Από της Ζανγκ Γινγκνάν, Κίνα

Από μικρή άκουγα τους ανθρώπους της γενιάς των γονιών μου να λένε ότι ο κόσμος κάνει παιδιά για να τον φροντίσουν στα γεράματά του. Όταν μεγάλωσα, φρόντιζα πολύ τους γονείς μου. Παντρεύτηκα κι έκανα έναν γιο και μια κόρη. Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, τους έλεγα κατά διαστήματα ότι οι Γουάνγκ δεν μεγάλωσαν τζάμπα τον γιο τους. Φρόντισε τους γονείς του όταν γέρασαν, ώστε να ζήσουν καλά τα στερνά τους χρόνια. Ο Ζανγκ, από την άλλη, έχει τέσσερις γιους, αλλά τώρα που γέρασε και δεν μπορεί να κουνηθεί, κανείς τους δεν τον φροντίζει. Αλήθεια, μεγάλωσε ένα μάτσο αχάριστα ρεμάλια! Επίσης, ρωτούσα τον γιο και την κόρη μου: «Εφόσον εγώ σας αναθρέφω, θα με φροντίσετε όταν γεράσω;» Απαντούσε ο γιος μου: «Εγώ θα σε φροντίσω!» Τον επαινούσα με χαρά, λέγοντας: «Ξέρεις ποιο είναι το καθήκον σου! Δεν σε μεγάλωσα τζάμπα». Εξαιτίας της κατήχησής μου, τα παιδιά μου από μικρά ήξεραν πώς να μου φέρονται σωστά. Δεν έχω καλή υγεία. Έχω καρδιοπάθεια και υψηλή πίεση από τα τριάντα μου. Όταν χειροτερεύει, δυσκολεύομαι ν’ ανασάνω και ζαλίζομαι. Κάποιες φορές είμαι τόσο αδύναμη που ούτε να περπατήσω δεν μπορώ. Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά μου, όποια δουλειά κι αν έκανα, μόλις μ’ έβλεπαν, αμέσως έπιαναν να την κάνουν εκείνα. Με φρόντιζαν πολύ. Βλέποντας τα παιδιά μου να μου φέρονται τόσο καλά, ένιωθα πολύ καθησυχασμένη. Ένιωθα ότι δεν τα είχα αναθρέψει τζάμπα και ότι είχα ένα στήριγμα για τα γηρατειά μου. Καθώς έχω γεράσει πια, τα τελευταία χρόνια συχνά υποφέρω από την καρδιοπάθεια και την υψηλή πίεσή μου. Συχνά νιώθω ένα σφίξιμο στο στήθος, λαχανιάζω, ζαλίζομαι και έχω αϋπνίες. Όλη μέρα είμαι σαν παραζαλισμένη και κάποιες φορές δεν έχω τη δύναμη να περπατήσω. Ο άντρας μου δουλεύει όλη μέρα και κουράζεται πολύ, και δεν έχει ενέργεια για να με φροντίσει. Έτσι, με πήγαιναν στον γιατρό και με φρόντιζαν ο γιος μου και η νύφη μου. Στη διάρκεια της πανδημίας, το 2021, κόλλησα COVID-19 και κρεβατώθηκα· δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ. Ο γιος μου και η νύφη μου μου έφερναν νερό και φάρμακα, και με περιποιούνταν πολύ. Κάποιες φορές ερχόταν η κόρη μου για να με βοηθήσει στη φασίνα, ενώ μου έφτιαχνε και ψωμάκια και τα έβαζε στην κατάψυξη. Κάθε φορά που γινόταν αυτό, ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση και ένιωθα ότι δεν είχα αναθρέψει τζάμπα τα παιδιά μου.

Στις αρχές του 2023, το αφεντικό του γιου μου ήθελε να τον μεταθέσει σε άλλη περιοχή για να δουλεύει, και να του δώσει προαγωγή και αύξηση. Ο γιος μου συζήτησε μαζί μου το αν θα πήγαινε ή όχι. Όταν άκουσα τα νέα, είπα μέσα μου: «Ο γιος μου δεν έχει αγοράσει σπίτι ακόμα. Θα είναι καλό για εκείνον να βγάζει περισσότερα χρήματα, ώστε να ζει μια πιο άνετη ζωή». Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι κάθε χρόνο γερνούσα, είχα ένα σωρό αρρώστιες και χρειαζόμουν τον γιο μου να με φροντίζει όταν δεν θα μπορούσα να κουνηθώ. Αν πήγαινε να δουλέψει αλλού, θα μπορούσα να στηρίζομαι πάνω του στις κρίσιμες στιγμές; Έφτασε γρήγορα το καλοκαίρι, και το αφεντικό του γιου μου προσπαθούσε να τον πείσει. Ο μισθός του υπερτριπλασιάστηκε, και το αφεντικό του του υποσχέθηκε ότι θα έβρισκε και μια καλή δουλειά στη γυναίκα του. Ο γιος μου και η νύφη μου συμφώνησαν. Συγχίστηκα πολύ όταν έμαθα τα νέα και σκέφτηκα: «Μόλις φύγουν, σε ποιον θα στηρίζομαι όταν αρρωσταίνω;» Εκείνον τον καιρό, η κόρη μου είχε πάει σε μια άλλη περιοχή για να κάνει τα καθήκοντά της. Όταν έφυγαν, ένιωσα μεγάλη μοναξιά, ήμουν σαν χαμένη. Έλεγα μέσα μου: «Όλες τις οικογενειακές υποθέσεις τις τακτοποιούσε ο γιος μου. Στο μέλλον, όταν συμβεί το οτιδήποτε, δύσκολα θα φέρνω τον γιο μου να βοηθάει. Όταν τα παιδιά μου δεν είναι κοντά μου, όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο θα μπορώ να στηρίζομαι σ’ αυτά». Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα τελείως αποκαρδιωμένη.

