Του Γουανγκ Κιανγκ, Κίνα

Έγινα χριστιανός το 1991, και λίγα χρόνια αργότερα έγινα κήρυκας στην εκκλησία. Το 1995, με προσήγαγαν αστυνομικοί του Τμήματος Πολιτικής Ασφάλειας του Γραφείου Δημόσιας Ασφάλειας της κομητείας, απαιτώντας να μάθουν πού κήρυττα και ποιος ήταν ο επικεφαλής μου. Όταν δεν πήραν απάντηση, με γρονθοκόπησαν και με κλότσησαν, με βασάνισαν για τέσσερις-πέντε ώρες, και με έκαναν μαύρο στο ξύλο. Στη συνέχεια, με κλείδωσαν στο κρατητήριο της κομητείας. Οι αστυνομικοί και οι άλλοι κρατούμενοι με βασάνισαν για 42 μέρες, οδηγώντας με στα πρόθυρα του θανάτου. Αργότερα, η σύζυγός μου χρησιμοποίησε κάποιες διασυνδέσεις και πλήρωσε πρόστιμο σχεδόν 10.000 γουάν για την αποφυλάκισή μου. Δεν καταλάβαινα. Ως πιστοί που κηρύτταμε το ευαγγέλιο, καθοδηγούσαμε τους άλλους να ακολουθούν τις διδασκαλίες του Κυρίου, να είναι καλοί άνθρωποι, να είναι ανεκτικοί και να αγαπούν τους άλλους όπως τον εαυτό τους. Γιατί να μας καταδιώκει τόσο βάναυσα το Κομμουνιστικό Κόμμα; Στη συνέχεια, αφότου πίστεψα στον Παντοδύναμο Θεό, μέσω των αποκαλύψεων στα λόγια του Θεού και μέσω της προσωπικής εμπειρίας, απέκτησα διάκριση σχετικά με τη δαιμονική ουσία του ΚΚΚ που μισεί την αλήθεια και εναντιώνεται στον Θεό.

Μια μέρα τον Δεκέμβριο του 1999, ενώ εγώ και η σύζυγός μου τρώγαμε πρωινό, εισέβαλαν τρεις αστυνομικοί. Ο ένας από αυτούς με είχε συλλάβει παλαιότερα για την πίστη μου στον Κύριο. Με κοίταξε μερικές φορές από πάνω μέχρι κάτω και είπε αυστηρά: «Σε έχουν καταγγείλει επειδή πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό και κηρύττεις το ευαγγέλιο. Πραγματικά δεν πήρες το μάθημά σου!» Μετά από αυτό, έκαναν όλο το σπίτι άνω κάτω, έψαξαν παντού. Αυτό συνεχίστηκε για περίπου μία ώρα και έκαναν το σπίτι ρημαδιό, αλλά δεν βρήκαν κανένα βιβλίο ή υλικό σχετικά με την πίστη. Στη συνέχεια, με έβαλαν σε ένα περιπολικό για να με μεταφέρουν στο αστυνομικό τμήμα. Καθ’ οδόν, στο μυαλό μου περνούσε η μία σκηνή μετά την άλλη από την πρώτη φορά που με συνέλαβαν και με βασάνισαν. Φοβόμουν πολύ και σκεφτόμουν: «Αυτοί οι δαίμονες μισούν ιδιαίτερα τους πιστούς. Άραγε, πώς θα με βασάνιζαν;» Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό και θυμήθηκα κάτι που είπε: «Όποιος λαμβάνει τη δόξα Μου πρέπει να δίνει μαρτυρία για Μένα και να δίνει τη ζωή του για Μένα —αυτό έχει εδώ και καιρό προκαθοριστεί από Μένα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι γνωρίζεις περί πίστης;). Πράγματι —η σύλληψή μου εκείνη την ημέρα είχε γίνει με την άδεια του Θεού, και το πόσο θα υπέφερα, το αν θα ζούσα ή θα πέθαινα, ήταν όλα στα χέρια του Θεού. Έπρεπε να παραμείνω σταθερός στη μαρτυρία μου. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και δύναμη, και ένιωσα πιο ήρεμος.

