Από της Λιν Χουί, Κίνα

Τον Ιούνιο του 2023, εκλέχτηκα επόπτρια κειμενικού έργου. Μέσα από τη συναναστροφή με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, διαπίστωσα πως οι επαγγελματικές τους δεξιότητες και η εργασιακή τους ικανότητα ήταν σχετικά αδύναμες, οπότε τους καθοδηγούσα και τους βοηθούσα με υπομονή, και συναναστρεφόμουν μαζί τους για να επιλύσουμε τυχόν δυσκολίες που συναντούσαν. Όταν, όμως, αυξήθηκε ο φόρτος εργασίας, έχασα την υπομονή μου και άρχισα να τους περιφρονώ. Τον Ιούλιο, η εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με μανιώδεις συλλήψεις από το ΚΚΚ. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με πολλούς εργάτες του κειμενικού έργου, και τα αποτελέσματα του έργου μας άρχισαν να πέφτουν. Οι αδελφοί και οι αδελφές από μια ομάδα ήθελαν να συζητήσουμε πώς να προχωρήσουμε με το έργο που είχαμε. Εκείνη την ώρα, ασχολιόμουν με μια άλλη εργασία, οπότε στην αλληλογραφία τούς έδωσα μια γενική κατεύθυνση για το πώς να κάνουν το έργο, θεωρώντας πως θα έπρεπε να ξέρουν πώς να το υλοποιήσουν. Ωστόσο, η επικεφαλής της ομάδας μού απάντησε πως αντιμετώπιζαν κάποιες δυσκολίες. Σκέφτηκα: «Όταν η εκκλησία πρωτοαντιμετώπισε τις συλλήψεις, ούτε εγώ ήξερα τι να κάνω, αλλά κατάφερα να βρω μερικά μονοπάτια μέσα από την προσευχή και την αναζήτηση. Εσείς γιατί δεν μπορείτε να βρείτε μονοπάτι μόνοι σας; Το μόνο που ξέρετε είναι να παραπονιέστε για τις δυσκολίες. Απλώς δεν κάνετε το καθήκον σας με την καρδιά σας. Περιμένετε απλώς μια έτοιμη λύση. Είσαι η επικεφαλής της ομάδας. Όταν παραπονιέσαι για δυσκολίες, αυτό θα έχει αρνητική επιρροή στους άλλους». Σε μια συνάθροιση, είπα με επικριτικό ύφος: «Συζητήσατε να βρείτε λύσεις γι’ αυτές τις δυσκολίες; Τι κάνετε όλη μέρα; Γιατί δεν προσπαθείτε να βρείτε μόνοι σας ένα μονοπάτι;» Είδα πως η αδελφή φαινόταν αναστατωμένη και συνειδητοποίησα ότι το ύφος μου δεν ήταν σωστό. Μετά, όμως, σκέφτηκα πως όσα είπα ήταν αλήθεια και πως προσπαθούσα να την καθοδηγήσω να βασίζεται περισσότερο στον Θεό όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες, αντί να παραπονιέται απλώς γι’ αυτές. Είπα στον εαυτό μου πως ήταν για το καλό της. Μερικές φορές, όταν έκανα ερωτήσεις στην αδελφή Λιου, επειδή μιλάω γρήγορα, εκείνη δεν αντιδρούσε αμέσως και οι απαντήσεις της δεν ήταν ξεκάθαρες. Την περιφρονούσα και σκεφτόμουν: «Δεν απαντάς καν στην ερώτησή μου. Δεν μπορείς να απαντήσεις απλώς ευθέως και επί του θέματος; Γιατί πρέπει να το γυροφέρνεις;» Τότε έλεγα με επιτιμητικό ύφος: «Μην το γυροφέρνεις. Απάντα απλώς στην ερώτηση που σου κάνουν, αλλιώς κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει!» Μόλις το έλεγα αυτό, εκείνη ένιωθε κάπως περιορισμένη. Μια φορά, η αδελφή Τζανγκ μίλησε για την κατάστασή της, λέγοντας πως, μερικές φορές, όταν τη ρωτούσα κάτι, δεν καταλάβαινε αμέσως τι εννοούσα. Όταν οι απαντήσεις της δεν ήταν επί του θέματος, τη μάλωνα, κι έπειτα εκείνη δεν τολμούσε να πει τίποτα άλλο, από φόβο μην κλαδευτεί επειδή δεν απαντούσε επί του θέματος. Όταν άκουσα την αδελφή Τζανγκ να το λέει αυτό, εγώ συνέχισα να μην κάνω αυτοκριτική. Αντιθέτως, σκέφτηκα πως νοιαζόταν υπερβολικά για το γόητρό της. Σκέφτηκα: «Δεν σου επισημαίνω τα προβλήματά σου για το καλό σου; Γιατί νιώθεις περιορισμένη; Είσαι απλώς πολύ εύθραυστη!» Μετά από λίγο καιρό, οι αδελφές απομακρύνθηκαν κάπως από εμένα. Μερικές φορές, τις άκουγα να συζητούν και να γελούν στο γραφείο, αλλά σώπαιναν μόλις έμπαινα μέσα. Συνειδητοποίησα πως, αν συνεχιζόταν αυτό, θα με απέφευγαν όλες —πώς θα μπορούσαμε, τότε, να συνεργαστούμε για να κάνουμε τα καθήκοντά μας; Βρήκα, λοιπόν, μερικά λόγια του Θεού που ανέλυαν την αλαζονική διάθεση και προσπάθησα να δω πώς εφαρμόζονταν σε εμένα. Επίσης, συγκρατούσα τον εαυτό μου εξωτερικά, και προσπάθησα γενικά να τους μιλάω με πιο ήπιο ύφος ή να λέω αστεία για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα.

