Από της Τσιν Φανγκ, Κίνα

Κάποτε είχα μια οικογένεια που ζούσε αρμονικά. Δεν ανησυχούσαμε για το φαγητό και τα ρούχα. Στα πρώιμα στάδια της δεύτερης εγκυμοσύνης μου, όμως, ήπια χωρίς να το ξέρω ένα παραδοσιακό κινέζικο φάρμακο που αύξανε την κυκλοφορία του αίματος, κι αυτό σχεδόν με έκανε να αποβάλω. Αργότερα, με ιατρική βοήθεια, κατάφερα να γεννήσω τον γιο μου. Και εγώ και το παιδί μου ήμασταν ασφαλείς, αλλά διάβασα στο ίντερνετ ότι η φαρμακευτική αγωγή στην εγκυμοσύνη μπορεί κάποιες φορές να προκαλέσει νανισμό στο παιδί. Έτσι ένιωθα μεγάλο βάρος στην καρδιά. Κάθε φορά που έβλεπα άλλα παιδιά, μικρότερα απ’ το δικό μου, να είναι ψηλότερα, πονούσα βαθιά μέσα μου και συχνά βίωνα μια κατάσταση αυτομομφής. Ούτε ξέρω πόσες φορές έκλαψα γι’ αυτό το ζήτημα. Τον Οκτώβριο του 2013, μια συγγενής μού κατέθεσε μαρτυρία για το έργο του Παντοδύναμου Θεού των έσχατων ημερών, και μου έδειξε ένα εδάφιο απ’ τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, με τίτλο «Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου». Μια συγκεκριμένη ενότητα μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο Θεός λέει: «Από τη στιγμή που έρχεσαι κλαίγοντας σ’ αυτόν τον κόσμο, αρχίζεις να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου. Παίζεις τον ρόλο σου και ξεκινάς το ταξίδι της ζωής σου για χάρη του σχεδίου του Θεού και των όσων έχει Εκείνος ορίσει. Όποιο κι αν είναι το υπόβαθρό σου και όποιο κι αν είναι το ταξίδι που απλώνεται μπροστά σου, σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Ουρανού και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη μοίρα του, διότι μόνο Εκείνος που κυριαρχεί στα πάντα είναι ικανός για τέτοιο έργο» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού»). Τα λόγια του Θεού με συγκίνησαν βαθιά. Κατάφερα να μάθω πως η ανθρώπινη ζωή προέρχεται απ’ τον Θεό, πως δεν είναι στο χέρι κάποιου τι είδους παιδιά θα κάνει, και πως όλα αυτά είναι μέρος της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού. Εκείνη τη στιγμή, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, και εξέφρασα όλον τον πόνο και τις ανησυχίες μου στον Θεό. Ένιωσα μέσα μου ένα αίσθημα απελευθέρωσης που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ. Αργότερα, διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατανόησα, επίσης, ότι το φύλο, η εμφάνιση και το ύψος ενός ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο είναι όλα προκαθορισμένα απ’ τον Θεό και δεν επηρεάζονται από εξωτερικές περιστάσεις. Αν ο Θεός είχε ορίσει πως το παιδί μου θα ήταν υγιές, τότε, ακόμα κι αν έπαιρνα φάρμακα, η υγεία του δεν θα επηρεαζόταν. Ένιωσα τα λόγια του Θεού σαν ευεργετικό φάρμακο που διέλυσε τις εσωτερικές μου έγνοιες, κι ένιωσα μέσα μου μεγάλη ηρεμία και απελευθέρωση.

Έξι μήνες αφότου αποδέχθηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού των έσχατων ημερών, άρχισα να κάνω τα καθήκοντά μου στην εκκλησία. Στην αρχή, ο άντρας μου δεν εναντιώθηκε. Τον Μάιο του 2014, όμως, είδε στην τηλεόραση και στο ίντερνετ όλη την αρνητική προπαγάνδα που διέδιδε το ΚΚΚ για να συκοφαντήσει, να βλασφημήσει και να δυσφημίσει την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, κι άρχισε να βάζει εμπόδια στην πίστη μου. Έφτασε ακόμα και στο σημείο να σπάσει τη συσκευή MP5 όπου διάβαζα τα λόγια του Θεού, λέγοντας: «Κοίτα τι λένε στο ίντερνετ. Το κράτος είναι αντίθετο με την πίστη σου στον Παντοδύναμο Θεό, και θα σε συλλάβει η αστυνομία. Αν συλληφθείς, θα είναι εντελώς ταπεινωτικό! Στο ίντερνετ λέει, επίσης, πως όσοι πιστεύουν στον Θεό εγκαταλείπουν την οικογένειά τους και δεν ζουν κανονική ζωή». Απάντησα αμέσως: «Όλον αυτόν τον καιρό από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό, μήπως έχω εγκαταλείψει την οικογένειά μου ή έχω σταματήσει να ζω κανονικά; Στις συναθροίσεις μας απλώς διαβάζουμε μαζί τα λόγια του Θεού, και το έχεις δει κι εσύ με τα ίδια σου τα μάτια. Δεν κάναμε τίποτα παράνομο, επομένως είναι νόμιμο να μας συλλαμβάνει η αστυνομία; Δεν αντιμετωπίζουν τους κλέφτες, τους ληστές, τους τζογαδόρους και τους εκδιδόμενους, αλλά συλλαμβάνουν ειδικά τους πιστούς. Δεν έχουν αντιστρέψει το σωστό και το λάθος;» Ό,τι κι αν έλεγα, όμως, ο άντρας μου δεν άκουγε. Αργότερα, με παίδευε μονίμως για την πίστη μου στον Θεό, και, κάθε φορά που ήταν δυσαρεστημένος, ανέφερε την πίστη μου στον Θεό. Κάθε φορά που γύριζε σπίτι απ’ τη δουλειά κι έβλεπε πως δεν ήμουν εκεί, ξέσπαγε σε εκρήξεις θυμού, φωνάζοντας: «Πώς να συνεχίσουμε έτσι τη ζωή μας; Αν συνεχίσεις να πιστεύεις, θα καλέσω την αστυνομία!» Συχνά γύριζε σπίτι μεθυσμένος τη νύχτα και μου φώναζε. Έψαχνε τα πράγματά μου για να βρει τα βιβλία μου με τα λόγια του Θεού, και έλεγε ότι θα τα κατέστρεφε. Έφτανε ακόμα και στο σημείο να μου τραβάει τα μαλλιά και να με σέρνει στο πάτωμα, επιμένοντας να φύγω μες στη νύχτα. Εξοργίστηκα και σκέφτηκα: «Το μόνο που κάνω στην πίστη μου στον Θεό είναι να συναθροίζομαι με τους αδελφούς και τις αδελφές μου για να φάμε και να πιούμε τα λόγια του Θεού, κι όμως ο άντρας μου μου φέρεται με αυτόν τον τρόπο. Είναι ξεκάθαρα διάβολος!» Σε μια έκρηξη θυμού, σκέφτηκα κι εγώ να φύγω, όταν, όμως, σκέφτηκα τα δύο μικρά παιδιά μου και το ότι δεν ήθελα να καταρρεύσει έτσι ο γάμος μου, που είχα κουραστεί για να τον στήσω, υπέμεινα. Απρόσμενα, όμως, ο άντρας μου άρχισε να με παιδεύει χειρότερα.

