Από της Σιν Τσουν, Κίνα

Τον Μάρτιο του 2024, η επόπτρια ήρθε για να συνοψίσουμε τα προβλήματα και να συζητήσουμε για το έργο. Όταν συζητούσαμε μαζί για ένα κήρυγμα, ήμουν η πρώτη που εξέφρασα τη γνώμη μου, αλλά έκανα λάθος. Αμέσως μετά, εξέφρασα άλλες δύο γνώμες που ήταν πάλι λανθασμένες. Αυτό με έκανε να νιώσω πολύ αμήχανα. Ντράπηκα τόσο πολύ που έκανα τόσα λάθη στην πρώτη μου αλληλεπίδραση με την επόπτρια. Η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν μπόρεσε να εντοπίσει κάποια προβλήματα, παρόλο που μόλις είχε αρχίσει να κάνει αυτό το καθήκον, αλλά εγώ, παρόλο που εκπαιδευόμουν για πολύ καιρό, έβλεπα τα πράγματα λανθασμένα. Μήπως θα σκεφτόταν η επόπτρια ότι το επίπεδό μου δεν ήταν τόσο καλό όσο της νεοφερμένης αδελφής; Αποφάσισα την επόμενη φορά να μη βιαστώ να εκφράσω την άποψή μου. Θα περίμενα μέχρι να μιλήσουν όλοι οι άλλοι και μετά θα μιλούσα εγώ. Αυτό θα ήταν πιο ασφαλές. Την επόμενη μέρα, όταν διαβάζαμε ένα κήρυγμα, το μελέτησα προσεκτικά και βρήκα κάποια προβλήματα. Ωστόσο, δεν ήμουν σίγουρη αν τα έβλεπα σωστά ή όχι και σκέφτηκα μέσα μου: «Αυτήν τη φορά πρέπει να φερθώ έξυπνα. Θα ακούσω πρώτα πώς το αξιολογούν οι άλλοι και θα δω αν τα προβλήματα που βρήκα υπάρχουν όντως. Μετά, όταν θα μιλήσω, θα συνδυάσω τις απόψεις όλων. Αυτό είναι πιο αξιόπιστο και θα κάνει επίσης τους πάντες να πιστέψουν ότι μπορώ να εντοπίζω προβλήματα, ότι έχω επίπεδο κι αντίληψη, κι ότι δεν είμαι τόσο κακή». Αλλά η ώρα περνούσε και κανείς δεν μιλούσε. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι όλοι συλλογίζονταν ακόμα, και άρχισα να σκέφτομαι: «Αν και έχει περάσει αρκετή ώρα, δεν μπορώ να μιλήσω πρώτη. Θα ήταν τόσο ντροπιαστικό αν έλεγα πάλι κάτι λάθος». Έτσι, προσποιήθηκα ότι σκεφτόμουν σοβαρά το πρόβλημα. Πέρασε πολλή ώρα πριν αρχίσουν να μιλούν κάποιες αδελφές. Μόλις είπαν όλες τη γνώμη τους, συνδύασα τις γνώμες τους με τις δικές μου, και συζήτησα για έναν συνδυασμό τους. Ήμουν πολύ νευρική όταν μιλούσα, γιατί φοβόμουν μήπως η γνώμη μου ήταν λάθος και ντροπιαζόμουν πάλι. Αργότερα, η επόπτρια έκανε μια ανάλυση που ουσιαστικά ταυτιζόταν με τη γνώμη μου. Χάρηκα κρυφά μέσα μου και ένιωσα ότι κατάφερα να σώσω λίγη απ’ την υπερηφάνειά μου. Αλλά μετά από δύο μέρες, η επόπτρια παρατήρησε ότι δεν εκφράζαμε ενεργά τη γνώμη μας όταν συζητούσαμε τα κηρύγματα. Διαρκώς χρονοτριβούσαμε και αργούσαμε πολύ, καθυστερώντας το έργο. Εξέθεσε, λοιπόν, τα προβλήματά μας. Σκέφτηκα ότι έκανα αυτό το καθήκον για πολύ καιρό και ήμουν η επικεφαλής της ομάδας. Έπρεπε να είχα συναναστραφεί ενεργά και να είχα καθοδηγήσει τους πάντες στη συζήτηση, αλλά δεν το έκανα. Δεν σπαταλούσα χρόνο και δεν καθυστερούσα το έργο; Αργότερα, όταν συζητήσαμε ξανά για κηρύγματα, συμμετείχα ενεργά και μοιραζόμουν με ενθουσιασμό τις γνώμες μου, συζητώντας όλα τα προβλήματα που εντόπιζα. Ωστόσο, επειδή δεν είχα κάνει αυτοκριτική ούτε είχα κατανοήσει τη διεφθαρμένη μου διάθεση, όταν δεν μπορούσα να κατανοήσω σε βάθος κάποια προβλήματα όταν συζητούσαμε για τα κηρύγματα, και τα σχόλιά μου ήταν μονομερή και ανακριβή, ντρεπόμουν πολύ και άρχισα να γίνομαι πάλι παθητική, και περίμενα να μιλήσω τελευταία. Επίσης, φοβόμουν όλο και περισσότερο να συζητώ για τα κηρύγματα, επειδή φοβόμουν διαρκώς μη φανερωθούν οι ελλείψεις μου. Κάθε φορά που εξέφραζα τη γνώμη μου, ένιωθα σαν να πήγαινα για εκτέλεση, και σκεφτόμουν μάλιστα ότι δεν ήθελα να κάνω αυτό το καθήκον.