Αργότερα, ένας συνεργάτης, ο αδελφός Γουάνγκ, έμαθε πως αρκετά μέλη της ομάδας ένιωθαν περιορισμένα εξαιτίας μου, και μου επεσήμανε το πρόβλημά μου. Μου διάβασε πολλά λόγια του Θεού, κι ένα χωρίο συγκεκριμένα μου έκανε βαθιά εντύπωση. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μπορείς να βοηθήσεις τους ανθρώπους να κατανοήσουν την αλήθεια και να εισέλθουν στην πραγματικότητα αν κηρύττεις μόνο λόγια και δόγματα για να τους κάνεις διάλεξη και να τους κλαδέψεις; Αν αυτά πάνω στα οποία συναναστρέφεσαι δεν είναι πρακτικά, και αν δεν είναι τίποτα άλλο παρά λόγια και δόγματα, τότε όσο κι αν τους κλαδεύεις και τους κάνεις διάλεξη, θα είναι ανώφελο. Νομίζεις ότι το να σε φοβούνται κάπως οι άνθρωποι, να κάνουν αυτό που τους λες και να μην τολμούν να φέρουν αντίρρηση είναι το ίδιο με το να κατανοούν την αλήθεια και να είναι υποτακτικοί; Αυτό είναι εντελώς λάθος. Η ζωή-είσοδος δεν είναι τόσο απλή. Κάποιοι άνθρωποι που γίνονται επικεφαλής είναι σαν τους νέους διευθυντές που προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους· ξεκινούν προσπαθώντας να επιβάλουν τη νεοαποκτηθείσα εξουσία τους στον εκλεκτό λαό του Θεού και κάνοντας τους πάντες να τους υπακούν. Νομίζουν ότι αυτό θα κάνει τη δουλειά τους ευκολότερη. Αν δεν έχεις την αλήθεια-πραγματικότητα, τότε σύντομα θα αποκαλυφθεί το πραγματικό σου ανάστημα, θα φανερωθεί το πραγματικό σου πρόσωπο και κάλλιστα θα μπορούσες να αποκλειστείς. Σε κάποιο τμήμα του διοικητικού έργου, λίγο κλάδεμα και λίγη πειθαρχία είναι αποδεκτά. Αλλά αν είσαι ανίκανος να συναναστραφείς πάνω στην αλήθεια, τελικά και πάλι δεν θα μπορείς να λύσεις προβλήματα και αυτό θα επηρεάσει τα αποτελέσματα του έργου. Αν, ανεξάρτητα από τα ζητήματα που εμφανίζονται στην εκκλησία, κάνεις πάντα διάλεξη στους ανθρώπους και επιρρίπτεις ευθύνες, και αν το μόνο που κάνεις είναι να φέρεσαι με ύφος στους ανθρώπους, τότε αυτό είναι η διεφθαρμένη διάθεσή σου που αποκαλύπτεται, και έχεις δείξει το άσχημο πρόσωπο της διαφθοράς σου. Αν πάντα το παίζεις ανώτερος και κάνεις διάλεξη στους ανθρώπους κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε με την πάροδο του χρόνου, οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να λάβουν την παροχή της ζωής από εσένα, δεν θα κερδίσουν τίποτα πρακτικό και, αντ’ αυτού, θα σε απεχθάνονται και θα αηδιάζουν μαζί σου. Επιπλέον, θα υπάρξουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι, έχοντας επηρεαστεί από εσένα λόγω έλλειψης διάκρισης, θα μάθουν να κάνουν διάλεξη στους άλλους και να τους κλαδεύουν· κι εκείνοι θα θυμώνουν και θα χάνουν την ψυχραιμία τους. Όχι μόνο δεν θα μπορείς να λύσεις τα προβλήματα των ανθρώπων, αλλά και θα ενισχύεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Και αυτό δεν σημαίνει ότι οδηγείς τους ανθρώπους στο μονοπάτι προς την απώλεια; Δεν είναι αυτό μια κακή πράξη; Ένας επικεφαλής θα πρέπει να ηγείται πρωτίστως συναναστρεφόμενος πάνω στην αλήθεια και παρέχοντας ζωή. Αν πάντα το παίζεις ανώτερος και κάνεις διάλεξη στους άλλους, θα μπορέσουν να κατανοήσουν την αλήθεια; Αν εργάζεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο για ένα διάστημα, και οι άνθρωποι κάποια στιγμή δουν καθαρά ποιος πραγματικά είσαι, θα σε απορρίψουν. Μπορείς να φέρεις τους ανθρώπους ενώπιον του Θεού αν εργάζεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο; Σε καμία περίπτωση. Θα κάνεις μόνο το έργο της εκκλησίας άνω κάτω και θα κάνεις τον εκλεκτό λαό του Θεού να σε απεχθάνεται και να σε απορρίψει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, με κέντρισαν στην καρδιά. Αυτό που εξέθετε ο Θεός ήταν ακριβώς η κατάστασή μου. Ήμουν επόπτρια, αλλά όταν έβλεπα