Του Γιανγκ Λι, Κίνα

Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι έχουν πολύ λίγη λογική. Έχουν υπερβολικές απαιτήσεις από τον Θεό, ζητούν απ’ Αυτόν πάρα πολλά. Δεν έχουν το παραμικρό ίχνος λογικής. Απαιτούν συνέχεια από τον Θεό να κάνει το ένα ή το άλλο και είναι ανίκανοι να υποταχθούν πλήρως σ’ Αυτόν ή να Τον λατρέψουν. Αντιθέτως, έχουν παράλογες απαιτήσεις απ’ Αυτόν ανάλογα με τις προτιμήσεις τους […] Οι άνθρωποι έχουν απίστευτα χαμηλή λογική, δεν συμφωνείτε; Όχι μόνο δεν μπορούν να υποταχθούν πλήρως στις ενορχηστρώσεις και στα σχέδια του Θεού ή να αποδεχθούν ό,τι προέρχεται από τον Θεό, αλλά αντιθέτως, προβάλλουν και περισσότερες απαιτήσεις στον Θεό. Πώς μπορούν να είναι πιστοί στον Θεό άνθρωποι που έχουν τέτοιες απαιτήσεις; Πώς μπορούν να υποταχθούν στα σχέδια του Θεού; Πώς μπορούν να αγαπήσουν τον Θεό; Όλοι οι άνθρωποι έχουν απαιτήσεις για το πώς να τους αγαπάει ο Θεός, πώς να τους ανέχεται, πώς να τους φυλάει, πώς να τους προστατεύει και πώς να τους φροντίζει, αλλά κανένας τους δεν έχει απαιτήσεις για το πώς να αγαπούν οι ίδιοι τον Θεό, πώς να Τον σκέφτονται, πώς να Τον νοιάζονται, πώς να Τον ικανοποιούν, πώς να Τον έχουν στην καρδιά τους και πώς να Τον λατρεύουν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Παλιότερα που είχα διαβάσει αυτό το χωρίο με τα λόγια του Θεού, δεν το είχα συγκρίνει με τον εαυτό μου. Νόμιζα ότι ο Θεός μιλούσε για εκείνους τους πιστούς που επιζητούσαν απλώς να φάνε ψωμί για να κορέσουν την πείνα τους, ότι μόνο οι άνθρωποι σαν κι αυτούς θα είχαν διαρκώς απαιτήσεις από τον Θεό και θα απαιτούσαν χάρη και ευλογίες από Εκείνον. Όσο για μένα, είχα φάει και είχε πιει τόσα λόγια του Θεού, ήξερα ότι ήμουν δημιούργημα και ότι όφειλα να καταλαμβάνω τη θέση ενός δημιουργήματος, και ήξερα πως ασχέτως αν με ευλογούσε ή όχι ο Θεός και ασχέτως αν διαμόρφωνε ευνοϊκές ή αντίξοες συνθήκες, θα έπρεπε να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Του. Με μια τέτοια κατανόηση και βλέψη, θεωρούσα ότι μπορούσα να υποταχθώ στον Θεό και ότι δεν είχα καμία απαίτηση από Εκείνον. Τούτη τη φορά, ήταν η ασθένεια του γιου μου που με ώθησε τελικά να διακρίνω ξεκάθαρα το αληθινό μου ανάστημα και το γεγονός της διαφθοράς μου.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, ο γιος μου γύρισε από το σπίτι της γιαγιάς του και εκείνη είπε ότι είχε παχύνει. Είδα τα βλέφαρά του λίγο πρησμένα, γενικά κάτι δεν πήγαινε καλά. Του είπα να βγάλει το μπλουζάκι και το παντελόνι του για να τον εξετάσω, και είδα ότι τα πόδια του ήταν πολύ πρησμένα και το δέρμα σ’ εκείνη την περιοχή γυάλιζε. Όταν ζούληξα το πόδι του, δημιουργήθηκε μια κοιλότητα, και δεν επανήλθε αμέσως, όπως θα γινόταν σε έναν φυσιολογικό άνθρωπο. Ξαφνικά, σκέφτηκα κάτι που έλεγαν συχνά οι ηλικιωμένοι: «Τα αγόρια φοβούνται τα πρησμένα πόδια, τα κορίτσια το πρησμένο κεφάλι». Αυτό σημαίνει ότι αν ένα αγόρι έχει πρησμένα πόδια, πρέπει να πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια. Είχα ένα κακό προαίσθημα μέσα στην καρδιά μου. Σίγουρα ο γιος μου έπασχε από σοβαρή ασθένεια. Την επομένη, πήγαμε τον γιο μας στο νεφρολογικό νοσοκομείο της επαρχίας. Ο γιατρός είπε ότι μπορεί να έχει νεφρωσικό σύνδρομο. Μια