Μια μέρα, όταν συζητούσαμε προβλήματα στα κηρύγματα, η επόπτρια φώναξε το όνομά μου για να μιλήσω πρώτη. Δεν είπα τίποτα και η επόπτρια με επέπληξε, λέγοντας: «Είσαι η επικεφαλής της ομάδας. Γιατί δεν παίρνεις ποτέ την πρωτοβουλία να συναναστραφείς; Δεν έχεις καμία άποψη ή σε περιορίζει η διεφθαρμένη σου διάθεση;» Έμεινα τόσο άναυδη εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσα να αντιδράσω αμέσως. Αφού το σκέφτηκα για λίγο, τελικά συνειδητοποίησα ότι δεν εξέφραζα πρώτη την άποψή μου επειδή φοβόμουν μήπως κάνω λάθος και ντροπιαστώ, και φοβόμουν μήπως οι άλλοι δουν καθαρά το επίπεδό μου. Στη συνέχεια, η επόπτρια βρήκε τα λόγια του Θεού για να τα διαβάσουμε. Ο Θεός λέει: «Εάν μετά από ένα λάθος που έχεις κάνει, μπορείς να το αντιμετωπίσεις σωστά και ν’ αφήσεις όλους τους άλλους να μιλήσουν γι’ αυτό, να τους επιτρέψεις να το σχολιάσουν αρνητικά και να το διακρίνουν, και αν μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά γι’ αυτό και να το αναλύσεις, τότε τι γνώμη θα έχουν όλοι για σένα; Θα πουν ότι είσαι ειλικρινής, επειδή η καρδιά σου είναι ανοιχτή στον Θεό. Μέσα από τις πράξεις και τη συμπεριφορά σου, θα μπορέσουν να δουν την καρδιά σου. Εάν όμως προσπαθήσεις να μεταμφιεστείς και να τους εξαπατήσεις όλους, τότε θα σε περιφρονήσουν και θα πουν ότι είσαι ανόητος και ασύνετος. Εάν δεν προσπαθήσεις να προσποιηθείς ή να δικαιολογηθείς, εάν μπορέσεις να παραδεχτείς τα λάθη σου, τότε όλοι θα πουν ότι είσαι ειλικρινής και συνετός. Και τι σε κάνει συνετό; Όλοι κάνουν λάθη. Όλοι έχουν ελαττώματα και αδυναμίες. Μάλιστα, Στην πραγματικότητα, όλοι έχουν την ίδια διεφθαρμένη διάθεση. Μη νομίζεις ότι εσύ είσαι πιο ευγενής, πιο τέλειος και πιο ευγενικός απ’ τους άλλους. Αυτό είναι εντελώς παράλογο. Όταν ξεκαθαρίσεις μέσα σου τις διεφθαρμένες διαθέσεις του ανθρώπου, την ουσία και το αληθινό πρόσωπο της διαφθοράς του, τότε δεν θα προσπαθείς να καλύπτεις τα λάθη σου ούτε θα κρατάς κακία στους άλλους για τα λάθη τους, αλλά θα μπορείς ν’ αντιμετωπίζεις και τα δύο ζητήματα σωστά. Μόνο τότε θα γίνεις διορατικός και δεν θα κάνεις ανοησίες, κι αυτό θα σε καταστήσει σοφό. Εκείνοι που δεν είναι σοφοί είναι ανόητοι και εμμένουν διαρκώς στα μικρά τους λάθη, ενώ παρασκηνιακά κάνουν ύπουλα πράγματα. Είναι αηδιαστικό να το βλέπεις αυτό. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνεις είναι πολύ προφανές στους άλλους, όμως εσύ εξακολουθείς ολοφάνερα να δίνεις παράσταση. Στους άλλους, μοιάζει με παράσταση κλόουν. Δεν είναι ανοησία αυτό; Είναι όντως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη διαγωγή σας). Η επόπτρια συναναστράφηκε, λέγοντας: «Ο Θεός απαιτεί από εμάς να λαμβάνουμε υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού όταν κάνουμε τα καθήκοντά μας. Για παράδειγμα, όταν συζητάμε μαζί για κηρύγματα, θα πρέπει να παίρνουμε την πρωτοβουλία να μιλάμε για όσα περισσότερα προβλήματα εντοπίζουμε, να ανοιγόμαστε απλά και ειλικρινά, και να μαθαίνουμε ο ένας από τα προτερήματα του άλλου για να αναπληρώνουμε τις αδυναμίες μας. Ακόμα κι αν δεν τα συζητάμε τόσο διεξοδικά και ολοκληρωμένα όσο οι άλλοι, τουλάχιστον έχουμε καλές προθέσεις, και σε αυτήν τη διαδικασία κάνουμε πράξη την αλήθεια. Αν καλύπτουμε και μεταμφιέζουμε συνεχώς τον εαυτό μας, προστατεύοντας και λαμβάνοντας υπόψη τα προσωπικά μας συμφέροντα, τότε είμαστε άνθρωποι που δεν αρέσουν στον Θεό. Στην πραγματικότητα, όλοι συνεργαζόμαστε εδώ και καιρό και καταλαβαινόμαστε. Αν, όταν κάνουμε λάθη, συνεχίζουμε να τα καλύπτουμε ή να μεταμφιεζόμαστε, και νομίζουμε ότι αν μείνουμε σιωπηλοί οι άλλοι δεν θα εντοπίσουν τις ελλείψεις μας, αυτό είναι μεγάλη ανοησία. Όχι μόνο δεν θα κάνετε καμία πρόοδο στην κατανόηση της αλήθεια-αρχής, αλλά θα εμποδίσετε και την εκτέλεση του καθήκοντός σας. Αν αυτό συνεχιστεί για πολύ καιρό, θα χάσετε το έργο του Αγίου Πνεύματος». Μετά τη συναναστροφή της επόπτριας, το πρόσωπό μου έκαιγε από ντροπή και ένιωσα σαν να με μαχαίρωναν στην καρδιά. Έκανα το καθήκον μου