τους αδελφούς και τις αδελφές να συναντούν δυσκολίες και προβλήματα στα καθήκοντά τους, όχι μόνο δεν συναναστρεφόμουν μαζί τους για να τους βοηθήσω, αλλά, αντιθέτως, στεκόμουν σε βάθρο για να τους κάνω κήρυγμα και να τους επικρίνω. Αυτό έκανε τους πάντες να με αποφεύγουν και να με φοβούνται. Η κατάστασή τους χειροτέρευε και επηρεαζόταν η ικανότητά τους να κάνουν το καθήκον τους. Το ότι αντιμετώπιζα τους ανθρώπους με βάση τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου ήταν πραγματικά απεχθές στον Θεό και αποκρουστικό στους άλλους. Λίγο καιρό πριν, η εκκλησία είχε αντιμετωπίσει μαζικές συλλήψεις, δεν υπήρχε επικοινωνία με πολλούς εργάτες του κειμενικού έργου, και η πρόοδος του κειμενικού έργου επιβραδύνθηκε. Οι αδελφοί και οι αδελφές ζούσαν μέσα στις δυσκολίες, μην ξέροντας πώς να το βιώσουν. Ήταν μια περίοδος που χρειάζονταν να τους προσφέρω συναναστροφή και βοήθεια, να βρω ένα μονοπάτι προς τα εμπρός μαζί τους, και να επιλύσω τις διάφορες δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Αλλά αντί να προσφέρω πρακτική συναναστροφή και βοήθεια, περιφρονούσα τις αδελφές και τους έκανα κήρυγμα. Ως αποτέλεσμα, δεν λάμβαναν καμία βοήθεια, κι όμως περιορίζονταν από εμένα σε κάθε βήμα. Αυτό δεν ήταν καθόλου εκτέλεση του καθήκοντός μου! Μήπως έκανα απλώς το κακό; Το ένιωσα αυτό ιδιαίτερα όταν είδα αυτά τα λόγια του Θεού: «Αν πάντα το παίζεις ανώτερος και κάνεις διάλεξη στους ανθρώπους κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε με την πάροδο του χρόνου, οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να λάβουν την παροχή της ζωής από εσένα, δεν θα κερδίσουν τίποτα πρακτικό και, αντ’ αυτού, θα σε απεχθάνονται και θα αηδιάζουν μαζί σου». Ως επόπτρια, εφόσον στεκόμουν σε βάθρο, κι έκανα κήρυγμα στους άλλους και τους περιόριζα, όχι μόνο θα κατέστρεφα το έργο, αλλά, αν οι αδελφοί και οι αδελφές δεν μπορούσαν να λάβουν καμία βοήθεια από εμένα, θα με απέρριπταν. Τώρα, τα αποτελέσματα του έργου μας είχαν πέσει, η κατάσταση των αδελφών ήταν κακή, και κλαδευόμουν και εκτιθέμουν μ’ αυτόν τον τρόπο. Μήπως με συμμόρφωνε ο Θεός; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα βαθιά οδύνη και ενοχές. Ήθελα απλώς να ηρεμήσω την καρδιά μου και να αναζητήσω την αλήθεια για να επιλύσω τα προβλήματά μου.

Αργότερα, διάβασα ένα ακόμα χωρίο των λόγων του Θεού, το οποίο με συγκλόνισε πραγματικά βαθιά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Έχω διαπιστώσει ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν πολλοί επικεφαλής είναι διαλέξεις στους ανθρώπους και κηρύγματα αφ’ υψηλού, και ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους άλλους ως ίσοι προς ίσους. Δεν μπορούν να έχουν κανονικές επαφές με τους ανθρώπους. Κάποιοι άνθρωποι, όταν μιλάνε, είναι λες και βγάζουν συνέχεια λόγο ή κάνουν αναφορά. Μιλάνε μόνο για τις καταστάσεις των άλλων, ενώ ποτέ δεν μιλούν ανοιχτά για ό,τι αφορά τον εαυτό τους. Ποτέ δεν αναλύουν τις δικές τους διεφθαρμένες διαθέσεις, αλλά αντ’ αυτού αναλύουν μόνο τα προβλήματα των άλλων, και εκείνα δίνουν για παραδείγματα ώστε να δώσουν γνώση σε όλους. Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί κάνουν τέτοια κηρύγματα και λένε τέτοια πράγματα; Κάτι τέτοιο αποδεικνύει πως δεν έχουν καμία απολύτως αυτογνωσία, ότι δεν έχουν καμία λογική, ότι έχουν υπερβολική αλαζονεία και αυταρέσκεια. Νομίζουν ότι επειδή μπορούν να αναγνωρίσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις των άλλων, είναι ανώτεροι απ’ αυτούς, καλύτεροι στο να διακρίνουν ανθρώπους και πράγματα, και λιγότερο διεφθαρμένοι από τους άλλους. Τους άλλους μπορούν να τους αναλύσουν και να τους κάνουν