Του Ζονγκ Τσενγκ, Κίνα

Όταν ήμουν ακόμα νέος, τα δύο ξαδέρφια μου είχαν ήδη πετύχει από μικρή ηλικία, και είχαν αγοράσει αυτοκίνητα και σπίτια. Κάθε Πρωτοχρονιά, όταν επισκεπτόμασταν συγγενείς, όλοι επαινούσαν συνεχώς τα ξαδέρφια μου και τα κοιτούσαν με θαυμασμό. Οι αναμνήσεις αυτές από τα ξαδέρφια μου χαράχτηκαν βαθιά στην καρδιά μου. Εκείνη την περίοδο, η οικογένειά μου ήταν η φτωχότερη μεταξύ των συγγενών μας, και ο κόσμος μάς περιφρονούσε. Οπότε, ζήλευα τα ξαδέρφια μου που τραβούσαν την προσοχή όλων όπου κι αν πήγαιναν. Σκέφτηκα ότι έτσι ζει κανείς με αξιοπρέπεια και τιμή. Ορκίστηκα κρυφά στον εαυτό μου: «Θα ξεχωρίσω και θα πετύχω κάτι στο μέλλον, και θα κάνω τους συγγενείς και τους φίλους μου να με θαυμάζουν».

Σε ηλικία δεκαέξι ετών, αν και αφελής ακόμα, ξεκίνησα την εργασιακή μου διαδρομή με όνειρα. Δυσκολεύτηκα να βρω εργασία μόνος σε μια άγνωστη πόλη όπως η Γκουανγκζού, και έφτασα να κοιμάμαι δίπλα σε παρτέρια κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό επειδή δεν είχα χρήματα. Τα ιδανικά μου ήταν όμορφα, αλλά η πραγματικότητα σκληρή, και όσο σκληρά κι αν δούλευα, δεν μπορούσα να κερδίσω πολλά χρήματα. Εκείνη την εποχή, η μητέρα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού, και πήγαινα σε συναθροίσεις για λίγο καιρό, αλλά επειδή ήθελα να βγάλω χρήματα και να κάνω καλύτερη ζωή, πήγα αλλού για να εργαστώ. Το 2014, έγινα πωλητής σε μια γνωστή εμπορική αλυσίδα και σκέφτηκα: «Πολλοί διάσημοι και πλούσιοι άνθρωποι ξεκίνησαν από πωλητές. Οι πωλήσεις δεν σε εκπαιδεύουν απλώς, αλλά βελτιώνουν και τις επιχειρηματικές σου δεξιότητες». Με αυτό κατά νου, ξεκίνησα να εργάζομαι με πάθος. Για να φέρω αποτελέσματα, έκανα συχνά επαγγελματικά ταξίδια σε άλλες επαρχίες και πόλεις, δούλευα μέρα-νύχτα, δεν έτρωγα σχεδόν ποτέ στην ώρα μου ούτε και κοιμόμουν σωστά. Είμαι άνθρωπος που παθαίνει εύκολα ναυτία, και τα καθημερινά ταξίδια με ζάλιζαν και με εξαντλούσαν. Το καλοκαίρι, ψάχνοντας για προϊόντα μέσα στο φορτηγό, μούσκευα στον ιδρώτα, και το παντελόνι μου κολλούσε στα πόδια μου λες και το είχα μόλις πλύνει. Έναν χειμώνα, έσπασε το παρμπρίζ του αμαξιού μου, και οδήγησα πάνω από εκατό χιλιόμετρα μέσα στον τσουχτερό άνεμο και το χιόνι. Όταν βγήκα από το αμάξι, είχα παγώσει τόσο πολύ που δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω. Πίστευα ακράδαντα ότι «όσοι υπομένουν κακουχίες μπορούν να οδηγήσουν ένα Land Rover», και ότι οι κακουχίες που υπέμενα σήμερα, θα άνοιγαν τον δρόμο για την αυριανή μου επιτυχία. Ο στόχος μου ήταν να κοπιάσω και να πετύχω τα όνειρά μου. Στην εταιρεία αλληλεπιδρούσα με πολλούς διευθυντές μάρκας, και ζήλευα όσους ανήκαν σ’ αυτήν την άψογα ντυμένη ελίτ, και ήλπιζα ότι μια μέρα θα γινόμουν κι εγώ διευθυντής μάρκας και θα κέρδιζα τον θαυμασμό και τον έπαινο όλων.