σε αυτήν την ομάδα για πολύ καιρό και, ανεξάρτητα από το πόσα προβλήματα μπορούσα να εντοπίσω, θα έπρεπε απλά και ειλικρινά να ανοίγομαι και να μιλάω γι’ αυτά, και να καθοδηγώ τους πάντες σε μια ενεργή συζήτηση. Έτσι λαμβάνει κανείς υπόψη το έργο, και εκδηλώνει ότι κάνει πράξη την αλήθεια. Ωστόσο, εγώ σκεφτόμουν μόνο τη δική μου υπερηφάνεια και δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω σωστά τις αδυναμίες μου. Πίστευα ότι αν εξέφραζα πρώτη τις γνώμες και τις ιδέες μου, θα εξέθετα τις ελλείψεις μου, κι αυτό θα έδειχνε ότι είχα χαμηλό επίπεδο. Περίμενα, λοιπόν, μέχρι να εκφράσουν όλοι οι άλλοι τις γνώμες τους, και μετά τις συνδύαζα με τη δική μου κατανόηση. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσα να είμαι πιο περιεκτική και συγκεκριμένη, ώστε οι άνθρωποι να με θαυμάσουν και να φανώ καλή. Ως επικεφαλής της ομάδας, δεν σκεφτόμουν το έργο και ντρεπόμουν όταν έκανα λάθη, οπότε προσπαθούσα με κάθε τρόπο να τα καλύψω και να μεταμφιεστώ για να μη με καταλάβει κανείς. Ως αποτέλεσμα αυτού, απλώς περίμενα παθητικά ενώ συζητούνταν τα προβλήματα. Έτσι χανόταν χρόνος και καθυστερούσε η πρόοδος του έργου της ομάδας. Δεν έκανα καθόλου το καθήκον μου. Αντιθέτως, όταν συζητούνταν τα κηρύγματα, εκμεταλλευόμουν την ευκαιρία να προβληθώ και να κάνω τους άλλους να με θαυμάσουν. Ήμουν πάντα η τελευταία που εξέφραζε τη γνώμη της. Αν και εξέταζα τα προβλήματα πιο σφαιρικά και έκανα επίδειξη για τις δικές μου γνώσεις, δεν μπορούσα να ανακαλύψω τις ελλείψεις μου, και μάλιστα πίστευα ότι αξιολογούσα σωστά τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα, όλοι ήξεραν το επίπεδό μου, αλλά εγώ, σαν κλόουν, έδινα τη δική μου παράσταση και χειροκροτούσα τον εαυτό μου. Ήμουν πραγματικά πολύ ανόητη!

Το βράδυ, προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, σήμερα η επόπτρια είπε ότι ήμουν πολύ παθητική όταν συζητούσαμε τα κηρύγματα, με αποτέλεσμα να χαθεί χρόνος και να καθυστερήσει η πρόοδος του έργου. Νιώθω πολύ άβολα στην καρδιά μου και συνειδητοποιώ ότι όλο αυτό το διάστημα ζούσα συνεχώς μέσα στην υπερηφάνεια και τη θέση. Ωστόσο, δεν κατανοώ ακόμα τη διαφθορά μου. Σε ικετεύω να με οδηγήσεις να κάνω αυτοκριτική για τα προβλήματά μου». Μετά την προσευχή, θυμήθηκα ξαφνικά ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που είχα διαβάσει παλαιότερα και το βρήκα για να το μελετήσω. Ο Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι μιλούν σπάνια επειδή έχουν χαμηλό επίπεδο ή είναι απλοϊκοί, και δεν έχουν σύνθετες σκέψεις. Όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που μιλούν σπάνια οι αντίχριστοι. Στην περίπτωσή τους, είναι πρόβλημα διάθεσης. Μιλούν σπάνια όταν συναντούν άλλους ανθρώπους και δεν εκφράζουν πρόθυμα τις απόψεις τους για διάφορα ζητήματα. Γιατί δεν εκφράζουν τις απόψεις τους; Καταρχάς, είναι βέβαιο ότι στερούνται την αλήθεια και δεν μπορούν να διακρίνουν τα πράγματα. Αν μιλήσουν, μπορεί να κάνουν λάθη και να τους διακρίνουν οι άλλοι. Φοβούνται μήπως τους περιφρονήσουν, οπότε προσποιούνται ότι είναι σιωπηλοί και παριστάνουν τους βαθυστόχαστους, με αποτέλεσμα να φαίνονται σοφοί και σπουδαίοι κι έτσι να είναι δύσκολο να τους αξιολογήσουν οι άλλοι. Με αυτό το προσωπείο, οι άνθρωποι δεν τολμούν να υποτιμήσουν τους αντίχριστους, κι όταν βλέπουν τη φαινομενικά ήρεμη κι ατάραχη όψη τους, τους έχουν σε ακόμη μεγαλύτερη εκτίμηση και δεν τολμούν να τους υποτιμήσουν. Αυτή είναι η πανούργα και μοχθηρή πτυχή των αντίχριστων. Δεν εκφράζουν πρόθυμα τις απόψεις τους επειδή οι περισσότερες από αυτές δεν συμβαδίζουν με την αλήθεια, αλλά είναι απλώς ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες που δεν αξίζει να αποκαλυφθούν δημοσίως. Οπότε, παραμένουν σιωπηλοί. Μέσα τους, ελπίζουν να αποκτήσουν λίγο φως για να μπορέσουν να το βγάλουν προς τα έξω ώστε να κερδίσουν τον θαυμασμό, αλλά αφού δεν το έχουν, παραμένουν σιωπηλοί και κρυμμένοι κατά τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, παραμονεύοντας στις σκιές