθηκα αμέσως, και δεν είχα καν την ευκαιρία να εργαστώ ή να χρησιμοποιήσω αυτά που είχα σπουδάσει. Είδα ότι το πεπρωμένο του ανθρώπου δεν βρίσκεται στα χέρια του, κι όμως εγώ προσπαθούσα, μέσα στην πλάνη μου, να ελέγξω το πεπρωμένο της κόρης μου. Ήμουν πολύ αλαζονική και αδαής, και πραγματικά υπερεκτίμησα τον εαυτό μου! Το πεπρωμένο και η καριέρα της κόρης μου είναι προκαθορισμένα από τον Θεό, και αυτά δεν είναι πράγματα που μπορούν να αλλάξουν με την ανθρώπινη προσπάθεια ή το διάβασμα. Σκέφτηκα τον φίλο του συζύγου μου, ο οποίος, παρόλο που είχε τελειώσει μόνο το δημοτικό, κατάφερε να ανοίξει αλυσίδα αρκετών καταστημάτων σε όλη τη χώρα, και πολλοί απόφοιτοι κολεγίου αναζητούν δουλειά εκεί. Αυτή η έντονη αντίθεση με έκανε να δω ακόμα πιο καθαρά ότι η γνώση δεν μπορεί να αλλάξει το πεπρωμένο του ανθρώπου, και ότι έπρεπε να αφήσω τις σπουδές του παιδιού μου να πάρουν τη φυσική τους πορεία. Μετά απ’ αυτό, δεν πίεζα πια την κόρη μου να διαβάζει σύμφωνα με τις απαιτήσεις μου, και σταμάτησα, επίσης, να τη γράφω σε φροντιστήρια. Αντιθέτως, εμπιστεύτηκα τα πάντα γι’ αυτή στα χέρια του Θεού. Κήρυξα, επίσης, το ευαγγέλιο στην κόρη μου. Όποτε είχε χρόνο, συναθροιζόταν με αδελφούς και αδελφές της ηλικίας της, και η ψυχολογική της κατάσταση βελτιωνόταν συνεχώς.

Αργότερα, διάβασα τα τελευταία λόγια του Θεού και είδα τα προβλήματά μου πιο καθαρά. Κατάλαβα, επίσης, ποιες ευθύνες θα πρέπει βασικά να εκπληρώνουν οι γονείς απέναντι στα παιδιά τους. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μέσα στην υποκειμενική τους συνείδηση, οι γονείς οραματίζονται, σχεδιάζουν και αποφασίζουν διάφορα πράγματα για το μέλλον των παιδιών τους κι έτσι γεννιούνται αυτές οι προσδοκίες. Καθοδηγούμενοι απ’ αυτές, απαιτούν απ’ τα παιδιά τους να μάθουν διάφορες δεξιότητες, όπως υποκριτική, χορό, ζωγραφική και ούτω καθεξής. Έχουν την απαίτηση τα παιδιά τους να γίνουν ταλαντούχα και να είναι πάντα προϊστάμενοι, όχι υφιστάμενοι. Έχουν την απαίτηση τα παιδιά τους να γίνουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι και όχι υπαλληλίσκοι· να γίνουν διευθυντές, διευθυντικά στελέχη και διευθύνοντες σύμβουλοι, να δουλέψουν σε μια από τις 500 κορυφαίες εταιρείες παγκοσμίως ή κάτι παρόμοιο. Όλα αυτά είναι υποκειμενικές ιδέες των γονιών. […] Οι ελπίδες των γονιών για τα παιδιά τους βασίζονται αποκλειστικά στο πώς οι ενήλικες βλέπουν τα πράγματα, στις απόψεις, την οπτική γωνία και τις προτιμήσεις των ενηλίκων για τα ζητήματα του κόσμου. Δεν είναι υποκειμενικό κάτι τέτοιο; (Ναι.) Αν ήθελες να το θέσεις ευγενικά, θα έλεγες ότι είναι υποκειμενικό, αλλά στην πραγματικότητα τι είναι; Πώς αλλιώς ερμηνεύεται η υποκειμενικότητα αυτή; Δεν είναι εγωισμός; Δεν είναι εξαναγκασμός; (Είναι.) Σου αρέσει ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, θα