Από του Σιαοτσέν, Κίνα

Ήμουν πάντα επιρρεπής στις ασθένειες. Στην ηλικία των έντεκα ετών, διαγνώστηκα με απλαστική αναιμία, οπότε το ανοσοποιητικό μου σύστημα είναι πολύ αδύναμο. Είμαι σωματικά αδύναμος, σε όλο μου το σώμα η δύναμή μου είναι περιορισμένη, και κουράζομαι ακόμα κι αν περπατήσω λίγο παραπάνω. Όταν η κατάστασή μου είναι σοβαρή, είμαι ουσιαστικά κατάκοιτος. Ο γιατρός μου είπε ότι εκείνες τις περιόδους θα μπορούσα να πάθω μόλυνση εξαιτίας του χαμηλού ανοσοποιητικού, που θα οδηγήσει σε παρατεταμένο πυρετό. Είπε επίσης ότι, αν τραυματιζόμουν, η αιμορραγία μπορεί να μην σταματούσε και να απειληθεί η ζωή μου. Αφότου αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, η κατάστασή μου βελτιώθηκε, κι ανέλαβα επίσης ένα καθήκον στην εκκλησία. Πέρασαν πολλά χρόνια και δεν εμφάνισα κανένα σύμπτωμα της ασθένειας. Ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό.

Αργότερα, άρχισα να ασχολούμαι με το έργο παραγωγής βίντεο. Ένιωσα μεγάλη τιμή, καθώς οι ταινίες και τα βίντεο της εκκλησίας κατέθεταν μαρτυρία για το έργο του Θεού, και η εκτέλεση αυτού του έργου ήταν ιδιαίτερα ουσιαστική. Ταυτόχρονα, σκέφτηκα ότι αν δούλευα σκληρά για να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό και έφτιαχνα καλά βίντεο που να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό, θα είχα ένα μερίδιο σε αυτές τις κρίσιμες καλές πράξεις. Έτσι, θα κέρδιζα την προστασία του Θεού, και σίγουρα θα σωζόμουν και θα επιβίωνα από τις μεγάλες καταστροφές. Έτσι, δούλεψα σκληρά πάνω στις επαγγελματικές μου δεξιότητες και τις αρχές, και προσπάθησα να παράγω περισσότερα βίντεο που να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό. Κάθε φορά που ολοκληρωνόταν ένα βίντεο κι έβλεπα τα αποσπάσματα στα οποία είχα βοηθήσει, γέμιζα χαρά. Αυτό μου έδινε ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο να κάνω το καθήκον μου. Για να παράγω ακόμα περισσότερα ολοκληρωμένα βίντεο, αφοσιώθηκα στην έρευνα και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων μου, και συζητούσα τα πράγματα με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, μερικές φορές μέχρι τις τρεις το πρωί. Επειδή ήμουν αδύναμος, το τόσο ξενύχτι ήταν λίγο υπερβολικό για το σώμα μου. Αλλά τότε σκέφτηκα: «Δεν είχα κανένα πρόβλημα υγείας τα τελευταία χρόνια και ξενυχτάω έτσι μόνο για να εκτελέσω καλύτερα το καθήκον μου. Επίσης, η αποδοτικότητά μου κυμαίνεται σε λογικό πλαίσιο, οπότε είμαι σίγουρος ότι ο Θεός θα με προστατεύσει. Όσο πετυχαίνω καλά αποτελέσματα και συνεισφέρω σημαντικά στο καθήκον μου, έχω μεγάλη ελπίδα για σωτηρία. Θα αξίζει τον κόπο, ακόμα κι αν χρειάζεται να υποφέρω περισσότερο τώρα».

Μια μέρα, ο επόπτης μου μου είπε: «Σιαοτσέν, η υγεία σου δεν είναι καλή. Ο φόρτος εργασίας μας είναι πολύ μεγάλος αυτήν τη στιγμή, και ανησυχούμε ότι αν συνεχίσεις έτσι μπορεί να υποτροπιάσεις. Γιατί δεν πας για εξετάσεις στο νοσοκομείο; Αν όλα είναι καλά, μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις το καθήκον σου. Κι αν όχι, πάρε λίγο χρόνο να αναρρώσεις και να κάνεις ό,τι μπορείς ενώ λαμβάνεις θεραπεία». Μόλις το άκουσα αυτό, ταράχτηκα. Σκέφτηκα: «Αυτή είναι μια κρίσιμη περίοδος για εμάς, και οι αδελφοί και οι αδελφές μου είναι απασχολημένοι με τα καθήκοντά τους. Αν αποδειχθεί ότι έχω σοβαρό πρόβλημα υγείας, τότε δεν θα μπορώ πλέον να εκτελώ το καθήκον μου. Θα μπορούσα ακόμα να σωθώ;» Ένιωσα κάπως αρνητικά με αυτήν τη σκέψη. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με διαφωτίσει ώστε να γνωρίσω την πρόθεσή Του, να κατανοήσω τη δική μου διεφθαρμένη διάθεση, και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Του.

Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Στις μέρες μας, οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται στην εξής κατάσταση: Προκειμένου να αποκτήσω ευλογίες, πρέπει να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό και να πληρώσω κάποιο τίμημα γι’ Αυτόν. Προκειμένου να αποκτήσω ευλογίες, πρέπει να απαρνηθώ τα πάντα για τον Θεό· πρέπει να ολοκληρώσω αυτά που μου έχει εμπιστευθεί και να εκτελέσω καλά το καθήκον μου. Σε αυτήν την κατάσταση κυριαρχεί η πρόθεση του να κερδίσει κανείς ευλογία, πράγμα που αποτελεί παράδειγμα του να δαπανά κανείς τον εαυτό του για τον Θεό αποκλειστικά για την απόκτηση ανταμοιβών από Εκείνον και για να κερδίσει ένα στέμμα. Τέτοιου είδους άνθρωποι δεν κατέχουν την αλήθεια στην καρδιά τους και είναι σίγουρο ότι η κατανόησή τους αποτελείται απλώς από μερικά λόγια και δόγματα τα οποία οι ίδιοι επιδεικνύουν όπου πάνε. Το μονοπάτι τους είναι το μονοπάτι του Παύλου. Η πίστη τέτοιου είδους ανθρώπων αποτελεί πράξη ενός αδιάκοπου μόχθου, και βαθιά μέσα τους νιώθουν πως όσο περισσότερα πράττουν, τόσο περισσότερο θα αποδειχθεί η αφοσίωσή τους στον Θεό· πως όσο περισσότερα πράττουν, τόσο περισσότερο θα ικανοποιηθεί σίγουρα Αυτός· πως όσο περισσότερα πράττουν, τόσο περισσότερο θα αξίζουν να τους παραχωρηθεί το στέμμα ενώπιον του Θεού και τόσο σπουδαιότερες θα είναι οι ευλογίες που θα λάβουν. Πιστεύουν πως αν μπορούν να υπομείνουν βάσανα, να κηρύξουν και να πεθάνουν για τον Χριστό, αν μπορούν να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή κι αν μπορούν να ολοκληρώσουν όλα τα καθήκοντα τα οποία τους έχει εμπιστευθεί ο Θεός, τότε θα κερδίσουν τις σπουδαιότερες ευλογίες και σίγουρα θα τους παραχωρηθούν στέμματα. Αυτό ακριβώς είναι που φανταζόταν και αυτό που επιδίωκε ο Παύλος. Είναι ακριβώς το μονοπάτι που βάδισε, και υπό την καθοδήγηση τέτοιων σκέψεων εργάστηκε ώστε να υπηρετήσει τον Θεό. Μήπως εκείνες οι σκέψεις και προθέσεις δεν πηγάζουν από τη σατανική φύση; Είναι ακριβώς σαν τους εγκόσμιους ανθρώπους, που πιστεύουν ότι ενώ βρίσκονται στη γη, πρέπει να επιδιώκουν τη γνώση και αφότου την αποκτήσουν μπορούν να ξεχωρίσουν από το πλήθος, να γίνουν αξιωματούχοι και να έχουν κύρος. Πιστεύουν ότι μόλις αποκτήσουν κύρος, θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους και να φέρουν τις επιχειρηματικές και τις οικογενειακές τους υποθέσεις σε κάποια επίπεδα ευημερίας. Αυτό το μονοπάτι δεν είναι που βαδίζουν όλοι οι άπιστοι; Εκείνοι στους οποίους κυριαρχεί η σατανική φύση μπορούν να έχουν μόνο μια πίστη σαν του Παύλου. Σκέφτονται το εξής: “Πρέπει να απαρνηθώ τα πάντα για να δαπανήσω εαυτόν για τον θεό. Πρέπει να είμαι αφοσιωμένος ενώπιον του θεού και τελικά θα λάβω μεγάλες ανταμοιβές και υπέροχα στέμματα”. Αυτή είναι η ίδια στάση μ’ εκείνη των εγκόσμιων ανθρώπων που επιζητούν εγκόσμια πράγματα. Δεν διαφέρουν καθόλου και έχουν την ίδια φύση. Όταν οι άνθρωποι έχουν τέτοιου είδους σατανική φύση, έξω στον κόσμο θα επιδιώξουν να αποκτήσουν γνώση, μάθηση, κύρος, καθώς και να ξεχωρίσουν από το πλήθος. Αν πιστεύουν στον Θεό, θα επιδιώξουν να αποκτήσουν σπουδαία στέμματα και σπουδαίες ευλογίες. Αν οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αλήθεια