Λίγο αφότου έφυγαν τα παιδιά μου, κόλλησα πάλι COVID-19. Ήταν πολύ πιο σοβαρό από την πρώτη φορά. Ο άντρας μου δεν ξέρει να φροντίζει τους άλλους· μόνο να πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά ξέρει. Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κι ένιωθα μόνη κι έρημη. Σκεφτόμουν τι ωραία που θα ήταν αν είχα κοντά μου τα παιδιά μου. Γερνάω όλο και περισσότερο, και η υγεία μου χειροτερεύει με κάθε μέρα που περνάει. Εκείνο το διάστημα, είχα μεγάλη ανάγκη τα παιδιά μου για να με φροντίζουν. Όμως δεν ήταν κοντά μου και δεν μπορούσα να βασιστώ σε κανέναν. Η καρδιά μου γέμισε ανησυχία, σχεδόν χωρίς να το συνειδητοποιήσω. Δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να διαβάσω τα λόγια του Θεού, ενώ προσευχόμουν και λιγότερο. Στη συνέχεια, έκανα ενέσεις μερικές μέρες και η κατάστασή μου σιγά σιγά βελτιώθηκε. Ωστόσο, ένιωθα ακόμα τόσο αδύναμη που ούτε το σφουγγαρόπανο δεν μπορούσα να σηκώσω. Η καρδιά μου πονούσε από τη θλίψη και σκεφτόμουν: «Δούλεψα τόσο σκληρά για να αναθρέψω τα παιδιά μου, αλλά, μόλις γέρασα, έφυγαν όλα τους. Αν στο μέλλον αρρωστήσω βαριά, θα έρθουν να με φροντίσουν;» Μια μέρα, ο γιος μου με πήρε με βιντεοκλήση και είπε ανήσυχος: «Μαμά, αν δεν νιώθεις καλά, ξεκουράσου. Αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι, μην το κάνεις». Εγώ παραπονέθηκα, λέγοντας: «Αν δεν το κάνω εγώ, ποιος θα με βοηθήσει να το κάνω; Σ’ εσένα δεν μπορώ να βασιστώ!» Όταν το άκουσε αυτό, κατέβασε το κεφάλι και δεν έβγαλε άχνα· έδειχνε πολύ στενοχωρημένος. Αργότερα, μ’ έπαιρνε με βιντεοκλήση κάθε μέρα για να μαθαίνει πώς πήγαινε η υγεία μου. Κάποιες φορές, έπαιρνε δύο και τρεις φορές τη μέρα, και μου έλεγε συνέχεια να πάω στο νοσοκομείο αν αρρώσταινα, να μην κάθομαι έτσι να υποφέρω. Παρόλο που έλεγα ότι συμφωνώ, μέσα μου σκεφτόμουν: «Εσύ δεν είσαι εδώ, άρα δεν μπορώ να βασιστώ πάνω σου αν συμβεί κάτι. Τι νόημα έχουν λίγα λόγια παρηγοριάς;» Αργότερα, η υγεία μου βελτιώθηκε και μπορούσα να κάνω κάποιες δουλειές χωρίς να εξαντλούμαι. Δεν πήρα στα σοβαρά τα όσα είχα αποκαλύψει. Στα τέλη του 2023, κόλλησα ξανά COVID-19. Αυτήν τη φορά, ήταν ακόμη χειρότερα από πριν. Έμεινα στο κρεβάτι και ένιωθα απερίγραπτα άσχημα. Εκείνες τις ημέρες, δεν είχα διάθεση ούτε να προσευχηθώ ούτε να διαβάσω τα λόγια του Θεού, και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου. Ένιωθα μόνη κι έρημη. Έλεγα μέσα μου: «Παρόλο που έχω και γιο και κόρη, η κόρη μου τον περισσότερο καιρό λείπει από το σπίτι για να κάνει τα καθήκοντά της. Ο γιος μου έχει πάει να δουλέψει σε άλλη περιοχή, οπότε ούτε σ’ αυτόν μπορώ να στηριχτώ. Είμαι άρρωστη στο κρεβάτι και κανείς δεν ρωτάει καν πώς τα πάω. Τι νόημα έχει που έκανα παιδιά!» Όταν οι νεότεροι αδελφοί και αδελφές μου έμαθαν ότι είχα κολλήσει COVID-19, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν να πάρω αμέσως φάρμακα. Μου είπαν ότι κάποιοι γνωστοί τους είχαν πεθάνει από COVID-19 επειδή είχαν υποκείμενα νοσήματα. Αλλά και ο γιος μου μου είπε ότι κάποιος στην εταιρεία του είχε υψηλή πίεση και πέθανε από τον ιό. Σκέφτηκα ότι είχα κολλήσει τρεις φορές, και κάθε φορά ήταν χειρότερα από πριν. Αυτήν τη φορά είχα κρεβατωθεί και δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ ούτε να καταπιώ μια μπουκιά φαγητό. Είπα μέσα μου: «Άραγε θα το ξεπεράσω; Αν δεν μπορώ ν’ ανασάνω, δεν υπάρχει ελπίδα να με πάνε τα παιδιά μου στο νοσοκομείο. Φοβάμαι μήπως δεν μπορέσω να τα ξαναδώ ούτε μια τελευταία φορά. Όλοι λένε να κάνεις παιδιά για να σε φροντίσουν όταν γεράσεις, αλλά όσο καλά κι αν είναι τα παιδιά σου, αν δεν είναι μαζί σου τις κρίσιμες στιγμές, δεν έχει νόημα!» Όσο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο στενοχωριόμουν. Ένιωθα τόσο αδικημένη που έβαλα τα κλάματα. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα ότι, πριν λίγες μέρες, η κόρη μου μου είχε στείλει ένα γράμμα και έλεγε ότι την είχαν απαλλάξει από τα καθήκοντά της επειδή τα έκανε με επιπολαιότητα. Άρχισα να ανυπομονώ να γυρίσει. Ήθελα να της στείλω ένα γράμμα και να της πω για την αρρώστια μου, καθώς σκεφτόμουν ότι, αν το ήξερε, ίσως να γύριζε να με φροντίσει. Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι έτσι θα καθυστερούσα την πρόοδό της, οπότε δεν το έκανα. Εντούτοις, δεν έπαψα να ελπίζω ότι θα γύριζε κοντά μου. Προσευχήθηκα μέσα μου, μίλησα στον Θεό για την κατάστασή μου και Του ζήτησα να με οδηγήσει.