διαλέξεις, αλλά τον εαυτό τους δεν τον φανερώνουν, τις δικές τους διεφθαρμένες διαθέσεις δεν τις εκθέτουν ούτε τις αναλύουν, δεν δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο, δεν λένε κουβέντα για τα κίνητρά τους. Το μόνο που κάνουν είναι διαλέξεις στους άλλους για το ότι εκείνοι δεν συμπεριφέρονται σωστά. Έτσι μεγαλοποιούν και εξυψώνουν τον εαυτό τους. Πώς μπορείς να είσαι επικεφαλής και ταυτόχρονα να είσαι τόσο εξωφρενικά προβληματικός; Γιατί, από τότε που έγινες επικεφαλής εκκλησίας, επιπλήττεις τόσο εύκολα τους άλλους, συμπεριφέρεσαι αυθαίρετα και κάνεις ό,τι θέλεις; Γιατί δεν σκέφτεσαι ποτέ τις συνέπειες των λόγων σου, δεν σκέφτεσαι ποτέ την ίδια σου την ταυτότητα; Γιατί ενεργείς μ’ αυτόν τον τρόπο; Φταίει ότι, παρόλο που είσαι επικεφαλής, δεν ξέρεις τη θέση σου ούτε την ταυτότητά σου. Το ότι ορίστηκες επικεφαλής απλώς σε εξυψώνει και σου δίνει την ευκαιρία να ασκηθείς, όχι επειδή διαθέτεις περισσότερη πραγματικότητα από τους άλλους ή επειδή είσαι καλύτερός τους. Η αλήθεια είναι ότι είσαι το ίδιο με όλους τους υπόλοιπους. Κανείς σας δεν κατέχει την πραγματικότητα, και κατά κάποιον τρόπο, ίσως να είσαι ακόμη και πιο διεφθαρμένος από τους υπόλοιπους. Γιατί, λοιπόν, να προκαλείς αδικαιολόγητα προβλήματα και αυθαίρετα να κάνεις διαλέξεις, να κατσαδιάζεις και να περιορίζεις τους άλλους; Γιατί να τους αναγκάζεις να σε ακούνε, ακόμα κι όταν κάνεις λάθος; Τι αποδεικνύει αυτό; Αποδεικνύει ότι βρίσκεσαι σε λάθος θέση. Δεν εργάζεσαι από τη θέση του ανθρώπου, κάνεις το έργο σου από τη θέση του Θεού, από μια θέση πάνω από τους άλλους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Περί των διοικητικών διαταγμάτων του Θεού στην Εποχή της Βασιλείας). Καθώς διάβαζα τα λόγια του Θεού, με κέντρισαν στην καρδιά. Δεν ήμουν κι εγώ το είδος του ανθρώπου για το οποίο μιλούσε ο Θεός; Οι επαγγελματικές δεξιότητες και η εργασιακή ικανότητα των αδελφών ήταν σχετικά αδύναμες, και όταν το έργο τους παρεμποδιζόταν από το περιβάλλον των μαζικών συλλήψεων, χρειάζονταν εμένα να τις βοηθήσω να βρουν ένα μονοπάτι προς τη λύση. Όχι μόνο, όμως, δεν τις βοήθησα με την καρδιά μου, αλλά τους έκανα και κήρυγμα και στεκόμουν σε βάθρο. Επειδή μιλάω γρήγορα, αν μια αδελφή δεν καταλάβαινε τι εννοούσα, τη μάλωνα. Το μόνο που προκαλούσα στους άλλους ήταν πόνος και βλάβη, ενώ επηρέασα και το έργο. Πού υπήρχε έστω και ίχνος ανθρώπινης φύσης σ’ αυτό; Σκέφτηκα την αντίχριστη, τη Γιε, η οποία είχε αποβληθεί πριν από λίγο καιρό. Όταν εντόπιζε κάποιες αποκλίσεις ή προβλήματα στα καθήκοντα των αδελφών, τους έκανε κήρυγμα, τους κλάδευε και τους βασάνιζε, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το πλαίσιο ή να κατανοεί τις πραγματικές τους δυσκολίες. Αυτό έκανε τους αδελφούς να φοβούνται όταν την έβλεπαν και να ζουν σε κατάσταση επιφυλακής, γεγονός που επηρέαζε τα καθήκοντά τους. Τότε κοίταξα τον εαυτό μου. Αν και δεν έκανα κήρυγμα στους ανθρώπους ούτε τους βασάνιζα τόσο σκληρά όσο η Γιε, οι αδελφές μου ήταν όλες σε επιφυλακή, επειδή περιφρονούσα τα μέλη της ομάδας και τους έκανα κήρυγμα. Σκέφτονταν μόνο πώς να ικανοποιήσουν εμένα για να αποφύγουν το μάλωμα, πράγμα που επηρέαζε τόσο την κατάστασή τους όσο και το έργο. Συνειδητοποίησα πως η φύση και οι συνέπειες του ότι περιόριζα τους άλλους ήταν πολύ σοβαρές και πως, αν δεν άλλαζα πορεία, θα κατέληγα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου και θα αποκλειόμουν, ακριβώς όπως η Γιε. Ένιωσα φόβο και ενοχές, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό για να μετανοήσω, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει να κάνω περαιτέρω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου.

