Της Λιν Τζινγκ, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2001, μια αδελφή μού κατέθεσε μαρτυρία ότι ο Θεός είχε ενσαρκωθεί για δεύτερη φορά για να κάνει το έργο της κρίσεώς Του, να εξαγνίσει και να μεταμορφώσει τη διεφθαρμένη διάθεση της ανθρωπότητας και, τελικά, να φέρει τους ανθρώπους στην υπέροχη βασιλεία. Ενθουσιάστηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό. Μετά από μια περίοδο έρευνας, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Μετά από αυτό, συμμετείχα ενεργά σε συναθροίσεις και έκανα τα καθήκοντά μου. Αργότερα, εκλέχτηκα επικεφαλής στην εκκλησία. Εκείνη την εποχή, ο σύζυγός μου προσπαθούσε συχνά να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, αλλά αυτό δεν καθυστέρησε ποτέ τα καθήκοντά μου. Ήμουν όλη μέρα στο πόδι για την εκκλησία. Την ημέρα, πήγαινα σε κάθε ομάδα, και συναναστρεφόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές μου για να επιλύσω τις δυσκολίες τους σχετικά με τη ζωή-είσοδο. Το βράδυ, στήριζα και βοηθούσα όσους αδελφούς και αδελφές ήταν αρνητικοί και αδύναμοι. Ο σύζυγός μου παλιότερα δεν έβγαζε πολλά χρήματα, αλλά εκείνη την εποχή είχε καλό εισόδημα και γρήγορα βάλαμε κάποια χρήματα στην άκρη. Πέταγα από τη χαρά μου. Σκεφτόμουν: «Τώρα που κάνω το καθήκον μου, έχω τη χάρη και την ευλογία του Θεού, και στο μέλλον θα μπορέσω να εισέλθω και στη βασιλεία. Πρέπει να κάνω σωστά το καθήκον μου στο μέλλον. Τότε, ο Θεός δεν θα μου φερθεί άδικα. Θα ευλογήσει τη ζωή της οικογένειάς μου για να γίνεται όλο και καλύτερη». Πάνω που έκανα τα σχέδιά μου, όμως, συνέβη κάτι απροσδόκητο.

Μετά από λίγο καιρό, ο σύζυγός μου παραπονιόταν συνέχεια για πόνους στη μέση, οπότε πήγε να βγάλει ακτινογραφία. Ο γιατρός είπε: «Έχει κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου και οστεόφυτα στη σπονδυλική του στήλη. Αν η κατάσταση σοβαρέψει, θα συμπιεστούν τα νεύρα του και θα μείνει παράλυτος. Πρέπει να σταματήσει τη δουλειά και θα χρειαστεί άμεση θεραπεία». Σοκαρίστηκα όταν το άκουσα αυτό. Σκέφτηκα: «Χρωστάμε πολλά για το καινούργιο σπίτι και ακόμα δεν έχουμε βάλει τις πόρτες και τα παράθυρα. Η κόρη μας σπουδάζει και χρειάζεται κι εκείνη χρήματα. Εγώ έχω πολλά να κάνω ως επικεφαλής εκκλησίας και δεν έχω χρόνο να βγάλω χρήματα. Μόνο ο δεκατετράχρονος γιος μας μαθαίνει διακόσμηση, αλλά είναι μικρός και ακόμα μαθητευόμενος. Βγάζει πολύ λίγα χρήματα κάθε μήνα. Πώς θα καλύψουμε τα έξοδα διαβίωσής μας από δω και πέρα;» Ανησύχησα λίγο. Ωστόσο, όταν σκεφτόμουν πόσο απασχολημένη ήμουν κάνοντας το καθήκον μου στην εκκλησία όλη μέρα, πίστευα ότι ο Θεός δεν θα αγνοούσε τις δυσκολίες της οικογένειάς μου και ότι ο σύζυγός μου μπορεί να θεραπευόταν αφού ανάρρωνε για ένα διάστημα Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν ανησυχούσα πια τόσο πολύ μέσα μου.