Στις 16 Φεβρουαρίου 2016, μετά το μεσημεριανό, ετοιμαζόμουν να πάω σε συνάθροιση, και ο άντρας μου φώναξε: «Πάλι θα βγεις; Δεν είναι κανονική η ζωή που ζεις!» Εγώ απάντησα: «Τι εννοείς ότι δεν είναι κανονική η ζωή που ζω; Δεν έχω καθυστερήσει καμία δουλειά του σπιτιού. Έχω μαγειρέψει και συγυρίσει το σπίτι, και χρειάζομαι και προσωπικό χρόνο». Καθώς ετοιμαζόμουν να ανοίξω την πόρτα, την κλείδωσε ξαφνικά και δεν με άφηνε να φύγω. Έδειχνε απειλητικά το τηλέφωνό του και έλεγε: «Αν ξαναβγείς έξω, θα καλέσω την αστυνομία!» Και τότε πληκτρολόγησε το 110, τον αριθμό έκτακτης ανάγκης. Αγχώθηκα πολύ. Βλέποντάς τον έτοιμο να πατήσει το πράσινο κουμπί κλήσης, είπα βιαστικά: «Αν κάνεις αυτήν την κλήση σήμερα, ξέρεις τι θα συμβεί μετά; Υπάρχουν αντίποινα όταν κάνεις κακό!» Για μια στιγμή, τον έπιασε τρέμουλο στο χέρι όπως κρατούσε το τηλέφωνο, και μετά βγήκε από την οθόνη κλήσης, λέγοντας σε ένα ξέσπασμα θυμού: «Δεν μπορώ να ζήσω άλλο έτσι! Δεν πάω στη δουλειά σήμερα. Σήμερα πρέπει να διαλέξεις! Παίρνω τηλέφωνο τον μπαμπά σου και τη μαμά μου να συζητήσουμε για το διαζύγιό μας!» Έπειτα πήρε τηλέφωνο τους γονείς μου και τη μαμά του. Δεν ήξερα τι να κάνω κι ένιωθα πραγματικά αδύναμη. Κοιτάζοντας την οικογενειακή φωτογραφία στον τοίχο, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: «Δεν μας ήταν εύκολο να φτάσουμε μέχρι εδώ. Η ζωή ήταν δύσκολη, και στο παρελθόν περνούσαμε πάρα πολύ λίγο χρόνο μαζί λόγω της δουλειάς του συζύγου μου. Τώρα, όμως, έχει σταθερή δουλειά, έχουμε μετακομίσει σε μεγάλο σπίτι, η ζωή μας δεν έχει σκοτούρες, ενώ ο γιος μας κι η κόρη μας είναι και οι δύο έξυπνοι και υγιείς. Πραγματικά τα καταφέραμε όσον αφορά την οικογένεια και την καριέρα μας. Αν πάρουμε διαζύγιο, θα τα χάσω όλα αυτά. Αν και αντιμετωπίζω διώξεις λόγω της πίστης μου στον Θεό, τουλάχιστον έχω μια ολοκληρωμένη οικογένεια, και τα παιδιά έχουν και πατέρα και μητέρα. Πώς γίνεται να πάρουμε διαζύγιο έτσι απλά; Πραγματικά δεν θέλω να φτάσουμε σε αυτό το σημείο». Μετάνιωσα που δεν εμπόδισα τον άντρα μου να πάρει τηλέφωνο τους γονείς μου. Αν είχα πει απλώς κάτι για να συμφιλιωθούμε και είχα συμφωνήσει να μη βγω για λίγο, ίσως να μην είχε αναφέρει το διαζύγιο. Δεν ήξερα πώς να τα ξεπεράσω όλα αυτά, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό, ελπίζοντας να με καθοδηγήσει. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα τι είχε πει ο Κύριος Ιησούς: «Ουδείς βαλών την χείρα αυτού επί άροτρον και βλέπων εις τα οπίσω είναι αρμόδιος διά την βασιλείαν του Θεού» (Κατά Λουκάν. 9:62). Ένιωσα σαν να είχε διαπεράσει μια ακτίνα φωτός την καρδιά μου που έλαμψε αμέσως, και σκέφτηκα: «Μήπως λαμβάνω υπόψη μόνο τη σάρκα μου; Ανάμεσα στην οικογένεια και την πίστη μου, φοβάμαι μήπως χάσω την οικογένειά μου και μετανιώνω που δεν είπα κάτι για να συμφιλιωθώ με τον άντρα μου. Συμβιβάζομαι μαζί του και προσπαθώ να διατηρήσω την οικογένειά μου, προδίδοντας τον Θεό. Πώς υποτίθεται ότι καταθέτω μαρτυρία για τον Θεό;» Θυμήθηκα τις μέρες που υπέφερα φρικτά λόγω των θεμάτων που σχετίζονταν με τον γιο μου, και αναρωτήθηκα: «Αν δεν με είχε σώσει ο Θεός, πώς θα μπορούσα τώρα να ζω τόσο ελεύθερα; Δεν γίνεται να είμαι τόσο αγνώμων ούτε τόσο ασυνείδητη». Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Σε παρακαλώ, Θεέ μου, δώσε μου πίστη. Ό,τι κι αν συμβεί στη συνέχεια, ακόμα κι αν πράγματι πάρουμε διαζύγιο, θα επιλέξω και πάλι να πιστέψω σε Εσένα και να κάνω το καθήκον μου». Αφού προσευχήθηκα, ένιωσα μέσα μου ένα αίσθημα απελευθέρωσης.