Στη συνέχεια, διάβασα μερικά λόγια του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση του προβλήματός μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν, μέσα στην καρδιά σου, κατανοείς πραγματικά την αλήθεια, τότε θα γνωρίζεις πώς να κάνεις πράξη την αλήθεια και να υποτάσσεσαι στον Θεό, και θα εισέλθεις φυσικά στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Αν το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις είναι το σωστό και συμφωνεί με το θέλημα του Θεού, τότε το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν θα σε εγκαταλείψει —και σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρχουν όλο και λιγότερες πιθανότητες να προδώσεις τον Θεό. Χωρίς την αλήθεια, είναι εύκολο να πράξεις το κακό, και θα το κάνεις άθελά σου. Για παράδειγμα, αν είχες μια αλαζονική και επηρμένη διάθεση, τότε το να σου έλεγαν να μην εναντιώνεσαι στον Θεό δεν θα είχε καμία διαφορά, καθώς δεν θα μπορούσες να ελέγξεις τον εαυτό σου —θα ήταν κάτι που θα έκανες ακούσια. Δεν θα το έκανες επίτηδες· θα το έκανες υπό την κυριαρχία της αλαζονικής και επηρμένης φύσης σου. Η αλαζονεία και η έπαρσή σου θα σε έκαναν να περιφρονείς τον Θεό και να Τον αγνοείς· θα σε έκαναν να τείνεις να εξυψώνεις τον εαυτό σου και θα σε έκαναν να επιδεικνύεσαι σε κάθε ευκαιρία· θα σε έκαναν να κοιτάς τους άλλους αφ’ υψηλού και να μην αφήνεις κανέναν στην καρδιά σου παρά μόνο τον εαυτό σου· θα σου έκλεβαν τη θέση του Θεού στην καρδιά σου και τελικά θα σε έκαναν να καθίσεις στη θέση του Θεού και να απαιτείς να υποτάσσονται οι άνθρωποι σ’ εσένα, και θα σε έκαναν να τιμάς τις δικές σου ιδέες, σκέψεις και αντιλήψεις ως την αλήθεια. Τόσο κακό γίνεται από τους ανθρώπους όταν αυτοί κυριαρχούνται από την αλαζονική και επηρμένη τους φύση!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πως ο κύριος λόγος που περιφρονούσα και περιόριζα τους ανθρώπους ήταν ότι η φύση μου ήταν πολύ αλαζονική. Όταν οι αδελφές είχαν δυσκολίες και δεν ήξεραν πώς να τις επιλύσουν, χρειάζονταν την πρακτική μου βοήθεια. Εγώ, όμως, σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να μπορούν να βρουν κάποια μονοπάτια μέσω ατομικής προσευχής και αναζήτησης και πως, αν εξηγούσα τα πράγματα απλά, θα έπρεπε να μπορούν να καταλάβουν τι εννοούσα. Όταν συνέχιζαν να έχουν δυσκολίες, άρχιζα να τις περιφρονώ και απλώς τις κλάδευα, χωρίς να ρωτήσω πού ακριβώς είχαν κολλήσει. Στην πραγματικότητα, όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες στο παρελθόν, συχνά τα είχα χαμένα και δεν ήξερα πώς να τις επιλύσω, και μερικές φορές έκλαιγα ακόμα και κρυφά. Κι όμως, θεωρούσα τον εαυτό μου καλύτερο από τα μέλη της ομάδας, υψώνοντας τον εαυτό μου και μειώνοντας εκείνες μέσα στην καρδιά μου. Ήμουν τόσο αλαζονική και δεν είχα καθόλου λογική! Αντιμετωπίζοντας τις αδελφές σύμφωνα με την αλαζονική μου διάθεση, τις περιόριζα και προκαλούσα διατάραξη και αναστάτωση στο καθήκον μας. Δεν ήταν αυτό αντίσταση στον Θεό; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο ένιωθα πως, αν δεν απαλλασσόμουν απ’ την αλαζονική μου διάθεση, θα μπορούσα πραγματικά να κάνω το κακό άθελά μου. Ήθελα να αλλάξω πορεία και να μεταμορφωθώ, και να αντιμετωπίζω τις αδελφές σύμφωνα με τα λόγια του Θεού.

Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού, τα οποία με συγκίνησαν πολύ και μου έδωσαν την αποφασιστικότητα να κάνω πράξη την αλήθεια. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το λέω επειδή βλέπω ότι είστε όλοι απαθείς και δεν αγαπάτε την αλήθεια. Δεν επιδιώκετε την αλήθεια κι έχετε χαμηλό επίπεδο. Γι’ αυτό πρέπει να μιλάω αναλυτικά. Πρέπει να τα εξηγώ όλα, να αναλύω καθετί ξεχωριστά στην ομιλία μου και να τα ψειρίζω όλα από κάθε άποψη, με κάθε τρόπο. Μόνο τότε καταλαβαίνετε λίγο. Τι θα είχατε να κερδίσετε αν Εγώ ήμουν επιπόλαιος μαζί σας και μιλούσα λίγο για οποιοδήποτε θέμα, όποτε μου ερχόταν, χωρίς να αφιερώνω σκέψη ή κόπο, χωρίς να μιλάω από καρδιάς ούτε όποτε δεν έχω διάθεση; Με το δικό σας επίπεδο, δεν θα κατανοούσατε την αλήθεια. Δεν θα κερδίζατε τίποτα, πόσο μάλλον τη σωτηρία. Όμως, δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Αντιθέτως, πρέπει να μιλάω αναλυτικά και να δίνω παραδείγματα όσον αφορά την κατάσταση κάθε είδους ανθρώπου, τη στάση που έχουν οι άνθρωποι απέναντι στην αλήθεια και κάθε είδους διεφθαρμένη διάθεση. Μόνο τότε θα κατανοήσετε τι λέω και θα καταλάβετε όσα ακούτε. Ανεξάρτητα από ποια άποψη συναναστρέφομαι πάνω στην αλήθεια, μιλώ με διάφορα μέσα προκειμένου οι άνθρωποι να κατανοήσουν την αλήθεια και να εισέλθουν στην πραγματικότητα. Προσαρμόζω το ύφος της συναναστροφής σε ενήλικες ή παιδιά, χρησιμοποιώ συλλογισμούς και ιστορίες, μιλάω θεωρητικά και πρακτικά, και αναφέρομαι σε εμπειρίες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όσοι έχουν επίπεδο και καρδιά, θα έχουν την ευκαιρία να κατανοήσουν και να αποδεχτούν την αλήθεια και να σωθούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Για να εκτελέσει κανείς καλά το καθήκον του, πρέπει τουλάχιστον να έχει συνείδηση και λογική). Σκέφτηκα πως οι διεφθαρμένες φύσεις μας είναι βαθιά ριζωμένες μέσα σε όλους μας. Επειδή δεν έχουμε κατανόηση του έργου του Θεού, συχνά αναπτύσσουμε αντιλήψεις και παρανοήσεις γι’ Αυτόν, και αναδύονται κάθε είδους διεφθαρμένες διαθέσεις η μία μετά την άλλη. Τις περισσότερες φορές, ακόμη κι όταν καταλαβαίνουμε λίγο την αλήθεια, δεν μπορούμε να την κάνουμε πράξη. Ο Θεός, όμως, δεν μας έχει εγκαταλείψει ποτέ. Εκφράζει συνεχώς λόγια για να μας προμηθεύσει και να μας βοηθήσει. Κάποια είναι λόγια παρηγοριάς και προτροπής, ενώ άλλα είναι λόγια κρίσης και έκθεσης. Μερικές φορές, για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα, χρησιμοποιεί επίσης παραδείγματα, παραβολές και ιστορίες. Ο Θεός κάνει τα πάντα για να μας κάνει να κατανοήσουμε την αλήθεια, ώστε να αναλογιστούμε και να αναγνωρίσουμε τα δικά μας προβλήματα, και να βρούμε ένα μονοπάτι πρακτικής. Είδα πως η καρδιά του Θεού είναι τόσο όμορφη και καλή, και πως ό,τι μας φέρνει Αυτός είναι ωφέλιμο. Μετά, όμως, σκέφτηκα πώς αντιμετώπιζα εγώ τους αδελφούς και τις αδελφές, χωρίς καθόλου υπομονή ή αγάπη. Όταν οι αδελφές συναντούσαν δυσκολίες, τις βοηθούσα μία ή δύο φορές και μετά άρχιζα να τις περιφρονώ. Όχι μόνο δεν τους προσέφερα κανένα όφελος, αλλά, αντιθέτως, τους προκαλούσα περιορισμό και βλάβη. Δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Στη συνέχεια, ανοίχτηκα στα μέλη της ομάδας, εξέθεσα τη δική μου διαφθορά και τους ζήτησα συγγνώμη.

Αργότερα, έκανα πάλι αυτοκριτική και συνειδητοποίησα πως υπήρχε κι άλλος λόγος που περιόριζα τους ανθρώπους: Δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίζω τους ανθρώπους σύμφωνα με τις αρχές. Δεν υπολόγιζα τις πραγματικές δυσκολίες και τις περιστάσεις των αδελφών. Χρησιμοποιούσα απλώς ένα μέτρο για όλους. Στην πραγματικότητα, ήθελαν κι εκείνες να κάνουν καλά το καθήκον τους, αλλά το επίπεδό τους ήταν απλώς μέτριο και τους έλειπε η εργασιακή ικανότητα. Γι’ αυτό χρειαζόταν να καταβάλω περισσότερη προσπάθεια και να αφιερώσω περισσότερο χρόνο και ενέργεια για να τις βοηθήσω. Αργότερα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Πώς θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζετε τους λίγους επικεφαλής και εργάτες που έχουν χαμηλό επίπεδο και δεν