Στη συνέχεια, έψαξα κάποια λόγια του Θεού που να ήταν σχετικά με την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Εφόσον οι γονείς προσδοκούν από τα παιδιά τους ευσέβεια, πρέπει αφενός να ξέρουν ότι τα πάντα τα ενορχηστρώνει και τα καθορίζει ο Θεός. Αφετέρου, οι άνθρωποι πρέπει να διαθέτουν λογική. Το να έχουν παιδιά και να τα μεγαλώνουν είναι από μόνο του μια ιδιαίτερη εμπειρία για τους γονείς στη ζωή τους. Ήδη έχεις αποκομίσει πολλά απ’ τα παιδιά σου, και έχεις βιώσει τις στενοχώριες και τις χαρές του να είσαι γονιός. Μια τέτοια διαδικασία συνιστά μια πλούσια και φυσικά αξέχαστη εμπειρία ζωής. Αντισταθμίζει τις ελλείψεις και την άγνοια που υπάρχει στην ανθρώπινη φύση σου. Έχεις, λοιπόν, κερδίσει ήδη ό,τι ήταν να κερδίσεις επειδή μεγάλωσες τα παιδιά σου. Υπάρχει, βέβαια, περίπτωση να μη σου φτάνει αυτό. Ίσως απαιτείς απ’ τα παιδιά σου να σου κάνουν τους υπηρέτες ή τους σκλάβους, και απαιτείς να σου ξεπληρώσουν το καλό που τους έκανες, ότι δηλαδή τα μεγάλωσες, δείχνοντάς σου ευσέβεια για όλη τους τη ζωή, φροντίζοντάς σε στα γεράματά σου, αποχαιρετώντας σε στην κηδεία σου, βάζοντάς σε στο φέρετρο όταν πεθάνεις, κλαίγοντας γοερά για σένα, πενθώντας και θρηνώντας για σένα για τρία χρόνια, και ούτω καθεξής. Θέλεις, δηλαδή, να αναγκάσεις τα παιδιά σου να ξεπληρώσουν το χρέος τους με αυτούς τους τρόπους. Στην περίπτωση αυτή, μιλάμε για κάτι παράλογο και κάτι που δεν χαρακτηρίζεται από ανθρώπινη φύση. Στο ζήτημα της μεταχείρισης των γονιών τους, ο Θεός απαιτεί απ’ τους ανθρώπους μόνο να δείχνουν ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους και δεν απαιτεί να τους συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι και τη στιγμή που θα πεθάνουν. Δεν δίνει τέτοια ευθύνη και υποχρέωση στους ανθρώπους ο Θεός —ποτέ δεν έχει πει κάτι τέτοιο. Το μόνο που νουθετεί τα παιδιά ο Θεός είναι να δείχνουν ευσέβεια προς τους γονείς τους. Η ευσέβεια ενός παιδιού προς τους γονείς είναι μια γενική δήλωση με μεγάλο εύρος. Αν μιλήσουμε σήμερα γι’ αυτό με συγκεκριμένους όρους, θα πει ότι αρκεί να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου όσο σου επιτρέπουν οι ικανότητές σου και τα μέσα σου. Τόσο απλό είναι· αυτή είναι η μοναδική απαίτηση από τα παιδιά. Πώς πρέπει, λοιπόν, να το κατανοήσουν αυτό οι γονείς; Ο Θεός δεν απαιτεί τα παιδιά να είναι ευσεβή απέναντι στους γονείς τους, να τους φροντίζουν στα γεράματά τους και να τους κηδέψουν. Ως γονείς, πρέπει να εγκαταλείψετε τον εγωισμό σας και να μην απαιτείτε τα παιδιά σας να περιστρέφονται γύρω από σας, μόνο και μόνο επειδή τα φέρατε στον κόσμο και τα μεγαλώσατε. Αν τα παιδιά σας δεν περιστρέφονται γύρω από σας και δεν σας θεωρούν το επίκεντρο της ζωής τους, τότε τα μαλώνετε συνέχεια, βασανίζοντας τη συνείδησή τους. Λέτε: “Είσαι άσπλαχνος κι αχάριστος, ασεβής και ανυπάκουος· παρόλο που σε μεγάλωνα τόσο καιρό, δεν μπορώ να βασιστώ πάνω σου”. Δεν είναι σωστό να επιπλήττεις συνέχεια τα παιδιά σου με αυτά τα λόγια και να τα επιβαρύνεις με τέτοια φορτία. Είναι από μόνη της λανθασμένη προσέγγιση το να απαιτείς απ’ τα παιδιά σου να είναι ευσεβή απέναντί σου και να σε συντροφεύουν, να σε φροντίσουν στα γεράματα και να σε κηδέψουν, αλλά και να σε σκέφτονται συνέχεια, όπου κι αν πηγαίνουν· είναι απάνθρωπη σκέψη. Και το σκεπτικό αυτό μπορεί να υπάρχει σε διάφορες χώρες ή μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών ομάδων, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο· αν, όμως, κοιτάξουμε την παραδοσιακή κινεζική κουλτούρα, οι Κινέζοι δίνουν μεγάλη σημασία στην ευσέβεια των παιδιών προς τους γονείς. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, αυτό ανέκαθεν αποτελούσε αντικείμενο συζήτησης, και θεωρούταν μέρος της ανθρώπινης φύσης των ατόμων και πρότυπο μέτρησης για το αν κάποιος είναι καλός ή κακός. Βεβαίως, στην κοινωνία, υπάρχει και μια κοινή πρακτική και άποψη σύμφωνα με την οποία αν τα παιδιά δεν είναι ευσεβή, οι άλλοι τα σιχαίνονται και τα καταδικάζουν, και οι γονείς ντρέπονται, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην αντέχουν αυτό το στίγμα στη φήμη τους. Λόγω της επίδρασης διαφόρων παραγόντων, και οι γονείς δηλητηριάζονται έντονα από ένα τέτοιο παραδοσιακό σκεπτικό, και απαιτούν ευσέβεια απ’ τα παιδιά τους προς το πρόσωπό τους αδιάκριτα και χωρίς δεύτερη σκέψη» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το να κάνει κάποιος παιδιά είναι μια ευθύνη και υποχρέωση που έδωσε ο Θεός στην ανθρωπότητα ώστε να αναπαραχθεί και να επιβιώσει. Δεν το κάνει για να τον φροντίζουν όταν γεράσει. Εφόσον