Της Μενγκ Φαν, Κίνα

Οι γονείς μου πέθαναν όταν ήμουν ακόμα νέα. Στο σπίτι ήμασταν πολλά αδέλφια, ήμασταν πολύ φτωχοί, και όλοι οι γείτονες μας περιφρονούσαν. Μερικές φορές, όταν πήγαινα να παίξω με τα παιδιά των γειτόνων, εκείνοι έβρισκαν δικαιολογίες για να με διώξουν. Εγώ στενοχωριόμουν πολύ και σκεφτόμουν ότι ο κόσμος μάς περιφρονούσε επειδή ήμασταν φτωχοί. Μια άνοιξη, ο καιρός είχε αρχίσει να ζεσταίνει κι εγώ δεν είχα να φορέσω ρούχα της εποχής, οπότε συνέχιζα να φοράω παντελόνι και βαμβακερό μπουφάν απ’ το οποίο έβγαινε η επένδυση. Όταν περπατούσα έξω, οι άλλοι με έδειχναν κι έλεγαν: «Κοίτα αυτό το καημένο το ορφανό!» Ζήλευα πολύ που έβλεπα τους άλλους να τρώνε και να ντύνονται καλά και σκεφτόμουν: «Όταν μεγαλώσω, θα βγάλω πολλά λεφτά, για να μπορώ να τρώω και να φοράω ό,τι θέλω και να μη με περιφρονήσει ποτέ ξανά κανείς». Αργότερα, παντρεύτηκα, αλλά και ο σύζυγός μου ήταν από φτωχή οικογένεια. Οι συγγενείς και οι γείτονες μάς περιφρονούσαν, αλλά εγώ σκεφτόμουν: «Αν δουλέψουμε σκληρά, σίγουρα θα αλλάξει η κατάστασή μας και θα γίνουμε πλούσιοι». Ο σύζυγός μου και εγώ κάναμε προσωρινές δουλειές, είχαμε μικρές επιχειρήσεις και εμπορευόμασταν γεωργικά προϊόντα. Δοκιμάζαμε οτιδήποτε ακούγαμε ότι μπορεί να μας φέρει χρήματα. Πέρασαν, όμως, λίγα χρόνια, και τα χρήματα που βγάζαμε έφταναν μόνο για να επιβιώσουμε και δεν είχαμε ιδιαίτερες αποταμιεύσεις. Μια φορά, κατά τη διάρκεια ενός γεύματος με φίλους, ένας από αυτούς μάς είπε κοροϊδευτικά: «Δεν σας περιφρονώ. Αλλά και άλλα δέκα χρόνια να δουλέψετε, πάλι δεν θα μπορέσετε να ζήσετε όπως εγώ τώρα!» Τα λόγια του με εξόργισαν. Ένιωσα λες και μου είχαν ρίξει χαστούκι και το πρόσωπό μου με έκαιγε. Σκέφτηκα: «Βούλωσέ το. Όλοι ξέρουν ότι “η φτώχεια δεν έχει ρίζα, ούτε ο πλούτος σπόρο”. Ο πλούτος κι η φτώχεια έρχονται και φεύγουν. Αν, λοιπόν, δουλέψουμε σκληρά, δεν θα μείνουμε φτωχοί για πάντα!» Είπα στον σύζυγό μου: «Δεν πρέπει να απογοητευτούμε. Πρέπει να τον ξεπεράσουμε και να τον κάνουμε να παραδεχτεί το λάθος του».

Αργότερα, δανειστήκαμε χρήματα για να ξεκινήσουμε μια επιχείρηση χονδρικής πώλησης προϊόντων. Για να ικανοποιήσουμε τους πελάτες μας, παραδίδαμε τα προϊόντα στην πόρτα τους. Ο σύζυγός μου κι εγώ κουβαλούσαμε προϊόντα και τα πουλούσαμε πόρτα πόρτα. Για να αποκτήσουμε πελατεία, πουλούσαμε σε χαμηλές τιμές ή και με πίστωση. Ορισμένοι πελάτες ήταν αγενείς, αλλά για να βγάλουμε χρήματα, εμείς έπρεπε να συνεχίσουμε να χαμογελάμε. Δούλευα τουλάχιστον δέκα ώρες ημερησίως και, κατά τη διάρκεια της μέρας, με έπαιρνε ο ύπνος από την κούραση. Ακόμα και τότε, όμως, δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να ξεκουραστεί. Όσο πιο καλά πήγαινε η επιχείρηση, τόσο επεκτείναμε τις δραστηριότητές μας. Για να εξοικονομήσουμε χρήματα, δεν προσλάβαμε κανέναν υπάλληλο, και τα φορτώναμε και τα ξεφορτώναμε όλα μόνοι μας. Στο τέλος κάθε μέρας, νιώθαμε τόσο εξαντλημένοι που δεν είχαμε καν την ενέργεια να μιλήσουμε. Πέρασαν αρκετά χρόνια έτσι, και τελικά βγάλαμε κάποια χρήματα, εξοφλήσαμε τα δάνειά μας και αγοράσαμε ένα αυτοκίνητο για τις παραδόσεις. Φτιάξαμε και ένα σπίτι και γίναμε κάπως γνωστοί στην περιοχή μας. Οι συγγενείς και οι φίλοι μάς θαύμαζαν και μας επαινούσαν που ήμασταν τόσο άξιοι και ικανοί. Όλοι αυτοί οι έπαινοι από φίλους και συγγενείς με έκαναν να νιώθω περήφανη, και σκεφτόμουν: «Οι μέρες που οι άνθρωποι με περιφρονούσαν έχουν επιτέλους περάσει. Μπορώ τώρα να έχω το κεφάλι μου ψηλά μπροστά στους άλλους. Είναι υπέροχο να έχεις χρήματα! Τώρα που είμαι ακόμα νέα και ικανή να δουλέψω, θέλω να βγάλω ακόμα περισσότερα χρήματα, να αγοράσω καλύτερο σπίτι και αμάξι, και να ζήσω μια καλύτερη ζωή ώστε οι άνθρωποι να με θαυμάζουν ακόμα περισσότερο!» Έτσι, δούλεψα ακόμα πιο σκληρά, και δεν άφηνα καν χρόνο να φάω ένα κανονικό γεύμα. Τη νύχτα που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, ο νους μου έτρεχε στα θέματα της επιχείρησης, και μερικές φορές δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ. Δεν