τέτοια ασθένεια ρίχνει πολύ τα επίπεδα των πρωτεϊνών στο σώμα και ανεβάζει πολύ τα επίπεδα της κρεατινίνης. Ο ασθενής θα γίνεται όλο και πιο αδύναμος και, αν χειροτερέψει, θα παρουσιάσει ουραιμία. Θυμήθηκα πως στην κινεζική ιατρική, λένε ότι τα νεφρά είναι το έμφυτο θεμέλιο του ατόμου. Αν κάτι πάθει το νεφρό, έχει άμεση επιρροή στην υγεία του παιδιού. Αν δεν μπορούσε να θεραπευτεί αυτή η αρρώστια, ο γιος μου δεν θα μπορούσε να πάει σχολείο όπως τα κανονικά παιδιά και θα είχε επίσης πρόβλημα στο να παντρευτεί. Όταν τα συλλογίστηκα όλα αυτά, ανησύχησα πολύ και σκέφτηκα: «Ο γιος μου είναι μόλις 14 χρονών, έχει πολύ δρόμο μπροστά του. Όντως θα μαστίζεται πάντα από αρρώστιες; Πώς να τ’ αντέξει αυτό ένα παιδί της ηλικίας του; Δεν μπορώ να κάτσω με σταυρωμένα χέρια ενώ ο γιος μου είναι άρρωστος, πρέπει να φροντίσω να θεραπευτεί, ακόμα κι αν χρειαστεί να πουλήσουμε το σπίτι και τα χωράφια μας». Στο νοσοκομείο, περίμενα εναγωνίως τη διάγνωση του γιου μου. Μέσα μου προσευχόμουν ασταμάτητα στον Θεό. Καθώς προσευχόμουν, θυμήθηκα ότι την προηγούμενη μέρα ήταν να φιλοξενήσω μια συνάθροιση στο σπίτι μου. Δεν καθυστερούσα το καθήκον μου; Ένιωσα μεγάλη αυτομεμψία, γιατί σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσα να αφήσω την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου μου να μπει εμπόδιο στη διοργάνωση των συναθροίσεων. Η σύζυγός μου βρισκόταν στο νοσοκομείο για να φροντίσει τον γιο μου, οπότε πήγα πρώτος στο σπίτι και φιλοξένησα συναθροίσεις, ενώ παράλληλα εργαζόμουν.

Αργότερα, ο γιος μου διαγνώστηκε με νεφρωσικό σύνδρομο. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Αυτό που φοβόμουν περισσότερο είχε πλέον επιβεβαιωθεί. Στο εξής, ο γιος μου δεν θα μπορούσε να πάει κανονικά στο σχολείο και θα μπορούσε να μείνει μόνο στο νοσοκομείο. Πώς θα το άντεχε αυτό ένα παιδί της ηλικίας του; Καθώς το σκεφτόμουν αυτό, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Εκείνες τις μέρες, ένιωθα ένα τεράστιο βάρος στην καρδιά και δεν μπορούσα να μη σκέφτομαι: «Από τότε που αποδέχτηκα το έργο του Θεού, δεν έχω κάνει καμία έκκληση στον Θεό ως προς τα ζητήματα της σάρκας. Τι καλά που θα ήταν αν, αυτήν τη φορά, ο Θεός μού έκανε τη χάρη και γιάτρευε πλήρως τον γιο μου!» Ήθελα πολύ να προσευχηθώ στον Θεό και να Του ζητήσω να απαλλάξει τον γιο μου από την αρρώστια, αλλά ήξερα πως το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι το έργο της κρίσης και της παίδευσης, της δοκιμασίας και του εξευγενισμού. Στόχο έχει την κάθαρση της διεφθαρμένης διάθεσης της ανθρωπότητας. Δεν θα ήταν σύμφωνο με την πρόθεση του Θεού να Του ζητήσω κάτι τέτοιο. Μόλις, όμως, σκέφτηκα την αρρώστια του γιου μου, συνέχισα να διατηρώ την ελπίδα ότι ο Θεός θα του έδειχνε εύνοια λόγω της «υποταγής» μου. Αν γινόταν αυτό, ο γιος μου δεν θα αναγκαζόταν να υπομείνει τέτοιον πόνο. Συνέχισα να ελπίζω για κάποιο καιρό, αλλά η υγεία του γιου μου δεν παρουσίασε καμία βελτίωση. Παρόλο που επιφανειακά δεν καθυστερούσα το καθήκον μου, το έκανα με πολύ βαριά καρδιά. Για να ξεπεράσω τον πόνο μου, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να προσεύχομαι στον Θεό, να Τον αναζητώ, και να τρώω και να πίνω τα λόγια Του.

Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το μόνο που επιδιώκεις είναι να είσαι σε θέση να κερδίσεις ειρήνη αφού πιστέψεις στον Θεό —να είναι τα παιδιά σου απαλλαγμένα από ασθένειες, να έχει ο σύζυγός σου μια καλή δουλειά, να βρει ο γιος σου μια καλή σύζυγο, να βρει η κόρη σου έναν καλό σύζυγο, να οργώνουν τα βοοειδή και τα άλογά σου καλά τη γη, να έρθει μια χρονιά καλού καιρού για τις καλλιέργειές σου. Αυτό επιδιώκεις. Η επιδίωξή σου είναι μόνο να ζεις με άνεση —να μην συμβούν ατυχήματα στην οικογένειά σου, να σε προσπεράσουν οι άνεμοι, να μην αγγίξουν τα χαλίκια το πρόσωπό σου, να μην πλημμυρίσει η σοδειά της οικογένειάς σου— να μην επηρεαστείς από οποιαδήποτε συμφορά, να ζήσεις στην “αγκαλιά του Θεού”, να ζήσεις σε μια άνετη φωλιά. Ένας δειλός όπως εσύ, ο οποίος πάντα επιδιώκει τα σαρκικά, έχει καρδιά, έχει πνεύμα; Δεν είσαι απλώς ένα θηρίο; Σου παραχωρώ την αληθινή οδό, χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα, όμως δεν την επιδιώκεις. Εξακολουθείς να είσαι ένας από εκείνους που πιστεύουν στον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Τα λόγια του Θεού που διάβασα διαπέρασαν την καρδιά μου. Ο Θεός είχε πετύχει διάνα, εκθέτοντας την οπτική μου όσον αφορά την επιδίωξη ευλογιών κατά την πίστη μου στον Θεό. Μόλις επιβεβαιώθηκε ότι ο γιος μου είχε νεφρωσικό σύνδρομο, επιφανειακά, έκανα ό,τι μπορούσα για να μη θέσω απαιτήσεις από τον Θεό στις προσευχές μου, αλλά μέσα μου, ήλπιζα να με λυπηθεί ο Θεός λόγω της «υποταγής» μου και να απαλλάξει τον γιο μου από την αρρώστια. Όταν ο Θεός δεν ικανοποίησε τις απαιτήσεις μου, πόνεσε η καρδιά μου και δεν αναζήτησα τα διδάγματα που θα έπρεπε να πάρω από αυτό που μου συνέβη. Τι διαφορά είχα από εκείνους τους θρησκευόμενους; Αυτό που επιδίωκα στην πίστη μου ήταν ακόμα να ψάχνω να βρω ψωμί για να κορέσω την πείνα μου, και αυτό δεν ήταν καθόλου σύμφωνο με την πρόθεση του Θεού. Όταν το αναλογίστηκα αυτό, ντράπηκα πολύ και μίσησα τον εαυτό μου που δεν επιδίωκα την αλήθεια και που είχα τέτοιες απαιτήσεις από τον Θεό. Πραγματικά δεν είχα καμία απολύτως λογική. Προσευχήθηκα στον Θεό μέσα μου: «Θεέ μου! Είμαι πρόθυμος να εναποθέσω την ασθένεια του γιου μου σ’ Εσένα, και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Σου. Δώσε μου, Σε παρακαλώ, αίσθημα φορτίου και πίστη, ώστε να κάνω καλά το καθήκον μου και να Σε ικανοποιήσω». Μετά την προσευχή, ένιωσα την καρδιά μου λίγο πιο γαλήνια και ήρεμη.

Τον Μάρτιο του 2016, ανέλαβα ηγετικά καθήκοντα στην εκκλησία. Κάποιους μήνες μετά, ο γιος μου υποτροπίασε ξανά. Δεν μπορούσε να αποβάλει κάποια ούρα, γεγονός που του προκάλεσε οίδημα σε όλο του το σώμα. Όταν το είδα αυτό, ήμουν απολύτως συντετριμμένος. Ένα άλλοτε υγιές παιδί σαν κι αυτόν είχε καταλήξει με κάποιον τρόπο σε τέτοια κατάσταση. Τόσες υποτροπές που παθαίνει, πότε θα μπορέσει να γίνει καλά; Σκέφτηκα: «Ίσως φταίει που δεν κάνω αρκετά πράγματα στο καθήκον μου. Αν δαπανήσω λίγη περισσότερη προσπάθεια, μήπως βελτιωθεί λίγο η κατάστασή του;» Κι έτσι, άρχισα να κάνω το καθήκον μου με περισσότερη ενέργεια. Με μεγάλη μου έκπληξη, ο γιος μου άρχισε να καλυτερεύει σιγά σιγά. Ήμουν ιδιαίτερα ευγνώμων στον Θεό και έκανα το καθήκον μου ακόμα πιο προσεκτικά, φέρνοντας κάποια αποτελέσματα σε διάφορες εργασίες. Ο καιρός πέρασε, και το φθινόπωρο του 2016, η κατάσταση του γιου μου χειροτέρεψε αναπάντεχα. Μέρα με τη μέρα ο οργανισμός του κατακρατούσε όλο και περισσότερα ούρα και σχεδόν όλα τα υγρά συσσωρεύονταν μέσα στο σώμα του. Είχε πρηστεί τόσο πολύ που το πρόσωπό του είχε αλλάξει σχήμα και τα μάτια του είχαν γίνει σαν