Από της Λι Μιν, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2012, ένας συγγενής μού κήρυξε το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Είδα ότι όλα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού είναι η αλήθεια, και αναγνώρισα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο επιστρέψας Κύριος Ιησούς. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Δεν περίμενα ότι θα υποδεχόμουν την επιστροφή του Κυρίου Ιησού στη διάρκεια της ζωής μου. Αυτή ήταν στ’ αλήθεια η χάρη του Θεού. Ο Θεός με εξύψωνε! Ήμουν παντρεμένη με τον άνδρα μου για πολλά χρόνια και είχαμε έναν ευτυχισμένο γάμο. Έπρεπε να πω στον άνδρα μου την καλή είδηση ότι ο Θεός ήρθε για να σώσει την ανθρωπότητα, έτσι ώστε να έχει την ευκαιρία να σωθεί από τον Θεό. Τι ωραία που θα ήταν αν πιστεύαμε στον Θεό και εισερχόμαστε στη βασιλεία μαζί! Όταν κήρυξα το ευαγγέλιο στον άνδρα μου, εκείνος είπε ότι έχει πολλή δουλειά και ότι δεν έχει χρόνο, αλλά δεν εναντιώθηκε στην πίστη μου στον Θεό. Επειδή το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού διαδόθηκε ταχύτατα σε όλη την ηπειρωτική Κίνα, το ΚΚΚ άρχισε να φτιάχνει αλόγιστα φήμες και συκοφαντίες, κατασκευάζοντας στοιχεία για να σπιλώσει την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Ο άνδρας μου διάβασε στο κινητό του πολλές αρνητικές φήμες. Όταν έμαθε ότι θα μπορούσε να με συλλάβει και να με καταδικάσει η κυβέρνηση επειδή πίστευα στον Θεό, πράγμα που θα επηρέαζε ακόμα και την εκπαίδευση και τη δουλειά του παιδιού μας στο μέλλον, άρχισε να με καταδιώκει για να με εμποδίσει να πιστέψω στον Θεό.

Ένα απόγευμα τον Μάρτιο του 2013, ο άνδρας μου, ο οποίος δούλευε μακριά από το σπίτι, έκανε ένα έκτακτο ταξίδι και γύρισε πίσω στο σπίτι. Με σοβαρό ύφος, μου είπε: «Αστυνομικοί πήγαν στο ορυχείο για να πιάσουν έναν συνάδελφό μου επειδή πίστευε στον Παντοδύναμο Θεό. Αν δεν είχε τρέξει τόσο γρήγορα, θα τον είχαν πιάσει. Τώρα κάθομαι όλη μέρα σε αναμμένα κάρβουνα, εξαιτίας της πίστης σου στο Θεό. Τι θα απογίνουμε αν σε συλλάβουν μια μέρα; Το παιδί μας είναι πολύ μικρό. Ποιος θα το φρόντιζε; Η κυβέρνηση δεν σου επιτρέπει πλέον να πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό. Αν πιστεύεις, θα σε συλλάβουν. Γιατί δεν περιμένεις να το επιτρέψει το κράτος και μετά να πιστέψεις; Όταν έρθει η ώρα, θα πάρω μαζί όλη την οικογένειά μας, δεκάδες άτομα, και θα πιστέψουμε μαζί σου στον Θεό». Είπα: «Το ΚΚΚ είναι ένα αθεϊστικό κόμμα. Πολύ απλά, δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός. Πώς είναι δυνατόν να επιτρέψει στους ανθρώπους να πιστέψουν στον Θεό; Είτε με αφήσεις να πιστέψω είτε όχι, δεν πρόκειται ποτέ να προδώσω τον Θεό». Ο άνδρας μου, βλέποντας ότι δεν θα έκανα ό,τι μου έλεγε, δεν είπε τίποτε άλλο. Όταν έφυγε, θυμήθηκα πως είχε πει ότι, αν με συλλάμβαναν επειδή πίστευα στον Θεό, ο οκτάχρονος γιος μας δεν θα είχε κανέναν να τον προσέχει. Ένιωσα τεράστιο πόνο. Τον γιο μου τον έκανα στα 40 μου και κόντεψα να πεθάνω στη γέννα. Τον είχα μεγαλώσει μόνη μου από μωρό. Τον λάτρευα! Ένιωθα πως αν ήταν στο στόμα μου, θα φοβόμουν μήπως λιώσει, κι αν ήταν στα χέρια μου, θα φοβόμουν μήπως μου πέσει. Αν με συλλάμβαναν, ποιος θα τον φρόντιζε; Η καρδιά μου υπέφερε όταν το σκεφτόμουν αυτό, και ήθελα να πάω κάπου που να μην υπάρχει κανείς για να κλάψω. Δεν είχα όρεξη να προσευχηθώ ούτε να φάω και να πιω τα λόγια του Θεού. Ζούσα σε αρνητική κατάσταση.