οι γονείς επιλέγουν να κάνουν παιδιά, πρέπει να τους παρέχουν φαγητό, ρούχα κι ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, να τα πηγαίνουν όπου χρειάζεται και να τα αναθρέφουν. Αυτές είναι οι ευθύνες που έχουν ως γονείς. Ακόμη και τα ζώα μπορούν να εκπληρώσουν την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών τους, και φροντίζουν και περιποιούνται προσεκτικά τα μικρά τους. Όταν τα μικρά τους μεγαλώσουν, εγκαταλείπουν τους γονείς τους. Τα ζώα δεν περιμένουν ανταπόδοση από τα παιδιά τους. Εγώ, όμως, είχα διαμορφωθεί από την παραδοσιακή κουλτούρα, που παρερμηνεύει την αρχική πρόθεση του Θεού σχετικά με το ότι οι άνθρωποι κάνουν παιδιά, και υποστηρίζει ότι κάποιος κάνει παιδιά για να προετοιμαστεί για τα γηρατειά του. Είχα μεγαλώσει τα παιδιά μου και πίστευα ότι, αφού τα είχα φροντίσει όταν ήταν μικρά, έπρεπε με τη σειρά τους να με φροντίσουν όταν γερνούσα. Το θεωρούσα δεδομένο ότι έτσι θα γινόταν. Όταν πρόσφεραν στον γιο μου δουλειά σε μια άλλη περιοχή, φοβόμουν ότι, αφού έφευγε, αν αρρώσταινα, δεν θα μπορούσα να βασιστώ πάνω του, οπότε δεν ήθελα να τον αφήσω να φύγει. Ήθελα να μείνει μαζί μου ο γιος μου και να έρχεται αμέσως όποτε τον χρειαζόμουν. Επιπλέον, παραπονέθηκα στον γιο μου από το τηλέφωνο, χειροτερεύοντας το βάρος και τον πόνο του. Η κόρη μου πιστεύει στον Θεό και βαδίζει στο σωστό μονοπάτι στη ζωή. Κάνει το καθήκον ενός δημιουργήματος και διακηρύσσει το ευαγγέλιο του Θεού. Αυτό που κάνει είναι ό,τι πιο ουσιαστικό και πολύτιμο, αλλά εμένα με βασάνιζε η δυστυχία επειδή δεν μπορούσε να με φροντίσει, και πάντα ένιωθα ότι μου ήταν υποχρεωμένη, ότι δεν ήταν δυνατόν να την είχα μεγαλώσει τζάμπα. Ήλπιζα ότι θα είχε την ευκαιρία να μου το ξεπληρώσει που την είχα αναθρέψει. Όταν κόλλησα πάλι COVID-19, ανυπομονούσα να γυρίσει πίσω η κόρη μου, ενώ ήθελα και να της γράψω ένα γράμμα και να της ζητήσω να γυρίσει για να με φροντίσει. Τα ζώα μεγαλώνουν τα μικρά τους χωρίς να ζητάνε τίποτα γι’ αντάλλαγμα και τους προσφέρουν ελευθερία. Ωστόσο, εγώ ήθελα να κρατήσω τα παιδιά μου στο πλάι μου και να τα ελέγχω, να είναι στη διάθεσή μου όποτε τα φώναζα. Δεν είχα καθόλου λογική, στ’ αλήθεια! Ζούσα σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη ότι κάνεις παιδιά για να σε φροντίσουν όταν γεράσεις. Αυτό όχι μόνο με απομάκρυνε από τον Θεό και μ’ έκανε να ζω μέσα στον πόνο, αλλά και προκαλούσε περιορισμούς και πόνο στα παιδιά μου. Ο Θεός ζητά μόνο τα παιδιά να φροντίζουν τους γονείς τους στο πλαίσιο των δυνατοτήτων τους· είναι αρκετό να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους ως παιδιά, και ο Θεός δεν απαιτεί από τα παιδιά να φροντίζουν τους γονείς τους μέχρι το τέλος. Στην πραγματικότητα, τα παιδιά μου έχουν εκπληρώσει τις ευθύνες τους στο πλαίσιο των δυνατοτήτων τους. Αυτήν τη στιγμή, δεν μπορούν να με φροντίσουν, επειδή δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες, όμως εγώ επέμενα να με φροντίσουν. Δεν έκανα πολύ κακό για το τίποτα; Είδα ότι τα λόγια του Σατανά «Να κάνεις παιδιά για να σε φροντίσουν στα γηρατειά» με είχαν κάνει να μη χαμπαριάζω από λογική. Χάρη στην ηγεσία των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα επιτέλους ότι η ιδέα τού να κάνεις παιδιά για να σε φροντίσουν στα γηρατειά είναι πράγμα αρνητικό και βλαβερό για τους ανθρώπους. Όταν το κατάλαβα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμη να αναζητήσω την αλήθεια για να μεταστρέψω τις εσφαλμένες απόψεις μου.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού: «Τα παιδιά που ζουν σ’ αυτήν την κοινωνία, στις διάφορες ομάδες, δουλειές και κοινωνικές τάξεις δεν έχουν εύκολη ζωή. Είναι τόσα πράγματα που συναντούν και αντιμετωπίζουν μέσα σε τόσα διαφορετικά περιβάλλοντα. Έχουν τη ζωή και τη μοίρα, την οποία καθόρισε ο Θεός, αλλά και τις δικές τους μεθόδους επιβίωσης. Εννοείται πως στη σημερινή κοινωνία κάθε ανεξάρτητο άτομο δέχεται πολύ μεγάλες πιέσεις. Όλοι έχουν προβλήματα με την επιβίωση, με τις σχέσεις μεταξύ ανωτέρων και υφισταμένων, με τα παιδιά τους και ούτω καθεξής. Όλοι δέχονται τεράστια πίεση. Για να είμαστε δίκαιοι, κανείς δεν περνάει εύκολα. Ιδιαίτερα στο σύγχρονο χαοτικό, αγχωτικό περιβάλλον διαβίωσης, που είναι γεμάτο ανταγωνισμό και αιματηρές συγκρούσεις, κανένας δεν έχει εύκολη ζωή, όλοι περνούν δύσκολα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το πώς έγινε αυτό. Σ’ αυτό το περιβάλλον που ζουν όλοι, αν κάποιος δεν πιστεύει στον Θεό και δεν εκτελεί το καθήκον του, τότε δεν του έχει μείνει κανένα μονοπάτι για να ακολουθήσει. Το μόνο