Αρχικά, με πήγαν στο αστυνομικό τμήμα για να με ψάξουν και να με ανακρίνουν, αλλά όταν είδαν ότι δεν μιλούσα, με πήγαν στο Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας της κομητείας. Εκεί, αρκετοί αστυνομικοί με περικύκλωσαν, με γρονθοκόπησαν και με κλότσησαν, ενώ κάποιοι με χτύπησαν με γκλομπ. Έπεσα στο έδαφος από τα χτυπήματά τους. Αιμορραγούσα από τη μύτη και το στόμα, τα ρούχα μου ήταν σκισμένα και το κεφάλι μου γυρνούσε. Δεν είχα καν τη δύναμη να σηκωθώ όρθιος. Τότε, ο επικεφαλής αστυνομικός με άρπαξε από τον λαιμό και είπε: «Αν δεν σου δείξω πόσα απίδια παίρνει ο σάκος, δεν θα ξέρεις με ποιον τα βάζεις! Μίλα! Ποιος είναι ο επικεφαλής σου; Σε ποιους έχεις κηρύξει;» Ήμουν πολύ νευρικός. Αν δεν μιλούσα, σίγουρα θα συνέχιζαν να με χτυπούν, και αν αυτό συνεχιζόταν, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να καταλήξω ανάπηρος ή νεκρός. Προσευχήθηκα στον Θεό μέσα μου, ζητώντας την προστασία και την καθοδήγησή Του. Τότε, σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Αν οι άνθρωποι τρέφουν άτολμες και φοβισμένες σκέψεις, είναι γιατί ο Σατανάς τούς έχει κοροϊδέψει· φοβάται πως θα διασχίσουμε τη γέφυρα της πίστης για να εισέλθουμε στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Συνειδητοποίησα ότι η δειλία και ο φόβος μου προέρχονταν από τον Σατανά, και όσο άγριοι κι αν ήταν οι αστυνομικοί, μπορούσαν απλώς να ρημάξουν και να βασανίσουν τη σάρκα μου, αλλά δεν μπορούσαν να αγγίξουν την ψυχή μου. Ακόμα κι αν με χτυπούσαν μέχρι θανάτου εκείνη τη μέρα, η ψυχή μου θα ήταν στα χέρια του Θεού. Αυτή η σκέψη μού έδωσε πίστη και δύναμη, και δεν θα πρόδιδα τον Θεό ούτε θα ξεπουλούσα τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ακόμη κι αν πέθαινα. Έσφιξα τα δόντια και δεν είπα λέξη. Δεν απάντησα ούτε όταν με ρώτησαν αρκετές φορές, οπότε με κλότσησαν ώστε να πέσω στο έδαφος, και στη συνέχεια πήραν ένα γκλομπ, το άφησαν στο τσιμεντένιο πάτωμα και έβαλαν δύο άτομα να με τραβήξουν και να με αναγκάσουν να γονατίσω πάνω του. Η πίεση στα οστά της κνήμης μού προκάλεσε τρομερό πόνο, και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου. Ένας αστυνομικός πάτησε βάναυσα τις γάμπες μου αρκετές φορές, και πόνεσα τόσο πολύ, που φώναξα και έπεσα κουλουριασμένος στο πάτωμα. Ο αξιωματικός φώναξε: «Σήκω πάνω!» Αλλά δεν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου, δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ. Ένιωθα απέραντη δυστυχία, κι είπα μια προσευχή στον Θεό: «Θεέ μου, σχεδόν δεν αντέχω άλλο και δεν ξέρω πώς αλλιώς θα με βασανίσουν. Θεέ μου, δεν θέλω να Σε προδώσω —Σε παρακαλώ, δώσε μου πίστη και δύναμη». Ακριβώς τότε σκέφτηκα μερικά λόγια του Θεού: «Αποδεχτήκατε ποτέ τις ευλογίες που ετοιμάστηκαν για εσάς; Επιδιώξατε ποτέ τις υποσχέσεις που σας δόθηκαν; Υπό την καθοδήγηση του φωτός Μου, θα σπάσετε τον ασφυκτικό κλοιό των δυνάμεων του σκότους. Δεν θα χάσετε, εν μέσω του σκότους, την καθοδήγηση του φωτός. Θα είστε οι κύριοι των πάντων. Θα είστε νικητές ενώπιον του Σατανά. Με την πτώση της χώρας του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, θα σταθείτε ανάμεσα στις μυριάδες ανθρώπων ως απόδειξη της νίκης Μου. Θα μείνετε σταθεροί και ακλόνητοι στη γη του Σινείμ. Λόγω των δεινών που υπομένετε, θα κληρονομήσετε τις ευλογίες Μου και θα ακτινοβολήσετε το δικό Μου φως της δόξας μέσα σ’ ολόκληρο το σύμπαν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 19). Τα λόγια του Θεού ενίσχυσαν την πίστη και τη δύναμή μου. Έπρεπε πραγματικά να στηριχθώ στον Θεό, και με την καθοδήγηση των λόγων Του, θα μπορούσα σίγουρα να θριαμβεύσω επί του Σατανά και να παραμείνω σταθερός στη μαρτυρία μου. Μετά από έξι ή επτά ώρες φρικτών βασανιστηρίων, είχα γίνει μια άμορφη μάζα και η αριστερή μου γάμπα είχε σακατευτεί. Καθώς εξακολουθούσα να μη μιλάω, οι αστυνομικοί με πήγαν σ’ ένα κρατητήριο. Το προσωπικό εκεί είδε πόσο άσχημα είχα τραυματιστεί και δεν ήθελε να με δεχτεί, και μόνο μετά από διαπραγματεύσεις που έκαναν οι αστυνομικοί μαζί τους για αρκετή ώρα συμφώνησαν τελικά να με δεχτούν.