Σε μια συνάθροιση, μια αδελφή μού διάβασε ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ποιος είναι αληθινά ικανός να δαπανήσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του για Μένα και να προσφέρει τα πάντα για χάρη Μου; Αμφιταλαντεύεστε· οι σκέψεις σας γυρίζουν γύρω-γύρω, καθώς σκέφτεστε την οικογένεια, τον έξω κόσμο, το φαγητό και τα ρούχα. Παρόλο που είσαι εδώ ενώπιόν Μου και κάνεις πράγματα για Μένα, μέσα στην καρδιά σου σκέφτεσαι ακόμα τη γυναίκα, τα παιδιά και τους γονείς σου στο σπίτι. Είναι δική σου ιδιοκτησία; Γιατί δεν τους εμπιστεύεσαι στα χέρια Μου; Δεν Με εμπιστεύεσαι; Ή μήπως φοβάσαι ότι θα κάνω ακατάλληλες διευθετήσεις για εσένα; Γιατί η σαρκική σου οικογένεια και τα αγαπημένα σου πρόσωπα είναι συνέχεια στο μυαλό σου; Κατέχω Εγώ κάποια θέση στην καρδιά σου; Κι όμως ισχυρίζεσαι ότι θα Μου επιτρέψεις να κυριαρχήσω μέσα σου και να καταλάβω ολόκληρο το είναι σου· όλα αυτά είναι απατηλά ψέματα! Πόσοι από εσάς είστε ολόψυχα αφοσιωμένοι στην εκκλησία; Και ποιος ανάμεσά σας δεν σκέφτεται τον εαυτό του, αλλά τη σημερινή βασιλεία;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 59). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι όλα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Ο Θεός ρυθμίζει τους ουρανούς και τη γη και όλα τα πράγματα με απόλυτη τάξη, πόσο μάλλον το πεπρωμένο ενός παιδιού. Από τον Θεό εξαρτάται αν θα με συλλάβουν κι αν θα υποφέρει το παιδί μου. Θυμάμαι τότε που δεν πίστευα στον Θεό, ο γιος μου, που ήταν 3 χρονών, έσπασε το χέρι του. Όταν ήταν 6 χρονών, τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο και είχε τραυματιστεί παντού. Στα 8 του, έσπασε ένα δάχτυλο σε μια πόρτα αυτοκινήτου. Παρόλο που ήμουν στο πλάι του και τον πρόσεχα πολύ προσεκτικά, ήταν αναπόφευκτο να βιώσει κάποιες συμφορές. Από τότε που είχα πιστέψει στον Θεό και αρχίσει να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία, αν και δεν ήμουν κάθε μέρα στο πλάι του γιου μου, εκείνος μεγάλωνε με ασφάλεια και υγεία υπό την προστασία του Θεού. Είχε καλύτερη φροντίδα απ’ ό,τι όταν ήμουν στο σπίτι. Αυτό δείχνει ότι το πεπρωμένο του καθενός βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Όταν το σκέφτηκα αυτό, έπαψα να ανησυχώ για τον γιο μου κι ένιωσα ότι η καρδιά μου απελευθερώθηκε πολύ. Συνέχισα να κάνω το καθήκον μου.

Αργότερα, ο άνδρας μου προσπάθησε πολλές φορές να με πείσει να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Θεό. Όταν είδε ότι δεν μπορούσε να με πείσει με τίποτα, άρχισε να με διώκει και να με εμποδίζει. Τον Ιούλιο, πήρε τρεις μήνες άδεια. Παρακολουθούσε κάθε μου κίνηση όλη την ημέρα, και διακήρυττε: «Θα κάνω αναφορά για όσους πιστούς στον Θεό βρω και θα τους στείλω φυλακή!» Δεν τολμούσα να πάω σε συναθροίσεις, γιατί φοβόμουν μήπως βάλω σε ενδεχόμενο κίνδυνο τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Στο σπίτι, ο άνδρας μου με αγριοκοίταζε και με έβριζε με μανία όλη μέρα. Έλεγε τα πιο χυδαία λόγια και ξέσπαγε την οργή του. Επίσης, έκανε το σπίτι άνω-κάτω. Αν έβρισκε βιβλία με τα λόγια του Θεού, τα έσκιζε. Αν έβρισκε κάποιο MP5 player, το έσπαγε. Εκείνο το διάστημα, ζούσα σε ακραία οδύνη. Ήταν αδύνατο να γαληνέψω την καρδιά μου και να προσευχηθώ στον Θεό ή να διαβάσω τα λόγια Του. Κάθε μέρα, αναγκαζόμουν να ανέχομαι τη λεκτική κακοποίηση και τις διώξεις του συζύγου μου. Αισθανόμουν ότι, πολύ απλά, ήταν δύσκολο να ακολουθήσω το νέο έργο του Θεού. Ο άνδρας μου δεν με δίωκε όταν πίστευα στον Ιησού στην εκκλησία. Ίσως, λοιπόν, ήταν καλύτερα να επιστρέψω στην εκκλησία και να πιστέψω στον Ιησού. Αλλά στην εκκλησία, πολύ απλά, δεν μπορείς να ακούσεις τις εκφράσεις της αλήθειας από τον Θεό τις έσχατες ημέρες. Δεν ποτίζεσαι και δεν εφοδιάζεσαι με τα λόγια του Θεού, οπότε όσα χρόνια κι αν πηγαίνεις στην εκκλησία, θα πάνε στράφι, δεν θα σωθείς και δεν θα εισέλθεις στη βασιλεία. Σκέφτηκα όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Ιησού, που ήλπιζα και περίμενα, προτού τελικά δω την εμφάνιση του Θεού και υποδεχτώ την επιστροφή του Κυρίου. Σκέφτηκα πώς είχα την ευκαιρία να αποδεχθώ την κρίση και τον εξαγνισμό των εσχάτων ημερών από τον Θεό, και πώς, επειδή με δίωκε και με παρεμπόδιζε ο άνδρας μου, παραλίγο να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Παντοδύναμο Θεό. Ήμουν τόσο απρόθυμη που ένιωθα λες και είχα δέκα χιλιάδες καρδιές, που όλες φώναζαν: «Όχι!» Μέσα στην οδύνη μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Παντοδύναμε Θεέ, ο άνδρας μου χρησιμοποιεί κάθε μέρα ποταπές μεθόδους για να με παρεμποδίζει και να με κακοποιεί λεκτικά. Επίσης, με ακολουθεί. Δεν μπορώ να διαβάσω τα λόγια Σου και δεν τολμώ να πλησιάσω τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Νιώθω λες και ζω σε μια χαραμάδα. Αγωνιώ και βασανίζομαι τόσο πολύ! Αγαπημένε μου Θεέ, ήταν δύσκολη η αναμονή για την επιστροφή Σου, και δεν είμαι πρόθυμη να Σε αφήσω. Σε παρακαλώ, άκουσε την προσευχή μου και άνοιξέ μου έναν δρόμο».