Χωρίς να το καταλάβω, πέρασε πάνω από ένας χρόνος. Ο σύζυγός μου έβαζε συνεχώς φαρμακευτικούς επιδέσμους ως θεραπεία, αλλά η ασθένειά του δεν καλυτέρευε καθόλου, και ούτε οι γιατροί είχαν κάποια καλή μέθοδο θεραπείας. Ήμουν πολύ ανήσυχη μέσα μου. Γύριζαν συνέχεια στο μυαλό μου οι εξής σκέψεις: «Πότε θα καλυτερεύσει η ασθένεια του συζύγου μου; Αν δεν ήμουν τόσο απασχολημένη με το καθήκον μου, θα μπορούσα να βγάλω κάποια χρήματα για να στηρίξω την οικογένεια. Αλλά είμαι απασχολημένη με τις υποθέσεις της εκκλησίας όλη μέρα και δεν έχω χρόνο να βγάλω χρήματα. Γιατί δεν προστατεύει την οικογένειά μου ο Θεός; Γιατί δεν καλυτερεύει η ασθένεια του συζύγου μου; Αντιμέτωπη με όλες αυτές τις δυσκολίες στο σπίτι, πώς μπορώ να αφιερώσω την καρδιά μου ολοκληρωτικά στο καθήκον μου;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο ταραγμένη ένιωθα. Τα νεύρα μου ήταν στην τσίτα, ένιωθα μια διαρκή ανησυχία. Μερικές φορές, πραγματικά δεν άντεχα άλλο και έκλαιγα στα κρυφά. Ήξερα ότι δεν έπρεπε να παραπονιέμαι για τον Θεό, αλλά απλώς δεν μπορούσα να ελέγξω τα συναισθήματά μου και ζούσα μέσα στον πόνο και το μαρτύριο όλη μέρα. Είδα ότι ο σύζυγος της αδελφής συνεργάτιδάς μου ήξερε πώς να βγάζει χρήματα, και ότι εκείνη ζούσε μια άνετη ζωή και δεν την περιόριζαν τα οικονομικά, οπότε ένιωσα μια ανισορροπία μέσα μου. Σκέφτηκα: «Εφόσον είμαι πιο ενεργή στα καθήκοντά μου από εκείνη, γιατί η οικογένειά μου είναι σε αυτήν την κατάσταση; Γιατί ο Θεός χαρίζει την εύνοιά Του σ’ εκείνους και όχι σ’ εμένα; Μήπως δεν με συμπαθεί ο Θεός; Ο Θεός δεν ευλογεί την οικογένειά μου παρόλο που πληρώνω τίμημα και δαπανώ τον εαυτό μου έτσι. Τότε, γιατί να είμαι τόσο ενεργή;» Ωστόσο, μετά σκέφτηκα: «Μήπως με δοκιμάζει ο Θεός; Αν συνεχίσω να κάνω ενεργά τα καθήκοντά μου, μπορεί, όταν δει την αφοσίωσή μου, να ευλογήσει την οικογένειά μου. Αν κάνω το καθήκον μου επιπόλαια, τι θα κάνω αν ο Θεός με αγνοήσει στο μέλλον;» Επομένως, είπα στον εαυτό μου ότι δεν μπορούσα να είμαι επιπόλαιη και ότι έπρεπε να κάνω σωστά το καθήκον μου. Συνέχισα να κάνω όλη μέρα το καθήκον μου. Ωστόσο, πέρασε λίγος καιρός χωρίς να βελτιωθεί η κατάσταση του συζύγου μου και στην οικογένεια είχαμε ακόμα τα ίδια προβλήματα. Η καρδιά μου ήταν ακόμα πιο μπερδεμένη και στενοχωρημένη, και ένιωθα ότι πραγματικά δεν υπήρχε διέξοδος. Ένιωθα στην καρδιά μου μια μεγάλη πίκρα, σαν χολή. Σε μια συνάθροιση, ανέφερα τις δυσκολίες μου στο σπίτι. Με τη στενοχώρια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου, παραπονέθηκα: «Εσείς όλοι φαίνεστε λες και είστε στον παράδεισο, αλλά εγώ νιώθω ότι βασανίζομαι λες και είμαι στην κόλαση». Η αδελφή μου με κλάδεψε αυστηρά, λέγοντας: «Δεν παραπονιέσαι ότι ο Θεός δεν είναι δίκαιος;» Τα λόγια της αδελφής μου με σόκαραν βαθιά. Δεν παραπονιόμουν πάλι για τον Θεό; Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Κάθε παράπονο που κάνεις αφήνει έναν λεκέ, και αυτό είναι μια αμαρτία που δεν ξεπλένεται!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Κατά την πίστη στον Θεό, το πιο κρίσιμο πράγμα είναι να κερδίσεις την αλήθεια). Συνειδητοποίησα τη σοβαρότητα του προβλήματος, έσκυψα γρήγορα το κεφάλι και δεν ξαναμίλησα. Όταν γύρισα σπίτι, γονάτισα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα με πόνο και λυγμούς: «Θεέ μου, ξέρω ότι δεν πρέπει να παραπονιέμαι όταν η οικογένειά μου αντιμετωπίζει δυσκολίες, αλλά δεν ξέρω ποια είναι η πρόθεσή Σου ούτε πώς να το βιώσω αυτό. Θεέ μου, είθε να με διαφωτίσεις και να με οδηγήσεις, ώστε να γνωρίσω το έργο Σου και να κατανοήσω την πρόθεσή Σου».

Μια μέρα, άκουσα έναν ύμνο των λόγων του Θεού με τίτλο «Ο σκοπός του έργου του εξευγενισμού του Θεού»:

1  Για όλους τους ανθρώπους ο εξευγενισμός είναι επώδυνος και πολύ δύσκολα γίνεται αποδεκτός —κι όμως, κατά τον εξευγενισμό ο Θεός αποκαλύπτει τη δίκαιη διάθεσή Του στον άνθρωπο, γνωστοποιεί τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο, και προσφέρει μεγαλύτερη διαφώτιση και περισσότερο πρακτικό κλάδεμα. Μέσω της σύγκρισης μεταξύ των γεγονότων και της αλήθειας, ο άνθρωπος κερδίζει μεγαλύτερη γνώση του εαυτού του και της αλήθειας, και μεγαλύτερη κατανόηση των προθέσεων του Θεού, πράγμα που επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει πιο αληθινή και πιο αγνή αγάπη για τον Θεό. Αυτοί είναι οι στόχοι του Θεού όταν εκτελεί το έργο του εξευγενισμού.

