Της Σου Τσινγκ, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια φτωχή οικογένεια αγροτών. Όταν πήγαινα λύκειο, οι γονείς μου δεν είχαν χρήματα για τα δίδακτρα, κι έτσι ζήτησαν δανεικά από τον θείο μου. Ωστόσο, η θεία μου φοβόταν ότι δεν θα μπορούσαμε να τους τα γυρίσουμε και δεν ήθελε να μας δανείσει. Εγώ έλεγα μέσα μου: «Πρέπει ν’ αγωνιστώ για να μπω στο πανεπιστήμιο και να κάνω τους γύρω μου να θαυμάζουν την οικογένειά μου». Όταν πήγαινα σχολείο, έτρωγα μόνο τις τηγανίτες που έφερνα μαζί μου από το σπίτι, για να κάνω οικονομία. Ένιωθα διαρκώς ζαλισμένη και αδύναμη λόγω της ανεπαρκούς αιμάτωσης στον εγκέφαλο εξαιτίας της μακροχρόνιας κακής διατροφής και η μαθησιακή μου απόδοση επηρεάστηκε. Στο τέλος, απέτυχα στις εισαγωγικές εξετάσεις του πανεπιστημίου. Ξέσπασα σε κλάματα και παραπονέθηκα ότι είχα κακή μοίρα. Ωστόσο, δεν ήμουν πρόθυμη ν’ αποδεχθώ αυτήν τη μοίρα. Για να πάρω ένα πτυχίο υψηλού επιπέδου και να ξεχωρίσω από το πλήθος, γράφτηκα για εξετάσεις για αυτοδίδακτους ενήλικες, μαθήματα λογιστικής κι έδωσα μάλιστα και εξετάσεις για το Δημόσιο. Ωστόσο, παρ’ όλες τις προσπάθειές μου, στο τέλος απέτυχα. Έτσι, έπιασα δουλειά σε εργοστάσιο. Για να γίνω στατιστικολόγος εργαστηρίου και να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων, δούλευα υπερωρίες και ξενυχτούσα για να μελετήσω τις επαγγελματικές γνώσεις ενός στατιστικολόγου, ενώ οι άλλοι ξεκουράζονταν. Εργαζόμουν πολύ, πάνω από δέκα ώρες κάθε μέρα. Σαν να μην έφτανε αυτό, έκανα υπερωρίες και ξενυχτούσα καθημερινά. Ζαλιζόμουν και ήμουν εξαντλημένη από τη σκληρή δουλειά, και μ’ έπαιρνε ο ύπνος εν ώρα εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι υπολόγισα λάθος τα στατιστικά στοιχεία για την ποσότητα των προϊόντων, πράγμα το οποίο παραλίγο να προκαλέσει τεράστια ζημία στο εργοστάσιο. Ο επικεφαλής της ομάδας με κατέκρινε μπροστά σε όλους τους υπαλλήλους στο εργαστήριο. Ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί εκείνη τη στιγμή. Το κεφάλι μου βούιζε και λιποθύμησα επιτόπου. Από τότε, υποφέρω από νευροαισθητήρια βαρηκοΐα και δεν αντέχω να εκτεθώ σε οποιοδήποτε ερέθισμα. Όποτε είχα πολλή πίεση στη δουλειά, ζαλιζόμουν και βούιζαν τ’ αυτιά μου. Οι ενέσεις και τα φάρμακα δεν είχαν αποτέλεσμα, και δεν μπορούσα να πηγαίνω πια για δουλειά. Εκείνον τον καιρό, ένιωθα θλίψη στην καρδιά μου και παραπονιόμουν όλη μέρα για την κακή μου τη μοίρα. Συχνά κλειδωνόμουν σ’ ένα δωμάτιο κι έκλαιγα· σκεφτόμουν μάλιστα να βάλω ένα τέλος σε όλα. Επειδή ζούσα πολύ καιρό μέσα στην καταπίεση και τη μιζέρια, η βαρηκοΐα μου σιγά σιγά επιδεινώθηκε.

Το 2013, τα πεθερικά μου αποδέχθηκαν το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες και μου κήρυξαν το ευαγγέλιο. Ένιωθα πολύ ελεύθερη και απελευθερωμένη όταν διάβαζα τα λόγια του Θεού και ζούσα την εκκλησιαστική ζωή μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Σιγά σιγά, η διάθεσή μου βελτιώθηκε και η ελπίδα μου για ζωή αναζωπυρώθηκε. Αργότερα, εκλέχθηκα επικεφαλής της εκκλησίας. Είπα μέσα μου: «Πλήρωσα τεράστιο τίμημα στην κοινωνία, αλλά μάταια. Τώρα, παρόλο που μόλις προσχώρησα στον οίκο του Θεού, μπορώ να κάνω καθήκοντα επικεφαλής. Η πίστη στον Θεό είναι καλύτερη. Πρέπει να δουλέψω σκληρά, και ίσως να πάρω ξανά προαγωγή και να με θαυμάζουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι στο μέλλον». Έτσι, δραστηριοποιήθηκα περισσότερο στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Όλη μέρα, βρέξει-χιονίσει, ήμουν απασχολημένη ως επικεφαλής συναθροίσεων ομάδων. Επίσης, οι αδελφοί και οι αδελφές μου με επαινούσαν που κουβαλούσα φορτίο στο καθήκον μου. Αργότερα, με εξέλεξαν ιεροκήρυκα. Μόλις ικανοποιήθηκε η επιθυμία μου για θέση, είχα περισσότερη ενέργεια να κάνω το καθήκον μου. Και πάνω που απολάμβανα τον θαυμασμό των αδελφών μου, ένα επεισόδιο δηλητηρίασης με αέριο επιδείνωσε τη βαρηκοΐα μου. Στις συναθροίσεις, δεν μπορούσα ν’ ακούσω καθαρά τους αδελφούς και τις αδελφές μου όταν μιλούσαν χαμηλόφωνα. Η βαρηκοΐα μου με περιόριζε συχνά και ζούσα σε αρνητική κατάσταση. Στο τέλος, δεν μπορούσα να κάνω αληθινό έργο και μου ανέθεσαν άλλα καθήκοντα. Όταν σκεφτόμουν ότι δεν έκανα πλέον τα καθήκοντα ενός επικεφαλής και δεν γινόταν να με θαυμάζουν οι άλλοι, παραπονιόμουν ακόμα περισσότερο για το πόσο κακή ήταν η μοίρα μου. Στη συνέχεια, δεν μπορούσα να συνέλθω και έχασα την πίστη μου στον Θεό.