Πέρασαν πολύ γρήγορα δύο χρόνια, και τελικά πήρα προαγωγή σε θέση διευθυντή μάρκας. Στη συνέχεια, βγήκα πολλές φορές πρώτος σε πωλήσεις στο τμήμα και με αξιολογούσαν ως εξαιρετικό διευθυντή μάρκας. Οι συνάδελφοι με κοίταζαν με ζήλια και έλεγαν: «Αυτή η μάρκα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εσένα». Ο διευθυντής του εργοστασίου με έπαιρνε συχνά σε κοινωνικές εκδηλώσεις και μου έδινε συχνά δώρα. Είχα ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία μου και ήμουν τρομερά χαρούμενος. Πίστευα ότι είχα πολύ καλές εργασιακές ικανότητες και βάδιζα με αυτοπεποίθηση. Ήμουν, όμως, φιλόδοξος και ο τίτλος του διευθυντή μάρκας δεν μου αρκούσε πια. Ήθελα να ανέβω άλλο ένα σκαλοπάτι, ώστε οι πλούσιοι και ισχυροί συγγενείς μου να δουν ότι είμαι καλύτερος από αυτούς. Λόγω των συχνών επαγγελματικών ταξιδιών και των κοινωνικών μου υποχρεώσεων, ένιωθα κουρασμένος και εξαντλημένος κάθε μέρα, και ο ύπνος δεν μου έφτανε για να ξεκουραστώ. Η δερματοπάθειά μου άρχισε να φουντώνει, και έβαζα αλοιφές για να ανακουφιστώ προσωρινά. Σκεφτόμουν, επίσης, να πάω σπίτι για να φροντίσω την υγεία μου, αλλά θυμόμουν πόσο είχα κοπιάσει για να τα πετύχω όλα αυτά, και ήξερα ότι αν έπαιρνα άδεια για να γυρίσω σπίτι, θα αναλάμβανε άλλος τη μάρκα για την οποία ήμουν υπεύθυνος εγώ, και θα έχανα τη διευθυντική μου θέση μαζί με κάθε δόξα και έπαινο. Αποφάσισα να μην τα παρατήσω τόσο εύκολα και να αντέξω όσο κι αν δυσκόλευαν τα πράγματα.

Αργότερα, μου τηλεφώνησε ένας περιφερειακός διευθυντής από ένα εργοστάσιο παρασκευής νουντλς ρυζιού, που ήθελε να αναλάβω εγώ τις πωλήσεις νουντλς ρυζιού σε δύο πόλεις. Εγώ σκέφτηκα μέσα μου: «Αν τα πάω καλά, μπορεί στο μέλλον να γίνω περιφερειακός διευθυντής. Για να ξεχωρίσω, πρέπει να τολμήσω να αναλάβω την πρόκληση μιας υψηλότερης θέσης». Παραιτήθηκα, λοιπόν, από τη δουλειά που είχα τόσα χρόνια και έγινα υπεύθυνος πόλης του εργοστασίου παρασκευής νουντλς ρυζιού. Όταν οι άνθρωποι στο χωριό άκουσαν ότι θα γίνω υπεύθυνος πόλης, μου είπαν με ζήλια: «Μόλις εδραιωθείς, σε παρακαλώ, πάρε και το παιδί μου στη δουλειά». Αυτό με έκανε να χαρώ πολύ και ικανοποιούσε τη ματαιοδοξία μου. Ήλπιζα μόνο ότι μια μέρα θα γινόμουν περιφερειακός διευθυντής. Τότε, όπου κι αν πήγαινα, θα με θεωρούσαν όλοι ελίτ, κι οι συγγενείς μου σίγουρα θα με κοιτούσαν με άλλο μάτι. Η σκέψη αυτή με ενθουσίαζε. Απρόσμενα, όμως, συνέβη κάτι απρόβλεπτο. Στις αρχές του 2021, οι συνολικές πωλήσεις του εργοστασίου μειώθηκαν σημαντικά, κι εγώ κοιτούσα με αγωνία τις παρτίδες των νουντλς ρυζιού να κοντεύουν λήξουν τη μία μετά την άλλη. Επιπλέον, όλα τα επαγγελματικά ταξίδια, τα ξενύχτια και τα ακανόνιστα γεύματα μού προκάλεσαν γαστρεντερική δυσλειτουργία και είχα διάρροιες καθημερινά. Το χειρότερο ήταν ότι η ψωρίασή μου επιδεινώθηκε σημαντικά, και το δέρμα μου με έτρωγε αφόρητα. Το τριχωτό της κεφαλής μου γέμισε με παχιά κακάδια και με έκαιγε τρελά. Έγινε τόσο σκληρό που δυσκολευόμουν και να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου. Πήγα σε πολλά μέρη για θεραπεία, μα κανένα φάρμακο και καμιά ένεση δεν λειτούργησε. Η πάθησή μου με βασάνιζε ώσπου εξαντλήθηκα εντελώς. Δεν μπορούσα, όμως, να μοιραστώ με άλλους όλη αυτήν την στενοχώρια, τον πόνο και την αδυναμία, καθώς φοβόμουν ότι θα με κορόιδευαν ή ότι θα με περιφρονούσαν. Όταν δεν άντεχα άλλο, τηλεφωνούσα τη μητέρα μου απογοητευμένος για να ξεσπάσω, και κάθε φορά η μητέρα μου έλεγε: «Σταμάτα να δουλεύεις και γύρνα πίσω!» Πώς θα μπορούσα, όμως, να αφήσω τη θέση, για την οποία είχα δουλέψει τόσο σκληρά; Δεν άντεχα να το κάνω αυτό. Στην καρδιά μου, όμως, είχα ακόμα πίστη και θυμήθηκα τον αφορισμό: «Η ζωή είναι σαν ένα μυρμήγκι, αλλά πρέπει κανείς να έχει τη φιλοδοξία ενός κύκνου, και παρόλο που η ζωή μπορεί να είναι λεπτή σαν χαρτί, πρέπει κανείς να έχει αδάμαστο πνεύμα». Σκέφτηκα: «Αν θέλω να ξεχωρίσω και να πετύχω σπουδαία πράγματα, πρέπει και να πονέσω». Έτσι, άντεξα μέχρι τον Ιούνιο, αλλά η απόδοση του εργοστασίου δεν βελτιώθηκε. Με τον καιρό, η ψωρίασή μου συνέχιζε να επιδεινώνεται, κι απλώθηκε σ’ όλο μου το πρόσωπο. Όταν επισκεπτόμουν μαγαζιά και οργάνωνα εκδηλώσεις, φορούσα μάσκα και το προσωπικό που με έβλεπε με απέφευγε. Εγώ στενοχωριόμουν πολύ και σκεφτόμουν: «Αγωνίζομαι σκληρά κάθε μέρα και είμαι πολύ πιεσμένος. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι αυτό. Αξίζει όντως όλος αυτός ο κόπος;» Λίγες μέρες αργότερα, ένας συνάδελφος μού τηλεφώνησε για να μου πει ότι η επικεφαλής μας είχε διαγνωστεί με καρκίνο και υποβαλλόταν σε θεραπεία στο νοσοκομείο. Έκανα πολλή ώρα να ηρεμήσω μετά το τηλεφώνημα. Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, κοίταξα το πρόσωπό μου που ήταν γεμάτο κόκκινα σημάδια και βυθίστηκα στις σκέψεις: «Η περιφερειακή διευθύντρια είναι μόλις στα σαράντα της· πώς είναι δυνατόν να κινδυνεύει να πεθάνει έτσι ξαφνικά; Έβγαζε πολλά λεφτά και είχε κερδίσει δόξα. Αλλά όσα χρήματα κι αν έβγαζε, όσο καταξιωμένη κι αν ήταν, τίποτα δεν μπορούσε να εξαγοράσει την υγεία της. Εγώ είμαι μόλις στα τριάντα μου, και το σώμα μου μαστίζεται ήδη από πολλά προβλήματα. Αν συνεχίσω έτσι, δεν θα καταλήξω κι εγώ σαν εκείνη; Αν ρισκάρω την υγεία μου για να πετύχω, τι νόημα έχουν τα λεφτά και η εκτίμηση των άλλων;» Τις επόμενες μέρες, ένιωθα πολύ μπερδεμένος και αβοήθητος, λες και δεν μπορούσα να προχωρήσω στη ζωή μου. Υπό την πίεση της σωματικής και ψυχικής μου καταπόνησης, παραιτήθηκα από τη δουλειά μου, και με βαριά καρδιά, επέλεξα να πάω σπίτι για να θεραπεύσω την ασθένειά μου.

Αφού επέστρεψα σπίτι, περνούσα τις μέρες μου κατσούφης και στενοχωρημένος, και σκεφτόμουν: «Μετά από τόσα χρόνια κόπου, νιώθω ότι γύρισα εκεί από όπου ξεκίνησα. Έχασα κάθε φήμη και κέρδος, και κατέληξα άρρωστος σε όλο μου το σώμα. Πώς θα συνεχίσω έτσι;» Η μητέρα μου είδε ότι ήμουν δυστυχισμένος και με καθοδήγησε κάπως. Συναναστράφηκε μαζί μου και μου είπε ότι δεν ελέγχουμε εμείς το πεπρωμένο μας και ότι ο Θεός ορίζει τα πάντα. Μετά μου διάβασε κάποια από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Έχουν οι άνθρωποι καμία επιλογή σε πράγματα όπως το τι επάγγελμα επιλέγουν, πώς βγάζουν τα προς το ζην, αν οι επιλογές που κάνουν είναι καλές ή κακές; Βασίζονται αυτά τα πράγματα στις επιθυμίες και τις αποφάσεις των ανθρώπων; Οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να εργάζονται λιγότερο και να κερδίζουν περισσότερα, να μη μοχθούν στον ήλιο και τη βροχή, να ντύνονται ευπρεπώς, να εντυπωσιάζουν όπου κι αν πάνε, να φτάνουν στην κορυφή και να τιμούν τους προγόνους τους. Οι άνθρωποι έχουν τέτοιες “τέλειες” επιθυμίες, αλλά όταν κάνουν το πρώτο τους βήμα στο μονοπάτι της ζωής, σταδιακά αντιλαμβάνονται πόσο ατελές είναι το ανθρώπινο πεπρωμένο και συνειδητοποιούν πραγματικά για πρώτη φορά ότι, παρόλο που μπορεί κανείς να κάνει τολμηρά σχέδια για το μέλλον του και να τρέφει αλόγιστα κάθε είδους όνειρα, κανείς δεν έχει την ικανότητα ή τη δύναμη να πραγματοποιήσει τα δικά του όνειρα ούτε την ικανότητα να ελέγξει το δικό του μέλλον. Πάντα θα υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στα όνειρα κάποιου και στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζει· τα πράγματα δεν μπορούν ποτέ να εξελιχθούν όπως τα φαντάζεται κανείς και, αντιμέτωποι με τέτοιες πραγματικότητες, οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να βρουν ικανοποίηση ή ευχαρίστηση. Υπάρχουν ακόμη και κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν επανειλημμένα να βρουν κάθε είδους προσεγγίσεις και να εξερευνήσουν κάθε πιθανό δίαυλο, και κάνουν κάθε είδους προσπάθεια και