Με πήγαν σε ένα κελί που βρομούσε. Ήταν ένας μικροσκοπικός χώρος περίπου 10 τετραγωνικών μέτρων με κάτι βρόμικες, δύσοσμες κουβέρτες και μια τουαλέτα. Δεκαπέντε ή δεκαέξι άνθρωποι έτρωγαν, έπιναν, κοιμόντουσαν και ξαλάφρωναν εκεί μέσα —είχε υγρασία και ακαταστασία. Οι άλλοι κρατούμενοι με κοίταζαν άγρια. Ήμουν πολύ νευρικός και προσευχόμουν ασταμάτητα στον Θεό. Θυμήθηκα κάτι που είπε: «Μη φοβάσαι, γιατί σε στηρίζουν τα χέρια Μου, κι Εγώ θα σε προστατέψω από όλους τους κακούς» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 28). Τα λόγια του Θεού με παρηγόρησαν και μου έδωσαν πίστη, και δεν ήμουν πια τόσο νευρικός. Την επόμενη μέρα, ο επικεφαλής κρατούμενος ξεκίνησε επίτηδες καυγά και έβαλε τους άλλους να με ξυλοκοπήσουν, με αποτέλεσμα να κυλιέμαι στο έδαφος. Κατέληξα κουλουριασμένος από τον πόνο, χωρίς να μπορώ να κουνηθώ. Στη συνέχεια, κατά καιρούς με ανέκριναν οι αστυνομικοί, απαιτώντας να ξεπουλήσω την εκκλησία, και μετά, εφόσον δεν μπορούσαν να μου αποσπάσουν τίποτα, πέρασαν σε λιγότερο άμεσες τακτικές. Μια φορά, ήρθε να με ανακρίνει ο θείος της γυναίκας μου ο Λι. Διαχειριζόταν υλικά στο Τμήμα Πολιτικής Ασφάλειας του Γραφείου Δημόσιας Ασφάλειας. Με ρώτησε, παριστάνοντας τον ανήσυχο: «Μήπως σε χτυπάνε οι κρατούμενοι; Τρως καλά;» Στη συνέχεια, έβαλε έναν άλλον αστυνομικό να πάει να μου αγοράσει μερικά ψωμάκια στον ατμό και μερικά πακέτα τσιγάρα. Αναστέναξε και είπε ανήσυχος: «Αν δεν ομολογήσεις, μάλλον θα μπεις φυλακή και δεν θα μπορέσω να σε βοηθήσω. Αν ομολογήσεις, ίσως μπορέσεις να προλάβεις να πας σπίτι σου για Πρωτοχρονιά. Σκέψου το λίγο!» Όταν το είπε αυτό, σκεφτόμουν ότι οι γονείς μου ήταν στα 70 τους και η γυναίκα μου φρόντιζε μόνη της τρία μικρά παιδιά. Πώς θα τα έβγαζαν πέρα αν όντως πήγαινα φυλακή για τρία με πέντε χρόνια; Οι φυλακές του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι σαν κόλαση, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε βασανίσουν μέχρι θανάτου. Τι θα έκαναν αν πέθαινα; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, όλο και περισσότερο απελπιζόμουν, οπότε προσευχήθηκα, ζητώντας από τον Θεό να με προσέχει. Σκέφτηκα το εξής χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ο λαός Μου θα πρέπει να φυλάγεται πάντοτε από τα πονηρά σχέδια του Σατανά, φυλάσσοντας την πύλη του οίκου Μου για Εμένα· θα πρέπει να είστε ικανοί να στηρίζετε ο ένας τον άλλο και να εφοδιάζετε ο ένας τον άλλο, προκειμένου να αποφύγετε το να πέσετε στην παγίδα του Σατανά, που τότε θα ήταν πολύ αργά για μετάνοια» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 3). Τα λόγια του Θεού με ξύπνησαν. Οι αστυνομικοί ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τη στοργή μου για την οικογένειά μου και τις σαρκικές μου αδυναμίες για να με κάνουν να προδώσω τον Θεό. Ήταν τόσο ύπουλοι! Παραλίγο να την πατήσω. Ο Θεός μού είχε δώσει τη ζωή μου, και το αν θα ζούσα ή θα πέθαινα εξαρτιόταν από Εκείνον. Η μοίρα των γονέων μου και της γυναίκας μου ήταν επίσης στα χέρια του Θεού —Εκείνος είχε τον τελευταίο λόγο. Αν καταδικαζόμουν σε φυλάκιση, θα ήταν με την άδεια του Θεού. Έπρεπε να παραμείνω σταθερός στη μαρτυρία μου, ακόμη και αν αυτό μου κόστιζε τη ζωή! Έτσι, του απάντησα: «Είπα ό,τι είχα να πω και δεν ξέρω τίποτε άλλο». Όταν το κολπάκι του δεν έπιασε, με κοίταξε για λίγο και μετά έφυγε εκνευρισμένος.

Οι δεσμοφύλακες έλεγαν πάντα στους άλλους κρατούμενους να με βασανίζουν με πολλούς τρόπους, όπως «να τρώω δίπλες», «να κοιτάζω στον καθρέφτη», «να τρώω τον αγκώνα» και να απαριθμώ τους κανόνες της φυλακής. Το «να τρώω δίπλες» ήταν να με τυλίγουν με σεντόνια και μετά να βάζουν τους άλλους να με χτυπάνε και να με κλοτσάνε, και να με αφήνουν ζαλισμένο και αποπροσανατολισμένο. Το να «κοιτάζω στον καθρέφτη» ήταν να μου χώνουν το κεφάλι στην τουαλέτα, όπου υπήρχαν ούρα και περιττώματα, και θα μπορούσα να πνιγώ από αυτά αν δεν ήμουν προσεκτικός. Το να «τρώω τον αγκώνα» ήταν να μου καρφώνουν έναν αγκώνα στην πλάτη. Επίσης, με έβαζαν να απαριθμώ τους κανόνες της φυλακής, και αν μπέρδευα μια λέξη, μου έβγαζαν το παντελόνι και με χτυπούσαν με ένα παπούτσι με πλαστική σόλα μέχρι να βγάλω ματωμένες φουσκάλες στα οπίσθιά μου. Συν τοις άλλοις, οι δεσμοφύλακες συχνά με έβαζαν να δουλεύω μέρα-νύχτα. Είχα τραυματισμούς και γι’ αυτό δούλευα αργά, ενώ οι άλλοι κρατούμενοι μου ανέθεταν συνεχώς περισσότερες εργασίες. Αν δεν τις τελείωνα, με χτυπούσαν. Τα τόσα βασανιστήρια μου προκαλούσαν μεγάλο πόνο και κατάθλιψη. Μερικές φορές ήμουν τόσο αδύναμος που ήθελα να πεθάνω, για να βάλω τέλος σ’ αυτό το μαρτύριο. Προσευχόμουν συνέχεια στον Θεό, ζητώντας Του να προσέχει την καρδιά μου. Μια μέρα, μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό η σταύρωση του Κυρίου Ιησού. Ο Θεός είναι υπέρτατος, άγιος και αναμάρτητος, και ενσαρκώθηκε αυτοπροσώπως και ήρθε να εργαστεί για να σώσει την ανθρωπότητα, αλλά σταυρώθηκε. Τώρα ο Θεός έχει ενσαρκωθεί για άλλη μια φορά, ήρθε να εργαστεί στην Κίνα, και ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, υφίσταται την απόρριψη, τη συκοφαντία, την καταδίκη και τη βλασφημία από την ανθρωπότητα. Επίσης, καταδιώκεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αλλά παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να εκφράζει αλήθειες για να σώσει την ανθρωπότητα. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι τεράστια! Είμαι ένας πιστός που επιδιώκει τη σωτηρία —πόσο μετράει αυτός ο μικρός πόνος; Άλλωστε, το να υποφέρεις σημαίνει ότι έχεις μερίδιο στη βασιλεία του Χριστού και στα δεινά Του. Είναι κάτι ένδοξο. Έχει αξία και νόημα. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος ανανέωσε την πίστη και τη δύναμή μου, και δεν ήμουν πια τόσο δυστυχισμένος, όσο κι αν με βασάνιζαν οι φυλακισμένοι.