κατά την πίστη τους στον Θεό, τότε σίγουρα θα ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι. Αυτό αποτελεί αμετάβλητο γεγονός, είναι νόμος της φύσης. Το μονοπάτι που ακολουθούν οι άνθρωποι που δεν επιδιώκουν την αλήθεια είναι εκ διαμέτρου αντίθετο μ’ αυτό του Πέτρου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου). Τα λόγια του Θεού αποκάλυψαν ακριβώς την κατάστασή μου. Πίστευα ότι υπομένοντας κακουχίες, πληρώνοντας το τίμημα για να φτιάχνω αποδεκτά βίντεο και συνεισφέροντας στη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας, θα εξασφάλιζα την έγκριση και τις ευλογίες του Θεού, και ότι στο τέλος θα ανταμειβόμουν και θα σωζόμουν. Για τον σκοπό αυτό, υπέμενα τα ξενύχτια χωρίς παράπονο, αλλά όταν φάνηκε ότι ίσως να μην μπορούσα να συνεχίσω για λόγους υγείας, ένιωσα την επιθυμία μου να ευλογηθώ να γκρεμίζεται, οπότε χάθηκε η θέλησή μου να εκτελέσω το καθήκον μου —δεν ήθελα να δώσω άλλο τον εαυτό μου. Συνειδητοποίησα ότι η πίστη μου στον Θεό ήταν πάντα μια συναλλαγή. Εργαζόμουν σκληρά για να παράγω καλά βίντεο ώστε η εκκλησία να μου δώσει έναν σημαντικό ρόλο, και να μπορώ να ζητήσω χάρη και ευλογίες από τον Θεό. Έλεγα πάντα ότι ήμουν πρόθυμος να υποφέρω και να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό, αλλά ήταν μόνο για να αποκτήσω τις ευλογίες Του. Εξαπατούσα και χρησιμοποιούσα τον Θεό. Οι προθέσεις μου ήταν ποταπές! Στη σκέψη αυτή, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα πλέον να συνεχίσω να αντιστέκομαι σε αυτήν την κατάσταση, αλλά έπρεπε να υποταχθώ. Έπρεπε να αναζητήσω την αλήθεια, και να αντιμετωπίσω τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου και τις ακαθαρσίες στην πίστη μου στον Θεό.

Μετά από αυτό, πήγα για εξετάσεις στο νοσοκομείο. Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν ότι διάφοροι δείκτες ήταν χαμηλότεροι από ό,τι θα έπρεπε, και ο αριθμός των αιμοπεταλίων μου ήταν πολύ κάτω από το φυσιολογικό. Ο γιατρός είπε ότι χωρίς σωστή φροντίδα, ακόμη και μια μικρή πληγή θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή αιμορραγία. Ο επόπτης μου, οι αδελφοί και οι αδελφές μου πρότειναν να κάτσω λίγο να αναρρώσω και να συνεχίσω με το καθήκον μου μόλις γίνω καλύτερα. Έτσι, πήγα σπίτι για θεραπεία, επιστρέφοντας περιοδικά για περισσότερες εξετάσεις. Τα πράγματα δεν είχαν ακόμη βελτιωθεί μετά από αρκετούς μήνες και άρχισα να ανησυχώ, οπότε πήγα σε έναν ηλικιωμένο γιατρό παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής για αγωγή. Είπε: «Η ανάρρωσή σου θα είναι μια αργή διαδικασία. Η υγεία σου είναι κακή, και θα πάρει αρκετό καιρό για να γίνεις καλύτερα». Αυτό το βρήκα εξαιρετικά απογοητευτικό. Νόμιζα ότι η κατάστασή μου θα βελτιωνόταν αφού πήγαινα σπίτι για θεραπεία, και θα μπορούσα να επιστρέψω στο έργο βίντεο. Είχα ήδη υποβληθεί σε θεραπεία για σχεδόν έναν χρόνο. Γιατί λοιπόν δεν γινόμουν καλύτερα; Εκείνη τη χρονιά, ο οίκος του Θεού παρήγαγε πολλές ταινίες και βίντεο, αλλά εγώ, εξαιτίας της υγείας μου, δεν μπορούσα να συμμετάσχω. Φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να εκτελέσω αυτό το καθήκον στο μέλλον. Χωρίς αρκετές καλές πράξεις, θα μπορούσα και πάλι να σωθώ όταν τελειώσει το έργο του