μονοπάτι είναι να επιδιώκει τα εγκόσμια, να κρατιέται ζωντανός, να προσαρμόζεται κάθε μέρα σ’ αυτόν τον κόσμο και να παλεύει για το μέλλον και την επιβίωσή του με οποιοδήποτε κόστος, ίσα-ίσα για να βγάλει την κάθε μέρα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα τού προκαλεί πόνο και πασχίζει να τα βγάλει πέρα. Αν, λοιπόν, οι γονείς συνεχίσουν να ζητάνε χίλια δυο επιπλέον πράγματα απ’ τα παιδιά τους, αυτό αναμφίβολα θα τα κάνει χειρότερα, θα καταστρέφει και θα βασανίζει το σώμα και το μυαλό τους. Οι γονείς έχουν τον δικό τους κοινωνικό κύκλο, τον δικό τους τρόπο ζωής και το δικό τους περιβάλλον διαβίωσης, τα δε παιδιά έχουν το δικό τους περιβάλλον διαβίωσης και τον δικό τους χώρο, όπως και το δικό τους κοινωνικό περίγυρο. Ας υποθέσουμε ότι οι γονείς ανακατεύονται υπερβολικά στις υποθέσεις των παιδιών τους ή έχουν υπερβολικές απαιτήσεις απ’ αυτά, και τους ζητάνε να κάνουν το ένα και το άλλο, έτσι ώστε να ξεπληρώσουν τον κόπο που έκαναν κάποτε αυτοί για χάρη των παιδιών τους· αν το εξετάσουμε απ’ αυτήν την οπτική, είναι πολύ απάνθρωπο, σωστά; Άσχετα με το πώς ζουν ή επιβιώνουν τα παιδιά τους ή με τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν στην κοινωνία, οι γονείς δεν έχουν την ευθύνη ή την υποχρέωση να κάνουν για εκείνα το παραμικρό. Εννοείται, βέβαια, ότι πρέπει και να μην τους προσθέτουν περισσότερα προβλήματα ή φορτία στην ήδη περίπλοκη ζωή ή στη δύσκολη διαβίωση των παιδιών τους. Αυτό πρέπει να κάνουν οι γονείς. Μην έχεις υπερβολικές απαιτήσεις απ’ τα παιδιά σου και μην τα κατηγορείς υπερβολικά. Να τους φέρεσαι δίκαια και ισότιμα, και να δείχνεις ενσυναίσθηση για την κατάστασή τους. Οι γονείς πρέπει, βέβαια, να διαχειριστούν και τη δική τους ζωή. Έτσι, τα παιδιά θα τους σέβονται και οι ίδιοι θα είναι άξιοι σεβασμού» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Ο Θεός απαιτεί από εμάς ως γονείς να λαμβάνουμε υπόψη μας τις δυσκολίες των παιδιών μας όταν μιλάμε και ενεργούμε, και να υπολογίζουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Δεν γίνεται να σκεφτόμαστε μόνο τα δικά μας συμφέροντα· πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο τα παιδιά μας και να αλληλεπιδρούμε μαζί τους ως ίσος προς ίσον. Ένιωσα μεγάλη ντροπή όταν το σύγκρινα αυτό με όσα είχα κάνει και είχα σκεφτεί. Κάνοντας την αυτοκριτική μου, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα καν κανονική ανθρώπινη φύση! Τα παιδιά μου τα είχαν πάει πολύ καλά γενικά, αλλά εγώ και πάλι απαιτούσα να μείνουν στο πλάι μου και να τρέχουν να με βοηθήσουν όποτε τα χρειαζόμουν. Σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου και δεν λογάριαζα καθόλου τις δυσκολίες των παιδιών μου. Σκέφτηκα ότι ο γιος μου είχε τόση δουλειά όλη μέρα, προσπαθώντας να βγάλει τα προς το ζην, που τα νεύρα του ήταν σμπαράλια, ήταν εξαντλημένος τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, και ήδη ήταν πάρα πολύ πιεσμένος. Αντίστοιχα, η κόρη μου ήταν πολύ απασχολημένη με την εκτέλεση του καθήκοντός της κάθε μέρα. Ως μητέρα, δεν λογάριαζα τις δυσκολίες των παιδιών μου και σκεφτόμουν μόνο πώς θα ικανοποιούσαν όλες μου τις ανάγκες, επιβαρύνοντας το φορτίο και τον πόνο τους. Επιπλέον, όταν έμαθα ότι η κόρη μου είχε απαλλαχθεί από το καθήκον της, δεν σκέφτηκα πώς να τη βοηθήσω και να την καθοδηγήσω ώστε να αντλήσει διδάγματα από αυτήν την αποτυχία. Αντ’ αυτού, ήλπιζα ότι θα γύριζε για να με φροντίσει, ενώ, μάλιστα, ήθελα να της πω για την αρρώστια μου, ώστε να την αναστατώσω και να την κρατήσω πίσω. Χάρη στην προστασία του Θεού, δεν έγραψα εκείνο το γράμμα. Αν είχα όντως κάνει αυτό που είχα κατά νου, δεν θα είχα κάνει κακό; Ήμουν πολύ εγωίστρια και ελεεινή —υστερούσα υπερβολικά σε ανθρώπινη φύση! Πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό, αλλά δεν επιδίωκα την αλήθεια· προέβαλα απαιτήσεις στα παιδιά μου με βάση σατανικές απόψεις. Έβλαπτα με ό,τι έκανα τους άλλους για να ωφεληθώ εγώ η ίδια, και το μόνο που είχα δώσει στο πνεύμα των παιδιών μου ήταν πίεση και δεσμά. Επιπλέον, είχα προκαλέσει πόνο στον εαυτό μου. Όταν το κατάλαβα αυτό, ένιωσα τεράστιες τύψεις και μομφή για τον εαυτό μου. Μισούσα τον εαυτό μου που δεν επιδίωκα την αλήθεια και που έκανα πράγματα τα οποία ο Θεός απεχθανόταν. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, όπως κι αν είναι η υγεία μου στο μέλλον, είτε τα παιδιά μου μπορούν να μείνουν μαζί μου είτε όχι, θα σταματήσω να τα πιέζω ή να τους ζητάω να με φροντίσουν στα γηρατειά μου. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις διευθετήσεις Σου».