Μια μέρα, μετά το πρωινό, μερικοί αστυνομικοί με οδήγησαν σε μια αγορά περίπου 9 χιλιόμετρα από το σπίτι μου και στη συνέχεια με έβαλαν μαζί με καμιά δεκαριά άλλους κρατούμενους σε μια εξέδρα. Συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για λαϊκό δικαστήριο. Μια σειρά από στελέχη του Γραφείου Δημόσιας Ασφάλειας της κομητείας κάθονταν στην εξέδρα, με ένα πυκνό πλήθος ανθρώπων από κάτω. Πολλοί από αυτούς ψιθύριζαν μεταξύ τους και με έδειχναν. Κατακοκκίνησα, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα και δεν τολμούσα να σηκώσω το κεφάλι μου. Σκεφτόμουν ότι αρκετοί από τους συγγενείς, τους φίλους και τους γνωστούς μου βρίσκονταν σε εκείνη την περιοχή, καθώς και συνεργάτες από το προηγούμενο δόγμα μου. Τι θα σκέφτονταν, αν με έβλεπαν να δικάζομαι με μια πινακίδα στον λαιμό μου μαζί με τους άλλους κρατούμενους; Πώς θα μπορούσα να εμφανιστώ μετά από αυτό; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο χειρότερα ένιωθα, οπότε προσευχήθηκα και ζήτησα από τον Θεό δύναμη. Σκέφτηκα μερικά λόγια Του: «Ελπίζω ότι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να γίνουν δυνατοί, ηχηροί μάρτυρές Μου ενώπιον του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, θα μπορούν να προσφέρουν τον εαυτό τους για χάρη Μου για τελευταία φορά και θα εκπληρώσουν τις απαιτήσεις Μου για τελευταία φορά. Μπορείτε πράγματι να το κάνετε αυτό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 34). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και δύναμη. Ως πιστοί, βρισκόμαστε στο σωστό μονοπάτι. Δεν παραβιάζουμε νόμους ούτε κάνουμε κακά πράγματα, οπότε δεν υπάρχει λόγος να ντρεπόμαστε για τίποτα. Η ταπείνωση που αντιμετώπιζα ήταν να υποστώ διώξεις για τη δικαιοσύνη. Θα έπρεπε να αισθάνομαι υπερήφανος. Αυτή η σκέψη με ηρέμησε. Τελικά μου χρέωσαν τις κατηγορίες της «παράνομης πίστης» και της «διατάραξης της κοινωνικής τάξης», και μου επέβαλαν τρία χρόνια αναμόρφωσης μέσω καταναγκαστικών έργων. Όταν είδα όλα αυτά τα υποκριτικά, αυτάρεσκα πρόσωπα στην εξέδρα, μίσησα αυτούς τους δαίμονες με κάθε ρανίδα της ύπαρξής μου και ορκίστηκα ότι ακόμα κι αν μου επέβαλλαν 30 χρόνια, όχι μόνο τρία, δεν θα πρόδιδα ποτέ τον Θεό, δεν θα υποκλινόμουν ποτέ στον Σατανά!

Με έστειλαν σε στρατόπεδο εργασίας δύο ημέρες μετά το λαϊκό δικαστήριο. Εκεί, με έστειλαν σε ένα εργοτάξιο για να σκάβω χαρακώματα και έπρεπε να μετακινώ τσιμέντο και άμμο με καροτσάκι. Έπρεπε να κάνω δώδεκα ή περισσότερες ώρες τέτοιας βαριάς εργασίας κάθε μέρα. Μερικές φορές, δούλευα αργά επειδή η γάμπα μου ήταν τραυματισμένη, και όταν το αντιλαμβανόταν ο σωφρονιστικός υπάλληλος, με χτυπούσε. Ένιωσα λίγο αδύναμος στη σκέψη ότι θα έπρεπε να μείνω εκεί για τρία χρόνια. Δεν ήξερα πώς θα το ξεπερνούσα αυτό ή αν θα τα κατάφερνα να βγω ζωντανός. Εκείνο το διάστημα, προσευχόμουν πολύ στον Θεό και σκεφτόμουν την αγάπη Του. Όταν αναλογίστηκα τον πόνο και την ταπείνωση που υπέστη για να σώσει εμάς —μια διεφθαρμένη ανθρωπότητα— ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Αυτό με έκανε πρόθυμο να υποταχθώ και ήθελα να ακολουθήσω τον Θεό μέχρι τέλους, όσο κι αν υπέφερα.

