Από της Αν Σια, Κίνα

Τον Μάιο του 2011, η μητέρα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Θεού. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι ουρανοί και η γη και όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν από τον Θεό, ότι και η ανθρωπότητα πλάστηκε από τον Θεό, και ότι είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να πιστεύουν οι άνθρωποι στον Θεό και να Τον λατρεύουν. Αφού ερεύνησα για λίγο καιρό, αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού. Επειδή το ΚΚΚ συλλαμβάνει και διώκει τους πιστούς στον Θεό, ο μπαμπάς, ο παππούς και η γιαγιά μου, φοβούμενοι μη μπλέξουν, εναντιώνονταν ανέκαθεν στη μητέρα μου και την δίωκαν για την πίστη της, οπότε δεν τολμούσα να αφήσω την οικογένειά μου να μάθει για τη δική μου πίστη στον Θεό.

Στα τέλη του 2012, συνελήφθην επειδή κήρυττα το ευαγγέλιο· ήμουν 19 χρονών τότε. Παρόλο που η αστυνομία δεν βρήκε αποδεικτικά στοιχεία για την πίστη μου, κρατήθηκα παράνομα για 32 ώρες. Αφέθηκα ελεύθερη μόνο όταν η οικογένειά μου χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις της. Ο παππούς και ο θείος μου ήρθαν να με πάρουν. Στον δρόμο, ο θείος μου είπε: «Ο παππούς και η γιαγιά σου κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να σε αναθρέψουν, κι όμως πρέπει να ανησυχούν συνέχεια για σένα ακόμα και σ’ αυτήν την ηλικία. Μόλις έμαθε η γιαγιά σου ότι σε συνέλαβαν, αγχώθηκε τόσο που έχασε τον ύπνο της». Βλέποντας τα άσπρα μαλλιά του παππού μου, ένιωσα έναν πόνο στην καρδιά. Όταν έφτασα σπίτι, είδα τη γιαγιά και τις θείες μου να κάθονται στην αυλή. Η γιαγιά μου έδειξε με τρεμάμενο δάχτυλο προς το μέρος μου και είπε: «Για πες μου, ακολουθείς τη μητέρα σου στην πίστη στον Θεό;» Η θεία μου είπε περιπαικτικά: «Δεν μπορείς να μας λυπηθείς και να σταματήσεις να μας ανησυχείς; Η αστυνομία ήρθε μέχρι την πόρτα σου. Ακόμα κι αν δεν ντρέπεσαι εσύ, ντρέπομαι εγώ για λογαριασμό σου! Τώρα ντρόπιασες όλη την οικογένεια. Πώς μπορείς να μη μας σκέφτεσαι καθόλου;» Η γιαγιά μου είπε με τρεμάμενη φωνή: «Αυτήν τη φορά, χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν η θεία και ο θείος σου τις διασυνδέσεις τους για να σε βγάλουν έξω. Διαφορετικά, η αστυνομία θα σε είχε στείλει φυλακή. Δεν θα πιστεύεις πια στον Θεό!» Οι θείες μου είπαν επίσης κάποια πράγματα που βλασφημούσαν και καταδίκαζαν τον Θεό. Καθώς τις άκουγα να με μαλώνουν, ένιωθα λες και είχα κάνει κάποιο τρομερό λάθος και δεν μπορούσα να τους κοιτάξω στα μάτια. Ένιωθα, επίσης, τόσο αδικημένη. Η πίστη στον Θεό είναι ξεκάθαρα καλό πράγμα, αλλά εκείνοι με μάλωναν λες και είχα διαπράξει κάποιο φρικτό έγκλημα. Προσευχόμουν ακατάπαυστα στον Θεό, ζητώντας Του να προστατέψει την καρδιά μου. Τότε, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ως μέλη του ανθρώπινου γένους και πιστοί Χριστιανοί, αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση όλων μας να προσφέρουμε ως θυσία τον νου και το σώμα μας για την εκπλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό, διότι ολόκληρη η ύπαρξή μας προήλθε από τον Θεό, και υπάρχει χάρη στην κυριαρχία του Θεού. Αν ο νους και το σώμα μας δεν είναι αφοσιωμένα στην ανάθεση από τον Θεό και στον δίκαιο σκοπό της ανθρωπότητας, τότε οι ψυχές μας θα αισθάνονται ντροπή ενώπιον αυτών που μαρτύρησαν για την ανάθεση από τον Θεό, και ακόμα πιο μεγάλη ντροπή ενώπιον του Θεού, που μας τα παρείχε όλα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας). Σκέφτηκα μέσα μου: «Σωστά, η ζωή μου προέρχεται από τον Θεό. Το να κηρύττω το ευαγγέλιο και να καταθέτω μαρτυρία για τα λόγια του Θεού σε περισσότερους ανθρώπους ώστε να μπορέσουν να αποδεχτούν τη σωτηρία του Θεού είναι το πιο δίκαιο πράγμα απ’ όλα! Αλλά επειδή συνελήφθην για την πίστη μου και προκάλεσα ανησυχία και μπελάδες στην οικογένειά μου, ένιωθα λες και τους είχα φορτώσει με έγνοιες και ντροπή, σαν να είχα κάνει κάτι κακό. Δεν ξεχώριζα καθόλου το σωστό από το λάθος! Η πίστη στον Θεό και το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το πιο δίκαιο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς. Πρέπει να έχω τις δικές μου πεποιθήσεις όσον αφορά την πίστη». Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν ένιωθα πια περιορισμένη.