Μια μέρα, ο άντρας μου έφυγε για τη δουλειά κι εγώ έμεινα μόνη στο σπίτι. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και, μόλις έκανα να γυρίσω, ένιωσα σαν να σταμάτησε ξαφνικά η καρδιά μου και δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Σκέφτηκα: «Όλα τελείωσαν. Δεν είναι κανείς εδώ. Τι νόημα έχει που έκανα παιδιά; Θα πεθάνω και δεν θα το ξέρουν καν». Ένιωθα τεράστια απόγνωση. Εκείνη τη στιγμή, γύρισε ο άντρας μου και μου έδωσε γρήγορα κάποια χάπια ταχείας δράσης για την καρδιά. Τα έβαλε στο στόμα μου και, μετά από δέκα δευτερόλεπτα, μπορούσα και πάλι ν’ αναπνεύσω. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκέφτηκα ξανά αυτό που μόλις είχε συμβεί. Ακόμα ήθελα τα παιδιά μου να είναι γύρω μου συνέχεια, και ένιωθα ότι θα ήταν μεγάλη τραγωδία αν πέθαινα από κάποια αρρώστια κι εκείνα δεν ήταν στο πλάι μου. Συνειδητοποίησα ότι ακόμη μ’ επηρέαζε η ιδέα που λέει ότι ο κόσμος κάνει παιδιά για να τον φροντίσουν στα γηρατειά του. Έπρεπε να αναζητήσω ένα μονοπάτι για να το διορθώσω αυτό. Στη συνέχεια, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι γονείς δεν θα πρέπει να απαιτούν από τα παιδιά τους ούτε να τους δείχνουν ευσέβεια, ούτε να τους φροντίζουν στα γεράματα, ούτε να επωμιστούν το φορτίο της ζωής τους στα τελευταία χρόνια τους —δεν υπάρχει λόγος να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Από μια άποψη, αυτήν τη στάση πρέπει να έχουν οι γονείς προς τα παιδιά τους, και από μια άλλη, αυτήν την αξιοπρέπεια πρέπει να δείχνουν. Ασφαλώς, υπάρχει και μια πιο σημαντική διάσταση. Είναι η αρχή που πρέπει να τηρούν τα δημιουργήματα που είναι γονείς όσον αφορά το πώς φέρονται στα παιδιά τους. Αν τα παιδιά σου σου δείχνουν ευσέβεια και σε φροντίζουν με προθυμία, δεν υπάρχει λόγος να τους το αρνηθείς· αν, όμως, δεν θέλουν να σε φροντίσουν, δεν είναι ανάγκη να γκρινιάζεις και να βαρυγκωμάς όλη μέρα ούτε να νιώθεις άσχημα ή να δυσανασχετείς μέσα σου, ούτε να κρατάς κακία στα παιδιά σου. Πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη και να επωμιστείς το φορτίο της ζωής και της επιβίωσής σου στο μέτρο των δυνατοτήτων σου, και όχι να το φορτώνεις στους άλλους, ιδίως στα παιδιά σου. Πρέπει να αντιμετωπίζεις ενεργητικά και σωστά μια ζωή χωρίς τη συντροφιά ή τη βοήθεια των παιδιών σου στο πλευρό σου, και ακόμα κι αν είσαι μακριά από τα παιδιά σου, πρέπει να είσαι σε θέση να αντιμετωπίζεις μόνος σου ό,τι σου φέρει η ζωή. Ασφαλώς, αν χρειάζεσαι απαραίτητη βοήθεια από τα παιδιά σου, μπορείς να τους τη ζητήσεις, αλλά αυτό δεν πρέπει να βασίζεται στην εσφαλμένη σκέψη και άποψη ότι τα παιδιά πρέπει να δείχνουν ευσέβεια στους γονείς τους ή ότι βασίζεσαι σε αυτά για να σε γηροκομήσουν. Αντ’ αυτού, και οι δύο πλευρές θα πρέπει να προσεγγίζουν το ζήτημα του να κάνουν πράγματα για τους γονείς τους ή τα παιδιά τους από την οπτική της εκπλήρωσης των ευθυνών τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η διαχείριση της σχέσης μεταξύ γονιών και παιδιών μπορεί να γίνει ορθολογικά» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. «Αν επιδιώκεις την αλήθεια, ως γονιός, πρέπει να εγκαταλείψεις πάνω απ’ όλα τις παραδοσιακές, σάπιες και παρακμιακές σκέψεις και απόψεις σχετικά με το αν τα παιδιά θα σου δείξουν ευσέβεια, αν θα σε γηροκομήσουν και αν θα σε κηδέψουν, και να προσεγγίσεις το ζήτημα σωστά. Αν είναι όντως ευσεβή τα παιδιά σου απέναντί σου, τότε αποδέξου το σωστά. Αν, όμως, τα παιδιά σου δεν έχουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις, την ενέργεια ή τη θέληση να σου δείξουν ευσέβεια, με αποτέλεσμα, όταν γεράσεις, να μην μπορούν να είναι στο πλάι σου για να σε φροντίσουν ή να σε κηδέψουν, τότε δεν υπάρχει λόγος να το απαιτείς ή να στενοχωριέσαι. Όλα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για τη γέννηση, η κατάλληλη ώρα για τον θάνατο, και ο Θεός έχει ορίσει πού θα γεννηθούν και πού θα πεθάνουν οι άνθρωποι. Ακόμα κι αν τα παιδιά σου σου δώσουν κάποια υπόσχεση και σου πουν “Όταν πεθάνεις, σίγουρα θα βρίσκομαι στο πλευρό σου· δεν πρόκειται να σε απογοητεύσω ποτέ”, αυτές τις συνθήκες δεν τις έχει ενορχηστρώσει ο Θεός. Μπορεί να τύχει, όταν είναι να πεθάνεις, τα παιδιά σου να μη βρίσκονται στο πλευρό σου, και όσο κι αν τρέξουν να γυρίσουν πίσω, μπορεί να μην προλάβουν. Δεν θα προφτάσουν να σε δουν για τελευταία φορά. Μπορεί να περάσουν τρεις με πέντε μέρες από τη στιγμή που άφησες την τελευταία σου πνοή, μπορεί το σώμα σου να έχει σχεδόν σαπίσει, και τότε μόνο να γυρίσουν. Έχουν κανένα όφελος οι υποσχέσεις τους; Δεν μπορούν καν να είναι κύριοι της δικής τους ζωής. Εγώ σου το έχω ξαναπεί αυτό, εσύ όμως δεν το πιστεύεις με τίποτα. Επιμένεις να τα αναγκάζεις να σου υποσχεθούν. Ωφελούν σε τίποτα οι υποσχέσεις τους; Ικανοποιείς τον εαυτό σου με αυτές τις ψευδαισθήσεις και θεωρείς πως τα παιδιά σου μπορούν να κρατήσουν την υπόσχεσή τους. Όντως πιστεύεις ότι μπορούν; Δεν μπορούν. Ούτε τα ίδια τα παιδιά δεν ξέρουν πού θα βρίσκονται και τι θα κάνουν κάθε μέρα ή τι τους επιφυλάσσει το μέλλον τους. Στην πραγματικότητα, οι υποσχέσεις τους δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να σε ξεγελάσουν, να σου δώσουν ένα ψεύτικο αίσθημα ασφάλειας, κι εσύ τις πιστεύεις. Δεν μπορείς ακόμα να καταλάβεις ότι η μοίρα του καθενός βρίσκεται στα χέρια του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι, όταν οι γονείς απαιτούν από τα παιδιά τους να τους περιποιούνται και να τους φροντίζουν όταν γεράσουν και μέχρι να φύγουν από τη ζωή, αυτή είναι μια λανθασμένη άποψη και μια παράλογη απαίτηση. Αν οι συνθήκες των παιδιών σου τους επιτρέπουν να σε φροντίσουν, μπορείς ν’ αποδεχθείς τη φροντίδα τους. Αν, όμως οι συνθήκες τους δεν το επιτρέπουν, μην παραπονιέσαι. Να είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου και να μην περιμένεις από τα παιδιά σου να τα κάνουν όλα για σένα. Αυτόν τον ορθολογισμό πρέπει να έχουν οι γονείς. Τα παιδιά μου πλέον δεν είναι μαζί μου, οπότε πρέπει ν’ αναλάβω την ευθύνη της ζωής μου ανάλογα με τις δυνατότητές μου. Αν κάποιες δουλειές δεν μπορώ να τις κάνω, δεν θα τις κάνω· αν χρειάζομαι βοήθεια από τα παιδιά μου, θα περιμένω να γυρίσουν. Αν δεν έχουν χρόνο να με βοηθήσουν, δεν θα παραπονεθώ, αλλά θα βασιστώ στον Θεό για την επίλυση του ζητήματος. Επιπλέον, οφείλω να υποταχθώ στην ενορχήστρωση και τις διευθετήσεις του Θεού. Το αν τα παιδιά μου θα μπορούν να με στηρίξουν στα γηρατειά μου, το αν θα μπορούν να είναι μαζί μου για να με φροντίσουν όταν αρρωστήσω και το αν θα είναι μαζί μου όταν πεθάνω είναι πράγματα που ούτε εγώ μπορώ να τα ελέγξω ούτε τα παιδιά μου μπορούν να τ’ αποφασίσουν. Όλα αυτά τα πράγματα είναι στα χέρια του Θεού και τα έχει προκαθορίσει ο Θεός. Υποταγή στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού· αυτήν τη λογική πρέπει να έχω. Στη συνέχεια, έκανα τις απαραίτητες προσαρμογές με βάση την κατάσταση της υγείας μου. Το έργο που δεν μπορούσα να το κάνω δεν το έκανα· έπαιρνα φάρμακα και αναπαυόμουν αν δεν ένιωθα καλά· και δεν με βασάνιζε πια το αν τα παιδιά μου θα με φρόντιζαν στα γηρατειά μου.

