Του Γιανγκ Φού, Κίνα

Μια μέρα, έλαβα ένα γράμμα από έναν αδελφό που έλεγε πως αντιμετώπιζε προβλήματα στα καθήκοντά του και δεν ήξερε τι να κάνει, κι έτσι ήθελε να ζητήσει τη γνώμη μου. Όταν το διάβασα, δεν μπορούσα παρά να νιώσω εκτίμηση για τον εαυτό μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Πάνε σχεδόν δύο χρόνια από τότε που έφυγα από εκείνη την εκκλησία, αλλά οι αδελφοί και οι αδελφές ακόμα με ρωτάνε για τα προβλήματα που δεν μπορούν να λύσουν. Μάλλον έχω όντως κάποιες αλήθεια-πραγματικότητες και καταλαβαίνω περισσότερα απ’ αυτούς». Θυμήθηκα πως, όσο έκανα το καθήκον μου ως επικεφαλής σ’ εκείνη την εκκλησία, αν και δεν πίστευα πολύ καιρό στον Θεό, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου αντιμετώπιζαν προβλήματα ή δυσκολίες, μπορούσα να βρω σχετικά χωρία του λόγου του Θεού για να τους βοηθήσω. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν πρόθυμοι να έρθουν σ’ εμένα για αναζήτηση και συναναστροφή όταν είχαν μπελάδες, και ενέκριναν τον τρόπο με τον οποίο έκανα το καθήκον μου ως επικεφαλής. Ήταν λογικό να ζητάει τη γνώμη μου ο αδελφός μου όταν αντιμετώπιζε προβλήματα και φοβόταν μην ασκηθεί εσφαλμένα, αφού είχε μικρό ανάστημα. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα μεγάλη χαρά και δεν μπορούσα παρά να χαμογελάσω από υπερηφάνεια. Ο αδελφός Γουανγκ έτυχε να παρατηρήσει το χαμόγελό μου και είπε: «Τι σε έκανε τόσο χαρούμενο που χαμογελάς έτσι;» Του είπα, λοιπόν, για το γράμμα που έλαβα από τον αδελφό μου, καθώς και για την απάντηση που ήθελα να του στείλω. Θεωρούσα πως θα την ενέκρινε, αλλά, απροσδόκητα, μου είπε με πολύ σοβαρό ύφος: «Οι αδελφοί και οι αδελφές σ’ εκείνη την εκκλησία σε έχουν σε πολύ μεγάλη εκτίμηση! Από τότε που σε ξέρω, έχω παρατηρήσει πως όλοι σ’ εκείνη την εκκλησία στηρίζονται πολύ πάνω σου. Στρέφονται σ’ εσένα για τα πάντα, ζητάνε τη γνώμη σου, και εσύ απολαμβάνεις ιδιαίτερα τη στήριξή τους και συμφωνείς με κάθε αίτημα. Έχεις σκεφτεί τη φύση και τις συνέπειες του να κάνεις το καθήκον σου μ’ αυτόν τον τρόπο; Αντί να κάνεις αυτοκριτική και να συναναστραφείς με τους αδελφούς και τις αδελφές σου πάνω στο πώς να προσεύχονται και να στηρίζονται στον Θεό ή να τους πεις πώς ν’ αναζητούν τις αλήθεια-αρχές όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, εσύ τους προσφέρεις τις δικές σου λύσεις, ώστε να σε έχουν σε υπόληψη, να σε λατρεύουν και να μην έχουν θέση για τον Θεό στην καρδιά τους. Βρίσκεσαι στο μονοπάτι ενός αντίχριστου!» Τα λόγια του αδελφού Γουανγκ ήταν σαν δυνατό χαστούκι. Έμεινα άναυδος. Αυτά που είπε ήταν ιδιαίτερα δηκτικά και τσουχτερά. Εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να τ’ αποδεχτώ. Μέσα μου ήμουν σε αναβρασμό. Σκέφτηκα: «Δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημα. Κάνω το καθήκον μου για να λύσω τα προβλήματα και τις δυσκολίες για τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και έχω πετύχει κάποια αποτελέσματα απ’ αυτήν την άποψη. Το έργο σ’ εκείνη την εκκλησία δεν ήταν πολύ αποτελεσματικό στην αρχή. Από τότε που άρχισα να κάνω το καθήκον μου ως επικεφαλής, οι περισσότεροι από τους αδελφούς και τις αδελφές που δεν έκαναν τα καθήκοντά τους άρχισαν να τα κάνουν, κερδίσαμε σταδιακά μερικούς ανθρώπους μέσα από το κήρυγμα του ευαγγελίου, και βελτιώθηκε κάθε πτυχή του έργου. Εξάλλου, δεν πήγα ενάντια στις εργασιακές ρυθμίσεις για να κάνω κάτι άλλο ούτε προσπάθησα να ιδρύσω το δικό μου βασίλειο. Πώς μπόρεσε να πει ότι βαδίζω στο μονοπάτι ενός αντίχριστου; Το να βοηθώ τους αδελφούς και τις αδελφές μου που έχουν μικρότερο ανάστημα να λύσουν προβλήματα στα καθήκοντά τους θα ’πρεπε να είναι καλή πράξη. Κι όμως αυτός λέει πως εξυψώνω τον εαυτό μου και βαδίζω στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Δεν τα παραλέει; Δεν μου προσδίδει εσφαλμένο χαρακτηρισμό;» Όσο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο αναστατωνόμουν. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ όσα μου είπε ο αδελφός Γουανγκ. Εκείνη την ώρα, σκέφτηκα πως, στο παρελθόν, όταν δεν μπορούσα να αποδεχτώ το κλάδεμα, κατέληγα απλώς να ρεζιλεύομαι. Σκέφτηκα και το εξής χωρίο του λόγου του Θεού: «Όταν αντιμετωπίζεις προβλήματα στην πραγματική ζωή, πώς πρέπει να κατανοείς και να αντιλαμβάνεσαι εμπειρικά την εξουσία και την κυριαρχία του Θεού; Όταν είσαι αντιμέτωπος με αυτά τα προβλήματα και δεν γνωρίζεις πώς να τα κατανοήσεις, να τα χειριστείς και να τα βιώσεις, ποια στάση πρέπει να υιοθετείς για να επιδείξεις ότι έχεις την πρόθεση και την επιθυμία να υποταχθείς στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, καθώς και την πραγματικότητα αυτής της υποταγής; Πρώτα, πρέπει να μάθεις να περιμένεις· έπειτα, πρέπει να μάθεις να αναζητάς· στη συνέχεια, πρέπει να μάθεις να υποτάσσεσαι» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Συνειδητοποίησα πως αυτό το κλάδεμά μου εμπεριείχε την πρόθεση του Θεού. Είτε το κατανοούσα είτε όχι, έπρεπε να το αποδεχτώ και να υπακούσω. Αν ήταν αλήθεια αυτά που είπε ο αδελφός Γουανγκ, ότι έκανα, δηλαδή, επίδειξη και ότι αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι αδελφοί και οι αδελφές να με εκτιμούν και να με λατρεύουν, αντί να στηρίζονται στον Θεό και να αναζητούν τις αλήθεια-αρχές, και ότι βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου, τότε αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Όταν το σκέφτηκα αυτό, έπαψα να αντιστέκομαι μέσα μου. Προσευχήθηκα στον Θεό και το αποδέχτηκα. Είπα στον αδελφό Γουανγκ: «Αν και δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημά μου, εφόσον το επισήμανες, θα αναζητήσω πάνω στο ζήτημα». Μετά απ’ αυτό, άρχισα να ηρεμώ και να αναλογίζομαι τις πράξεις μου.

