Της Σιάο Γιουσίν, Κίνα

Στα μέσα Ιουλίου του 2023, έκανα κειμενικό καθήκον στην εκκλησία και συνεργαζόμουν με δύο αδελφές: Η μία, η Γουάνγκ Σούε, ήταν νέο μέλος και η άλλη ήταν η Λιν Σι. Στα τέλη του Αυγούστου, οι επικεφαλής ζήτησαν από τη Λιν Σι να κάνει μια άλλη εργασία προσωρινά, κι έτσι έμεινα στην ομάδα μόνο εγώ με τη Γουάνγκ Σούε. Συνήθως, η επιβλέπουσα, μόλις συζητούσε για το έργο μαζί μας, μου ζητούσε να υλοποιήσω και να χειριστώ τις πιο δύσκολες εργασίες, και ανέθετε στη Γουάνγκ Σούε τις πιο απλές. Στην αρχή μπορούσα και το χειριζόμουν σωστά όλο αυτό, αλλά όσο περνούσε ο καιρός, έπρεπε να έχω την έγνοια μεγάλου μέρους του έργου της ομάδας, και η επιβλέπουσα μου ανέθετε πάντα τις πιο δύσκολες εργασίες, που χρειάζονταν πολύ χρόνο και κόπο για να τις κάνω καλά. Το αποτέλεσμα ήταν ότι είχα πολύ λίγο ελεύθερο χρόνο, και ένιωθα μέσα μου ότι δεν υπήρχε ισορροπία, κι άρχισα να παραπονιέμαι: «Γιατί ανατίθενται σ’ εμένα όλες οι δύσκολες εργασίες; Μπορεί να είναι λίγος ο καιρός που εκπαιδεύεται η Γουάνγκ Σούε και μπορεί να μην έχει καταλάβει ακόμα καλά τις αρχές, αλλά έχει ξανακάνει κειμενικό καθήκον κι έχει τις βασικές γνώσεις. Δεν θα μπορούσε να εκπαιδευτεί για να κάνει και κάποιες ελαφρώς πιο δύσκολες εργασίες; Με τόσα που έχω αναλάβει, το κεφάλι μου γίνεται όλη μέρα μπαλόνι από το άγχος και κουράζομαι έτσι όπως κάνω το καθήκον μου!» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο ταραζόμουν.

Μια μέρα, οι επικεφαλής μού ζήτησαν να γράψω μερικές επιστολές για να υλοποιήσω μια εργασία πάνω σε κάτι κείμενα, η οποία ήταν αρκετά επείγουσα. Ξεκίνησα και έγραψα δύο επιστολές στα γρήγορα, πράγμα που χρειάστηκε αρκετή σκέψη. Όταν τελείωσα τις επιστολές έβγαλα έναν αναστεναγμό ανακούφισης και σκέφτηκα: «Πρέπει να γράψω ακόμα μία επιστολή. Όπως και να ’χει, είναι σειρά της Γουάνγκ Σούε να γράψει κάτι. Έτσι, θα χαλαρώσω κι εγώ λίγο». Δεν περίμενα, όμως, ότι η επιβλέπουσα θα ανέθετε σ’ εμένα να γράψω κι αυτήν την επιστολή και ένιωσα μέσα μου να αντιστέκομαι: «Γιατί πάλι εγώ; Γιατί δεν βάζεις τη Γουάνγκ Σούε να εκπαιδευτεί στη σύνταξη επιστολών; Μόνο αυτό θα ήταν δίκαιο και λογικό! Οι επαγγελματικές δεξιότητες της Γουάνγκ Σούε έχουν ελλείψεις, αλλά μπορεί να τη γράψει κι εγώ να κάνω προσθήκες και να τη βελτιώσω. Θα γλιτώσω έτσι λίγο κόπο». Η επιβλέπουσα, όμως, είχε ήδη κάνει τις διευθετήσεις της και δεν μπορούσα να αρνηθώ. Εκείνες τις μέρες, κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι η επιβλέπουσα μου ανέθετε συνέχεια να κάνω το ένα και το άλλο, και πως τις περισσότερες φορές ήταν έργο που απαιτούσε πολλή σκέψη, ένιωθα καταπιεσμένη και εκνευριζόμουν, και ευχόμουν να γυρίσει γρήγορα πίσω η Λιν Σι, ώστε να χαλαρώσω λίγο. Έπειτα, έκανα τα καθήκοντά μου χωρίς να είμαι πια τόσο θετική όσο πριν. Σκεφτόμουν ότι εφόσον υπήρχαν μόνο δύο άτομα στην ομάδα, αρκούσε απλώς να μην τεμπελιάζω και να κάνω λίγο έργο κάθε μέρα. Έτσι, δεν θα κουραζόμουν τόσο κι εγώ. Εξαιτίας του ότι χαλάρωσα τις απαιτήσεις που είχα από τον εαυτό μου και του ότι δεν σχεδίαζα σωστά τα πράγματα, έμεναν για την επόμενη μέρα πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν αυθημερόν, και περνούσε όλο και πιο συχνά από το μυαλό μου η ιδέα ότι δεν ήθελα να κάνω αυτό το καθήκον. Αν και ήξερα ότι η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου ήταν λανθασμένη, και διάβασα και κάποια από τα λόγια του Θεού σχετικά με το πώς πρέπει να εκτελεί κανείς το καθήκον του, δεν έκανα σοβαρή αυτοκριτική πάνω στα προβλήματά μου κι αυτές οι καταστάσεις δεν επιλύθηκαν. Όταν συζητούσαμε για το έργο, δεν ήθελα καν να πω τίποτα. Φοβόμουν ότι η επιβλέπουσα θα έβλεπε ότι έχω μερικές ιδέες και θα μου ανέθετε να τις κάνω. Αργότερα, έκανα αυτοκριτική σχετικά με τη στάση που είχα απέναντι στο καθήκον μου. Αν και έκανα όσα κανόνιζε η επιβλέπουσα, είχα μέσα μου πολλά παράπονα. Ο Θεός δεν εγκρίνει να κάνουμε συνέχεια τα καθήκοντά μας τόσο απρόθυμα. Προσευχήθηκα στον Θεό για την κατάστασή μου, για να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει ώστε να μπορέσω να κάνω αυτοκριτική και να κατανοήσω τον εαυτό μου.