Μια μέρα του Ιανουαρίου του 2024, πήρα ένα γράμμα από την κόρη μου που έλεγε ότι έπρεπε να πάει σ’ ένα μέρος ακόμα πιο μακριά από το σπίτι μας για να κάνει τα καθήκοντά της. Όταν είδα ότι η κόρη μου είχε τη δυνατότητα συμβάλει στη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας, χάρηκα για κείνη. Ωστόσο, κάτω από τη χαρά υπήρχε και κάποια θλίψη. Σκέφτηκα: «Η κόρη μου φεύγει όλο και πιο μακριά από μένα και δεν ξέρω πότε θα μπορέσει να γυρίσει, έτσι απασχολημένη που είναι με τα καθήκοντά της. Οι αρρώστιες μου μπορεί να φουντώσουν ανά πάσα στιγμή και ποτέ δεν ξέρω πότε μπορεί να πάθω κάτι πολύ σοβαρό. Δεν μπορώ να βασίζομαι πια στην κόρη μου». Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι πάλι έβγαιναν στην επιφάνεια οι παραδοσιακές αντιλήψεις που είχα μέσα μου. Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Γιατί ανατρέφουν παιδιά οι γονείς; Όχι για να σε φροντίζουν στα γηρατειά σου και να σε κηδέψουν, αλλά για να εκπληρώσεις μια ευθύνη και υποχρέωση που σου έχει δώσει ο Θεός. Αφενός, η ανατροφή των παιδιών είναι ανθρώπινο ένστικτο και αφετέρου, αποτελεί ανθρώπινη ευθύνη. Γέννησες παιδιά λόγω ενστίκτου και ευθύνης, όχι για να προετοιμαστείς για τα γηρατειά και για να σε φροντίζουν όταν γεράσεις. Δεν είναι σωστή αυτή η άποψη; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Η ανατροφή των παιδιών είναι ένα γονεϊκό ένστικτο, καθώς και ευθύνη και υποχρέωση των γονιών· δεν πρέπει να γίνεται με σκοπό να προετοιμάζεσαι για τα γηρατειά και για να σε φροντίζουν όταν γεράσεις. Η κόρη μου έχει επιλέξει τον δικαιότερο σκοπό όλων και βαδίζει στο σωστό μονοπάτι στη ζωή. Εξάλλου, τόσο η ζωή της κόρης μου όσο και η δική μου προέρχονται από τον Θεό· είμαστε και οι δυο μας ανεξάρτητα άτομα ενώπιον του Δημιουργού. Είναι ευθύνη όλων να κάνουν τα καθήκοντα ενός δημιουργήματος και να ανταποδώσουν την αγάπη του Θεού. Ως πιστή στον Θεό, πρέπει να υποστηρίζω και να ενθαρρύνω την κόρη μου να κάνει το καθήκον της, και δεν πρέπει να της προβάλω υπερβολικές απαιτήσεις. Έτσι, έγραψα στην κόρη μου ένα γράμμα με το οποίο την ενθάρρυνα να κάνει το καθήκον της με επιμέλεια.