έχουν εργασιακή ικανότητα; […] Πρέπει να τους πεις συγκεκριμένα πώς να κάνουν το έργο και πώς να το υλοποιήσουν. Θα πρέπει να τους πεις ποιος πρέπει να οριστεί και να καταστεί υπεύθυνος γι’ αυτήν την εργασία και ποιοι άνθρωποι πρέπει να επιλεγούν για να συνεργαστούν μαζί πάνω σ’ αυτήν. Να τους εξηγήσεις όλες αυτές τις λεπτομέρειες και να τους αφήσεις να τη φέρουν σε πέρας. Γιατί πρέπει να γίνει έτσι; Επειδή γενικά τα μέλη της τοπικής εκκλησίας έχουν μόνο πολύ μικρή εμπειρία και καθόλου εργασιακή ικανότητα, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η επιλογή κατάλληλων επικεφαλής και εργατών. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να υλοποιηθούν οι εργασιακές ρυθμίσεις. Αν δεν εργαστείς μ’ αυτόν τον τρόπο και αντιμετωπίσεις αυτούς τους ανθρώπους όπως αντιμετωπίζεις τους άλλους επικεφαλής και εργάτες, αναφέροντάς τους μόνο τις συγκεκριμένες αρχές και τα συγκεκριμένα σχέδια χωρίς να κάνεις καμία διάκριση, τότε οι εργασιακές ρυθμίσεις δεν θα υλοποιηθούν. Αν δεν δώσεις καμία σημασία σ’ αυτό, δεν παραμελείς έτσι τις ευθύνες σου; (Ναι.) Αυτό είναι ευθύνη των επικεφαλής και των εργατών. Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες λένε: “Όλοι οι άλλοι γνωρίζουν πώς να υλοποιήσουν τις εργασιακές ρυθμίσεις και πώς ν’ ασκηθούν· αυτός γιατί δεν το γνωρίζει; Δεν θ’ ασχοληθώ μαζί του αν δεν το γνωρίζει. Δεν είναι δική μου ευθύνη. Σε κάθε περίπτωση, εγώ έχω κάνει αυτό που μου αναλογεί”. Στέκει άραγε αυτή η λογική; (Όχι.) Για παράδειγμα, ας πούμε ότι μια μητέρα έχει τρία παιδιά και το ένα από αυτά είναι αδύναμο, αρρωσταίνει συνεχώς και δεν θέλει να φάει. Αν η μητέρα επιτρέψει σ’ αυτό το παιδί να μην τρώει, τότε το παιδί μπορεί να μην αντέξει για πολύ. Τι πρέπει να κάνει; Ως μητέρα, πρέπει να παρέχει ιδιαίτερη φροντίδα σ’ αυτό το αδύναμο παιδί. Ας υποθέσουμε ότι η μητέρα λέει: “Αντιμετωπίζω ισότιμα τα παιδιά μου κι αυτό αρκεί. Γέννησα αυτό το παιδί και του ετοίμασα φαγητό. Εκπλήρωσα την ευθύνη μου. Δεν με νοιάζει αν θα φάει ή όχι. Αν δεν φάει, άστο να πεινάσει· όταν πεινάσει αρκετά, θα φάει”. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτήν τη μητέρα; (Είναι ανεύθυνη.) Υπάρχουν άραγε τέτοιες μητέρες; Μόνο μια άμυαλη γυναίκα ή μια μητριά θα ήταν έτσι. Μια βιολογική μητέρα που δεν είναι άμυαλη δεν θα φερόταν ποτέ έτσι στο ίδιο της το παιδί, έτσι δεν είναι; (Έτσι είναι.) Αν ένα παιδί είναι αδύναμο, αρρωσταίνει συνεχώς και δεν θέλει να φάει, η μητέρα του πρέπει να το φροντίσει περισσότερο και να κάνει περισσότερη προσπάθεια. Πρέπει να βρει τρόπους να πείσει το παιδί να φάει, πρέπει να μαγειρεύει ό,τι αρέσει στο παιδί να τρώει, ετοιμάζοντας ειδικά γεύματα γι’ αυτό, και όταν το παιδί δεν θέλει να φάει, πρέπει να το καλοπιάνει. Όταν γίνει δεκαοκτώ ή δεκαεννιά χρονών και αποκτήσει ένα υγιές σώμα σαν ένας κανονικός ενήλικος, η μητέρα μπορεί να χαλαρώσει και να αποσυρθεί και δεν χρειάζεται πλέον να παρέχει ιδιαίτερη φροντίδα σ’ αυτό το παιδί. Αν μια μητέρα μπορεί να μεταχειριστεί έτσι ένα παιδί που βρίσκεται σε τέτοιες ειδικές συνθήκες και να εκπληρώσει την ευθύνη της, τότε τι γίνεται στην περίπτωση ενός επικεφαλής ή εργάτη; Αν δεν αγαπάς καν τους αδελφούς και τις αδελφές όπως μια μητέρα, τότε πολύ απλά είσαι ανεύθυνος. Πρέπει να εκπληρώνεις τις ευθύνες που οφείλεις να εκπληρώσεις· πρέπει να λαμβάνεις υπόψη τις εκκλησίες στις οποίες έχουν τα ηνία άνθρωποι που είναι σχετικά αδύναμοι και διαθέτουν σχετικά χαμηλή εργασιακή ικανότητα. Οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτά τα ζητήματα και να παρέχουν ιδιαίτερη καθοδήγηση. Σε τι αναφέρεται η ιδιαίτερη καθοδήγηση; Πέρα από τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, θα πρέπει επίσης να παρέχεις πιο συγκεκριμένη και λεπτομερή κατεύθυνση και βοήθεια, κάτι που απαιτεί περισσότερη προσπάθεια από πλευράς επικοινωνίας. Αν τους εξηγήσεις το έργο και εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν και να μην ξέρουν πώς να το υλοποιήσουν, ή ακόμη κι αν το καταλαβαίνουν ως προς το δόγμα και φαίνεται να ξέρουν πώς να το