Θεού; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο πιο αρνητικός γινόμουν. Στον δρόμο για το σπίτι ένιωσα αβοήθητος και έρημος, και δεν μπορούσα παρά να παραπονεθώ: «Γιατί έχω αυτήν την αρρώστια, ενώ οι αδελφοί και οι αδελφές μου είναι υγιείς;» Ένιωσα πολύ αδικημένος. Τίποτα δεν μπορούσε να μου φτιάξει τη διάθεση όταν έφτασα σπίτι. Σκέφτηκα: «Έτσι είναι απλώς το σώμα μου. Δεν μπορώ να αλλάξω αυτήν την κατάσταση όσο σκληρά κι αν επιδιώκω. Αν δεν μπορώ να συμμετάσχω σε σημαντικό έργο, τι ελπίδα έχω να σωθώ;» Άρχισα να τα παρατάω εντελώς. Κάθε μέρα, περνούσα τον χρόνο μου βλέποντας κοσμικές ταινίες και τηλεόραση, και συνομιλώντας με ανθρώπους στο διαδίκτυο. Η σχέση μου με τον Θεό απομακρύνθηκε, και η καρδιά μου έγινε πιο σκοτεινή και άδεια. Μια μέρα, συνειδητοποίησα ξαφνικά: «Αυτή η κατάσταση στην οποία βρίσκομαι δεν είναι ίδια με το να είσαι άπιστος; Έχει καμία σχέση αυτό με το να είσαι πιστός; Αν συνεχίσω σε αυτόν τον δρόμο, θα εξαχρειώνομαι όλο και περισσότερο, και τελικά ο Θεός θα με αποκλείσει». Αυτή η σκέψη τελικά μου προκάλεσε κάποιον φόβο στην καρδιά. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω άλλο έτσι, αλλά έπρεπε να κάνω σωστή αυτοκριτική και να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω τα προβλήματά μου.

Στην αναζήτησή μου, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Το να μην μπορούν οι άνθρωποι να αποδεχτούν την αλήθεια αποτελεί το πιο επαναστατικό πράγμα και πως βρίσκονται στον πιο μεγάλο κίνδυνο. Αν δεν μπορούν ποτέ να αποδεχτούν την αλήθεια, τότε είναι δύσπιστοι. Αν γκρεμιστεί η επιθυμία ενός τέτοιου ανθρώπου να λάβει ευλογίες, τότε εκείνος θα εγκαταλείψει τον Θεό. Ποιος ο λόγος γι’ αυτό; (Γιατί αυτό που επιδιώκει είναι να ευλογηθεί και να απολαύσει τη χάρη.) Πιστεύει στον Θεό, αλλά δεν επιδιώκει την αλήθεια. Η σωτηρία θεωρεί πως είναι ένα στολίδι και μια εύηχη λέξη. Αυτό που επιδιώκει η καρδιά του είναι οι ανταμοιβές, ένας στέφανος και επιθυμητά πράγματα· θέλει να λάβει τα εκατονταπλάσια σ’ αυτήν τη ζωή και θέλει να αποκτήσει αιώνια ζωή στον κόσμο που θα έρθει. Αν δεν μπορέσει να αποκτήσει αυτά τα πράγματα, τότε δεν θα πιστέψει· θα αποκαλυφθεί το αληθινό του πρόσωπο και θα εγκαταλείψει τον Θεό. Αυτό στο οποίο πιστεύει μέσα του δεν είναι το έργο του Θεού ούτε οι αλήθειες που εκφράζει ο Θεός, κι εκείνο που επιδιώκει δεν είναι η σωτηρία, πόσο μάλλον το να κάνει καλά το καθήκον του ως δημιούργημα. Απεναντίας, επιδιώκει το ίδιο με τον Παύλο. Να λάβει πλούσιες ευλογίες, να αποκτήσει μεγάλη δύναμη, να φορέσει έναν μεγάλο στέφανο και να φτάσει στο ίδιο επίπεδο με τον Θεό. Αυτές είναι οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες του. Κάθε φορά, λοιπόν, που υπάρχει στον οίκο του Θεού κάποιο όφελος ή επιθυμητό πράγμα, μάχεται για να το αποκτήσει, ξεκινάει να κατατάσσει τους ανθρώπους ανάλογα με τα προσόντα και την αρχαιότητά τους, και συλλογίζεται: “Εγώ έχω τα προσόντα. Θα έπρεπε να έχω μερίδιο. Πρέπει να αγωνιστώ για να το αποκτήσω”. Τοποθετεί τον εαυτό του σε μια εξέχουσα θέση στον οίκο του Θεού, κι έπειτα θεωρεί πως είναι σωστό να απολαύσει αυτά τα οφέλη του οίκου του Θεού. […] Είναι ξεκάθαρο ότι η καρδιά του ήταν ήδη γεμάτη με όλα αυτά τα πράγματα