Λίγες μέρες αργότερα, το ΚΚΚ άρχισε να διαδίδει αβάσιμες φήμες και πλάνες στην τηλεόραση, στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και στο διαδίκτυο για να συκοφαντήσει την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, και άρχισε να συλλαμβάνει μαζικά χριστιανούς από την Εκκλησία. Από τότε που η οικογένειά μου άκουσε αυτές τις αβάσιμες φήμες, άρχισε να με παρακολουθεί. Με έπαιρναν συχνά τηλέφωνο για να ελέγξουν πού βρισκόμουν και προσπαθούσαν συχνά να με μεταπείσουν για την πίστη μου. Ο παππούς μου έλεγε: «Ξέρεις πόσοι από αυτούς που συνελήφθησαν αυτήν τη φορά έχουν καταδικαστεί; Κάποιοι έφαγαν πάνω από δέκα χρόνια και αυτό επηρεάζει ακόμα και τις οικογένειές τους —οι ηλικιωμένοι χάνουν τα επιδόματά τους και τα παιδιά δεν μπορούν να πάνε σχολείο. Τι καλό έχει η πίστη στον Θεό; Θα σε συλλάβουν και θα σε καταδικάσουν ανεξαρτήτως ηλικίας. Ακριβώς βόρεια από ’δώ, κάποια στην ηλικία σου καταδικάστηκε σε τρία χρόνια. Όλοι νομίζαμε ότι ο φόνος ήταν το χειρότερο έγκλημα κι ότι επέφερε τη βαρύτερη ποινή, αλλά οι ποινές για την πίστη στον Θεό είναι αυστηρότερες κι από αυτές για φόνο!» Αργότερα, όποτε πήγαινα στο σπίτι του παππού μου, μου έλεγε κατά καιρούς: «Δεν μπορείς να πιστεύεις στον Θεό, ακούς; Δεν είδες στην τηλεόραση; Λένε πως, όταν κάποιος πιστεύει στον Παντοδύναμο Θεό, τρεις γενιές της οικογένειάς του θα υποφέρουν γι’ αυτό. Θα επηρεαστούν οι δουλειές των θείων σου, και θα δημιουργηθεί πρόβλημα στον μικρότερο αδελφό και την αδελφή σου όταν προσπαθήσουν να μπουν στο πανεπιστήμιο. Πώς να μη σου κρατήσουν κακία μετά; Για το καλό σου σ’ τα λέω αυτά!» Θυμάμαι που μου είπε κάποτε η θεία μου: «Δεν έχεις ιδέα πόσο δύσκολο ήταν να σε μεγαλώσουμε όταν ήσουν παιδί. Αρρώστησες πολλές φορές και παραλίγο να πεθάνεις. Η γιαγιά σου ήταν αυτή που δεν έφευγε ποτέ από το πλευρό σου και σε φρόντιζε μέρα νύχτα. Κατέθεσε την ψυχή της για σένα. Είχες βαριά αναιμία τότε και δεν υπήρχε αίμα στην τράπεζα αίματος. Ο παππούς σου ήταν αυτός που σου έδωσε αίμα. Τώρα που μεγάλωσες, θα συνεχίσεις να τους προκαλείς ανησυχία;» Ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ο παππούς και η γιαγιά μου με είχαν αναθρέψει· με φρόντιζαν και έκαναν θυσίες για μένα. Είχα πια μεγαλώσει, κι όμως συνέχιζα να τους κάνω να ανησυχούν. Ένιωθα πως δεν είχα καθόλου συνείδηση. Μια άλλη φορά που πήγα σπίτι, ο παππούς μου μου είπε: «“Οι γονείς σου σου έδωσαν το σώμα σου”. Ακόμα κι αν δεν σκέφτεσαι τον εαυτό σου, πρέπει να σκεφτείς την οικογένειά σου. Αν σε συλλάβουν μια μέρα για την πίστη σου και χρειαστεί να υποφέρεις στη φυλακή, πώς να μη ραγίσει η καρδιά μας και να μην στενοχωρηθούμε;» Καθώς τον άκουγα να το λέει αυτό, με κατέκλυσε ένα κύμα ανάμεικτων συναισθημάτων. Ένιωθα ότι τους έκανα να ανησυχούν τόσο πολύ και ότι δεν υπολόγιζα καθόλου τα συναισθήματά τους, σαν να είχαν πάει χαμένες όλες οι προσπάθειές τους να με αναθρέψουν. Ένιωθα πολύ αδύναμη, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, όσο περισσότερο ανησυχεί η οικογένειά μου για μένα, τόσο περισσότερο νιώθω ότι τους χρωστάω. Ξέρω ότι είναι καλό να πιστεύω σ’ Εσένα, αλλά η καρδιά μου πονάει ακόμα τόσο πολύ. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με!» Μετά την προσευχή μου, σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Ο Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο και έφερε τον άνθρωπο, ένα ζωντανό ον στο οποίο έδωσε ζωή, μέσα του. Με τη σειρά του, ο άνθρωπος κατέληξε να έχει γονείς και συγγενείς, και δεν ήταν πλέον μόνος. Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος αντίκρισε αυτόν τον υλικό κόσμο, ήταν προορισμένος να υπάρξει μέσα στον προκαθορισμό του Θεού. Είναι η ανάσα της ζωής από τον Θεό που υποστηρίζει κάθε ζωντανό ον ξεχωριστά καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής του μέχρι την ενηλικίωση. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, κανείς δεν νιώθει ότι ο άνθρωπος υπάρχει και αναπτύσσεται υπό τη φροντίδα του Θεού· αντιθέτως, πιστεύουν ότι ο άνθρωπος αναπτύσσεται υπό τη χάρη της γονικής ανατροφής και ότι την ανάπτυξή του την οδηγεί το ίδιο το ζωτικό του ένστικτο. Αυτό συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποιος του έδωσε τη ζωή ή από πού προήλθε αυτή, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο το ζωτικό ένστικτο δημιουργεί θαύματα. Γνωρίζει μόνο ότι η τροφή είναι η βάση πάνω στην οποία συνεχίζεται η ζωή του, ότι η επιμονή είναι η πηγή της ύπαρξης της ζωής του και ότι οι πεποιθήσεις που έχει στο μυαλό του είναι το κεφάλαιο από το οποίο εξαρτάται η επιβίωσή του. Ο άνθρωπος αγνοεί παντελώς τη χάρη και την πρόνοια του Θεού, και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο χαραμίζει τη ζωή που του χάρισε ο Θεός… Ούτε ένας άνθρωπος, τον οποίο ο Θεός φροντίζει μέρα-νύχτα, δεν παίρνει την πρωτοβουλία να Τον λατρεύει. Ο Θεός απλώς κάνει το έργο πάνω στον άνθρωπο, για τον οποίο δεν υπάρχει καμία προσδοκία, όπως Εκείνος έχει σχεδιάσει. Το κάνει με την ελπίδα ότι μια μέρα ο άνθρωπος θα ξυπνήσει από το όνειρό του και θα συνειδητοποιήσει ξαφνικά την αξία και τη σημασία της ζωής, το τίμημα το οποίο έχει πληρώσει ο Θεός για όλα όσα του έχει δώσει και την ανυπομονησία με την οποία ο Θεός λαχταρά απελπισμένα να επιστρέψει σε Εκείνον ο άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου προέρχεται από τον Θεό. Παρόλο που ο παππούς και η γιαγιά μου με ανέθρεψαν, ο Θεός ήταν Αυτός που με πρόσεχε και με προστάτευε πάντα από το παρασκήνιο. Μια φορά, όταν ήμουν μικρή, έφαγα κατά λάθος ποντικοφάρμακο. Η οικογένειά μου με πήγε σε τρία νοσοκομεία, αλλά κανένα δεν δεχόταν να με αναλάβει· είπαν απλώς στην οικογένειά μου να ετοιμάσει την κηδεία μου. Ο παππούς μου ήταν γιατρός, αλλά ακόμα κι εκείνος ήταν ανήμπορος. Τελικά, ένα νοσοκομείο δέχτηκε απρόθυμα να προσπαθήσει να με σώσει, και αφού μου παρείχαν επείγουσα θεραπεία, επέζησα ως εκ θαύματος. Μια άλλη φορά, έπαθα οξεία εντερική απόφραξη. Ο γιατρός συμβούλεψε να μην κάνουμε μαλάξεις, λέγοντας ότι θα έκανε την απόφραξη χειρότερη. Ήμουν ένα βήμα πριν το χειρουργείο, αλλά η γιαγιά μου μου έκανε μαλάξεις στο στομάχι και κατάφερε όντως να ξεμπλοκάρει το έντερο. Ο λόγος που είμαι ζωντανή και υγιής σήμερα οφείλεται εξ ολοκλήρου στην θαυμαστή προστασία του Θεού. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων για τη σωτηρία του Θεού, αντί να τα αποδίδω όλα στον παππού και τη γιαγιά μου. Μόλις το κατάλαβα αυτό, δεν ένιωθα πια υποχρεωμένη απέναντί τους. Έναν μήνα αργότερα, έμαθα ότι η εκκλησία χρειαζόταν άτομα να συνεργαστούν στο ευαγγελικό έργο, οπότε παραιτήθηκα από τη δουλειά μου και έπεσα με τα μούτρα σ’ αυτό.

Το απόγευμα της 22ας Οκτωβρίου του 2013, με κατέδωσε ένας κακός άνθρωπος ενώ βρισκόμουν σε συνάθροιση και με συνέλαβαν ξανά. Κρατήθηκα για 15 μέρες και μου επιβλήθηκε πρόστιμο χίλια γιουάν. Ο μπαμπάς μου ήρθε να με πάρει. Στον δρόμο για το σπίτι, το πρόσωπό του ήταν βλοσυρό και ήταν εντελώς αμίλητος. Όσο πιο αμίλητος ήταν, τόσο περισσότερο φοβόμουν· έμοιαζε με την ηρεμία πριν την καταιγίδα. Προσευχήθηκα μέσα μου: «Θεέ μου, δεν ξέρω τι πρόκειται να αντιμετωπίσω. Σε παρακαλώ προστάτεψέ με. Όσο κι αν μου επιτεθεί η οικογένειά μου, εγώ πρέπει να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου για Σένα!» Μόλις φτάσαμε στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, ο μπαμπάς μου μου φώναξε: «Η αστυνομία μού είπε —αυτός στον οποίο πιστεύεις είναι απλώς ένας άνθρωπος! Σας έχουν εξαπατήσει όλους, κι όμως εσείς είστε ακόμα τόσο εμμονικοί!» Έγινα έξω φρενών όταν τον άκουσα να το λέει αυτό, οπότε ανταπάντησα: «Εσύ πίστευες κάποτε στον Κύριο Ιησού. Δεν ήταν κι Εκείνος άνθρωπος εξωτερικά; Είχε, όμως, θεϊκή ουσία και μπορούσε να κάνει το έργο του Θεού». Ο μπαμπάς μου με έδειξε με το δάχτυλο και είπε: «Εμμονική! Τελείως εμμονική! Η αστυνομία είπε ότι είστε οργάνωση…» Τον διέκοψα, ρωτώντας: «Τι είναι οργάνωση; Η οργάνωση δημιουργείται από ανθρώπους· είναι μια ομάδα που κάνει συναλλαγές για τους δικούς της σκοπούς και συμφέροντα. Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού δημιουργήθηκε μέσα από το έργο του Θεού. Εμείς απλώς μαζευόμαστε για να διαβάσουμε τα λόγια του Θεού, να λατρέψουμε τον Θεό, να μιλήσουμε για τη γνώση του εαυτού μας και να κάνουμε συναναστροφή πάνω στις προθέσεις του Θεού. Δεν έχει καμία σχέση με οργάνωση. Το να αποκαλείς την εκκλησία του Θεού οργάνωση είναι απλώς σύγχυση εννοιών. Αυτό θα έλεγε ένας μπερδεμένος άνθρωπος. Ένας έξυπνος άνθρωπος θα το ερευνούσε μόνος του και δεν θα άκουγε απλώς τυφλά αυτές τις ανοησίες». Αλλά προς έκπληξή μου, ο παππούς μου με έδειξε κι εκείνος με το δάχτυλο και είπε: «Κοίτα γύρω σ’ αυτό το χωριό! Υπάρχει κανένας άλλος σαν εσένα; Να πιστεύει στον Θεό σε τόσο νεαρή ηλικία! Μας ντρόπιασες τελείως!» Η γιαγιά και ο θείος μου πετάχτηκαν κι αυτοί, μαλώνοντάς με επίσης. Ο μπαμπάς μου ρώτησε επιτακτικά: «Φαίνεται να ξέρεις πολλά. Πόσον καιρό πιστεύεις; Πού κάνετε τις συναθροίσεις σας;» Νόμιζα ότι η οικογένειά μου θα ανησυχούσε υπερβολικά για μένα αφού ήμουν κλεισμένη μέσα για μισό μήνα, αλλά η σκηνή που αντίκρισα έκανε την καρδιά μου να παγώσει. Πώς είχαν γίνει έτσι οι συγγενείς μου που κάποτε ήταν τόσο στοργικοί; Το σπίτι έμοιαζε παγωμένο σαν φυλακή. Μόνο και μόνο για την πίστη μου στον Θεό, η ίδια μου η οικογένεια με απομόνωνε και συσπειρωνόταν εναντίον μου. Κανείς δεν με καταλάβαινε και κανείς δεν νοιαζόταν για το πώς ένιωθα. Ένιωθα ότι το μονοπάτι της πίστης ήταν πολύ δύσκολο, και έγινα απίστευτα αρνητική και αδύναμη. Ο μπαμπάς μου, ντροπιασμένος για μένα, με κλείδωνε στο δωμάτιό μου κάθε μέρα. Όταν οι άνθρωποι στο χωριό έμαθαν ότι είχα συλληφθεί για την πίστη μου, μερικοί στέκονταν έξω από το σπίτι μας για να κοροϊδέψουν και να κουτσομπολέψουν. Μερικά άτακτα παιδιά φώναζαν μάλιστα: «Είναι σπίτι η πιστή; Ήρθε η αστυνομία!» Ένα βράδυ, ο μπαμπάς μου άρχισε να με μαλώνει πάλι, λέγοντας ότι όλη η οικογένεια δεν μπορούσε να βγει στον κόσμο από την ντροπή εξαιτίας μου. Μετά, καθόταν απλώς στο δωμάτιο, καπνίζοντας σκυθρωπός και σιωπηλός. Λίγο αργότερα, άκουσα τους πνιγμένους λυγμούς του. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ακούσει τον μπαμπά μου να κλαίει. Κι όταν τον άκουσα να κλαίει, με πήραν κι εμένα τα κλάματα. Σκέφτηκα: «Η πίστη μου είχε τόσο αρνητικό αντίκτυπο στην οικογένειά μου. Ο παππούς και η γιαγιά μου είναι ήδη τόσο μεγάλοι, κι όμως πρέπει ακόμα να ανησυχούν για μένα. Επιπλέον, αυτή είναι η δεύτερη φορά που συλλαμβάνομαι. Αν συνεχίσω να εμμένω στην πίστη μου και συλληφθώ ξανά, πώς θα μπορέσει να το αντέξει η οικογένειά μου; Ίσως θα έπρεπε απλώς να εγκαταλείψω την πίστη μου, να βρω μια δουλειά και να επικεντρωθώ απλώς στο να βγάζω χρήματα, και τουλάχιστον να τους καθησυχάσω». Αυτή η σκέψη μού προκάλεσε τρομερό πόνο και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, θέλω να πιστεύω σ’ Εσένα, αλλά η οικογένειά μου δεν σταματά να με διώκει και να με εμποδίζει, και νιώθω τόσο αδύναμη. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με!» Μετά την προσευχή μου, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όλα όσα σου συμβαίνουν είναι μια μεγάλη δοκιμασία και η στιγμή που ο Θεός σε χρειάζεται για να καταθέσεις μαρτυρία. Αν και μπορεί να φαίνονται σαν κάτι ασήμαντο εξωτερικά, όταν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, δείχνουν εάν αγαπάς τον Θεό ή όχι. Εάν Τον αγαπάς, θα είσαι σε θέση να παραμείνεις σταθερός στη μαρτυρία σου για Εκείνον και αν δεν έχεις κάνει πράξη το να αγαπάς τον Θεό, αυτό δείχνει ότι δεν είσαι κάποιος που κάνει την αλήθεια πράξη, ότι είσαι χωρίς την αλήθεια, και χωρίς ζωή, ότι είσαι άχυρο!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι αυτά τα πράγματα μου είχαν συμβεί με την άδειά Του. Έτσι με δοκίμαζε, για να δει αν θα έμενα προσκολλημένη στην πίστη μου και σταθερή στη μαρτυρία μου, ή θα συμβιβαζόμουν με τον Σατανά. Μπροστά στις επιθέσεις της οικογένειάς μου και τα κουτσομπολιά των γειτόνων, και ειδικά όταν άκουσα τον μπαμπά μου να κλαίει, θεώρησα ότι έφταιγε η πίστη μου που οι δικοί μου είχαν γίνει αντικείμενο χλευασμού και ανησυχούσαν για μένα. Σκέφτηκα τότε να εγκαταλείψω την πίστη μου —δεν συμβιβαζόμουν έτσι με τον Σατανά; Αν οι δικοί μου ανησυχούσαν πραγματικά μήπως πίστευα σε λάθος πράγματα, θα έπρεπε να με είχαν βοηθήσει να το εξετάσω και να ερευνήσω αν αυτό που πίστευα ήταν η αληθινή οδός. Αλλά εκείνοι απλώς μου επιτίθονταν αδιακρίτως. Η αλήθεια ήταν ότι φοβούνταν απλώς μήπως η πίστη μου τους έμπλεκε και έβλαπτε τα δικά τους συμφέροντα. Δεν είχα διακρίνει τα κίνητρά τους και ξεγελάστηκα από τη δήθεν ανησυχία τους για μένα. Παραλίγο να πέσω στην παγίδα του Σατανά και να προδώσω τον Θεό —ήταν τόσο επικίνδυνο! Όσο κι αν με δίωκε η οικογένειά μου στο μέλλον, έπρεπε να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου για τον Θεό και να μην υποκύψω στις επιθέσεις της οικογένειάς μου.