Εκείνο το απόγευμα, ήρθαν στο σπίτι ο πατέρας μου, οι δύο μικρότερες αδελφές μου και τα πεθερικά μου. Πίστεψαν όλοι τους τον άντρα μου και άρχισαν να με παιδεύουν μαζί του. Στο τέλος, ο πατέρας μου κι οι αδελφές μου με έσυραν με τη βία μέσα στο αυτοκίνητο και με πήγαν πίσω στην πόλη όπου γεννήθηκα. Στο σπίτι των γονιών μου, με παρενοχλούσαν κάθε μέρα. Όταν ο πατέρας μου είδε πως επέμενα να πιστεύω στον Θεό, είπε μια μέρα, ενώ τρώγαμε μεσημεριανό: «Το κράτος παίρνει πολύ σκληρά μέτρα για όσους πιστεύουν στον Παντοδύναμο Θεό και τους συλλαμβάνει. Αν συλληφθείς και καταδικαστείς σε μερικά χρόνια φυλάκισης, θεωρείς πως ο άντρας σου θα συνεχίσει να σε θέλει κοντά του; Θα καταλήξεις να χάσεις το σπιτικό σου. Γιατί να υποφέρεις με αυτόν τον τρόπο; Άκου μας και εγκατάλειψε την πίστη σου. Στην τηλεόραση λένε πως όλοι εσείς είστε αντικαθεστωτικοί, και τι καλό μπορεί να βγει όταν εναντιώνεται κάποιος στο καθεστώς; Κοίταξε την οικογένεια που έχεις τώρα, έχεις σπίτι και αυτοκίνητο, ενώ τα δύο σου παιδιά είναι έξυπνα και έχουν καλούς τρόπους. Γιατί εγκαταλείπεις μια τέτοια καλή ζωή, για να συνεχίσεις να πιστεύεις στον Θεό; Πραγματικά, δεν ξέρεις πόσο ευλογημένη είσαι!» Όσο πιο πολύ τον άκουγα, τόσο πιο πολύ θύμωνα. Τι εννοούσε όταν με αποκαλούσε «αντικαθεστωτική»; Τι σημαίνει να εναντιώνεται κάποιος στο καθεστώς; Τα λόγια του Θεού το λένε ξεκάθαρα: «Ο Θεός δεν συμμετέχει στην πολιτική του ανθρώπου, κι όμως ελέγχει τη μοίρα κάθε χώρας και έθνους, ελέγχει αυτόν τον κόσμο κι ολόκληρο το σύμπαν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας). Είπα με αυστηρό και σοβαρό ύφος: «Μπαμπά, η πίστη στον Θεό σημαίνει απλώς πως διαβάζουμε τα λόγια Του και συναθροιζόμαστε για να συναναστραφούμε πάνω στην αλήθεια. Ο Θεός μάς οδηγεί να βαδίσουμε στο σωστό μονοπάτι και να βιώσουμε την κανονική ανθρώπινη φύση. Πώς γίνεται να είμαστε αντικαθεστωτικοί; Δεν είναι δυνατόν να πιστεύεις αβάσιμες φήμες!» Η μαμά μου, όμως, όταν είδε πως δεν άκουγα, μου ούρλιαξε: «Αν συνεχίσεις, θα συλληφθείς και θα χάσεις τα πάντα. Και πώς θα είναι τότε η ζωή σου; Αν θέλεις πίστη, έλα μαζί μου στον καθεδρικό και πίστεψε στον Θεό της Τριπλής Αυτενέργειας!» Είπα: «Το ΚΚΚ δεν συλλαμβάνει ανθρώπους στον καθεδρικό, επειδή όσοι είναι εκεί υπακούν στο ΚΚΚ. Ισχυρίζονται πως πιστεύουν στον Κύριο Ιησού, αλλά στην πραγματικότητα ακούνε τον άνθρωπο και πιστεύουν στον άνθρωπο, δεν πιστεύουν στον Θεό. Η αληθινή οδός πάντα υφίστατο δίωξη. Όταν ο Κύριος Ιησούς εργαζόταν στην Ιουδαία, Τον συκοφάντησαν και Τον καταδίκασαν η ρωμαϊκή διοίκηση και οι Φαρισαίοι. Οι μαθητές που ακολούθησαν τον Κύριο συνελήφθησαν και διώχθηκαν από τη ρωμαϊκή διοίκηση επειδή κήρυτταν το ευαγγέλιο. Μπορείς να πεις πως ο Κύριος Ιησούς δεν είναι ο αληθινός Θεός και δεν είναι η αληθινή οδός; Σήμερα, πιστεύουμε στον αληθινό Θεό και αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουμε συλλήψεις και διώξεις απ’ τη σατανική κυβέρνηση του ΚΚΚ. Μαμά, ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε, και είναι ο Θεός που εκτελεί ένα νέο στάδιο του έργου πάνω στα θεμέλια της Εποχής της Χάριτος. Έχει έρθει για να σώσει ολοκληρωτικά την ανθρωπότητα. Το ότι πιστεύουμε στον Παντοδύναμο Θεό σημαίνει ότι ακολουθούμε το νέο έργο του Θεού. Το ότι εσύ είσαι σε θέση να πιστεύεις στον Κύριο Ιησού δεν οφείλεται στους πολλούς ιεραπόστολους που ήρθαν στην Κίνα, οι οποίοι εγκατέλειψαν οικογένεια και καριέρα για να κηρύξουν το ευαγγέλιο;» Ο μπαμπάς μου, βλέποντας πόσο αποφασισμένη ήμουν, με διέκοψε και με ρώτησε άγρια: «Λες, λοιπόν, πως δεν έχεις περιθώριο να κάνεις πίσω, και πως επιμένεις να διατηρήσεις την πίστη σου; Ως γονείς σου, τα κάνουμε για το καλό σου όλα αυτά. Αν συλληφθείς, μη μας κατηγορήσεις ότι δεν σε