με βοηθούσαν ούτε τα υπνωτικά χάπια. Πριν ακόμα ξημερώσει, με έπαιρναν τηλέφωνο για παραγγελίες και έτρεχα να τις ετοιμάσω. Ήμουν κάθε μέρα στην τσίτα. Κάποια προϊόντα ήταν εύφλεκτα και κάποιες νύχτες που κοιμόμουν και έπεφταν στο σπίτι τα φώτα από κάποιο αμάξι, εγώ νόμιζα ότι είχε ξεσπάσει πυρκαγιά, πηδούσα από το κρεβάτι και έτρεχα έξω να δω αν είχαμε πάρει φωτιά. Τα νεύρα μου ήταν συνέχεια τεντωμένα, κι η ζωή μου ήταν πολύ εξουθενωτική. Όταν, όμως, έβλεπα πόσα χρήματα έβγαζα, ένιωθα χαρούμενη, και σκεφτόμουν πως ήθελα να βγάλω ακόμα περισσότερα για να ντροπιάσω αυτούς που με περιφρονούσαν.

Μια μέρα, όταν ο σύζυγός μου δεν ήταν στο σπίτι, ξεφόρτωσα μόνη μου ένα μεγάλο φορτηγό με προϊόντα και το βράδυ που κοιμόμουν η πλάτη μου με πονούσε πολύ. Το επόμενο πρωί, πονούσα τόσο πολύ στην πλάτη που δεν μπορούσα να σκύψω και δυσκολευόμουν ακόμα και να περπατήσω. Πήγα στο νοσοκομείο και ο γιατρός μού διέγνωσε δισκοκήλη. Είπε ότι έπρεπε να ξεκουραστώ και ότι δεν έπρεπε να κάνω πια βαριές δουλειές. Αν πιεζόμουν ξανά, η κατάστασή μου θα μπορούσε να επιδεινωθεί, κι ίσως να έμενα παράλυτη. Τα λόγια του γιατρού με τρομοκράτησαν. Σκέφτηκα να αφήσω την επιχείρηση στον σύζυγό μου και να ξεκουραστώ για λίγο, αλλά μετά θυμήθηκα πόσο απρόσεκτος ήταν εκείνος. Δεν τον ενδιέφεραν οι τιμές αγοράς ή οι τιμές λιανικής των προϊόντων μας, και χωρίς εμένα, το μαγαζί δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Η επιχείρηση πήγαινε τόσο καλά που, αν έλειπα έστω και μία μέρα, θα χάναμε πολλά χρήματα. Σκέφτηκα να συνεχίσω όσο μπορούσα και να σταματούσα όταν τελικά κατέρρεα. Έτσι, συνέχισα να εργάζομαι κι όποτε μπορούσα έκανα θεραπείες. Αργότερα, ανέπτυξα καρδιοπάθεια, ινομυώματα της μήτρας, αλλεργική ρινίτιδα και νευρασθένεια. Μερικές φορές δεν μπορούσα να κοιμηθώ τη νύχτα, έγινα πολύ ευερέθιστη, με ενοχλούσαν οι πάντες και τα πάντα γύρω μου και είχα συχνά ξεσπάσματα. Παρόλο που είχα χρήματα, το μαρτύριο της ασθένειάς μου με έκανε να νιώθω ότι δεν άξιζε να ζω. Μια ανάμνηση που πραγματικά ξεχωρίζει είναι από τις παραμονές ενός Εαρινού Φεστιβάλ, όταν ήταν ήδη πολύ αργά. Όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά και είχα μείνει μόνο εγώ σε ολόκληρο τον δρόμο. Είδα έναν μεγάλο σωρό εμπορεύματα μπροστά από το μαγαζί που έπρεπε να μεταφερθούν μέσα, αλλά ήμουν τόσο εξαντλημένη που δεν είχα καν τη δύναμη να περπατήσω. Ένιωσα μόνη κι έρημη, και με βάρυνε το συναίσθημα αυτής της σκληρής και κουραστικής ζωής. Με δάκρυα στα μάτια, κοίταξα τον ουρανό και φώναξα: «Ουρανοί! Βαρέθηκα να ζω έτσι. Μόνο τα λεφτά υπάρχουν στη ζωή; Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός της ζωής μας;»

Ενώ πάλευα με τον πόνο και τη σύγχυση, την άνοιξη του 2014, η κόρη μου, που μόλις είχε αποδεχτεί το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, μου κήρυξε το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Διάβασα τότε ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που άγγιξε βαθιά την καρδιά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει βαθύτατα· ταυτόχρονα, αποστρέφεται αυτούς τους ανθρώπους που δεν διαθέτουν καθόλου συνειδητότητα, καθώς πρέπει να περιμένει πάρα πολύ καιρό έως ότου λάβει μια απάντηση από τους ανθρώπους. Θέλει να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου, και να σου φέρει νερό και τροφή ώστε να αφυπνιστείς και να μην διψάς ούτε να πεινάς πια. Όταν είσαι αποκαμωμένος και αισθάνεσαι κάπως την ερημιά αυτού του κόσμου, μη νιώθεις χαμένος, μην κλαις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Φύλακας, θα αγκαλιάσει την άφιξή σου οποιαδήποτε στιγμή. Επαγρυπνεί στο πλευρό σου. Περιμένει να γυρίσεις πίσω, περιμένει την ημέρα που θα ανακτήσεις ξαφνικά τη μνήμη σου: που θα συνειδητοποιήσεις ότι προήλθες από τον Θεό και ότι σε άγνωστο χρόνο έχασες την κατεύθυνσή σου, ότι σε άγνωστο χρόνο έχασες καθ’ οδόν τις αισθήσεις σου κι ότι σε άγνωστο χρόνο είχες έναν “πατέρα”· που θα συνειδητοποιήσεις, επιπλέον, ότι ο Παντοδύναμος πάντα καρτερούσε και περίμενε εκεί πέρα την επιστροφή σου πάρα, μα πάρα πολύ καιρό. Λαχταρά απεγνωσμένα, περιμένει μια απόκριση δίχως απάντηση. Η επαγρύπνησή Του είναι ανεκτίμητη και είναι για χάρη της ανθρώπινης καρδιάς και του ανθρώπινου πνεύματος. Ίσως να καρτερεί επ’ αόριστον ή ίσως να έχει πάψει να το κάνει. Όμως θα πρέπει να γνωρίζεις ακριβώς πού βρίσκονται αυτήν τη στιγμή η καρδιά και το πνεύμα σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο στεναγμός του Παντοδύναμου). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα βαθιά, και άθελά μου ξέσπασα σε κλάματα. Τελικά, ο Θεός ήταν πάντα στο πλευρό μου και με περίμενε να επιστρέψω. Είχα εξαντληθεί και είχα αρρωστήσει κυνηγώντας χρήματα. Περνούσα τις μέρες μου στην τσίτα και η ζωή μου ήταν πολύ οδυνηρή και άδεια. Ο Θεός χρησιμοποίησε την κόρη μου για να μου κηρύξει το ευαγγέλιο, και μου επέτρεψε να ακούσω τη φωνή Του και να επιστρέψω στον οίκο Του. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα σαν να είχα επιστρέψει στο πλευρό των γονιών μου και η καρδιά μου γέμισε με γαλήνη, ηρεμία και μια αίσθηση ότι έχω κάποιον στον οποίο μπορώ να βασιστώ.

Αφότου βρήκα τον Θεό, η ψυχική μου κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται όλο και πιο πολύ, και σταδιακά, οι καρδιακοί παλμοί μου επέστρεψαν στο φυσιολογικό. Η αλλεργική μου ρινίτιδα βελτιώθηκε και μπορούσα να κοιμάμαι τη νύχτα. Ήξερα ότι ο Θεός είχε διώξει την ασθένειά μου και η καρδιά μου γέμισε ευγνωμοσύνη απέναντί Του. Αργότερα, ανέλαβα το καθήκον του ποτίσματος των νεοφώτιστων στην εκκλησία. Έτσι, έκανα το καθήκον μου και ταυτόχρονα διαχειριζόμουν την επιχείρηση. Την περισσότερη ώρα, όμως, η καρδιά μου ήταν αφοσιωμένη στην επιχείρησή μου, και όσο δεν καθυστερούσαν οι συναθροίσεις με τους νεοφώτιστους, νόμιζα πως δεν υπήρχε πρόβλημα. Μερικές φορές, τη νύχτα πριν από μια συνάθροιση, έρχονταν πελάτες να παραλάβουν προϊόντα, και για να πουλήσω παραπάνω, τους έδειχνα ακόμα περισσότερα προϊόντα. Μέχρι να γυρίσω σπίτι, πήγαινε ήδη πολύ αργά. Με πονούσε όλο μου το σώμα από την κούραση και με έπαιρνε ο ύπνος την ώρα που προσευχόμουν γονατιστή. Επειδή δεν ξεκουραζόμουν καλά, νύσταζα στις συναθροίσεις με τους νεοφώτιστους την επόμενη μέρα. Εκείνη την περίοδο, πότιζα μια αδελφή που είχε κι αυτή πολλή δουλειά με την επιχείρησή της. Όλο αργούσε στις συναθροίσεις, αλλά εγώ της μιλούσα μόνο για λόγια και δόγματα και δεν διόρθωνα την κατάστασή της. Μερικές φορές, κατά τη διάρκεια των συναθροίσεων, σκεφτόμουν να γυρίσω γρήγορα στο σπίτι για να κάνω παραδόσεις στους πελάτες, και φοβόμουν ότι αν παρέδιδα κάτι καθυστερημένα, οι πελάτες δεν θα το ήθελαν πια. Η καρδιά μου δεν μπορούσε να ηρεμήσει και ήθελα μόνο οι συναθροίσεις να τελειώνουν γρήγορα. Μια άλλη φορά, ο σύζυγός μου έφυγε εκτός πόλης για να προμηθευτεί προϊόντα και έλειψε αρκετές ημέρες. Εκείνες τις μέρες, έπρεπε να ποτίζω τους νεοφώτιστους και, αν έβγαινα να κάνω το καθήκον μου, το μαγαζί έπρεπε να μείνει κλειστό. Σκέφτηκα «Βγάζω πάνω από χίλια γουάν την ημέρα. Πόσα χρήματα θα χάσω, άραγε, αν κλείσω το μαγαζί μερικές μέρες;» Έτσι, είπα με δόλο στον επικεφαλής: «Αν κλείσω το μαγαζί, οι γείτονες θα υποψιαστούν ότι πιστεύω στον Θεό κι αυτό μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για την ασφάλειά μας». Έπεισα, λοιπόν, τον επικεφαλής να οργανώσει εκείνος τις συναθροίσεις με τους νεοφώτιστους στη θέση μου. Ένα βράδυ, μετά το δείπνο, ένιωσα ξαφνικά ζαλάδα και δυσφορία στο στομάχι, κι έκανα εμετό όλο το φαγητό που είχα μόλις φάει. Στην αρχή, σκέφτηκα ότι μπορεί να έφταιγε κάτι που είχα φάει. Μετά τον εμετό, όμως, η ζαλάδα μου επιδεινώθηκε. Ο σύζυγός μου με πήγε στο νοσοκομείο κι εγώ προσευχόμουν συνέχεια στον Θεό μέσα από την καρδιά μου: «Θεέ μου, Εσύ επέτρεψες να με βρει αυτή η αρρώστια σήμερα. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με ώστε να μπορέσω να κατανοήσω την πρόθεσή Σου και να δω το λάθος μου. Είμαι πρόθυμη να μετανοήσω!»