Αργότερα, διάβασα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με βάσανα, πρέπει να είσαι σε θέση να παραμερίζεις το ενδιαφέρον για τη σάρκα και να μην κάνεις παράπονα κατά του Θεού. Όταν ο Θεός σού κρύβεται, πρέπει να είσαι σε θέση να έχεις την πίστη να Τον ακολουθείς, να διατηρείς την πρότερη αγάπη σου χωρίς να την αφήνεις να εξασθενήσει ή να εξαφανιστεί. Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός, εσύ πρέπει να Τον αφήνεις να ενορχηστρώνει όπως επιθυμεί και να προτιμάς να καταραστείς την ίδια σου τη σάρκα παρά να κάνεις παράπονα εναντίον Του. Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με δοκιμασίες, πρέπει να είσαι πρόθυμος να υπομείνεις τον πόνο της εγκατάλειψης αυτών που αγαπάς, και να είσαι πρόθυμος να κλάψεις πικρά, για να ικανοποιήσεις τον Θεό. Αυτή μόνο είναι αληθινή αγάπη και αληθινή πίστη. Όποιο κι αν είναι το πραγματικό σου ανάστημα, πρέπει πρώτα να κατέχεις και αυτήν την αποφασιστικότητα να υποφέρεις αλλά και αυτήν την αληθινή πίστη, και πρέπει, επίσης, να έχεις την αποφασιστικότητα να επαναστατήσεις ενάντια στη σάρκα. Θα πρέπει να είσαι πρόθυμος να υποφέρεις και να υποστείς εσύ ο ίδιος απώλειες όσον αφορά τα προσωπικά σου συμφέροντα προκειμένου να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού. Επιπλέον, πρέπει να είσαι ικανός να νιώθεις τύψεις για τον εαυτό σου μέσα σου: Στο παρελθόν, δεν μπόρεσες να ικανοποιήσεις τον Θεό, και τώρα μπορείς να νιώθεις τύψεις για τον εαυτό σου. Δεν πρέπει να υστερείς σε καμιά από αυτές τις πτυχές —μέσω των πραγμάτων αυτών θα σε οδηγήσει στην τελείωση ο Θεός. Αν δεν μπορείς να πληροίς αυτά τα κριτήρια, τότε δεν μπορείς να οδηγηθείς στην τελείωση» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι διώξεις και τα εμπόδια του συζύγου μου ήταν κάτι που επέτρεπε ο Θεός. Ο Θεός το είχε κάνει αυτό για να οδηγήσει στην τελείωση την πίστη μου και τη θέλησή μου να υποστώ κακουχίες. Όταν πρωτοπίστεψα στον Θεό και είδα τη χάρη και τις ευλογίες Του, και όλα κυλούσαν ομαλά, ήμουν χαρούμενη και είχα πίστη να ακολουθήσω τον Θεό. Όταν, όμως, με καταδίωξε και με κακοποίησε λεκτικά ο άνδρας μου, και χρειάστηκε να υποστώ κακουχίες, έχασα την πίστη μου στον Θεό και σκέφτηκα μέχρι και να επιστρέψω στην Εκκλησία της Τριπλής Αυτενέργειας. Ήμουν αδύναμη και δεν ήθελα καθόλου να υπομείνω κακουχίες. Έπρεπε να προσευχηθώ ειλικρινά στον Θεό, και να Του ζητήσω να μου δώσει πίστη και θέληση για να υπομείνω τις κακουχίες. Θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει σε μια συνάθροιση: «Η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου βρίσκονται στο χέρι του Θεού και τα πάντα στη ζωή του τα βλέπουν τα μάτια του Θεού. Είτε τα πιστεύεις όλα αυτά είτε δεν τα πιστεύεις, κάθε πράγμα ανεξαιρέτως, είτε είναι ζωντανό είτε νεκρό, θα μετατοπιστεί, θα αλλάξει, θα ανανεωθεί και θα εξαφανιστεί σύμφωνα με τις σκέψεις του Θεού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κυριαρχεί ο Θεός στα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Κατάλαβα ότι τα πάντα, είτε είναι ζωντανά είτε όχι, βρίσκονται στα χέρια του Θεού, και ότι στα χέρια του Θεού βρίσκονταν κι οι σκέψεις και οι ιδέες του άνδρα μου. Έπρεπε να έχω πίστη στον Θεό και να βασίζομαι σ’ Αυτόν καθώς βίωνα τις συγκεκριμένες συνθήκες. Έπειτα, ο Θεός μού άνοιξε έναν δρόμο. Για κάποιο διάστημα, ο άνδρας μου έπαιρνε τα σκεπάσματά του και πήγαινε να κοιμηθεί σε άλλο δωμάτιο, κι εγώ μπόρεσα να γαληνέψω την καρδιά μου και να προσευχηθώ στον Θεό. Κάποιες φορές, αναγκαζόταν να βγει έξω, και στο σύντομο διάστημα που έλειπε, έβρισκα τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και κατέβαζα τα τελευταία βίντεο του οίκου του Θεού. Μόλις μου δινόταν η ευκαιρία, διάβαζα τα λόγια του Θεού και έβλεπα τα βίντεο που έστελνε ο οίκος του Θεού. Σιγά σιγά, η σχέση μου με τον Θεό έγινε πολύ πιο κανονική, κι η καρδιά μου βασανιζόταν λιγότερο. Μετά από τρεις μήνες, τελείωσε η άδεια του άνδρα μου και γύρισε στη δουλειά του. Μπορούσα και πάλι να συμμετέχω κανονικά στην εκκλησιαστική ζωή.