προειδοποιήσαμε! Αν δεν μας ακούσεις και συνεχίσεις να πιστεύεις, θα σε αποκληρώσω. Μετά το διαζύγιο, μπορείς να πας όπου θες. Δεν είσαι πια ευπρόσδεκτη σε αυτήν την οικογένεια!» Ο μπαμπάς μου, αφότου ολοκλήρωσε αυτό που έλεγε, άρχισε να κλαίει. Όταν τον είδα έτσι συντετριμμένο, έκλαψα κι εγώ. Προσευχήθηκα σιωπηλά μέσα μου στον Θεό: «Σε παρακαλώ, Παντοδύναμε Θεέ, κράτησε την καρδιά μου ήσυχη ενώπιόν Σου. Δεν ξέρω πώς να χειριστώ αυτού του είδους την κατάσταση. Σε παρακαλώ, δώσε μου πίστη και καθοδήγησέ με». Αφότου προσευχήθηκα, σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Κάθε βήμα του έργου που επιτελεί ο Θεός πάνω στους ανθρώπους εξωτερικά φαίνεται να είναι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, σαν να γεννιούνται από ανθρώπινες ρυθμίσεις ή από ανθρώπινη αναστάτωση. Αλλά πίσω από κάθε βήμα του έργου και καθετί που συμβαίνει, υπάρχει ένα στοίχημα του Σατανά ενώπιον του Θεού, και όλα απαιτούν από τους ανθρώπους να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό. Πάρε τη δοκιμασία του Ιώβ για παράδειγμα: Στα παρασκήνια, ο Σατανάς έβαζε ένα στοίχημα με τον Θεό. Αυτό που συνέβη στον Ιώβ ήταν οι πράξεις των ανθρώπων και η αναστάτωση των ανθρώπων» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Με την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι, αν και φαινόταν πως προσπαθούσε να με πείσει ο μπαμπάς μου, στην πραγματικότητα ο Σατανάς προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τα αισθήματά μου για να με πάρει στο μέρος του, σε μια προσπάθεια να με κάνει να αφήσω τον Θεό και να Τον προδώσω. Αν έπαιρνα το μέρος του μπαμπά μου, δεν θα συμμετείχα απλώς στις μηχανορραφίες του Σατανά; Ξαφνικά, σκέφτηκα τα λόγια του Κυρίου Ιησού: «Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, δεν είναι άξιος εμού» (Κατά Ματθαίον 10:37). Όλα όσα έχω προέρχονται απ’ τον Θεό, και από Εκείνον προέρχεται κι η ζωή μου. Το να πιστεύω στον Θεό και να Τον λατρεύω είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο. Δεν μπορούσα, λοιπόν, να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Θεό απλώς και μόνο επειδή ενδιαφερόμουν για τα αισθήματα του μπαμπά μου. Σκέφτηκα και την εμπειρία του Πέτρου. Οι γονείς του Πέτρου είχαν την ελπίδα να επιδιώξει την καριέρα αξιωματούχου και να γνωρίσει επιτυχία και φήμη, κι εναντιώνονταν στον Πέτρο και τον εμπόδιζαν να πιστέψει στον Θεό και να δαπανήσει τον εαυτό του για Εκείνον. Ο Πέτρος, όμως, επέλεξε να πιστέψει στον Θεό και να Τον ακολουθήσει, εγκαταλείποντας αποφασιστικά τους γονείς του. Έχοντας αυτό κατά νου, απέκτησα πίστη, ενώ δυνάμωσε η αποφασιστικότητά μου να πιστέψω στον Θεό. Ό,τι κι αν έλεγε ο μπαμπάς μου, εγώ έπρεπε να διακρίνω τις μηχανορραφίες του Σατανά και να μην εξαπατηθώ. Ο μπαμπάς μου είδε ότι δεν έλεγα τίποτα και με πίεσε πάλι με μανία. «Το έχεις πάρει απόφαση, λοιπόν, και δεν πρόκειται να σε εμποδίσει τίποτα;» Απάντησα με αποφασιστικότητα: «Τίποτα απολύτως. Θα συνεχίσω να πιστεύω με επιμονή στον Θεό. Αρνούμαι να δείξω αγνωμοσύνη. Στο παρελθόν, ανησυχούσα διαρκώς μήπως ο γιος μου εμφανίσει νανισμό. Ζούσα καθημερινά μες στον φόβο, τον πόνο και την ενοχή. Τότε όλοι σας με συμβουλεύατε να αφήσω απλώς τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους, αλλά μόνο εγώ καταλάβαινα τον πόνο που είχα μέσα μου. Αργότερα, αποδέχθηκα το νέο έργο του Θεού, διάβασα τα λόγια Του και κατανόησα την αλήθεια, και μόνο τότε ανακουφίστηκε ο πόνος στην καρδιά μου. Αν δεν με είχε σώσει ο Θεός, ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα να μην άντεχα άλλο και να επέλεγα τον θάνατο, και τότε θα χάνατε την κόρη σας. Δεν θέλετε ό,τι είναι καλύτερο για εμένα;» Ο μπαμπάς μου, βλέποντας την αποφασιστικότητά μου, σιωπούσε μουτρωμένος.