σαν φαντάσματα που καιροφυλακτούν. Όταν βρίσκουν άλλους που εκφράζουν το φως, επινοούν τρόπους να το οικειοποιηθούν, και το εκφράζουν με άλλον τρόπο για να κάνουν επίδειξη. Τόσο πονηροί είναι οι αντίχριστοι. Ό,τι κι αν κάνουν, προσπαθούν να ξεχωρίζουν και να είναι ανώτεροι, αφού μόνο τότε νιώθουν ευχαριστημένοι. Αν δεν έχουν την ευκαιρία, πρώτα λουφάζουν και κρατούν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους. Αυτή είναι η πονηριά των αντίχριστων. Για παράδειγμα, όταν ο οίκος του Θεού εκδίδει ένα κήρυγμα, κάποιοι λένε ότι μοιάζει με λόγια του Θεού, και κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι μοιάζει περισσότερο με συναναστροφή από τον Άνωθεν. Οι σχετικά άδολοι άνθρωποι λένε ό,τι έχουν στο μυαλό τους. Αλλά οι αντίχριστοι, ακόμη κι αν έχουν άποψη για το θέμα, την κρατούν κρυφή. Παρατηρούν και είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν την άποψη των περισσότερων, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούν να την κατανοήσουν λεπτομερώς. Μπορούν τέτοιοι επιτήδειοι και πονηροί άνθρωποι να κατανοήσουν την αλήθεια ή να έχουν πραγματική διάκριση; Τι μπορεί να διακρίνει κάποιος που δεν κατανοεί την αλήθεια; Δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα. Ορισμένοι προσποιούνται ότι είναι βαθυστόχαστοι, παρόλο που δεν μπορούν να διακρίνουν τα πράγματα. Στην πραγματικότητα, δεν έχουν διάκριση και φοβούνται ότι οι άλλοι θα τους διακρίνουν. Η σωστή στάση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η εξής: “Δεν μπορούμε να διακρίνουμε αυτό το ζήτημα. Αφού δεν ξέρουμε, δεν πρέπει να μιλάμε απερίσκεπτα. Αν πούμε κάτι λάθος, μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο. Θα περιμένω να δω τι λέει ο Άνωθεν”. Δεν είναι ειλικρινή αυτά τα λόγια; Γιατί δεν τα λένε οι αντίχριστοι, παρόλο που είναι τόσο απλά; Επειδή ξέρουν τους περιορισμούς τους, δεν θέλουν να τους διακρίνουν οι άλλοι. Όμως, πίσω από αυτό κρύβεται και μια ποταπή πρόθεση: να τους θαυμάζουν. Αυτό δεν είναι το πιο αηδιαστικό;» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έκτο). Ο Θεός έχει εκθέσει ότι οι αντίχριστοι είναι πανούργοι και δόλιοι. Όταν δεν συνηθίζουν να μιλούν πολύ, δεν είναι επειδή είναι αφελείς και δεν έχουν ιδέες. Αντιθέτως, απλούστατα δεν έχουν την αλήθεια και δεν μπορούν να δουν καθαρά τα πράγματα. Ωστόσο, παριστάνουν τους βαθυστόχαστους για να μη φανερώσουν τις δικές τους ελλείψεις. Περιμένουν την ευκαιρία να κλέψουν τις ιδέες και τις γνώσεις των άλλων για να κάνουν φιγούρα και επίδειξη. Η φύση τους είναι πολύ μοχθηρή! Η κατάστασή μου ήταν ακριβώς αυτή που εξέθεσε ο Θεός. Όταν είδα ότι αποκάλυπτα τόσες ελλείψεις παρόλο που έκανα κειμενικά καθήκοντα για πολύ καιρό, ανησύχησα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μου θα με περιφρονούσαν και φοβόμουν μήπως κάνω περισσότερα λάθη και ντροπιαστώ ξανά. Επομένως, όταν συζητούσαμε προβλήματα, δεν συναναστρεφόμουν πάνω στις δικές μου απόψεις παρόλο που είχα κάποιες, και μάλιστα προσποιούμουν ότι σκεφτόμουν σοβαρά, καθυστερώντας εσκεμμένα μέχρι να μείνω τελευταία και να μπορώ να συνδυάσω τις γνώμες όλων. Έτσι, ακόμα κι αν η άποψη που εξέφραζα ήταν λανθασμένη, αυτό θα σήμαινε κι ότι έκαναν λάθος κι όλοι οι άλλοι, και δεν θα έχανα την υπόληψή μου. Αν είχα δίκιο, τότε αυτό που έλεγα θα ήταν καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο από αυτά που έλεγαν οι αδελφές μου. Έτσι, όλοι θα έβλεπαν ότι, αν και είμαι νέα, έχω επίπεδο και μπορώ να αξιολογήσω προβλήματα, και θα φαινόμουν καλή. Στην πραγματικότητα, δεν βλέπω τα προβλήματα σφαιρικά, και το επίπεδό μου είναι χαμηλό, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω αυτό με ειλικρίνεια. Διαρκώς ήθελα να παριστάνω κάποια που είχε καλό επίπεδο και μπορούσε να αξιολογήσει προβλήματα για να εξαπατήσω και να παραπλανήσω τους ανθρώπους. Ήμουν πραγματικά τόσο μοχθηρή και δόλια! Αυτό που είχα αποκαλύψει ήταν η διάθεση ενός αντίχριστου, η οποία προκαλεί την απέχθεια και την αποστροφή του Θεού.

Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν οι πρεσβύτεροι της οικογένειάς σου σου λένε συχνά ότι “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”, το κάνουν για να δίνεις σημασία στο να δίνεις καλή εντύπωση στους άλλους, να ζεις μια αξιοσέβαστη ζωή και να μην κάνεις πράγματα που σε ντροπιάζουν. Καθοδηγεί, λοιπόν, αυτό το ρητό τους ανθρώπους θετικά ή αρνητικά; Μπορεί να σε οδηγήσει στην αλήθεια; Μπορεί να σε οδηγήσει στην κατανόηση της αλήθειας; (Όχι, δεν μπορεί να το κάνει.) Ασφαλώς και δεν μπορεί! Αυτό που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους είναι να είναι ειλικρινείς. Όταν έχεις κάνει κάποια παράβαση, κάποιο λάθος ή κάτι που επαναστατεί ενάντια στον Θεό και πηγαίνει κόντρα στην αλήθεια, πρέπει να κάνεις αυτοκριτική, να καταλάβεις το λάθος σου και να αναλύσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου· μόνο έτσι μπορείς να μετανοήσεις αληθινά και, στη συνέχεια, να ενεργήσεις σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Τι είδους νοοτροπία πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι για να ασκηθούν στο να είναι ειλικρινείς; Υπάρχει κάποια σύγκρουση ανάμεσα στην απαιτούμενη νοοτροπία και την άποψη που εκφράζεται από το ρητό: “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”; (Ναι.) Ποια είναι η σύγκρουση; Το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του” έχει σκοπό να κάνει τους ανθρώπους να δίνουν σημασία στο να βιώνουν τη λαμπερή και εντυπωσιακή πλευρά τους και να κάνουν περισσότερα πράγματα για να δίνουν καλή εντύπωση στους άλλους —αντί να κάνουν πράγματα που είναι κακά ή ατιμωτικά, ή να εκθέτουν την άσχημη πλευρά τους— και να τους αποτρέψει από το να ζουν μια ζωή που δεν είναι αξιοσέβαστη ή αξιοπρεπής. Για χάρη της υπερηφάνειάς του, για χάρη του να εξωραΐσει την εικόνα του, κάποιος δεν μπορεί να μιλά για τον εαυτό του ως εντελώς άχρηστο, πόσο μάλλον να λέει στους άλλους για τη σκοτεινή πλευρά του και τις επονείδιστες πτυχές του, επειδή πρέπει να ζει μια αξιοσέβαστη και αξιοπρεπή ζωή, και για να έχει αξιοπρέπεια χρειάζεται υπερηφάνεια, και για να έχει υπερηφάνεια χρειάζεται να προσποιείται και να ωραιοποιεί τον εαυτό του. Δεν συγκρούεται αυτό με το να είναι κανείς ειλικρινής άνθρωπος; (Ναι.) Όταν είσαι ειλικρινής άνθρωπος, έχεις ήδη απαρνηθεί το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”. Αν θέλεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος, μη δίνεις σημασία στην εικόνα σου· η εικόνα ενός ανθρώπου δεν αξίζει δεκάρα. Ενώπιον της αλήθειας, πρέπει κανείς να εκθέτει τον εαυτό του, όχι να προσποιείται ή να δημιουργεί μια βιτρίνα. Πρέπει να αποκαλύπτει κανείς στον Θεό τις αληθινές σκέψεις του, τα λάθη του, τις πτυχές που παραβιάζουν τις αλήθεια-αρχές και κάθε τι παρόμοιο. Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα αποκαλύπτει και στους αδελφούς και τις αδελφές του. Δεν είναι το θέμα να ζει κανείς για χάρη της περηφάνιας του, αλλά αντίθετα, το θέμα είναι να ζει κανείς για να είναι ειλικρινής άνθρωπος, να ζει για να επιδιώκει την αλήθεια, να ζει για να είναι ένα αληθινό δημιουργημένο ον και να ικανοποιεί τον Θεό, καθώς και για να σωθεί. Αλλά όταν δεν κατανοείς αυτήν την αλήθεια και δεν κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, οι διαμορφωτικές επιρροές της οικογένειάς σου τείνουν να κυριαρχούν στην καρδιά σου. Έτσι, όταν κάνεις κάτι λάθος, το συγκαλύπτεις και προσποιείσαι, σκεπτόμενος: “Δεν μπορώ να το πω σε κανέναν αυτό, ούτε θα επιτρέψω σε οποιονδήποτε το ξέρει να το πει και στους άλλους. Αν κάποιος από εσάς το πει σε κάποιον, δεν θα του χαριστώ. Η υπερηφάνειά μου έρχεται πρώτη. Ο άνθρωπος ζει μονάχα για την υπερηφάνειά του, η οποία είναι σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο. Όποιος δεν έχει υπερηφάνεια, χάνει όλη την αξιοπρέπειά του. Επομένως, δεν μπορείς να λες την αλήθεια, πρέπει να προσποιείσαι, πρέπει να συγκαλύπτεις τα πράγματα, διαφορετικά δεν θα έχεις πλέον υπερηφάνεια ή αξιοπρέπεια και η ζωή σου θα είναι άχρηστη. Αν κανείς δεν σε σέβεται, τότε είσαι εντελώς άχρηστος, ένα σκουπίδι που δεν αξίζει τίποτα”. Είναι δυνατόν να καταφέρεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος αν ασκείσαι έτσι; Είναι δυνατόν να ανοιχτείς εντελώς και να αναλύσεις τον εαυτό σου; (Όχι, δεν είναι.) Προφανώς, μ’ αυτόν τον τρόπο τηρείς το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”· ένα ρητό που έχει διαμορφώσει μέσα σου η οικογένειά σου. Ωστόσο, αν εγκαταλείψεις αυτό το ρητό για να επιδιώξεις την αλήθεια και να την κάνεις πράξη, θα πάψει να σε επηρεάζει και να είναι το σύνθημά σου ή η αρχή σου στο πώς ενεργείς, και αντ’ αυτού, θα κάνεις τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που λέει το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”. Δεν θα ζεις για χάρη της περηφάνιας σου ούτε για χάρη της