Κατά την αναζήτησή μου, σκέφτηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Αν τοποθετούσα κάποια χρήματα μπροστά σας αυτήν τη στιγμή και σας έδινα την ελευθερία να διαλέξετε —και αν δεν σας καταδίκαζα για την επιλογή σας— τότε οι περισσότεροι από εσάς θα διάλεγαν τα χρήματα και θα απαρνούνταν την αλήθεια. Οι καλύτεροι από εσάς θα παρατούσαν τα χρήματα και θα διάλεγαν απρόθυμα την αλήθεια, ενώ εκείνοι που αμφιταλαντεύονται θα άρπαζαν τα χρήματα στο ένα χέρι και την αλήθεια στο άλλο. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα φαινόταν ο πραγματικός σας εαυτός; Αν είχατε να επιλέξετε μεταξύ της αλήθειας και οτιδήποτε στο οποίο είστε αφοσιωμένοι, θα επιλέγατε όλοι μ’ αυτόν τον τρόπο και η στάση σας θα παρέμενε ίδια. Δεν είναι έτσι; Πολλοί ανάμεσά σας έχουν ταλαντευτεί μεταξύ σωστού και λάθους, έτσι δεν είναι; Σε όλες τις μάχες μεταξύ θετικού και αρνητικού, μαύρου και άσπρου —μεταξύ της οικογένειας και του Θεού, των παιδιών και του Θεού, της αρμονίας και της ρήξης, του πλούτου και της φτώχειας, της θέσης και μιας συνηθισμένης κατάστασης, της υποστήριξης και της απόρριψης και ούτω καθεξής— σίγουρα γνωρίζετε τις επιλογές που έχετε κάνει! Μεταξύ μιας αρμονικής οικογένειας και μιας διασπασμένης, διαλέξατε την πρώτη και το κάνατε χωρίς κανέναν δισταγμό. Μεταξύ του πλούτου και του καθήκοντος, διαλέξατε επίσης το πρώτο, μην έχοντας καν τη θέληση να επιστρέψετε στην ακτή. Μεταξύ πολυτέλειας και φτώχειας, διαλέξατε το πρώτο. Όταν ήταν να επιλέξετε είτε τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άντρες σας είτε Εμένα, διαλέξατε τα πρώτα. Και μεταξύ των αντιλήψεων και της αλήθειας, διαλέξατε και πάλι το πρώτο. Ερχόμενος αντιμέτωπος με κάθε είδους μοχθηρές πράξεις σας, έχω απλώς χάσει την πίστη Μου σ’ εσάς, απλώς μένω έκπληκτος. Οι καρδιές σας, αναπάντεχα, είναι ανίκανες να μαλακώσουν. Το αίμα της καρδιάς που δαπανώ τόσα χρόνια, αναπάντεχα, δεν Μου έχει φέρει τίποτα άλλο, παρά την εγκατάλειψη και την παραίτησή σας, αλλά οι ελπίδες Μου για εσάς αυξάνονται κάθε μέρα που περνάει, διότι η μέρα Μου έχει ήδη φανερωθεί πλήρως ενώπιον όλων. Παρ’ όλα αυτά, τώρα επιδιώκετε ακόμα σκοτεινά και μοχθηρά πράγματα, και αρνείστε να αποκοπείτε από αυτά. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμά σας; Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό προσεκτικά; Αν σας ζητούνταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν τότε η θέση σας; Θα ήταν ακόμη όπως η προηγούμενη; Θα Με ξεπληρώνατε και πάλι με απογοήτευση και επώδυνη θλίψη; Οι καρδιές σας θα εξακολουθούσαν να κατέχουν μόνο ελάχιστη ζεστασιά; Ακόμη δεν θα γνωρίζατε τι να κάνετε για να καθησυχάσετε την καρδιά Μου; Τη στιγμή αυτή, τι επιλέγετε;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον ακριβώς είσαι αφοσιωμένος;). Αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού και σκέφτηκα τη συμπεριφορά μου. Για εμένα δεν μιλούσε ο Θεός; Δεν προσπαθούσα με το ένα χέρι να αρπάξω χρήματα και με το άλλο την αλήθεια; Παρόλο που πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου, το μυαλό μου ήταν ακόμα καθημερινά στην επιχείρηση και όλο σκεφτόμουν πώς θα βγάλω κι άλλα χρήματα. Δαπανούσα όλο μου τον χρόνο επιδιώκοντας χρήματα και σπάνια έτρωγα ή έπινα τα λόγια του Θεού. Αντιμετώπιζα το καθήκον μου ως μια δραστηριότητα για τον ελεύθερο χρόνο μου, και το έκανα επιπόλαια και μηχανικά. Ο Θεός με εξύψωσε με το να εκπαιδευτώ στο καθήκον του ποτίσματος των νεοφώτιστων και έπρεπε να σκεφτώ σοβαρά πώς θα έκανα καλά το καθήκον μου και πώς θα διόρθωνα τις καταστάσεις και τις δυσκολίες των αδελφών μου. Ωστόσο, εγώ δεν θεωρούσα ευθύνη μου το καθήκον και το μυαλό μου εστίαζε μόνο στο πώς θα κερδίσω περισσότερα χρήματα. Ξενυχτούσα κάθε μέρα για την επιχείρησή μου, με αποτέλεσμα να νυστάζω στις συναθροίσεις με τους νεοφώτιστους την επόμενη μέρα, και