Αυτές οι καλές στιγμές, όμως, δεν κράτησαν πολύ. Δύο μήνες μετά, έγινε ένα σοβαρό ατύχημα σε ορυχείο, που είχε πολλούς νεκρούς. Η κυβέρνηση υποχρέωσε όλα τα ορυχεία να σταματήσουν τις εργασίες, οπότε ο άνδρας μου πήρε άλλους δύο μήνες άδεια. Όπως και πριν, έμεινε στο σπίτι, με ακολουθούσε και με παρακολουθούσε. Δεν με άφηνε να πηγαίνω σε συναθροίσεις ούτε να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Ένα βράδυ, τον είδα να μπαίνει στο ίντερνετ απ’ τον υπολογιστή του. Άδραξα την ευκαιρία για να πάω στην κρεβατοκάμαρα, κρύφτηκα κάτω από τα σκεπάσματα, και άκουσα κηρύγματα και συναναστροφές για τη ζωή-είσοδο. Μετά από μισή ώρα, μπήκε στην κρεβατοκάμαρα ο άνδρας μου. Έκρυψα ενστικτωδώς το MP5 player μου, αλλά εκείνος το βρήκε και το άρπαξε σαν να ήταν τρελός. Είπε σαν μανιακός: «Θες να σε σκοτώσω; Τολμάς και πιστεύεις ακόμα! Πώς τολμάς και ακούς! Πώς τολμάς και πιστεύεις!» Την ώρα που μιλούσε, άρπαξε το MP5 player και το πέταξε βίαια στο πάτωμα. Έγινε θρύψαλα κι έτρεξα βιαστικά να το μαζέψω. Τότε, ο άνδρας μου άρχισε να μου ρίχνει μπουνιές και κλοτσιές, με χτυπούσε αλύπητα στο πρόσωπο και με κλοτσούσε. Λίγο αργότερα, είχα φάει τόσο ξύλο που είχα γεμίσει μελανιές στο πρόσωπο και είχα πρηστεί, ενώ αιμορραγούσα κιόλας απ’ τη μύτη κι απ’ το στόμα. Ο γιος μας στεκόταν σε μια άκρη, έτρεμε από τον φόβο του και φώναζε μέσα στα αναφιλητά με τρεμάμενη φωνή: «Μπαμπά, σταμάτα να χτυπάς τη μαμά! Μη χτυπάς τη μαμά!» Μόνο τότε σταμάτησε. Μου είπε με άγριο τρόπο: «Αν δεν ήταν το παιδί μας, θα σε είχα σκοτώσει στο ξύλο απόψε! Θα σου έσπαγα τα πόδια και θα βλέπαμε αν θα τολμούσες να συνεχίσεις να πιστεύεις στον Θεό!» Ανατρίχιασα μέχρι το μεδούλι που μου φερόταν έτσι ο άνδρας μου. Σκέφτηκα πως ήμασταν μαζί τόσα χρόνια, και φρόντιζα αυτήν την οικογένεια με όλη μου την καρδιά. Μετά όμως, εξαιτίας της πίστης μου στον Θεό, με ξυλοκόπησε και ήθελε να με δει νεκρή. Αν δεν τον παρακαλούσε ο γιος μου να σταματήσει, δεν μπορώ να ξέρω σε τι κατάσταση θα με είχε αφήσει. Ήταν πραγματικά ένας διάβολος που αποκαλυπτόταν. Αργότερα, ο άνδρας μου κάλεσε τα μικρότερα αδέλφια του. Ήρθαν και με είδαν ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Χωρίς να πουν κουβέντα, με τράβηξαν και με έσυραν από το κρεβάτι στο σαλόνι. Κάθισα στον καναπέ, εντελώς αδύναμη. Η δεύτερη νύφη του είπε άγρια: «Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις; Μα πώς σου ήρθε να βάλεις στην άκρη μια καλή ζωή και να επιμένεις να πιστεύεις σε κάποιον Θεό;» Η τέταρτη νύφη του είπε: «Ξέρεις πως η κυβέρνηση συλλαμβάνει όσους πιστεύουν στον Παντοδύναμο Θεό, κι όμως εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις. Το άξιζες το ξύλο που έφαγες απ’ τον αδερφό μου!» Ο γαμπρός του παρατηρούσε κι έριχνε λάδι στη φωτιά: «Βλέπω ότι ο μεγάλος μου αδερφός δεν σε χτυπάει όσο πρέπει. Η θεία μου έχει την ίδια πίστη μ’ εσένα. Κάθε φορά που βγαίνει έξω, ο θείος μου τη χτυπάει. Κάθε φορά, τη δέρνει σχεδόν μέχρι θανάτου». Κι η ανιψιά μου, λίγο πάνω από δέκα χρονών, μου κούνησε το δάχτυλο και είπε άγρια: «Θεία, είσαι τόσο χαζή. Τόσες δεκάδες άνθρωποι είναι στην οικογένειά μας, και κανείς μας δεν πιστεύει κάτι τέτοιο. Μόνο εσύ!» Όταν έβλεπα όλους αυτούς να μου επιτίθενται στη σειρά, να ξεστομίζουν λόγια, ένιωθα αβάσταχτη λύπη: «Δεν έχω παρανομήσει επειδή πιστεύω στον Θεό και δεν έχω κάνει τίποτα κακό. Παρ’ όλα αυτά, μου φέρονται σαν εχθρό! Την επίθεση των ενηλίκων την αντέχω, ορίστε, όμως, η ανιψιά μου μου κουνάει το δάχτυλο και με κατακρίνει!» Ντράπηκα πάρα πολύ, και η αξιοπρέπειά μου είχε υποστεί βαθύ πλήγμα. Πονούσα και προσευχήθηκα σιωπηλά: «Θεέ μου, δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ αυτήν την κατάσταση. Σου ζητώ να με διαφωτίσεις και να με καθοδηγήσεις, Σε παρακαλώ». Μετά την προσευχή μου, θυμήθηκα έναν ύμνο με τα λόγια του Θεού: «Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο με πληγές». «Τα τριάντα τρία και μισό χρόνια του ενσαρκωμένου