2  Όλο το έργο που πραγματοποιεί ο Θεός στον άνθρωπο έχει τους δικούς του στόχους και τη δική του σημασία· ο Θεός δεν εκτελεί έργο άνευ σημασίας ούτε κάνει έργο που δεν έχει όφελος για τον άνθρωπο. Ως εξευγενισμός δεν νοείται η απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό ούτε νοείται η καταστροφή τους στην κόλαση. Αντιθέτως, νοείται η αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου κατά τον εξευγενισμό, η αλλαγή των προθέσεών του, των παλαιών του απόψεων, της αγάπης του για τον Θεό και η αλλαγή ολόκληρου του τρόπου ζωής του. Ο εξευγενισμός είναι μια πρακτική δοκιμή για τον άνθρωπο και μια μορφή πρακτικής εκπαίδευσης, ενώ μόνο κατά τον εξευγενισμό μπορεί η αγάπη του να εκπληρώσει την έμφυτη λειτουργία της.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο βιώνοντας τον εξευγενισμό μπορεί ο άνθρωπος να κατέχει αληθινή αγάπη

Καθώς άκουγα αυτόν τον ύμνο, η καρδιά μου ξαφνικά φωτίστηκε και τον άκουσα αρκετές φορές. Συγκεκριμένα, ο Θεός είπε: «Ο Θεός δεν εκτελεί έργο άνευ σημασίας ούτε κάνει έργο που δεν έχει όφελος για τον άνθρωπο. Ως εξευγενισμός δεν νοείται η απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό ούτε νοείται η καταστροφή τους στην κόλαση. Αντιθέτως, νοείται η αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου κατά τον εξευγενισμό, η αλλαγή των προθέσεών του, των παλαιών του απόψεων, της αγάπης του για τον Θεό και η αλλαγή ολόκληρου του τρόπου ζωής του» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο βιώνοντας τον εξευγενισμό μπορεί ο άνθρωπος να κατέχει αληθινή αγάπη). Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, όποιο δυσάρεστο περιβάλλον κι αν διαμορφώνει για σένα ο Θεός, ο σκοπός Του δεν είναι να σε αποκλείσει, αλλά να καθάρει και να μεταμορφώσει τη διεφθαρμένη σου διάθεση, και να σε βοηθήσει να κατανοήσεις τη διάθεση και το έργο Του. Όταν γνωρίσεις τον Θεό, μπορείς να υποταχθείς στο έργο Του. Τότε συνειδητοποίησα ότι η πρόθεση του Θεού πίσω από το γεγονός ότι ο σύζυγός μου ταλαιπωρούνταν τόσο καιρό από τον τραυματισμό του στη μέση ήταν να με κάνει να αναζητήσω την αλήθεια και να αντλήσω διδάγματα μέσα από αυτό το περιβάλλον, ώστε να καθαρθεί και να μεταμορφωθεί η διεφθαρμένη μου διάθεση. Θυμήθηκα τότε που είχα πρωτοαποδεχτεί το νέο έργο του Θεού. Ήξερα ότι τις έσχατες ημέρες, ο Θεός κάνει το έργο Του της κρίσεως και του εξαγνισμού, αλλά εγώ ακόμα επιδίωκα να λάβω χάρη και ευλογίες όπως στην Εποχή της Χάριτος, κι ήθελα ο Θεός να θεραπεύσει την ασθένεια του συζύγου μου. Όταν η κατάστασή του δεν βελτιωνόταν, παραπονιόμουν για τον Θεό και ζούσα μες στην αρνητικότητα και την παρανόηση. Εγώ η ίδια είχα προκαλέσει όλη αυτήν την ταλαιπωρία στον εαυτό μου. Για όλα έφταιγε το ότι δεν κατανοούσα το έργο του Θεού και ότι βάδιζα σε λάθος μονοπάτι στην πίστη μου στον Θεό. Όταν το κατάλαβα αυτό, ο πόνος στην καρδιά μου υποχώρησε πολύ.

Αργότερα, σκέφτηκα την έκθεση του Θεού για το ότι οι άνθρωποι Τον αντιμετωπίζουν ως κέρας της Αμάλθειας, ως πολυεργαλείο, και έψαξα τα λόγια του Θεού για να τα διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Δεδομένου ότι οι σημερινοί άνθρωποι δεν διαθέτουν την ίδια ανθρώπινη φύση με τον Ιώβ, τι γίνεται με τη φύση-ουσία τους, και τη στάση τους απέναντι στον Θεό; Έχουν άραγε φόβο Θεού; Αποφεύγουν άραγε το κακό; Όσοι δεν έχουν φόβο Θεού ούτε αποφεύγουν το κακό μπορούν να συνοψιστούν σε τρεις μόνο λέξεις: “εχθροί του Θεού”. Λέτε συχνά αυτές τις τρεις λέξεις, αλλά δεν έχετε μάθει ποτέ το πραγματικό τους νόημα. Οι λέξεις “εχθροί του Θεού” έχουν μια ουσιαστική πλευρά: Δεν λένε ότι ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο ως εχθρό, αλλά ότι ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό ως εχθρό. Πρώτον, όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, ποιος από αυτούς δεν έχει τους δικούς του στόχους, τα δικά του