Στις 14 Νοεμβρίου του 2013, ο μπαμπάς μου με πήγε με το ζόρι στον τόπο εργασίας του και με έβαλε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Όταν πήγαινε στη δουλειά, με κλείδωνε στο σπίτι με δύο κλειδαριές. Δοκίμασα κάθε τρόπο που μπορούσα να σκεφτώ για να δραπετεύσω, αλλά τίποτα δεν δούλεψε. Μια μέρα, ο μπαμπάς μου επέστρεψε, κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και με μάλωσε: «Κοίτα δω! Τόσο μικρή και ήδη συνελήφθης δύο φορές! Δεν ντρέπεσαι;» Εγώ είπα: «Ως πιστή στον Θεό, διαβάζω απλώς τα λόγια του Θεού. Δεν έχω κάνει τίποτα κακό. Γιατί να ντρέπομαι;» Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα θύμωνε τόσο στη συνέχεια. Πετάχτηκε πάνω, με άρπαξε από τον λαιμό και άρχισε να με χαστουκίζει στο πρόσωπο ξανά και ξανά, φωνάζοντας: «Θέλεις να πιστεύεις; Θα σε δείρω μέχρι να πάψεις να πιστεύεις!» Η μύτη μου αιμορραγούσε ακατάσχετα, αλλά εκείνος δεν σταματούσε μέχρι που χτύπησε ένας γείτονας την πόρτα. Με αγριοκοίταξε και μου γρύλισε: «Αν συνεχίσεις να πιστεύεις, θα συνεχίσω να σε χτυπάω! Θα σε κάνω να υποταχθείς με το ξύλο!» Η μύτη μου συνέχιζε να αιμορραγεί. Καθώς έβλεπα τον κάδο σκουπιδιών να γεμίζει με ματωμένα χαρτομάντιλα, ένας τεράστιος πόνος κυρίευσε την καρδιά μου. «Ο ίδιος μου ο πατέρας φέρεται τόσο βάναυσα μόνο και μόνο επειδή πιστεύω στον Θεό. Πώς γίνεται να είναι αυτός ο πατέρας μου; Είναι διάβολος!» Ξάπλωσα μπρούμυτα στο κρεβάτι και έκλαιγα γοερά για πολλή ώρα. Ένιωθα ότι ήταν πολύ δύσκολο να πιστεύω στον Θεό. Σκέφτηκα: «Αν συνεχίσω να πιστεύω, δεν θα τελειώσει ποτέ αυτός ο διωγμός; Ίσως θα έπρεπε απλώς να του πω ότι είχα εγκαταλείψει την πίστη μου. Θα μπορούσα να βρω μια δουλειά εδώ και να πιστεύω κρυφά. Τότε θα σταματούσε να με χτυπάει». Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, Σε παρακαλώ διαφώτισε και καθοδήγησέ με ώστε να κατανοήσω τις προθέσεις Σου».

Τρεις μέρες αργότερα, βρήκα ένα παλιό κινητό και έβαλα μέσα μια κάρτα μνήμης με τα λόγια του Θεού που είχα κρυμμένη. Άνοιξα το κινητό και διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν οι άνθρωποι υποβάλλονται σε δοκιμασίες, είναι φυσιολογικό να είναι αδύναμοι, να είναι αρνητικοί μέσα τους, να μην κατανοούν τις προθέσεις του Θεού ή να στερούνται διαύγειας όσον αφορά το μονοπάτι άσκησης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, πρέπει να έχεις πίστη στο έργο του Θεού και, όπως και ο Ιώβ, να μην αρνείσαι τον Θεό. Παρόλο που ο Ιώβ ήταν αδύναμος και αναθεμάτισε την ημέρα που γεννήθηκε, δεν αρνήθηκε πως όλα όσα έχουν οι άνθρωποι από τότε που γεννιούνται τα παρέχει ο Ιεχωβά και πως ο Ιεχωβά είναι, επίσης, Αυτός που τα παίρνει πίσω. Σε όποιες δοκιμασίες κι αν υποβλήθηκε, διατήρησε αυτήν την πεποίθηση. […] Σε τι αναφέρεται η πίστη; Πίστη είναι η γνήσια πεποίθηση και η ειλικρινής καρδιά που θα πρέπει να κατέχουν οι άνθρωποι όταν δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν κάτι, όταν το έργο του Θεού δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις ή όταν υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια. Γι’ αυτήν την πίστη μιλώ Εγώ. Οι άνθρωποι χρειάζονται να έχουν πίστη σε καιρούς μαρτυρίου και σε καιρούς εξευγενισμού, κι όταν έχουν πίστη, τότε εξευγενίζονται· εξευγενισμός και πίστη συνιστούν αναπόσπαστο σύνολο. Αν, όπως κι αν εργάζεται ο Θεός κι όπως κι αν είναι το περιβάλλον σου, εσύ είσαι σε θέση να επιδιώκεις τη ζωή και να αναζητάς την αλήθεια, να επιδιώκεις να γνωρίσεις το έργο του Θεού και να επιζητάς να γνωρίζεις τις πράξεις Του, ενώ είσαι και σε θέση να ενεργείς σύμφωνα με την αλήθεια, αυτό σημαίνει ότι έχεις αληθινή πίστη και αποδεικνύει πως δεν έχεις χάσει την πίστη σου στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό). «Όποιο κι αν είναι το πραγματικό σου ανάστημα, πρέπει πρώτα να κατέχεις και αυτήν την αποφασιστικότητα να υποφέρεις αλλά και αληθινή πίστη, και πρέπει, επίσης, να έχεις την αποφασιστικότητα να επαναστατήσεις ενάντια στη σάρκα. Ακόμα κι αν χρειάζεται να υποφέρεις και να υποστείς απώλειες όσον αφορά τα προσωπικά σου συμφέροντα, πρέπει να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού. Επιπλέον, πρέπει να είσαι ικανός να νιώθεις μεταμέλεια μέσα σου: Στο παρελθόν, δεν μπόρεσες να ικανοποιήσεις τον Θεό, και τώρα μπορείς να νιώθεις μεταμέλεια. Δεν πρέπει να υστερείς σε καμιά από αυτές τις πτυχές —μέσω των πραγμάτων αυτών θα σε οδηγήσει στην τελείωση ο Θεός. Αν δεν πληροίς αυτές τις προϋποθέσεις, τότε δεν μπορείς να οδηγηθείς στην τελείωση» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό). «Αποδεχτήκατε ποτέ τις ευλογίες που ετοιμάστηκαν για εσάς; Επιδιώξατε ποτέ τις υποσχέσεις που σας δόθηκαν; Υπό την καθοδήγηση του φωτός Μου, θα σπάσετε τον ασφυκτικό κλοιό των δυνάμεων του σκότους. Δεν θα χάσετε, εν μέσω του σκότους, την καθοδήγηση του φωτός. Θα είστε οι κύριοι των πάντων. Θα είστε νικητές ενώπιον του Σατανά. Με την πτώση της χώρας του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, θα σταθείτε ανάμεσα στις μυριάδες ανθρώπων ως απόδειξη της νίκης Μου. Θα μείνετε σταθεροί και