Αργότερα, μετά από μια περίοδο αγωγής, η ακοή μου επανήλθε κάπως, και οι επικεφαλής κανόνισαν να κάνω καθήκον ποτίσματος. Είπα μέσα μου: «Αν μπορώ να έχω κάποια αποτελέσματα στο καθήκον του ποτίσματος, θα με θαυμάζουν και πάλι οι αδελφοί και οι αδελφές μου». Έτσι, διάβαζα τις σχετικές αρχές και εφοδιαζόμουν με την αλήθεια καθημερινά, μένοντας πολλές φορές ξάγρυπνη μέχρι τα μεσάνυχτα. Σιγά σιγά, τα αποτελέσματα που πετύχαινα στην εκτέλεση του καθήκοντός μου βελτιώθηκαν, πήρα προαγωγή και έγινα υπεύθυνη για μια μεγαλύτερη γκάμα του έργου. Όταν σκεφτόμουν ότι πάλι θα κέρδιζα τον θαυμασμό των αδελφών μου, ήμουν τρισευτυχισμένη. Έλεγα μέσα μου: «Η σκληρή δουλειά αποδίδει. Αν εργαστώ ακόμη πιο σκληρά, ίσως να πάρω κι άλλη προαγωγή. Έτσι, θα με θαυμάζουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι». Ωστόσο, η αυχενική σπονδύλωσή μου αργότερα επιδεινώθηκε και η βαρηκοΐα μου έγινε τόσο σοβαρή που δεν μπορούσα πλέον να επικοινωνήσω κανονικά με τους άλλους. Οι επικεφαλής κανόνισαν να επιστρέψω στην εκκλησία της περιοχής μου για να λάβω αγωγή και ταυτόχρονα να κάνω τα καθήκοντά μου όσο καλύτερα μπορούσα. Ένιωθα τεράστια απόγνωση. Σκεφτόμουν πόσο μεγάλο τίμημα είχα πληρώσει για να κερδίσω, με μεγάλη δυσκολία, τον θαυμασμό των άλλων. Ωστόσο, εξαιτίας της ασθένειάς μου, δεν μπορούσα πια να κάνω αυτό το καθήκον. Γιατί ήταν τόσο κακή η μοίρα μου; Αργότερα, εξαιτίας της βαρηκοΐας μου, δυσκολευόμουν πολύ να επικοινωνήσω με τους άλλους. Μπορούσα μόνο να κάνω λίγο έργο γενικών υποθέσεων. Βασανιζόμουν πολύ μέσα μου από αυτό και σκεφτόμουν: «Αν δεν ήμουν βαρήκοη, θα είχα την ευκαιρία να κηρύττω το ευαγγέλιο και να ποτίζω νεοφώτιστους. Τώρα, όμως, μπορώ μόνο να κάνω λίγο έργο γενικών υποθέσεων. Ποιος θα με θαυμάζει αν δεν είμαι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος; Γιατί είναι τόσο κακή η μοίρα μου; Τέλος πάντων, αυτή είναι η μοίρα μου, οπότε θα τα βολέψω όπως όπως και θα ζω μέρα με τη μέρα». Στη συνέχεια, παρόλο που δεν εγκατέλειψα το καθήκον μου, ήμουν συνεχώς σε κατάσταση απόγνωσης και δεν ήμουν συγκεντρωμένη όταν έκανα το καθήκον μου. Όλο ξεχνούσα το ένα και το άλλο, και συχνά έκανα λάθη και προκαλούσα καθυστερήσεις.

Αργότερα, η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν μου θύμισε ότι ήταν επικίνδυνο να ζω σ’ αυτήν την κατάσταση, και ότι έπρεπε ν’ αναζητήσω την αλήθεια για να διορθώσω γρήγορα τα αρνητικά συναισθήματά μου. Αποκλειστικά χάρη στην υπενθύμιση της αδελφής μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν θέλω να ζω πια μέσα στην απόγνωση. Είναι μεγάλη μιζέρια να ζω έτσι. Είθε να με οδηγήσεις να κατανοήσω τα προβλήματά μου και να βγω από αυτήν την εσφαλμένη κατάσταση». Μια μέρα, στις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού που αμέσως άγγιξαν την καρδιά μου. Ο Θεός λέει: «Γιατί αποκαρδιώνονται οι άνθρωποι; Γιατί δεν έχουν το κίνητρο να κάνουν πράγματα; Γιατί είναι πάντα τόσο αρνητικοί και παθητικοί; Γιατί δεν έχουν αποφασιστικότητα όταν κάνουν πράγματα; Σαφώς και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. […] η βασική αιτία για την εμφάνιση της αποκαρδίωσης διαφέρει για τον καθένα. Το συναίσθημα της αποκαρδίωσης για ένα είδος ανθρώπων μπορεί να υπάρχει επειδή μονίμως πιστεύουν πως έχουν φριχτή μοίρα. Δεν είναι αυτή μια από τις αιτίες; (Είναι όντως.) Όταν ήταν νέοι, ζούσαν στην επαρχία ή σε κάποια φτωχή περιοχή, η οικογένειά τους δεν ήταν ευκατάστατη και, πέρα από κάποια απλά έπιπλα, δεν είχαν τίποτα άλλο ιδιαίτερης αξίας. Ίσως είχαν μια-δυο φορεσιές που αναγκαστικά φορούσαν παρόλο που ήταν τρύπιες, και κατά κανόνα δεν έτρωγαν ποτέ καλό και θρεπτικό φαγητό, ενώ έπρεπε να περιμένουν την Πρωτοχρονιά ή τις γιορτές για να φάνε λίγο κρέας. Μερικές φορές έμεναν νηστικοί και δεν είχαν τι να φορέσουν για να ζεσταθούν. Το να φάνε ένα μεγάλο πιάτο κρέας αποτελούσε όνειρο θερινής νυκτός, ενώ δυσκολεύονταν ακόμη κι ένα φρούτο να βρούνε να φάνε. Καθώς ζούσαν σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ένιωθαν διαφορετικοί από τους άλλους ανθρώπους που ζούσαν στη μεγαλούπολη, που είχαν εύπορους γονείς, που μπορούσαν να τρώνε και να φορούν ό,τι ήθελαν, που έπαιρναν ό,τι ήθελαν στη στιγμή και είχαν πολλές γενικές γνώσεις. Σκέφτονταν: “Η δική τους μοίρα είναι πολύ καλή. Η δική μου γιατί είναι τόσο κακή;” Θέλουν μονίμως να ξεχωρίζουν από το πλήθος και να αλλάξουν τη μοίρα τους. Ωστόσο, δεν είναι τόσο εύκολο να αλλάξει κανείς τη μοίρα του. Όταν κάποιος γεννιέται σε μια τέτοια κατάσταση, όσο κι αν προσπαθήσει, πόσο να μπορέσει να αλλάξει τη μοίρα του; Πόσο να μπορέσει να τη βελτιώσει; Αφού ενηλικιωθεί, συναντά παντού εμπόδια στην κοινωνία, δέχεται εκφοβισμό όπου κι αν πάει, και έτσι νιώθει μονίμως πολύ κακότυχος. Κάνει σκέψεις του τύπου: “Γιατί είμαι τόσο άτυχος; Γιατί πέφτω πάντα σε κακόβουλους ανθρώπους; Όταν ήμουν παιδί, η ζωή ήταν δύσκολη· απλά τότε έτσι είχαν τα πράγματα. Τώρα που έχω μεγαλώσει, η κατάσταση παραμένει εξίσου άσχημη. Ενώ όλο θέλω να δείξω τι μπορώ να κάνω, δεν έχω ποτέ την