κίνητρα και φιλοδοξίες; Παρόλο που μια μερίδα ανθρώπων πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και έχει δει την ύπαρξη του Θεού, η πίστη τους στον Θεό εξακολουθεί να περιέχει αυτά τα κίνητρα, και ο απώτερος σκοπός της πίστης τους στον Θεό είναι να λάβουν ευλογίες και τα πράγματα που επιθυμούν από Αυτόν. Στις εμπειρίες της ζωής των ανθρώπων, συχνά αναλογίζονται: “Έχω εγκαταλείψει την οικογένεια και την καριέρα μου για τον Θεό, και τι μου έχει δώσει Αυτός; Πρέπει να τα υπολογίσω και να τα επιβεβαιώσω —έλαβα πρόσφατα καθόλου ευλογίες; Έχω δαπανήσει πολύ αυτό το διάστημα, έχω τρέξει πολύ και έχω υποφέρει πολύ —μου έχει δώσει ο Θεός καμία υπόσχεση ως αντάλλαγμα για την απόδοσή μου αυτό το διάστημα; Έχει θυμηθεί τις καλές μου πράξεις; Ποια θα είναι η έκβασή μου; Μπορώ να λάβω ευλογίες;…” Μέσα στην καρδιά του, κάθε άνθρωπος κάνει συχνά και συνεχώς τέτοιους υπολογισμούς, τρέφοντας κίνητρα, φιλοδοξίες και μια συναλλακτική νοοτροπία καθώς ζητά πράγματα από τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι, μέσα στην καρδιά του, ο άνθρωπος διαρκώς δοκιμάζει τον Θεό, διαρκώς καταστρώνει σχέδια σχετικά με τον Θεό, διαρκώς “αγωνίζεται με επιχειρήματα” για τη δική του έκβαση μαζί με τον Θεό και προσπαθεί ν’ αποσπάσει μια δήλωση από τον Θεό και να δει αν ο Θεός θα του δώσει αυτό που θέλει ή όχι. Την ίδια στιγμή που επιζητά τον Θεό, ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει τον Θεό ως Θεό. Ο άνθρωπος ανέκαθεν προσπαθούσε να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ζητώντας διαρκώς πράγματα απ’ Αυτόν, και μάλιστα ασκώντας Του πίεση σε κάθε βήμα, προσπαθώντας να πάρει όλο το χέρι ενώ του δόθηκε ένα δάχτυλο. Ενώ παράλληλα προσπαθεί να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ο άνθρωπος διαπληκτίζεται επίσης μαζί Του και υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που, όταν υποβάλλονται σε δοκιμασίες ή βρίσκονται σε συγκεκριμένες περιστάσεις, συχνά γίνονται αδύναμοι, αρνητικοί και αμελείς στο έργο τους, και είναι γεμάτοι παράπονα για τον Θεό. Από τον καιρό που πρωτοάρχισε ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, θεωρεί τον Θεό ως το κέρας της Αμάλθειας, έναν ελβετικό σουγιά, και θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο πιστωτή του Θεού, λες και είναι έμφυτο δικαίωμα και υποχρέωσή του να ζητά ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, ενώ οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώσει ο Θεός είναι να προστατεύει και να φροντίζει τον άνθρωπο, και να του παρέχει αυτά που χρειάζεται. Έτσι βασικά αντιλαμβάνονται τις τρεις λέξεις “πίστη στον Θεό” όλοι όσοι πιστεύουν στον Θεό, και αυτή είναι η βαθύτερή τους κατανόηση της έννοιας της πίστης στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). «Ελπίζεις ότι η πίστη σου στον Θεό δεν θα εμπεριέχει καμία δυσκολία ή θλίψη ούτε το παραμικρό βάσανο. Πάντα επιδιώκεις εκείνα τα πράγματα που είναι άχρηστα και δεν αποδίδεις αξία στη ζωή, αλλά βάζεις τις δικές σου εξωφρενικές σκέψεις πάνω από την αλήθεια. Είσαι τόσο άχρηστος! Ζεις σαν χοίρος —ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και τους χοίρους και τα σκυλιά; Δεν είναι όλοι εκείνοι που δεν επιδιώκουν την αλήθεια μα αγαπούν τη σάρκα θηρία; Δεν είναι όρθια πτώματα όλοι αυτοί οι νεκροί χωρίς πνεύμα; Πόσα λόγια έχουν ειπωθεί ανάμεσά σας; Έχει γίνει μόνο λίγο έργο ανάμεσά σας; Πόσα σας έδωσα; Άρα, γιατί δεν τα κέρδισες; Τι παράπονο έχεις; Μήπως δεν έχεις κερδίσει τίποτα επειδή είσαι πολύ ερωτευμένος με τη σάρκα; Και μήπως αυτό συμβαίνει επειδή οι σκέψεις σου είναι υπερβολικές; Δεν είναι επειδή είσαι πολύ ανόητος;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Όταν διάβασα όσα εξέθεταν τα λόγια του Θεού, ένιωσα σαν να με τρυπούσαν στην καρδιά. Συνειδητοποίησα ότι στην πίστη μου στον Θεό και στην εκτέλεση του καθήκοντός μου, δεν ακολουθούσα