Θυμήθηκα πως, λίγο αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, είδα πως οι αδελφοί και οι αδελφές ήταν πανευτυχείς όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες συναναστρέφονταν πάνω στην αλήθεια για να λύσουν τα προβλήματα ή τις δυσκολίες τους, και πως ήθελαν να παρευρίσκονται σε τέτοιες συναθροίσεις και να ζητούν λύσεις. Ζήλευα πολύ και ήλπιζα να γίνω κι εγώ σαν εκείνους τους επικεφαλής και τους εργάτες, και να συναναστρέφομαι πάνω στην αλήθεια για να λύνω τα προβλήματα των αδελφών μου, ώστε να με έχουν σε εκτίμηση και να με εγκρίνουν. Έχοντας, λοιπόν, αυτήν την πρόθεση και επιθυμία, άρχισα να επικεντρώνομαι στο να διαβάζω τον λόγο του Θεού, παρευρισκόμουν ενεργά στις συναθροίσεις και, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου αντιμετώπιζαν προβλήματα ή δυσκολίες, αναζητούσα την αλήθεια για να τους βοηθήσω. Με την ενθουσιώδη επιδίωξή μου, κέρδισα την έγκρισή τους, και όλοι έλεγαν ότι μπορούσα να υποφέρω και να πληρώσω τίμημα στα καθήκοντά μου, και ότι ήξερα πώς να κάνω πράξη την αλήθεια. Αργότερα, επιλέχτηκα επικεφαλής εκκλησίας και έκανα τα καθήκοντά μου με ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό και προσπάθεια. Στα πάντα —όπως στη συμμετοχή σε ομαδικές συναθροίσεις και στην επίλυση των προβλημάτων και των δυσκολιών των άλλων —ήμουν πάντα πρώτος και δεν έμενα ποτέ πίσω. Αν και μερικές φορές ένιωθα αρνητικός και αδύναμος, πάντα προσάρμοζα γρήγορα την κατάστασή μου και έκανα ενεργά το έργο της εκκλησίας, ώστε να δουν οι αδελφοί και οι αδελφές μου πως ήμουν επικεφαλής που ανταποκρινόταν στα πρότυπα. Θυμάμαι, μια φορά, υπήρχε μια αδελφή που περιοριζόταν από τον σύζυγό της. Δεν μπορούσε να παρευρίσκεται κανονικά στις συναθροίσεις ούτε να κάνει τα καθήκοντά της, κι ένιωθε αρνητική και αδύναμη. Όταν το έμαθα, σκέφτηκα: «Τυχαίνει να έχω μια παρόμοια εμπειρία. Ξέρω ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω την πρακτική μου εμπειρία για να τη βοηθήσω να ξεφύγει πιο γρήγορα απ’ την αρνητικότητά της, κι αυτό θα δείξει στους αδελφούς και τις αδελφές μου πως μπορώ να λύσω προβλήματα και έχω τις αλήθεια-πραγματικότητες». Έψαξα, λοιπόν, χωρία του λόγου του Θεού που αφορούσαν την κατάστασή της και τα συνδύασα με την εμπειρία μου για να συναναστραφώ μαζί της. Για να δει σίγουρα πως είχα ανάστημα, μίλησα μόνο για τη θετική άσκηση στη συναναστροφή μου, χωρίς να αναφέρω λέξη για τη διαφθορά που αποκάλυπτα, την αρνητικότητα ή την αδυναμία μου. Η συναναστροφή μου την ενέπνευσε και η κατάστασή της βελτιώθηκε κατά πολύ. Μετά απ’ αυτό, σε μια συνάθροιση, είπε σε όλους: «Ο αδελφός Γιανγκ ξέρει πώς να κάνει πράξη την αλήθεια και έχει ανάστημα. Παρά τον έντονο διωγμό που του άσκησε ο γιος του, έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του και συνέχισε να κηρύττει το ευαγγέλιο και να καταθέτει μαρτυρία στον Θεό. Ένιωσα να εμπνέομαι μόνο αφότου άκουσα τη συναναστροφή του». Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα στα κρυφά εκστασιασμένος. Στη συνέχεια, περνούσα όλον τον χρόνο μου βοηθώντας τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Όταν άκουγα για κάποιον επικεφαλής ομάδας που ήταν επιπόλαιος στο καθήκον του και δεν έλυνε πραγματικά προβλήματα ή για κάποιον αδελφό ή αδελφή που ήταν σε κακή κατάσταση και δεν μπορούσε να κάνει κανονικά τα καθήκοντά του, χειριζόμουν προσωπικά το θέμα. Αψηφούσα τον άνεμο, τη βροχή, τη ζέστη και το κρύο, δεν αμελούσα ποτέ τίποτα, και δεν ηρεμούσα ώσπου να λυθούν και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματά τους. Θυμάμαι, μια φορά, άκουσα πως κάποιος έφτιαχνε κλίκα στην εκκλησία και εξωτερίκευε αρνητικότητα. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές δεν είχαν διάκριση, ήταν προκατειλημμένοι και δεν μπορούσαν να συνεργαστούν αρμονικά. Πήγα κατευθείαν να συναναστραφώ μαζί τους. Εξέθεσα και ανέλυσα τη συμπεριφορά εκείνου του ατόμου και σταμάτησα τις κακές του πράξεις. Μέσω της συναναστροφής μου, οι αδελφοί και οι αδελφές απέκτησαν διάκριση, και έπαψαν να παραπλανιούνται και να αναστατώνονται από εκείνον. Κι έτσι, οι αδελφοί και οι αδελφές μου αποκτούσαν όλο και καλύτερη εντύπωση για μένα. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές με ανέφεραν, μάλιστα, λέγοντας: «Ο αδελφός Γιανγκ ξέρει καλύτερα πώς να κάνει πράξη την αλήθεια, να βλέπει τους ανθρώπους και τα ζητήματα με μεγαλύτερη ακρίβεια από εμάς και να μιλάει με διορατικότητα. Πρέπει να παραδεχτείτε πως μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα!» Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν τ’ άκουσα αυτό, κι ένιωσα πως έκανα καλά τη δουλειά μου. Προτού το καταλάβω, είχα αρχίσει να τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τον εαυτό μου. Αργότερα, έκανα και σκόπιμα επίδειξη μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου, λέγοντας: «Ο τάδε υπήρξε πολύ πονηρός και δόλιος, και διαδίδει παραπειστικές πλάνες στην εκκλησία. Ήταν αδύνατο να τον διακρίνει κανείς χωρίς να κατανοεί την αλήθεια. Ευτυχώς, όμως, εγώ είδα το αληθινό του πρόσωπο, και κατάφερα να συναναστραφώ και να εκθέσω τη συμπεριφορά του. Μπορεί να κατάφερε να παραπλανήσει κάποιον άλλον, αλλά όχι εμένα». Ένας αδελφός άρχισε να με έχει σε μεγάλη εκτίμηση όταν άκουσε τη συναναστροφή μου. Στη συνέχεια, όποτε είχε προβλήματα, ερχόταν σ’ εμένα για να τα λύσει. Επίσης, συχνά μιλούσα μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου για το ότι προσευχόμουν στον Θεό αναζητώντας την πρόθεσή Του στα καθήκοντά μου, ότι υπέφερα και πλήρωνα τίμημα, ώστε να αποδείξω ότι είχα πίστη και γνώριζα πώς να κάνω πράξη την αλήθεια. Μια φορά, πήγα με τον αδελφό Ζανγκ να ποτίσουμε νεοφώτιστους και σκέφτηκα μέσα μου: «Στην παλιά μου εκκλησία, ήμουν επικεφαλής. Κατανοώ αρκετά καλά την κατάσταση των θρησκευόμενων, οπότε είμαι πολύ καλός στο πότισμα των νεοφώτιστων». Όταν οι νεοφώτιστοι έκαναν κάποιες ερωτήσεις, μίλησα με ζέση και συναναστράφηκα μαζί τους πάνω στην εμπειρία μου σχετικά με την αλλαγή των αντιλήψεών μου. Στη συναναστροφή μου, όμως, μίλησα μόνο για το πώς αναζήτησα και αποδέχτηκα την αλήθεια, χωρίς να πω λέξη για το ότι απέκλεισα την εκκλησία και αντιστάθηκα στον Θεό λόγω των αντιλήψεών μου, καθώς φοβόμουν πως θα έχαναν την καλή εντύπωση που είχαν για μένα. Είδα τους νεοφώτιστους να γνέφουν επιδοκιμαστικά καθώς άκουγαν τη συναναστροφή μου, κι ένιωσα ειλικρινά πως έκανα τα καθήκοντά μου με τρόπο που συμφωνούσε με τα πρότυπα και ήταν αποδεκτός στον Θεό. Μόλις άκουσαν τη συναναστροφή μου, οι νεοφώτιστοι μου είπαν ζηλόφθονα: «Μετά απ’ αυτήν την περίοδο επικοινωνίας, νομίζω πως φέρεις μεγαλύτερο φορτίο από τον αδελφό Ζανγκ, συναναστρέφεσαι πιο λεπτομερώς. Η συναναστροφή σου είναι πιο ευκολονόητη και εμπνέει μεγαλύτερο πάθος». Όταν άκουσα τους νεοφώτιστους να το λένε αυτό, πίστεψα ακόμη περισσότερο πως κατείχα κάποιες αλήθεια-πραγματικότητες. Αργότερα, έφυγα από εκείνη την εκκλησία για να καλύψω καθήκοντα κάπου αλλού, αλλά εκείνοι οι νεοφώτιστοι μιλούσαν ακόμα για μένα πού και πού: «Γιατί δεν είναι εδώ ο αδελφός Γιανγκ; Η συναναστροφή του μας βοηθάει πολύ». Όταν το άκουσα αυτό, άθελά μου σκέφτηκα: «Απ’ ό,τι φαίνεται, εκτός του ότι λύνω προβλήματα ζωής-εισόδου για τους αδελφούς και τις αδελφές μου, μπορώ και να διορθώσω τις θρησκευτικές αντιλήψεις των νεοφώτιστων. Είμαι πραγματικά εξαίρετο και ταλαντούχο άτομο στην εκκλησία». Εκείνη την ώρα, δεν σκέφτηκα καθόλου να αναλογιστώ το μονοπάτι μου. Ένιωθα πως είχα πραγματικά ανάστημα, ήξερα πώς να κάνω πράξη την αλήθεια και ήμουν πιστός στα καθήκοντά μου, γι’ αυτό και οι αδελφοί και οι αδελφές μου με είχαν σε υπόληψη και με θαύμαζαν. Είχα μεγάλη εκτίμηση για τον εαυτό μου και ούτε ίχνος αυτεπίγνωσης. Μόνο μετά τα λόγια του αδελφού Γουανγκ και αφού τα αντιπαρέβαλα με την προηγούμενη συμπεριφορά μου συνειδητοποίησα πως υπήρξα πολύ αλαζόνας και παράλογος. Πάντα εξύψωνα τον εαυτό μου και έκανα επίδειξη! Δεν είχα καθόλου αυτογνωσία!