Αργότερα, ο μπαμπάς μου με είδε και πάλι να διαβάζω κρυφά τα λόγια του Θεού και είπε θυμωμένος: «Αν συνεχίσεις να πιστεύεις έτσι στον Θεό σου, θα τηλεφωνήσω στην αστυνομία και θα τους βάλω να σε συλλάβουν και να σε χτυπήσουν μέχρι να πέσεις αναίσθητη! Δεν το πιστεύω ότι αρνείσαι να αλλάξεις!» Είδα τα μάτια του μπαμπά μου να κοκκινίζουν από θυμό, ενώ η έκφρασή του σκοτείνιασε. Μόνο και μόνο για να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό, ήταν διατεθειμένος ακόμα και να με στείλει στη φυλακή, για να υπομείνω τα βασανιστήρια του ΚΚΚ. Πώς μπορούσε να είναι τόσο σκληρός; Ήταν πράγματι ο πατέρας που γνώριζα από πάντα; Ή μήπως είχε γίνει συνεργός του ΚΚΚ και υπηρέτης του Σατανά; Είδα ότι η ουσία του μπαμπά μου ήταν μια ουσία μίσους και εναντίωσης απέναντι στον Θεό. Σκέφτηκα μια πρόταση απ’ τα λόγια του Θεού: «Να αγαπούν αυτό που αγαπά ο Θεός και να μισούν αυτό που μισεί: αυτή είναι η αρχή που θα πρέπει να τηρείται» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Αυτούς που πιστεύουν αληθινά στον Θεό πρέπει να αγαπώ. Όσοι μισούν τον Θεό και Του εναντιώνονται είναι όλοι τους εχθροί του Θεού. Είναι διάβολοι. Ο Θεός τούς αποστρέφεται, άρα κι εγώ θα πρέπει να τους απορρίψω. Έπρεπε να ζήσω σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, να πάψω να περιορίζομαι από τους γονείς μου, και να ακολουθήσω τον Θεό με αποφασιστικότητα!

Έμεινα στο σπίτι των γονιών μου για δυόμισι μήνες. Όταν γύρισα σπίτι, ο άντρας μου νόμιζε πως δεν πίστευα πια στον Θεό, οπότε η στάση του απέναντί μου μαλάκωσε πολύ. Λίγες βδομάδες αργότερα, ανακάλυψε ότι πίστευα ακόμα στον Θεό και είπε με αγριότητα: «Πηγαίνεις ακόμα σε συναθροίσεις και πιστεύεις στον Θεό; Να πας στα τσακίδια!» Με αυτά τα λόγια, πήγε στην πόρτα με μεγάλα βήματα, την άνοιξε και μου φώναξε: «Έξω! Δεν είσαι πια ευπρόσδεκτη σε αυτήν την οικογένεια. Πήγαινε όπου θες!» Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να φύγω από το σπίτι, αλλά μόνο να προσποιηθώ μπροστά του ότι το έκανα. Πήγα στην κρεβατοκάμαρα, πήρα μια βαλίτσα απ’ τη ντουλάπα, και άρχισα να τακτοποιώ τα ρούχα μου και να τα βάζω μέσα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν με δει να φτιάχνω βαλίτσα, μάλλον θα θυμηθεί τα δεσμά του γάμου μας. Αν δει ότι φεύγω πραγματικά, μπορεί απλώς να συμβιβαστεί». Απρόσμενα, ο άντρας μου ήρθε από το σαλόνι και μου άρπαξε τη βαλίτσα. Άδειασε όλα τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι, και άρχισε να ψάχνει ανάμεσά τους, καθώς με έβριζε και έλεγε: «Για να δω μήπως παίρνεις όλα τα τιμαλφή απ’ το σπίτι μου!» Εξοργίστηκα όταν είδα τον άντρα μου να κάνει άνω-κάτω τα ρούχα μου. Πώς ήταν δυνατόν να μου λέει τέτοια πράγματα μετά από δέκα χρόνια που είχαμε ζήσει μαζί; Μου φερόταν σαν να ήμουν κλέφτρα, και η καρδιά μου είχε παγώσει. Έβαλα ξανά τα ρούχα στη βαλίτσα και έφυγα από το σπίτι. Αναλογιζόμουν αυτό που είχε μόλις συμβεί κι η καρδιά μου πονούσε, και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, καθώς σκεφτόμουν: «Ο άντρας μου είναι πραγματικά άκαρδος! Βαδίζω στο σωστό μονοπάτι στη ζωή μου πιστεύοντας στον Θεό, κι όμως εκείνος με αναγκάζει και πάλι να φύγω από το σπίτι. Έτσι, λοιπόν, θα διαλυθεί η οικογένειά μου;» Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να πιστέψω σε Εσένα. Έχω πάρα πολύ αδύναμη καρδιά. Δεν ξέρω πώς να προχωρήσω. Καθοδήγησέ με, Σε παρακαλώ». Μετά απ’ όλα αυτά, πήγα να μείνω στο σπίτι μιας αδελφής.