που επιδίωκε, κι αυτό αρκεί για να δείξει ότι εκείνα που επιδίωκε είναι εντελώς ασύμβατα με την αλήθεια. Όσο έργο κι αν έκανε, ο στόχος και ο σκοπός του δεν ήταν τίποτε άλλο από το να αποκτήσει στέφανο —είχε τον ίδιο στόχο και πρόθεση με τον Παύλο— και ήταν πολύ προσκολλημένος σ’ αυτόν, δεν τα παρατούσε με τίποτα. Όσο κι αν τον συναναστρέφονταν πάνω στην αλήθεια, όσο κι αν τον κλάδευαν, τον εξέθεταν και τον ανέλυαν, αυτός παρέμενε κολλημένος πεισματικά στην πρόθεσή του να λάβει ευλογίες και δεν τον εγκατέλειπε. Όταν δεν πήρε την έγκριση του Θεού και είδε πως η επιθυμία του να ευλογηθεί είχε διαλυθεί, τότε έπεσε στην αρνητικότητα και υποχώρησε, εγκατέλειψε το καθήκον του και το έβαλε στα πόδια. Δεν είχε εκπληρώσει πραγματικά το καθήκον του ούτε είχε παράσχει καλή υπηρεσία ως προς τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας, και το γεγονός αυτό αποκαλύπτει πέρα για πέρα ότι δεν είχε αληθινή πίστη στον Θεό, δεν υποτασσόταν πραγματικά και δεν είχε ούτε ίχνος πραγματικής βιωματικής μαρτυρίας· ήταν απλώς ένας λύκος ντυμένος σαν πρόβατο που καραδοκούσε μέσα σ’ ένα κοπάδι από πρόβατα. Τελικά, ένας άνθρωπος που ήταν δύσπιστος μέχρι το κόκκαλο αποκαλύφθηκε και αποκλείστηκε μια και καλή, και τέλειωσε η ζωή του ως πιστού» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος πέμπτο)]. Τα λόγια του Θεού αποκάλυψαν πλήρως τις ποταπές προθέσεις που είχα μέσα μου. Αν και συμφώνησα να πάω σπίτι για να αναρρώσω, μέσα μου ήλπιζα ακόμα να αναρρώσω γρήγορα και να αρχίσω να συμμετέχω ξανά στην παραγωγή βίντεο. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να κάνω περισσότερο το καθήκον μου αν ήθελα να έχω μια καλή προοπτική να σωθώ. Όταν δεν έλαβα τα επιθυμητά αποτελέσματα μετά από πολλαπλές θεραπείες, ένιωσα ότι δεν είχα πλέον καμία ευκαιρία να κάνω ένα σημαντικό καθήκον, είχε γκρεμιστεί εντελώς κάθε ελπίδα να ευλογηθώ, και δεν είχα πλέον κανένα κίνητρο να πιστεύω στον Θεό. Ένιωθα ότι ο Θεός ήταν άδικος μαζί μου· ένιωθα χαμένος και χωρίς ισορροπία, οπότε άρχισα να τα παρατάω. Δεν ήθελα πλέον να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού, και δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για προσευχή. Εξωτερίκευα μάλιστα τη δυσαρέσκειά μου προς τον Θεό επιδιώκοντας κοσμικές τάσεις. Είδα ότι είχα πίστη και έκανα το καθήκον μου μόνο για να κερδίσω ευλογίες. Όταν αυτό δεν συνέβη, έγινα εχθρικός προς τον Θεό και δεν έδειχνα τίποτα άλλο παρά μια σατανική διάθεση. Δεν είχα καθόλου συνείδηση ή λογική. Αυτό αποκάλυψε ότι όλη η προηγούμενη προσπάθειά μου ήταν ανειλικρινής και γινόταν με σκοπό να εξαπατήσω τον Θεό. Σε όλα τα χρόνια της πίστης μου, ο Θεός μού είχε παράσχει τόση αλήθεια και μου είχε δώσει τόση χάρη. Χωρίς την προστασία του Θεού, η υγεία μου θα είχε καταστραφεί πολύ νωρίτερα, μα εγώ όχι μόνο απέτυχα να ευχαριστήσω και να ξεπληρώσω στον Θεό, αλλά παραπονιόμουν. Ήμουν εντελώς παράλογος και μου έλειπε η ανθρώπινη φύση! Στη σκέψη αυτή, γέμισα με τύψεις και μίσος για τον εαυτό μου. Ήθελα να αντιμετωπίσω πραγματικά τα κίνητρά μου να κερδίσω ευλογίες και να σταματήσω να επαναστατώ ενάντια στον Θεό, οπότε προσευχήθηκα, ζητώντας από τον Θεό να με διαφωτίσει για να γνωρίσω τον εαυτό μου.