Μετά από λίγο, έμαθα ότι υπήρχε ένας κρατούμενος ονόματι Σανγκ Τζιν που πίστευε στον Κύριο, και αφού ήμασταν και οι δύο χριστιανοί, όποτε είχαμε την ευκαιρία, μιλούσαμε για την πίστη μας. Είδα ότι ο αδελφός Σανγκ Τζιν είχε καλή ανθρώπινη φύση και λαχταρούσε την επιστροφή του Κυρίου, οπότε ήθελα να του μαρτυρήσω το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Αλλά πριν μου δοθεί η ευκαιρία, έληξε η ποινή του και αφέθηκε ελεύθερος. Θεώρησα ότι ήταν πολύ κρίμα και προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να μου ανοίξει ένα μονοπάτι ώστε να έχω την ευκαιρία να κηρύξω το ευαγγέλιο στον Σανγκ Τζιν. Λίγο καιρό αφού αφέθηκε ελεύθερος, έκανα εργασίες στο εργοτάξιο, όπως πάντα. Μια μέρα, ένιωσα έναν πόνο στην κοιλιά και είχα ανάγκη να πηγαίνω στην τουαλέτα πιο συχνά από ό,τι συνήθως. Παρατήρησα ότι ο τοίχος του μπάνιου δεν ήταν πολύ ψηλός και ότι στην άλλη πλευρά του υπήρχε ένα μεγάλο εργοστάσιο. Όταν ήμουν στην τουαλέτα, ένας δεσμοφύλακας βρισκόταν έξω και διάβαζε εφημερίδα. Δεν ήμουν σίγουρος αν ο Θεός μού άνοιγε ένα μονοπάτι, οπότε είπα μια προσευχή. Μόλις προσευχήθηκα, αισθάνθηκα σίγουρος ότι ο Θεός μού έδινε διέξοδο, οπότε όταν δεν πρόσεχε ο δεσμοφύλακας, πήδηξα πάνω από τον τοίχο και μπήκα στο εργοστάσιο. Έβγαλα γρήγορα τη στολή της φυλακής, την πέταξα πάνω από τον ώμο μου και βγήκα από την κύρια είσοδο. Ποτέ δεν θα ονειρευόμουν ότι θα δραπέτευα από τόσο αυστηρή επιτήρηση με την στήριξη του Θεού. Ήμουν τόσο ευγνώμων στον Θεό.

Αλλά πολύ σύντομα, άκουσα σειρήνες πίσω μου. Έτρεξα να κρυφτώ σε ένα άλσος και προσευχόμουν ασταμάτητα. Περίμενα μέχρι να σκοτεινιάσει και μετά βγήκα πολύ προσεκτικά από το άλσος. Ακολούθησα έναν μικρό επαρχιακό δρόμο, ζητώντας οδηγίες, με κατεύθυνση προς το σπίτι του Σανγκ Τζιν. Αργά το βράδυ, λίγο αφότου μπήκα στον αυτοκινητόδρομο που οδηγούσε στο σπίτι του, είδα ότι μπροστά μου υπήρχαν κάποιοι αστυνομικοί σε ένα σημείο ελέγχου και φοβήθηκα πολύ. Κι αν με ανακάλυπταν; Δεν θα με άφηναν να φύγω αν με έπιαναν στα χέρια τους. Προσευχήθηκα στον Θεό μέσα στην καρδιά μου. Είδα μια στοίβα άχυρα και έσπευσα να κρυφτώ μέσα σε αυτήν, μένοντας εκεί για πάνω από μια ώρα. Πολύ προσεκτικά βγήκα έξω μόνο όταν είδα το αυτοκίνητο της αστυνομίας να φεύγει, και στη συνέχεια συνέχισα να κατευθύνομαι προς το σπίτι του Σανγκ Τζιν, με δυσκολία. Είχα προχωρήσει ελάχιστα πριν η γάμπα μου πονέσει τόσο πολύ, που δεν μπορούσα να περπατήσω άλλο, οπότε κάθισα και ξεκουράστηκα, και μετά άρχισα να περπατάω ξανά. Καθώς περπατούσα, σιγοτραγουδούσα τον ύμνο «Θέλω να δω την ημέρα της δόξας του Θεού»:

1  Σήμερα, την κρίση του Θεού δέχομαι και τον εξαγνισμό· αύριο, τις ευλογίες Του θα λάβω. Είμαι έτοιμος τα νιάτα μου να δώσω, τη ζωή μου, τη μέρα της δόξας του Θεού για να δω. Εργάζεται και εκφράζει την αλήθεια, χαρίζοντας στον άνθρωπο την οδό της ζωής. Τα λόγια και η αγάπη του Θεού έχουν μαγέψει την καρδιά μου. Είμαι έτοιμος απ’ το πικρό ποτήριο να πιω, να υποφέρω για να κερδίσω την αλήθεια. Αδιαμαρτύρητα θα υποστώ ταπείνωση, θέλω να ζήσω ξεπληρώνοντας την καλοσύνη του Θεού.

2  Με τις παραινέσεις του Θεού στην καρδιά μου, δεν θα υποκύψω ποτέ στον Σατανά. Ω, κι αν σπάσει το κεφάλι μου, κι αν κυλήσει αίμα, το θάρρος του λαού του Θεού δεν θα χαθεί. Θα καταθέσω ηχηρή μαρτυρία στον Θεό και θα ταπεινώσω τους διαβόλους και τον Σατανά. Πόνος και κακουχίες είναι απ’ τον Θεό ορισμένες· ταπεινώσεις θα υποστώ για να είμαι πιστός σ’ Αυτόν. Ποτέ ξανά δεν θα Τον κάνω να κλάψει ή ν’ ανησυχεί και ποτέ ξανά δεν θα Τον κάνω να ανησυχήσει. Θα προσφέρω την αγάπη και την αφοσίωσή μου στον Θεό και θα ολοκληρώσω την ανάθεσή μου για να Τον δοξάσω.

[…]

Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια  

Καθώς τον σιγοτραγουδούσα, ένιωθα την πίστη μου να μεγαλώνει. Τελικά, έφτασα στο σπίτι του Σανγκ Τζιν γύρω στο μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Μόλις είδαμε ο ένας τον άλλον, δακρύσαμε από χαρά. Δεδομένου ότι θα ερχόταν η αστυνομία, μου κανόνισε σπίτι φιλοξενίας. Όπως αναμενόταν, το μεσημέρι της τρίτης ημέρας, πήγαν αστυνομικοί στο σπίτι του Σανγκ Τζιν. Καθώς δεν με βρήκαν, έφυγαν απογοητευμένοι. Μετά από αυτό, κήρυξα στον Σανγκ Τζιν το ευαγγέλιο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Με την καθοδήγηση του Θεού, πάνω από εκατό αδελφοί και αδελφές από το δόγμα του ήρθαν ενώπιον του Παντοδύναμου Θεού.