στενές σχισμές. Αγνώριστος είχε γίνει. Τα πόδια του ήταν σαν ελέφαντα, το δέρμα του γυάλιζε έντονα, και ίσα που μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Όταν εμείς λείπαμε για να κάνουμε τα καθήκοντά μας, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να παίζει όλη την ώρα στο κινητό του. Όταν ετοιμαζόμασταν να τον πάμε στο νοσοκομείο, έλεγε με ωριμότητα: «Δεν πρόκειται να καλυτερέψει η αρρώστια μου. Δεν υπάρχει λόγος να πάμε. Κάντε ό,τι έχετε να κάνετε». Ευχόμουν να υπέμενα εγώ όλον αυτόν τον πόνο στη θέση του, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Χωρίς να το καταλάβω, παραπονέθηκα στον Θεό και σκέφτηκα: «Θεέ μου! Δεν είμαι ούτε ο Ιώβ ούτε ο Πέτρος, δεν έχω τόσο μεγάλο ανάστημα. Επιπλέον, όλον αυτόν τον καιρό, δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω το καθήκον μου. Γιατί δεν γίνεται καλύτερα ο γιος μου; Ακόμα κι αν δεν μπορέσει να γίνει αμέσως καλά, θα αρκεστώ στο να μη χειροτερεύει σταθερά». Καθώς το συλλογιζόμουν αυτό, συνειδητοποίησα ότι παραπονιόμουν πως ο Θεός ήταν άδικος. Αναστατώθηκα πολύ και προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Θεέ μου! Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να Σου παραπονιέμαι έτσι, αλλά στ’ αλήθεια δεν μπορώ να το ξεπεράσω όλο αυτό και δεν ξέρω τι μαθήματα πρέπει να αντλήσω. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με σ’ αυτό το ζήτημα».

Μετά την προσευχή, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός ούτε σημαίνει πως θα λάβεις αυτό που αξίζεις για το έργο σου, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Ωστόσο, αν δεν βλέπουν κάτι να εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις τους —αν πρόκειται για κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε δυσκολεύονται να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν ο Θεός είχε καταστρέψει τον Ιώβ τότε, οι άνθρωποι δεν θα έλεγαν ότι είναι δίκαιος. Στην πραγματικότητα, είτε οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί είτε όχι, και είτε έχουν διαφθαρεί βαθιά είτε όχι, οφείλει ο Θεός να δικαιολογηθεί όταν τους καταστρέφει; Οφείλει να εξηγήσει στους ανθρώπους πού βασίζεται και το κάνει αυτό; Πρέπει ο Θεός να πει στους ανθρώπους τους νόμους που έχει θεσπίσει; Δεν χρειάζεται. Στα μάτια του Θεού, κάποιος που είναι διεφθαρμένος και επιρρεπής στο να αντιστέκεται στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός θα είναι ενδεδειγμένο, και όλα γίνονται σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Θεού. Αν ήσουν δυσάρεστος στα μάτια του Θεού, και αν Εκείνος έλεγε ότι δεν σε χρειάζεται μετά τη μαρτυρία σου και γι’ αυτό σε κατέστρεφε, θα ήταν αυτό η δικαιοσύνη Του; Και αυτό θα ήταν δικαιοσύνη. Μπορεί να μην είσαι σε θέση να το κατανοήσεις αυτό τώρα από άποψη γεγονότων, αλλά πρέπει να το κατανοήσεις ως προς το δόγμα. Τι θα λέγατε, η καταστροφή του Σατανά από τον Θεό αποτελεί έκφραση της δικαιοσύνης Του; (Ναι.) Τι θα γινόταν αν ο Θεός επέτρεπε στον Σατανά να παραμείνει; Δεν τολμάτε να πείτε, έτσι δεν είναι; Η ουσία του Θεού είναι δικαιοσύνη. Αν και δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς αυτό που κάνει ο Θεός, όλα όσα κάνει είναι δίκαια· απλώς οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Όταν ο Θεός έδωσε τον Πέτρο στον Σατανά, πώς αποκρίθηκε ο Πέτρος; “Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που κάνεις, αλλά όλα όσα κάνεις περιέχουν τις αγαθές προθέσεις Σου· υπάρχει δικαιοσύνη σε όλα. Πώς να μη δοξάσω τη σοφία και τις πράξεις Σου;” Τώρα θα πρέπει να καταλαβαίνετε ότι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός δεν καταστρέφει τον Σατανά την ώρα της σωτηρίας του ανθρώπου είναι για να μπορέσουν οι άνθρωποι να δουν καθαρά πώς και σε ποιο βαθμό τούς έχει διαφθείρει ο Σατανάς και πώς τους εξαγνίζει και τους σώζει ο Θεός. Τελικά, όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν την αλήθεια και δουν καθαρά το αποκρουστικό πρόσωπο του Σατανά, καθώς και την τερατώδη αμαρτία της διαφθοράς τους από τον Σατανά, ο Θεός θα καταστρέψει τον Σατανά, δείχνοντάς τους τη δικαιοσύνη Του. Η χρονική στιγμή της καταστροφής του Σατανά εμπεριέχει τη διάθεση και τη σοφία του Θεού. Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι δίκαια. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι σε θέση να το αντιληφθούν αυτό, δεν θα πρέπει να κρίνουν αυθαίρετα. Αν κάτι που κάνει Εκείνος φαίνεται στους ανθρώπους παράλογο ή έχουν αντιλήψεις γι’ αυτό, και μετά λένε ότι Εκείνος δεν είναι δίκαιος, τότε φέρονται εντελώς παράλογα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν ήταν όπως νόμιζα ότι ήταν, δηλαδή αμερόληπτη, λογική και ισόνομη. Νόμιζα ότι από τη στιγμή που οι άνθρωποι μπορούσαν να κάνουν κάποια καθήκοντα, ο Θεός θα έπρεπε να τους παρέχει εύνοια, και ότι όσο περισσότερο οι άνθρωποι μπορούσαν να πληρώσουν κάποιο τίμημα για τα καθήκοντά τους, τόσο περισσότερο θα έπρεπε να τους ευλογεί ο Θεός. Αυτές οι απόψεις για τον κόσμο είναι συναλλακτικές και δεν συνάδουν ριζικά με την αλήθεια. Η ουσία του Θεού είναι δίκαιη. Όλα όσα κάνει αποτελούν φυσική αποκάλυψη της δίκαιης διάθεσής Του. Σκέφτηκα τον Ιώβ που είχε φόβο Θεού και απέφευγε το κακό, και ήταν ένας τέλειος άνθρωπος στα μάτια του Θεού. Με βάση τις αντιλήψεις του ανθρώπου, δεν θα έπρεπε να αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τους πειρασμούς του Σατανά, αλλά ο Θεός άφησε να του συμβούν τέτοια πράγματα. Παρόλο που αυτό δεν συμφωνούσε με τις αντιλήψεις του ανθρώπου, οδήγησε την πίστη του Ιώβ στην τελείωση. Είδα ότι είτε ο Θεός ευλογούσε τους ανθρώπους είτε τους στερούσε κάτι, είτε τους αποκάλυπτε είτε τους οδηγούσε στην τελείωση, όλα αυτά ήταν αποκαλύψεις της δίκαιης ουσίας του Θεού, και όλοι πρέπει να υποτάσσονται σ’ αυτές και να τις αποδέχονται. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να χρησιμοποιούν το πόσο δαπανούν τον εαυτό τους ως κεφάλαιο για να λένε στον Θεό τι να κάνει. Εγώ, όμως, δεν καταλάβαινα τη δικαιοσύνη του Θεού. Όταν δαπανούσα λίγο τον εαυτό μου στο καθήκον μου και έβλεπα ότι η κατάσταση του γιου μου βελτιωνόταν, πίστευα ότι ο Θεός είναι δίκαιος κι ότι ήμουν ενεργητικός στο καθήκον μου. Όταν ο γιος μου υποτροπίασε και η κατάστασή του χειροτέρευε όλο και περισσότερο, παραπονέθηκα για τον Θεό και θεώρησα πως οι δοκιμασίες στις οποίες με υπέβαλλε ήταν πολύ δύσκολες. Άρχισα να επιχειρηματολογώ με τον Θεό και να Του εναντιώνομαι. Αυτό έδειξε ότι όριζα τη δικαιοσύνη του Θεού με βάση το αν θα λάμβανα χάρη και ευλογίες επειδή εργαζόμουν σκληρά και δαπανούσα τον εαυτό μου. Ο ορισμός μου ήταν γεμάτος από συναλλαγές και ανταλλαγές. Δεν είχα απαιτήσεις από τον Θεό ανάλογα με τις αντιλήψεις μου; Δεν έκανα σε καμία περίπτωση το καθήκον μου ως δημιούργημα, και δεν είχα σε καμία περίπτωση τη συνείδηση και τη λογική που θα έπρεπε να έχει ένα δημιούργημα. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Θέλω να γίνω κάποιος που έχει συνείδηση και λογική, και να κάνω καλά το καθήκον μου για να Σε ικανοποιήσω. Για ποιον λόγο Σε παρανοώ και παραπονιέμαι για Σένα κάθε φορά που μου συμβαίνουν πράγματα που δεν μου αρέσουν; Σε παρακαλώ, Θεέ μου, καθοδήγησέ με να καταλάβω τον εαυτό μου ως προς αυτό το θέμα».

Αργότερα, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Από τον καιρό που πρωτοάρχισε ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, θεωρεί τον Θεό ως το κέρας της Αμάλθειας, έναν ελβετικό σουγιά, και θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο πιστωτή του Θεού, λες και είναι έμφυτο δικαίωμα και υποχρέωσή του να ζητά ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, ενώ οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώσει ο Θεός είναι να προστατεύει και να φροντίζει τον άνθρωπο, και να του παρέχει αυτά που χρειάζεται. Έτσι βασικά αντιλαμβάνονται τις τρεις λέξεις “πίστη στον Θεό” όλοι όσοι πιστεύουν στον Θεό, και αυτή είναι η βαθύτερή τους κατανόηση της έννοιας της πίστης στον Θεό. Από τη φύση-ουσία του ανθρώπου ως την υποκειμενική του επιδίωξη, δεν υπάρχει τίποτα που να σχετίζεται με τον φόβο Θεού. Ο σκοπός για τον οποίο ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τη λατρεία του Θεού. Τουτέστιν, ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ την πρόθεση να έχει φόβο Θεού και να Τον λατρεύει κατά την πίστη του στον Θεό, και δεν έχει καταλάβει ποτέ ότι η πίστη στον Θεό απαιτεί τέτοια πράγματα» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). «Τι πρόβλημα υπάρχει που οι άνθρωποι έχουν συνεχώς απαιτήσεις από τον Θεό; Και τι πρόβλημα υπάρχει που έχουν συνεχώς αντιλήψεις για Εκείνον; Τι περικλείει η φύση του ανθρώπου; Έχω διαπιστώσει πως, ό,τι κι αν τους συμβαίνει κι ό,τι κι αν αντιμετωπίζουν, οι άνθρωποι μονίμως προστατεύουν τα συμφέροντά τους και ανησυχούν για τη σάρκα τους, ενώ πάντα ψάχνουν λόγους και δικαιολογίες που τους βολεύουν. Δεν αναζητούν ούτε αποδέχονται την αλήθεια στο ελάχιστο, και ό,τι κάνουν το κάνουν για να δικαιολογούν τη σάρκα τους και να κάνουν σχέδια για χάρη των δικών τους προοπτικών. Ζητούν πάντα χάρη από τον Θεό, θέλοντας να κερδίσουν ό,τι πλεονεκτήματα μπορούν. Γιατί οι άνθρωποι προβάλλουν τόσο πολλές απαιτήσεις στον Θεό; Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους άπληστοι και ότι, ενώπιον του Θεού, δεν έχουν καθόλου λογική. Σε ό,τι κάνουν οι άνθρωποι —είτε προσεύχονται είτε συναναστρέφονται είτε κάνουν κήρυγμα— αυτό που σκέφτονται, και αυτό που επιδιώκουν και λαχταρούν, είναι πάντα μόνο να απαιτούν και να ζητούν πράγματα από τον Θεό, ελπίζοντας ότι ίσως κερδίσουν κάτι από Αυτόν. Κάποιοι λένε ότι “αυτό οφείλεται στην ανθρώπινη φύση”, πράγμα που ισχύει. Επιπλέον, το ότι οι άνθρωποι προβάλλουν υπερβολικά πολλές απαιτήσεις στον Θεό και έχουν υπερβολικά πολλές εξωφρενικές επιθυμίες αποδεικνύει ότι στερούνται παντελώς συνείδησης και λογικής. Όλοι απαιτούν και ζητούν πράγματα για χάρη του εαυτού τους ή προσπαθούν να δικαιολογηθούν και να βρουν προφάσεις για τον εαυτό τους —τα κάνουν όλα αυτά για τον εαυτό τους. Σε πολλά πράγματα, φαίνεται ότι αυτά που κάνουν οι άνθρωποι δεν έχουν καμία λογική, πράγμα που αποδεικνύει πλήρως ότι η σατανική λογική του “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” έχει γίνει ήδη φύση του ανθρώπου. Ποιο είναι το πρόβλημα όταν οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό; Έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά σε τέτοιο βαθμό που κατά την πίστη τους στον Θεό, δεν Τον αντιμετωπίζουν διόλου ως Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό). Τα λόγια αυτά διαπέρασαν βαθιά την καρδιά μου. Ήμουν ακριβώς το είδος του ανθρώπου που είχε εκθέσει ο Θεός. Έβλεπα τον εαυτό μου ως πιστωτή του Θεού και δεν θεωρούσα τον Θεό Δημιουργό. Θυμάμαι πως, όσο καιρό πίστευα στον Κύριο, όταν απολάμβανα τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, πίστευα ότι αρκεί οι άνθρωποι να προσεύχονται στον Θεό και να Τον επικαλούνται στις δυσκολίες, κι Εκείνος θα ικανοποιήσει τις επιθυμίες τους, επειδή δεν υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο από την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Από τότε που αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, κατάλαβα από τα λόγια του Θεού ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός και ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να διατυπώνουν παράλογες απαιτήσεις ζητώντας Του να τους δώσει χάρη και ευλογίες. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχε αλλάξει ακόμα η οπτική μου για την απόκτηση ευλογιών. Ας πάρουμε για παράδειγμα την αρρώστια του γιου μου: Στην αρχή, μπορούσα να την εμπιστευτώ στον Θεό, και όταν είδα ότι η κατάσταση του γιου μου είχε βελτιωθεί κάπως, θεώρησα πως ο Θεός νοιαζόταν πραγματικά για εμάς. Πίστευα ότι αν επέμενα στο καθήκον μου και ο Θεός με έβλεπε να δαπανώ τον εαυτό μου, τότε ίσως ο γιος μου να καλυτέρευε. Επειδή με έλεγχαν αυτές οι προθέσεις, ήμουν εξαιρετικά ενεργητικός όταν έκανα το καθήκον μου. Όταν όμως, όσο δαπανούσα τον εαυτό μου, δεν έβγαιναν τα επιθυμητά αποτελέσματα και η ασθένεια του γιου μου χειροτέρευε όλο και περισσότερο, δεν μπορούσα παρά να παραπονεθώ κατά του Θεού. Πίστευα ότι έπρεπε να παίρνω τα εύσημα που έκανα κάποια καθήκοντα και πλήρωνα ένα μικρό τίμημα, ότι αυτό μου έδινε το δικαίωμα να παζαρεύω με τον Θεό. Κατάλαβα ότι πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου για να λάβω ευλογίες κι οφέλη, κι όχι απλώς για να ικανοποιήσω τον Θεό. Η φύση μου ήταν πραγματικά πολύ εγωιστική! Ως δημιούργημα, είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να πιστεύει κανείς στον Θεό και να Τον λατρεύει, αλλά εγώ πάντα έκρυβα μέσα μου τις δικές μου προθέσεις και απαιτήσεις. Εξαπατούσα τον Θεό σε ό,τι κι αν έκανα. Μια τέτοια πίστη δεν θα μπορούσε ποτέ να αποσπάσει τον έπαινο του Θεού. Ντράπηκα πολύ και ένιωσα τεράστιες ενοχές. Το μόνο που ήθελα ήταν να επιστρέψω στον Θεό, να αναλάβω τη θέση του δημιουργήματος και να βάλω μυαλό, να πάψω να έχω απαιτήσεις από τον Θεό, να μην παραπονιέμαι εναντίον Του, και να Του εμπιστευθώ τον γιο μου.

Στα τέλη του 2018, έπρεπε να εγκαταλείψω το σπίτι μου επειδή κινδύνευε η ασφάλειά μου. Τότε ήταν που ο γιος μου, επειδή έπαιρνε για μεγάλο διάστημα φάρμακα με ορμόνες, διαγνώστηκε με οστεονέκρωση της μηριαίας κεφαλής. Δεν μπορούσε να ισιώσει τη μέση του στο περπάτημα και για να περπατήσει έπρεπε να βάλει τα δύο χέρια στα γόνατα. Παρόλο που ήξερα ότι η σύζυγός μου ήταν εκεί για να τον φροντίζει και δεν μπορούσα να βοηθήσω σε τίποτα στο σπίτι, η κατάσταση του γιου μου δεν έπαυε να μου προκαλεί τεράστιο πόνο, και σκεφτόμουν: «Ο γιος μου δεν έχει ξεπεράσει καν την προηγούμενη αρρώστια του και τώρα έχει και καινούργια! Τι να κάνω; Να φύγω από το σπίτι;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ λυπόμουν, και ήλπιζα να κάνει ο Θεός ένα θαύμα που θα έφερνε την κατάσταση του γιου μου υπό έλεγχο το ταχύτερο δυνατό. Διαισθάνθηκα αμυδρά ότι είχα για ακόμα μια φορά απαιτήσεις από τον Θεό, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό σιωπηρά μέσα μου, ζητώντας Του να με προστατέψει για να μπορέσω να παραμείνω σταθερός στη θέση μου ως δημιούργημα και να υποταχθώ σε αυτές τις συνθήκες. Μετά την προσευχή, μάζεψα μερικά ρούχα και έφυγα από το σπίτι.