απλώς συναναστρεφόμουν λόγια και δόγματα. Αν και είχα χρόνο στις συναθροίσεις να συναναστραφώ περισσότερο με τους αδελφούς και τις αδελφές, εγώ φοβόμουν μην τελειώσει αργά η συνάθροιση και καθυστερήσουν οι πωλήσεις, και ολοκλήρωνα τις συναθροίσεις στα γρήγορα. Για να βγάλω περισσότερα χρήματα, είπα ψέματα μέχρι και στον επικεφαλής και του ζήτησα να με αντικαταστήσει και να οργανώσει εκείνος τις συναθροίσεις με τους νεοφώτιστους. Πριν βρω τον Θεό, δούλευα καθημερινά για να βγάλω χρήματα, μέχρι που εξουθενώθηκα και αρρώστησα. Βασανιζόμουν και πονούσα αφόρητα, μέχρι που έχασα κάθε θέληση για ζωή. Ο Θεός ήταν Αυτός που με έσωσε και με άφησε να ακούσω τη φωνή Του. Έπρεπε να είμαι ευγνώμων στον Θεό που με έσωσε και να αρπάξω αυτήν τη μοναδική ευκαιρία να κάνω καλά το καθήκον μου για να Τον ικανοποιήσω. Εγώ, όμως, σκεφτόμουν μόνο πώς θα κερδίσω παραπάνω χρήματα. Όποτε το καθήκον μου ερχόταν σε σύγκρουση με τα προσωπικά μου συμφέροντα, το έβαζα πάντα στην άκρη. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή και δεν είχα ανθρώπινη φύση! Ο Θεός λέει: «Αν σας ζητούνταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν τότε η θέση σας; Θα ήταν ακόμη όπως η προηγούμενη;» Επικεντρωνόμουν αποκλειστικά στην επιδίωξη χρημάτων και δεν έκανα καλά το καθήκον μου, αλλά ο Θεός μού έδωσε άλλη μια ευκαιρία να επιλέξω. Ήμουν πρόθυμη να βασιστώ στον Θεό, να σταματήσω να επιδιώκω χρήματα, να τρώω και να πίνω περισσότερα από τα λόγια του Θεού, να επιδιώξω την αλήθεια και να αφιερώσω την καρδιά μου στο καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι ξοδεύουν ολόκληρη τη ζωή τους κυνηγώντας χρήματα και φήμη και κέρδος· αντιμετωπίζουν αυτά τα πράγματα ως σανίδα σωτηρίας, ως τα μόνα τους μέσα στήριξης, λες και η απόκτησή τους σημαίνει ότι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν και να γλιτώσουν τον θάνατο. Ωστόσο, μόνο όταν είναι κοντά στον θάνατο συνειδητοποιούν πόσο μακριά τους είναι τα χρήματα, η φήμη και το κέρδος, και μπροστά στον θάνατο, πόσο αδύναμοι και ανίσχυροι είναι, πόσο ευάλωτοι είναι, και πόσο μόνοι και αβοήθητοι είναι, μην έχοντας πουθενά να στραφούν. Συνειδητοποιούν πως τα χρήματα ή η φήμη και το κέρδος δεν ανταλλάσσονται με τη ζωή, πως όσο πλούσιος κι αν είναι ένας άνθρωπος και όσο υψηλή κι αν είναι η θέση του, όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου φτωχοί και ασήμαντοι μπροστά στον θάνατο. Συνειδητοποιούν πως τα χρήματα δεν αγοράζουν ζωή, πως η φήμη και το κέρδος δεν δίνουν στον άνθρωπο τη δυνατότητα να γλιτώσει τον θάνατο και πως ούτε τα χρήματα ούτε η φήμη και το κέρδος μπορούν να επιμηκύνουν τη ζωή ενός ανθρώπου κατά ένα λεπτό, κατά ένα δευτερόλεπτο» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Τα λόγια του Θεού άγγιξαν την καρδιά μου. Δούλεψα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο για να κερδίσω χρήματα, μόνο και μόνο για να με θαυμάσουν οι άλλοι, και πίστευα ότι τα χρήματα θα μου έδιναν τα πάντα. Αλλά όταν άρχισα να ταλαιπωρούμαι από ασθένειες, τα χρήματα δεν μπόρεσαν να ανακουφίσουν τον πόνο μου. Τότε μόνο σκέφτηκα: «Τι να τα κάνω τα παραπάνω χρήματα αν είναι να χάσω τη ζωή μου; Τι να τον κάνω τον εφήμερο θαυμασμό και τους επαίνους των ανθρώπων αν είναι να πεθάνω;» Σκέφτηκα τους δύο πλούσιους γείτονές μου. Η μία έπαθε λευχαιμία στα τριάντα της, και παρόλο που ξόδεψε πολλά χρήματα, δεν μπόρεσε να θεραπευτεί. Τελικά, πέθανε κι άφησε πίσω της δύο μικρά παιδιά. Ένας άλλος γείτονας έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία στα σαράντα του, έμεινε φυτό και πέθανε μετά από λίγο καιρό. Όταν τα είδα αυτά, συνειδητοποίησα ότι τα λεφτά δεν μπορούν να παρατείνουν τη ζωή κανενός και κατάλαβα καλά ότι δεν έπρεπε να ρισκάρω τη ζωή μου για να βγάζω απλώς λεφτά. Μετά απ’ αυτό, άρχισα να εστιάζω στο καθήκον μου. Πέρα από τα καθήκοντά μου, ασκήθηκα στο να ηρεμώ ενώπιον του Θεού, να τρώω και να πίνω τα λόγια Του, και να εξοπλίζομαι με την αλήθεια. Σταδιακά βελτιώθηκαν τα αποτελέσματα του καθήκοντός μου, κι άρχισα να απολαμβάνω πολύ τη ζωή στην εκκλησία μαζί με όλους τους άλλους.