θυσία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, για χάρη των προοπτικών τους και για να αλλάξουν τη μοίρα τους. Αλλά στο τέλος, ακόμη κι αν μπορούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα και τις επιθυμίες τους μέσω της σκληρής δουλειάς τους, δεν μπορούν ποτέ ν’ αλλάξουν τη μοίρα τους και, όσο κι αν αγωνίζονται, δεν μπορούν ποτέ να υπερβούν το πεπρωμένο τους. Ανεξάρτητα από τις διαφορές στις ικανότητες και τη νοημοσύνη τους, και από το αν έχουν ή όχι αποφασιστικότητα, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον της μοίρας, όπου δεν γίνονται διακρίσεις ανάμεσα σε μεγάλους και μικρούς, υψηλούς και χαμηλούς, εξυψωμένους και ταπεινούς. Το τι επάγγελμα ασκεί κανείς, το πώς βγάζει τα προς το ζην και πόσο πλούτο έχει στη ζωή του δεν εξαρτάται από τους γονείς του, τα ταλέντα του ή τις προσπάθειες και τις φιλοδοξίες του —εξαρτάται από τον προκαθορισμό του Δημιουργού» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Τα λόγια του Θεού είναι πολύ αληθινά. Όλοι θέλουν να κάνουν μια καλή ζωή και δουλεύουν σκληρά για να πετύχουν αυτόν τον σκοπό. Στην τελική, όμως, κανείς δεν αποφασίζει το πεπρωμένο του. Σκέφτηκα τα ξαδέρφια μου. Εκείνοι δεν είχαν δουλέψει τόσο σκληρά, αλλά είχαν καταφέρει να γίνουν επικεφαλής σε κάθε κλάδο στον οποίο είχαν δουλέψει και απολάμβαναν καλές απολαβες. Εγώ πάλεψα πάνω από δέκα χρόνια για να καταφέρω να πετύχω σαν εκείνους, αλλά το μόνο που κέρδισα ήταν ένα άρρωστο σώμα, και, τελικά, όσα χρήματα είχα βγάλει τα δαπάνησα στα νοσοκομεία. Θυμήθηκα τότε έναν παλιότερο υπάλληλο. Οι επιδόσεις του στις πωλήσεις δεν ήταν εντυπωσιακές, αλλά είχε πάρει πάνω από δέκα σπίτια ως αποζημίωση για τη μετεγκατάστασή του. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, πως ό,τι είναι γραφτό να γίνει θα γίνει, και ότι μάταια δουλεύουμε σκληρά για κάτι που δεν είναι γραφτό για εμάς. Κανείς άνθρωπος δεν ελέγχει τη μοίρα του, και αυτό δεν αλλάζει όσο κι αν κοπιάσει κανείς. Αργότερα, οι αδελφοί και οι αδελφές άκουσαν για την κατάστασή μου και συναναστράφηκαν μαζί μου, και μου είπαν ότι ο Θεός είχε επιτρέψει την ασθένειά μου αυτήν, και ότι αν δεν υπέφερα, ίσως να μην είχα επιστρέψει στον Θεό. Συγκινήθηκα πολύ. Θυμήθηκα ότι είχα πιστέψει στον Θεό στο παρελθόν, αλλά έφυγα στα μισά του δρόμου για να επιδιώξω τον πλούτο, τη φήμη και το κέρδος. Αν δεν είχα αρρωστήσει, ίσως να περιπλανιόμουν ακόμα έξω σε αυτόν τον κόσμο και να είχα χαθεί. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, ο Θεός δεν με είχε εγκαταλείψει ακόμα, και μέσω αυτής της ασθένειας, με είχε φέρει πίσω στον οίκο Του για να συνεχίσω να πιστεύω σε Αυτόν. Ο Θεός με έσωζε μ’ αυτόν τον τρόπο, και Του ήμουν πραγματικά ευγνώμων. Κατόπιν, συμμετείχα ενεργά σε συναθροίσεις και έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού.

Σε μια συνάθροιση, μια αδελφή διάβασε δύο χωρία από τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν αλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ακόμα κι ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ξέρουν να ζητήσουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). «Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και κάνοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά. Αν εξετάσουμε τώρα τις ενέργειες του Σατανά, δεν είναι τα ύπουλα κίνητρά του άκρως μισητά; Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να δείτε ακόμα καθαρά τα ύπουλα κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι χωρίς φήμη και κέρδος η ζωή δεν θα είχε νόημα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γινόταν σκοτεινό, μουντό και ζοφερό. Όμως, σιγά-σιγά, μια μέρα, θα αναγνωρίσετε όλοι σας τι πελώρια δεσμά που βάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους είναι η φήμη και το κέρδος. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στον έλεγχο του Σατανά και θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στα δεσμά που σου έβαλε ο Σατανάς. Όταν επιθυμήσεις να απελευθερωθείς από όλα αυτά τα πράγματα που σου έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, θα κόψεις πλήρως όλους τους δεσμούς με τον Σατανά κι επίσης, θα μισήσεις πραγματικά όλα εκείνα που σου έχει επιφέρει. Μόνο τότε θα έχεις πραγματική αγάπη και λαχτάρα για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Τα λόγια του Θεού με συγκίνησαν βαθιά. Ήταν λες και είχα μόλις ξυπνήσει από ένα όνειρο. Συνειδητοποίησα ότι η φήμη και το κέρδος που είχα επιδιώξει από την παιδική μου ηλικία ήταν παγίδες που είχε στήσει ο Σατανάς. Πίστευα ότι δικαιολογημένα επιδίωκα φήμη και κέρδος, ότι η ζωή δεν σημαίνει απλώς να ικανοποιείσαι με το να γεμίζεις την κοιλιά σου, αλλά να επιδιώκεις φήμη και κέρδος, και ότι μόνο αν ζει κανείς έτσι μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια και τιμή. Τώρα κατάλαβα ότι η επιδίωξη πλούτου, φήμης και κέρδους είναι σαν μια πεταλούδα που πετάει μέσα στη φλόγα. Φαίνεται ότι όλα όσα βλέπεις είναι φωτεινά, αλλά όταν ορμάς μέσα, μπορεί να χάσεις τη ζωή σου. Όταν τα αναλογίστηκα αυτά, συνειδητοποίησα ότι είχα απορροφήσει διάφορες σατανικές ιδεολογίες από νεαρή ηλικία, όπως «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω», «Ένας καλός άνθρωπος στοχεύει στις τέσσερις γωνιές του κόσμου» και ούτω καθεξής. Επηρεάστηκα από αυτές τις απόψεις, έθεσα στον εαυτό μου υψηλά ιδανικά και βλέψεις από μικρή ηλικία, και άρχισα να ταξιδεύω στην εφηβεία μου, και να ψάχνω ευκαιρίες να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Παρά τις πολυάριθμες αποτυχίες, δεν τα παράτησα ποτέ. Ειδικά όταν άκουσα το δημοφιλές ρητό «Η ζωή είναι σαν ένα μυρμήγκι, αλλά πρέπει κανείς να έχει τη φιλοδοξία ενός κύκνου, και παρόλο που η ζωή μπορεί να είναι λεπτή σαν χαρτί, πρέπει κανείς να έχει αδάμαστο πνεύμα», αποφάσισα να κάνω όνομα, να γίνω γνωστός και να κερδίσω τον θαυμασμό όλων. Τώρα που τα αναλογίζομαι αυτά, βασανιζόμουν πολύ από την ασθένεια και βασιζόμουν μόνο στα φάρμακα για να επιβιώσω, αλλά για να πετύχω τον θαυμασμό που επιζητούσα, ξεπέρασα πολλές δυσκολίες, και μετά από αρκετά χρόνια προσπάθειας, τελικά έγινα διευθυντής εταιρείας και κέρδισα τον θαυμασμό των άλλων. Κι όμως, δεν έμεινα ικανοποιημένος. Για να γίνω περιφερειακός διευθυντής και να κάνω τους συγγενείς μου να με δουν με άλλο μάτι, παραιτήθηκα από τη δουλειά που είχα για πολλά χρόνια για να γίνω υπεύθυνος πόλης. Όταν οι πωλήσεις μειώθηκαν, σκέφτηκα κάθε είδους πιθανές λύσεις, κι αντιμετώπιζα καθημερινά το άγχος και τον πόνο της ασθένειάς μου, ενώ ερευνούσα στρατηγικές μάρκετινγκ. Ένιωθα εξαντλημένος και εξουθενωμένος, αλλά παραιτήθηκα προσωρινά από τη δουλειά μου, μόνο όταν το σώμα μου κατέρρευσε. Δαπάνησα τον εαυτό μου εξολοκλήρου και χάλασα την υγεία μου καθώς επιδίωκα απεγνωσμένα φήμη και κέρδος, αλλά το μόνο που κέρδισα ήταν πόνος. Η επιδίωξη χρημάτων, φήμης και κέρδους με έβλαψε πραγματικά! Αν και ήξερα ότι ο Θεός εκφράζει την αλήθεια τις έσχατες ημέρες για να κάνει το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, εμένα με τραβούσε η φήμη και το κέρδος σαν σκυλί αλυσοδεμένο, και δεν είχα καμία επιθυμία να έρθω ενώπιον του Θεού. Πέρασα πάνω από μια δεκαετία επιδιώκοντας φήμη και κέρδος, και απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο από τον Θεό. Αν δεν είχα αρρωστήσει, θα είχα συνεχίσει να επιδιώκω το ίδιο πράγμα, και τελικά, θα είχα καταστραφεί. Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να δω καθαρά τα δεινά που μου έφερε η επιδίωξη φήμης και κέρδους, και ήμουν πρόθυμος να βγάλω αυτά τα πράγματα από την καρδιά μου και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού.