Όταν έκανα αυτοκριτική κατά την πνευματική μου άσκηση, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Τα καθήκοντα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων και πολλούς τομείς· για να το θέσουμε απλά, όμως, όποιο καθήκον κι αν εκτελείς, αυτό είναι υποχρέωσή σου και κάτι που οφείλεις να κάνεις. Εφόσον το εκτελείς καλά με την καρδιά σου, ο Θεός θα σε εγκρίνει και θα σε αναγνωρίζει ως κάποιον που πιστεύει αληθινά σ’ Εκείνον. Όποιος κι αν είσαι, αν προσπαθείς διαρκώς να αποφύγεις το καθήκον σου ή να κρυφτείς απ’ αυτό, τότε υπάρχει πρόβλημα. Για να το θέσω πιο ήπια, είσαι υπερβολικά τεμπέλης, υπεκφεύγεις υπερβολικά, είσαι ακαμάτης, αγαπάς την άνεση και αποστρέφεσαι τη δουλειά. Για να το θέσω πιο σοβαρά, δεν είσαι διατεθειμένος να εκτελέσεις το καθήκον σου, και δεν δείχνεις ούτε αφοσίωση ούτε υποταγή. Αν δεν μπορείς ούτε καν να επωμιστείς το έργο του να καταβάλεις σωματική προσπάθεια, τότε τι μπορείς να κάνεις; Τι είσαι ικανός να κάνεις σωστά; Αν ένας άνθρωπος είναι πραγματικά αφοσιωμένος και έχει αίσθημα ευθύνης απέναντι στο καθήκον του, τότε, όσο το απαιτεί ο Θεός και όσο το χρειάζεται ο οίκος του Θεού, αυτός ο άνθρωπος θα κάνει ό,τι του ζητάνε, χωρίς να κάνει προσωπικές επιλογές. Δεν είναι μία απ’ τις αρχές της εκτέλεσης του καθήκοντος να κάνει καλά και να επωμίζεται αυτό που μπορεί και οφείλει να κάνει; (Ναι.) […] Πάντα είναι πιο εύκολο να λες κάτι παρά να το κάνεις. Όταν οι άνθρωποι αναλαμβάνουν πραγματικά μια εργασία, παίζει κρίσιμο ρόλο, απ’ τη μια μεριά, ο χαρακτήρας τους, κι απ’ την άλλη το αν αγαπούν ή δεν αγαπούν την αλήθεια. Ας μιλήσουμε πρώτα για τον χαρακτήρα. Αν κάποιος έχει καλό χαρακτήρα, βλέπει στα πάντα τη θετική τους πλευρά, και μπορεί να αντιλαμβάνεται και να αποδέχεται τα πράγματα από μια θετική οπτική και με βάση την αλήθεια· όσον αφορά, δηλαδή, την καρδιά, τον χαρακτήρα και το πνεύμα του είναι έντιμος. Αυτά απ’ τη σκοπιά του χαρακτήρα. Στη συνέχεια, ας μιλήσουμε για μια άλλη πτυχή: για το αν κάποιος αγαπάει ή δεν αγαπάει την αλήθεια. Το να αγαπάς την αλήθεια έχει να κάνει με την ικανότητά σου να την αποδεχθείς. Με άλλα λόγια, ανεξάρτητα απ’ το αν κατανοείς ή δεν κατανοείς τα λόγια του Θεού και απ’ το αν κατανοείς ή δεν κατανοείς την πρόθεση του Θεού, ανεξάρτητα απ’ το αν η άποψη, η γνώμη και η οπτική σου πάνω στη δουλειά, πάνω στο καθήκον που πρέπει να εκτελέσεις, συμβαδίζουν με την αλήθεια, πρέπει να μπορείς και πάλι να το αποδεχθείς απ’ τον Θεό· αν είσαι υποτακτικός και ειλικρινής, αυτό αρκεί και δείχνει ότι διαθέτεις τα προσόντα για να εκτελέσεις το καθήκον σου, ενώ αποτελεί και την ελάχιστη απαίτηση. Αν είσαι υποτακτικός και τίμιος, τότε, όταν κάνεις μια δουλειά, δεν θα είσαι επιπόλαιος και δεν θα λουφάρεις με δόλιο τρόπο· αντίθετα, θα την κάνεις με όλη σου την καρδιά και με όλη σου τη δύναμη. Αν η εσωτερική κατάσταση ενός ανθρώπου είναι λανθασμένη και γεννηθεί μέσα του αρνητικότητα, τότε θα χάσει την ώθησή του και θα θέλει να ενεργήσει επιπόλαια. Αν ξέρει πολύ καλά μέσα του πως η κατάστασή του δεν είναι σωστή, κι όμως συνεχίζει να μην αναζητά την αλήθεια ώστε να το λύσει αυτό, τότε ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά καθόλου την αλήθεια· είναι μόνο ελάχιστα διατεθειμένος να εκτελέσει το καθήκον του, αλλά δεν θέλει να καταβάλει προσπάθεια ή να υποφέρει κακουχίες, ενώ προσπαθεί πάντα να λουφάρει με δόλιο τρόπο. Στην πραγματικότητα, ο Θεός τα έχει ήδη εξετάσει εξονυχιστικά όλα αυτά. Γιατί, λοιπόν, δεν δίνει καμία προσοχή σ’ αυτούς τους ανθρώπους; Ο Θεός περιμένει απλώς να ξυπνήσει ο εκλεκτός λαός Του για να διακρίνει, να εκθέσει και να αποκλείσει αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι, όμως, συνεχίζουν να σκέφτονται μέσα τους: “Μα τι έξυπνος που είμαι. Το ίδιο φαγητό τρώμε, αλλά μετά τη δουλειά εσείς είστε εντελώς εξαντλημένοι κι εγώ ούτε που έχω κουραστεί. Εγώ είμαι ο έξυπνος. Δεν δουλεύω και τόσο σκληρά· όποιος δουλεύει σκληρά είναι βλάκας”. Είναι σωστό να έχουν αυτήν τη θεώρηση για τους τίμιους ανθρώπους; Όχι. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που εργάζονται σκληρά όταν εκτελούν το καθήκον τους κάνουν πράξη την αλήθεια και ικανοποιούν τον Θεό, άρα είναι οι πιο έξυπνοι απ’ όλους. Γιατί είναι έξυπνοι; Λένε: “Δεν κάνω τίποτα που να μη μου το ζητάει ο Θεός, και κάνω όλα όσα μου ζητάει ο Θεός. Κάνω ό,τι ζητήσει Εκείνος, με όλη μου την καρδιά και με όλη μου την ενέργεια, και δεν ενεργώ σε καμία περίπτωση μηχανικά. Δεν το κάνω αυτό για κάποιον άνθρωπο, το κάνω για τον Θεό. Ο Θεός μ’ αγαπάει τόσο πολύ· οφείλω να το κάνω αυτό για να Τον ικανοποιήσω”. Αυτή είναι η σωστή ψυχική κατάσταση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όταν η εκκλησία απομακρύνει ανθρώπους, όλοι εκείνοι που συνεχώς ελίσσονται ενώ εκτελούν το καθήκον τους να αποκλείονται, ενώ όσοι είναι τίμιοι και αποδέχονται την εξονυχιστική εξέταση του Θεού να παραμένουν. Η κατάσταση αυτών των τίμιων ανθρώπων βελτιώνεται συνεχώς, και ο Θεός τούς προστατεύει σε ό,τι κι αν τους συμβεί. Και πώς κέρδισαν αυτήν την προστασία; Χάρη στην τιμιότητα που έχουν μέσα στην καρδιά τους. Δεν φοβούνται τις κακουχίες ούτε την εξάντληση όταν εκτελούν το καθήκον τους, και δεν είναι επιλεκτικοί με οτιδήποτε τους ανατίθεται· δεν ρωτάνε το γιατί, απλώς κάνουν ό,τι τους λένε, υπακούν χωρίς εξονυχιστική εξέταση ή ανάλυση του οτιδήποτε, και χωρίς καθόλου επιπλέον σκέψεις. Δεν κάνουν υπολογισμούς, και έχουν την ικανότητα να υπακούν στα πάντα. Η εσωτερική τους κατάσταση είναι πάντα πολύ κανονική. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο, ο Θεός τούς προστατεύει, το ίδιο κάνει κι όταν τους βρίσκουν αρρώστιες ή λοιμοί, και στο μέλλον αυτοί οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν μόνο ευλογίες. Κάποιοι δεν μπορούν με τίποτα να δουν αυτό το ζήτημα ξεκάθαρα. Όταν βλέπουν τίμιους ανθρώπους να αντέχουν πρόθυμα τις κακουχίες και την εξάντληση ενώ εκτελούν το καθήκον τους, θεωρούν αυτούς τους τίμιους ανθρώπους ανόητους. Πείτε Μου, είναι ανοησία αυτό; Αυτό είναι ειλικρίνεια και αληθινή πίστη. Όταν κάποιος δεν έχει αληθινή πίστη, υπάρχουν πολλά που δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει ούτε να εξηγήσει πραγματικά. Μόνο όσοι κατανοούν την αλήθεια, όσοι ζουν διαρκώς ενώπιον του Θεού και έχουν κανονική σχέση μαζί Του, καθώς και όσοι υποτάσσονται αληθινά σ’ Εκείνον και έχουν ειλικρινά φόβο Θεού γνωρίζουν μέσα τους με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τι πραγματικά συμβαίνει» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δέκατο: Περιφρονούν την αλήθεια, παραβιάζουν απροκάλυπτα τις αρχές και αψηφούν τις διευθετήσεις του οίκου του Θεού (Μέρος τέταρτο)]. Ο Θεός εκθέτει ότι όσοι κάνουν το καθήκον τους αλλά δεν θέλουν να υποφέρουν ή να πληρώσουν τίμημα και προσπαθούν συνέχεια να το αποφύγουν είναι τεμπέληδες που αγαπούν τον ελεύθερο χρόνο και απεχθάνονται τη δουλειά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανθρώπινη φύση και δεν αφοσιώνονται στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Έκανα αυτοκριτική πάνω στη δική μου κατάσταση και συμπεριφορά σε σχέση με τα λόγια του Θεού. Μετά τη μετάθεση της Λιν Σι, έμεινα στην ομάδα μόνο εγώ με τη Γουάνγκ Σούε. Ενώ στην αρχή ήμουν πρόθυμη να αναλάβω το καθήκον μου, όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να ανησυχώ για πολλές εργασίες, και η επιβλέπουσα φρόντιζε συνεχώς να κάνω εγώ τις πιο δύσκολες, οι οποίες απαιτούσαν να καταβάλω προσπάθεια και να πληρώσω τίμημα, και το κεφάλι μου γινόταν κάθε μέρα μπαλόνι από το άγχος. Η εκτέλεση του καθήκοντός μου άρχισε να μου φαίνεται μεγάλο βάσανο, κι έτσι παραπονιόμουν και γκρίνιαζα. Για να σώσω τη σάρκα μου από την ταλαιπωρία και την εξάντληση, σκεφτόμουν συνεχώς να φορτώσω το έργο στη Γουάνγκ Σούε για να χαλαρώσω λίγο εγώ. Η επιβλέπουσα, όμως, ανέθετε σ’ εμένα όλες τις δύσκολες εργασίες. Όταν δεν ικανοποιούνταν τα συμφέροντα της σάρκας μου, ένιωθα δυσαρέσκεια και αντιστεκόμουν. Μπορεί να έκανα το έργο, αλλά το έκανα επειδή δεν είχα άλλη επιλογή, και μέσα μου ανυπομονούσα να γυρίσει πίσω η Λιν Σι, ώστε να μοιραστούμε τον φόρτο εργασίας και να υποφέρω λιγότερο. Όταν συζητούσαμε όλες μαζί για το έργο, φερόμουν πονηρά και δεν έλεγα τις απόψεις μου, επειδή φοβόμουν ότι η επιβλέπουσα θα μου ζητούσε να κάνω περισσότερο έργο. Δεν ήθελα να κάνω καν το καθήκον αυτό. Είδα ότι ήμουν μια τεμπέλα που αγαπούσε τον ελεύθερο χρόνο και σιχαινόταν τη δουλειά, όπως ακριβώς είχε εκθέσει ο Θεός. Όσοι κάνουν το καθήκον τους με αφοσίωση το θεωρούν μέρος των βασικών τους ευθυνών. Όσο κι αν πρέπει να υποφέρουν ή όποιο κι αν είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν, παίρνουν πρωτοβουλία και επωμίζονται το φορτίο όσων οφείλουν να κάνουν, και αφιερώνουν σ’ αυτά την καρδιά και το μυαλό τους. Δεν είναι τεμπέληδες ούτε πονηροί, και αναλαμβάνουν την ευθύνη του να κάνουν καλά και ευσυνείδητα το καθήκον τους. Αυτό καθησυχάζει τον άνθρωπο και ικανοποιεί τον Θεό. Εγώ, από την άλλη, έκανα το καθήκον μου και σκεφτόμουν συνέχεια τη σάρκα μου. Ήμουν τεμπέλα και πονηρή, και δεν μπορούσα να αφιερώσω στο καθήκον μου την καρδιά και το μυαλό μου. Είδα ότι ήμουν ένα άτομο με κακό χαρακτήρα, που χρησιμοποιούσε ως πρόσχημα την εκτέλεση του καθήκοντός του για να ενδώσει σε ανέσεις και να φάει από τον οίκο του Θεού. Ήμουν πολύ ποταπή και αχρεία! Ο Θεός μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να αποκτήσω την αλήθεια, αλλά εγώ ήμουν αγνώμων και νοιαζόμουν για τη σάρκα μου. Αν έχανα αυτήν την ευκαιρία, θα ήταν πολύ αργά για να μετανιώσω. Δεν έπρεπε να αντιμετωπίζω το καθήκον μου έτσι πια. Έπρεπε να αλλάξω τα πράγματα γρήγορα.