Μια μέρα, τελείωσα το καθήκον μου κι επέστρεψα στο μαγαζί. Ο σύζυγός μου μου έδωσε το δελτίο με τις πωλήσεις και παρατήρησα ότι δεν είχε καταγράψει μερικά προϊόντα. Όταν μίλησα με τον πελάτη, συνειδητοποίησα ότι ο σύζυγός μου δεν είχε καταγράψει αρκετά προϊόντα. Υπήρχε επίσης ένα τιμολόγιο στο οποίο έπρεπε να χρεώσει 500 γουάν κι αυτός χρέωσε μόνο 50 γουάν. Σκέφτηκα: «Πάντα ήξερα ότι ο σύζυγός μου ήταν απρόσεκτος και ότι συχνά χρεώνει λιγότερα και ότι δίνει προϊόντα τσάμπα. Έχουμε πελάτες που έρχονται να αγοράσουν προϊόντα κάθε μέρα και, μ’ αυτόν τον ρυθμό, κανένα ποσό δεν θα μας φτάσει για να καλύψουμε τις ζημιές. Φαίνεται πως το μαγαζί δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εμένα». Δυσκολεύτηκα να το ξεχάσω αυτό το θέμα. Τότε, συνειδητοποίησα ότι επικεντρωνόμουν στα χρήματα για άλλη μια φορά, οπότε αναρωτήθηκα: «Ξέρω ότι ο Θεός έχει προκαθορίσει πόσα χρήματα θα έχει ο καθένας. Γιατί, λοιπόν, δυσκολεύομαι να σταματήσω να επιδιώκω χρήματα;» Διάβασα ότι τα λόγια του Θεού λένε: «Το ρητό “Το χρήμα κινεί τον κόσμο” είναι μια φιλοσοφία του Σατανά. Επικρατεί σε μεγάλο βαθμό στους ανθρώπους, σε κάθε κοινωνία· θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι μια τάση. Κι αυτό επειδή έχει ενσταλαχτεί στην καρδιά του καθενός, ο οποίος στην αρχή δεν αποδεχόταν αυτό το ρητό, όμως στη συνέχεια το αποδέχτηκε σιωπηρά όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματική ζωή, και άρχισε να πιστεύει πως τα λόγια αυτά ήταν, στην πραγματικότητα, αληθινά. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία με την οποία διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους; Ίσως οι άνθρωποι να μην έχουν το ίδιο ποσοστό βιωματικής γνώσης αυτού του ρητού, αλλά ο καθένας έχει έναν διαφορετικό βαθμό ερμηνείας και αναγνώρισής του, με βάση τα όσα έχουν συμβεί γύρω του και τις προσωπικές εμπειρίες του. Δεν ισχύει αυτό; Ανεξάρτητα από το πόσο βαθιά είναι η εμπειρία που έχει ένας άνθρωπος με αυτό το ρητό, τι αρνητική επίδραση έχει ασκήσει στην καρδιά του; Οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο —και θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό περιλαμβάνει τον καθέναν από εσάς— αποκαλύπτουν κάτι από τη διάθεσή τους. Τι είναι αυτό; Είναι η λατρεία του χρήματος. Είναι εύκολο να ξεριζωθεί αυτό από τις καρδιές των ανθρώπων; Όχι, δεν είναι εύκολο! Αυτό δείχνει ότι η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά είναι πράγματι βαθιά! Ο Σατανάς χρησιμοποιεί το χρήμα για να δελεάσει τους ανθρώπους και τους διαφθείρει όλους ώστε να λατρεύουν το χρήμα και τα υλικά αγαθά. Και πώς εκδηλώνεται στους ανθρώπους αυτή η λατρεία του χρήματος; Δεν νομίζετε ότι σ’ αυτόν τον κόσμο δεν θα μπορούσατε να επιβιώσετε χωρίς χρήματα και ότι δεν θα μπορούσατε να περάσετε ούτε μία μέρα χωρίς αυτά; Το πόσα χρήματα έχουν οι άνθρωποι καθορίζει πόσο υψηλή είναι η θέση τους και πόσο αξιοσέβαστοι είναι. Οι φτωχοί δεν νιώθουν ότι μπορούν να σταθούν με το κεφάλι ψηλά και με περηφάνια, ενώ οι πλούσιοι έχουν υψηλή θέση, στέκονται με το κεφάλι ψηλά και με περηφάνια, και μπορούν να μιλούν δυνατά και να ζουν με αλαζονικό και αχαλίνωτο τρόπο. Τι αποφέρουν στους ανθρώπους αυτό το ρητό και αυτή η τάση; Δεν ισχύει ότι πολλοί άνθρωποι είναι πρόθυμοι να κάνουν την οποιαδήποτε θυσία για να βγάλουν χρήματα; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους κατά την επιδίωξη περισσότερου χρήματος; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να κάνουν το καθήκον τους και να ακολουθήσουν τον Θεό για χάρη του χρήματος; Το να χάσουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την