ήθελες να γίνεις αξιωματούχος, να πλουτίσεις, να λάμψεις και να πετύχεις στην κοινωνία, οπότε κάνεις τα παιδιά σου να επιζητούν κι αυτά να γίνουν τέτοιοι άνθρωποι και να βαδίσουν σε ένα τέτοιο μονοπάτι. Αλλά θα αρέσει στα παιδιά σου να ζουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον και να κάνουν μια τέτοια δουλειά στο μέλλον; Τους ταιριάζει; Ποιο είναι το πεπρωμένο τους; Ποια είναι η κυριαρχία και η ρύθμιση του Θεού για αυτά; Ξέρεις; Κάποιοι λένε: “Δεν με νοιάζουν αυτά τα πράγματα, σημασία έχει τι μου αρέσει εμένα, που είμαι ο γονιός τους. Θα βασίσω τις ελπίδες μου γι’ αυτά στις δικές μου προτιμήσεις”. Δεν είναι πολύ εγωιστικό αυτό; (Είναι.) Είναι εξαιρετικά εγωιστικό! Για να το θέσω ευγενικά, είναι κάτι πολύ υποκειμενικό, αφού έτσι παίρνουν οι γονείς όλες τις αποφάσεις για τα παιδιά τους, αλλά στην πραγματικότητα τι είναι; Είναι πάρα πολύ εγωιστικό! Οι γονείς αυτοί δεν κοιτάνε το επίπεδο και τα χαρίσματα των παιδιών τους, δεν τους νοιάζουν οι διευθετήσεις του Θεού για το πεπρωμένο και τη ζωή του καθενός. Δεν σκέφτονται αυτά τα πράγματα, απλώς επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις και τα δικά τους σχέδια στα παιδιά τους με βάση τους ευσεβείς πόθους τους. Κάποιοι λένε: “Αν δεν κάνω αυτές τις ρυθμίσεις, το μέλλον τους θα επηρεαστεί. Είναι μικρά και αφελή, και μέχρι να καταλάβουν, θα είναι πάρα πολύ αργά. Ως γονιός, πρέπει να ανησυχώ για τα παιδιά μου και να κανονίζω τα πάντα για αυτά. Αυτή είναι η ευθύνη του γονιού!” Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτήν τη δήλωση, αλλά αν τα σχέδια και οι ρυθμίσεις σου δεν είναι αυτά που χρειάζονται τα παιδιά σου, αλλά πράγματα που τους επιβάλλεις, τότε αυτό δεν είναι πρέπον. […] Ακόμα κι αν τους μάθουν από μικρά την εξής πρακτική: “Στις επαφές σου με τους ανθρώπους, δεν πρέπει να τα φανερώνεις όλα”, αυτά απλώς θα το εκλάβουν ως κάποιου είδους δόγμα. Θα μπορέσουν στ’ αλήθεια να κάνουν αυτά που τα συμβουλεύουν οι γονείς τους, μόνο όταν θα τα έχουν καταλάβει πραγματικά. Αν δεν καταλαβαίνουν τις συμβουλές των γονιών τους, τότε όσο κι αν εκείνοι προσπαθούν να τους μάθουν κάτι, αυτό θα παραμείνει γι’ αυτά απλώς ένα δόγμα. Επομένως, όταν κάποιοι γονείς σκέφτονται: “Αυτή η κοινωνία είναι πολύ ανταγωνιστική και οι άνθρωποι ζουν υπό υπερβολική πίεση· αν δεν επιταχύνω τον ρυθμό της εκπαίδευσης των παιδιών μου από μικρή ηλικία και δεν τα κάνω να αποκτήσουν στέρεες γνώσεις, τότε θα αναγκαστούν να υποφέρουν πόνο και κακουχίες στο μέλλον”, ευσταθεί αυτή η ιδέα; (Όχι.) Αναγκάζεις τα παιδιά σου να επωμίζονται αυτήν την πίεση από νωρίς ώστε να υπομείνουν λιγότερες από αυτές τις κακουχίες στο μέλλον, αναγκάζοντάς τα να επωμίζονται αυτήν την πίεση ξεκινώντας από μια ηλικία που ακόμα δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Ισχύει