αξιοπρέπειάς σου, αλλά αντίθετα, θα ζεις για να επιδιώκεις την αλήθεια, για να είσαι ειλικρινής άνθρωπος και για να προσπαθείς να ικανοποιήσεις τον Θεό και να ζήσεις ως αληθινό δημιουργημένο ον. Αν τηρήσεις αυτήν την αρχή, θα έχεις εγκαταλείψει τις διαμορφωτικές επιρροές που σου ασκεί η οικογένειά σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, θυμήθηκα ότι η μητέρα μου με μάθαινε από παιδί ότι «Πρέπει να σώζεις την υπόληψή σου στη ζωή. Δεν πρέπει ποτέ να δείχνεις την κακή σου πλευρά σε ξένους. Αν το κάνεις, οι άνθρωποι θα σε περιφρονούν». Το σατανικό δηλητήριο του «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» ήταν βαθιά ριζωμένο στην καρδιά μου. Πίστευα ότι οι άνθρωποι έπρεπε να σώζουν την υπόληψή τους στη ζωή, και δεν έπρεπε ποτέ να εκθέτουν τις ελλείψεις και τις αδυναμίες τους απρόσεκτα· αν το έκαναν, θα εξευτελίζονταν και θα έχαναν την ακεραιότητα ή την αξιοπρέπειά τους. Υπό τον έλεγχο αυτών των σκέψεων και γνωμών, πρόσεχα πολύ ώστε να σώζω την υπόληψή μου όταν ήμουν με άλλους ανθρώπους, ποτέ δεν εξέθετα απρόσεκτα τις αδυναμίες και τις ελλείψεις μου, και μάλιστα τις κάλυπτα και τις απέκρυπτα γι’ αυτόν τον λόγο. Για παράδειγμα, όταν πήγαινα σχολείο, έδινα ιδιαίτερη προσοχή στο τι σκέφτονταν οι άλλοι για μένα. Παρόλο που δεν καταλάβαινα πολύ καλά κάποιες ερωτήσεις, φοβόμουν μη ντροπιαστώ και ξεφτιλιστώ αν ρωτούσα τους άλλους, κι έτσι, ακόμα κι όταν δεν μπορούσα να βρω τις απαντήσεις, δεν ρωτούσα. Τώρα, το ίδιο συνέβαινε και όταν έκανα το καθήκον μου. Προφανώς, όλοι συζητούν τα προβλήματα μαζί για να ανταλλάξουν τη δική τους κατανόηση και απόψεις, και θα έπρεπε να μιλάμε όσο καταλαβαίνουμε. Αυτό σημαίνει να είσαι ειλικρινής. Αν όλοι ανοιχτούν απλά και ειλικρινά, τότε όσο περισσότερο συναναστρεφόμαστε, τόσο πιο πολύ ξεκαθαρίζουμε και βλέπουμε τα προβλήματα πιο ολοκληρωμένα. Αυτό είναι ωφέλιμο για το έργο και μπορεί επίσης να αναπληρωθούν έτσι οι ελλείψεις μας. Ωστόσο, φοβόμουν ότι αν έκανα πολλά λάθη κάνοντας το καθήκον μου, θα φαινόταν ότι είχα χαμηλό επίπεδο. Για να προστατεύσω την εικόνα μου, δυσκολευόμουν ακόμη και να εκφράσω τις γνώμες μου· σκεφτόμουν πολύ καλά τι θα έλεγα πριν μιλήσω, φοβούμενη μήπως ντροπιαστώ αν δεν ήμουν προσεκτική. Το επίπεδό μου ήταν σαφώς χαμηλό και δεν μπορούσα να δω τα προβλήματα ολοκληρωμένα. Ωστόσο, και πάλι δεν μπορούσα να μιλήσω γι’ αυτά με ειλικρίνεια. Ήθελα ακόμη και να κλέψω την κατανόηση και τις γνώμες των άλλων για τον εαυτό μου, ώστε να πετύχω τον στόχο μου να με θαυμάζουν οι άλλοι. Ακόμα κι όταν η επόπτρια μου ζήτησε να ηγηθώ της συναναστροφής, προτιμούσα να σπαταλήσω χρόνο και να καθυστερήσω την πρόοδο παρά να συναναστραφώ ενεργά. Κάθε φορά που συζητούσαμε για τα κηρύγματα, σκεφτόμουν πώς να σώσω την υπόληψή μου και μου ήταν τόσο επώδυνο να εκφράσω τη γνώμη μου λες και πήγαινα για εκτέλεση. Σκέφτηκα ακόμη και να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Θεωρούσα ότι η υπόληψή μου ήταν πιο σημαντική από το να κάνω το καθήκον μου και να κάνω πράξη την αλήθεια. Είδα ότι ζώντας με βάση αυτά τα σατανικά δηλητήρια είχα γίνει ιδιαίτερα εγωίστρια και δόλια, ότι ένιωθα πάντα πως αν ανοιγόμουν απλά και ειλικρινά θα κινδύνευα να ντροπιαστώ. Ένιωθα ότι αν έλεγα κάτι λάθος, ήταν πολύ ντροπιαστικό και υποτιμητικό. Ωστόσο, ο Θεός δεν το βλέπει έτσι. Ο Θεός θέλει να είμαστε ειλικρινείς, να εκθέτουμε τις αληθινές μας σκέψεις και να συναναστρεφόμαστε πάνω σε όσα καταλαβαίνουμε. Μόνο έτσι μπορούμε να φερόμαστε με ειλικρίνεια, και να ζούμε με αξιοπρέπεια και ακεραιότητα. Για παράδειγμα, η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν δεν μπορούσε να δει καθαρά κάποια προβλήματα, αλλά ήταν σε θέση να μοιραστεί τις απόψεις της και αυτά που κατανοούσε, και να αναζητήσει και να συζητήσει με όλους. Η επόπτρια δεν την περιφρόνησε, αλλά αντίθετα οδήγησε τους πάντες σε από κοινού συναναστροφή και συζήτηση, μαθαίνοντας ο ένας από τα προτερήματα του άλλου και αναπληρώνοντας τις αδυναμίες μας. Η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν είδε επίσης τα δικά της προβλήματα πιο καθαρά και όλοι ένιωσαν ότι ήταν ειλικρινής και απλή. Όλοι ενέκριναν και συμπαθούσαν τέτοιους ανθρώπους. Αλλά εγώ, από την άλλη, κάλυπτα συνεχώς τις ιδέες και τις γνώμες μου για να σώσω την υπόληψή μου όταν συζητούσαμε προβλήματα, φοβούμενη μήπως οι άλλοι δουν τις ελλείψεις μου και με περιφρονήσουν. Στην πραγματικότητα, όλοι γνώριζαν πολύ καλά το επίπεδό μου. Ακόμα κι αν μιλούσα και αποκάλυπτα ότι είχα πολλές ελλείψεις και αδυναμίες, θα μπορούσα να διορθώσω τις ελλείψεις μου μέσω της συναναστροφής όλων. Αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία για μένα να καταλάβω την αλήθεια. Ωστόσο, πάντα προσπαθούσα να σώσω την υπόληψή μου, και ήμουν αρνητική και παθητική, χάνοντας πολλές τέτοιες ευκαιρίες. Έβλαπτα πραγματικά τον εαυτό μου.