Τότε διάβασα αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Αφού η ευλογία δεν είναι κατάλληλος στόχος για να επιδιώκουν οι άνθρωποι, ποιος είναι ένας κατάλληλος στόχος; Η επιδίωξη της αλήθειας, η επιδίωξη αλλαγών στη διάθεση και η ικανότητα να υποτάσσεται κανείς σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού: αυτοί είναι οι στόχοι που πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι το κλάδεμα σε οδηγεί σε αντιλήψεις και παρανοήσεις, και έτσι γίνεσαι ανίκανος να υποταχθείς. Γιατί δεν μπορείς να υποταχθείς; Επειδή θεωρείς ότι αρχίζει και δυσκολεύει ο προορισμός σου ή το όνειρό σου να ευλογηθείς. Γίνεσαι αρνητικός και αναστατώνεσαι, και θέλεις να γυρίσεις την πλάτη σου στο έργο σου και να εγκαταλείψεις το καθήκον σου. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτό; Έχει κάποιο πρόβλημα η επιδίωξή σου. Και πώς πρέπει, λοιπόν, να λυθεί αυτό; Πρέπει οπωσδήποτε να εγκαταλείψεις αμέσως αυτές τις λανθασμένες ιδέες και να αναζητήσεις αμέσως την αλήθεια για να λύσεις το πρόβλημα της διεφθαρμένης διάθεσής σου. Θα πρέπει να πεις μέσα σου: “Δεν πρέπει να γυρίσω την πλάτη μου στο έργο μου, πρέπει να εξακολουθήσω να κάνω καλά το καθήκον που οφείλει να κάνει ένα δημιούργημα και να παραμερίσω την επιθυμία μου για ευλογία”. Όταν εγκαταλείψεις την επιθυμία να ευλογηθείς και βαδίσεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, αφαιρείται ένα βάρος από τους ώμους σου. Και τότε θα είσαι και πάλι ικανός να πέσεις στην αρνητικότητα; Παρόλο που εξακολουθούν να υπάρχουν στιγμές που είσαι αρνητικός, δεν το αφήνεις να σε περιορίσει, και μέσα στην καρδιά σου συνεχίζεις να προσεύχεσαι και να αγωνίζεσαι, αλλάζοντας τον στόχο της επιδίωξής σου: από εκεί που επιδίωκες να λάβεις ευλογίες και να έχεις έναν προορισμό, επιδιώκεις την αλήθεια και σκέφτεσαι μέσα σου: “Η επιδίωξη της αλήθειας είναι το καθήκον ενός δημιουργήματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκομιδή απ’ το να κατανοείς ορισμένες αλήθειες σήμερα —αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία από όλες. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν με θέλει και δεν έχω καλό προορισμό, και διαψευστούν οι ελπίδες μου να ευλογηθώ, εγώ και πάλι θα κάνω σωστά το καθήκον μου, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, δεν θα το αφήσω να επηρεάσει τη σωστή εκτέλεση του καθήκοντός μου, δεν θα το αφήσω να επηρεάσει την πραγματοποίηση της ανάθεσης από τον Θεό· με βάση αυτήν την αρχή συμπεριφέρομαι”. Και με αυτό, δεν έχεις υπερβεί τους περιορισμούς της σάρκας;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η άσκηση της αλήθειας είναι η μόνη οδός για τη ζωή-είσοδο). Μόλις το διάβασα, κατάλαβα γιατί παραπονέθηκα, έγινα αρνητικός, και μάλιστα τα παράτησα όταν γκρεμίστηκε η ελπίδα μου να ευλογηθώ. Η ρίζα του προβλήματος ήταν η λανθασμένη μου οπτική πίσω από την επιδίωξή μου. Επιδίωκα ευλογίες και έναν καλό προορισμό, οπότε τη στιγμή που έχασα την ελπίδα γι’ αυτό, έγινα υπερβολικά αρνητικός για να συνεχίσω. Απλώς είχα υπερβολικά ισχυρή επιθυμία για ευλογίες. Ωστόσο, είμαι ένα δημιούργημα, και είτε λαμβάνω ευλογίες και έχω έναν καλό προορισμό είτε όχι, θα έπρεπε να κάνω το καθήκον μου το ίδιο. Ακόμα κι αν δεν κερδίσω ευλογίες, εφόσον εκπληρώνω τις ευθύνες και το καθήκον μου, τουλάχιστον δεν θα έχω καθόλου τύψεις. Αυτή η σκέψη ήταν διαφωτιστική για μένα. Έπρεπε να ασκηθώ σύμφωνα με το μονοπάτι που υποδεικνύεται στα λόγια του Θεού, να αφήσω την επιθυμία μου για ευλογίες, να αλλάξω τις λανθασμένες μου απόψεις πίσω από την επιδίωξή μου και να εκπληρώσω οποιοδήποτε καθήκον ήμουν ικανός. Ακόμα κι αν η κατάστασή μου επιδεινωνόταν κάποια μέρα, δεν μπορούσα να παραπονεθώ για τον Θεό. Αυτή είναι η σύνεση που πρέπει να έχει ένα δημιούργημα. Δεν μπορούσα να κάνω άλλα καθήκοντα εκείνη τη στιγμή, αλλά μπορούσα να ασκηθώ στο να γράφω άρθρα στο σπίτι, να γράφω τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου, και να επικοινωνώ με τους αδελφούς και τις αδελφές μου στις συναθροίσεις. Έτσι, εξακολουθούσα να κάνω το χρέος μου. Ήταν μεγάλη ανακούφιση που έκανα αυτά τα πράγματα.