υλοποιήσουν, αλλά εσύ και πάλι δεν είσαι σίγουρος και ανησυχείς λίγο για το πώς θα προχωρήσει η πραγματική υλοποίηση, τότε τι πρέπει να κάνεις; Πρέπει να πας εσύ προσωπικά και να εισχωρήσεις βαθιά στην τοπική εκκλησία για να τους καθοδηγήσεις και να υλοποιήσεις την εργασία μαζί τους. Πρέπει να τους πεις τις αρχές, ενώ κάνεις συγκεκριμένες διευθετήσεις που αφορούν τις εργασίες που πρέπει να γίνουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων, όπως τι πρέπει να γίνει πρώτα και τι μετά, καθώς και πώς πρέπει να κατανεμηθούν κατάλληλα οι άνθρωποι· πρέπει να οργανώσεις σωστά όλα αυτά τα πράγματα. Αυτό σημαίνει να τους καθοδηγείς πρακτικά στο έργο τους, κι όχι απλώς να φωνάζεις συνθήματα ή να δίνεις τυχαία εντολές, να τους επιπλήττεις αναφέροντας κάποια δόγματα κι έπειτα να θεωρείς ότι έχεις ολοκληρώσει το έργο σου· αυτό δεν είναι εκδήλωση πραγματοποίησης συγκεκριμένου έργου, ενώ το να φωνάζεις συνθήματα και να διατάζεις τους άλλους δεν είναι οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών. Μόνο όταν οι επικεφαλής ή οι επιβλέποντες της τοπικής εκκλησίας μπορούν να επωμιστούν το έργο και το έργο έχει μπει στη σωστή τροχιά και ουσιαστικά δεν υπάρχουν σημαντικά ζητήματα, μπορεί να φύγει ο επικεφαλής ή ο εργάτης» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (10)]. «Προκειμένου να αντιμετωπίσεις τις πολλές δυσκολίες που βιώνουν οι άνθρωποι, πρέπει πρώτα να κατανοήσεις τη δυναμική του έργου του Αγίου Πνεύματος· πρέπει να κατανοήσεις πώς το Άγιο Πνεύμα εκτελεί έργο πάνω σε διαφορετικούς ανθρώπους, πρέπει να κατανοήσεις τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι και τα ελαττώματά τους, και πρέπει να δεις ξεκάθαρα τα κύρια ζητήματα του προβλήματος και να φτάσεις στην πηγή του, χωρίς παρεκκλίσεις ή σφάλματα. Μόνο αυτού του είδους ο άνθρωπος έχει τα προσόντα ώστε να συντονιστεί για να υπηρετήσει τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι πρέπει να διαθέτει ένας ποιμένας που είναι κατάλληλος για χρήση). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πως οι άνθρωποι με χαμηλό επίπεδο χρειάζονται περισσότερη καθοδήγηση και βοήθεια, και πως δεν μπορείς να χρησιμοποιείς ένα μέτρο για όλους. Είναι σαν μια μητέρα που έχει πολλά παιδιά, και το ένα απ’ αυτά είναι αδύναμο και ασθενικό. Η μητέρα πρέπει να δώσει σ’ αυτό το παιδί περισσότερη φροντίδα απ’ ό,τι στα άλλα, ώστε να μεγαλώσει και να είναι υγιές. Αλλά μια ανεύθυνη μητέρα, βλέποντας πως το παιδί της είναι αδύναμο, δεν το φροντίζει και, αντ’ αυτού, κατηγορεί το παιδί ότι δεν είναι αρκετά δυνατό. Πώς μπορεί να μεγαλώσει υγιές ένα παιδί μ’ αυτόν τον τρόπο; Ο Θεός δεν καταναγκάζει τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα που τους ξεπερνούν. Οι απαιτήσεις Του από τους ανθρώπους βασίζονται στο έμφυτο επίπεδό τους. Θα έπρεπε κι εγώ να αντιμετωπίζω τους αδελφούς και τις αδελφές μου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, προσφέροντάς τους περισσότερη καθοδήγηση και βοήθεια. Μετά απ’ αυτό, όταν έβλεπα τις αδελφές μου να συναντούν δυσκολίες στο έργο τους, τις άκουγα υπομονετικά να περιγράφουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, και εντόπιζα τα προβλήματά τους και, στη συνέχεια, συναναστρεφόμουν μαζί τους για να τις βοηθήσω. Καθώς ασκούμουν μ’ αυτόν τον τρόπο, οι αδελφές δεν ένιωθαν πια περιορισμένες εξαιτίας μου, όπως πριν. Όταν συναντούσαν ζητήματα στα καθήκοντά τους που δεν μπορούσαν να δουν καθαρά, με ρωτούσαν επίσης γι’ αυτά με δική τους πρωτοβουλία. Τότε αναζητούσαμε μαζί την αλήθεια για να τα επιλύσουμε, και τα αποτελέσματα του έργου μας βελτιώθηκαν επίσης.

Μέσα απ’ αυτήν την εμπειρία, είδα καθαρά πως το να αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους με βάση τις διεφθαρμένες διαθέσεις φέρνει σ’ αυτούς μόνο περιορισμό και βλάβη, και προκαλεί ζημιά στο έργο. Το να αντιμετωπίζεις τους αδελφούς και τις αδελφές σου σύμφωνα με τις αλήθειες-αρχές και τα λόγια του Θεού και να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου είναι ωφέλιμο για το έργο κι εποικοδομητικό για τους άλλους.