Θεού στη γη ήταν από μόνα τους εξαιρετικά οδυνηρά, και κανείς δεν μπορούσε να Τον καταλάβει. […] Τα περισσότερα από τα βάσανα που υπομένει είναι ότι ζει μαζί με ανθρώπους άκρως διεφθαρμένους, υπομένει χλευασμό, προσβολές, κρίση και καταδίκη από κάθε είδους ανθρώπους, τον διωγμό των δαιμόνων, την απόρριψη και την εχθρότητα από τον θρησκευτικό κόσμο, τα οποία πλήττουν ανεπανόρθωτα την ψυχή Του. Είναι οδυνηρό. Σώζει τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα με τεράστια υπομονή, αγαπά τους ανθρώπους παρά τις πληγές Του, και αυτό είναι άκρως οδυνηρό έργο. Η μοχθηρή αντίσταση, η καταδίκη και η συκοφαντία, οι ψευδείς κατηγορίες, ο διωγμός, και η καταδίωξη και θανάτωσή Του απ’ τους ανθρώπους αναγκάζουν την ενσάρκωση του Θεού να επιτελέσει αυτό το έργο με μεγάλο κίνδυνο. Ποιος θα μπορούσε να Τον καταλάβει ότι υποφέρει αυτά τα δεινά, και ποιος θα μπορούσε να Τον παρηγορήσει;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ουσία του Χριστού είναι αγάπη). Τα λόγια του Θεού ζέσταναν την καρδιά μου, σαν ένα ζεστό ρεύμα. Ο Θεός είναι αθώος, και ενσαρκώθηκε στη γη για να σώσει την ανθρωπότητα. Ο Θεός υφίσταται συλλήψεις και ανυπόστατες φήμες από την κυβέρνηση, καταδικάζεται και απορρίπτεται από τη θρησκευτική κοινότητα, και οι άνθρωποι του κόσμου Τον καταριούνται και Τον βλασφημούν. Ο Θεός βασανίζεται τόσο πολύ, κι όμως συνεχίζει να εκφράζει την αλήθεια και να κάνει το έργο Του για να σώσει την ανθρωπότητα. Ποτέ δεν εγκατέλειψε ούτε στο ελάχιστο τη σωτηρία μας. Εγώ, απ’ την άλλη, είμαι ένας βαθύτατα διεφθαρμένος άνθρωπος. Επειδή η οικογένειά μου με απέρριψε, με χτύπησε και με καταράστηκε λόγω της πίστης μου στον Θεό, κι επειδή ζημιώθηκε κάπως και η υπόληψη και η θέση μου, δεν μπόρεσα να το αντέξω. Σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία οδό προς τα εμπρός. Ήμουν τόσο αδύναμη και ανίκανη! Όταν το σκέφτηκα αυτό, ταπεινώθηκα για την πίστη μου στον Θεό. Διωκόμουν για χάρη της δικαιοσύνης. Είναι κάτι το ένδοξο. Δεν είναι καθόλου ντροπιαστικό ούτε επαίσχυντο. Επίσης, ακριβώς επειδή με δίωκαν και με παρεμπόδιζαν, με βοήθησαν να διακρίνω κάπως την ουσία τους, η οποία μισούσε τον Θεό και την αλήθεια. Μέσω της πίστης στον Θεό και της εκτέλεσης του καθήκοντός μου, βαδίζω στο σωστό μονοπάτι στη ζωή μου. Αυτό που κάνω είναι το πιο δίκαιο πράγμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Όσο κι αν με παρεμποδίζουν ή με διώκουν, πρέπει να ακολουθήσω τον Θεό μέχρι τέλους. Ο δεύτερος μικρότερος αδερφός του άνδρα μου, όταν είδε ότι δεν έβγαζα άχνα, εφάρμοσε πιο μοχθηρές μεθόδους. Είπε στον άνδρα μου: «Αδερφέ, η νύφη μου δεν ακούει ό,τι κι αν της πούμε. Η πίστη στον Θεό όχι μόνο θα την οδηγήσει στη σύλληψή της από την κυβέρνηση, αλλά θα έχει και επιπτώσεις στην εισαγωγή του γιου σας στο πανεπιστήμιο ή στην εύρεση εργασίας. Δεν έχει νόημα να της πούμε τίποτα άλλο. Φέρε στυλό και χαρτί, και πες της να γράψει μια επιστολή με την οποία θα εγγυάται ότι δεν θα πιστεύει στον Θεό». Σκέφτηκα: «Τους ανθρώπους τούς δημιούργησε ο Θεός. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να πιστεύουν στον Θεό και να Τον λατρεύουν. Εσείς δεν πιστεύετε στον Θεό, και μάλιστα ακολουθείτε το ΚΚΚ και με αναγκάζετε να γράψω μια επιστολή όπου εγγυώμαι πως δεν θα πιστεύω στον Θεό. Αποκλείεται!» Προσευχήθηκα σιωπηλά στο Θεό: «Θεέ μου, όσο κι αν με καταδιώκουν αυτοί οι άνθρωποι, καλύτερα να πεθάνω παρά να τη γράψω. Θα μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου σ’ Εσένα και θα ταπεινώσω τον Σατανά. Σε παρακαλώ, δώσε μου περισσότερη πίστη και δύναμη». Ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα, αλλά δεν έδειχναν κανένα σημάδι ότι θα σταματούσαν. Είπα με σύνεση: «Στο εξής, θα πιστεύω απ’ το σπίτι. Δεν θα βγαίνω έξω». Μόνο τότε υποχώρησαν. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι μερικούς μήνες αργότερα, θα με καταδίωκαν, θα με περικύκλωναν και θα μου επιτίθονταν οι δικοί μου συγγενείς.