Έπειτα, διάβασα με ζέση τον λόγο του Θεού σχετικά με το να εξυψώνει κανείς τον εαυτό του και να καταθέτει μαρτυρία στον εαυτό του, ώστε να κάνω αυτοκριτική και να καταλάβω τον εαυτό μου. Διάβασα το εξής χωρίο του λόγου του Θεού: «Εξύψωση του εαυτού τους και μαρτυρία περί αυτού, επίδειξη του εαυτού τους, προσπάθεια να κάνουν τους ανθρώπους να τους εκτιμήσουν πολύ και να τους λατρέψουν —η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι ικανή για όλα αυτά τα πράγματα. Έτσι αντιδρούν οι άνθρωποι ενστικτωδώς όταν τους κυβερνάει η σατανική φύση τους, και αυτό αποτελεί κοινό στοιχείο όλης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Πώς εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού συνήθως οι άνθρωποι; Πώς επιτυγχάνουν τον στόχο τους να κερδίζουν την εκτίμηση και τη λατρεία των άλλων; Μαρτυρούν περί του πόσο έργο έχουν κάνει, πόσο έχουν υποφέρει, πόσο έχουν δαπανήσει εαυτόν και πόσο τίμημα έχουν πληρώσει. Χρησιμοποιούν αυτά τα πράγματα ως το κεφάλαιο με το οποίο εξυψώνουν τον εαυτό τους, για να αποκτήσουν μια υψηλότερη, σταθερότερη και πιο εξασφαλισμένη θέση στην καρδιά των άλλων, κι έτσι να κάνουν περισσότερους ανθρώπους να τους εκτιμούν, να τους ζηλεύουν, να τους σέβονται και ακόμα και να τους αποδίδουν τιμές, να τους ειδωλοποιούν και να τους ακολουθούν. Για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο, οι άνθρωποι κάνουν πολλά πράγματα, σύμφωνα με τα οποία επιφανειακά μαρτυρούν περί του Θεού, μα στην ουσία εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού. Έχουν λογική μ’ αυτόν τον τρόπο που ενεργούν; Είναι πέρα από τα όρια του ορθολογισμού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ντρέπονται καθόλου. Μαρτυρούν ξεδιάντροπα περί του τι έχουν κάνει για τον Θεό και του πόσο έχουν υποφέρει γι’ Αυτόν. Μάλιστα, επιδεικνύουν τα χαρίσματά τους, τα ταλέντα τους, την εμπειρία τους, τις ειδικές δεξιότητές τους ή τις έξυπνες τεχνικές τους στη συμπεριφορά τους, τα μέσα που χρησιμοποιούν για να παίξουν με τους ανθρώπους, και ούτω καθεξής. Μια από τις μεθόδους με τις οποίες εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού είναι να επιδεικνύουν τον εαυτό τους και να μειώνουν τους άλλους. Επίσης, μεταμφιέζονται και καμουφλάρουν τον εαυτό τους, κρύβοντας τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τις ελλείψεις τους από τους ανθρώπους, και δείχνουν στους άλλους μόνο την ευφυία τους. Δεν τολμούν καν να πουν στους άλλους ανθρώπους πότε νιώθουν αρνητικοί, και τους λείπει το θάρρος να ανοιχτούν και να συναναστραφούν μαζί τους. Όταν κάνουν κάτι λάθος, βάζουν τα δυνατά τους για να το συγκαλύψουν και να το κουκουλώσουν. Ποτέ δεν αναφέρουν τη βλάβη που έχουν προκαλέσει στο έργο της εκκλησίας ενώ έκαναν το καθήκον τους. Όταν έχουν την παραμικρή συμβολή ή κάποια μικρή επιτυχία, ωστόσο, δεν χάνουν χρόνο να το επιδείξουν. Θέλουν απελπισμένα να γνωστοποιήσουν σε όλο τον κόσμο πόσο ικανοί είναι, πόσο υψηλό είναι το επίπεδό τους, πόσο εξαιρετικοί είναι και πόσο καλύτεροι από τους κανονικούς ανθρώπους. Αυτοί δεν είναι τρόποι εξύψωσης του εαυτού τους και μαρτυρίας περί αυτού; Είναι η εξύψωση και η μαρτυρία περί του εαυτού κάτι που κάνει κάποιος με συνείδηση και λογική; Δεν είναι. Έτσι, όταν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, ποια διάθεση αποκαλύπτεται συνήθως; Η αλαζονεία είναι μια από τις κύριες διαθέσεις που αποκαλύπτονται και ακολουθεί η δολιότητα, η οποία αφορά το να κάνει κανείς ό,τι είναι δυνατόν για να κάνει τους άλλους ανθρώπους να τον έχουν σε υψηλή εκτίμηση. Μιλούν χωρίς να αφήνουν να φανεί το παραμικρό· τα λόγια τους ξεκάθαρα περιέχουν κίνητρα και μηχανορραφίες, μα εκείνοι θέλουν να κρύβουν το γεγονός ότι κάνουν επίδειξη. Το αποτέλεσμα αυτών που λένε είναι ότι αναγκάζουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι από τους άλλους, ότι κανείς δεν τους φτάνει, ότι όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροί τους. Και δεν επιτυγχάνεται αυτό το αποτέλεσμα με ύπουλα μέσα; Ποια διάθεση κρύβεται πίσω από αυτά τα μέσα; Υπάρχουν καθόλου στοιχεία μοχθηρίας; (Υπάρχουν.) Είναι ένα είδος μοχθηρής διάθεσης» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού). Συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού και τα αντιπαρέβαλα με τις πράξεις μου. Είδα πως εξύψωνα τον εαυτό μου και έκανα επίδειξη στα καθήκοντά μου τακτικά, καθώς και πως όντως βρισκόμουν στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Θυμήθηκα τον καιρό που είχα πρωταρχίσει να πιστεύω στον Θεό. Όταν έβλεπα πως οι άλλοι θαύμαζαν και είχαν σε υπόληψη τους επικεφαλής και τους εργάτες για τη συναναστροφή τους, ζήλευα. Για να κερδίσω την εκτίμηση και τον θαυμασμό των αδελφών μου, ήμουν πρόθυμος να υποφέρω και να εργαστώ σκληρά. Μόλις απέφερε κάποια αποτελέσματα το έργο μου, συχνά κατέθετα μαρτυρία μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου για το ότι υπέφερα και πλήρωνα τίμημα, ότι κατέβαλλα προσπάθεια να κάνω τα καθήκοντά μου και ότι έκανα πράξη την αλήθεια, αλλά δεν μιλούσα ποτέ για την αρνητικότητα, την αδυναμία, την επαναστατικότητα και την αντίστασή μου, αφού έτρεμα πως οι άλλοι θα με διέκριναν και θα με αποκαλούσαν ανίκανο επικεφαλής. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το πώς θα σχημάτιζαν καλή εικόνα για μένα οι αδελφοί και οι αδελφές, και χρησιμοποιούσα το καθήκον μου σαν ευκαιρία για να εξυψώσω τον εαυτό μου και να κάνω επίδειξη, ώστε όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μου να με έχουν σε εκτίμηση και υπόληψη. Δεν βάδιζα στο μονοπάτι της αντίστασης στον Θεό, στο οποίο βαδίζουν οι αντίχριστοι; Ήμουν, όμως, απαθής και δεν είχα καμία επίγνωση του θέματος. Χωρίς ντροπή, συνέχιζα να έχω σε μεγάλη εκτίμηση τον εαυτό μου και να κάνω επίδειξη, με τη σκέψη πως κατείχα τις αλήθεια-πραγματικότητες. Δεν είχα ανθρώπινη φύση και λογική. Οι πράξεις μου προκαλούσαν αηδία και αποστροφή στον Θεό. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, άρχισα να κατηγορώ έντονα τον εαυτό μου. Ένιωσα πως πραγματικά δεν μου άξιζε να ζω ενώπιον του Θεού, πόσο μάλλον να λάβω τη σωτηρία Του.

Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, άρχισα να κάνω αυτοκριτική: «Γιατί, ακούσια, εξυψώνω τον εαυτό μου και κάνω επίδειξη συνεχώς; Γιατί βαδίζω στο μονοπάτι ενός αντίχριστου, κάνω κακό και αντιστέκομαι στον Θεό; Ποιος είναι ο λόγος;» Καθώς αναζητούσα, διάβασα τα εξής χωρία του λόγου του Θεού: «Αν, μέσα στην καρδιά σου, κατανοείς πραγματικά την αλήθεια, τότε θα γνωρίζεις πώς να κάνεις πράξη την αλήθεια και να υποτάσσεσαι στον Θεό, και θα εισέλθεις φυσικά στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Αν το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις είναι το σωστό και συμφωνεί με το θέλημα του Θεού, τότε το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν θα σε εγκαταλείψει —και σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρχουν όλο και λιγότερες πιθανότητες να προδώσεις τον Θεό. Χωρίς την αλήθεια, είναι εύκολο να πράξεις το κακό, και θα το κάνεις άθελά σου. Για παράδειγμα, αν είχες μια αλαζονική και επηρμένη διάθεση, τότε το να σου έλεγαν να μην εναντιώνεσαι στον Θεό δεν θα είχε καμία διαφορά, καθώς δεν θα μπορούσες να ελέγξεις τον εαυτό σου —θα ήταν κάτι που θα έκανες ακούσια. Δεν θα το έκανες επίτηδες· θα το έκανες υπό την κυριαρχία της αλαζονικής και επηρμένης φύσης σου. Η αλαζονεία και η έπαρσή σου θα σε έκαναν να περιφρονείς τον Θεό και να Τον αγνοείς· θα σε έκαναν να τείνεις να εξυψώνεις τον εαυτό σου και θα σε έκαναν να επιδεικνύεσαι σε κάθε ευκαιρία· θα σε έκαναν να κοιτάς τους άλλους αφ’ υψηλού και να μην αφήνεις κανέναν στην καρδιά σου παρά μόνο τον εαυτό σου· θα σου έκλεβαν τη θέση του Θεού στην καρδιά σου και τελικά θα σε έκαναν να καθίσεις στη θέση του Θεού και να απαιτείς να υποτάσσονται οι άνθρωποι σ’ εσένα, και θα σε έκαναν να λατρεύεις τις δικές σου ιδέες, σκέψεις και αντιλήψεις ως την αλήθεια. Τόσο κακό γίνεται από τους ανθρώπους όταν αυτοί κυριαρχούνται από την αλαζονική και επηρμένη τους φύση!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). «Κάποιοι άνθρωποι ειδωλοποιούν συγκεκριμένα τον Παύλο. Τους αρέσει να βγαίνουν να δίνουν ομιλίες και να κάνουν έργο· τους αρέσει να οργανώνουν συναθροίσεις και να κηρύττουν, τους αρέσει να τους ακούνε οι άνθρωποι, να τους ειδωλοποιούν και να περιστρέφονται γύρω τους. Τους αρέσει να κατέχουν μια θέση στην καρδιά των άλλων και τους αρέσει οι άλλοι να δίνουν προσοχή στην εικόνα που παρουσιάζουν. Ας αναλύσουμε τη φύση τους από αυτές τις εκδηλώσεις. Ποια είναι η φύση τους; Αν όντως εμφανίζουν αυτές τις εκδηλώσεις, τότε αυτό αρκεί για να αποδείξει ότι είναι αλαζόνες και επηρμένοι, ότι δεν λατρεύουν καθόλου τον Θεό, και ότι επιδιώκουν υψηλή θέση και θέλουν να έχουν εξουσία πάνω στους άλλους, να τους κυριεύουν και να κατέχουν μια θέση στην καρδιά τους. Αυτή είναι η κλασική εικόνα του Σατανά. Οι πτυχές της φύσης τους που ξεχωρίζουν ιδιαίτερα είναι ότι είναι αλαζονικοί και επηρμένοι, ότι δεν λατρεύουν τον Θεό και ότι προσπαθούν να κάνουν τους άλλους να λατρεύουν τους ίδιους. Τέτοιες εκδηλώσεις μπορούν να σας δώσουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα της φύσης τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Μέσω των όσων εξέθεσε ο λόγος του Θεού, κατάλαβα πως ο λόγος που ήθελα να με θαυμάζουν στα πάντα και να με έχουν οι άλλοι ψηλά μέσα τους ήταν ότι με ήλεγχε η αλαζονική και επηρμένη σατανική μου φύση. Βάδιζα στο μονοπάτι της αντίστασης στον Θεό, στο οποίο βαδίζουν οι αντίχριστοι. Απ’ όταν πρωτάρχισα να κάνω τα καθήκοντά μου, έκανα ξεδιάντροπα επίδειξη μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου για το ότι υπέφερα και πλήρωνα τίμημα στο καθήκον μου, ότι επαναστατούσα ενάντια στη σάρκα και ότι αναζητούσα την αλήθεια για να λύσω προβλήματα, με στόχο να αποδείξω πως ήμουν ανώτερος από τους συνηθισμένους ανθρώπους και καλύτερος από τους άλλους. Ήθελα οι άλλοι να με έχουν σε υπόληψη και να με λατρεύουν. Σκέφτηκα τον Παύλο. Χρησιμοποιούσε το κήρυγμα και το έργο του για να προβάλει τα χαρίσματα και τη γνώση του, έκανε επίδειξη για να τον έχουν οι άλλοι σε υπόληψη και πήγαινε σε διάφορες εκκλησίες για να καταθέσει μαρτυρία του πόσο εργαζόταν και υπέφερε για τον Κύριο, ώστε να κερδίσει ανθρώπους και να αιχμαλωτίσει την καρδιά τους. Στο έργο και στις επιστολές του, δεν μαρτυρούσε την αλήθεια που εξέφραζε ο Κύριος Ιησούς και το κάλλος του Κυρίου Ιησού ούτε προέτρεπε τους πιστούς να υπακούνε στα λόγια του Κυρίου. Αντ’ αυτού, διαστρέβλωνε τα λόγια του Κυρίου Ιησού με βάση τη δική του γνώμη. Για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες του, ο Παύλος εργαζόταν στηριζόμενος στην αλαζονική και επηρμένη σατανική διάθεσή του για να κάνει τους άλλους να τον λατρεύουν και να τραβήξει τους πάντες στην τροχιά του. Στο τέλος, κατέθεσε ξεδιάντροπα μαρτυρία πως ζούσε σαν τον Χριστό και πήρε τη θέση του Κυρίου Ιησού στην καρδιά των ανθρώπων. Τύφλωσε γενιές πιστών στον Κύριο, ώστε οι άνθρωποι να ακούνε τα δικά του λόγια και να μην επικεντρώνονται στου Κυρίου, και βάδιζε στο μονοπάτι της αντίστασης στον Θεό. Είδα πως οι πράξεις μου ήταν ίδιες με του Παύλου. Υπό τον έλεγχο της αλαζονικής και επηρμένης σατανικής μου φύσης, εξύψωνα τον εαυτό μου, έκανα διαρκώς επίδειξη και έκανα τους άλλους να με λατρεύουν. Ως αποτέλεσμα οι αδελφοί και οι αδελφές μου δεν είχαν θέση για τον Θεό μες στην καρδιά τους και, όταν συνέβαινε κάτι, δεν στηρίζονταν στον Θεό ούτε αναζητούσαν τις αλήθεια-αρχές. Αντ’ αυτού, στηρίζονταν πάνω μου, σαν να είχα εγώ την αλήθεια. Αν συνέχιζα έτσι, δεν θα έφερνα τους αδελφούς και τις αδελφές ενώπιόν μου; Αυτό είναι κάτι που προσβάλλει τη διάθεση του Θεού! Μόλις το συνειδητοποίησα, με κατέκλυσε ένα κύμα φόβου. Πραγματικά, δεν φανταζόμουν ποτέ μου πως το να κάνω τα καθήκοντά μου βάσει της αλαζονικής και επηρμένης φύσης μου θα με έκανε να πράξω τόσα κακά πράγματα που αντιστέκονται στον Θεό!