Αργότερα, διάβασα δύο ακόμη χωρία από τα λόγια του Θεού και η καρδιά μου φωτίστηκε ακόμα περισσότερο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Χάρη στην κυριαρχία και τον ορισμό του Δημιουργού, μια μοναχική ψυχή που ξεκίνησε χωρίς τίποτα απολύτως αποκτά γονείς και οικογένεια, την ευκαιρία να γίνει μέλος της ανθρώπινης φυλής, καθώς και την ευκαιρία να βιώσει την ανθρώπινη ζωή και να κάνει το ταξίδι της στον κόσμο των ανθρώπων· αποκτά, επίσης, την ευκαιρία να βιώσει την κυριαρχία του Δημιουργού, να καταφέρει να γνωρίσει τα θαύματα της δημιουργίας του Δημιουργού και, ακόμη περισσότερο, την ευκαιρία να καταφέρει να γνωρίσει την εξουσία του Δημιουργού και να παραδοθεί σ’ αυτήν. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αρπάζουν πραγματικά αυτήν τη σπάνια και φευγαλέα ευκαιρία. Οι άνθρωποι εξαντλούν την ενέργεια μιας ζωής πολεμώντας ενάντια στη μοίρα και περνούν ολόκληρη τη ζωή τους μες στη φούρια, προσπαθώντας να παράσχουν τα αναγκαία στην οικογένειά τους και τρέχοντας πέρα δώθε για χάρη του γοήτρου και του κέρδους. Τα πράγματα που εκτιμούν περισσότερο οι άνθρωποι είναι η αγάπη της οικογένειας, τα χρήματα, η φήμη και το κέρδος, τα οποία και θεωρούν ως τα πολυτιμότερα πράγματα στη ζωή. Όλοι οι άνθρωποι παραπονιούνται ότι είναι κακότυχοι, όμως εξακολουθούν να παραχώνουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα ζητήματα που οφείλουν περισσότερο να κατανοήσουν και να εξερευνήσουν οι άνθρωποι: γιατί ζει ο άνθρωπος, πώς θα πρέπει να ζει ο άνθρωπος και ποια είναι η αξία και το νόημα της ανθρώπινης ζωής. Περνούν ολόκληρη τη ζωή τους —όσο κι αν διαρκέσει αυτή— τρέχοντας μόνο ασταμάτητα και επιδιώκοντας φήμη και κέρδος, μέχρι που χάνεται η νιότη τους, γκριζάρουν τα μαλλιά τους και γεμίζουν ρυτίδες, μέχρι που συνειδητοποιούν πως η φήμη και το κέρδος δεν μπορούν να τους εμποδίσουν να γεράσουν, πως τα χρήματα δεν μπορούν να γεμίσουν το κενό που υπάρχει μες στην καρδιά τους και μέχρι να καταλάβουν πως κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τους νόμους της γέννησης, της γήρανσης, της αρρώστιας και του θανάτου και πως κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις διευθετήσεις της μοίρας. Μόνο όταν έρχονται αντιμέτωποι με την τελική καμπή της ζωής κατανοούν πραγματικά πως ακόμα κι αν κάποιος έχει τεράστια πλούτη, ακόμα κι αν έχει ευγενή θέση και είναι υψηλά ιστάμενο πρόσωπο, και πάλι δεν μπορεί να ξεφύγει από τον θάνατο και πρέπει να επιστρέψει στην αρχική του θέση: μια μοναχική ψυχή με τίποτα στο όνομά της» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). «Οι άνθρωποι ξοδεύουν ολόκληρη τη ζωή τους κυνηγώντας χρήματα και φήμη και κέρδος· αντιμετωπίζουν αυτά τα πράγματα ως σανίδα σωτηρίας, ως τα μόνα τους μέσα στήριξης, λες και η απόκτησή τους σημαίνει ότι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν και να γλιτώσουν τον θάνατο. Ωστόσο, μόνο όταν είναι κοντά στον θάνατο συνειδητοποιούν πόσο μακριά τους είναι τα χρήματα, η φήμη και το κέρδος, και μπροστά στον θάνατο, πόσο αδύναμοι και ανίσχυροι είναι, πόσο ευάλωτοι είναι, και πόσο μόνοι και αβοήθητοι είναι, μην έχοντας πουθενά να στραφούν. Συνειδητοποιούν πως τα χρήματα ή η φήμη και το κέρδος δεν ανταλλάσσονται με τη ζωή, πως όσο πλούσιος κι αν είναι ένας άνθρωπος και όσο υψηλή κι αν είναι η θέση του, όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου φτωχοί και ασήμαντοι μπροστά στον θάνατο. Συνειδητοποιούν πως τα χρήματα δεν αγοράζουν ζωή, πως η φήμη και το κέρδος δεν δίνουν στον άνθρωπο τη δυνατότητα να γλιτώσει τον θάνατο και πως ούτε τα χρήματα ούτε η φήμη και το κέρδος μπορούν να επιμηκύνουν τη ζωή ενός ανθρώπου κατά ένα λεπτό, κατά ένα δευτερόλεπτο. Όσο περισσότερο νιώθουν έτσι οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο λαχταρούν να συνεχίσουν να ζουν· όσο περισσότερο νιώθουν έτσι οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο τρέμουν τον επικείμενο θάνατο. Μόνο στο σημείο αυτό συνειδητοποιούν πραγματικά πως η ζωή τους δεν ανήκει σ’ αυτούς, πως δεν είναι δική τους για να την ελέγξουν, πως ο άνθρωπος δεν έχει λόγο στο αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει —είναι πέρα από τον έλεγχο του οποιουδήποτε» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Τα λόγια με τα οποία συναναστρέφεται ο Θεός είναι ξεκάθαρα. Τα χρήματα, η φήμη και το κέρδος δεν μπορούν να αγοράσουν τη ζωή κανενός, ούτε μπορούν να γλιτώσουν κάποιον από τον θάνατο. Στην τελική, η επιδίωξη αυτών των πραγμάτων είναι μάταιη. Πίστευα ότι η φήμη και το κέρδος θα έδιναν αξία στη ζωή μου, πίστευα ότι αυτά τα πράγματα είχαν νόημα, κι είχα ως ιδανικό