Μια μέρα τον Φεβρουάριο του 2014, ετοιμαζόμουν να βγω για να κάνω το καθήκον μου. Εκεί που ήμουν έτοιμη να βγω έξω, ο άνδρας μου με άρπαξε από τον γιακά και με έριξε στο πάτωμα. Είπε άγρια: «Σήμερα, δεν θα πας πουθενά. Πάμε στο Γραφείο Αστικών Υποθέσεων για να πάρουμε διαζύγιο!» Όταν άκουσα τον άνδρα μου να λέει ότι ήθελε διαζύγιο, σκέφτηκα: «Από τη στιγμή που άρχισα να πιστεύω στον Θεό μέχρι σήμερα, με διώκεις και με παρεμποδίζεις συνεχώς. Όχι μόνο δεν μπορώ να ζήσω την εκκλησιαστική ζωή, αλλά ούτε και να κάνω το καθήκον μου. Δεν έχω καν την ευκαιρία να κάνω πνευματικές ασκήσεις ή να φάω και να πιω τα λόγια του Θεού. Αν δεν πάρουμε διαζύγιο, δεν θα μπορέσω να πιστέψω στον Θεό και να Τον ακολουθήσω σωστά». Είπα, λοιπόν: «Αν θέλεις διαζύγιο, ας πάρουμε διαζύγιο. Πάμε στο Γραφείο Αστικών Υποθέσεων». Έπειτα, φτάσαμε εκεί, αλλά δεν καταφέραμε να πάρουμε διαζύγιο γιατί χρειαζόταν να αλλάξουμε το βιβλιάριο καταχώρησης του σπιτιού μας. Το απόγευμα, ο άνδρας μου κάλεσε στο σπίτι κάποια από τα αδέλφια μου από τη δική μου πλευρά της οικογένειας. Τους είπε: «Ήθελα να πάρω διαζύγιο σήμερα, επειδή η πίστη της στον Θεό πάει κόντρα στο κράτος. Όχι μόνο κινδυνεύει να συλληφθεί, αλλά μπορεί να παρασυρθούμε κι εγώ και τα παιδιά μας. Ό,τι κι αν έλεγα, δεν άκουγε. Ήθελε απλώς να πιστεύει. Σας κάλεσα σήμερα εδώ για να προσπαθήσετε να την πείσετε να μην πιστεύει πια στον Θεό και να έχει μια ωραία κανονική ζωή στο σπίτι. Της δίνω δύο επιλογές: Πρώτον, να παρατήσει την πίστη της στον Θεό και να έχει μια ωραία και κανονική ζωή στο σπίτι. Θα πούμε περασμένα ξεχασμένα και θα βγαίνει έξω και θα βγάζει λεφτά κανονικά. Δεύτερη επιλογή, αν συνεχίσει να πιστεύει στο Θεό, θα πάρουμε διαζύγιο και θα πάρω την επιμέλεια των παιδιών μας. Το σπίτι θα ανήκει στα παιδιά μας και όλα όσα υπάρχουν στο σπίτι θα ανήκουν στα παιδιά μας. Εκείνη θα βρεθεί εκτός της οικογένειάς μας και δεν θα έχει τίποτα στο όνομά της». Όταν το άκουσε αυτό ο μεγαλύτερος αδερφός μου, μου ούρλιαξε: «Οι γονείς μας έχουν πεθάνει και τον μεγαλύτερο αδερφό πρέπει να τον υπακούς σαν πατέρα. Θα κάνεις ό,τι σου λέω! Όσο καλή κι αν είναι η πίστη σου στον Θεό, αν δεν το επιτρέπει η κρατική πολιτική, τότε δεν πρέπει να πιστεύεις. Περίμενε μέχρι να το επιτρέψει το κράτος και μετά πίστεψε!» Ο τρίτος μικρότερος αδερφός μου είπε: «Αδερφούλα, ξέρεις ότι η κυβέρνηση συλλαμβάνει όσους πιστεύουν στον Θεό, αλλά συνεχίζεις να πιστεύεις. Δεν βάζεις το κεφάλι σου στο στόμα του λύκου;» Είπα αποφασιστικά: «Είμαι προσηλωμένη στο να βαδίσω στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό. Ό,τι κι αν λέτε είναι ανώφελο! Πίστευα τόσα χρόνια στον Ιησού, κι είδα τελικά είδα την επιστροφή του Κυρίου μετά από μια μακρόχρονη και δύσκολη αναμονή. Δεν είναι δυνατόν να με κάνεις να προδώσω τον Θεό!» Ο άνδρας μου είπε γεμάτος οργή: «Αφού δεν πείθεσαι με τίποτα, ας πάρουμε διαζύγιο!» Οι αδερφοί και οι αδερφές μου αγχώθηκαν όταν είδαν ότι ο άνδρας μου ήταν έτοιμος να με χωρίσει. Η μικρότερη αδερφή µου είπε κλαίγοντας: «Κάποτε είχες μια αρμονική οικογένεια, και τώρα κοντεύει να διαλυθεί. Τι νόημα έχει η πίστη σου στο Θεό;» Οι υπόλοιποι συγγενείς μου, που μιλούσαν πολύ γρήγορα, προσπαθούσαν να με πείσουν να ζήσω μια ωραία και