Μετά την απόδραση από το στρατόπεδο εργασίας, έγινα καταζητούμενος εγκληματίας. Ταξίδευα κηρύττοντας το ευαγγέλιο, χωρίς να τολμώ να επιστρέψω στην πατρίδα μου. Δέκα χρόνια πέρασαν αστραπιαία, και τον Σεπτέμβριο του 2010 επέστρεψα κρυφά στη γενέτειρά μου και πήγα στο σπίτι της αδελφής μου. Εκεί είδα τη γυναίκα μου και μου είπε ότι αφότου δραπέτευσα από το στρατόπεδο εργασίας, η αστυνομία πήγε στο σπίτι μας και έψαξε, εκτός από το δικό μας, και αυτά των συγγενών μας. Προσπάθησαν μάλιστα να καλοπιάσουν τη σύζυγό μου, τους γονείς μου και άλλους συγγενείς μου με απειλητικό τρόπο ώστε να αποκαλύψουν πού βρισκόμουν. Επίσης, οι αστυνομικοί παρακολουθούσαν κρυφά για μερικές ημέρες την περιοχή γύρω από το σπίτι μου. Όλα αυτά τα χρόνια, η αστυνομία δεν είχε σταματήσει να με κυνηγάει. Την Πρωτοχρονιά και στα γενέθλια των γονιών μου, πάντα ρωτούσαν για μένα και κοιτούσαν αν είχα επιστρέψει στο σπίτι. Το 2002, η σύζυγός μου συνελήφθη λόγω της πίστης της, και η οικογένειά μας αναγκάστηκε να ξοδέψει πάνω από 2.000 γουάν και να χρησιμοποιήσει διασυνδέσεις για να τη βγάλει έξω. Τα πράγματα δυσκόλεψαν για την οικογένειά μας επειδή τόσο εγώ όσο και η σύζυγός μου είχαμε συλληφθεί και μας είχαν επιβληθεί πρόστιμα. Τα παιδιά μας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σχολείο πριν τελειώσουν το δημοτικό και το γυμνάσιο, και αναγκάστηκαν να φύγουν από την περιοχή για να εργαστούν ώστε να ζήσουν. Αναστατώθηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό. Οι γονείς μου, όταν έμαθαν ότι επέστρεψα, ήρθαν στο σπίτι της αδελφής μου για να με δουν. Μόλις με είδαν, άρχισαν να κλαίνε χωρίς να πουν λέξη, αλλά δεν τολμούσαν να κλάψουν πολύ δυνατά από φόβο μην τους ακούσει κάποιος. Είπαν ότι με ονειρεύονταν συνέχεια, και πλάνταζαν στο κλάμα. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου όταν είδα πόσο αδύναμοι φαίνονταν οι γονείς μου. Λίγες μέρες αργότερα, ο πατέρας μου, καθώς επέστρεφε με το ποδήλατό του στο σπίτι της αδελφής μου για να με δει, έπεσε και έσπασε τον μηρό του. Ανησύχησα πολύ γι’ αυτόν όταν το έμαθα, και πήρα το ρίσκο να πάω να τον δω στο σπίτι, τα μεσάνυχτα. Ο μπαμπάς μου άρχισε να κλαίει όταν με είδε και είπε: «Ο γιατρός είπε ότι δεν μπορούσε να μου φτιάξει το μηριαίο οστό. Πρέπει να περιμένω να πεθάνω. Αυτή είναι μάλλον η τελευταία φορά που θα δούμε ο ένας τον άλλον». Τον παρηγόρησα, συγκρατώντας τα δάκρυά μου. Δεν τόλμησα να μείνω πολύ από φόβο μη με συλλάβουν, κι έτσι έφυγα μετά από μια ώρα περίπου. Εξαιτίας της σύλληψής μου από το Κομμουνιστικό Κόμμα, για πάνω από μια δεκαετία, ήμουν κυνηγημένος, δεν μπορούσα να επιστρέψω στο σπίτι μου, δεν μπορούσα να δω την οικογένειά μου, να φέρομαι σαν σωστός γιος στους γονείς μου ή να εκπληρώσω τις ευθύνες μου ως σύζυγος της γυναίκας μου και ως πατέρας των τριών παιδιών μου, και τώρα ο πατέρας μου ήταν άρρωστος και δεν μπορούσα να τον φροντίσω ούτε μια μέρα. Ένιωθα ότι είχα πραγματικά απογοητεύσει τους γονείς μου και μου ράγισε η καρδιά. Γρήγορα προσήλθα ενώπιον του Θεού να προσευχηθώ, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει και να μου δώσει πίστη και δύναμη. Αφού προσευχήθηκα, διάβασα τα λόγια του Θεού που λένε: «Το μονοπάτι στο οποίο μας καθοδηγεί ο Θεός δεν είναι μια ευθεία, αλλά ένας ελικοειδής και γεμάτος λακκούβες δρόμος· ο Θεός λέει, επιπλέον, πως όσο