Έναν χρόνο αργότερα, όταν πήγα στο νοσοκομείο για κάποια φάρμακα, ο γιατρός είπε: «Έχεις αναρρώσει και δεν χρειάζεται να παίρνεις πλέον φάρμακα. Απλώς να προσέχεις περισσότερο την υγεία σου και να μην εξαντλείσαι». Ενθουσιάστηκα πολύ μ’ αυτά που άκουσα τον γιατρό να λέει, και ευχαριστούσα τον Θεό ξανά και ξανά. Στη συνέχεια, διάβασα αυτό στα λόγια του Θεού: «Καθορίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, πόσο μάλλον με βάση το πόσο αξιολύπητος είναι, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Ακριβώς. Ο Θεός καθορίζει την έκβαση των ανθρώπων με βάση το αν κατέχουν την αλήθεια, και όσοι τελικά δεν μπορούν να κερδίσουν την αλήθεια δεν μπορούν να σωθούν. Αν δεν επιδιώκω την αλήθεια ούτε την αλλαγή της διάθεσης στην πίστη μου, και αν δεν εξαγνιστούν στο τέλος οι διεφθαρμένες διαθέσεις μου, τότε δεν μπορώ να σωθώ όσο κι αν συνεισφέρω ή δαπανήσω τον εαυτό μου. Αλλά ήθελα να εξαπατήσω τον Θεό για να μου δώσει ευλογίες και χάρη μέσω της σκληρής δουλειάς. Δεν είναι αυτό σκέτη ανοησία; Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας ευσεβής πόθος! Επιφανειακά, φαινόταν ότι έχασα την ευκαιρία να εκτελέσω το καθήκον μου λόγω ασθένειας, αλλά η κακή μου υγεία αποκάλυψε τις λανθασμένες μου απόψεις και τη διεφθαρμένη μου διάθεση, επιτρέποντάς μου να επιστρέψω εγκαίρως και να αρχίσω να επικεντρώνομαι στην επιδίωξη της αλήθειας. Αυτή ήταν η μεγάλη προστασία και σωτηρία του Θεού για μένα. Αυτό μου έδωσε ένα μεγάλο αίσθημα τύψεων και χρέους, οπότε προσευχήθηκα: «Θεέ μου! Θέλω να αλλάξω τις παράλογες οπτικές που κρύβονται πίσω από την επιδίωξή μου. Δεν θέλω πλέον να επιδιώκω ευλογίες και ανταμοιβές. Όποιο καθήκον κι αν κάνω στο μέλλον, επιθυμώ να επιδιώξω την αλήθεια, να επιδιώξω την αλλαγή της διάθεσης και να εκπληρώσω το καθήκον μου για να Σε ικανοποιήσω».