κανονική ζωή στο σπίτι. Όταν τους άκουγα, ένιωθα ανησυχία στην καρδιά μου. Επικαλέστηκα σιωπηλά τον Θεό: «Θεέ μου, έχω απέναντί μου όλους αυτούς τους συγγενείς που με εμποδίζουν, και η καρδιά μου έχει αναστατωθεί. Δεν ξέρω τι να κάνω. Θεέ μου, μακάρι να με διαφωτίσεις και να με καθοδηγήσεις». Θυμήθηκα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Κάθε βήμα του έργου που επιτελεί ο Θεός πάνω στους ανθρώπους εξωτερικά φαίνεται να είναι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, σαν να γεννιούνται από ανθρώπινες ρυθμίσεις ή από ανθρώπινη αναστάτωση. Αλλά πίσω από κάθε βήμα του έργου και καθετί που συμβαίνει, υπάρχει ένα στοίχημα του Σατανά ενώπιον του Θεού, και όλα απαιτούν από τους ανθρώπους να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό. Πάρε τη δοκιμασία του Ιώβ για παράδειγμα: Στα παρασκήνια, ο Σατανάς έβαζε ένα στοίχημα με τον Θεό. Αυτό που συνέβη στον Ιώβ ήταν οι πράξεις των ανθρώπων και η αναστάτωση των ανθρώπων» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Τα λόγια του Θεού μού έφεραν μια ξαφνική διαφώτιση. Πίσω απ’ τη συμπεριφορά του συζύγου μου και της οικογένειάς μου, που καταδίωκαν και παρεμπόδιζαν την πίστη μου στον Θεό, κρύβονταν οι ραδιουργίες του Σατανά. Σκέφτηκα τότε που ο Σατανάς κακομεταχειρίστηκε τον Ιώβ. Εξωτερικά, φαινόταν ότι ο Ιώβ είχε χάσει όλα του τα υπάρχοντα από κλέφτες, και όλα τα παιδιά του είχαν πεθάνει όταν κατέρρευσε το σπίτι. Όλα αυτά, όμως, ήταν στην πραγματικότητα οι κατηγορίες του Σατανά προς τον Ιώβ ενώπιον του Θεού. Παρόλο που ο Ιώβ δεν γνώριζε τι πραγματικά συνέβαινε εκείνη τη στιγμή, δεν παραπονέθηκε για τον Θεό. Είπε μάλιστα: «Γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου και γυμνός θέλω επιστρέψει εκεί· ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα Ιεχωβά ευλογημένον» (Ιώβ 1:21). Όταν ο Ιώβ παρέμεινε σταθερός στη μαρτυρία του προς τον Θεό, ο Σατανάς ταπεινώθηκε ολοκληρωτικά και έφυγε. Επίσης, παρηγορήθηκε η καρδιά του Θεού. Πλέον, κατάλαβα ότι, ως δημιούργημα, όταν έρχονται πάνω μου η αναστάτωση και οι επιθέσεις του Σατανά, θα πρέπει να παραμένω σταθερή στη μαρτυρία μου προς τον Θεό και να ταπεινώνω τον Σατανά. Αυτή η οικογένεια δεν με άφηνε να πιστέψω στον Θεό, κι αν έμενα άλλο εκεί, θα έχανα την ευκαιρία να κερδίσω την αλήθεια και να σωθώ. Όταν το σκέφτηκα αυτό, τους είπα: «Παίρνουμε διαζύγιο!» Δεν είπα τίποτε άλλο και ήμουν έτοιμη να σηκωθώ. Τότε, ο τρίτος μικρότερος αδερφός μου μου έριξε ένα δυνατό χαστούκι στο πρόσωπο και με κλότσησε. Είπε, κλαίγοντας: «Αδερφούλα, πραγματικά έχεις τρελαθεί! Προσπαθούμε όλοι μας να σε πείσουμε, και δεν ακούς κουβέντα!» Η μικρότερη κόρη μου είπε κλαίγοντας: «Μαμά, μη χωρίσεις τον μπαμπά. Τι θα κάνεις μετά το διαζύγιο; Εμείς τι θα κάνουμε;» Όταν το άκουσα αυτό, ήξερα ότι ήταν μια απ’ τις ραδιουργίες του Σατανά και ότι ο Σατανάς προσπαθούσε ακόμα μια φορά να με βάλει σε πειρασμό με τα συναισθήματα. Σκέφτηκα λιγάκι, κι έπειτα είπα ήρεμα: «Μην ανησυχείτε για μένα. Εγώ διάλεξα το δικό μου μονοπάτι». Έπειτα είπα στις κόρες μου: «Ο πατέρας σας θα φροντίζει τον μικρό σας αδελφό. Εσείς οι δύο είστε ενήλικες και έχετε τις δικές σας οικογένειες. Μπορείτε να προσέχετε τους εαυτούς σας». Όταν τελείωσα, κατέβηκα κάτω.