μου το να προχωρώ πάντα μπροστά. Υπέφερα πολύ όλα αυτά τα χρόνια για να αποκτήσω φήμη και κέρδος. Φαινόταν ότι κέρδιζα χρήματα, ντυνόμουν με ωραία κοστούμια και με θαύμαζαν οι άλλοι, αλλά μόλις αρρώστησα, συνειδητοποίησα ότι τα χρήματα, η φήμη, το κέρδος, καθώς και ο έπαινος των άλλων, δεν μπορούσαν να ανακουφίσουν τον πόνο μου ούτε και να αποκαταστήσουν την υγεία μου. Σκέφτηκα την περιφερειακή διευθύντρια που έπαθε καρκίνο στα σαράντα της και τον πρόεδρο που αρρώστησε και πέθανε. Είχαν κι οι δύο φήμη και κέρδος, αλλά αυτά δεν τα παίρνει κανείς μαζί του στον θάνατο. Παρά το γεγονός ότι κέρδιζαν μανιωδώς τεράστια χρηματικά ποσά, πέθαναν με άδεια χέρια. Τι νόημα είχε, λοιπόν, η επιδίωξη φήμης και κέρδους; Όπως είπε ο Κύριος Ιησούς: «Τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;» (Κατά Ματθαίον 16:26). Έτρεχα παντού για να επιδιώξω φήμη και κέρδος, και ο πειρασμός της φήμης και του κέρδους με έκανε να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από τον Θεό. Υπέμεινα πολλά βάσανα και κακουχίες για να αποκτήσω φήμη και κέρδος, κι η διαδρομή μου ήταν γεμάτη θλίψη και πόνο. Με είχε ξαναβρεί, όμως, η αγάπη του Θεού, και παρά το ότι επαναστατούσα ενάντια στον Θεό πολλά χρόνια, Εκείνος δεν με είχε εγκαταλείψει ακόμα, και μου επέτρεψε να επιστρέψω στον οίκο Του. Μόνο που το σκέφτομαι αυτό, δακρύζω και νιώθω μέσα μου βαθιά υποχρεωμένος στον Θεό. Σκέφτηκα ότι στο εξής, πρέπει να πιστεύω σωστά στον Θεό και να ανταποδώσω την αγάπη Του.

Αργότερα, έκανα τα καθήκοντά μου στην εκκλησία. Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Τα δημιουργήματα ζουν υπό την κυριαρχία του Δημιουργού και αποδέχονται όλα όσα τους παρέχει ο Θεός και όλα όσα προέρχονται από Εκείνον, γι’ αυτό και πρέπει να εκπληρώνουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους. Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσικό και δικαιολογημένο, και το έχει ορίσει ο Θεός. Αυτό δείχνει ότι, όταν οι άνθρωποι εκτελούν το καθήκον ενός δημιουργήματος, αυτό είναι πιο δίκαιο, πιο όμορφο και πιο ευγενές από οτιδήποτε άλλο κατά τη διάρκεια της ζωής τους σε αυτόν τον ανθρώπινο κόσμο· τίποτα μέσα στην ανθρωπότητα δεν έχει περισσότερο νόημα ή αξία και τίποτα δεν δίνει μεγαλύτερο νόημα και μεγαλύτερη αξία στη ζωή ενός δημιουργημένου ανθρώπου από το να εκτελεί το καθήκον ενός δημιουργήματος. […] Βάσει του ότι τα δημιουργήματα εκτελούν τα καθήκοντά τους, ο Δημιουργός έχει κάνει ακόμα μεγαλύτερο έργο ανάμεσα στην ανθρωπότητα, έχει εκτελέσει ένα περαιτέρω βήμα έργου στους ανθρώπους. Και τι έργο είναι αυτό; Προσφέρει στους ανθρώπους την αλήθεια, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν την αλήθεια από τον Θεό όταν εκτελούν τα καθήκοντά τους, με αποτέλεσμα να αποβάλουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους και να εξαγνιστούν, να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τις προθέσεις του Θεού και να βαδίσουν στο σωστό μονοπάτι της ζωής και, τελικά, να είναι σε θέση να έχουν φόβο Θεού και να αποφεύγουν το κακό, να επιτύχουν πλήρη σωτηρία και να μην υποβάλλονται πλέον στα δεινά του Σατανά. Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα που σκοπεύει να επιτύχει ο Θεός βάζοντας τους ανθρώπους να εκτελούν τα καθήκοντά τους. Επομένως, κατά τη διαδικασία εκτέλεσης του καθήκοντός σου, ο Θεός δεν σε κάνει απλώς να δεις ένα πράγμα καθαρά και να κατανοήσεις λίγη αλήθεια, ούτε απλώς σε αφήνει να απολαύσεις τη χάρη και τις ευλογίες που λαμβάνεις εκτελώντας το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον. Αντίθετα, σου επιτρέπει να εξαγνιστείς και να σωθείς και, τελικά, να καταφέρεις να ζήσεις στο φως του προσώπου του Δημιουργού» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι πρέπει να κάνω τα καθήκοντά μου ως δημιουργημένο ον, και ότι αυτή είναι η ευθύνη και η υποχρέωση ενός ανθρώπου. Μόνο αν κάνω τα καθήκοντά μου, θα έχω την ευκαιρία να κερδίσω την αλήθεια και τη ζωή, να αποτινάξω τη διεφθαρμένη μου διάθεση, να εξαγνιστώ και να μεταμορφωθώ και τελικά να λάβω τη σωτηρία του Θεού. Το να κάνεις καλά τα καθήκοντά σου είναι το πιο σημαντικό και πολύτιμο πράγμα στη ζωή. Από εκεί και πέρα, έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού καθημερινά, και η καρδιά μου γέμισε με γαλήνη και χαρά. Κατά τη διάρκεια των καθηκόντων μου, όποτε αποκάλυπτα τη διαφθορά μου, διάβαζα τα λόγια του Θεού για να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου, και έτσι διόρθωνα τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Όλα αυτά τα πράγματα ήταν καρποί του ότι έκανα τα καθήκοντά μου. Μετά από λίγο καιρό, βελτιώθηκε και η υγεία μου.