αλήθεια και να σωθούν δεν συνιστά τη μεγαλύτερη απώλεια για τους ανθρώπους; Χρησιμοποιώντας απλώς αυτήν τη μέθοδο και αυτό το ρητό, ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο σε τέτοιον βαθμό. Δεν είναι κακόβουλη η πρόθεση του Σατανά;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι το να κυνηγάει κανείς τον πλούτο για να κερδίσει θαυμασμό δεν είναι κάτι θετικό, και ότι αυτή είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι ζουν για τα χρήματα και, μόλις αποκτήσουν κάποια, θέλουν περισσότερα. Η επιθυμία τους για πλούτο μόνο μεγαλώνει και, τελικά, πεθαίνουν για τα χρήματα και χάνουν την ευκαιρία να επιδιώξουν την αλήθεια και να σωθούν. Όταν ήμουν νέα, η οικογένειά μας ήταν φτωχή και οι γύρω μας μας κορόιδευαν, οπότε ένιωθα κατώτερη από τους άλλους. Όταν μεγάλωσα και ακόμα δεν κέρδιζα χρήματα, οι φίλοι και οι συγγενείς με περιφρονούσαν, και ένιωσα ακόμα πιο έντονα ότι η ζωή ήταν αφόρητη χωρίς χρήματα. Έτσι, έβαλα στόχο ζωής το να κερδίζω χρήματα. Ζούσα σύμφωνα με τα δηλητήρια «Τα χρήματα δεν είναι το παν, αλλά χωρίς αυτά, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα», «Τα χρήματα κάνουν τον κόσμο να γυρίζει», «Ο άνθρωπος πεθαίνει για τον πλούτο όπως τα πουλιά για την τροφή», και άλλα τέτοια δηλητήρια που ο Σατανάς ενσταλάζει στους ανθρώπους. Ήμουν πρόθυμη να υπομείνω οποιαδήποτε ταλαιπωρία, αρκεί να έβγαζα χρήματα, και δεν αναπαύτηκα ούτε όταν βρέθηκα στα πρόθυρα της παράλυσης από τη δισκοκήλη. Φοβόμουν ότι αν δεν δούλευα, θα κέρδιζα λιγότερα χρήματα, οπότε πίεζα συνεχώς τον εαυτό μου, λες κι έκανα ποδήλατο και δεν θα σταματούσα μέχρι να πέσω. Τελικά, η ασθένειά μου μου προκάλεσε τόσο πόνο που δεν ήθελα να ζήσω. Συνέχισα να ζω με αυτά τα σατανικά δηλητήρια, ακόμη και αφότου βρήκα τον Θεό. Αν και έκανα τα καθήκοντά μου, μέσα μου σκεφτόμουν μόνο πώς θα κερδίσω περισσότερα χρήματα. Έκανα μόνο τυπικά το καθήκον μου και σκότωνα την ώρα μου στις συναθροίσεις. Αυτό προκάλεσε απώλειες στη ζωή-είσοδο των αδελφών μου και εγώ δεν σημείωσα καμία πρόοδο. Ζούσα σύμφωνα με τα δηλητήρια του Σατανά κι αυτό μου έφερε μόνο πόνο και παραβάσεις καθώς έκανα το καθήκον μου. Ο τρόπος με τον οποίο ελέγχει ο Σατανάς τους ανθρώπους και τους οδηγεί στην καταστροφή είναι μέσω της επιδίωξής τους για πλούτο με στόχο να κερδίσουν τον θαυμασμό των άλλων. Δεν ήθελα πια να με βάζει σε πειρασμό ο Σατανάς και να χάνω τον χρόνο μου κυνηγώντας πλούτο. Έπρεπε να εστιάσω την ενέργειά μου στο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού και να κάνω τα καθήκοντά μου. Στη συνέχεια, άρχισα να επικεντρώνομαι λιγότερο στην επιχείρηση, πήγαινα στο μαγαζί όλο και πιο σπάνια και ένιωσα πολύ πιο χαλαρή τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ως κανονικοί άνθρωποι και ως άνθρωποι που επιζητάτε να αγαπήσετε τον Θεό, το να εισέλθετε στη βασιλεία και να καταστείτε μέλη του λαού του Θεού είναι το αληθινό μέλλον σας, καθώς και μια ζωή που έχει ύψιστη αξία και σημασία· κανείς δεν είναι πιο ευλογημένος από εσάς. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό, ζουν για τη σάρκα και για τον Σατανά, αλλά σήμερα, εσείς ζείτε για τον Θεό, και ζείτε για να ακολουθήσετε το θέλημά Του. Γι’ αυτό λέω ότι η ζωή σας είναι αυτό που έχει το μεγαλύτερο νόημα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Γνώρισε το νεότερο έργο του Θεού και ακολούθησε τα βήματά Του). Πρώτα, ζούσα για τη σάρκα και τα χρήματα, επιδίωκα τον θαυμασμό των άλλων, και βάδιζα προς την καταστροφή μου. Πλέον μπορούσα να ακολουθήσω τον Θεό, να επιδιώξω την αλήθεια και να εκπληρώσω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον. Αυτή είναι η πιο πολύτιμη και ουσιαστική ζωή. Πρέπει να εστιάσω τις σκέψεις μου στην επιδίωξη της αλήθειας και στα καθήκοντά μου, και πρέπει να κάνω καλά τα καθήκοντά μου για να ξεπληρώσω την αγάπη του Θεού.