Αργότερα, συνέχισα να αναζητώ λύσεις για τα προβλήματά μου και ένα μονοπάτι άσκησης έγινε πιο ξεκάθαρο. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Για να είσαι ειλικρινής, πρέπει πρώτα να ξεσκεπάσεις την καρδιά σου ώστε να δουν όλοι τι υπάρχει μέσα της, να δουν κάθε σου σκέψη και να αντικρίσουν το αληθινό σου πρόσωπο. Δεν πρέπει να προσπαθείς να μεταμφιεστείς ή να καλυφθείς. Τότε μόνο θα σε εμπιστεύονται οι άλλοι και θα σε θεωρούν ειλικρινή. Αυτή είναι η πλέον θεμελιώδης άσκηση, καθώς και προϋπόθεση για να είναι κανείς ειλικρινής. Δεν είναι δόλιο και αναληθές πάντα να υποκρίνεσαι, πάντα να προσποιείσαι πως διακρίνεσαι από αγιότητα, ευγένεια, μεγαλείο και ανώτερο χαρακτήρα, να μην αφήνεις τους άλλους να δουν τη διαφθορά και τα ελαττώματά σου, και να παρουσιάζεις μια ψευδή εικόνα στους άλλους ώστε να πιστεύουν πως έχεις ακεραιότητα, είσαι σπουδαίος, διαθέτεις αυταπάρνηση και είσαι δίκαιος και ανιδιοτελής; Δεν θα σε καταλάβουν οι άνθρωποι σε βάθος χρόνου; Μη μεταμφιέζεσαι και μην καλύπτεσαι, λοιπόν. Αντίθετα, ξεσκέπασε τον εαυτό σου και την καρδιά σου για να τα δουν οι άλλοι. Αν μπορείς να ξεσκεπάσεις την καρδιά σου για να τη δουν οι άλλοι, καθώς και όλες τις σκέψεις και τα σχέδιά σου —τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά— δεν είναι αυτό ειλικρίνεια; […] Είναι εύκολο να το επιτύχεις αυτό; Απαιτεί μια περίοδο εκπαίδευσης, καθώς και να προσεύχεσαι και να στηρίζεσαι συχνά στον Θεό. Πρέπει να εκπαιδευτείς στο να λες τα λόγια που έχεις μες στην καρδιά σου με απλό και ανοιχτό τρόπο σε κάθε ζήτημα. Με τέτοια εκπαίδευση, μπορείς να σημειώσεις πρόοδο. Αν αντιμετωπίσεις κάποια μεγάλη δυσκολία, πρέπει να προσευχηθείς στον Θεό και να αναζητήσεις την αλήθεια· πρέπει να αγωνιστείς μες στην καρδιά σου και να υπερνικήσεις τη σάρκα, έως ότου μπορέσεις να κάνεις πράξη την αλήθεια. Εκπαιδεύοντας έτσι τον εαυτό σου, λίγο λίγο η καρδιά σου σταδιακά θα ανοίγει. Θα γίνεσαι όλο και πιο αγνός και τα αποτελέσματα των λόγων και των πράξεών σου θα είναι διαφορετικά απ’ ό,τι ήταν προηγουμένως. Τα ψέματα και τα κόλπα σου όλο και θα μειώνονται και θα μπορείς να ζεις ενώπιον του Θεού. Τότε, θα έχεις γίνει, ουσιαστικά, ειλικρινής άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η πιο θεμελιώδης άσκηση του να είναι κανείς ειλικρινής). «Οι ειλικρινείς άνθρωποι μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη. Δεν σκέφτονται τα δικά τους κέρδη και τις δικές τους απώλειες· απλώς διαφυλάττουν το έργο και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Έχουν ευγενική και ειλικρινή καρδιά που μοιάζει με ένα δοχείο με καθαρό νερό που μπορεί κανείς να δει τον πυθμένα του με μια ματιά. Υπάρχει, επίσης, διαφάνεια στις πράξεις τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι όταν συναναστρέφεσαι σε συναθροίσεις ή συζητάς για το έργο στον οίκο του Θεού, πρέπει να είσαι απλός και ανοιχτός, και να είσαι ειλικρινής. Δεν πρέπει να σκέφτεσαι τη δική σου υπερηφάνεια ή τα συμφέροντά σου ούτε να καλύπτεις και να μεταμφιέζεις τον εαυτό σου· όταν εντοπίζεις προβλήματα κάνοντας το καθήκον σου, θα πρέπει να ανοίγεσαι και να μιλάς γι’ αυτά, και να μη φοβάσαι να εκφράσεις τις γνώμες σου. Αυτό είναι ωφέλιμο για το έργο της εκκλησίας, και οι αδελφοί και οι αδελφές μπορούν να αλληλοσυμπληρώνονται. Παλαιότερα, με περιόριζε πάντα η υπερηφάνειά μου και δεν τολμούσα να εκφράσω τις γνώμες μου, πράγμα που καθυστερούσε την πρόοδο ξανά και ξανά. Ως αποτέλεσμα, δεν έκανα καμία πρόοδο στο καθήκον μου και, κάθε φορά που συζητούσαμε για τα κηρύγματα, ένιωθα σαν να πήγαινα για εκτέλεση· η καρδιά μου ήταν πολύ καταπιεσμένη και ο Θεός με απεχθανόταν. Αυτός ήταν ο πικρός καρπός του να μην κάνω πράξη την αλήθεια. Σκέφτηκα τι είχε πει ο Κύριος Ιησούς: «Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε και γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών» (Κατά Ματθαίον 18:3). Ο Θεός αγαπά τους ειλικρινείς. Αν δεν μπορώ να είμαι τόσο απλή και ειλικρινής όσο ένα μικρό παιδί, και μεταμφιέζομαι συνεχώς για να με θαυμάζουν οι άλλοι, τότε στο τέλος δεν θα σωθώ. Εκείνη την περίοδο, προσευχόμουν συχνά στον Θεό μέσα στην καρδιά μου, ικετεύοντάς Τον να εξετάζει συνεχώς την καρδιά μου, και να μου δίνει πίστη και δύναμη. Ήμουν πρόθυμη να εγκαταλείψω την υπερηφάνεια και τα συμφέροντά μου, να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής, λέγοντας όσα καταλάβαινα, ανοίγοντας απλά την καρδιά μου χωρίς να προστατεύω πλέον τη δική μου υπόληψη και θέση.