Τότε, διάβασα άλλο ένα χωρίο του λόγου του Θεού: «Μερικοί μάλιστα μπορεί να χρησιμοποιούν τη θέση τους προκειμένου να καταθέτουν επανειλημμένα για τον εαυτό τους, να εξυψώνουν τον εαυτό τους και να ανταγωνίζονται τον Θεό για ανθρώπους και θέση. Χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους και μέτρα για να κάνουν τους ανθρώπους να τους λατρεύουν, προσπαθώντας συνεχώς να κερδίζουν ανθρώπους και να τους ελέγχουν. Μερικοί, μάλιστα, παραπλανούν εσκεμμένα τους ανθρώπους ώστε να πιστέψουν ότι είναι ο Θεός, προκειμένου να αντιμετωπίζονται όπως τον Θεό. Ποτέ δεν θα πουν σε κάποιον ότι έχουν διαφθαρεί, ότι είναι κι αυτοί διεφθαρμένοι και αλαζονικοί, δεν θα πουν σε κανέναν να μην τους λατρεύει και ότι, ανεξάρτητα από το πόσο καλά τα καταφέρνουν, όλα οφείλονται στην εξύψωση του Θεού και ότι πράττουν όσα πρέπει να πράττουν ούτως ή άλλως. Γιατί όμως δεν τα λένε αυτά; Διότι τρέμουν από τον φόβο τους μήπως χάσουν τη θέση τους στις καρδιές των ανθρώπων. Τούτος είναι ο λόγος για τον οποίο τέτοιοι άνθρωποι ποτέ δεν εξυμνούν τον Θεό και ποτέ δεν καταθέτουν μαρτυρία στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄). Τα λόγια του Θεού που διάβασα διαπέρασαν την καρδιά μου. Ο οίκος του Θεού μού έδωσε την ευκαιρία να είμαι επικεφαλής, να κάνω πράξη τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια για να λύνω τα προβλήματα ζωής-εισόδου για τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και να καθοδηγώ τους ανθρώπους να κατανοήσουν την αλήθεια, να γνωρίσουν τον Θεό και να υποταχθούν σ’ Αυτόν. Αντί, όμως, να επικεντρωθώ στο να εξυψώσω τον Θεό και να καταθέσω μαρτυρία σ’ Αυτόν, χρησιμοποίησα τα καθήκοντά μου για να κάνω επίδειξη και να ικανοποιήσω τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες μου. Επειδή ήμουν επικεφαλής, όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μου με λάτρευαν και με είχαν σε υπόληψη. Όταν συνέβαινε κάτι, στηρίζονταν πάνω μου αντί να στηρίζονται στον Θεό και δεν αναζητούσαν τις αλήθεια-αρχές. Αν συνέχιζα έτσι, δεν θα έφερνα απλώς τους ανθρώπους ενώπιόν μου; Ο Θεός είναι υπέρτατος, άγιος και μέγας, κι όμως υπέμεινε τη μεγάλη ταπείνωση του να έρθει ενσαρκωμένος για να σώσει την ανθρωπότητα, εργάστηκε με τρόπο ταπεινό και κρυφό ανάμεσα στους ανθρώπους, και εξέφρασε την αλήθεια αφανώς για να εφοδιάσει και να καθοδηγήσει τους ανθρώπους, δίνοντας τα πάντα για την ανθρωπότητα. Ο Θεός δεν επιχείρησε ποτέ να κάνει επίδειξη. Η ουσία Του είναι στ’ αλήθεια πανέμορφη. Εγώ είμαι πιο ασήμαντος κι από ένα σκουλήκι, και ο Σατανάς με έχει διαφθείρει τόσο πολύ, που δεν έχω ανθρώπινη ομοιότητα. Κι όμως, ήθελα οι άλλοι να με θαυμάζουν και να με λατρεύουν. Ήμουν πολύ ξεδιάντροπος και δεν ήξερα ποια είναι η θέση μου! Καθώς αναλογιζόμουν τις πράξεις μου, ένιωσα αηδία και ντροπή, κατηγόρησα τον εαυτό μου και ένιωσα απέχθεια για τον εαυτό μου. Απέτυχα να ανταποκριθώ στη χάρη και την εξύψωση του Θεού τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτές τις κακές πράξεις, μου άξιζε να δεχτώ κατάρα και τιμωρία!