Το επόμενο απόγευμα, δεν μπορούσα με τίποτα να ηρεμήσω. Σκεφτόμουν τον γιο μου που ήταν μόλις πέντε χρονών και δεν είχε φύγει ποτέ μακριά μου. Θα μπορούσε πράγματι να τα καταφέρει χωρίς εμένα πλάι του; Και μόνο που σκεφτόμουν το τρυφερό προσωπάκι του παιδιού μου και το μέλλον του, η καρδιά μου γινόταν χίλια κομμάτια. Ανησυχούσα. Μήπως έψαχνε τη μητέρα του; Μήπως θα έκανε τίποτα ο άντρας μου πάνω στον θυμό του; Μήπως όλα αυτά θα ενέπλεκαν την εκκλησία ή τους αδελφούς και τις αδελφές; Εκείνη τη νύχτα, γύρισα σπίτι. Ήταν εκεί τα πεθερικά μου, κι ο άντρας μου είχε βγάλει τα παιδιά για φαγητό. Η πεθερά μου είπε: «Όλοι μας ανησυχούσαμε πολύ για εσένα αφότου έφυγες. Ζήσε απλώς μια κανονική ζωή και παράτα την πίστη σου! Είναι ανάγκη να κάνεις όλη αυτήν τη φασαρία και να καταλήξεις στο διαζύγιο;» Απάντησα ήρεμα: «Μαμά, δεν φταίει το ότι δεν θέλω να ζήσω μια κανονική ζωή, αλλά το ότι δεν μπορεί να με αποδεχθεί ο γιος σου». Η πεθερά μου είπε ανήσυχα: «Το διαζύγιο μπορεί να μην είναι τίποτα για τους ενήλικες, αλλά το πρόβλημα είναι ότι θα υποφέρουν τα παιδιά. Είναι πολύ μικρά ακόμα. Σε παρακαλώ, πρέπει να σκεφτείς τα παιδιά». Όταν άκουσα την πεθερά μου να τα λέει αυτά, αναστατώθηκα πολύ, και τα μάτια μου βούρκωσαν. Στην πραγματικότητα, για τα παιδιά ανησυχούσα περισσότερο απ’ όλα. Πώς θα ήταν η ζωή τους αν έφευγα; Ο άντρας μου δεν άργησε να γυρίσει με τα παιδιά. Μόλις μπήκαν μέσα, τα παιδιά με είδαν και ήρθαν προς το μέρος μου. Όμως, ο άντρας μου άρχισε να φωνάζει, τους απαγόρεψε να με πλησιάσουν, και είπε στην κόρη μας να βάλει τον γιο μας για ύπνο. Τη στιγμή που είδα τα παιδιά να κατευθύνονται υπάκουα στην κρεβατοκάμαρα, ένιωσα πως ήταν περιττό να ανησυχώ και να προβληματίζομαι. Η Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου, και κυβερνά και κυριαρχεί επί των πάντων. Η μοίρα των παιδιών μου στο μέλλον υπόκειται κι αυτή στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Ουρανού και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη μοίρα του, διότι μόνο Εκείνος που κυριαρχεί στα πάντα είναι ικανός για τέτοιο έργο. Από την αρχή, από τότε που δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, ο Θεός εκτελούσε ανέκαθεν το έργο Του κατ’ αυτόν τον τρόπο, διαχειρίζεται το σύμπαν και κατευθύνει τους κανόνες της αλλαγής για όλα τα πράγματα και την τροχιά της κίνησής τους. Όπως όλα τα πράγματα, ο άνθρωπος τρέφεται ήσυχα και εν αγνοία του από τη γλυκύτητα και τη βροχή και την πάχνη από τον Θεό· όπως όλα τα πράγματα, ο άνθρωπος ζει εν αγνοία του υπό την ενορχήστρωση του χεριού του Θεού. Η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου βρίσκονται στο χέρι του Θεού και τα πάντα στη ζωή του τα βλέπουν τα μάτια του Θεού. Είτε τα πιστεύεις όλα αυτά είτε δεν τα πιστεύεις, κάθε πράγμα ανεξαιρέτως, είτε είναι ζωντανό είτε νεκρό, θα μετατοπιστεί, θα αλλάξει, θα ανανεωθεί και θα εξαφανιστεί σύμφωνα με τις σκέψεις του Θεού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κυριαρχεί ο Θεός στα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Ο καθένας μας ζει σύμφωνα με την πορεία ζωής που έχει ορίσει ο Θεός απ’ τη στιγμή της γέννησής μας, και παίζει τον ρόλο του. Οι κάθε λογής συνθήκες που βιώνουμε στη ζωή είναι όλες μέρος της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού. Απλούστατα, οι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τίποτα από αυτά. Το τι κακουχίες θα άντεχαν τα παιδιά μου και το τι ευλογίες θα απολάμβαναν καθώς θα μεγάλωναν, το πώς θα τους φέρονταν οι άλλοι και το ποια θα ήταν η σωματική τους κατάσταση, όλα αυτά υπόκεινται στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Η μοίρα των παιδιών μου δεν θα άλλαζε λόγω της φροντίδας και της διαπαιδαγώγησής μου, ούτε θα επηρέαζε την εξέλιξή τους η αναχώρησή μου. Ο Θεός είχε διευθετήσει πολύ καιρό πριν ποια θα ήταν η μοίρα των παιδιών μου. Το γεγονός ότι η κόρη μου φρόντισε τον γιο μου εκείνη την ημέρα ήταν σαν να μου έλεγε ότι όλοι μπορούν να ζήσουν χωρίς κάποιο άλλο πρόσωπο, κι ότι ο καθένας έχει τον τρόπο ζωής του. Ανεξαρτήτως ηλικίας, ο Θεός ενορχηστρώνει και διευθετεί όλους τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, και προετοιμάζει κατάλληλα περιβάλλοντα για την εξέλιξη του κάθε ανθρώπου. Έχοντας αυτό κατά νου, ένιωσα πιο άνετα και ήμουν διατεθειμένη να εμπιστευτώ τα παιδιά μου στον Θεό. Προς έκπληξή μου, αφού τα παιδιά πήγαν για ύπνο, ο άντρας μου άνοιξε ξανά την πόρτα και προσπάθησε να με πετάξει έξω, και σταμάτησε τη σκηνή μόνο επειδή τον έπεισαν τα πεθερικά μου.