Μια μέρα, ο σύζυγός μου ήρθε στο σπίτι και μου είπε ότι είχε ανοίξει μια υπεραγορά στην περιοχή μας, και ότι το τμήμα μάρκετινγκ ήθελε να ξεκινήσει προσελκύοντας μεγάλους εμπόρους για να αναπτυχθεί. Πρόσφεραν πολύ ευνοϊκούς όρους σε μεγάλους εμπόρους όπως ήμασταν εμείς. Μας παραχωρούσαν τρία χρόνια δωρεάν ενοίκιο και δωρεάν χώρο στην αποθήκη. Ο σύζυγός μου συζήτησε το θέμα μαζί μου κι ήθελε να αγοράσουμε απόθεμα για να το πουλήσουμε εκεί. Είπε ότι θα είχαμε σίγουρα κέρδη. Μπήκα λίγο στον πειρασμό και σκέφτηκα: «Δεν είναι χρυσή αυτή η ευκαιρία που μας έτυχε; Τώρα πληρώνουμε δεκάδες χιλιάδες γουάν ενοίκιο κάθε χρόνο. Αν ασχοληθούμε με τη χονδρική και τη λιανική πώληση σε αυτήν τη νέα αγορά, είναι σίγουρο ότι η επιχείρησή μας θα πάει πολύ καλά, και μόλις βγάλουμε περισσότερα λεφτά, θα μπορέσουμε να αγοράσουμε ένα καλύτερο σπίτι κι ένα πιο ωραίο αμάξι. Οι συγγενείς και οι φίλοι μας θα μας θαυμάζουν και θα μας ζηλεύουν ακόμα περισσότερο!» Αν συμφωνούσα, όμως, ο σύζυγός μου κι εγώ θα έπρεπε να διευθύνουμε δύο ξεχωριστά μαγαζιά. Αν και θα βγάζαμε πολύ περισσότερα χρήματα, σίγουρα θα είχαμε περισσότερη δουλειά και θα κουραζόμασταν περισσότερο από πριν. Σκέφτηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Κάθε βήμα του έργου που επιτελεί ο Θεός πάνω στους ανθρώπους εξωτερικά φαίνεται να είναι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, σαν να γεννιούνται από ανθρώπινες ρυθμίσεις ή από ανθρώπινη αναστάτωση. Αλλά πίσω από κάθε βήμα του έργου και καθετί που συμβαίνει, υπάρχει ένα στοίχημα του Σατανά ενώπιον του Θεού, και όλα απαιτούν από τους ανθρώπους να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό. Πάρε τη δοκιμασία του Ιώβ για παράδειγμα: Στα παρασκήνια, ο Σατανάς έβαζε ένα στοίχημα με τον Θεό. Αυτό που συνέβη στον Ιώβ ήταν οι πράξεις των ανθρώπων και η αναστάτωση των ανθρώπων. Πίσω από κάθε βήμα του έργου που κάνει ο Θεός σ’ εσάς είναι το στοίχημα του Σατανά με τον Θεό —πίσω απ’ αυτό υπάρχει μια μάχη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού και συνειδητοποίησα το εξής: «Δεν είναι αυτό πειρασμός του Σατανά; Αν ανοίξουμε κι άλλο κατάστημα, μπορεί να κερδίσουμε περισσότερα χρήματα και να γίνουμε ακόμα πιο γνωστοί, αλλά δεν θα έχω χρόνο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού ούτε να κάνω τα καθήκοντά μου. Δεν θα χάσω έτσι την ευκαιρία μου να σωθώ;» Σκέφτηκα αυτό που είχε πει ο Κύριος Ιησούς: «Τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;» (Κατά Ματθαίον 16:26). Αυτό ήταν απολύτως σωστό. Όσα χρήματα κι αν έβγαζα, τι νόημα θα είχαν αν έχανα τη ζωή μου; Ο Θεός με είχε ήδη ευλογήσει αρκετά, οπότε δεν έπρεπε να δαπανώ όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στο να κερδίζω χρήματα. Κατανόησα την πρόθεση του Θεού και έπεισα τον σύζυγό μου να εγκαταλείψει την ιδέα να ανοίξουμε νέο μαγαζί στην υπεραγορά. Προς έκπληξή μου, ο σύζυγός μου συμφώνησε και ένιωσα ένα βαθύ αίσθημα γαλήνης στην καρδιά μου. Η απελευθέρωσή μου από τα δεσμά του χρήματος είναι αποτέλεσμα των λόγων του Θεού που εργάζονται μέσα μου!