πραγματικά ότι θα προκόψουν επειδή έχουν υπομείνει αυτήν την πίεση; Αν δεν καταφέρουν να αποκτήσουν κατάλληλες δεξιότητες ή γνώσεις, δεν θα είναι όλα μάταια; Το να τα κάνεις να επωμίζονται πίεση από μικρή ηλικία δεν είναι ωφέλιμο για τη σωματική και ψυχική τους υγεία. Αν αυτό επιφέρει κάποιες ασθένειες και συνέπειες, δεν τα βλάπτει κάτι τέτοιο; Το κάνεις πραγματικά αυτό για το καλό τους; Δεν είναι απαραίτητα κακό το ότι δεν καταλαβαίνουν. Τουλάχιστον μπορούν να ζήσουν μερικά ανέμελα, απλά και ευτυχισμένα χρόνια. Αν, από μικρή ηλικία, μπορούσαν να δουν καθαρά αυτά τα πράγματα και άρχιζαν να επωμίζονται αυτές τις πιέσεις, δεν θα τους έκανε απαραίτητα καλό αυτό» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πόσο στενή και εγωιστική ήταν η αγάπη μου για την κόρη μου. Προκειμένου να πετύχω τον δικό μου στόχο να ξεχωρίσω, της επέβαλλα μονομερώς τις απόψεις μου, έκανα σχέδια για το μέλλον της χωρίς να λαμβάνω υπόψη τις ικανότητες ή το επίπεδό της, και χρησιμοποιούσα πιεστικές μεθόδους για να την κάνω να διαβάζει, της ασκούσα πίεση και της έβαζα περιορισμούς. Όταν έβλεπα ότι οι βαθμοί της δεν βελτιώνονταν, της ούρλιαζα σαν τρελή, την έκανα να κλείνεται όλο και πιο πολύ στον εαυτό της και της στερούσα την ελευθερία και τον χώρο. Όλα όσα έκανα την περιόριζαν και τη δέσμευαν. Αγαπούσα τη φήμη και το κέρδος, και ήθελα πάντα να ξεχωρίζω, οπότε όταν οι δικές μου επιθυμίες δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, τις εναπόθεσα στην κόρη μου, την ανάγκαζα να εκπληρώσει τις επιθυμίες μου, και της ασκούσα υπερβολική πίεση για να διαβάζει. Ποτέ δεν μπήκα στη θέση της για να σκεφτώ τι της άρεσε ή σε τι ήταν καλή. Ακόμη κι όταν την έβλεπα να γίνεται όλο και πιο εσωστρεφής και να νιώθει όλο και πιο μειονεκτικά εξαιτίας της πίεσής μου, εγώ επέμενα να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μου, και την έκανα να ζει μέσα σε συνεχή πόνο. Ήμουν πραγματικά σκληρή και εγωίστρια! Η κόρη μου ήταν ακόμα μικρή, σε μια ηλικία που ήθελε να διασκεδάσει, κι όμως εγώ της είχα ενσταλάξει με το ζόρι σατανικές φιλοσοφίες και νόμους, αναγκάζοντάς την να υποστεί πιέσεις και πόνο που δεν θα έπρεπε να υποστεί. Οι πράξεις μου έδειχναν ότι σε καμία περίπτωση δεν αγαπούσα την κόρη μου, αλλά της ασκούσα ένα είδος ψυχολογικής βίας. Αν αγαπούσα πραγματικά την κόρη μου και αναλάμβανα την ευθύνη γι’ αυτή, θα έπρεπε να την είχα διαπαιδαγωγήσει σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα και τις ικανότητές της, να την καθοδηγώ σωστά αντί να της επιβάλλω τις δικές μου επιθυμίες. Όταν αναλογίστηκα τις πράξεις μου, ένιωσα βαθιά μεταμέλεια, και συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ανθρώπινη φύση. Δεν μπορούσα πια να της επιβάλλω αυτές τις ακατάλληλες προσδοκίες.