Στον δρόμο για το Γραφείο Αστικών Υποθέσεων, ο άνδρας μου έβγαλε τα χαρτιά του διαζυγίου και μου ζήτησε να τα υπογράψω. Επίσης, με ρώτησε τι ήθελα. Του είπα πως δεν ήθελα τίποτα και υπέγραψα τη συμφωνία. Μόλις υπέγραψα, ένιωσα στην καρδιά μου μεγάλη απελευθέρωση. Προτού φτάσουμε καλά-καλά στο Γραφείο Αστικών Υποθέσεων, είδα όλη την οικογένεια, που μόλις πριν από λίγο με πίεζε, έξω από την πόρτα του αυτοκινήτου. Μόλις βγήκαμε από το αυτοκίνητο, όρμησαν να μας εμποδίσουν. Η μεγαλύτερη κόρη μου είπε ότι ήθελε να με πάει στο σπίτι της αδερφής μου για να αλλάξω παραστάσεις. Ο γαμπρός μου είπε ότι θα πήγαινε να βγάλει τον άνδρα μου για ποτό. Η κρίση του διαζυγίου έληξε μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Έκτοτε, ο άνδρας μου δεν ανέφερε ποτέ ξανά το διαζύγιο και ούτε μου ζήτησε ποτέ ξανά να γράψω μια επιστολή στην οποία εγγυώμαι ότι δεν θα πίστευα στον Θεό. Είδα ότι, όταν βασίστηκα στον Θεό με την καρδιά μου και παρέμεινα σταθερή στη μαρτυρία μου, ο Σατανάς ταπεινώθηκε και απέτυχε.

Κάποτε, σε μια πνευματική άσκηση, διάβασα τα λόγια του Θεού, τα οποία με βοήθησαν να διακρίνω καλύτερα τον άνδρα μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Γιατί ένας σύζυγος αγαπά τη γυναίκα του; Γιατί μια σύζυγος αγαπά τον άντρα της; Γιατί δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους; Γιατί οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους; Τι λογής προθέσεις τρέφουν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι; Δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν τα δικά τους σχέδια και τις εγωιστικές τους επιθυμίες; Έχουν πράγματι πρόθεση να ενεργήσουν για χάρη του σχεδίου διαχείρισης του Θεού; Ενεργούν πραγματικά για χάρη του έργου του Θεού; Έχουν πρόθεση να εκπληρώσουν τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος; […] Δεν υπάρχει εγγενώς καμία σχέση μεταξύ ενός συζύγου που πιστεύει και μιας συζύγου που δεν πιστεύει, και δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των παιδιών που πιστεύουν και των γονέων που δεν πιστεύουν· αυτά τα δύο είδη ανθρώπων είναι ασύμβατα. Προτού εισέλθουν οι άνθρωποι στην ανάπαυση, έχουν σαρκικά, οικογενειακά συναισθήματα, αλλά μόλις εισέλθουν στην ανάπαυση, δεν θα υπάρχουν πλέον σαρκικά, οικογενειακά συναισθήματα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Σκέφτηκα ότι παλιά, πριν αποδεχτώ το νέο έργο του Θεού, ο άνδρας μου μου φερόταν καλά, οπότε κι εγώ φρόντιζα το σπίτι μας και τα παιδιά μας, κι έτσι δεν είχαμε προβλήματα στο σπίτι. Από τη στιγμή που πίστεψα στον Θεό κόντρα στην απαγόρευση της κυβέρνησης, εκείνος φοβόταν πως, αν κάποια μέρα με συλλάμβαναν, θα πλήττονταν η περηφάνια του και τα συμφέροντά του, και παράλληλα δεν θα υπήρχε κανείς να προσέξει τον γιο μας. Γι’ αυτό, προσπάθησε με ένα σωρό κόλπα και ραδιουργίες να με καταδιώξει και να με αποτρέψει από το να πιστέψω στον Θεό. Αρχικά, προσπάθησε να με πείσει και να με βάλει σε πειρασμό με γλυκόλογα. Όταν αυτό δεν έπιασε, στράφηκε στις κατάρες και τους ξυλοδαρμούς. Φαινόταν διατεθειμένος να με ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου. Συνωμότησε ακόμα και με τους συγγενείς του για να με αναγκάσει να γράψω μια επιστολή προδίδοντας τον Θεό, και είπε ότι αν δεν την έγραφα θα με χώριζε. Ο άνδρας μου έκανε κάθε προσπάθεια και βασάνιζε το μυαλό του για να παρεμποδίσει την πίστη μου στον Θεό. Όπως εξέθεσε ο Θεός, δεν υπάρχουν καθόλου οικογενειακά αισθήματα μεταξύ των ανθρώπων, μόνο σχέσεις συμφέροντος. Ο άνδρας μου δεν μου φερόταν στ’ αλήθεια καλά. Μόνο ο Θεός δίνει στους ανθρώπους ειλικρινή αγάπη και ανιδιοτελή σωτηρία. Εγώ είχα πια περισσότερη πίστη και μεγαλύτερη θέληση να ακολουθήσω τον Παντοδύναμο Θεό.

Στη συνέχεια, έπαψα να περιορίζομαι από τον άνδρα μου όταν έβγαινα να πάω σε συναθροίσεις ή έκανα τα καθήκοντά μου. Ο άνδρας μου είδε ότι πραγματικά δεν μπορούσε να με εμποδίσει, κι έτσι σταμάτησε να παρεμβαίνει. Οι συγγενείς μου σταμάτησαν κι αυτοί να αναφέρουν οτιδήποτε έχει σχέση με την πίστη στον Θεό. Τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού με καθοδήγησαν να αφήσω πίσω μου τη σκοτεινή επιρροή της οικογένειάς μου. Πλέον δεν με παρεμποδίζει και δεν με αναστατώνει ο άνδρας μου, και μπορώ να κάνω κανονικά το καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ!