Της Τζιαν Σι, Κίνα

Είμαι υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο στην εκκλησία μου. Τον Φεβρουάριο του 2023, ο επικεφαλής μού είπε ότι ο διάκονος του ποτίσματος, ο αδελφός Γουάνγκ Τάο, είχε αναφέρει κάποια προβλήματα στο ευαγγελικό έργο. Ορισμένοι κήρυκες του ευαγγελίου ήταν επιπόλαιοι στο έργο τους. Παρέδιδαν τους νέους πιστούς στους ποτιστές για να τους ποτίσουν χωρίς να έχουν συναναστραφεί σαφώς σχετικά με την αλήθεια για το έργο του Θεού ή να έχουν επιλύσει τις αντιλήψεις τους. Αυτό προκαλούσε πολλές δυσκολίες στο έργο του ποτίσματος. Επιπλέον, οι κήρυκες του ευαγγελίου δεν έγραφαν με σαφήνεια πότε μπορούσαν οι νέοι πιστοί να παραβρεθούν στις συναθροίσεις, πράγμα που δυσκόλευε τις έγκαιρες διευθετήσεις και καθυστερούσε τις συναθροίσεις των νέων πιστών. Αφού τα άκουσα όλα από τον επικεφαλής, παραδέχτηκα ότι υπήρχαν αυτά τα προβλήματα. Αλλά το ότι ο Γουάνγκ Τάο είχε αναφέρει τα προβλήματα στον επικεφαλής απευθείας δυσκολεύτηκα να το αποδεχτώ. Τα προβλήματα αφορούσαν τους κήρυκες του ευαγγελίου κι υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο ήμουν εγώ. Τι άποψη θα σχημάτιζε για μένα ο επικεφαλής, με όλα αυτά τα προβλήματα που είχαν προκύψει; Συνειδητοποίησα ότι έλεγχα το έργο με επιπόλαιο τρόπο. Όσον αφορά τον τρόπο που συναναστρέφονταν και έδιναν μαρτυρία οι κήρυκες του ευαγγελίου ή το πώς κατανοούσαν την αλήθεια σχετικά με το έργο του Θεού οι νέοι πιστοί, δεν έκανα προσεκτική έρευνα πάνω σ’ αυτές τις λεπτομέρειες. Αν, όμως, παραδεχόμουν αυτά τα προβλήματα, ο επικεφαλής δεν θα με έλεγε ανίκανη και ανεύθυνη και ανάξια των καθηκόντων μου; Δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι το πρόβλημα ήταν δικό μου. Ήξερα, όμως, ότι αυτή η κατάσταση ήταν λάθος και αντιστεκόμουν στην κατάσταση που είχε ορίσει και σχεδιάσει ο Θεός, οπότε, προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό και του ζήτησα να προστατεύσει την καρδιά μου, ώστε να μη διαφωνήσω και να αποδεχτώ την υπόδειξη του αδελφού μου όπως έπρεπε. Μετά την προσευχή μου, η καρδιά μου ηρέμησε λίγο, και επικοινώνησα με τους κήρυκες του ευαγγελίου για να συζητήσουμε τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα.

Πριν περάσει πολύς καιρός, ήρθε να μου μιλήσει ξανά ο επικεφαλής και μου είπε: «Ο Γουάνγκ Τάο ανέφερε ξανά κάποια προβλήματα των κηρύκων του ευαγγελίου. Άλλοι αδελφοί και αδελφές αναφέρουν επίσης προβλήματα. Πώς κάνουν τώρα τα καθήκοντά τους οι κήρυκες του ευαγγελίου; Επιλύθηκαν εκείνα τα προβλήματα;» Όταν άκουσα τις διαδοχικές ερωτήσεις του επικεφαλής, αναστατώθηκα πολύ και σκέφτηκα: «Ο επικεφαλής πρέπει να νομίζει ότι δεν έχω αίσθημα φορτίου και εργασιακές ικανότητες. Πώς θα ήταν αλλιώς δυνατό να μην έχουν επιλυθεί ακόμα αυτά τα προβλήματα; Πρέπει να έχουν όλοι κακή άποψη για μένα». Όταν είδα τα προβλήματα που είχε επισημάνει ξανά ο Γουάνγκ Τάο στην επιστολή του, δεν μπορούσα να ηρεμήσω για να κάνω έναν απολογισμό και να αναλογιστώ τα προβλήματα. Συνέχισα να βρίσκω μέσα μου δικαιολογίες, κι έφτασα στο σημείο να κατηγορήσω τον Γουάνγκ Τάο: «Γιατί δεν έκανες απευθείας σ’ εμένα τα σχόλιά σου; Γιατί πήγες και μίλησες στον επικεφαλής; Επιπλέον, τις θρησκευτικές αντιλήψεις των νέων πιστών οι οποίες δεν είχαν απαλειφθεί δεν μπορούν και οι ποτιστές να συναναστραφούν για να τις επιλύσουν; Δεν έχει γραφτεί ξεκάθαρα πότε συναθροίζονται μερικοί πιστοί. Αν, όμως, οι ποτιστές είχαν αίσθημα φορτίου, δεν θα μπορούσαν απλώς να επικοινωνήσουν με τους νέους πιστούς για να συνεννοηθούν καλύτερα; Γιατί δεν λύνεις τα προβλήματα των ποτιστών κι επικεντρώνεσαι μόνο στους κήρυκες του ευαγγελίου;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο ένιωθα πικρία και αντιστεκόμουν, και αναρωτιόμουν γιατί ο Γουάνγκ Τάο είχε εμμονή μαζί μας. Ήθελα να γράψω μια επιστολή για να επισημάνω τα προβλήματά του και να εκφράσω τα συναισθήματά μου, αλλά ήξερα ότι αυτό θα τον πλήγωνε. Έπνιξα, λοιπόν, τα συναισθήματά μου και δεν έγραψα κάτι. Όταν αποκάλυψα αυτήν την κατάσταση, φοβήθηκα κάπως, και ένιωσα ότι η στάση μου δεν ήταν σωστή. Παραδέχτηκα, λοιπόν, απρόθυμα τα ελαττώματά μου. Με αυτόν τον τρόπο, θέλησα να προστατεύσω την εικόνα που είχε ο επικεφαλής για μένα. Μετά ένιωθα συνέχεια πολύ πεσμένη. Ήξερα ότι δεν είχα διδαχτεί τίποτα κι ότι προσπαθούσα να εξαπατήσω τον επικεφαλής. Εξακολουθούσα, όμως, να εκφράζω την προκατάληψή μου ενάντια στον Γουάνγκ Τάο μπροστά στις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν, και εκτονωνόμουν λέγοντας όλα όσα είχα στο μυαλό μου. Έτσι, οι αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν έγιναν κι εκείνες προκατειλημμένες με τον Γουάνγκ Τάο και άρχισαν να λένε ότι ήταν θερμόαιμος. Όταν άκουσα τις αδελφές να με υποστηρίζουν, πήρα θάρρος και συνέχισα να αναφέρω τα προβλήματα του Γουάνγκ Τάο. Ήθελα να δείξω σε όλους ότι η εμφάνιση αυτών των αποκλίσεων και λαθών δεν ήταν πρόβλημα μόνο των κηρύκων του ευαγγελίου αλλά και του Γουάνγκ Τάο, και ότι η ευθύνη έπρεπε να μοιραστεί σε όλους. Ένιωθα μεγάλες ενοχές όταν τα έλεγα αυτά —έβγαζα υπερβολικά συμπεράσματα για ανθρώπους και πράγματα! Ήθελα να σταματήσω να συμπεριφέρομαι έτσι, αλλά δεν μπορούσα να ξεπεράσω αυτό το εμπόδιο. Σκέφτηκα τότε ότι ο Γουάνγκ Τάο ανέφερε τα προβλήματα των κηρύκων του ευαγγελίου για να βελτιωθεί το έργο, ενώ εγώ αντιστεκόμουν και επιχειρηματολογούσα, πράγμα που ήταν αντίθετο στην πρόθεση του Θεού. Προσευχήθηκα λοιπόν στον Θεό: «Θεέ μου, ο αδελφός Γουάνγκ Τάο έκανε καλά που επισήμανε τα προβλήματα με την επιστολή του. Εγώ, όμως, αντιστάθηκα και δεν ήμουν πρόθυμη να αποδεχτώ αυτά τα πράγματα, και εστίασα στον αδελφό μου. Θεέ μου, επιθυμώ να αλλάξω αυτήν την κατάσταση· Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με». Αφότου προσευχήθηκα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ένα ζήτημα το οποίο, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να συμβαίνει τυχαία, πρέπει να το βλέπεις μέσα σου ως εξής: “Αυτό δεν συνέβη τυχαία· το έστησε ο Θεός. Αυτό το ζήτημα συνέβη για κάποιον λόγο κι έχει μια αιτία. Δεν είναι κάτι που θα μπορούσαν να στήσουν οι άνθρωποι· προέρχεται από τον Θεό”. Πώς θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις, λοιπόν; Αρκεί μήπως να μην έχεις παράπονα, να μη βρίσκεις δικαιολογίες γι’ αυτό και απλώς να υποταχθείς; Θα πρέπει ν’ αναζητήσεις την πρόθεση του Θεού σ’ αυτό το ζήτημα, ν’ αναζητήσεις την αλήθεια που θα πρέπει να κάνεις πράξη, καθώς και τι απαιτεί ο Θεός και πώς να ενεργείς με τρόπο που συνάδει με την πρόθεση του Θεού» (Συναναστροφή του Θεού). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός έχει ενορχηστρώσει και διευθετήσει όλα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα, κι ότι από πίσω κρύβονται οι προθέσεις του Θεού. Είτε μου κάνουν προτάσεις είτε με κλαδεύουν, ο Θεός διαμορφώνει αυτές τις καταστάσεις για να δει ότι μπορώ να υποταχθώ όταν μου συμβαίνουν πράγματα κι ότι μπορώ να αναζητήσω την αλήθεια. Αν δεν αποδεχτώ αυτά τα πράγματα από τον Θεό και συνεχίσω να επικρίνω ανθρώπους και πράγματα, δεν θα διδαχτώ τίποτα και θα συνεχίσω να ζω ζημιωμένη σε μια κατάσταση απόγνωσης. Όταν ο Γουάνγκ Τάο επισήμανε τα προβλήματά μου, εγώ τα απέρριψα, αντιστάθηκα σε όσα είχε πει και διαφώνησα. Παραπονέθηκα ότι είχε εμμονή μαζί μας. Η αλήθεια ήταν ότι δεν αντιστεκόμουν στο συγκεκριμένο άτομο, αλλά στην πραγματικότητα τα είχα βάλει με τον Θεό και φερόμουν παράλογα, δεν ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ σ’ αυτές τις καταστάσεις και να αντλήσω διδάγματα. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ηρέμησα λιγάκι. Έγινα πρόθυμη να κάνω ειλικρινή αυτοκριτική και να αναζητήσω την αλήθεια.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Πώς εκδηλώνεται κυρίως η διάθεση κάποιου που αποστρέφεται την αλήθεια; Αρνείται να αποδεχτεί το κλάδεμα. Το να μην αποδέχεται κανείς το κλάδεμα είναι ένα είδος κατάστασης που φανερώνεται μέσα από μια διάθεση αποστροφής προς την αλήθεια. Όταν κλαδεύονται αυτοί οι άνθρωποι, προβάλλουν ιδιαίτερη αντίσταση μέσα τους. Σκέφτονται: “Δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα! Δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα!” ή “Γιατί δεν κλαδεύετε κανέναν άλλο; Γιατί τα βάζετε μ’ εμένα;” Τι σημαίνει να αποστρέφεται κανείς την αλήθεια; Αποστρέφεται κανείς την αλήθεια όταν αδιαφορεί για οτιδήποτε έχει να κάνει με θετικά πράγματα, με την αλήθεια, με τις απαιτήσεις του Θεού ή τις προθέσεις Του. Μερικές φορές νιώθει αποτροπιασμό γι’ αυτά τα πράγματα· άλλες τα περιφρονεί· άλλες υιοθετεί μια ασεβή και αδιάφορη στάση, μην παίρνοντάς τα στα σοβαρά, αντιμετωπίζοντάς τα με επιπολαιότητα και απερίσκεπτα· τα αντιμετωπίζει με μια στάση που δεν δείχνει την παραμικρή υπευθυνότητα. Η κύρια εκδήλωση της αποστροφής απέναντι στην αλήθεια δεν είναι μόνο ο αποτροπιασμός που νιώθει κάποιος όταν ακούει την αλήθεια. Τέτοιοι άνθρωποι νιώθουν επίσης αποτροπιασμό για τα θετικά πράγματα. Ακόμη κι αν κατανοούν λίγο την αλήθεια, δεν είναι πρόθυμοι να την κάνουν πράξη, επιλέγοντας να τραπούν σε φυγή ή να κάνουν πίσω όταν θα έπρεπε να την κάνουν πράξη. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ό,τι κι αν κάνουν δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια. […] Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν πολύ καλά μέσα τους ότι τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια, ότι είναι θετικά πράγματα, και ότι η άσκηση της αλήθειας μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη διάθεση των ανθρώπων και να τους καταστήσει ικανούς να ικανοποιήσουν τις προθέσεις του Θεού. Παρ’ όλα αυτά, δεν τα αποδέχονται ούτε τα κάνουν πράξη. Αυτό σημαίνει ότι αποστρέφονται την αλήθεια. Ποιους έχετε δει να έχουν τη διάθεση της αποστροφής απέναντι στην αλήθεια; (Τους δύσπιστους.) Είναι πολύ ξεκάθαρο ότι οι δύσπιστοι αποστρέφονται την αλήθεια. Ο Θεός δεν μπορεί με τίποτα να σώσει αυτούς τους ανθρώπους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο γνωρίζοντας κανείς τα έξι είδη διεφθαρμένων διαθέσεων σημαίνει ότι έχει αληθινή αυτογνωσία). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ανεξάρτητα από τις καταστάσεις που αντιμετωπίζει κάποιος ή τα προβλήματα που του επισημαίνονται, εάν αντιστέκεται και φέρνει συνέχεια αντιρρήσεις ή αν δεν είναι πρόθυμος να αποδεχτεί τα προβλήματά του, αποκαλύπτει μια διάθεση αποστροφής προς την αλήθεια. Αυτή είναι μια εκδήλωση ενός δύσπιστου. Αναρωτήθηκα γιατί ο Θεός χαρακτήριζε εκδήλωση ενός δύσπιστου την αποστροφή προς την αλήθεια. Όποιος πιστεύει πραγματικά στον Θεό και έχει τον Θεό στην καρδιά του, πιστεύει ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι μέρος της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού, και μπορεί να υποταχθεί και να αντλήσει διδάγματα. Ωστόσο, οι δύσπιστοι δεν πιστεύουν στον Θεό ή στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του· διαφωνούν ή ψάχνουν για δικαιολογίες όταν τους συμβαίνουν πράγματα. Αποκαλύπτουν μονάχα απόψεις των απίστων και δεν αναζητούν καθόλου την αλήθεια. Όταν το σκέφτηκα αυτό, φοβήθηκα. Αν και διάβαζα τα λόγια του Θεού και προσευχόμουν κάθε μέρα, όταν συνέβαιναν πράγματα, δεν τα αποδεχόμουν από τον Θεό ούτε αναζήτησα την αλήθεια. Δεν έλεγα ότι πίστευα στον Θεό, ενώ ενεργούσα χωρίς Εκείνον; Αυτού του είδους η πίστη δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό ή τα λόγια Του. Δεν συμπεριφερόμουν ακριβώς όπως ένας δύσπιστος; Η κατάσταση αυτή με τρόμαξε! Αναλογίστηκα πως όταν ο Γουάνγκ Τάο επισήμανε τα προβλήματα, εγώ δεν τα αποδέχτηκα για να κάνω αυτοκριτική ή να αναλύσω τις αποκλίσεις στα καθήκοντά μου. Αντ’ αυτού, έψαξα για δικαιολογίες, κι είπα ότι υπήρχαν προβλήματα και στο έργο του ποτίσματος για το οποίο ήταν εκείνος υπεύθυνος. Έκανα και παράπονα ότι ο Γουάνγκ Τάο έκανε ό,τι μπορούσε για να με δυσκολέψει και ότι ανέφερε τα προβλήματα στον επικεφαλής για να με ταπεινώσει. Δεν αποδέχτηκα σε καμία περίπτωση αυτά τα πράγματα από τον Θεό και συνέχισα να ψάχνω για εξωτερικούς λόγους. Δεν πρέπει να έχει αυτήν τη στάση ένας πιστός. Ένας δύσπιστος ή ένας άπιστος έχει αυτήν τη στάση όταν αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις. Θυμήθηκα ότι ο Γουάνγκ Τάο μού είχε αναφέρει αυτά τα ζητήματα στο παρελθόν, αλλά εγώ απέτυχα να τα επιλύσω έγκαιρα κι έτσι τα ανέφερε στον επικεφαλής. Εγώ, όμως, αντιστάθηκα και δεν αποδέχτηκα τίποτα. Είπα, μάλιστα, ότι προσπαθούσε να μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Συνειδητοποίησα πόσο παράλογη ήμουν και κατάλαβα ότι αν συνέχιζα έτσι, ο Θεός θα με αποστρεφόταν και θα με απέκλειε. Φοβήθηκα και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό. Του ζήτησα να με βοηθήσει να αλλάξω γρήγορα αυτήν την κατάσταση, να υποταχθώ ειλικρινά και να την αποδεχτώ, και να αντλήσω διδάγματα.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Η αρχέτυπη στάση των αντίχριστων απέναντι στο κλάδεμα είναι η σθεναρή άρνησή τους να το αποδεχθούν ή να το παραδεχθούν. Ανεξάρτητα από το πόσο κακό κάνουν ή πόση βλάβη προξενούν στο έργο του οίκου του Θεού και στη ζωή-είσοδο του εκλεκτού λαού του Θεού, δεν αισθάνονται την παραμικρή μεταμέλεια ούτε ότι οφείλουν το οτιδήποτε. Από αυτή την άποψη, διαθέτουν οι αντίχριστοι ανθρώπινη φύση; Σίγουρα όχι. Προκαλούν κάθε είδους ζημιά στον εκλεκτό λαό του Θεού και φέρνουν τέτοιο κακό στο έργο της εκκλησίας —ο εκλεκτός λαός του Θεού μπορεί να το δει αυτό ξεκάθαρα και μπορεί να δει τη διαδοχή των πονηρών έργων των αντίχριστων. Και όμως οι αντίχριστοι δεν αποδέχονται ούτε αναγνωρίζουν αυτό το γεγονός· αρνούνται πεισματικά να παραδεχτούν ότι σφάλλουν ή ότι είναι υπεύθυνοι. Δεν είναι αυτό μια ένδειξη ότι αποστρέφονται την αλήθεια; Σε τέτοιον βαθμό αποστρέφονται την αλήθεια οι αντίχριστοι· όσο πολλά κακά πράγματα κι αν κάνουν, αρνούνται πεισματικά να τα παραδεχτούν και παραμένουν ανυποχώρητοι μέχρι τέλους. Αυτό αποδεικνύει επαρκώς ότι οι αντίχριστοι δεν παίρνουν ποτέ στα σοβαρά το έργο του οίκου του Θεού ούτε αποδέχονται ποτέ την αλήθεια. Δεν έχουν έρθει για να πιστέψουν στον Θεό· είναι υπηρέτες του Σατανά που έχουν έρθει για να αναστατώσουν και να διαταράξουν το έργο του οίκου του Θεού. Στις καρδιές των αντίχριστων υπάρχει μόνο η φήμη και η θέση. Πιστεύουν ότι αν αναγνώριζαν το σφάλμα τους, τότε θα έπρεπε να αναλάβουν την ευθύνη και τότε η θέση και η φήμη τους θα υπονομεύονταν σοβαρά. Ως εκ τούτου, αντιστέκονται με τη στάση του τύπου “αρνήσου μέχρι να πεθάνεις”. Όσο κι αν τους εκθέτουν ή τους αναλύουν οι άνθρωποι, εκείνοι καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να το αρνηθούν. Είτε η άρνησή τους είναι εσκεμμένη είτε όχι, εν ολίγοις, από μια άποψη, αυτές οι συμπεριφορές εκθέτουν τη φύση-ουσία των αντίχριστων που αποστρέφονται και μισούν την αλήθεια. Από μια άλλη άποψη, δείχνει πόσο πολύ οι αντίχριστοι εκτιμούν τη δική τους θέση, τη φήμη και τα συμφέροντά τους. Εν τω μεταξύ, ποια είναι η στάση τους απέναντι στο έργο και τα συμφέροντα της εκκλησίας; Είναι μια στάση περιφρόνησης και ανευθυνότητας. Στερούνται κάθε συνείδησης και λογικής. Δεν καταδεικνύει αυτά τα ζητήματα η αποφυγή ευθυνών των αντίχριστων; Από τη μια πλευρά, η αποφυγή ευθυνών αποδεικνύει τη φύση-ουσία των αντίχριστων που αποστρέφονται και μισούν την αλήθεια, ενώ από την άλλη πλευρά, δείχνει την έλλειψη συνείδησης, λογικής και ανθρώπινης φύσης. Όσο κι αν βλάπτεται η ζωή-είσοδος των αδελφών από την αναστάτωση και από το κακό που τους κάνουν, δεν κατηγορούν τον εαυτό τους και κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να τους κάνει να νιώσουν άσχημα. Τι είδους πλάσμα είναι αυτό; Ακόμα και η παραδοχή ενός μικρού μέρους του λάθους τους θα μετρούσε σαν να έχουν λίγη συνείδηση και λογική, αλλά οι αντίχριστοι δεν διαθέτουν ούτε αυτήν την ελάχιστη ποσότητα ανθρώπινης φύσης. Συνεπώς, τι θα λέγατε ότι είναι αυτοί; Οι αντίχριστοι είναι στην ουσία τους διάβολοι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι έχουν στην καρδιά τους μόνο τη δική τους υπόληψη και θέση. Αντιστέκονται και εναντιώνονται στους άλλους που τους καθοδηγούν και τους εκθέτουν. Ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι τα προβλήματα που επισημαίνουν οι άλλοι είναι πραγματικά, και ότι πράγματι επηρεάζουν και βλάπτουν το έργο της εκκλησίας και τη ζωή-είσοδο των αδελφών, εξακολουθούν να αρνούνται να τα αποδεχτούν, δεν νιώθουν ενοχές ούτε σκέφτονται να αλλάξουν κάτι. Ο Θεός λέει ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι υπηρέτες του Σατανά και διάβολοι! Αναλογίστηκα όσα αποκάλυπτα εκείνη την περίοδο. Όταν είδα ότι ο Γουάνγκ Τάο ανέφερε στον επικεφαλής τις παρεκκλίσεις στο έργο το δικό μου και των κηρύκων του ευαγγελίου, ένιωσα ότι έκανε ό,τι μπορούσε για να με ταπεινώσει. Για να προστατεύσω την υπόληψη και τη θέση μου, διαφωνούσα συνεχώς και προσπάθησα να δικαιολογήσω τον εαυτό μου, αλλά δεν έκανα αυτοκριτική ούτε έλυσα τα προβλήματα του έργου. Αργότερα, όταν είδα ότι ο επικεφαλής έλαβε πολύ σοβαρά υπόψη τα προβλήματα και τις αποκλίσεις που επισήμανε ο Γουάνγκ Τάο, και ένιωσα ότι είχε πληγωθεί η υπόληψη και η θέση μου, σκέφτηκα να γράψω στον Γουάνγκ Τάο για να του δώσω ένα μάθημα και να εκφράσω τα προσωπικά μου παράπονα, ώστε να φοβηθεί και να μην αναφέρει ξανά τα προβλήματά μου. Επίσης, κατηγόρησα και επέκρινα τον Γουάνγκ Τάο μπροστά στις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν, είπα πράγματα παραπλανητικά για να αποφύγω την ευθύνη μου και τις έκανα να αναπτύξουν προκαταλήψεις εναντίον του Γουάνγκ Τάο για να τις φέρω με το μέρος μου. Όταν ο επικεφαλής μού έστειλε επιστολή για να μου υπενθυμίσει τα προβλήματα, είπα κάποια λόγια αυτογνωσίας από ανάγκη για να τον εξαπατήσω, και να προστατέψω την υπόληψη και τη θέση μου. Είδα ότι είχα μια σοβαρή διάθεση αποστροφής για την αλήθεια! Ο Γουάνγκ Τάο επισήμανε τις αποκλίσεις μου στο καθήκον, κι αυτό έδειχνε ότι λάμβανε υπόψη τις προθέσεις του Θεού, ότι ήταν υπεύθυνος και ότι είχε αίσθημα δικαιοσύνης. Επειδή, όμως, καταπάτησε την περηφάνια και τη θέση μου, όχι μόνο δεν δέχτηκα τις προτάσεις του, αλλά μπέρδεψα και το σωστό με το λάθος, και τον έκρινα και τον μείωσα μπροστά τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν. Δεν επέτρεπα σε κανέναν να επισημάνει τις αποκλίσεις στο έργο μου και, όταν κάποιος το έκανε αυτό και καταπάτησε τα προσωπικά μου συμφέροντα, όχι μόνο δεν τις αναγνώρισα και δεν τις αποδέχτηκα, αλλά έκκρινα και τον άλλον ως εχθρό μου, και αποκάλυψα μια κακόβουλη διάθεση αποστροφής της αλήθειας. Ο Θεός εκθέτει πως όταν οι αντίχριστοι αποφεύγουν την ευθύνη, δεν δείχνουν μόνο μια έλλειψη αποδοχής της αλήθειας. Δείχνουν και ότι απαξιώνουν το έργο της εκκλησίας και ότι δεν έχουν ανθρώπινη φύση. Σκέφτηκα ότι όλο αυτό το διάστημα λάμβανα υπόψη μόνο τα προσωπικά μου συμφέροντα και όχι το έργο της εκκλησίας. Δεν ένιωθα ταραχή ούτε ενοχές που επηρέαζα το έργο του ποτίσματος ή που καθυστερούσα τις συναθροίσεις των νέων πιστών, και είδα ότι για χάρη των προσωπικών μου συμφερόντων, είχα γίνει πραγματικά εγωίστρια και αδιάφορη, και δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση. Ως διάκονος του ευαγγελίου, έπρεπε να είχα αποδεχτεί την επίβλεψη των αδελφών μου για να προωθήσω καλύτερα το ευαγγελικό έργο. Για να προστατεύσω, όμως, την υπόληψη και τη θέση μου, όχι μόνο δεν αποδεχόμουν καμιά καθοδήγηση ή βοήθεια, αλλά παρότρυνα και τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν να αναπτύξουν προκαταλήψεις εναντίον του Γουάνγκ Τάο. Έπαιζα αρνητικό ρόλο και δεν ενεργούσα για το καλό της εκκλησίας! Αν δεν το άλλαζα αυτό, ο Θεός τελικά θα με αποστρεφόταν. Σκέφτηκα αυτά τα πράγματα και στενοχωρήθηκα πολύ. Συνειδητοποίησα ότι ήταν καλό που οι αδελφοί και οι αδελφές με επέβλεπαν στο καθήκον μου, αφού το έκαναν αυτό για να με βοηθήσουν να διορθώσω άμεσα τις αποκλίσεις στο καθήκον μου και να κάνω καλά το έργο της εκκλησίας. Εάν είχα αποδεχτεί τις προτάσεις του Γουάνγκ Τάο νωρίτερα, σίγουρα αυτά τα προβλήματα του έργου θα είχαν επιλυθεί εδώ και καιρό.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Όταν αναζητάς την αλήθεια, θα πρέπει να την αναζητάς από πολλούς. Εάν κάποιος έχει κάτι να πει, θα πρέπει να τον ακούσεις και να πάρεις στα σοβαρά όλα όσα λέει. Μην τον αγνοήσεις, ούτε να τον σνομπάρεις, επειδή αυτό σχετίζεται με θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο του καθήκοντός σου και πρέπει να το χειριστείς σοβαρά. Αυτή είναι η σωστή στάση, η σωστή κατάσταση. Όταν είσαι στη σωστή κατάσταση και δεν αποκαλύπτεις τη διάθεση του να αποστρέφεσαι την αλήθεια και να τη μισείς, τότε η άσκηση του είδους αυτού θα υποκαταστήσει τη διεφθαρμένη διάθεσή σου. Έτσι κάνεις πράξη την αλήθεια. Εάν κάνεις πράξη την αλήθεια κατ’ αυτόν τον τρόπο, τι καρπούς θα αποφέρει αυτό; (Θα καθοδηγούμαστε από το Άγιο Πνεύμα.) Το ότι θα λάβεις την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος είναι μία πτυχή. Μερικές φορές το ζήτημα θα είναι πολύ απλό και θα μπορεί να διευθετηθεί χρησιμοποιώντας απλώς το μυαλό σου. Αφού ολοκληρώσουν οι άλλοι τις προτάσεις τους και εσύ αποκτήσεις κατανόηση, θα μπορείς να διορθώσεις τα πράγματα και να ενεργήσεις σύμφωνα με τις αρχές. Οι άλλοι μπορεί να σκεφτούν ότι δεν είναι και σπουδαίο το ζήτημα, όμως για τον Θεό είναι μεγάλο θέμα. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή, όταν ασκείσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο, για τον Θεό είσαι άτομο που μπορεί να κάνει πράξη την αλήθεια, άτομο που αγαπά την αλήθεια, άτομο που δεν αποστρέφεται την αλήθεια —όταν ο Θεός βλέπει μέσα στην καρδιά σου, βλέπει και τη διάθεσή σου, και αυτό είναι σπουδαίο ζήτημα. Με άλλα λόγια, όταν κάνεις το καθήκον σου και ενεργείς παρουσία του Θεού, όλα αυτά που βιώνεις και αποκαλύπτεις είναι αλήθεια-πραγματικότητες που θα πρέπει να κατέχουν οι άνθρωποι. Οι στάσεις, οι σκέψεις και οι καταστάσεις σου σε οτιδήποτε κάνεις είναι ό,τι πιο σημαντικό για τον Θεό, και είναι αυτά που εξετάζει εξονυχιστικά ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν ζει κανείς συχνά ενώπιον του Θεού μπορεί να έχει μια κανονική σχέση μαζί Του). Μέσα από αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, κατάλαβα ότι όταν οι αδελφοί και οι αδελφές προσφέρουν προτάσεις ή με κλαδεύουν, πρέπει πρώτα να τους ακούω τηρώντας μια στάση αναζήτησης. Δεν μπορώ απλώς να τους αγνοώ ή να επιχειρηματολογώ ή να δικαιολογώ τον εαυτό μου. Όταν δεν καταλαβαίνω κάτι, πρέπει να αναζητώ από τους αδελφούς και τις αδελφές με στάση αποδοχής της αλήθειας. Έτσι κάνει όποιος αγαπάει την αλήθεια. Όλα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα γίνονται με την πρόθεση του Θεού, και ο Θεός δεν βλέπει μόνο αν ό,τι κάνω είναι σωστό ή λάθος, ή αν υπάρχουν αποκλίσεις στο καθήκον μου. Βλέπει και τη στάση μου απέναντι στην αλήθεια και στο καθήκον μου. Αυτά θέλει να βλέπει ο Θεός. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, είπα σιωπηλά στον εαυτό μου ότι στο εξής, όποιες καταστάσεις κι αν αντιμετώπιζα ή όποιες προτάσεις κι αν μου έκαναν οι άλλοι, θα τις αποδεχόμουν και θα αναζητούσα την αλήθεια. Δεν μπορούσα πλέον να διαφωνώ ή να ζω με διάθεση αποστροφής για την αλήθεια.

Τις επόμενες μέρες, σκεφτόμουν συνέχεια ότι ενώ ήμουν άμεσα υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο, δεν επέλυσα ποτέ τα προβλήματα που είχε αναφέρει ο Γουάνγκ Τάο. Ο λόγος ήταν κυρίως ότι ήμουν πραγματικά επιπόλαιη και ανεύθυνη στα καθήκοντά μου. Διάβασα κάποια από τα λόγια του Θεού: «Αν οι άνθρωποι είναι απρόσεκτοι όταν κάνουν το καθήκον τους ή είναι πάντα μπερδεμένοι, τι είδους στάση θεωρείτε ότι είναι αυτή; Πολύ απλά, δεν φέρονται επιπόλαια; Αυτήν τη στάση έχετε απέναντι στο καθήκον σας; Πρόκειται για πρόβλημα επιπέδου ή πρόβλημα διάθεσης; Θα πρέπει όλοι σας να το γνωρίζετε αυτό ξεκάθαρα. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν το καθήκον τους με επιπολαιότητα; Γιατί δεν είναι αφοσιωμένοι όταν κάνουν πράγματα για τον Θεό; Έχουν ίχνος λογικής ή συνείδησης; Αν έχεις στ’ αλήθεια συνείδηση και λογική, τότε, όταν κάνεις κάτι, θα το κάνεις με την καρδιά σου, με λίγη περισσότερη καλή θέληση, υπευθυνότητα και ευαισθησία και θα είσαι σε θέση να καταβάλεις μεγαλύτερη προσπάθεια. Όταν θα μπορείς να καταβάλεις μεγαλύτερη προσπάθεια, θα σημειώνεις καλύτερα αποτελέσματα στο καθήκον που εκτελείς. Θα πετυχαίνεις καλύτερα αποτελέσματα, τα οποία θα ικανοποιούν τόσο τους άλλους ανθρώπους όσο και τον Θεό. Πρέπει να το κάνεις με την καρδιά σου! Δεν γίνεται να είσαι αφηρημένος, σαν να δούλευες στην κοσμική κοινωνία και να έβγαζες χρήματα μόνο με βάση τον χρόνο που αφιέρωσες. Αν έχεις τέτοια στάση, έχεις πρόβλημα. Δεν μπορείς να εκτελέσεις καλά το καθήκον σου σε καμία περίπτωση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ζωή-είσοδος ξεκινά με την εκτέλεση του καθήκοντος). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι για να κάνω καλά το καθήκον μου, το πιο σημαντικό πράγμα είναι να έχω αίσθημα ευθύνης και συνείδηση, κι αυτό σχετίζεται με την ανθρώπινη φύση του καθενός. Όταν οι άνθρωποι που έχουν ανθρώπινη φύση δέχονται υποδείξεις και προτάσεις, από τον οποιονδήποτε, σχετικές με το συμφέρον της εκκλησίας, τις αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα και επιλύουν αποτελεσματικά τα προβλήματα. Ωστόσο, όσοι δεν έχουν ανθρώπινη φύση δεν έχουν αυτήν τη συναίσθηση μέσα τους. Προσεγγίζουν τα πράγματα με μια αλαζονική στάση, δεν είναι ποτέ σοβαροί και δεν σκέφτονται να επιλύσουν γρήγορα τα προβλήματα. Ο επικεφαλής και ο Γουάνγκ Τάο ανέφεραν αρκετές φορές προβλήματα στο ευαγγελικό έργο, και ήθελαν να τα επιλύσουν γρήγορα για να μην καθυστερήσει το έργο του ποτίσματος. Εγώ, όμως, δεν το πολυσκεφτόμουν. Ήμουν αλαζονική και επηρμένη, και νόμιζα ότι ήταν εύκολο να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα, και τα συζητούσα χαλαρά με τους κήρυκες του ευαγγελίου. Δεν προσπαθούσα πραγματικά να επιλυθούν πλήρως. Το αποτέλεσμα ήταν να παραμείνουν τα προβλήματα και να καθυστερήσει το έργο. Είδα ότι δεν παραμελούσα απλώς το καθήκον μου, αλλά και ότι δεν είχα τη στάση που έπρεπε για να αντιμετωπίσω τις αποκλίσεις στο καθήκον μου. Δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Στο εξής, όποιες προτάσεις κι αν μου έκαναν οι αδελφοί κι οι αδελφές, θα μάθαινα να τις αποδέχομαι και να αναζητώ την αλήθεια για να τις αντιμετωπίσω έγκαιρα. Έγραψα πρώτα στον Γουάνγκ Τάο για να του πω για την κατάσταση που είχα αποκαλύψει και τα διδάγματα που είχα αντλήσει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και συμφωνήσαμε εντέλει για τον τρόπο που θα μπορούσε να επιλυθεί το πρόβλημα της συνεργασίας με τους ποτιστές. Στη συνέχεια ανέλυσα αυτές τις αποκλίσεις με τους κήρυκες του ευαγγελίου, κι επισήμανα τα προβλήματα στάσης που είχαν όλοι στα καθήκοντά τους. Αφού ασκήθηκα έτσι, επιλύθηκαν κάποια από τα προβλήματα στο έργο, και η συνεργασία μας με τους ποτιστές βελτιώθηκε σημαντικά σε σχέση με πριν.

Μια φορά, ο επικεφαλής επισήμανε ότι δεν έδινα προτεραιότητα σε ό,τι ήταν κάθε φορά επείγον στο έργο που παρακολουθούσα, και έμεινα άναυδος. Εφόσον στο έργο που παρακολουθούσα μου επισήμαιναν συχνά τα προβλήματα, ένιωσα ταπεινωμένη και αναρωτήθηκα τι άποψη έχει ο επικεφαλής για μένα. Ένιωσα μπερδεμένη. Νόμιζα ότι αν παρακολουθούσα όλο το έργο ταυτόχρονα, θα απέφευγα τις καθυστερήσεις. Γιατί, λοιπόν, εξακολουθούσαν να μου επισημαίνουν προβλήματα; Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ήμουν έτοιμη να αρχίσω να επιχειρηματολογώ ξανά, οπότε προσευχήθηκα από μέσα μου και ζήτησα από τον Θεό να προστατεύσει την καρδιά μου ώστε να μην ενεργήσω σύμφωνα με τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Μετά την προσευχή μου, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Εάν κάποιος σου κάνει μια πρόταση όταν δεν κατανοείς την αλήθεια και σου πει πώς να ενεργήσεις σύμφωνα με την αλήθεια, θα πρέπει καταρχάς να την αποδεχτείς και να επιτρέψεις σε όλους να συναναστραφούν σχετικά και να δεις εάν αυτό το μονοπάτι είναι σωστό ή όχι, εάν συνάδει με τις αλήθεια-αρχές ή όχι. Εάν επιβεβαιώσεις ότι συνάδει με την αλήθεια, τότε ασκήσου κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εάν αποφασίσεις ότι δεν συνάδει με την αλήθεια, τότε μην ασκηθείς κατ’ αυτόν τον τρόπο. Τόσο απλό είναι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν ζει κανείς συχνά ενώπιον του Θεού μπορεί να έχει μια κανονική σχέση μαζί Του). Ο Θεός είχε κανονίσει αυτήν την κατάσταση· εγώ έπρεπε να πάρω διδάγματα και να μην ενεργήσω σύμφωνα με την διεφθαρμένη μου διάθεση. Ο επικεφαλής είχε επισημάνει τις αποκλίσεις στο καθήκον μου και αυτό είναι επωφελές για το έργο. Έπρεπε πρώτα να τις αποδεχτώ, να κάνω αυτοκριτική και να αναζητήσω την αλήθεια. Εξετάζοντας αυτά τα θέματα, είδα ότι είχε δίκιο ο επικεφαλής που είχε θέσει αυτά τα ζητήματα, και ότι η παρακολούθηση όλου του έργου ταυτόχρονα θα οδηγούσε τους αδελφούς και τις αδελφές στο να μη βάζουν προτεραιότητες στο έργο τους. Αυτό μπορούσε εύκολα να καθυστερήσει βασικές εργασίες. Εάν ακολουθούσα τις προτάσεις του επικεφαλής και έβαζα προτεραιότητες, αν παρακολουθούσα το έργο με λογικό τρόπο και το υλοποιούσα, το έργο θα ωφελούνταν. Από τότε, παρακολουθούσα το έργο σύμφωνα με τις προτάσεις του επικεφαλής. Όταν ασκήθηκα έτσι, ένιωσα πολύ πιο ήρεμη και το έργο σημείωσε πρόοδο. Ένιωσα πραγματικά ευγνώμων στον Θεό! Αργότερα, όταν άλλοι αδελφοί και αδελφές επισήμαιναν προβλήματα στο καθήκον μου, τα αντιμετώπιζα με σωστό τρόπο.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, μπορεί να έχασα την υπόληψή μου από την καθοδήγηση και την έκθεση των αδελφών μου, αλλά μπόρεσα να δω ότι είχα πολλά ελαττώματα και ελλείψεις στο καθήκον μου. Αυτή η κατάσταση αποκάλυψε επίσης ότι είχα τη σατανική διάθεση να αποστρέφομαι την αλήθεια και να αντιστέκομαι στα θετικά πράγματα, και μου επέτρεψε να αποκτήσω κάποια γνώση για τον εαυτό μου. Ένιωσα ότι είναι πολύ καλό να έχω την καθοδήγηση και τη βοήθεια των αδελφών μου, και συνειδητοποίησα πόσο ωφέλιμο είναι αυτό για το έργο και τη ζωή-είσοδό μου.