Αργότερα, η επιβλέπουσα συναθροίστηκε μαζί μας και μας διάβασε κάποια από τα λόγια του Θεού. Υπήρχε ένα χωρίο που ταίριαζε ακριβώς με την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Προτού βιώσουν οι άνθρωποι το έργο του Θεού και κατανοήσουν την αλήθεια, η φύση του Σατανά είναι αυτή που αναλαμβάνει τον έλεγχο και τους εξουσιάζει εκ των έσω. Τι περιλαμβάνει ακριβώς αυτή η φύση; Για παράδειγμα, γιατί είσαι εγωιστής; Γιατί προστατεύεις τη θέση σου; Γιατί επηρεάζεσαι τόσο από τα αισθήματά σου; Γιατί σου αρέσουν εκείνα τα άδικα πράγματα και εκείνα τα κακά πράγματα; Πού βασίζεται η αρέσκειά σου για αυτά τα πράγματα; Από πού προέρχονται αυτά τα πράγματα; Γιατί σου αρέσουν και τα αποδέχεσαι; Τώρα πια έχετε όλοι σας φτάσει στο σημείο να καταλάβετε το εξής: Ο κύριος λόγος είναι ότι βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο τα δηλητήρια του Σατανά. Ποια είναι λοιπόν τα δηλητήρια του Σατανά; Πώς μπορούν να εκφραστούν; Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: “Πώς θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι; Για ποιον λόγο θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι;” όλοι θα απαντήσουν: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Αυτή και μόνο η φράση εκφράζει την ίδια τη ρίζα του προβλήματος. Η φιλοσοφία και η λογική του Σατανά έχουν γίνει η ζωή των ανθρώπων. Ό,τι και να επιδιώκουν οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα το κάνουν για τον εαυτό τους —και έτσι όλοι ζουν για τον εαυτό τους. “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” —αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του ανθρώπου, κι αυτό αντιπροσωπεύει και την ανθρώπινη φύση. Αυτά τα λόγια έχουν ήδη γίνει η φύση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, είναι το αληθινό πορτρέτο της σατανικής φύσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτή η σατανική φύση έχει γίνει εξ ολοκλήρου το θεμέλιο για την ύπαρξη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Για αρκετές χιλιάδες χρόνια, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα ζει με αυτό το δηλητήριο του Σατανά, μέχρι σήμερα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα κάτι σχετικά με τον κύριο λόγο που ήμουν απρόθυμη να αναλάβω φορτία. Ζούσα ανέκαθεν σύμφωνα με σατανικούς κανόνες επιβίωσης όπως «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «Ο ουρανός καταστρέφει όσους δεν φροντίζουν τον εαυτό τους». Αυτά τα πράγματα είχαν εμφυτευτεί βαθιά στην καρδιά μου και είχαν γίνει φύση μου. Ζούσα σύμφωνα με αυτά τα σατανικά δηλητήρια, γινόμουν όλο και πιο εγωίστρια και ποταπή, και λάμβανα υπόψη τα συμφέροντα της σάρκας μου στη διαγωγή μου και σε όσα έκανα. Στην αρχή, ήμασταν τρεις και μοιραζόμασταν τον φόρτο εργασίας. Η σάρκα μου δεν κουραζόταν ιδιαίτερα και μπορούσα να εργαστώ κανονικά. Ωστόσο, όταν έφυγε η Λιν Σι για να κάνει άλλα καθήκοντα, αποκαλύφθηκε η εγωιστική και ποταπή μου φύση. Όταν η επιβλέπουσα μου ανέθετε να κάνω το πιο δύσκολο μέρος του έργου, αντιστεκόμουν και παραπονιόμουν, κι ένιωθα αδικημένη. Δεν θεωρούσα ότι το καθήκον μου είναι ευθύνη μου. Στην πραγματικότητα, έκανα πολύ καιρό κειμενικό καθήκον και είχα κατανοήσει ορισμένες αρχές. Το σωστό ήταν να επωμιστώ μεγαλύτερο μέρος του έργου. Αυτό το καθήκον έπρεπε να κάνω. Ωστόσο, εγώ ήμουν εγωίστρια και ποταπή, και δεν ήθελα να υποφέρω. Δεν ήμουν πρόθυμη να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια και δεν λάμβανα υπόψη τα αποτελέσματα του έργου. Δεν είχα καθόλου αίσθημα ευθύνης. Απολάμβανα το πότισμα και την προμήθεια των λόγων του Θεού, αλλά δεν δαπανούσα με ειλικρίνεια τον εαυτό μου για τον Θεό για να ξεπληρώσω την αγάπη Του. Όταν το καθήκον ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της σάρκας μου, δεν λάμβανα υπόψη το έργο της εκκλησίας και δεν ήθελα καν να εκπληρώσω το καθήκον και τις ευθύνες μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή! Σκέφτηκα ότι τα καθήκοντά μας μας τα αναθέτει ο Θεός. Οπότε, η στάση μας προς το καθήκον μας είναι και στάση μας προς τον Θεό. Με το να αρνούμαι το καθήκον και να αποφεύγω τις ευθύνες μου, πρόδιδα τον Θεό! Όταν το σκέφτηκα αυτό, αναστατώθηκα και κατηγόρησα τον εαυτό μου. Έγινα πρόθυμη να μετανοήσω απέναντι στον Θεό και να κάνω το καθήκον που όφειλα να εκπληρώσω, και να είμαι άτομο με συνείδηση και λογική.