ακλόνητοι στη γη του Σινείμ. Λόγω των δεινών που υπομένετε, θα κληρονομήσετε τις ευλογίες Μου και θα ακτινοβολήσετε το δικό Μου φως της δόξας μέσα σ’ ολόκληρο το σύμπαν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 19). Διάβασα αυτά τα χωρία ξανά και ξανά. Σκέφτηκα τον Ιώβ. Κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών του, έχασε όλη την περιουσία και τα παιδιά του, το σώμα του γέμισε με επώδυνα έλκη, και δέχτηκε επίθεση ακόμα κι από τη γυναίκα και τους φίλους του. Αλλά ο Ιώβ δεν αρνήθηκε ποτέ το όνομα του Θεού. Αντιθέτως, υποτάχθηκε στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, αίνεσε το όνομα του Ιεχωβά και έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του εν μέσω των δοκιμασιών του, και καταντρόπιασε τον Σατανά. Το μόνο που είχα πάθει εγώ ήταν ότι με είχε κλείσει μέσα και με είχε χτυπήσει ο μπαμπάς μου —μόνο λίγα σωματικά βάσανα— κι όμως ένιωθα ήδη ότι ήταν πολύ δύσκολο και επώδυνο να πιστεύω στον Θεό, και σκέφτηκα ακόμα και να εγκαταλείψω την πίστη μου. Έτσι δεν θα πρόδιδα τον Θεό και θα προσκυνούσα τον Σατανά; Η πίστη μου στον Θεό ήταν τόσο μικρή! Το ότι συμμετείχα ενεργά σε συναθροίσεις κι έκανα το καθήκον μου σε ένα άνετο περιβάλλον δεν σήμαινε ότι είχα αληθινή πίστη. Αληθινή πίστη είναι να μπορείς να ακολουθείς τον Θεό ακόμα κι όταν υποφέρεις σε αντίξοες συνθήκες. Ο μπαμπάς μου με είχε φέρει σ’ αυτό το άγνωστο μέρος, με είχε αποκόψει από τους αδελφούς και τις αδελφές μου και με είχε χτυπήσει —όλα με την άδεια του Θεού. Ο Θεός το χρησιμοποιούσε αυτό για να οδηγήσει στην τελείωση την πίστη μου και την αποφασιστικότητά μου να υποφέρω. Αυτό ήταν η ευλογία Του! Όταν κατάλαβα τις προθέσεις του Θεού, προσευχήθηκα, ζητώντας από τον Θεό να με καθοδηγήσει ώστε να μπορέσω να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Τις είκοσι και κάτι μέρες που με κρατούσε αιχμάλωτη ο μπαμπάς μου, διάβαζα τα λόγια του Θεού όποτε έφευγε για τη δουλειά. Η καρδιά μου ερχόταν όλο και πιο κοντά στον Θεό και δεν ένιωθα πια ότι υπέφερα.

Λίγο μετά από είκοσι μέρες, ήρθε η αστυνομία από την ιδιαίτερη πατρίδα μου και με πήγε πίσω στο κέντρο κράτησης. Στα τέλη Μαΐου του 2014, το ΚΚΚ μού απήγγειλε κατηγορίες για «χρήση μιας οργάνωσης σιέ τζιάο για την υπονόμευση της επιβολής του νόμου» και με καταδίκασε σε τρία χρόνια φυλάκιση, με τετραετή αναστολή υπό επιτήρηση. Η οικογένειά μου χρειάστηκε να πληρώσει στην αστυνομία πάνω από εκατό χιλιάδες γιουάν για να εξασφαλίσει την αποφυλάκισή μου. Κατά τη διάρκεια της επιτήρησής μου, έπρεπε να παρουσιάζομαι στο τοπικό δικαστικό γραφείο κάθε εβδομάδα και να είμαι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή. Αν δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου, θα έπαιρνα προειδοποίηση· στις τρεις αναπάντητες κλήσεις, θα με έστελναν κατευθείαν πίσω στη φυλακή. Παρόλο που είχα αφεθεί ελεύθερη, δεν είχα καμία απολύτως προσωπική ελευθερία. Ο θείος μου είχε χρησιμοποιήσει τη δουλειά του ως εγγύηση για την αποφυλάκισή μου και η οικογένειά μου με δίωκε ακόμα πιο σκληρά μετά απ’ αυτό. Έπρεπε να τους αναφέρω κάθε μου κίνηση. Μια φορά, έλειψα για λίγο παραπάνω από τρεις ώρες και είχα 14 αναπάντητες κλήσεις από τη θεία μου. Το βράδυ, αν πήγαινα για ύπνο λίγο νωρίς, η γιαγιά μου ερχόταν να ελέγξει αν προσευχόμουν και δεν με άφηνε καν να κλείσω την πόρτα όταν κοιμόμουν. Με ακολουθούσε ακόμα και στο μαγαζί της θείας μου όταν πήγαινα να δουλέψω εκεί. Αντιμέτωπη με αυτήν την εικοσιτετράωρη παρακολούθηση, ένιωθα απίστευτα αδύναμη και δεν είχα ιδέα πώς να το διαχειριστώ. Προσευχόμουν συχνά, ζητώντας από τον Θεό να μου ανοίξει δρόμο. Μια μέρα, καθ’ οδόν προς το δικαστικό γραφείο, συνάντησα τυχαία μια αδελφή. Μου είπε ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές προσεύχονταν για μένα και ότι έπρεπε να προσεύχομαι περισσότερο, και ο Θεός θα με καθοδηγούσε. Τα λόγια της με συγκίνησαν βαθιά. Μου έδωσε επίσης κρυφά ένα MP5 και μια κάρτα μνήμης με βίντεο από τα λόγια του Θεού. Στη συνέχεια, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Πρέπει να έχεις μέσα σου το θάρρος Μου και πρέπει να έχεις αρχές όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με άπιστους συγγενείς. Ωστόσο, για χάρη Μου, δεν πρέπει να υποχωρείς σε καμία από τις σκοτεινές δυνάμεις. Πρέπει να βασίζεσαι στη σοφία Μου για να βαδίζεις στην τέλεια οδό και να μην επιτρέπεις να πετύχουν οι σκευωρίες του Σατανά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 10). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι Εκείνος χρησιμοποιούσε αυτό το περιβάλλον για να χτίσει το θάρρος και την πίστη μου, για να με βοηθήσει να δω καθαρά τη μοχθηρία του Σατανά, ώστε να μην υποκύψω στην επιρροή του, αλλά να τον νικήσω με σοφία. Μπορούσαν να ελέγξουν το σώμα μου, αλλά δεν μπορούσαν να ελέγξουν την καρδιά μου. Με παρακολουθούσαν συνεχώς για να με εμποδίσουν να προσευχηθώ, αλλά εγώ μπορούσα ακόμα να συλλογίζομαι τα λόγια του Θεού στην καρδιά μου και να γαληνεύω ενώπιον του Θεού για να Τον πλησιάσω. Σταδιακά, η καρδιά μου δεν ήταν πια απελπισμένη.