Όσον καιρό έλειπα, κάποιες φορές σκεφτόμουν τον γιο μου, κι αυτό με αναστάτωνε κάπως όταν έκανα το καθήκον μου. Προσευχόμουν, λοιπόν, στον Θεό, και έτρωγα και έπινα τα λόγια Του. Διάβασα τα λόγια του Θεού που έλεγαν: «Εκτός από το να τον γεννήσουν και να τον μεγαλώσουν, η ευθύνη που φέρουν οι γονείς στη ζωή κάποιου είναι απλώς να του παρέχουν εξωτερικά ένα περιβάλλον για να μεγαλώσει και τίποτα παραπάνω, επειδή μόνο ο προκαθορισμός του Δημιουργού σχετίζεται με τη μοίρα οποιουδήποτε ανθρώπου. Το τι είδους μέλλον θα έχει κάποιος δεν μπορεί να το ελέγξει κανένας άνθρωπος· είναι προκαθορισμένο πολύ καιρό πριν, και ούτε καν οι γονείς κάποιου δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τη μοίρα του. Όσον αφορά τη μοίρα, όλοι είναι ανεξάρτητοι· ο καθένας έχει τη δική του μοίρα. Έτσι, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν καθόλου τη μοίρα του στη ζωή ούτε μπορούν να κάνουν οτιδήποτε για να τον βοηθήσουν όσον αφορά τον ρόλο που παίζει στη ζωή. Μπορεί να πει κανείς ότι, σε όποια οικογένεια κι αν είναι προκαθορισμένο να γεννηθεί κανείς και σε όποιο περιβάλλον κι αν μεγαλώνει, αυτά δεν είναι παρά οι προϋποθέσεις για την ολοκλήρωση της αποστολής του στη ζωή. Δεν καθορίζουν σε καμία περίπτωση τη μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή ή το είδος του πεπρωμένου εντός του οποίου ολοκληρώνει την αποστολή του. Επομένως, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν στην ολοκλήρωση της αποστολής του στη ζωή ούτε μπορεί κανένας συγγενής να τον βοηθήσει να εκπληρώσει τον ρόλο του στη ζωή. Το πώς ολοκληρώνει κανείς την αποστολή του και το είδος του περιβάλλοντος διαβίωσης στο οποίο αναλαμβάνει τον ρόλο του εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τη μοίρα του στη ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός έχει την κυριαρχία επί της μοίρας του κάθε ανθρώπου και τη ρυθμίζει. Ο καθένας στη διάρκεια της ζωής του πρέπει να υποστεί κάποια βάσανα και κανένας άλλος δεν μπορεί να τα υποστεί στη θέση του. Όσο για τον γιο μου, το μόνο που μπορούσα να κάνω εγώ ήταν να τον μεγαλώσω μέχρι να ενηλικιωθεί και να εκπληρώσω την ευθύνη μου. Σε ό,τι αφορά τις δυσκολίες που έπρεπε να υπομείνει στη διάρκεια της ζωής του και το πώς θα κατέληγε η ζωή του, όλα αυτά βρίσκονταν στα χέρια του Θεού. Δεν μπορούσα ούτε να τα καθορίσω ούτε να τα αλλάξω. Παλιότερα, όταν ήμουν στο σπίτι, φρόντιζα λίγο τον γιο μου και του θύμιζα να παίρνει εγκαίρως τα φάρμακά του, αλλά παρ’ όλα αυτά, βρέθηκε να έχει και την οστεονέκρωση. Όσο κι αν τον φρόντιζα ή του έκανα παρέα, δεν θα άλλαζαν τα βάσανα που έπρεπε να υπομείνει ο γιος μου. Ακόμα κι αν έμενα στο πλευρό του, το μόνο που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν να του κρατάω συντροφιά και να του προσφέρω λίγη παρηγοριά. Δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να καθορίσω αν θα χειροτέρευε ή θα καλυτέρευε η αρρώστια του. Έπρεπε να εμπιστευτώ τον γιο μου στον Θεό. Το μόνο σωστό ήταν να αφήσω τον Θεό να έχει την κυριαρχία πάνω σ’ αυτό το θέμα και να το κανονίσει. Με αυτήν τη σκέψη, κατάφερα να νιώσω λίγο πιο απελευθερωμένος και να βρω την ηρεμία μου κατά την εκτέλεση του καθήκοντος.

Αργότερα, η γυναίκα μου μου έστειλε ένα γράμμα που έλεγε ότι ο γιος μου είχε ξαναμπεί στο νοσοκομείο. Όταν είδα ότι ο γιος μου είχε υποτροπιάσει ξανά, ταράχτηκα πολύ και προσευχήθηκα στον Θεό. Είπα ότι ήμουν πρόθυμος να Του εμπιστευθώ τον γιο μου και να αφήσω Εκείνον να έχει την κυριαρχία και να τακτοποιήσει τα πάντα. Αυτό που όφειλα να κάνω ήταν απλώς να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, και να κάνω καλά το καθήκον μου. Όταν προσευχήθηκα έτσι στον Θεό, χωρίς να θέτω πλέον απαιτήσεις από Αυτόν, ένιωσα ιδιαίτερα γαλήνιος και ήρεμος, και μπόρεσα να κάνω το καθήκον μου με την καρδιά μου.