Μετά από αυτό, διάβασα κάποια από τα λόγια του Θεού για το πώς να προσεγγίσω το καθήκον μου που μου άνοιξαν τα μάτια. Τα λόγια του Θεού λένε: «Για να εκτελέσεις το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, δεν έχει σημασία πόσα χρόνια πιστεύεις στον Θεό, πόσα καθήκοντα έχεις εκτελέσει, ούτε πόσες συνεισφορές έχεις κάνει στον οίκο του Θεού, πόσο μάλλον πόση εμπειρία έχεις στο καθήκον σου. Το κύριο πράγμα που εξετάζει ο Θεός είναι το μονοπάτι που ακολουθεί κανείς. Με άλλα λόγια, εξετάζει τη στάση που έχει κάποιος απέναντι στην αλήθεια και τις αρχές, την κατεύθυνση, την προέλευση και την ώθηση των πράξεών του. Σ’ αυτά τα πράγματα εστιάζει ο Θεός· αυτά είναι που καθορίζουν το μονοπάτι που βαδίζεις» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τα πρότυπα;). «Ο άνθρωπος πιστεύει ότι όλοι όσοι συνεισφέρουν στον Θεό πρέπει να λάβουν ανταμοιβή και ότι όσο μεγαλύτερη είναι η συμβολή, τόσο περισσότερο φυσικό και δίκαιο είναι να ευαρεστούν τον Θεό. Η ουσία της άποψης του ανθρώπου είναι συναλλακτική και ο άνθρωπος δεν επιδιώκει ενεργά να εκπληρώνει το καθήκον του ως δημιούργημα. Για τον Θεό, όσο περισσότερο οι άνθρωποι επιδιώκουν την αληθινή αγάπη για τον Θεό και πλήρη υποταγή στον Θεό, που σημαίνει ότι επιζητούν να εκτελέσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα, τόσο περισσότερο μπορούν να κερδίσουν την έγκριση του Θεού. Η άποψη του Θεού είναι να απαιτήσει από τον άνθρωπο να ανακτήσει το αρχικό του καθήκον και την αρχική του θέση. Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα και έτσι δεν πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του έχοντας οποιεσδήποτε απαιτήσεις από τον Θεό και δεν πρέπει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να εκτελέσει το καθήκον του ως δημιούργημα. Οι προορισμοί του Παύλου και του Πέτρου μετρήθηκαν ανάλογα με το αν μπορούσαν να εκπληρώσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα και όχι σύμφωνα με τη σπουδαιότητα της συμβολής τους· οι προορισμοί τους καθορίζονταν σύμφωνα με αυτό που επιδίωκαν από την αρχή, όχι ανάλογα με το πόσο έργο έκαναν ή την εκτίμηση των άλλων γι’ αυτούς. Και έτσι, το να επιζητά κάποιος να εκτελεί ενεργά το καθήκον του ως δημιούργημα είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία· το μονοπάτι της επιδίωξης της αληθινής αγάπης για τον Θεό είναι το πιο σωστό μονοπάτι· το να επιδιώκει αλλαγές στην παλιά του διάθεση και την αγνή αγάπη για τον Θεό είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία. Αυτό το μονοπάτι προς την επιτυχία είναι το μονοπάτι της ανάκτησης του αρχικού καθήκοντος, καθώς και της αρχικής μορφής ως δημιούργημα. Είναι το μονοπάτι της αποκατάστασης και είναι επίσης ο στόχος του έργου του Θεού από την αρχή μέχρι το τέλος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, είδα ότι στα καθήκοντα των ανθρώπων πραγματικά δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ υψηλού ή χαμηλού. Το αν οι άνθρωποι μπορούν να σωθούν δεν εξαρτάται από το ποιο καθήκον κάνουν ούτε απ’ το πόσο σπουδαίο είναι το έργο τους. Εφόσον επιδιώκεις την αλήθεια, κι εκπληρώνεις το καθήκον ενός δημιουργήματος, και επιτυγχάνεις μια μεταμόρφωση στη ζωή-διάθεσή σου, μπορείς να σωθείς από τον Θεό. Είναι ευθύνη των δημιουργημάτων να κάνουν ένα καθήκον. Ο καθένας θα έπρεπε να το κάνει αυτό. Δεν είναι ένα εργαλείο για προσωπικό όφελος ούτε είναι διαπραγματευτικό χαρτί για ανταμοιβές. Είτε λάβω ευλογίες είτε όχι, θα πρέπει να εκπληρώνω το καθήκον μου. Μετά από αυτό, η εκκλησία κανόνισε ένα κατάλληλο καθήκον για μένα με βάση τη σωματική μου κατάσταση.

Τώρα, δεν ανησυχώ πλέον συνεχώς για το αν θα έχω ένα καλό μέλλον και προορισμό. Ξέρω ότι ανεξάρτητα από το ποιο καθήκον εκτελώ, η κατανόηση και η απόκτηση της αλήθειας είναι το πιο πολύτιμο πράγμα. Ανεξάρτητα από το αν έχω μια καλή έκβαση στο μέλλον ή όχι, εφόσον μπορώ να εκπληρώνω τις ευθύνες μου στο καθήκον μου, νιώθω άνετα και γαλήνια. Δόξα τω Θεώ!