Εκείνη τη νύχτα, ξάπλωσα στο κρεβάτι και αναλογιζόμουν τα γεγονότα που είχαν εκτυλιχθεί. Από τότε που ο άντρας μου είχε χάψει τις αβάσιμες φήμες και τα λόγια του διαβόλου που διέδιδε το ΚΚΚ, φοβόταν πως όλα αυτά θα επηρέαζαν τα συμφέροντά του, και γι’ αυτό είχε θυμώσει. Αδιαφορούσε για τα δεσμά του γάμου μας, με δίωκε συνεχώς για να με κάνει να αποκηρύξω την πίστη μου, προσπαθώντας είτε να με διώξει από το σπίτι είτε απειλώντας ότι θα με χωρίσει. Έβαλε και τους γονείς μου να προσπαθήσουν να με ελέγξουν και να με παρακολουθήσουν, ενώ έφτασε ακόμα και στο σημείο να με πετάξει αρκετές φορές έξω απ’ το σπίτι. Αφότου βρήκα τον Θεό, δεν παραμέλησα την οικογένειά μου ούτε τα παιδιά μου, κι όμως εκείνος μου φερόταν με αυτόν τον τρόπο. Ήταν δυνατόν να υπάρχει πραγματική στοργή μεταξύ των ανθρώπων; Σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Γιατί ένας σύζυγος αγαπά τη γυναίκα του; Γιατί μια σύζυγος αγαπά τον άντρα της; Γιατί δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους; Γιατί οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους; Τι λογής προθέσεις τρέφουν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι; Δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν τα δικά τους σχέδια και τις εγωιστικές τους επιθυμίες;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Τα λόγια του Θεού είναι απολύτως αληθινά. Όλες οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων βασίζονται στα συμφέροντα, και σε όλες ο ένας χρησιμοποιεί τον άλλον για να ικανοποιήσει τις εγωιστικές επιθυμίες του. Στο παρελθόν, ο άντρας μου μου φερόταν όμορφα, επειδή δεν έθιγα τα συμφέροντά του, επειδή φρόντιζα την οικογένεια με κάθε δυνατό τρόπο, ενδιαφερόμουν ιδιαίτερα για εκείνον και συνέβαλλα στην υπόληψή του. Τώρα, όμως, που πίστευα στον Θεό κι έκανα το καθήκον μου, και κινδύνευα να συλληφθώ από το ΚΚΚ ανά πάσα στιγμή, πράγμα που θα τον ενέπλεκε κι εκείνον, είχε γίνει πλέον εντελώς άλλος άνθρωπος. Όταν είδα την αλήθεια να αποκαλύπτεται, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε να υπάρχει αγάπη ή στοργή μεταξύ των ανθρώπων. Ο άντρας μου με είχε πετάξει αρκετές φορές έξω απ’ το σπίτι, κι όμως εγώ ήθελα ακόμα να διατηρήσω τον γάμο μας, καθώς πίστευα στο ρητό: «Μόλις ένας άντρας και μια γυναίκα παντρευτούν, ο στοργικός δεσμός τους ριζώνει βαθιά». Δεν συνειδητοποιούσα ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ευσεβείς πόθοι από πλευράς μου. Όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα πόσο ανόητη ήμουν! Προσπαθούσα διαρκώς να διατηρήσω αυτήν την οικογένεια, και, επειδή ο άντρας μου με καταδίωκε, σπάνια έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού, συναθροιζόμουν πού και πού, και δεν μπορούσα να κάνω καθήκοντα. Ήταν αυτή αληθινή πίστη στον Θεό; Επιπλέον, αν δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν θα μπορούσα να βιώσω και τα λόγια του Θεού, κι αν δεν μπορούσα να κερδίσω την αλήθεια, τότε πώς θα με έσωζε ο Θεός; Ο Θεός λέει ότι ο μόνος τρόπος να σωθεί κανείς είναι να κάνει το καθήκον του, καθώς, στην πορεία του καθήκοντός του, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να αποκτήσει την αλήθεια και πολλές στιγμές στις οποίες λαμβάνει το έργο και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Όταν κάποιος επιδιώκει την αλήθεια στην πορεία του καθήκοντός του, τότε έχει τη δυνατότητα να απαλλαγεί απ’ τη διεφθαρμένη διάθεσή του και να κερδίσει περισσότερες ευκαιρίες να οδηγηθεί στην τελείωση από τον Θεό. Μεγαλύτερη αξία και νόημα έχει να πιστεύει κάποιος στον Θεό και να κάνει το καθήκον του! Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στην οικογένειά μου και στην πίστη μου. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, θέλω να κάνω το καθήκον μου. Σε παρακαλώ, άνοιξέ μου ένα μονοπάτι. Είμαι διατεθειμένη να Σου δοθώ ολοκληρωτικά».