πιο κακοτράχαλο είναι το μονοπάτι, τόσο περισσότερο δύναται να αποκαλύψει τη στοργική καρδιά μας. Ωστόσο, κανείς μας δεν μπορεί να διανοίξει ένα τέτοιο μονοπάτι. Κατά την εμπειρία Μου, έχω βαδίσει σε πολλά κακοτράχαλα, επισφαλή μονοπάτια κι έχω υπομείνει μεγάλα δεινά· κάποιες φορές, υπήρξα, μάλιστα, τόσο βαθιά θλιμμένος, που ήθελα να φωνάξω, μα βαδίζω σε αυτό το μονοπάτι μέχρι και σήμερα. Πιστεύω πως αυτό είναι το μονοπάτι στο οποίο καθοδηγητής είναι ο Θεός, κι έτσι υπομένω το μαρτύριο όλων των δεινών και συνεχίζω προς τα εμπρός. Διότι αυτό καθόρισε ο Θεός, επομένως ποιος μπορεί να ξεφύγει από αυτό; Δεν ζητώ να λάβω ευλογίες· το μόνο που ζητώ είναι να μπορώ να βαδίζω στο μονοπάτι που οφείλω να βαδίζω σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Δεν επιζητώ να μιμηθώ τους άλλους, βαδίζοντας στο μονοπάτι που βαδίζουν εκείνοι· το μόνο που επιζητώ είναι να μπορέσω να προσφέρω την αφοσίωσή Μου και να βαδίσω στο καθορισμένο μονοπάτι Μου μέχρι τέλους. […] Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως ανέκαθεν πίστευα πως ο βαθμός στον οποίο πρέπει να υποφέρει ένας άνθρωπος και η απόσταση που πρέπει να διανύσει πάνω στο μονοπάτι του προκαθορίζονται από τον Θεό, και πως κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει πραγματικά κάποιον άλλο» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μονοπάτι… (6)]. «Αυτό που έχετε κληρονομήσει σήμερα υπερβαίνει εκείνο όλων των αποστόλων και των προφητών όλων των εποχών και είναι μεγαλύτερο ακόμα και από εκείνο του Μωυσή και του Πέτρου. Οι ευλογίες δεν μπορούν να αποκτηθούν σε μία-δύο ημέρες· πρέπει να κερδηθούν με μεγάλο τίμημα. Τουτέστιν, πρέπει να διακατέχεστε από μια αγάπη που έχει υποστεί εξευγενισμό, πρέπει να έχετε μεγάλη πίστη και πρέπει να διαθέτετε τις πολλές αλήθειες που ο Θεός απαιτεί να κατακτήσετε· επιπροσθέτως, πρέπει να μπορείτε να στραφείτε στη δικαιοσύνη, χωρίς να δειλιάζετε ή να κάνετε πίσω, και πρέπει να έχετε μια καρδιά που αγαπά τον Θεό, η οποία διαρκεί μέχρι θανάτου. Πρέπει να έχετε αποφασιστικότητα, πρέπει να αλλάξει η ζωή-διάθεσή σας, η διαφθορά σας πρέπει να θεραπευτεί, πρέπει να δεχτείτε όλες τις ενορχηστρώσεις του Θεού χωρίς διαμαρτυρία, και πρέπει μέχρι και να μπορείτε να υποταχθείτε μέχρι τον θάνατο. Αυτό οφείλετε να επιτύχετε, αυτός είναι ο τελικός στόχος του έργου του Θεού και αυτό που απαιτεί ο Θεός από αυτήν την ομάδα ανθρώπων» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είναι το έργο του Θεού τόσο απλό όσο φαντάζεται ο άνθρωπος;). Η ανάγνωση των λόγων του Θεού με διαφώτισε. Ο Θεός έχει προκαθορίσει πόσο θα υποφέρει ένας άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του. Έπρεπε να αφήσω τους γονείς μου στα χέρια του Θεού και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις Του. Σκέφτηκα, επίσης, τους αγίους ανά τους αιώνες, που έδωσαν ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό μέσα από διωγμούς και δεινά. Αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και απόλαυσα τις αλήθειες που Αυτός εξέφρασε. Είχα αποκτήσει πολύ περισσότερα από ό,τι όλοι αυτοί οι απόστολοι και οι προφήτες, αλλά όταν αντιμετώπισα διώξεις και δεινά, δυστύχησα και έγινα αδύναμος —το ανάστημά μου ήταν πολύ μικρό. Τότε, αποφάσισα να ακολουθήσω το παράδειγμα των αγίων, να είμαι σταθερός στην πίστη μου και να ακολουθώ τον Θεό!