Αργότερα, διάβασα άλλα δύο χωρία των λόγων του Θεού. Κατάλαβα τι σημαίνει να εξυψώνει κανείς τον Θεό και να καταθέτει μαρτυρία σ’ Αυτόν, και βρήκα τρόπους άσκησης για να λύσω το πρόβλημα της εξύψωσης του εαυτού και της πορείας στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν καταθέτεις μαρτυρία για τον Θεό, θα πρέπει να μιλάς κυρίως για το πώς σε κρίνει και σε παιδεύει Εκείνος, και ποιες δοκιμασίες χρησιμοποιεί για να σε ραφινάρει και ν’ αλλάξει τις διαθέσεις σου. Θα πρέπει επίσης να μιλάς για το πόση διαφθορά έχεις αποκαλύψει, ποιες αντιλήψεις έχεις αναπτύξει για τον Θεό και ποια πράγματα έκανες που αποτελούσαν αντίσταση στον Θεό μέσα από τις εμπειρίες σας, καθώς και για το πώς κατακτήθηκες τελικά από τον Θεό, ποια αληθινή γνώση έχεις αποκτήσει για το έργο του Θεού και πώς πρέπει να καταθέτεις μαρτυρία για τον Θεό για να Του ανταποδώσεις την αγάπη Του. Πρέπει να βάζετε ουσία σ’ αυτά τα λόγια, μιλώντας παράλληλα με απλούς όρους. Μην μιλάτε για κενές θεωρίες. Μιλήστε προσγειωμένα· μιλήστε από καρδιάς. Έτσι πρέπει να βιώνετε τα πράγματα. Μην προετοιμάζετε κενές θεωρίες που φαντάζουν βαθυστόχαστες στην προσπάθειά σας να κάνετε επίδειξη· αν το κάνετε αυτό, φαίνεστε πολύ αλαζόνες και δεν έχετε λογική. Πρέπει να μιλάτε περισσότερο για αληθινά πράγματα από την πραγματική σας εμπειρία και να μιλάτε περισσότερο από καρδιάς· αυτό είναι το πιο επωφελές για τους άλλους και αυτό που θεωρούν και οι ίδιοι ως το πιο κατάλληλο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). «Με ποιον τρόπο, λοιπόν, πρέπει να ενεργεί κανείς ώστε να μην εξυψώνει τον εαυτό του και να μην μαρτυρά περί αυτού; Αν κάνεις επίδειξη και μαρτυράς περί του εαυτού σου σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, θα καταφέρεις να κάνεις κάποιους ανθρώπους να σε εκτιμήσουν και να σε λατρέψουν. Αν, όμως, ξεγυμνωθείς και μοιραστείς την αυτογνωσία σου πάνω στο ίδιο ζήτημα, αυτό έχει διαφορετική φύση. Δεν είναι αλήθεια αυτό; Το να ξεγυμνώνεται κανείς και να μοιράζεται την αυτογνωσία του είναι κάτι που θα πρέπει να διαθέτει η κανονική ανθρώπινη φύση. Είναι κάτι θετικό. Αν έχεις πραγματική αυτογνωσία και μιλάς για την κατάστασή σου με σχολαστικότητα, γνησιότητα και ακρίβεια, αν μοιράζεσαι γνώση που βασίζεται αποκλειστικά στα λόγια του Θεού, αν αυτοί που σ’ ακούνε το βρίσκουν εποικοδομητικό και ωφέλιμο, και αν μαρτυράς περί του έργου του Θεού και Τον δοξάζεις, τότε μαρτυράς περί του Θεού. Αν την ώρα που ξεγυμνώνεσαι μιλάς πολύ για τα προτερήματά σου, καθώς και για το ότι υπέφερες, πλήρωσες το τίμημα και παρέμεινες ακλόνητος στη μαρτυρία σου, κι έτσι οι άλλοι σε εκτιμούν και σε λατρεύουν, τότε μαρτυράς περί του εαυτού σου. Πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να διακρίνεις τη μια εκδήλωση από την άλλη. Για παράδειγμα, αν αφηγηθείς πόσο αδύναμος κι αρνητικός ήσουν όταν αντιμετώπιζες δοκιμασίες, και ότι, αφού προσευχήθηκες και αναζήτησες την αλήθεια, στο τέλος κατανόησες την πρόθεση του Θεού, κέρδισες την πίστη και παρέμεινες ακλόνητος στη μαρτυρία σου, τότε εξυψώνεις τον Θεό και μαρτυράς περί Αυτού. Σε καμία περίπτωση δεν επιδεικνύεις τον εαυτό σου και δεν μαρτυράς περί αυτού. Επομένως, το αν κάνεις ή δεν κάνεις επίδειξη και μαρτυράς ή δεν μαρτυράς περί του εαυτού σου εξαρτάται από το αν μιλάς για τις πραγματικές σου εμπειρίες και από το αν καταφέρνεις να μαρτυρήσεις περί του Θεού· είναι επίσης απαραίτητο να εξετάσεις τι προθέσεις και σκοπούς έχεις όταν μιλάς για τη βιωματική μαρτυρία σου. Έτσι, θα διακρίνεις ευκολότερα αυτές τις δύο εκδηλώσεις. Αν έχεις τη σωστή πρόθεση όταν μοιράζεσαι μαρτυρία, τότε, ακόμα κι αν οι άλλοι σ’ εκτιμούν και σε λατρεύουν, δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα. Αν έχεις λάθος πρόθεση, τότε, ακόμα κι αν κανείς δεν σ’ εκτιμά και κανείς δεν σε λατρεύει, και πάλι υπάρχει πρόβλημα· κι αν επιπλέον οι άλλοι σ’ εκτιμούν και σε λατρεύουν, τότε το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν μπορείς, επομένως, να κοιτάζεις μόνο τα αποτελέσματα για να προσδιορίσεις αν κάποιος εξυψώνει τον εαυτό του και μαρτυρά περί αυτού. Πρέπει να κοιτάζεις κυρίως τις προθέσεις του· είναι ακριβές να διακρίνεις τη μια εκδήλωση από την άλλη με βάση τις προθέσεις. Αν προσπαθήσεις να διακρίνεις το ζήτημα με βάση τα αποτελέσματα, τότε ρισκάρεις να κατηγορήσεις άδικα έναν καλό άνθρωπο. Κάποιοι μοιράζονται πάρα πολύ γνήσιες μαρτυρίες, κι έτσι κάποιοι άλλοι τους εκτιμούν και τους λατρεύουν· μπορείς να πεις ότι αυτοί οι άνθρωποι μαρτυρούν περί του εαυτού τους; Δεν μπορείς. Δεν υπάρχει πρόβλημα μ’ αυτούς τους ανθρώπους· η μαρτυρία που μοιράζονται και το καθήκον που εκτελούν ωφελούν τους άλλους, ενώ μόνο οι ανόητοι και οι αδαείς που έχουν στρεβλή κατανόηση τους λατρεύουν. Το κλειδί για να διακρίνει κανείς αν κάποιος εξυψώνει τον εαυτό του και μαρτυρά περί αυτού ή όχι είναι να κοιτάξει την πρόθεση του ομιλητή. Αν η πρόθεσή σου είναι να δείξεις σ’ όλους τη διαφθορά που αποκάλυψες και πώς άλλαξες, και να τους δώσεις την ευκαιρία να ωφεληθούν από αυτό, τότε τα λόγια σου είναι ειλικρινή και αληθινά, και συμφωνούν με τα γεγονότα. Μια τέτοια πρόθεση είναι σωστή, κι εσύ δεν κάνεις επίδειξη ούτε μαρτυράς περί του εαυτού σου. Αν η πρόθεσή σου είναι να δείξεις σ’ όλους ότι έχεις πραγματικές εμπειρίες, ότι άλλαξες και ότι έχεις την αλήθεια-πραγματικότητα, ώστε να σε εκτιμήσουν και να