καθόλου ειλικρινά τον Θεό. Πρώτα νόμιζα ότι, πιστεύοντας στον Θεό, μπορούσα να απολαύσω τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, αλλά Εκείνος υπόσχεται επίσης ότι οι άνθρωποι μπορούν να σωθούν και να εισέλθουν στη βασιλεία. Πίστευα λοιπόν ότι, εφόσον έκανα σωστά το καθήκον μου, ο Θεός δεν θα μου φερόταν άδικα, και θα μου χάριζε άφθονες ευλογίες και χάρη, θα με προστάτευε από συμφορές και κακοτυχίες, και θα κρατούσε την οικογένειά μου ασφαλή και υγιή. Έκανα το καθήκον μου με αυτές τις εσφαλμένες προθέσεις. Αρχικά, όταν ο σύζυγός μου εμφάνισε κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου και ο γιατρός είπε ότι αν η κατάσταση σοβάρευε, θα έμενε παράλυτος, πίστευα ότι, εφόσον έκανα ενεργά τα καθήκοντά μου, ο Θεός δεν θα μου φερόταν άδικα και δεν θα αργούσε να θεραπευτεί η ασθένεια του συζύγου μου. Επομένως, ο ενθουσιασμός μου για την εκτέλεση των καθηκόντων μου παρέμενε αμείωτος. Ωστόσο, όταν ο σύζυγός μου δεν καλυτέρευε και η οικογένειά μου άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, ενώ οι αδελφοί και οι αδελφές γύρω μου απολάμβαναν μια ανώτερη και άνετη ζωή, ένιωσα μια ανισορροπία και παραπονέθηκα ότι ο Θεός δεν με ευλογούσε, και δεν ήμουν πλέον τόσο ενεργή στο καθήκον μου όσο πριν. Ωστόσο, μετά ανησύχησα ότι ο Θεός δοκίμαζε την αφοσίωσή μου σε Αυτόν και ότι, αν ήμουν επιπόλαιη με το έργο, δεν θα λάμβανα τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού. Έτσι, έπρεπε απλώς να συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου. Μετά από λίγο καιρό, η κατάσταση του συζύγου μου δεν είχε ακόμα βελτιωθεί και οι δυσκολίες στη ζωή μου δεν είχαν επιλυθεί. Μέσα μου, παραπονιόμουν για τον Θεό ακόμα περισσότερο, και μάλιστα εξέφρασα τη δυσαρέσκειά μου για τον Θεό μπροστά στις αδελφές μου, με το παράπονο ότι δεν ήταν δίκαιος μαζί μου. Είχε εκτεθεί ολοκληρωτικά η ασχήμια της προσπάθειάς μου να κάνω παζάρια με τον Θεό και είχα αποκαλυφθεί ολοκληρωτικά! Κατά τα χρόνια που ο σύζυγός μου ήταν άρρωστος, δεν είχα αναζητήσει την αλήθεια ούτε είχα αντλήσει διδάγματα. Αντιθέτως, ζούσα συνεχώς μες στην αρνητικότητα, και έχοντας παράπονα και παρανοήσεις για τον Θεό. Παρόλο που έκανα το καθήκον μου, προσπαθούσα μόνο να κάνω παζάρια με τον Θεό με αντάλλαγμα τις ευλογίες Του, αντιμετωπίζοντάς Τον ως κέρας της Αμάλθειας, ως πολυεργαλείο. Στο παρελθόν, θεωρούσα ότι ήμουν αρκετά ενεργή στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Δεν παραμελούσα ποτέ τα καθήκοντά μου, είτε ο σύζυγός μου μου ζητούσε να πάω να βγάλω χρήματα είτε ήταν άρρωστος, και είχα πετύχει κάποια αποτελέσματα στο έργο μου. Ως αποτέλεσμα, χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως άτομο που ήταν αφοσιωμένο στον Θεό και που πίστευε αληθινά σε Αυτόν. Δεν είχα ίχνος αυτεπίγνωσης! Όσοι είναι αφοσιωμένοι στον Θεό είναι εκείνοι που κάνουν καλά το καθήκον τους με όλη τους την καρδιά και το μυαλό, και που δεν παραπονιούνται καθόλου, είτε ο Θεός τους ευλογεί είτε όχι. Πάρτε για παράδειγμα τον Ιώβ. Είτε ο Θεός έδινε είτε έπαιρνε, ο Ιώβ ήταν σε θέση να υποταχθεί στον Θεό και να υμνεί πάντα το όνομά Του. Όπως και αν τον μεταχειριζόταν ο Θεός, ο Ιώβ δεν είχε δικές του απαιτήσεις. Αυτό σημαίνει πραγματικά να είσαι αφοσιωμένος στον Θεό. Εγώ πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου μόνο για να αποκομίσω οφέλη απ’ Αυτόν. Δεν είχα καθόλου αφοσίωση ούτε ειλικρίνεια. Ήμουν απλώς υποκρίτρια και καιροσκόπος. Πίστευα στον Θεό και Τον ακολουθούσα ψευδώς, και μόνο η απαίτησή μου για χάρη και ευλογίες ήταν αληθινή. Εκτιμούσα αυτά τα υλικά πράγματα πάνω από όλα, και απαιτούσα συνεχώς χάρη και ευλογίες από τον Θεό. Δεν ήμουν με τίποτα κάποια που πίστευε αληθινά στον Θεό, και προκαλούσα πραγματικά την αποστροφή και την αηδία Του. Αν ο Θεός δεν με είχε αποκαλύψει με αυτόν τον τρόπο, δεν θα είχα δει ποτέ καθαρά τον αληθινό μου εαυτό.