Εφεξής, μέσα από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα την ευθύνη που όφειλα να εκπληρώσω εγώ ως μητέρα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μέσα από την ανάλυση της ουσίας των προσδοκιών που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους, βλέπουμε ότι οι προσδοκίες αυτές είναι εγωιστικές, ότι πάνε κόντρα στην ανθρώπινη φύση και ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις ευθύνες των γονιών. Όταν οι γονείς επιβάλλουν στα παιδιά τους κάθε λογής προσδοκίες και απαιτήσεις, τα επιβαρύνουν με πολλή πρόσθετη πίεση· αυτό δεν είναι εκπλήρωση των ευθυνών τους. Και ποιες είναι, λοιπόν, οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς; Πρέπει τουλάχιστον να μαθαίνουν στα παιδιά τους να είναι άνθρωποι ειλικρινείς που λένε την αλήθεια και ενεργούν με ειλικρίνεια, και να τα μαθαίνουν να είναι καλόκαρδα και να μην κάνουν κακά πράγματα, καθοδηγώντας τα προς μια θετική κατεύθυνση. Αυτές είναι οι βασικότερες ευθύνες των γονιών. Επιπλέον, πρέπει να καθοδηγούν τα παιδιά τους να μελετούν πρακτικές γνώσεις, δεξιότητες και ούτω καθεξής, ανάλογα με το επίπεδο και τις συνθήκες τους. Αν οι γονείς πιστεύουν στον Θεό και καταλαβαίνουν την αλήθεια, πρέπει να βάζουν τα παιδιά τους να διαβάσουν τα λόγια του Θεού και να αποδεχτούν την αλήθεια, έτσι ώστε να γνωρίσουν τον Δημιουργό, αλλά και να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί από τον Θεό και ότι ο Θεός υπάρχει σε αυτό το σύμπαν· πρέπει να οδηγούν τα παιδιά τους να προσεύχονται στον Θεό, και να τρώνε και να πίνουν τα λόγια Του, ώστε να κατανοήσουν κάποιες αλήθειες, με αποτέλεσμα, όταν μεγαλώσουν, να μπορούν να πιστεύουν στον Θεό, να Τον ακολουθούν και να κάνουν το καθήκον ενός δημιουργήματος, κι όχι να κυνηγούν τις κοσμικές τάσεις, να παγιδεύονται μέσα σε διάφορες πολύπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις και να δελεάζονται, να διαφθείρονται και να καταρρακώνονται από τις διάφορες πονηρές τάσεις αυτού του κόσμου. Αυτές είναι στην πραγματικότητα οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς. Στον ρόλο τους ως γονείς, οι ευθύνες που οφείλουν να εκπληρώνουν είναι να παρέχουν στα παιδιά τους θετική καθοδήγηση και κατάλληλη βοήθεια προτού φτάσουν στην ενηλικίωση, καθώς και να φροντίζουν εγκαίρως για τις καθημερινές ανάγκες της σωματικής τους ζωής. Εάν τα παιδιά τους αρρωστήσουν, οι γονείς πρέπει όποτε είναι απαραίτητο να τους εξασφαλίζουν θεραπεία· δεν πρέπει, επειδή φοβούνται μήπως καθυστερήσουν τις σχολικές τους εργασίες, να τα αναγκάζουν να συνεχίσουν να πηγαίνουν σχολείο και να μην κάνουν θεραπεία. Όταν τα παιδιά τους χρειάζονται ανάρρωση, πρέπει να τους επιτρέπουν να αναρρώνουν και, όταν χρειάζονται ξεκούραση, πρέπει να τους επιτρέπουν να ξεκουράζονται. Είναι αναγκαίο να διασφαλίζουν την υγεία των παιδιών τους· αν τα παιδιά μείνουν πίσω στα μαθήματα για το σχολείο, οι γονείς μπορούν να βρουν κάποιον τρόπο να τα αναπληρώσουν αργότερα. Αυτές τις ευθύνες πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς. Από τη μία, πρέπει να βοηθάνε τα παιδιά τους να αποκτήσουν γερές γνώσεις· από την άλλη, πρέπει να τα καθοδηγούν και να τα εκπαιδεύουν, ώστε εκείνα να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, αλλά και να φροντίζουν για την ψυχική τους υγεία, ώστε εκείνα να μην επηρεάζονται από τις νοσηρές τάσεις και τις πονηρές πρακτικές της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, πρέπει και να φροντίζουν ώστε τα παιδιά τους να γυμνάζονται σωστά, για να διασφαλίζουν την υγεία του σώματός τους. Αυτά οφείλουν να κάνουν οι γονείς, και όχι να επιβάλλουν με τη βία στα παιδιά τους οποιεσδήποτε προσδοκίες και απαιτήσεις που δεν είναι ρεαλιστικές. Οι γονείς πρέπει να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους τόσο σχετικά με αυτά που χρειάζονται τα παιδιά τους για το πνεύμα τους όσο και με αυτά που χρειάζονται στη σωματική τους ζωή. Οφείλουν να τους μάθουν κάποια πράγματα που αποτελούν κοινή γνώση, όπως ότι πρέπει να τρώνε το φαγητό τους ζεστό και όχι κρύο, ότι όταν κάνει κρύο πρέπει να ντύνονται ζεστά για να μην κρυώσουν και να μην αρρωστήσουν, βοηθώντας τα έτσι να μάθουν να φροντίζουν την υγεία τους. Επιπλέον, όταν εμφανίζονται στο νεανικό μυαλό των παιδιών τους ορισμένες παιδιάστικες, ανώριμες ιδέες για το μέλλον τους ή κάποιες ακραίες σκέψεις, οι γονείς, με το που το διαπιστώσουν αυτό, πρέπει να τους προσφέρουν σωστή καθοδήγηση, κι έτσι να διορθώνουν αυτές τις παιδιάστικες φαντασιώσεις και ακρότητες, ώστε τα παιδιά τους να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι της ζωής. Αυτό σημαίνει εκπλήρωση των ευθυνών των γονιών. Εκπλήρωση των ευθυνών τους σημαίνει, από τη μια, να φροντίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, και από την άλλη, να καθοδηγούν και να διορθώνουν τις σκέψεις των τελευταίων, και να τους προσφέρουν τη σωστή καθοδήγηση όσον αφορά τις σκέψεις και τις απόψεις τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. «Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, ευθύνη και υποχρέωση των γονιών δεν είναι να τα πιέζουν, να τα περιορίζουν ή να επεμβαίνουν στις επιλογές τους, προσθέτοντάς τους ένα σωρό φορτία. Αντίθετα, ενώ μεγαλώνουν τα παιδιά τους, όποια κι αν είναι η προσωπικότητα και το επίπεδό τους, ευθύνη των γονιών είναι να τα καθοδηγούν προς μια θετική και ευεργετική κατεύθυνση. Όταν τα παιδιά τους λένε, σκέφτονται ή κάνουν κάτι το παράξενο ή απρεπές, οι γονείς πρέπει να τους προσφέρουν έγκαιρα πνευματικές συμβουλές και καθοδήγηση και να διορθώνουν τη συμπεριφορά τους. Το αν τα παιδιά τους θέλουν να διαβάσουν, πόσο εντατικά διαβάζουν, πόσο ενδιαφέρον έχουν για να μάθουν πράγματα και να αποκτήσουν δεξιότητες και τι δουλειά θα κάνουν όταν μεγαλώσουν, όλα αυτά πρέπει να προσαρμόζονται στα φυσικά τους χαρίσματα, τα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις τους. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά μπορούν να μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον υγιές, ελεύθερο και σταθερό· αυτή είναι η ευθύνη στην οποία πρέπει να ανταποκριθούν οι γονείς. Επίσης, τέτοια στάση θα πρέπει να έχουν οι γονείς απέναντι στην ανάπτυξη, τις σπουδές και την καριέρα των παιδιών τους και όχι να τους επιβάλλουν τις δικές τους επιθυμίες, φιλοδοξίες και προτιμήσεις ή τα απωθημένα τους για να τα κάνουν πραγματικότητα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (16)]. Από τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι η ευθύνη του γονιού είναι να καθοδηγεί τα παιδιά του να μαθαίνουν φυσιολογικά με βάση το επίπεδο και τα δυνατά τους σημεία, να παρέχει θετική και ενεργή καθοδήγηση όταν προκύπτουν προβλήματα καθώς μεγαλώνουν, να τα πειθαρχεί όταν κάνουν κάτι λάθος, και να τα διδάσκει να διακρίνουν τα θετικά από τα αρνητικά πράγματα. Όσον αφορά τη μελλοντική ζωή του παιδιού, το είδος του ανθρώπου που θα γίνει ή η καριέρα που θα ακολουθήσει υπόκεινται όλα στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και οι γονείς θα πρέπει να αποδέχονται την κυριαρχία του Θεού και να υποτάσσονται σ’ αυτή. Μόλις ξεκαθάρισα ποια ήταν η ευθύνη μου, ήξερα πώς να διαπαιδαγωγήσω την κόρη μου. Όταν η κόρη μου δεν ήταν απασχολημένη με το σχολείο, διαβάζαμε τα λόγια του Θεού και ακούγαμε ύμνους μαζί. Όταν είχε προβλήματα με τα μαθήματά της, της εξηγούσα ήρεμα και της έλεγα, επίσης, να μην πιέζεται. Απροσδόκητα, οι βαθμοί της κόρης μου βελτιώθηκαν ελαφρώς. Αργότερα, είδα ότι στην κόρη μου άρεσε να ζωγραφίζει, οπότε την έγραψα σε μαθήματα ζωγραφικής. Ανέπτυξε τα δικά της χόμπι, και η ψυχολογική της κατάσταση βελτιώθηκε επίσης. Η κόρη μου κι εγώ ήρθαμε, επίσης, όλο και πιο κοντά.

Μια μέρα μετά το σχολείο, καθώς γυρίζαμε σπίτι αφού είχα πάρει την κόρη μου, είδα μια μητέρα να φωνάζει στην κόρη της, και να τη μαλώνει για τους κακούς βαθμούς της. Το κοριτσάκι έτρεμε από τον φόβο του. Εκείνη τη στιγμή, η κόρη μου ψιθύρισε σιγά στο αυτί μου: «Μαμά, χάρη στη σωτηρία του Θεού, δεν υποφέρω πια. Παλιά ήσουν κι εσύ το ίδιο σκληρή μαζί μου, αλλά δεν είσαι πια έτσι, και έχεις γίνει καλή μαμά». Όταν την άκουσα να το λέει αυτό, ένιωσα ζεστασιά στην καρδιά μου και κόντεψα να κλάψω. Η καρδιά μου γέμισε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι το πεπρωμένο του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια Του. Ακόμη περισσότερο, τα λόγια του Θεού μού έδειξαν ποια είναι η πραγματική ευθύνη των γονιών απέναντι στα παιδιά τους. Δεν πίεζα πια την κόρη μου να διαβάζει, κι αυτό με έκανε καλή μαμά στα μάτια της. Ψιθύρισα απαλά στην κόρη μου: «Πρέπει και οι δύο να ευχαριστούμε τον Θεό για τη σωτηρία Του».

Η κόρη μου σπουδάζει τώρα σε σχολή νοσηλευτικής, και παρόλο που συζητάμε μερικές φορές για μελλοντικά εργασιακά θέματα, η καρδιά μου είναι γαλήνια, και πιστεύω ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Όποια κι αν είναι η επαγγελματική κατάσταση του παιδιού μου, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις διευθετήσεις του Θεού. Μεταμορφώθηκα και κέρδισα τόσα μόνο και μόνο επειδή με καθοδήγησαν τα λόγια του Θεού. Δόξα τω Θεώ!