Στη συνέχεια, η επιβλέπουσα ανοίχτηκε και συναναστράφηκε μαζί μου σχετικά με το ότι κανόνιζε έτσι το έργο επειδή η Γουάνγκ Σούε είχε μόλις αρχίσει να εκπαιδεύεται και χρειαζόταν χρόνο για να εξοικειωθεί μαζί του, ενώ εγώ έκανα αυτό το καθήκον πολύ καιρό και ήμουν πιο εξοικειωμένη με όλες τις πτυχές του, και είχα επαγγελματικές δεξιότητες. Γι’ αυτό ανέθετε σ’ εμένα τα περισσότερα. Η επιβλέπουσα μου διάβασε και τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Εάν επιδιώκετε την αλήθεια, θα πρέπει να αλλάξετε τον τρόπο που ενεργείτε. Θα πρέπει να εγκαταλείψετε τα δικά σας συμφέροντα και τις προσωπικές σας προθέσεις και επιθυμίες. Θα πρέπει, καταρχάς, να συναναστρέφεστε μαζί πάνω στην αλήθεια όταν ενεργείτε και να κατανοείτε τις προθέσεις και τις απαιτήσεις του Θεού προτού μοιράσετε την εργασία μεταξύ σας, με βάση ποιος είναι καλός ή κακός και σε τι. Θα πρέπει να αναλαμβάνετε αυτό που μπορείτε να κάνετε και να μένετε πιστοί στο καθήκον σας. Μην αγωνίζεστε και μην αρπάζετε πράγματα. Πρέπει να μάθετε να συμβιβάζεστε και να είστε ανεκτικοί. Εάν κάποιος έχει μόλις αρχίσει να εκτελεί ένα καθήκον ή μόλις έμαθε τις δεξιότητες σε έναν τομέα, αλλά δεν είναι ικανός για κάποιες εργασίες, δεν πρέπει να τον εξαναγκάζετε. Πρέπει να του αναθέτετε εργασίες που είναι κάπως πιο εύκολες. Έτσι θα φέρει αποτελέσματα πιο εύκολα κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Αυτό σημαίνει να είσαι ανεκτικός, υπομονετικός και να έχεις αρχές. Είναι μέρος αυτού που οφείλει να έχει η κανονική ανθρώπινη φύση, αυτό που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους και αυτό που πρέπει εκείνοι να κάνουν πράξη. Αν είσαι αρκετά ειδικευμένος σε κάποιον τομέα και εργάζεσαι σε αυτόν περισσότερο καιρό από τους πιο πολλούς, τότε θα πρέπει να σου ανατεθεί το πιο δύσκολο έργο. Θα πρέπει να το αποδεχτείς αυτό από τον Θεό και να υποταχθείς. Μην είσαι επιλεκτικός και μην παραπονιέσαι, λέγοντας: “Γιατί επιλέγουν εμένα; Δίνουν τις εύκολες εργασίες σε άλλους ανθρώπους και σ’ εμένα δίνουν τις δύσκολες. Προσπαθούν να μου κάνουν τη ζωή δύσκολη;” “Τι εννοείς όταν λες ‘Προσπαθούν να σου κάνουν τη ζωή δύσκολη’”; Οι εργασιακές ρυθμίσεις προσαρμόζονται στο κάθε άτομο —όσοι είναι ικανότεροι θα πρέπει να κάνουν περισσότερα. Εάν έχεις μάθει πολλά και ο Θεός σού έχει δώσει πολλά, θα πρέπει να σου ανατεθεί βαρύτερο φορτίο —όχι για να σου κάνει τη ζωή δύσκολη, αλλά επειδή είναι ακριβώς το κατάλληλο για σένα. Είναι το καθήκον σου, γι’ αυτό μην προσπαθήσεις να διαλέξεις ή να αρνηθείς ούτε να προσπαθήσεις να ξεφύγεις από αυτό. Γιατί το θεωρείς δύσκολο; Το θέμα είναι ότι αν το κάνεις κάπως με την καρδιά σου, θα είσαι απόλυτα ικανός να ανταποκριθείς στο καθήκον. Το να σκέφτεσαι ότι είναι δύσκολο, ότι είναι μεροληπτική μεταχείριση, πως σε επιλέγουν επίτηδες —αυτά αποκαλύπτουν μια διεφθαρμένη διάθεση. Είναι άρνηση να κάνεις το καθήκον σου, δείχνει ότι δεν το αποδέχεσαι από τον Θεό. Δεν κάνεις έτσι πράξη την αλήθεια. Όταν είσαι επιλεκτικός στην εκτέλεση του καθήκοντός σου, κάνοντας αυτό που είναι ελαφρύ και εύκολο, κάνοντας μόνον αυτό που σε κάνει να φαίνεσαι καλός, αυτό είναι μια διεφθαρμένη σατανική διάθεση. Το ότι δεν μπορείς να αποδεχτείς το καθήκον σου ή να υποταχθείς αποδεικνύει ότι είσαι ακόμα επαναστατικός απέναντι στον Θεό, ότι εναντιώνεσαι σ’ Αυτόν και Τον αρνείσαι, και αποφεύγεις τις ρυθμίσεις και τις απαιτήσεις Του. Αυτό αποτελεί διεφθαρμένη διάθεση. Όταν κατανοήσεις τελικά ότι αυτή είναι μια διεφθαρμένη διάθεση, τι θα πρέπει να κάνεις; Εάν θεωρείς ότι τα έργα που ανατέθηκαν σε άλλους μπορούν να ολοκληρωθούν εύκολα, ενώ αυτά που ανατέθηκαν σ’ εσένα θα σε κρατήσουν απασχολημένο για πολύ καιρό και θα απαιτήσουν να καταβάλεις προσπάθεια για να κάνεις έρευνα, και αυτό σε δυσαρεστεί, είναι σωστό να νιώθεις δυσαρεστημένος; Σίγουρα όχι. Τι θα πρέπει, λοιπόν, να κάνεις όταν διαισθάνεσαι ότι αυτό δεν είναι σωστό; Εάν αντιστέκεσαι και λες: “Κάθε φορά που διανέμουν δουλειές, μου δίνουν όσες είναι δύσκολες, βρόμικες και απαιτητικές, και στους άλλους δίνουν αυτές που είναι ελαφριές, απλές και πολύκροτες. Νομίζουν ότι είμαι απλώς κάποιος που μπορούν να καταπιέζουν; Δεν είναι δίκαιος ο τρόπος που διανέμουν δουλειές!” —εάν είναι αυτό το σκεπτικό σου, είναι λάθος. Ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν τυχόν αποκλίσεις στην κατανομή των εργασιών ή αν κατανέμονται εύλογα ή όχι, τι είναι αυτό που εξετάζει εξονυχιστικά ο Θεός; Αυτό που εξετάζει εξονυχιστικά είναι η καρδιά του ανθρώπου. Εξετάζει εάν κάποιος έχει υποταχθεί μέσα στην καρδιά του, εάν μπορεί να αναλάβει κάποιο φορτίο για τον Θεό και εάν είναι άτομο που αγαπά τον Θεό. Σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του, οι δικαιολογίες σου είναι άκυρες, η εκτέλεση του καθήκοντός σου δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα και δεν κατέχεις την αλήθεια-πραγματικότητα. Δεν υποτάσσεσαι καθόλου και παραπονιέσαι όταν κάνεις μερικές απαιτητικές ή βρόμικες εργασίες. Ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Καταρχάς, η νοοτροπία σου είναι λάθος. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η στάση σου απέναντι στο καθήκον σου είναι λανθασμένη. Εάν σκέφτεσαι διαρκώς την υπερηφάνεια και τα συμφέροντά σου και αδιαφορείς για τις προθέσεις του Θεού και δεν υποτάσσεσαι καθόλου, τότε δεν είναι αυτή η σωστή στάση που οφείλεις να έχεις απέναντι στο καθήκον σου. Εάν δαπανούσες ειλικρινά εαυτόν για τον Θεό και είχες καρδιά που Τον αγαπά, πώς θα χειριζόσουν τις κοπιαστικές εργασίες, ή τις εργασίες που είναι απαιτητικές ή δύσκολες; Η νοοτροπία σου θα ήταν διαφορετική: Θα επέλεγες να κάνεις ό,τι εργασίες είναι δύσκολες και θα επιζητούσες ρητά βαριά φορτία να επωμιστείς, κάνοντας όσα οι άλλοι άνθρωποι είναι απρόθυμοι να κάνουν, και θα το έκανες αποκλειστικά για την αγάπη του Θεού και για να Τον ικανοποιήσεις. Θα ήσουν γεμάτος χαρά, χωρίς ίχνος παραπόνου. Το να έρχονται οι άνθρωποι αντιμέτωποι με κοπιαστικές, απαιτητικές εργασίες ή εργασίες που είναι δύσκολες αποκαλύπτει τον πραγματικό τους εαυτό. Σε τι διαφέρεις από εκείνους που αναλαμβάνουν μόνον ελαφριές και πολύκροτες εργασίες; Δεν είσαι καθόλου καλύτερός τους. Έτσι δεν είναι τα πράγματα; Έτσι πρέπει να τα βλέπετε. Επομένως, λοιπόν, αυτό που αποκαλύπτει περισσότερο το πραγματικό ποιόν των ανθρώπων είναι η εκτέλεση του καθήκοντός τους. Κάποιοι λένε μεγάλα λόγια υπό κανονικές συνθήκες, ισχυρίζονται ότι είναι πρόθυμοι να αγαπούν και να υποτάσσονται στον Θεό, όμως όταν συναντούν κάποια δυσκολία στην εκτέλεση του καθήκοντός τους, εκφράζουν ανεξέλεγκτα κάθε είδους παράπονα και αρνητικά λόγια. Είναι υποκριτές. Εάν κάποιος αγαπά την αλήθεια, τότε, όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάποια δυσκολία στην εκτέλεση του καθήκοντός του, προσεύχεται στον Θεό, αναζητά την αλήθεια και μεταχειρίζεται το καθήκον του με σοβαρό τρόπο, έστω και αν αυτό δεν έχει διευθετηθεί κατάλληλα. Δεν παραπονιέται, ακόμη και αν έρχεται αντιμέτωπος με απαιτητικές εργασίες, με κοπιαστικές εργασίες ή με δύσκολες εργασίες, και μπορεί να κάνει καλά τις εργασίες του και να εκτελέσει καλά το καθήκον του με καρδιά που υποτάσσεται στον Θεό. Το θεωρεί μεγάλη απόλαυση όταν το κάνει αυτό, και ο Θεός παρηγορείται βλέποντάς το. Αυτό είναι το είδος του ανθρώπου που έχει την έγκριση του Θεού. Αν κάποιος γεμίζει με παράπονα μέσα του —και δείχνει απείθεια και δυσαρέσκεια— όταν πρέπει να κάνει κοπιαστικές, απαιτητικές ή δύσκολες εργασίες και δεν αφήνει κανέναν να τον επικρίνει ή να του εναντιωθεί, τότε δεν πρόκειται για έναν άνθρωπο που δαπανά ειλικρινά τον εαυτό του για τον Θεό. Μπορεί μόνο να αποκαλυφθεί και να αποκλεισθεί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να νιώσω ντροπή. Σκέφτηκα ότι η εκκλησία με καλλιεργούσε πολλά χρόνια για να κάνω κειμενικό καθήκον και ότι καταλάβαινα περισσότερες αρχές από τη Γουάνγκ Σούε. Ήταν δική μου ευθύνη να επωμιστώ το φορτίο και να αναλάβω τις πιο δύσκολες εργασίες, και δεν έπρεπε να φέρνω αντιρρήσεις