ευκαιρία”. […] Μόλις αρχίσει να πιστεύει στον Θεό, είναι αποφασισμένος να εκτελεί καλά το καθήκον του στον οίκο του Θεού, είναι σε θέση να αντέχει την ταλαιπωρία και να εργάζεται σκληρά, να υπομένει στα πάντα περισσότερα από τον καθένα, ενώ πασχίζει να κερδίσει την επιδοκιμασία και την εκτίμηση της πλειονότητας των ανθρώπων. Πιστεύει μάλιστα πως μπορεί να επιλεχθεί και ως επικεφαλής εκκλησίας, επόπτης ή επικεφαλής ομάδας· δεν θα ήταν αυτό μεγάλη τιμή για τους προγόνους και την οικογένειά του; Δεν θα αλλάξει έτσι η μοίρα του; Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν είναι όπως ακριβώς θα την ήθελε, κι έτσι αποθαρρύνεται και σκέφτεται: “Πιστεύω στον Θεό πολλά χρόνια τώρα και τα πηγαίνω πολύ καλά με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Έλα όμως που κάθε φορά που πρόκειται να επιλέξουν κάποιον επικεφαλής ή επόπτη ή επικεφαλής ομάδας, δεν έρχεται ποτέ η σειρά μου. Πώς γίνεται αυτό; Μήπως φταίει το συνηθισμένο παρουσιαστικό μου ή το ότι δεν έχω αποδώσει αρκετά καλά και κανείς δεν με έχει προσέξει; Κάθε φορά που γίνεται ψηφοφορία, νιώθω μια ικμάδα ελπίδας, και μετά χαράς θα δεχόμουν να επιλεγώ ακόμη κι ως επικεφαλής ομάδας. Έχω τόσο ενθουσιασμό να ξεπληρώσω τον Θεό, αλλά καταλήγω να απογοητεύομαι κάθε φορά που γίνεται ψηφοφορία και εμένα με παραβλέπουν εντελώς. Τι τρέχει; Μήπως όντως ισχύει ότι δεν μπορώ παρά να είμαι ένας μέτριος, συνηθισμένος και κοινός άνθρωπος για όλη μου τη ζωή; Όταν αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τα νιάτα μου και τα χρόνια μου ως μεσήλικας, το μονοπάτι στο οποίο βαδίζω τόσα χρόνια ήταν ανέκαθεν πολύ μέτριο και δεν έχω κάνει και τίποτα το αξιοσημείωτο. Δεν είναι πως δεν έχω καμία βλέψη ή πως το επίπεδό μου είναι τόσο χαμηλό, ούτε πως δεν προσπαθώ αρκετά ή πως δεν μπορώ να αντέξω την ταλαιπωρία. Έχω αποφασιστικότητα και στόχους, και μπορεί μάλιστα να πει κανείς πως έχω και φιλοδοξίες. Γιατί τότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποτέ από το πλήθος; Σε τελική ανάλυση, έχω απλώς κακή μοίρα και είναι γραφτό μου να υποφέρω. Έτσι έχει κανονίσει ο Θεός τα πράγματα για μένα”. Όσο περισσότερο το υπεραναλύει, τόσο πιο κακή θεωρεί τη μοίρα του» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. «Οι άνθρωποι που θεωρούν μονίμως πως έχουν κακή μοίρα, νιώθουν διαρκώς λες κι ένας τεράστιος βράχος συνθλίβει την καρδιά τους. Επειδή έχουν τη σταθερή πεποίθηση πως ό,τι κι αν τους συμβαίνει οφείλεται στην κακή τους μοίρα, νιώθουν πως, ό,τι κι αν συμβεί, δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα απολύτως. Τι κάνουν λοιπόν; Απλώς νιώθουν αρνητικοί, τεμπελιάζουν και αφήνονται στην κακοτυχία τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Αυτό που εξέθεταν τα λόγια του Θεού ήταν η κατάστασή μου ακριβώς. Ο λόγος που ζούσα συνέχεια μέσα σε αρνητικά συναισθήματα απόγνωσης ήταν επειδή ανέκαθεν πίστευα ότι είχα κακή μοίρα. Όταν ήμουν μικρή, η οικογένειά μου ήταν φτωχή και οι άνθρωποι μας περιφρονούσαν. Έτσι, παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα. Πίστευα ότι μόνο το να ζει κανείς μια ανώτερη ζωή και να κερδίζει τον θαυμασμό των άλλων σήμαινε ότι έχει καλή μοίρα. Προκειμένου να αλλάξω τη μοίρα μου, μελετούσα σκληρά. Ωστόσο, εξαιτίας της ανεπαρκούς αιμάτωσης στον εγκέφαλο που προκλήθηκε από την κακή διατροφή, δεν μπορούσα να μελετήσω αποδοτικά και, στο τέλος, απέτυχα στις εισαγωγικές εξετάσεις του πανεπιστημίου. Ωστόσο, δεν ήμουν πρόθυμη να αποδεχθώ τη μοίρα μου, κι έτσι πήγα σ’ ένα εργοστάσιο για να βγάλω χρήματα. Για να γίνω στατιστικολόγος, να κάθομαι σ’ ένα γραφείο και να με θαυμάζουν οι άλλοι, δούλευα υπερωρίες για να μάθω τις τεχνικές. Στο τέλος, έκανα ένα στατιστικό σφάλμα και δέχτηκα την κριτική του επικεφαλής της ομάδας μπροστά σε όλους, πράγμα που μου προκάλεσε σοκ, με αποτέλεσμα να πάθω νευροαισθητήρια βαρηκοΐα. Πίστευα ακράδαντα ότι γι’ αυτό έφταιγε η κακή μου η μοίρα και ζούσα μέσα στη μιζέρια, χάνοντας την ελπίδα μου να ζήσω. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, σκέφτηκα πως, αν έκανα τα καθήκοντά μου σωστά και έπαιρνα προαγωγή για να γίνω επικεφαλής, θα με θαύμαζαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου και θα άλλαζε η μοίρα μου. Ωστόσο, η βαρηκοΐα μου επιδεινώθηκε εξαιτίας δηλητηρίασης από αέριο και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου κανονικά. Έτσι, επηρεάστηκε το έργο κι εγώ μετατέθηκα σε άλλο καθήκον. Αργότερα, όταν άρχισα να κάνω καθήκον ποτίσματος, πλήρωσα ένα τίμημα σ’ εκείνο το καθήκον, ελπίζοντας ότι θα έφερνα αποτελέσματα και οι άλλοι θα με θαύμαζαν γι’ αυτό. Όταν πήρα προαγωγή, θεώρησα ότι η μοίρα μου είχε βελτιωθεί και ότι, επιτέλους, θα είχα μια ευκαιρία να λάμψω. Ωστόσο, η αυχενική μου σπονδύλωση επιδεινώθηκε, και η βαρηκοΐα μου χειροτέρεψε επίσης. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω κανονικά με τους άλλους και επηρεάστηκαν τα καθήκοντά μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να γυρίσω στην εκκλησία της περιοχής μου και να κάνω καθήκοντα γενικών υποθέσεων εκεί. Επειδή δεν ικανοποιούνταν η επιθυμία μου για υπόληψη και θέση, κατηγορούσα τον Θεό που είχε κανονίσει για μένα μια κακή μοίρα. Πίστευα ότι η κακή μου μοίρα σ’ αυτήν τη ζωή ήταν μόνο να μοχθώ και να εργάζομαι σκληρά· έτσι, ζούσα σε κατάσταση απόγνωσης και τα παράτησα εντελώς. Δεν κουβαλούσα φορτίο στο καθήκον μου, έκανα συνεχώς λάθη, προκαλούσα καθυστερήσεις και δεν έκανα καλά το καθήκον μου. Πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό και είχα διαβάσει πολλά λόγια Του, αλλά όταν με έπλητταν διάφορα πράγματα, δεν προσερχόμουν ενώπιόν Του για ν’ αναζητήσω την αλήθεια και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελα, παραπονιόμουν ότι ο Θεός είχε κανονίσει για μένα μια κακή μοίρα. Έφτασα μέχρι και να νιώθω αρνητικότητα και αντίσταση. Αυτή ήταν άποψη δύσπιστης, και δεν έδειχνα καμία απολύτως υποταγή στον Θεό.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού και κατανόησα βαθύτερα την έννοια της καλής και της κακής μοίρας. Ο Θεός λέει: «Ο Θεός κανονίζει πώς θα είναι η μοίρα ενός ανθρώπου —αν θα είναι, δηλαδή, καλή ή κακή. Αυτό δεν πρέπει να το βλέπει ή να το μετρά κανείς από την οπτική ενός ανθρώπου ή ενός μελλοντολόγου, ούτε να το μετρά με βάση τα πλούτη και τη δόξα που απολαμβάνει εκείνος ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του, τα βάσανα που βιώνει ή το πόσο καλά τα πάει καθώς επιδιώκει ένα μέλλον με προοπτικές, φήμη και κέρδος. Κι όμως αυτό ακριβώς είναι το σοβαρό λάθος που κάνουν όσοι λένε πως έχουν κακή μοίρα, και είναι ο τρόπος με τον οποίο μετρά τη μοίρα κάποιου η πλειονότητα των ανθρώπων. Πώς μετρούν τη μοίρα τους οι περισσότεροι άνθρωποι; Πώς μετράμε, λοιπόν, το κατά πόσον η μοίρα κάποιου είναι καλή ή κακή; Πώς το μετράνε αυτό οι κοσμικοί άνθρωποι; Κατά κύριο λόγο, το βασίζουν στο αν κυλά ομαλά η ζωή του, αν απολαμβάνει πλούτη και δόξα, αν ο τρόπος ζωής του είναι ανώτερος των άλλων, πόσο υποφέρει, πόσα πράγματα απολαμβάνει κατά τη διάρκεια της ζωής του, πόσα χρόνια ζει, τι είδους καριέρα έχει, και αν μοχθεί πολύ στη ζωή του ή αν ζει μια άνετη και εύκολη ζωή. Μετρούν, λοιπόν, το κατά πόσον η μοίρα κάποιου είναι καλή ή κακή χρησιμοποιώντας αυτά και κάποια άλλα πράγματα. Κι εσείς έτσι δεν μετράτε τη μοίρα; (Ναι.) Όταν, λοιπόν, αντιμετωπίζετε κάτι που δεν σας αρέσει, όταν οι καιροί είναι δύσκολοι ή δεν μπορείτε να απολαύσετε έναν ανώτερο τρόπο ζωής, τότε και οι περισσότεροι από εσάς νομίζετε πως έχετε κακή μοίρα και βυθίζεστε στην αποκαρδίωση. Εκείνοι που λένε πως έχουν κακή μοίρα δεν έχουν απαραίτητα μια πραγματικά κακή μοίρα, αλλά ούτε κι εκείνοι που λένε πως έχουν καλή μοίρα έχουν απαραίτητα καλή μοίρα. Πώς ακριβώς μετρά κανείς αν η μοίρα είναι καλή ή κακή; […] Πείτε Μου, οι χήρες έχουν καλή μοίρα; Σύμφωνα με τους κοσμικούς ανθρώπους, έχουν κακή μοίρα. Αν χηρέψουν γύρω στην ηλικία των τριάντα ή των σαράντα, τότε έχουν πολύ κακή μοίρα, αφού κάτι τέτοιο είναι πολύ σκληρό γι’ αυτές! Αν, όμως, μια χήρα αρχίσει να πιστεύει στον Θεό επειδή η απώλεια του συζύγου της την πονά πολύ, τότε έχει κακή μοίρα; (Όχι.) Μια γυναίκα που δεν έχει μείνει χήρα ζει μια ευτυχισμένη ζωή, όλα της πηγαίνουν καλά, έχει μεγάλη υποστήριξη, δεν της λείπουν το φαγητό και τα ρούχα, έχει μια οικογένεια γεμάτη παιδιά και εγγόνια, και ζει μια άνετη ζωή χωρίς καμία ταλαιπωρία και κανένα αίσθημα πνευματικής ανάγκης. Έτσι, λοιπόν, δεν πιστεύει στον Θεό και, όπως κι αν προσπαθήσεις να της διαδώσεις το ευαγγέλιο, δεν πρόκειται να πιστέψει. Άρα ποια από τις δύο γυναίκες έχει καλή μοίρα; (Η χήρα έχει καλή μοίρα επειδή έχει αρχίσει να πιστεύει στον Θεό.) Όπως βλέπεις, επειδή οι κοσμικοί άνθρωποι θεωρούν πως η μοίρα της χήρας είναι κακή και επειδή εκείνη υποφέρει τόσο πολύ, αυτό την οδηγεί να αλλάξει κατεύθυνση και να αρχίσει να ακολουθεί ένα διαφορετικό μονοπάτι. Έτσι, αρχίζει να πιστεύει στον Θεό και να Τον ακολουθεί. Αυτό δεν σημαίνει πως έχει πλέον καλή μοίρα και ζει ευτυχισμένη; (Ναι.) Η κακή της μοίρα έχει μετατραπεί σε καλή. Αν λες πως έχει κακή μοίρα, τότε η μοίρα της στη ζωή θα πρέπει να είναι πάντα κακή· δεν μπορεί να την αλλάξει. Πώς γίνεται να άλλαξε τότε; Μήπως άλλαξε η μοίρα της όταν άρχισε να πιστεύει στον Θεό; (Όχι, οφείλεται στο ότι άλλαξαν οι απόψεις της για τα πράγματα.) Οφείλεται στο ότι άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τα πράγματα. Έχει αλλάξει το αντικειμενικό γεγονός της δικής της μοίρας; (Όχι.) […] Στην πραγματικότητα, έχει όντως αποκτήσει καλή μοίρα επειδή πλέον πιστεύει στον Θεό; Όχι απαραίτητα. Απλώς τώρα που πιστεύει στον Θεό έχει ελπίδα, νιώθει κάποια ικανοποίηση μέσα της, οι στόχοι που επιδιώκει έχουν αλλάξει, οι απόψεις της είναι διαφορετικές, και έτσι το περιβάλλον στο οποίο ζει της φέρνει ευτυχία, ικανοποίηση, χαρά και γαλήνη. Πλέον νιώθει πως η μοίρα της είναι πολύ καλή —πολύ καλύτερη από εκείνης της γυναίκας που δεν έχει μείνει χήρα. Τώρα μόνο συνειδητοποιεί πως ήταν εσφαλμένη η άποψη που είχε παλιά —ότι είχε, δηλαδή, κακή μοίρα. Τι συμπεραίνετε από αυτό; Υπάρχει “καλή