Στη συνέχεια, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Για πολλά χρόνια, οι σκέψεις στις οποίες βασίζονται οι άνθρωποι για την επιβίωσή τους, διαβρώνουν τις καρδιές τους σε τέτοιον βαθμό που έχουν γίνει ύπουλοι, δειλοί και ποταποί. Όχι μόνο δεν έχουν θέληση ούτε αποφασιστικότητα, αλλά έχουν γίνει και άπληστοι, αλαζονικοί και ισχυρογνώμονες. Δεν έχουν καθόλου την απαιτούμενη αποφασιστικότητα για να υπερβούν εαυτόν και, ακόμα περισσότερο, δεν έχουν το παραμικρό θάρρος για να σπάσουν τα δεσμά αυτών των σκοτεινών επιρροών. Οι σκέψεις και οι ζωές των ανθρώπων είναι τόσο σάπιες που οι οπτικές τους πίσω από την πίστη στον Θεό παραμένουν αβάστακτα φρικτές —είναι τελείως προσβλητικές να τις ακούει κανείς, μάλιστα. Όλοι οι άνθρωποι είναι δειλοί, ανίσχυροι, ποταποί και εύθραυστοι. Δεν απεχθάνονται τις δυνάμεις του σκότους και δεν αγαπάνε το φως και την αλήθεια· αντίθετα, κάνουν ό,τι μπορούν για να τα αποβάλουν αυτά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Γιατί είσαι απρόθυμος να είσαι αντιθετικό στοιχείο;). «Εκείνοι που γεννήθηκαν στην πιο βαθιά διεφθαρμένη χώρα από όλες έχουν ακόμη μεγαλύτερη άγνοια του τι είναι ο Θεός ή του τι σημαίνει να πιστεύεις σε Εκείνον. Όσο πιο διεφθαρμένοι είναι οι άνθρωποι, τόσο λιγότερο γνωρίζουν την ύπαρξη του Θεού και τόσο πιο χαμηλή είναι η λογική και η διορατικότητά τους. Η βασική αιτία της εναντίωσης και της επαναστατικότητας του ανθρώπου ενάντια στον Θεό είναι η διαφθορά του από τον Σατανά. Εξαιτίας της διαφθοράς του Σατανά, η συνείδηση του ανθρώπου έχει μουδιάσει, ο άνθρωπος είναι ηθικά διεφθαρμένος, έχει εκφυλισμένες σκέψεις και μια οπισθοδρομική νοοτροπία. Προτού διαφθαρεί από τον Σατανά, ο άνθρωπος αρχικά υποτασσόταν στον Θεό και υποτασσόταν στα λόγια Του όταν τα άκουγε. Αρχικά είχε ορθή λογική και συνείδηση, και κανονική ανθρώπινη φύση. Αφότου διεφθάρη από τον Σατανά, η αρχική του λογική, συνείδηση και ανθρώπινη φύση, όλα αυτά μούδιασαν και καταστράφηκαν από τον Σατανά. Έτσι, ο άνθρωπος έχει χάσει την υποταγή και την αγάπη του προς τον Θεό. Η λογική του ανθρώπου έχει γίνει μη κανονική, η διάθεσή του έχει γίνει ίδια με εκείνη ενός κτήνους, και η επαναστατικότητά του ενάντια στον Θεό αυξάνεται διαρκώς και γίνεται όλο και πιο σοβαρή. Κι ωστόσο ο άνθρωπος εξακολουθεί να μην το γνωρίζει ούτε να το κατανοεί αυτό, και απλώς εναντιώνεται και επαναστατεί επίμονα. Οι αποκαλύψεις της διάθεσης του ανθρώπου είναι οι εκφράσεις της λογικής, της διορατικότητας και της συνείδησής του. Επειδή δεν έχει ορθή λογική και διορατικότητα, και η συνείδησή του έχει μουδιάσει στον μέγιστο βαθμό, η διάθεσή του είναι επαναστατική ενάντια στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το να παραμείνει κανείς αμετάβλητος σε διάθεση σημαίνει πως είναι εχθρικός προς τον Θεό). Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Σατανάς είναι που διαφθείρει και διαβρώνει το μυαλό των ανθρώπων. Όλοι ζουν σύμφωνα με σατανικές φιλοσοφίες όπως «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», «Το κέρδος έρχεται πρώτο» και «Να βγαίνεις πάντα κερδισμένος και ποτέ χαμένος», με αποτέλεσμα να γίνονται εγωιστές και ποταποί, και να αδιαφορούν εντελώς για τη συνείδησή τους. Ό,τι κι αν κάνουν, σκέφτονται πρώτα απ’ όλα αν τους συμφέρει. Αν τους συμφέρει, το κάνουν. Αν όχι, δεν το κάνουν. Είχα κι εγώ διαφθαρεί βαθιά από αυτές τις σατανικές σκέψεις και ιδέες. Όταν είδα ότι, πιστεύοντας στον Θεό και κάνοντας το καθήκον μου, είχα τη φροντίδα και την προστασία Του, και η ζωή της οικογένειάς μου φαινόταν να καλυτερεύει, πίστεψα ότι αυτές ήταν ευλογίες από τον Θεό που είχα λάβει επειδή ήμουν αφοσιωμένη στο καθήκον μου και ότι, εφόσον συνέχιζα να κάνω ενεργά το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσα επίσης να λάβω σωτηρία και να εισέλθω στη βασιλεία στο μέλλον. Όταν ο σύζυγός μου αρρώστησε και η οικογένειά μου αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, παρανόησα τον Θεό και παραπονέθηκα γι’ Αυτόν, και ήθελα να κάνω το καθήκον μου επιπόλαια. Τα γεγονότα αποκάλυψαν ότι δεν έκανα το καθήκον μου με καθόλου ειλικρίνεια. Το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να εξαπατήσω τον Θεό και να μηχανορραφώ εναντίον Του, προσπαθώντας μάταια να αποσπάσω ευλογίες απ’ Αυτόν κάνοντας το καθήκον μου. Ο ίδιος ο Θεός ενσαρκώθηκε και εκφράζει την αλήθεια για να μας σώσει. Αφιερώνει όλο το αίμα της καρδιάς Του σε εμάς και δεν σκέφτεται ποτέ τα δικά Του