Από κει κι έπειτα, όταν ο γιος και η κόρη μου δεν ήταν στο σπίτι, και ο άντρας μου έφευγε για δουλειά, κι έμενα μόνη μου στο σπίτι, κάποιες φορές ένιωθα μεγάλη μοναξιά. Μια μέρα διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που με παρηγόρησε πολύ. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τότε, όταν νιώθεις μόνος, γιατί δεν σκέφτεσαι τον Θεό; Δεν είναι ο Θεός σύντροφος του ανθρώπου; (Ναι, είναι.) Όταν νιώθεις τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία και θλίψη, ποιος μπορεί πραγματικά να σε παρηγορήσει; Ποιος μπορεί πραγματικά να δώσει λύση στις δυσκολίες σου; (Ο Θεός μπορεί.) Μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει πραγματικά λύση στις δυσκολίες των ανθρώπων. Εάν είσαι άρρωστος και τα παιδιά σου είναι στο πλάι σου, σου δίνουν να πιείς κάτι και σε περιποιούνται, θα νιώσεις μεγάλη χαρά, όμως με τον καιρό τα παιδιά σου θα βαρεθούν και κανείς δεν θα είναι πρόθυμος να σε περιποιείται. Στιγμές σαν κι αυτές θα νιώθεις πραγματικά μόνος! Άρα, λοιπόν, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις σύντροφο, όντως ισχύει αυτό; Στην πραγματικότητα δεν ισχύει, αφού ο Θεός σού κρατά διαρκώς συντροφιά! Ο Θεός δεν αφήνει τους ανθρώπους. Είναι κάποιος στον οποίο μπορούν να βασιστούν και να βρουν καταφύγιο ανά πάσα στιγμή, και ο μόνος τους έμπιστος. Άρα, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες και τα βάσανα που συναντάς, ανεξάρτητα από τα παράπονα ή τα θέματα αρνητικότητας και αδυναμίας που σου τυχαίνουν, εάν έρχεσαι ενώπιον του Θεού και προσεύχεσαι αμέσως, τα λόγια Του θα σου δίνουν παρηγοριά και θα προσφέρουν λύσεις στις δυσκολίες σου και στα διάφορα προβλήματά σου. Σε ένα περιβάλλον σαν αυτό, η μοναξιά σου θα γίνει η βασική προϋπόθεση για να βιώνεις τα λόγια του Θεού και να κερδίζεις την αλήθεια. Με την εμπειρία, σιγά-σιγά θα σου έλθουν τα εξής στο μυαλό: “Εξακολουθώ να έχω μια καλή ζωή αφού άφησα τους γονείς μου, μια γεμάτη ζωή αφού άφησα τον σύζυγό μου, μια γαλήνια και χαρούμενη ζωή αφού άφησα τα παιδιά μου. Δεν είμαι πια κενή. Δεν θα βασίζομαι πλέον στους ανθρώπους, μα στον Θεό. Θα με φροντίζει και θα με βοηθά ανά πάσα στιγμή. Αν και δεν μπορώ να Τον αγγίξω ή να Τον δω, ξέρω ότι είναι δίπλα μου ανά πάσα στιγμή και οπουδήποτε. Εφόσον προσεύχομαι σε Αυτόν, εφόσον Τον επικαλούμαι, θα με συγκινεί και θα με κάνει να κατανοώ τις προθέσεις Του και να βλέπω το σωστό μονοπάτι”. Εκείνη τη στιγμή, θα γίνει πραγματικά ο Θεός σου και όλα τα προβλήματά σου θα επιλυθούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε, και κατάλαβα ότι οι άνθρωποι ζουν όλη τους τη ζωή υπό τη φροντίδα και την προστασία του Θεού. Μόνο στον Θεό μπορεί να βασίζεται ο άνθρωπος. Σκέφτηκα ότι όλα αυτά τα χρόνια, τις πολλές φορές που αντιμετώπισα κινδύνους και κακουχίες, ο Θεός πάντοτε ενορχήστρωνε ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα για να με βοηθήσει να ξεφύγω από τα προβλήματά μου και να βρω την ασφάλεια. Θυμήθηκα πως, μια μέρα, καθάριζα λαχανικά στο σπίτι. Είδα ότι έξω ψιχάλιζε, οπότε βγήκα από το σπίτι και, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, η στέγη του σπιτιού μου κατέρρευσε και άνοιξε μια μεγάλη τρύπα. Ένα τεράστιο κομμάτι χώματος που ζύγιζε γύρω στα εκατό κιλά έπεσε ακριβώς εκεί που καθόμουν και καθάριζα λαχανικά, ισοπεδώνοντας όλες τις λεκάνες με τα λαχανικά μέσα. Αν δεν υπήρχε η προστασία του Θεού, θα είχα σκοτωθεί επιτόπου. Μια άλλη φορά, ήμουν τόσο άρρωστη που δεν μπορούσα να σταθώ, και ο σύζυγος και τα παιδιά μου δεν το ήξεραν. Ήρθε επίσκεψη μια γειτόνισσα, κι αυτή ήταν που με βρήκε και αμέσως φώναξε τον γιατρό. Ο γιατρός είπε ότι, αν δεν είχα λάβει αγωγή εγκαίρως, θα είχα πάθει εγκεφαλική αιμορραγία. Όλα αυτά τα χρόνια, υποφέρω και βασανίζομαι πολύ από τις αρρώστιες, και είναι η φροντίδα και η προστασία του Θεού που μου έχουν επιτρέψει να ζήσω μέχρι τώρα. Το αληθινό μου στήριγμα είναι ο Θεός. Τα παιδιά μου δεν μπορούν να ελέγξουν το πεπρωμένο τους. Συνεπώς, πώς μπορώ να βασίζομαι πάνω τους; Ακόμη κι αν μείνουν μαζί μου, δεν μπορούν να με σώσουν όταν κινδυνεύω ούτε μπορούν ν’ ανακουφίσουν τον πόνο μου. Όταν η ζωή μου φτάσει στο τέλος της, ακόμη κι αν είναι δίπλα μου, δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα. Ό,τι έχει να κάνει μ’ εμένα βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Μόνο ο Θεός είναι η πηγή της ζωής μου και το στήριγμά μου όσο ζω. Αν και τα παιδιά μου δεν είναι κοντά μου, δεν είμαι μόνη: Όταν αντιμετωπίζω δυσκολίες, όταν πονάω, μπορώ να προσευχηθώ στον Θεό και να Του πω τι έχω στην καρδιά μου. Μόλις το κατάλαβα αυτό, είχα ένα μονοπάτι άσκησης.

Αργότερα, αρρώσταινα συχνά, και προσευχόμουν στον Θεό μέσα μου και Του εμπιστευόμουν τον πόνο και τα προβλήματά μου. Κάποιες φορές που αρρώσταινα και δεν μπορούσα να κουνηθώ, έμενα ξαπλωμένη στο κρεβάτι και αναπαυόμουν για ένα διάστημα, αναρρώνοντας σιγά σιγά. Πάντα έχω φάρμακα για τις πρώτες βοήθειες μαζί μου για να παίρνω όταν δεν είμαι καλά. Όσο για τις δουλειές του σπιτιού, όταν δεν είμαι άρρωστη, κάνω με το πάσο μου όσες μπορώ. Δεν κάνω με το ζόρι όσες δουλειές δεν μπορώ· τις κάνει ο άντρας μου όταν γυρίζει σπίτι. Κάνουν και τα παιδιά μου μερικές δουλειές όταν περνούν από δω. Δεν με νοιάζει πια αν έχω τα παιδιά μου κοντά μου και δεν σκέφτομαι το κατά πόσον μπορώ να στηρίζομαι πάνω τους ούτε παραπονιέμαι για το αν θα με φροντίσουν όταν γεράσω. Νιώθω ιδιαίτερα απελευθερωμένη και ελεύθερη μέσα μου. Τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με βοήθησαν να ξεφύγω από τη ζημιά που μου είχε κάνει η ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας ότι κάνουμε παιδιά για να μας φροντίσουν στα γεράματα. Με βοήθησαν, επίσης, να βρω τη σωστή αρχή άσκησης για να αντιμετωπίζω τα παιδιά μου και μ’ ελευθέρωσαν από τον πόνο. Δόξα τω Θεώ!