μοίρα” και “κακή μοίρα”; (Όχι.) Όχι, δεν υπάρχει» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Καθώς διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε. Το αν η μοίρα του ανθρώπου είναι καλή ή κακή δεν μετριέται με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μας ούτε μπορεί να εκτιμηθεί από κοσμική οπτική. Οι άπιστοι θεωρούν ότι καλή μοίρα έχει όποιος τρώει καλά, ντύνεται καλά, και απολαμβάνει τον θαυμασμό και τη στήριξη των άλλων. Αντίθετα, θεωρούν ότι, αν είσαι πάμπτωχος όλη σου τη ζωή, και ζεις στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας και οι άλλοι σε περιφρονούν, ή αν βασανίζεσαι από αρρώστιες, δοκιμασίες και κακουχίες, τότε έχεις κακή μοίρα. Στην πραγματικότητα, για τον Θεό δεν υπάρχει καλή και κακή μοίρα. Είναι σαν το παράδειγμα της χήρας που έδωσε ο Θεός. Η χήρα, από εκεί που πίστευε αρχικά ότι είχε κακή μοίρα, έφτασε να πιστεύει ότι είχε καλή μοίρα. Παρόλο που το περιβάλλον όπου ζούσε δεν είχε αλλάξει, άλλαξε η οπτική της για τα πράγματα. Κατανόησε από τα λόγια του Θεού ότι, όσο καλά κι αν περνάνε όσοι έχουν μια ευτυχισμένη οικογένεια και μια άνετη ζωή, αν δεν προσέλθουν ενώπιον του Θεού και δεν αποδεχθούν τη σωτηρία Του, τελικά θα πάνε στην κόλαση. Επειδή βασανίστηκε, αποδέχθηκε το έργο του Θεού, και είχε την ευκαιρία να κατανοήσει την αλήθεια και να σωθεί. Είναι ο πιο ευλογημένος άνθρωπος, αλήθεια. Επειδή η οπτική της χήρας για τα πράγματα είχε αλλάξει, άλλαξε και η νοοτροπία της. Ωστόσο, επειδή εγώ δεν κατανοούσα την αλήθεια, πίστευα ότι το να έχει κανείς τη φήμη, το κέρδος και τον θαυμασμό των άλλων σήμαινε ότι έχει καλή μοίρα, και ότι το να παίρνει προαγωγή και να μπορεί να κάνει καθήκοντα επικεφαλής σήμαινε ότι έχει καλή μοίρα. Έτσι, κάθε φορά που με μετέθεταν, παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα. Συνειδητοποίησα ότι οι απόψεις μου για τα πράγματα ήταν πολύ παράλογες και στερούνταν λογικής. Στην πραγματικότητα, στον οίκο του Θεού, μετατίθεται κανείς με βάση τις ανάγκες του έργου, και οι μεταθέσεις αυτές σταθμίζονται σφαιρικά σύμφωνα με το επίπεδο και τις δεξιότητες των ανθρώπων. Το καθήκον που κάνει κάποιος δεν έχει καμία σχέση με το αν η μοίρα του είναι καλή ή κακή. Ακόμη κι αν δεν είχα μετατεθεί, αν δεν επιδίωκα την αλήθεια, και πάλι θα είχα αποκαλυφθεί και θα είχα αποκλειστεί. Παρόλο που έκανα καθήκον γενικών υποθέσεων, εφόσον επιδίωκα την αλήθεια και την αλλαγή της διάθεσής μου, μπορούσα ακόμα να έχω την ευκαιρία να σωθώ. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, μια ιεροκήρυκα που έκανε μαζί μου το καθήκον της. Είχε κάποια χαρίσματα, και αργότερα εξελέγη επικεφαλής της επαρχίας. Ωστόσο, πάντα επιδίωκε την υπόληψη και τη θέση κι έκανε πολλά πράγματα που διατάρασσαν και αναστάτωναν το έργο της εκκλησίας. Στο τέλος, αρνήθηκε πεισματικά να μετανοήσει, αποβλήθηκε από την εκκλησία κι έχασε την ευκαιρία της να σωθεί. Από αυτό βλέπουμε ότι, αν πιστεύεις στον Θεό χωρίς να επιδιώκεις την αλήθεια και να επιζητάς μια αλλαγή στη διάθεσή σου, ακόμη κι αν γίνεις επικεφαλής, ο Θεός και πάλι θα σε αποκαλύψει και θα σε αποκλείσει. Είναι ξεκάθαρο από αυτά τα παραδείγματα πως θεωρούσα ότι καλή μοίρα είναι ν’ απολαμβάνεις φήμη, κέρδος και τον θαυμασμό όλων, και ότι, αν πιστεύεις στον Θεό και παίρνεις προαγωγή και καταλαμβάνεις σημαντικά πόστα, έχεις καλή μοίρα, ενώ αν κάνεις ένα συνηθισμένο καθήκον στα παρασκήνια, αυτό σημαίνει ότι έχεις κακή μοίρα. Αυτή η άποψη είναι εξαιρετικά στρεβλή και δεν συμφωνεί καθόλου με την αλήθεια. Ο Θεός κανονίζει το περιβάλλον όπου ζει κάθε άνθρωπος με βάση τις ανάγκες του. Οι καλές προθέσεις του Θεού ενυπάρχουν σε όλα όσα βιώνουν οι άνθρωποι στη ζωή τους. Εγώ γεννήθηκα σε φτωχή οικογένεια και, παρόλο που μελετούσα σκληρά, δεν κατάφερνα να ξεχωρίσω από το πλήθος. Ενώ επιφανειακά έδειχνα να έχω κακή μοίρα, γι’ αυτό ακριβώς ήμουν σε θέση να προσέλθω ενώπιον του Θεού και να αποδεχθώ τη σωτηρία Του. Είχα ισχυρή επιθυμία για υπόληψη και θέση, άρα αν είχα ζήσει μια ζωή με πλούτη και θέση, θα επιδίωκα ακόμα περισσότερο τη φήμη και τα κέρδη. Τελικά, θα με είχαν παρασύρει οι πονηρές τάσεις και θα με είχε καταβροχθίσει ο Σατανάς. Μόνο αφότου βίωσα τόσες αναποδιές και αποτυχίες μπόρεσα να επιστρέψω στον Θεό, να αποδεχθώ το πότισμα και την παροχή των λόγων Του, και να κατανοήσω ορισμένες αλήθειες. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από το να αποκτά κανείς φήμη και κέρδη, και ν’ απολαμβάνει τον πλούτο και τη λάμψη του κόσμου. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, εξαιτίας της βαρηκοΐας μου, μου ανέθεσαν να κάνω καθήκοντα γενικών υποθέσεων. Ήταν κι αυτό η προστασία του Θεού για μένα. Είχα πολύ ισχυρή επιθυμία για υπόληψη και θέση· όποτε είχα την ευκαιρία να κάνω επίδειξη, πάντα εργαζόμουν για την υπόληψη και τη θέση. Θα ήταν πολύ εύκολο ν’ αρχίσω να βαδίζω στο μονοπάτι των αντίχριστων, ν’ αποκαλυφθώ και ν’ αποκλειστώ. Αν και είμαι βαρήκοη τώρα, ο οίκος του Θεού δεν μου στέρησε την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, αλλά μου ανατέθηκαν τα κατάλληλα καθήκοντα με βάση τη σωματική μου κατάσταση. Παρόλο που αυτό το καθήκον δεν είναι στην πρώτη γραμμή και ίσως οι άλλοι να μην το έχουν πολύ σε εκτίμηση, εμένα δεν μ’ εμποδίζει να επιδιώξω την αλήθεια. Την περίοδο που έκανα αυτό το καθήκον, αποκάλυψα μεγάλη διαφθορά. Κάποιες φορές ήμουν επιπόλαια και δεν είχα ευσυνειδησία, και μερικές φορές ενέδιδα στις σαρκικές ανέσεις και δεν ήμουν πρόθυμη να πληρώσω κάποιο τίμημα. Τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού, κατανόησα κάπως τη διεφθαρμένη διάθεσή μου· στη συνέχεια, όταν ενεργούσα, μπορούσα να επαναστατώ ενάντια στη σάρκα, να κάνω το καθήκον μου με την καρδιά μου και να είμαι ευσυνείδητη. Παράλληλα, έμαθα ν’ αναζητώ στα πάντα τις αλήθεια-αρχές, να είμαι ευσυνείδητη και να φροντίζω τις λεπτομέρειες ακόμη και στα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα. Μέσα από αυτά τα βιώματα, συνειδητοποίησα ότι, είτε είσαι επικεφαλής είτε κάνεις καθήκοντα γενικών υποθέσεων στον οίκο του Θεού, εφόσον επιδιώκεις την αλήθεια, θα έχεις ζωή-είσοδο και την ευκαιρία να σωθείς. Ο Θεός διευθέτησε τη μοίρα μου στη ζωή σύμφωνα με τις ανάγκες μου· όλα αυτά με ωφελούν. Το πρόβλημα ήταν ότι εγώ δεν ήμουν ικανοποιημένη· είχα πάντα τις δικές μου φιλοδοξίες και επιθυμίες, και δεν υποτασσόμουν στην κυριαρχία του Θεού. Αποτέλεσμα; Όχι μόνο υπέφερα τρομερά, αλλά ούτε κι έκανα καλά το καθήκον μου. Όταν άλλαξα οπτική, δεν ένιωθα πια τόσο δυστυχισμένη.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού και γνώρισα λίγο περισσότερο την οπτική πίσω από την επιδίωξή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Είναι σωστές ή λάθος οι σκέψεις και οι απόψεις εκείνων των ανθρώπων που λένε μονίμως πως έχουν κακή μοίρα; (Είναι λάθος.) Είναι προφανές πως αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν το συναίσθημα της αποκαρδίωσηςεπειδή φτάνουν στα άκρα. Νιώθουν αυτό το ακραίο συναίσθημα της αποκαρδίωσηςεξαιτίας των ακραίων σκέψεων και απόψεων που έχουν, και γι’ αυτό δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν σωστά τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή, δεν μπορούν να επιτελέσουν κανονικά τις λειτουργίες που πρέπει να επιτελέσουν οι άνθρωποι, ούτε να εκτελέσουν τα καθήκοντα, τις ευθύνες ή τις υποχρεώσεις τους ως δημιουργημένα όντα. […] Εξετάζουν τα ζητήματα και τους ανθρώπους από αυτήν την ακραία και εσφαλμένη σκοπιά, με αποτέλεσμα να ζουν, να βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα, και να φέρονται και να ενεργούν επανειλημμένα υπό την επίδραση και την επιρροή αυτού του αρνητικού συναισθήματος. Στο τέλος, όπως κι αν ζουν, φαίνονται τόσο κουρασμένοι που δεν μπορούν να νιώσουν τον παραμικρό ενθουσιασμό καθώς πιστεύουν στον Θεό και επιδιώκουν την αλήθεια. Όπως κι αν επιλέξουν να ζήσουν τη ζωή τους, δεν μπορούν να εκτελέσουν θετικά ή ενεργά το καθήκον τους, και παρόλο που πιστεύουν στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια, δεν επικεντρώνονται ποτέ στο να εκτελέσουν το καθήκον τους ολόκαρδα, ολόψυχα και με τρόπο που να ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Φυσικά, εννοείται πως δεν επιδιώκουν την αλήθεια ούτε ασκούνται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Γιατί συμβαίνει αυτό; Σε τελική ανάλυση, οφείλεται στη σταθερή τους πεποίθηση πως έχουν κακή μοίρα, πράγμα που τους κάνει να νιώθουν βαθιά αποκαρδίωση. Καταλήγουν εντελώς αποκαρδιωμένοι και ανίσχυροι, σαν ζωντανοί νεκροί, χωρίς ίχνος ζωτικότητας, χωρίς να εκδηλώνουν καμία θετική ή αισιόδοξη συμπεριφορά, πόσο μάλλον αποφασιστικότητα ή σθένος να αφοσιωθούν όσο πιστά οφείλουν στο καθήκον, στις ευθύνες και στις υποχρεώσεις τους. Αντίθετα, πασχίζουν απρόθυμα να βγάλουν ίσα ίσα την κάθε μέρα με μια στάση επιπόλαιη, χωρίς κανένα σκοπό και μες στη σύγχυση, ενώ η κάθε μέρα περνάει χωρίς καν να το καταλαβαίνουν. Δεν έχουν ιδέα για πόσο καιρό θα πηγαίνουν στα κουτουρού. Στο τέλος, η μόνη λύση είναι να επιπλήξουν τον εαυτό τους και να πουν: “Αχ, ας είναι, θα πηγαίνω στα κουτουρού για όσο αντέξω ακόμα. Αν έρθει η μέρα που δεν μπορώ να συνεχίσω πια και η εκκλησία θελήσει να με αποβάλει και να με αποκλείσει, τότε ας με αποκλείσει. Φταίει η κακή μου η μοίρα!” Βλέπεις, ακόμη κι αυτά που λένε δείχνουν πόσο αποθαρρυμένοι είναι. Αυτή η αποκαρδίωση δεν είναι μόνο μια απλή ψυχολογική διάθεση· έχει, προπαντός, ολέθρια επίδραση στις σκέψεις, στην καρδιά και στην επιδίωξη των ανθρώπων. Αν δεν μπορέσεις να αλλάξεις έγκαιρα και γρήγορα την αποκαρδίωση που έχεις, τότε όχι μόνο θα επηρεάσει ολόκληρη τη ζωή σου, μα θα την καταστρέψει και θα σε οδηγήσει στον θάνατό σου. Ακόμη κι αν όντως πιστεύεις στον Θεό, δεν θα είσαι σε θέση να αποκτήσεις την αλήθεια και να σωθείς, και στο τέλος θα χαθείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Όταν διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου, δηλαδή ότι ζούσα διαρκώς μέσα σε συναισθήματα απόγνωσης και παραπονιόμουν πως είχα κακή μοίρα, ήταν πολύ επικίνδυνη. Ήταν ακραίες σκέψεις αυτές και, αν