συμφέροντα. Η ουσία του Θεού είναι πιστή. Είναι ανιδιοτελής, όμορφη και καλή. Εγώ, πάλι, στο λίγο καθήκον που έκανα έκρυβα παζάρια, απαιτήσεις και απάτη, και πολύ απλά δεν αντιμετώπιζα καθόλου τον Θεό ως Θεό. Ήμουν εγωίστρια και ποταπή, είχα χάσει κάθε ανθρώπινη φύση και λογική. Αν ο Θεός δεν είχε διαμορφώσει αυτό το περιβάλλον, δεν θα είχα δει ποτέ καθαρά ποια ήμουν στ’ αλήθεια. Μόνο τότε κατάλαβα ότι με την ασθένεια του συζύγου μου και τις οικονομικές δυσκολίες της οικογένειάς μου δεν μου έκανε σκόπιμα ο Θεός τη ζωή δύσκολη. Αντιθέτως, η πρόθεση ήταν να με κάνει να δω καθαρά το δικό μου εγωιστικό και ποταπό, αποκρουστικό πρόσωπο, να αφυπνίσει την καρδιά μου και να μάθω πώς να φέρομαι. Αυτή ήταν η μεγάλη σωτηρία του Θεού για μένα, που περιείχε την αγάπη Του, αλλά εγώ ήμουν πολύ τυφλή για να κατανοήσω την πρόθεσή Του, και συνεχώς Τον παρανοούσα και παραπονιόμουν γι’ Αυτόν. Όταν το κατάλαβα αυτό, γέμισα τύψεις και μίσησα τον εαυτό μου. Έγινα πρόθυμη να υποταχθώ στον Θεό και να βιώσω το έργο Του.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ο Ιώβ δεν προσπάθησε να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, δεν είχε απαιτήσεις από τον Θεό και δεν ζήτησε τίποτα από τον Θεό. Εξυμνούσε το όνομα του Θεού λόγω της μεγάλης δύναμης και εξουσίας του Θεού στην κυριαρχία Του επί των πάντων, και όχι με βάση το αν κέρδισε ευλογίες ή υπέστη αντιξοότητες. Πίστευε ότι, ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι λαμβάνουν από τον Θεό ευλογίες ή αντιξοότητες, η μεγάλη δύναμη και εξουσία του Θεού δεν θα αλλάξουν και, συνεπώς, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις ενός ανθρώπου, το όνομα του Θεού πρέπει να εξυμνείται. Το ότι ο άνθρωπος ευλογείται από τον Θεό οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού και αντίστοιχα, όταν ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με αντιξοότητες, κι αυτό οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού. Η μεγάλη δύναμη και εξουσία του Θεού κυριαρχούν σε όλα όσα αφορούν τον άνθρωπο και τα διευθετούν· οι εναλλαγές της τύχης του ανθρώπου είναι η εκδήλωση της μεγάλης δύναμης και εξουσίας του Θεού και, από όποια οπτική γωνία κι αν το δει κανείς, το όνομα του Θεού πρέπει να εξυμνείται. Αυτά βίωσε και κατάφερε να μάθει ο Ιώβ κατά τη διάρκεια της ζωής του. Όλες οι σκέψεις και οι πράξεις του Ιώβ έφτασαν στα αυτιά του Θεού και έφτασαν ενώπιον του Θεού και θεωρήθηκαν πολύτιμες από τον Θεό. Ο Θεός εκτίμησε βαθιά αυτήν τη γνώση του Ιώβ και εκτίμησε πολύ τον Ιώβ που είχε τέτοια καρδιά. Αυτή η καρδιά προσδοκούσε παντού και πάντοτε την εντολή του Θεού, και ανεξάρτητα από τον χρόνο ή τον τόπο, καλωσόριζε ό,τι του συνέβαινε. Ο Ιώβ δεν απαιτούσε τίποτα από τον Θεό. Αυτό που απαιτούσε από τον ίδιο του τον εαυτό ήταν να περιμένει, να αποδέχεται, να αντιμετωπίζει και να υποτάσσεται σε όλες τις διευθετήσεις που προέρχονταν από τον Θεό. Ο Ιώβ πίστευε ότι αυτό ήταν το καθήκον του και ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Όταν ο Ιώβ έχασε όλα του τα πρόβατα και τα βόδια και όλη του την περιουσία, παρότι υπέφερε αφάνταστα, ήταν ορθολογικός. Δεν έβγαζε βιαστικά συμπεράσματα όταν δεν κατανοούσε την πρόθεση του Θεού και δεν είπε ποτέ ούτε μια λέξη παραπόνου ή επανάστασης εναντίον του Θεού. Ήξερε ότι ο Θεός είναι ο ένας και μοναδικός αληθινός Θεός, που δημιούργησε τα πάντα και που είναι κυρίαρχος όλων των πραγμάτων. Είτε ο Θεός δίνει είτε παίρνει, το όνομά Του πρέπει πάντα να υμνείται και να δοξάζεται. Ο Ιώβ ήταν σε θέση να αποδεχτεί από τον Θεό και να υποταχθεί σε όλα τα περιβάλλοντα που είχε διαμορφώσει Εκείνος. Κοιτάζοντας τον εαυτό μου, απ’ την άλλη, είδα ότι όταν ο Θεός μού χάριζε χάρες και ευλογίες, υμνούσα το όνομά Του με χαρά, αλλά όταν ο σύζυγός μου αρρώστησε και η οικογένειά μου αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, δεν προσήλθα ενώπιον του Θεού με προσευχή για να αναζητήσω και να συλλάβω την πρόθεσή Του. Αντιθέτως, ήθελα να χρησιμοποιήσω την εκτέλεση του καθήκοντός μου για να προσπαθήσω να κερδίσω δόλια την εμπιστοσύνη του Θεού και να Τον κάνω να βοηθήσει στην επίλυση των δυσκολιών της οικογένειάς μου. Όταν αυτό που έκανε ο Θεός δεν ήταν σύμφωνο με τις επιθυμίες μου, παραπονιόμουν ότι δεν ήταν δίκαιος μαζί μου. Η υποταγή μου βασιζόταν εξ ολοκλήρου στο αν θα μπορούσα να αποκομίσω κάποιο προσωπικό όφελος από αυτήν. Εγώ κι ο Ιώβ ήμασταν η μέρα με τη νύχτα. Η ανθρώπινη φύση μου ήταν τόσο κακή!