και να τις αποφεύγω. Η επιβλέπουσα κανόνιζε τα πράγματα έτσι λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες του έργου της εκκλησίας, και οι διευθετήσεις της ήταν λογικές. Η Γουάνγκ Σούε είχε μόλις αρχίσει να εκπαιδεύεται και ήταν στη διαδικασία της εξοικείωσης με τις αρχές. Αν της ανέθετε κάτι δύσκολο και περίπλοκο, θα καθυστερούσε η πρόοδος του έργου και θα αγχωνόταν. Έτσι, έπρεπε πρώτα να της αναθέσει πιο εύκολες εργασίες για να εκπαιδευτεί, κι αφού κατανοούσε περισσότερες από τις αρχές, θα μπορούσε να χειριστεί πιο δύσκολες εργασίες όταν της τις ανέθετε. Ωστόσο, εγώ δεν λάμβανα υπόψη το παραμικρό από όλα αυτά και ένιωθα δυσαρεστημένη. Δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση και λογική! Καταλάβαινα πλέον ότι πρέπει να προστατεύουμε τα συμφέροντα της εκκλησίας όταν εκτελούμε το καθήκον μας, πρέπει να είμαστε ανεκτικοί και να κατανοούμε ο ένας τον άλλον, και να κάνουμε το μέρος που μας αναλογεί από τα καθήκοντά μας. Αν εργαζόμασταν μαζί έτσι, το έργο θα ολοκληρωνόταν σωστά. Πρώτα θεωρούσα άδικο ότι η επιβλέπουσα ανέθετε συνέχεια σ’ εμένα τις δύσκολες εργασίες. Πλέον συνειδητοποιούσα ότι ο τρόπος που έβλεπα τα πράγματα ήταν λάθος. Όταν κάνει κανείς το καθήκον του, δεν μπορεί να λέει ότι κάνει λιγότερα ή περισσότερα, ή ότι κάτι είναι δίκαιο ή άδικο. Ο Θεός γνωρίζει το ανάστημα και το επίπεδο του καθενός από εμάς, και ξέρει πόσα μπορούμε να κάνουμε. Το φορτίο είναι ευλογία από τον Θεό και ευκαιρία που δίνεται στους ανθρώπους από τον Θεό, ώστε να μπορέσουν να εκπαιδευτούν. Μπορεί οι πιο δύσκολες εργασίες να απαιτούν περισσότερη σκέψη και μελέτη, αλλά μπορούν και να σε ωθήσουν να σκεφτείς παραπάνω τις αρχές και να βελτιώσεις το επίπεδο των επαγγελματικών σου δεξιοτήτων. Επιπλέον, όταν αναλαμβάνεις περισσότερη πίεση στο καθήκον σου, μπορείς και να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να αναλαμβάνεις πρόθυμα την ευθύνη. Αυτά τα πράγματα είναι καλά. Εγώ, όμως, ζούσα σύμφωνα με την εγωιστική και ποταπή σατανική διάθεσή μου, δεν μπορούσα να δω τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού και ήθελα συνεχώς να αποφύγω το καθήκον μου. Δεν ήξερα ποιο ήταν το καλό μου και απογοήτευα τις προθέσεις του Θεού. Με την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, άλλαξα κάπως την κατάστασή μου, και σκέφτηκα ότι αυτό που έπρεπε να κάνω πια ήταν να υποταχθώ και να τηρήσω το καθήκον μου.

Αργότερα, η Γουάνγκ Σούε πήγε προσωρινά να κάνει μια άλλη εργασία και εγώ είχα να φροντίσω για πολλά πράγματα. Είχα να οργανώνω τις καθημερινές μου εργασίες και, ιδανικά, να τις τελειώνω αυθημερόν. Το κεφάλι μου γινόταν μπαλόνι από το άγχος κάθε μέρα και ανυπομονούσα να γυρίσει η Λιν Σι γρήγορα για να χαλαρώσω λίγο. Όταν το σκέφτηκα αυτό, θυμήθηκα κάποια λόγια του Θεού που είχα διαβάσει παλιότερα: «Όση πίεση κι αν αντιμετωπίζει ένας ενήλικας, όπως κακουχίες, ασθένειες και ακόμα και διάφορες δυσκολίες, πρέπει να επωμίζεται τις ευθύνες ενός ενήλικα. Αυτά είναι πράγματα που θα πρέπει να βιώνουν και να αντέχουν όλοι· έτσι είναι η ζωή ενός κανονικού ανθρώπου. Αν δεν μπορείς να αντέξεις την πίεση, να υπομείνεις την ταλαιπωρία ή να αντέξεις τα χτυπήματα, αυτό σημαίνει πως δεν έχεις επιμονή και αποφασιστικότητα, και πως είσαι πολύ ευάλωτος και άχρηστος. Όλοι, είτε στην κοινωνία είτε στον οίκο του Θεού, πρέπει να αντέξουν αυτήν την ταλαιπωρία στη ζωή τους. Αυτή είναι η ευθύνη που θα πρέπει να αναλάβει κάθε ενήλικας, το φορτίο που θα πρέπει να επωμιστεί, και κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει, επομένως δεν θα πρέπει να προσπαθείς να το αποφύγεις. Αν θέλεις μονίμως να ξεφύγεις ή να απελευθερωθείς από όλη αυτήν την ταλαιπωρία, τότε θα βγαίνει στην επιφάνεια το συναίσθημα καταπίεσης που νιώθεις και θα σε εγκλωβίζει μονίμως. Αν καταφέρεις, ωστόσο, να κατανοήσεις και να δεχτείς όλα αυτά τα πράγματα όπως πρέπει και να τα δεις ως αναγκαίο μέρος της ζωής και της ύπαρξής σου, τότε δεν θα αναπτύσσεις πλέον αρνητικά συναισθήματα