σε λατρέψουν, τότε αυτή η πρόθεση είναι λάθος. Κάνεις επίδειξη και μαρτυράς περί του εαυτού σου. Αν η βιωματική μαρτυρία για την οποία μιλάς είναι ψεύτικη και νοθευμένη, και αποσκοπεί στο να ξεγελάσει τους άλλους, να μην τους αφήσει να καταλάβουν την αληθινή σου κατάσταση και να μην αφήσει να αποκαλυφθούν οι προθέσεις, η διαφθορά, η αδυναμία ή η αρνητικότητά σου στους άλλους, τότε μιλώντας με αυτόν τον τρόπο, εξαπατάς και παραπλανάς τους ανθρώπους. Αυτό είναι κατάθεση ψεύτικης μαρτυρίας, μια προσπάθεια να εξαπατήσεις τον Θεό, ατίμωση του Θεού· είναι αυτό που μισεί ο Θεός περισσότερο απ’ όλα» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πως για να εξυψώσουμε τον Θεό και να καταθέσουμε μαρτυρία σ’ Αυτόν, πρέπει πρώτα να έχουμε τις σωστές προθέσεις και να μιλάμε με ειλικρίνεια. Σε ό,τι αφορά την επαναστατικότητα, την αδυναμία και τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουμε στις εμπειρίες μας, το πώς κάναμε αυτοκριτική και αποκτήσαμε αυτογνωσία με βάση τα λόγια του Θεού, πώς αποδεχτήκαμε την κρίση και την παίδευση του λόγου Του και ποια αληθινή γνώση για τον Θεό αποκτήσαμε, πρέπει να μπορούμε να συναναστρεφόμαστε ανοιχτά. Επιπλέον, θα πρέπει να αναλογιζόμαστε διαρκώς τις πράξεις, τις σκέψεις και τις ιδέες μας. Όταν θέλουμε να εξυψώσουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε επίδειξη, θα πρέπει να προσευχόμαστε και να επαναστατούμε ενάντια στον εαυτό μας, να έχουμε τις σωστές προθέσεις, να γνωρίζουμε πως πρέπει να μένουμε στη θέση μας, να ανοιγόμαστε πολύ με τους αδελφούς και τις αδελφές για να εκθέτουμε τη διαφθορά μας, και να χρησιμοποιούμε τη βιωματική μας γνώση του λόγου του Θεού για να εξυψώσουμε τον Θεό και να καταθέσουμε μαρτυρία σ’ Αυτόν. Αυτή είναι η λογική που θα πρέπει να έχουν τα δημιουργημένα όντα και το καθήκον που οφείλουν να κάνουν.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, είπα στον αδελφό Γουανγκ: «Η καθοδήγησή σου με βοήθησε να κάνω αυτοκριτική και ν’ αποκτήσω αυτογνωσία. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού για μένα. Τώρα κατανοώ κάπως τη διεφθαρμένη διάθεσή μου, είμαι πρόθυμος να μετανοήσω ενώπιον του Θεού, να αναλύσω τον εαυτό μου και να ανοιχτώ τελείως με τους αδελφούς και τις αδελφές μου». Αργότερα, όταν απάντησα στο γράμμα του αδελφού μου, αποκάλυψα ότι τα τελευταία χρόνια εξύψωνα τον εαυτό μου και έκανα επίδειξη, αλλά και τις εσφαλμένες προθέσεις μου και το ότι βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Ανοίχτηκα, εξέθεσα και ανέλυσα αυτά τα πράγματα με τον αδελφό μου, ώστε να διακρίνουν οι αδελφοί και οι αδελφές τη διαφθορά μου και τις κακές μου πράξεις, και να πάψει να με θαυμάζει και να παραπλανιέται από μένα. Τους καθοδήγησα, επίσης, να στηρίζονται στον Θεό στα πάντα και να αναζητούν μονοπάτια άσκησης στον λόγο του Θεού, και, ακόμη κι όταν συναναστρέφεται με άλλους, πρέπει να έχει τις σωστές προθέσεις, να αποδέχεται τα πάντα από τον Θεό, να αποδέχεται μόνο τη συναναστροφή που συνάδει με τον λόγο του Θεού και την αλήθεια, και να μη λατρεύει ούτε να ακολουθεί κανέναν άνθρωπο. Αυτό είναι το μονοπάτι που θα πρέπει να πάρουν όσοι πιστεύουν αληθινά στον Θεό και επιδιώκουν την αλήθεια. Όταν ολοκλήρωσα το γράμμα μου, ένιωσα μια ηρεμία και γαλήνη που δεν είχα νιώσει ποτέ άλλοτε.

Στη συνέχεια, έκανα συνειδητά πράξη τον λόγο του Θεού στα καθήκοντά μου. Όταν το έργο μου απέφερε αποτελέσματα, και με επαινούσαν οι αδελφοί και οι αδελφές και ήθελα να εξυψώσω πάλι τον εαυτό μου και να κάνω επίδειξη, προσευχόμουν γρήγορα στον Θεό, χρησιμοποιούσα τον λόγο Του για να αναλογιστώ και να καταλάβω την αντίχριστη διάθεση που αποκάλυπτα, επαναστατούσα εγκαίρως ενάντια στις εσφαλμένες προθέσεις μου και ασκούμουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Σιγά σιγά, η αλαζονική και επηρμένη σατανική διάθεσή μου περιορίστηκε κάπως, και δεν εξύψωνα τον εαυτό μου ούτε έκανα επίδειξη όπως παλιά. Μια φορά, πήγα σε μια συνάθροιση και ένας αδελφός είπε: «Η συναναστροφή του συνεργάτη σου δεν προσφέρει τόσο μονοπάτι όσο η δική σου…» Όταν το άκουσα αυτό, άρχισα να νιώθω υπερηφάνεια, αλλά κατάλαβα κατευθείαν πως η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη και φοβήθηκα λίγο, οπότε αποκάλυψα ότι παλιά εξύψωνα τον εαυτό μου κι έκανα επίδειξη, τις συνέπειες που προκάλεσε αυτό, καθώς και ότι, αργότερα, αποδέχτηκα την κρίση και την παίδευση του λόγου του Θεού και απέκτησα αυτογνωσία. Ανέλυσα και αποκάλυψα όλα αυτά τα πράγματα για να δουν οι αδελφοί και οι αδελφές μου το αληθινό μου ανάστημα και το άσχημο γεγονός της διαφθοράς μου, και είπα σε όλους πως δεν ήμουν καλύτερος από οποιονδήποτε άλλο και πως τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στα καθήκοντά μου οφείλονταν στο έργο του Αγίου Πνεύματος. Μετά τη συναναστροφή μου, οι αδελφοί και οι αδελφές μου μπορούσαν να μου φερθούν σωστά, έπαψαν να με έχουν σε μεγάλη υπόληψη και να με θαυμάζουν, και ένιωσα μεγάλη ηρεμία. Αν και έχω ακόμα πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις, πιστεύω πως, εφόσον επικεντρώνομαι στο να βιώνω την κρίση και την παίδευση του Θεού, αναλογίζομαι συχνά τις προθέσεις μου, αναζητώ την αλήθεια στα πάντα και χρησιμοποιώ τον λόγο του Θεού ως το κριτήριο για τις ενέργειες και τη διαγωγή μου, θα λάβω την καθοδήγηση του Θεού, θα απαλλαγώ σταδιακά από τη διαφθορά μου και θα βαδίσω στο μονοπάτι της σωτηρίας.