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός λαμβάνει ευλογίες ή έρθει αντιμέτωπος με δεινά. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να έρχεται αντιμέτωπος με δεινά αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή έρχονται αντιμέτωπα με δεινά, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου για χάρη του να λάβεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην έρθεις αντιμέτωπος με δεινά. Επιτρέψτε Μου να σας πω ένα πράγμα: Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι αυτό που οφείλει να κάνει, και αν δεν εκτελεί το καθήκον του, τότε αυτό συνιστά την επαναστατικότητά του» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η ανθρώπινη ζωή είναι δώρο του Θεού και όλα όσα απολαμβάνει ο άνθρωπος τα παρέχει ο Θεός. Οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν τα καθήκοντά τους άνευ όρων. Αυτό είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο. Δεν πρέπει να θέτουν όρους ή απαιτήσεις, πόσο μάλλον να κάνουν τα καθήκοντά τους απλώς για να λάβουν ευλογίες και χάρη. Αυτό είναι το πιο παράλογο πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν. Ακριβώς όπως οι γονείς υπομένουν μεγάλες κακουχίες για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, έτσι και τα παιδιά πρέπει να στηρίζουν τους γονείς τους. Αυτό είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να στηρίζουν τους γονείς τους μόνο και μόνο επειδή παίρνουν κληρονομιά και να τους διώχνουν αν δεν πάρουν. Τέτοιοι άνθρωποι είναι επαναστάτες, είναι παιδιά. Είναι κτήνη. Δεν υπάρχει ανθρώπινη φύση σε μια τέτοια συμπεριφορά. Το να κάνω το καθήκον μου είναι η θεόσταλτη κλήση μου ως δημιουργημένο ον και δεν πρέπει να το κάνω με καμία πρόθεση ούτε με κανέναν σκοπό. Ανεξάρτητα από το αν ο Θεός με ευλογεί ή όχι, πρέπει να εκπληρώνω άνευ όρων το καθήκον μου. Επιπλέον, ο σύζυγός μου προσπάθησε να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό. Το ότι η ασθένειά του δεν είχε θεραπευτεί ήταν δικό του φταίξιμο. Δεν άξιζε καμία συμπάθεια. Ήταν ένας άνθρωπος που αντιστεκόταν στον Θεό, κι όμως εγώ ζήτησα από τον Θεό να θεραπεύσει την ασθένειά του και μάλιστα παραπονέθηκα γι’ Αυτόν. Αυτό ήταν εντελώς παράλογο, και προκάλεσε την αηδία και την αποστροφή του Θεού. Τώρα, είτε ο σύζυγός μου ανάρρωνε από την ασθένειά του είτε όχι, ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, να διορθώσω τη στάση μου, να κάνω καλά το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά και το μυαλό, να εμπιστευτώ τις δυσκολίες της οικογένειάς μου στον Θεό, και να υποταχθώ στην ενορχήστρωση και τις διευθετήσεις του Θεού. Μόλις το κατάλαβα αυτό, δεν ένιωθα πια τόση πίκρα και ήξερα ότι χρειαζόμουν αυτό το περιβάλλον για να αλλάξω. Ήταν ο πλούτος της ζωής, που μου τον έδωσε ο Θεός. Τότε σκέφτηκα τι λέει η Βίβλος: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δεν σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά· σεις δεν είσθε πολύ ανώτεροι αυτών;» (Κατά Ματθαίον 6:26). Ο Θεός είπε ότι τα πτεινά του ουρανού ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν, κι όμως Εκείνος τρέφει ακόμα κι αυτά, πόσο μάλλον τους ανθρώπους. Ο Θεός δεν θέλει να προετοιμάζομαι, να σχεδιάζω ή να σκέφτομαι τα μελλοντικά γεγονότα, αλλά θέλει να αφήνω τη φύση να ακολουθήσει την πορεία της. Το να προσπαθώ να σκέφτομαι τόσο μακριά μόνη μου ήταν σαν να έψαχνα για μπελάδες. Έπρεπε να μου αρκεί μόνο να έχω φαγητό και ρούχα. Παρόλο που η οικογένειά μας είχε οικονομικές δυσκολίες, μπορούσαμε ακόμα να τα βγάλουμε πέρα, και ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού σε αυτό το περιβάλλον, χωρίς να υποφέρω πλέον από αγωνία και άγχος για το αύριο.

Αργότερα, ο θείος ενός φίλου του συζύγου μου ήρθε για διακοπές. Έμαθε στον σύζυγό μου για τους φαρμακευτικούς επιδέσμους και τις μεθόδους για τη θεραπεία του πόνου στην πλάτη και τα πόδια, και τον θεράπευσε επίσης δωρεάν. Μετά από λίγο καιρό, ο σύζυγός μου έγινε πολύ καλύτερα, και άνοιξε επίσης ένα ιατρείο στην αγορά για τη θεραπεία του πόνου στην πλάτη και τα πόδια, βγάζοντας κάποια χρήματα για να συμπληρώσει το οικογενειακό εισόδημα. Μόλις βίωσε αυτά τα πράγματα, ο σύζυγός μου σταμάτησε να προσπαθεί τόσο σκληρά να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό, κι εγώ δεν περιορίζομαι όσο πριν όταν βγαίνω έξω για να κάνω το καθήκον μου. Στη συνέχεια, η ασθένεια του συζύγου μου υποτροπίασε αρκετές φορές, αλλά δεν παραπονιέμαι πλέον για τον Θεό εξαιτίας αυτής. Ξέρω πως ό,τι κι αν ενορχηστρώνει ο Θεός είναι καλό, και πρέπει να υποταχθώ στον Θεό και να κάνω καλά το καθήκον μου. Το ότι μπόρεσα να αλλάξω με αυτόν τον τρόπο είναι το αποτέλεσμα της καθοδήγησης των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!