Μια φορά, είπα στην οικογένειά μου ότι ήθελα να δώσω εξετάσεις ως αυτοδίδακτη και μετακόμισα πίσω στο παλιό μου σπίτι για να μείνω μόνη. Έτσι ξέφυγα τελικά από την παρακολούθησή τους. Επειδή είχα συλληφθεί τρεις φορές για την πίστη μου, οι άνθρωποι στο χωριό κρατούσαν αποστάσεις από μένα. Μερικές φορές, αν μια παρέα μιλούσε στον δρόμο, σκορπιζόταν τη στιγμή που περνούσα από δίπλα. Άλλοι με κοιτούσαν επίμονα από μακριά λες και ήμουν κανένα τέρας, ψιθύριζαν και με έδειχναν πίσω από την πλάτη μου. Οι δικοί μου ντρέπονταν για μένα και δεν περπατούσαν μαζί μου δημοσίως. Ένιωθα σαν σαν να ήμουν παρείσακτη, λες και όλοι με είχαν απορρίψει, και ένιωθα πολύ αδικημένη. Πολλές φορές φώναζα μέσα στην καρδιά μου: «Το μόνο που κάνω είναι να πιστεύω στον Θεό και να Τον λατρεύω. Επιδιώκω να είμαι άνθρωπος με συνείδηση και λογική. Τι κακό έχω κάνει; Γιατί δεν έχω ούτε τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα; Γιατί πρέπει να υπομένω την απόρριψη από την οικογένειά μου και τις διακρίσεις από τους γείτονές μου;» Ένιωθα απίστευτη καταπίεση και πόνο. Εκείνη την περίοδο, προσευχόμουν συχνά και αναζητούσα πώς έπρεπε να βιώσω αυτό το περιβάλλον.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού και πήρα πολύ κουράγιο. Κατάλαβα πώς να το βιώσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τα τριάντα τρία και μισό χρόνια του ενσαρκωμένου Θεού στη γη ήταν από μόνα τους το πιο οδυνηρό πράγμα, άσε που κανείς δεν μπορούσε να Τον καταλάβει. […] Το κύριο μαρτύριο που υπομένει είναι ότι ζει μαζί με ανθρώπους άκρως διεφθαρμένους, υπομένει χλευασμό, προσβολές, κρίση και καταδίκη από κάθε είδους ανθρώπους, τον διωγμό του πονηρού διαβόλου, την απόρριψη και την εχθρότητα από τον θρησκευτικό κόσμο. Οι πληγές στην καρδιά Του δεν μπορούν να αποκατασταθούν από κανέναν. Είναι οδυνηρό. Σώζει τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα με τεράστια υπομονή, κι αγαπά τους ανθρώπους παρά τις πληγές Του· αυτό είναι το πιο οδυνηρό έργο. Η φαυλότητα και η αντίσταση, η καταδίκη και η συκοφαντία, οι ψευδείς κατηγορίες, ο διωγμός, και η καταδίωξη και θανάτωσή Του απ’ τους ανθρώπους αναγκάζουν την ενσάρκωση του Θεού να επιτελέσει αυτό το έργο με μεγάλο κίνδυνο. Ποιος θα μπορούσε να καταλάβει τα βάσανα που υπέφερε και ποιος θα μπορούσε να Τον παρηγορήσει;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ουσία του Χριστού είναι αγάπη). Σκέφτηκα τον Κύριο Ιησού, που Τον δίωκε η κυβέρνηση από την ώρα που γεννήθηκε. Όταν ξεκίνησε το έργο Του, χλευάστηκε, καταδικάστηκε και βλασφημήθηκε, και τελικά σταυρώθηκε από τους Φαρισαίους και τη ρωμαϊκή κυβέρνηση. Τις έσχατες ημέρες, ο Παντοδύναμος Θεός έχει έρθει να εργαστεί και να σώσει την ανθρωπότητα, και καταδικάζεται και καταζητείται κι Εκείνος από την κυβέρνηση του ΚΚΚ. Ο Θεός υποφέρει τόσο πολύ για να μας σώσει, κι όμως κανείς δεν Τον νοιάζεται ούτε Τον καταλαβαίνει. Πώς πρέπει να νιώθει η καρδιά Του; Σκέφτηκα επίσης τον Νώε. Ο Θεός τον κάλεσε να κατασκευάσει την κιβωτό. Διέθεσε τα δικά του υπάρχοντα για να τη φτιάξει, ενώ ταυτόχρονα μετέφερε την πρόθεση του Ιεχωβά Θεού, λέγοντας στους ανθρώπους να επιβιβαστούν. Οι πράξεις του αντιμετωπίστηκαν με χλευασμό, αλλά ο Νώε δεν έγινε αδύναμος ούτε παραπονέθηκε εξαιτίας αυτού. Ακολουθούσε ακλόνητος το θέλημα του Θεού. Αλλά εγώ γινόμουν τόσο αρνητική και δυστυχισμένη μόνο και μόνο λόγω του ότι αντιμετώπιζα λίγες διακρίσεις και χλευασμό επειδή ακολουθούσα τον Θεό. Ήμουν τόσο εύθραυστη. Ήμουν ένα τίποτα μπροστά στον Νώε! Θυμήθηκα επίσης αυτό που είπε ο Κύριος Ιησούς: «Εισέλθετε διά της στενής πύλης· διότι πλατεία είναι η πύλη και ευρύχωρος η οδός η φέρουσα εις την απώλειαν, και πολλοί είναι οι