Αργότερα, ένα άλλο περιστατικό ενίσχυσε την αποφασιστικότητά μου να φύγω από το σπίτι και να κάνω το καθήκον μου. Μια μέρα, λίγες βδομάδες μετά, γύρισα σπίτι μετά από μια συνάθροιση και μαγείρευα, όταν ο άντρας μου ήρθε από πίσω μου και μου τράβηξε τα μαλλιά, ενώ με ρωτούσε: «Πάλι βγήκες να πας σε συνάθροιση για την πίστη σου στον Θεό;» Όταν είδε ότι δεν αποκρινόμουν, μου τράβηξε πάλι τα μαλλιά τόσο δυνατά που με πόνεσε το κρανίο. Είπα: «Όσο έχω πνοή στα στήθη μου, θα πιστεύω στον Θεό!» Σε μια έκρηξη οργής, ο άντρας μου φώναξε: «Το πιστεύεις ότι θα σε σκοτώσω σήμερα;» Μετά με έσπρωξε δυνατά, πήρε ένα μικρό, κοφτερό μαχαίρι απ’ το ντουλάπι και πέρασε το δεξί του χέρι γύρω απ’ τον λαιμό μου, ενώ κρατούσε το μαχαίρι στο αριστερό. Πίεσε την ανάστροφη του μαχαιριού στον λαιμό μου και φώναξε: «Αλήθεια θέλω να σε σκοτώσω!» Μες στην απελπισία μου, φώναξα γρήγορα στην κόρη μου να τηλεφωνήσει τη γιαγιά της. Τότε, ο άντρας μου πέταξε το μαχαίρι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Όλα αυτά μού έδειξαν για άλλη μία φορά ότι η ουσία του άντρα μου μισούσε τον Θεό, κι ότι θα ήταν πράγματι διατεθειμένος να με σκοτώσει για να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό. Ήταν στ’ αλήθεια κακός άνθρωπος και διάβολος! Πώς ήταν δυνατόν να ζήσει κανείς ευτυχισμένα με έναν τέτοιο διάβολο; Σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Δεν υπάρχει εγγενώς καμία σχέση μεταξύ ενός συζύγου που πιστεύει και μιας συζύγου που δεν πιστεύει, και δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των παιδιών που πιστεύουν και των γονέων που δεν πιστεύουν· αυτά τα δύο είδη ανθρώπων είναι ασύμβατα. Προτού εισέλθουν οι άνθρωποι στην ανάπαυση, έχουν σαρκικά, οικογενειακά συναισθήματα, αλλά μόλις εισέλθουν στην ανάπαυση, δεν θα υπάρχουν πλέον σαρκικά, οικογενειακά συναισθήματα. Όσοι κάνουν το καθήκον τους είναι εκ φύσεως εχθροί όσων δεν το κάνουν· όσοι αγαπούν τον Θεό και όσοι Τον μισούν αντιτίθενται εγγενώς ο ένας στον άλλο. Εκείνοι που θα εισέλθουν στην ανάπαυση και εκείνοι που θα έχουν καταστραφεί είναι δύο ασύμβατα είδη δημιουργημάτων. Τα δημιουργήματα που εκτελούν τα καθήκοντά τους θα είναι σε θέση να επιβιώσουν, ενώ τα δημιουργήματα που δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους θα αποτελέσουν αντικείμενο καταστροφής. Επιπλέον, αυτό θα διαρκέσει ως την αιωνιότητα. Εσύ αγαπάς τον σύζυγό σου ώστε να εκτελέσεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον; Εσύ αγαπάς τη σύζυγό σου ώστε να εκτελέσεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον; Είσαι υπάκουος στους γονείς σου που δεν πιστεύουν ώστε να εκτελέσεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον; Είναι, στ’ αλήθεια, σωστές ή λανθασμένες οι οπτικές του ανθρώπου σχετικά με την πίστη στον Θεό; Για τι ακριβώς πιστεύεις στον Θεό; Τι ακριβώς επιθυμείς να κερδίσεις; Πώς ακριβώς αγαπάς τον Θεό; Εκείνοι που δεν μπορούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους ως δημιουργημένα όντα και που δεν μπορούν να καταβάλουν εντατική προσπάθεια, θα μετατραπούν σε αντικείμενα καταστροφής. Υπάρχουν σαρκικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων της σημερινής εποχής, καθώς και δεσμοί αίματος, αλλά στο μέλλον, όλοι αυτοί οι δεσμοί θα κοπούν. Οι πιστοί και οι άπιστοι είναι εγγενώς ασύμβατοι· αντίθετα, αντιτίθενται ο ένας στον άλλο. Όλοι αυτοί στην ανάπαυση θα είναι άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχει ένας Θεός και υποτάσσονται στον Θεό, ενώ όσοι είναι επαναστατικοί απέναντι στον Θεό θα έχουν όλοι καταστραφεί. Δεν θα υπάρχουν πλέον οικογένειες στη γη· πώς θα μπορούσαν να υπάρχουν γονείς ή παιδιά ή συζυγικές σχέσεις; Η μεγάλη ασυμβατότητα μεταξύ πίστης και απιστίας θα έχει καταργήσει πλήρως τέτοιου είδους σαρκικές σχέσεις!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Οι πιστοί και οι άπιστοι είναι ουσιαστικά ασύμβατοι μεταξύ τους, και βαδίζουν σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια. Ο άντρας μου δεν πίστευε στον Θεό, ενώ έφτανε ακόμα και στο σημείο να Τον μισεί. Ουσιαστικά, ήταν διάβολος. Η ζωή μου μαζί του δεν μου έδινε καμία χαρά, καθώς δεν υπέφερα μόνο από τις ενοχλήσεις του, αλλά με εμπόδιζε, επίσης, να επιδιώξω την αλήθεια και να εξελιχθώ στη ζωή. Δεν ήμουν σε θέση να κάνω το καθήκον μου ως δημιούργημα, και στο τέλος θα με έβρισκε κι εμένα η συμφορά, όπως ακριβώς κι εκείνον. Μια μέρα, τον Ιούλιο του 2016, άφησα στον άντρα μου ένα σημείωμα που έλεγε: «Φεύγω. Σε παρακαλώ, μη με αναζητήσεις ποτέ ξανά!» Τη στιγμή που πέρασα το κατώφλι, ένιωσα μέσα μου ένα αίσθημα απελευθέρωσης, και πήρα την απόφαση να κάνω σωστά το καθήκον μου για να ικανοποιήσω τον Θεό.

Μέσα απ’ όλα αυτά, τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και δύναμη, με καθοδήγησαν βήμα-βήμα να βγω απ’ τη σκοτεινή επιρροή της οικογένειάς μου, και μου έδωσαν τη δυνατότητα να ακολουθήσω τον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!