Σύντομα, πήγα σε ένα άλλο μέρος, όπου έκανα επίσης κειμενικά καθήκοντα. Σκέφτηκα μέσα μου ότι είχα πολλές ελλείψεις και έπρεπε να μάθω από τα προτερήματα των αδελφών μου για να αναπληρώσω τις αδυναμίες μου. Όταν συζητούσαμε για τα κηρύγματα, πάντα εκτίθονταν οι αποκλίσεις και τα προβλήματά μου. Ανησυχούσα για το πώς θα με έβλεπαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου και αν θα με περιφρονούσαν. Ειδικότερα, μια φορά δεν μπορούσα να δω καθαρά ένα πρόβλημα σε ένα κήρυγμα. Αφού το διάβασα αρκετές φορές, ήμουν ακόμα λίγο μπερδεμένη, οπότε δίσταζα να εκφράσω τη γνώμη μου. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η αγωνία μου. Σκεφτόμουν: «Δεν είμαι ακόμα πολύ σίγουρη για αυτό το ζήτημα. Να πω κάτι γι’ αυτό; Έχω κάνει πολλά λάθη τελευταία. Τι θα κάνω αν κάνω πάλι λάθος; Τι θα σκεφτούν για μένα η επόπτρια και η αδελφή με την οποία συνεργάζομαι; Θα σκεφτούν ότι έχω πολύ χαμηλό επίπεδο και δεν είμαι κατάλληλη για αυτό το καθήκον; Ίσως θα έπρεπε να περιμένω να μιλήσει πρώτα η αδελφή με την οποία συνεργάζομαι. Θα περιμένω να ακούσω τη γνώμη της και μετά θα αποφασίσω αν θα μιλήσω». Ωστόσο, μετά σκέφτηκα ότι αν καθυστερούσα άλλο, θα σπαταλούσα χρόνο. Προσευχήθηκα σιωπηλά στην καρδιά μου, ικετεύοντας τον Θεό να ηρεμήσει την καρδιά μου, ώστε να πάψω να δεσμεύομαι από την υπερηφάνεια και να συναναστραφώ για όσα καταλάβαινα. Θυμήθηκα επίσης τα λόγια του Θεού: «Μη μεταμφιέζεσαι και μην καλύπτεσαι. Αντίθετα, ξεσκέπασε τον εαυτό σου και την καρδιά σου για να τα δουν οι άλλοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η πιο θεμελιώδης άσκηση του να είναι κανείς ειλικρινής). «Οι ειλικρινείς άνθρωποι μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη. Δεν σκέφτονται τα δικά τους κέρδη και τις δικές τους απώλειες· απλώς διαφυλάττουν το έργο και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Έχουν ευγενική και ειλικρινή καρδιά που μοιάζει με ένα δοχείο με καθαρό νερό που μπορεί κανείς να δει τον πυθμένα του με μια ματιά. Υπάρχει, επίσης, διαφάνεια στις πράξεις τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν δύναμη στην καρδιά μου. Αν και δεν μπορούσα να κατανοήσω σε βάθος αυτό το πρόβλημα, είχα τη δική μου γνώμη και θα έπρεπε να πω αυτό που σκεφτόμουν. Αν κρυβόμουν πάντα πίσω και δεν συναναστρεφόμουν για να σώσω την υπόληψή μου, ναι μεν όντως θα το κατάφερνα αυτό, αλλά δεν θα αποκαλύπτονταν οι ελλείψεις μου και οι άλλοι δεν θα έβλεπαν τις αληθινές μου σκέψεις. Δεν θα ήμουν ειλικρινής στα μάτια του Θεού. Έπρεπε να φανώ γενναία, και να σταματήσω να καλύπτω και να μεταμφιέζω τον εαυτό μου. Στη συνέχεια, μοιράστηκα τις γνώμες μου και μίλησα για τη σύγχυσή μου. Η επόπτρια συζήτησε κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τις γνώμες μου. Μέσα από αυτό, κατανόησα ξεκάθαρα το πρόβλημα που με μπέρδευε και είδα επίσης τις δικές μου ελλείψεις και αδυναμίες. Χάρηκα πολύ που τελικά εξέφρασα τις γνώμες και τις σκέψεις μου, αλλιώς θα ήμουν ακόμα μπερδεμένη με αυτό το πρόβλημα. Αν και κάνοντας αυτό το βήμα αποκάλυψα τις ελλείψεις μου, με βοήθησε επίσης να τις αναπληρώσω. Στη συνέχεια, όταν επικοινωνούσα για το έργο ή συζητούσα για τα κηρύγματα, άφηνα συνειδητά την υπερηφάνειά μου και μιλούσα για όσα καταλάβαινα. Αν και αυτό αποκάλυψε πολλές από τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου, και έχασα λιγάκι την υπόληψή μου, κατάλαβα πολύ πιο ξεκάθαρα τις σχετικές αλήθεια-αρχές και η αποτελεσματικότητά μου στο καθήκον μου βελτιώθηκε πολύ. Έχω πλέον βιώσει ότι αν κάνω πράξη την αλήθεια και είμαι ειλικρινής, έχω πολλά οφέλη και βοήθεια. Έχουν φύγει πολλά βάρη από πάνω μου και νιώθω ότι το μυαλό μου σκέφτεται πλέον πολύ πιο απλά. Η μικρή άσκηση και είσοδος που έχω αποκτήσει είναι το αποτέλεσμα της διαφώτισης και της καθοδήγησης των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!