εξαιτίας αυτών των ζητημάτων. Από τη μία, πρέπει να μάθεις να επωμίζεσαι τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που οφείλουν να έχουν και να αναλαμβάνουν οι ενήλικες. Από την άλλη, στο περιβάλλον διαβίωσης και εργασίας σου θα πρέπει να μάθεις να συνυπάρχεις αρμονικά με τους άλλους στα πλαίσια της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Μην κάνεις απλώς ό,τι σου αρέσει. Ποιος είναι ο σκοπός της αρμονικής συνύπαρξης; Να ολοκληρώνεις καλύτερα το έργο, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που πρέπει να ολοκληρώσεις ως ενήλικας. Ό,τι έργο ή καθήκον κι αν κάνεις, όταν κινδυνεύεις, όταν αντιμετωπίζεις διαταράξεις και ζημιές απ’ τις δυνάμεις του Σατανά, πρέπει να μπορείς να ελαχιστοποιείς τις απώλειες, ώστε να βελτιωθούν λιγάκι τα αποτελέσματα στο έργο και στο καθήκον σου. Αυτό οφείλει να επιτύχει κάποιος που έχει αποφασιστικότητα. Αν έχεις κανονική ανθρώπινη φύση, θα πρέπει να το καταφέρεις αυτό όταν κάνεις έργο. Όσο για την πίεση της δουλειάς, είτε αυτή προέρχεται από τον Άνωθεν, είτε από τον οίκο του Θεού, είτε είναι πίεση που σου ασκούν οι αδελφοί και οι αδελφές, είναι κάτι που θα πρέπει να αντέξεις. Δεν μπορείς να πεις: “Δεν θα το κάνω εξαιτίας της πίεσης. Όταν κάνω το καθήκον μου και εργάζομαι στον οίκο του Θεού, το μόνο που ψάχνω είναι αναψυχή, ευκολία, ευτυχία και άνεση”. Δεν γίνεται αυτό, κι ένας κανονικός ενήλικας δεν πρέπει να έχει αυτό το σκεπτικό και ο οίκος του Θεού δεν είναι μέρος για να ενδίδεις στις ανέσεις. Κάθε άνθρωπος αναλαμβάνει έναν συγκεκριμένο βαθμό πίεσης και ρίσκου στη ζωή και το έργο του. Σε κάθε δουλειά —ιδίως καθώς κάνεις το καθήκον σου στον οίκο του Θεού— θα πρέπει να πασχίζεις για τα βέλτιστα αποτελέσματα. Σε μεγαλύτερη κλίμακα, αυτή είναι η διδασκαλία και η απαίτηση του Θεού. Σε μικρότερη κλίμακα, είναι η στάση, η άποψη, το πρότυπο και η αρχή που θα πρέπει να διαθέτει κάθε άνθρωπος στη διαγωγή και τις πράξεις του. Όταν κάνεις ένα καθήκον στον οίκο του Θεού, πρέπει να μάθεις να τηρείς τις προϋποθέσεις και τα συστήματα του οίκου του Θεού, και πρέπει να μάθεις να συμμορφώνεσαι με τους κανόνες και να έχεις καλή συμπεριφορά. Αυτό είναι βασικό μέρος της διαγωγής ενός ανθρώπου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι ο Θεός θέλει να φερόμαστε σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του, και, ως ενήλικες, πρέπει να επωμιζόμαστε τις ευθύνες των ενηλίκων, να γεμίζουμε την καρδιά μας με τα θέματα που πρέπει, και να κάνουμε σωστά το έργο μας. Πρέπει να έχουμε αίσθημα ευθύνης όταν αναλαμβάνουμε μια εργασία, και ανεξάρτητα από τα προβλήματα ή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, πρέπει να προσευχόμαστε και να βασιζόμαστε στον Θεό και να αναζητούμε την αλήθεια για την επίλυσή τους, και να ολοκληρώνουμε όσα πράγματα μπορούμε να κάνουμε καλά. Αυτό πρέπει να κάνουν όσοι έχουν συνείδηση και λογική. Σκέφτηκα ότι ο Θεός είχε δημιουργήσει αυτό το περιβάλλον για μένα τους τελευταίους δύο μήνες. Από τη μία πλευρά, αποκάλυψε την εγωιστική και ποταπή διεφθαρμένη διάθεσή μου, και με δίδαξε πώς να επωμίζομαι ένα φορτίο, να αναλαμβάνω την ευθύνη, και να είμαι άνθρωπος με συνείδηση και λογική. Δεν γινόταν να απογοητεύσω την πρόθεση του Θεού. Έπρεπε να βασιστώ στον Θεό και να επαναστατήσω κατά της σάρκας για να κάνω καλά το καθήκον μου. Στη συνέχεια, διόρθωσα τη νοοτροπία μου και οργάνωνα όσα είχα να κάνω κάθε μέρα. Παρόλο που έχω πολύ έργο να κάνω και περιορισμένο χρόνο, κάνω το καθήκον μου με ήρεμη καρδιά. Μερικές φορές, κάποιες δύσκολες εργασίες απαιτούν σκέψη και συλλογισμό, αλλά τις βλέπω σαν ευκαιρίες να αποκτήσω την αλήθεια και να εισέλθω στις αρχές, οπότε στο τέλος κάθε μέρας νιώθω ότι έχω κερδίσει κάτι. Σύμφωνα με την εμπειρία μου, όταν κάνεις πράξη τα λόγια του Θεού, η καρδιά σου είναι γαλήνια και ήρεμη. Το περιβάλλον που μου έτυχε εκείνους τους δύο μήνες ήταν για μένα αποκάλυψη, καθώς και σωτηρία από τον Θεό. Μέσα από την καρδιά μου, ευχαριστώ και δοξάζω σιωπηλά τον Θεό.