Το 2022, μετά το Εαρινό Φεστιβάλ, με πήρε τηλέφωνο ο ξάδερφός μου και μου είπε ότι ο διευθυντής της προηγούμενης εταιρείας μου είχε μετατεθεί, και ο αντιπρόεδρος ήθελε να επιστρέψω στη θέση του διευθυντή. Όταν άκουσα τον ξάδερφό μου να το λέει αυτό, σκέφτηκα: «Δούλεψα σκληρά πολλά χρόνια σ’ αυτήν την εταιρεία. Αν δεν γυρίσω πίσω, θα χάσω όλες τις διασυνδέσεις μου. Εξάλλου, η συγκεκριμένη εταιρεία βρίσκεται σε έναν χώρο όπου η εταιρεία έχει μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης, κι η θέση αυτή είναι διευθυντική. Πέρα από το κύρος που θα μου φέρει, θα αλληλεπιδρώ με τα μέσα και ανώτερα επίπεδα της διοίκησης, και θα αποκτήσω φήμη και κέρδος. Πολλοί τη ζηλεύουν αυτήν τη θέση, κι αν δεν την αποδεχτώ, μπορεί να μη βρω ξανά τέτοια ευκαιρία. Η δουλειά αυτή, όμως, έχει πολλές υποχρεώσεις και δεν θα έχω χρόνο να διαβάσω τα λόγια του Θεού ή να κάνω τα καθήκοντά μου». Τότε θυμήθηκα τον πόνο που μου είχε προξενήσει η επιδίωξη φήμης και κέρδους, και δεν θέλησα να επιστρέψω στην κοσμική μου ζωή και να συνεχίσω να πληγώνομαι από τον Σατανά. Αρνήθηκα, λοιπόν, τη θέση. Ο ξάδερφός μου έμεινε έκπληκτος και μου υπενθύμιζε συνεχώς ότι μια τέτοια ευκαιρία ήταν σπάνια. Μου είπε να το σκεφτώ ξανά και να του απαντήσω την επόμενη μέρα. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα: «Λείπω από την εταιρεία πάνω από έναν χρόνο. Πώς και με θέλουν ξαφνικά για διευθυντή τώρα που ξεκίνησα να κάνω τα καθήκοντά μου;» Ήταν ξεκάθαρο ότι ο Σατανάς μού είχε στείλει τον πειρασμό αυτόν, και σκέφτηκα όσα είχε πει ο Θεός: «Κάθε βήμα του έργου που επιτελεί ο Θεός πάνω στους ανθρώπους εξωτερικά φαίνεται να είναι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, σαν να γεννιούνται από ανθρώπινες ρυθμίσεις ή από ανθρώπινη αναστάτωση. Αλλά πίσω από κάθε βήμα του έργου και καθετί που συμβαίνει, υπάρχει ένα στοίχημα του Σατανά ενώπιον του Θεού, και όλα απαιτούν από τους ανθρώπους να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό. Πάρε τη δοκιμασία του Ιώβ για παράδειγμα: Στα παρασκήνια, ο Σατανάς έβαζε ένα στοίχημα με τον Θεό. Αυτό που συνέβη στον Ιώβ ήταν οι πράξεις των ανθρώπων και η αναστάτωση των ανθρώπων. Πίσω από κάθε βήμα του έργου που κάνει ο Θεός σ’ εσάς είναι το στοίχημα του Σατανά με τον Θεό —πίσω απ’ αυτό υπάρχει μια μάχη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Φαινομενικά, ο ξάδερφός μου μου ζητούσε να γυρίσω πίσω ως διευθυντής, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό ήταν τέχνασμα του Σατανά. Ο Σατανάς προσπαθούσε να με τραβήξει πάλι στο μονοπάτι της επιδίωξης φήμης και κέρδους. Εκείνη την περίοδο, έκανα το καθήκον του ποτίσματος και ήταν κάποιοι νέοι πιστοί που χρειάζονταν πότισμα και υποστήριξη. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το καθήκον μου για χάρη της δουλειάς μου. Το έργο του Θεού φτάνει πλέον στο τέλος του, κι εγώ έχω τη μοναδική ευκαιρία να πιστέψω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Πρέπει να αφιερώσω τον χρόνο μου στο καθήκον μου και να επιδιώξω την αλήθεια. Αυτό είναι πιο πολύτιμο από μια θέση διευθυντή. Την επόμενη μέρα, απέρριψα την προσφορά του ξάδερφού μου και πλημμύρισε την καρδιά μου ένα σπουδαίο αίσθημα γαλήνης. Μπορεί να μην είμαι διευθυντής πια κι η ζωή μου να μην είναι εντυπωσιακή, αλλά είναι σταθερή. Έχω φαγητό και ρούχα, και τα βγάζω πέρα. Είμαι πρόθυμος να δαπανήσω τις μέρες μου κάνοντας το καθήκον μου και να επιδιώξω με ειλικρίνεια την αλήθεια για να ικανοποιήσω τον Θεό.