Το 2011, ένας αδελφός μού έφερε μια επιστολή που έλεγε ότι η αστυνομία πήγε στο σπίτι μου για να ρωτήσει τη σύζυγό μου για το πού βρισκόμουν. Έκτοτε δεν έχω επικοινωνήσει με τη σύζυγό μου.

Μια μέρα τον Δεκέμβριο του 2012, βγήκα στη βροχή με μερικούς αδελφούς και αδελφές για να κηρύξω το ευαγγέλιο σε μια οικογένεια. Τέσσερις αστυνομικοί βγήκαν από ένα αυτοκίνητο και με έπιασαν. Δύο αδελφές με ηλεκτρικά ποδήλατα τράπηκαν σε φυγή και τρεις αστυνομικοί τις κυνήγησαν με το αυτοκίνητό τους. Ένας αστυνομικός με κρατούσε γερά, και πάλευα να απελευθερωθώ. Μια μεγαλύτερη αδελφή άρπαξε τον αστυνομικό για να με προστατεύσει, επιτρέποντάς μου να φύγω. Αλλά δεν είχα τρέξει παρά καμιά δεκαριά μέτρα, όταν ο αστυνομικός με πρόλαβε και με άρπαξε· τότε, δύο αδελφές ήρθαν και τον συγκράτησαν, επιτρέποντάς μου να τραπώ σε φυγή. Η καρδιά μου συνέχισε να χτυπάει δυνατά αφότου έφτασα στο σπίτι και δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι αυτό που μόλις είχε συμβεί. Δραπέτευσα μόνο επειδή αυτές οι αδελφές συγκράτησαν τον αστυνομικό για να με προστατεύσουν. Δεν ήξερα αν είχαν συλληφθεί, αν επρόκειτο να βασανιστούν και αν είχαν συλληφθεί ή όχι οι άλλοι αδελφοί και οι αδελφές. Σκέφτηκα τις δύο τελευταίες φορές που με είχαν συλλάβει και με είχαν βασανίσει. Αισθάνθηκα ότι το κήρυγμα του ευαγγελίου στην Κίνα είναι πολύ επικίνδυνο, ότι θα μπορούσες να συλληφθείς και να φυλακιστείς ανά πάσα στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος. Ένιωθα αρκετά πεσμένος, οπότε προσήλθα ενώπιον του Θεού και είπα μια προσευχή. Αφού προσευχήθηκα, άνοιξα το βιβλίο μου με τα λόγια του Θεού και είδα το εξής: «Για όλους τους ανθρώπους ο εξευγενισμός είναι επώδυνος και πολύ δύσκολα γίνεται αποδεκτός —κι όμως, κατά τον εξευγενισμό ο Θεός αποκαλύπτει τη δίκαιη διάθεσή Του στον άνθρωπο, γνωστοποιεί τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο, και προσφέρει μεγαλύτερη διαφώτιση και περισσότερο πρακτικό κλάδεμα. Μέσω της σύγκρισης μεταξύ των γεγονότων και της αλήθειας, ο άνθρωπος κερδίζει μεγαλύτερη γνώση του εαυτού του και της αλήθειας, και μεγαλύτερη κατανόηση των προθέσεων του Θεού, πράγμα που επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει πιο αληθινή και πιο αγνή αγάπη για τον Θεό. Αυτοί είναι οι στόχοι του Θεού όταν εκτελεί το έργο του εξευγενισμού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο βιώνοντας τον εξευγενισμό μπορεί ο άνθρωπος να κατέχει αληθινή αγάπη). «Κατά τις έσχατες αυτές ημέρες, πρέπει να καταθέσετε μαρτυρία για τον Θεό. Άσχετα από το πόσο υποφέρετε, θα πρέπει να προχωρήσετε μέχρι το τέλος και, ακόμα και στην τελευταία σας πνοή, πρέπει να είστε αφοσιωμένοι στον Θεό και να θέτετε εαυτόν στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του. Μόνο αυτό αποτελεί αληθινή αγάπη για τον Θεό και μόνο αυτή είναι η δυνατή και ηχηρή μαρτυρία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες). Μετά την ανάγνωση των λόγων του Θεού, άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Είδα ότι η αγάπη μου για τον Θεό ήταν νοθευμένη, και δεν είχα υποταχθεί πραγματικά σ’ Αυτόν. Τις δύο τελευταίες φορές που με είχαν συλλάβει, δεν είχα ενδώσει στον Σατανά όταν με βασάνιζαν και είχα παραμείνει σταθερός στη μαρτυρία μου, οπότε νόμιζα ότι είχα ανάστημα, ότι είχα κάποια πίστη και υποτασσόμουν στον Θεό. Όμως, όταν με έβαζε σε πειρασμό και μου επιτιθόταν ο Σατανάς ξανά και ξανά, αποκαλύφθηκε το πραγματικό μου ανάστημα. Το ότι μπόρεσα παλαιότερα να παραμείνω σταθερός δεν ήταν το πραγματικό μου ανάστημα, οφειλόταν στην πίστη και στο θάρρος που μου έδωσαν τα λόγια του Θεού. Αυτήν τη φορά συνειδητοποίησα ότι η σοφία του Θεού ασκείται πραγματικά με βάση τα τεχνάσματα του Σατανά. Ο Σατανάς χρησιμοποίησε κάθε λογής τεχνάσματα για να με συλλάβουν και να με βασανίσουν, για να με νικήσει ολοκληρωτικά και να με κάνει να προδώσω τον Θεό, αλλά ο Θεός χρησιμοποίησε αυτές τις καταστάσεις για να με βοηθήσει να δω τα λάθη μου και να κατανοήσω τις ελλείψεις μου, και μέσα από αυτές τις μακροχρόνιες δοκιμασίες, η πίστη μου και η αληθινή υποταγή μου οδηγήθηκαν στην τελείωση. Αφού κατανόησα τις επίπονες προθέσεις του Θεού, δεν ένιωθα τόσο αρνητικός ή δυστυχισμένος, και αποφάσισα να ακολουθήσω το παράδειγμα του Πέτρου, να ακολουθώ στα πάντα τις ενορχηστρώσεις του Θεού, και, ανεξάρτητα από τις διώξεις και τα δείνα που αντιμετώπιζα, να εκπληρώνω το καθήκον μου, να κηρύττω το ευαγγέλιο και να καταθέτω μαρτυρία για τον Θεό.

Μέσα σε είκοσι χρόνια, έχω συλληφθεί, έχω υποστεί βάναυσες διώξεις και βασανιστήρια από το Κομμουνιστικό Κόμμα, έχω αναγκαστεί να εγκαταλείψω το σπίτι μου και να δω την οικογένειά μου να διαλύεται, και κατά καιρούς ήμουν αδύναμος. Τα λόγια του Θεού μού έδιναν δύναμη κάθε φορά, και μου επέτρεψαν να τα καταφέρω μέχρι σήμερα. Έχω βιώσει κάποια σωματική ταλαιπωρία μέσα από αυτούς τους διωγμούς και τα δεινά, αλλά ήρθα πιο κοντά στον Θεό. Κατανόησα, επίσης, πραγματικά τη σοφία, την παντοδυναμία, την αγάπη και τη σωτηρία του Θεού. Είδα ξεκάθαρα ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ένας σατανικός δαίμονας που αντιτίθεται στον Θεό. Επαναστάτησα πλήρως εναντίον του, το εγκατέλειψα και αποφάσισα ακράδαντα να ακολουθήσω τον Θεό. Ευγνωμονώ από καρδιάς τον Θεό που τα κανόνισε όλα αυτά για μένα, και μου επέτρεψε να αποκτήσω τους πιο πολύτιμους θησαυρούς στη ζωή.