δεν τις διόρθωνα, θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ. Αρχικά νόμιζα ότι, όταν ζούσα μέσα στην απόγνωση και παραπονιόμουν για την κακή μοίρα μου, απλώς ήμουν στενοχωρημένη και, αφού δεν είχα εγκαταλείψει το καθήκον μου, δεν θεωρούσα ότι επρόκειτο για κακή πράξη. Μόνο τώρα πια συνειδητοποιούσα ότι η ουσία τού να ζει κανείς μέσα σε συναισθήματα απόγνωσης είναι δυσαρέσκεια για την κυριαρχία του Θεού· αποτελεί σιωπηρή αντίσταση ενάντια στον Θεό. Αν δεν μετανοούσα ποτέ, δεν θα μπορούσα ποτέ να αποκτήσω την αλήθεια και να σωθώ. Στο τέλος, απλώς θα καταστρεφόμουν. Οι συνέπειες είναι πολύ τρομακτικές! Σκέφτηκα ότι, πριν αρχίσω να πιστεύω στον Θεό, ήμουν δυσαρεστημένη με τη μοίρα που είχε κανονίσει για μένα Εκείνος, επειδή στον έξω κόσμο ήμουν πάντα αποτυχημένη. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, δεν σταμάτησα να επιδιώκω τον θαυμασμό των άλλων. Όταν δεν μπορούσα να διακριθώ στο καθήκον μου, ένιωθα δυστυχισμένη. Παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα, και ζούσα σε κατάσταση αρνητικότητας και εξαχρείωσης. Παρόλο που έκανα το καθήκον μου, δεν είχα κίνητρο. Ήμουν παθητική, τεμπέλιαζα στο καθήκον μου και ήμουν επιπόλαιη. Συχνά έκανα λάθη, κι έτσι προκαλούσα προβλήματα και αναστάτωση στους αδελφούς και τις αδελφές μου, και καθυστερούσα την ίδια μου τη ζωή-είσοδο. Αν δεν άλλαζα κατάσταση, θα έχανα το έργο του Αγίου Πνεύματος, το καθήκον μου και, τελικά, την ευκαιρία μου να σωθώ. Μόλις το κατάλαβα αυτό, ένιωσα έναν επίμονο φόβο. Προσευχήθηκα με σοβαρότητα στον Θεό: «Θεέ μου, τόσα χρόνια είμαι αδιάλλακτη και αποστρέφομαι την αλήθεια. Διαρκώς παραπονιέμαι για την κακή μοίρα μου και δεν μπορώ να ξεφύγω από τα ακραία συναισθήματά μου. Τώρα μόνο συνειδητοποιώ ότι η οπτική της επιδίωξής μου είναι εσφαλμένη. Είμαι πρόθυμη να μετανοήσω ενώπιόν Σου, να επιδιώξω σοβαρά την αλήθεια και να κάνω σωστά το καθήκον μου».

Αργότερα, συλλογίστηκα τα εξής: Ποια ήταν η βαθύτερη αιτία που ζούσα μέσα σε τέτοια δυστυχία τόσα χρόνια; Διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Τι χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κρατά τους ανθρώπους αυστηρά στον έλεγχό του; (Τη φήμη και το κέρδος.) Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και κάνοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά. Αν εξετάσουμε τώρα τις ενέργειες του Σατανά, δεν είναι τα ύπουλα κίνητρά του άκρως μισητά; Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να δείτε ακόμα καθαρά τα ύπουλα κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι χωρίς φήμη και κέρδος η ζωή δεν θα είχε νόημα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γινόταν σκοτεινό, θολό και ζοφερό. Όμως, σιγά-σιγά, μια μέρα, θα αναγνωρίσετε όλοι σας τι πελώρια δεσμά που βάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους είναι η φήμη και το κέρδος. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στον έλεγχο του Σατανά και θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στα δεσμά που σου έβαλε ο Σατανάς. Όταν επιθυμήσεις να απελευθερωθείς από όλα αυτά τα πράγματα που σου έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, θα κόψεις πλήρως όλους τους δεσμούς με τον Σατανά κι επίσης, θα μισήσεις πραγματικά όλα εκείνα που σου έχει επιφέρει. Μόνο τότε θα έχεις πραγματική αγάπη και λαχτάρα για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι όλον τον πόνο που είχα υπομείνει τόσα χρόνια τον είχε προκαλέσει ο Σατανάς. Ο Σατανάς με δελέασε και μ’ έβλαψε με τη φήμη και το κέρδος· απ’ όταν ήμουν παιδί, μ’ έκανε να επιδιώκω να ξεχωρίσω από το πλήθος και ν’ αλλάξω τη μοίρα μου. Όταν πήγαινα σχολείο, οι δάσκαλοί μου μου έλεγαν: «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής», «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω» και «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». Αποδεχόμουν αυτούς τους κανόνες επιβίωσης και πίστευα εσφαλμένα ότι, αν είχα φήμη και κέρδος, θα είχα τα πάντα και, εφόσον εργαζόμουν σκληρά, υπέφερα περισσότερο και πλήρωνα υψηλότερο τίμημα, θα είχα ένα καλό μέλλον και θα μπορούσα ν’ απολαύσω όλα τα πλούτη και την ευημερία του κόσμου. Μελέτησα σκληρά πάνω από δέκα χρόνια, ώστε να αποκτήσω φήμη και κέρδος και να με θαυμάζουν οι άλλοι. Στο τέλος, όμως, και πάλι απέτυχα. Δεν ήμουν πρόθυμη ν’ αποδεχθώ τη μοίρα μου, οπότε άρχισα να κάνω υπερωρίες, μελετώντας για να μάθω πώς να γίνω στατιστικολόγος. Στο τέλος, όχι μόνο απέτυχα ν’ αλλάξω τη μοίρα μου, αλλά και έκανα λάθος στη δουλειά, επειδή είχα πιέσει τον εαυτό μου πέρα από τα όριά του. Έπαθα σοκ και, ως αποτέλεσμα, εμφάνισα νευροαισθητήρια βαρηκοΐα. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, ανυπομονούσα να έχω γρήγορα κέρδη όταν έκανα το καθήκον μου, ξενυχτούσα για το έργο, χωρίς να νοιάζομαι για την υγεία μου, ώστε να μη με περιφρονούν οι άλλοι. Τελικά, η βαρηκοΐα μου επιδεινώθηκε, και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω κανονικά με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Μπορούσα μόνο να κάνω έργο γενικών υποθέσεων στα παρασκήνια και βασανιζόμουν πολύ, επειδή δεν είχα τον θαυμασμό των άλλων. Η φήμη και το κέρδος ήταν σαν αλυσίδες γύρω μου που μ’ εμπόδιζαν ν’ απελευθερωθώ. Σκέφτηκα ότι οι άπιστοι βάζουν τη φήμη και το κέρδος πάνω κι απ’ την ίδια τη ζωή. Κάποιοι άνθρωποι, όταν δεν καταφέρνουν να μπουν στο πανεπιστήμιο ή αποτυγχάνουν στην καριέρα τους, δεν μπορούν ν’ αντέξουν το πλήγμα και παθαίνουν νευρικό κλονισμό ή ακόμη και πέφτουν από το μπαλκόνι και αυτοκτονούν. Ίδια ήμουν κι εγώ. Όταν δεν μπορούσα να ικανοποιήσω τη φιλοδοξία και την επιθυμία μου να επιδιώκω τον θαυμασμό των άλλων, όλο παραπονιόμουν ότι ο Θεός δεν είχε κανονίσει μια καλή μοίρα για μένα. Ζούσα σε κατάσταση απόγνωσης και εγκατέλειψα την προσπάθεια —μέχρι που σκέφτηκα να βάλω ένα τέλος σε όλα. Αν δεν υπήρχε η προστασία του Θεού, ίσως να είχα καταντήσει σαν κι εκείνους τους απίστους. Τελικά, είδα ξεκάθαρα ότι οι κανόνες επιβίωσης που μου είχε ενσταλάξει ο Σατανάς δεν ήταν θετικά πράγματα. Αυτά μ’ έκαναν ν’ ανησυχώ για την υπόληψη και τη θέση και, όταν δεν μπόρεσα να τ’ αποκτήσω, απομακρύνθηκα από τον Θεό, Τον πρόδωσα, Του αντιστάθηκα και, τελικά, διακινδύνευσα να χάσω την ευκαιρία μου να σωθώ. Αυτή ήταν η μοχθηρή πρόθεση του Σατανά να διαφθείρει τους ανθρώπους. Αν συνέχιζα έτσι, αργά ή γρήγορα θα αποκλειόμουν. Μετάνιωνα που ήμουν τόσο τυφλή και ανόητη, και που τόσα χρόνια μ’ έβλαπτε ο Σατανάς. Πήρα την απόφαση στο εξής να επαναστατήσω απόλυτα εναντίον του Σατανά και να ζω σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, χωρίς πια να επιδιώκω την υπόληψη και τη θέση.

Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού και κατάλαβα τις προθέσεις Του. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ποια στάση θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι ως προς τη μοίρα; Θα πρέπει να συμμορφώνεσαι με τις διευθετήσεις του Δημιουργού, και να αναζητάς ενεργά και επιμελώς τον σκοπό και το νόημα που κρύβεται πίσω απ’ τη διευθέτηση όλων αυτών των πραγμάτων από τον Δημιουργό, ώστε να καταφέρεις να κατανοήσεις την αλήθεια, να επιτελείς τις σπουδαιότερές σου λειτουργίες σε αυτήν τη ζωή που έχει κανονίσει για σένα ο Θεός, να εκπληρώνεις τα καθήκοντα, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις σου ως δημιουργημένο ον, και να φροντίσεις η ζωή σου να έχει μεγαλύτερο νόημα και μεγαλύτερη αξία, μέχρι να σε αποδεχτεί ο Δημιουργός και να σε θυμάται. Ακόμα καλύτερο θα ήταν, φυσικά, αν μπορούσες να εργαστείς σκληρά για να φτάσεις στη σωτηρία μέσω της αναζήτησης και της αποδοχής της αλήθειας —αυτό θα ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, σε ό,τι αφορά τη μοίρα, η πιο ορθή στάση που θα πρέπει να έχει η δημιουργημένη ανθρωπότητα δεν είναι να την κρίνει και να την ορίζει αυθαίρετα, ούτε να χρησιμοποιεί ακραίες μεθόδους για να την αντιμετωπίσει. Ακόμη λιγότερο θα πρέπει, φυσικά, να προσπαθούν οι άνθρωποι να αντισταθούν στη μοίρα τους, να την απορρίψουν ή να την αλλάξουν. Αντίθετα, θα πρέπει να την αντιλαμβάνονται με την καρδιά τους, να την αναζητούν, να την εξερευνούν και να συμμορφώνονται με αυτήν, και μετά να την αντιμετωπίζουν θετικά. Τέλος, στο περιβάλλον διαβίωσης και στο ταξίδι ζωής που διαμορφώνει για σένα ο Θεός, θα πρέπει να αναζητάς τον τρόπο διαγωγής που σου διδάσκει Εκείνος, καθώς και το μονοπάτι που απαιτεί να ακολουθήσεις. Θα πρέπει επίσης να βιώνεις κατ’ αυτόν τον τρόπο τη μοίρα που έχει κανονίσει για σένα ο Θεός· έτσι, στο τέλος θα είσαι ευλογημένος» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Από τα λόγια του Θεού βρήκα ένα μονοπάτι. Ο Θεός απαιτεί να μένω προσηλωμένη στη θέση που έχω ως δημιούργημα και να κάνω το καθήκον προσγειωμένα. Σκέφτομαι ότι οι καλές προθέσεις του Θεού ενυπάρχουν σε οποιοδήποτε καθήκον κι αν κάνω και πρέπει να το αποδεχθώ από τον Θεό. Είτε μπορώ να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων είτε όχι, δεν είμαι παρά ένα μικροσκοπικό δημιούργημα· είναι αρκετό για μένα να εκπληρώνω τη λειτουργία μου ως δημιούργημα. Μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στη μοίρα που έχει κανονίσει ο Θεός για μένα.

Πλέον, μπορώ να υποτάσσομαι πρόθυμα και μαθαίνω να κάνω το καθήκον μου με την καρδιά μου και να είμαι ευσυνείδητη καθώς το κάνω. Ασκούμαι στο ν’ αναζητώ τις αλήθεια-αρχές στα πάντα και να ενεργώ σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αν δεν καταλαβαίνω κάτι, αναζητώ περισσότερη συναναστροφή από τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αν κάνω λάθη στο καθήκον μου, αναζητώ και συνοψίζω έγκαιρα τις αιτίες, κάνω αυτοκριτική για τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου και διορθώνω τα σφάλματά μου το συντομότερο δυνατόν. Όταν ασκούμαι με αυτόν τον τρόπο, νιώθω γαλήνη και ηρεμία στην καρδιά μου. Σιγά σιγά, σταμάτησα να δεσμεύομαι από την άποψη ότι η μοίρα μου είναι κακή, και η κατάστασή μου βελτιώνεται διαρκώς. Αυτά είναι τα αποτελέσματα που είχαν πάνω μου η διαφώτιση και η καθοδήγηση των λόγων του Θεού. Δόξα Σοι ο Παντοδύναμος Θεός!