εισερχόμενοι δι’ αυτής. Επειδή στενή είναι η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν, και ολίγοι είναι οι ευρίσκοντες αυτήν» (Κατά Ματθαίον 7:13-14). Ο Κύριος Ιησούς είπε πριν από πολύ καιρό ότι υπάρχουν δύο μονοπάτια που μπορεί να πάρει κανείς. Το ένα οδηγεί μέσα από την πλατιά πύλη, το μονοπάτι της επιδίωξης του κόσμου, της αναζήτησης ορατών οφελών όπως η σαρκική απόλαυση, η φήμη, το κέρδος και τα χρήματα· πολλοί άνθρωποι βαδίζουν σ’ αυτό το μονοπάτι. Το άλλο οδηγεί μέσα από τη στενή πύλη, το μονοπάτι της πίστης στον Θεό και του να Τον ακολουθείς. Αυτό είναι ένα μονοπάτι μαρτυρίου, όπου θα συναντήσεις χλευασμό, κοροϊδία, ακόμα και συκοφαντία και εξύβριση, αντιμετωπίζοντας το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι ικανοί να βαδίσουν σ’ αυτό το μονοπάτι. Εγώ νοιαζόμουν υπερβολικά για το γόητρο, τη φήμη και τη θέση· όλα αυτά ήταν φορτία στο μονοπάτι της πίστης μου. Ήξερα ότι έπρεπε να τα αφήσω όλα αυτά πίσω μου και να μείνω προσκολλημένη στην αληθινή πίστη στον Θεό για να συνεχίσω και τελικά να κερδίσω τη ζωή. Άλλωστε, το να λάβω την έγκριση αυτών των απίστων δεν έχει κανένα νόημα και αξία. Στην πίστη μου, θα έπρεπε να επιδιώκω την απόκτηση της αλήθειας και το να έχω αξία για τον Θεό. Όπως κι αν με βλέπουν οι άλλοι, εγώ οφείλω να εμμείνω στην πίστη στον Θεό και να Τον ακολουθώ. Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν ένιωθα πια περιορισμένη.

Αργότερα, έμαθα ότι ο μπαμπάς και η γιαγιά μου είχαν πάει πολλές φορές στον χώρο εργασίας μου πίσω από την πλάτη μου, για να ελέγξουν αν πήγαινα στη δουλειά κανονικά. Ένιωθα ότι δεν είχα καθόλου ιδιωτική ζωή ούτε ανθρώπινα δικαιώματα. Μια φορά, διάβασα τα λόγια του Θεού και απέκτησα κάποια διάκριση σχετικά με την οικογένειά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι που έχουν καλή συνείδηση, αλλά δεν αποδέχονται την αληθινή οδό, είναι δαίμονες· η ουσία τους είναι μια αντίσταση στον Θεό. Εκείνοι που δεν αποδέχονται την αληθινή οδό είναι εκείνοι που αντιστέκονται στον Θεό, κι ακόμη κι αν τέτοιου είδους άνθρωποι υπομείνουν πολλά μαρτύρια, και πάλι θα καταστραφούν. Όλοι όσοι δεν είναι πρόθυμοι να απαρνηθούν τον κόσμο, όσοι δεν μπορούν να αντέξουν να αποχωριστούν τους γονείς τους και όσοι δεν μπορούν να αντέξουν να απαλλαγούν από τις σαρκικές απολαύσεις τους είναι επαναστατικοί απέναντι στον Θεό και όλοι θα αποτελέσουν αντικείμενα καταστροφής. Όποιος δεν πιστεύει στον ενσαρκωμένο Θεό είναι δαίμονας και επιπλέον θα καταστραφεί. Εκείνοι που πιστεύουν, αλλά δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, αυτοί που δεν πιστεύουν στην ενσάρκωση του Θεού κι εκείνοι που δεν πιστεύουν καθόλου στην ύπαρξη του Θεού, θα γίνουν όλοι αντικείμενα καταστροφής. Όλοι όσοι μπορέσουν να παραμείνουν, είναι άνθρωποι που έχουν υποστεί την οδύνη του ραφιναρίσματος και παρέμειναν σταθεροί· είναι άνθρωποι που έχουν πραγματικά υποστεί δοκιμασίες. Όποιος δεν αναγνωρίζει τον Θεό είναι εχθρός· δηλαδή, οποιοσδήποτε δεν αναγνωρίζει την ενσάρκωση του θεού —είτε είναι μέσα είτε έξω από αυτό το ρεύμα— είναι ένας αντίχριστος! Ποιοι είναι σατανάδες, ποιοι είναι οι δαίμονες και ποιοι είναι οι εχθροί του Θεού, αν όχι οι ανθιστάμενοι που δεν πιστεύουν στον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, σκέφτηκα τα μέλη της οικογένειάς μου που εμπόδιζαν την πίστη μου. Η μητέρα μου τους είχε δώσει μαρτυρία για το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού, αλλά ούτε ένας δεν το αναζήτησε ούτε το ερεύνησε. Τη στιγμή που η πίστη μου επηρέασε τα συμφέροντά τους, χρησιμοποίησαν κάθε είδους μέθοδο για να με διώξουν και να εμποδίσουν την πίστη μου στον Θεό, μαλώνοντάς με υπό το πρόσχημα ότι το έκαναν «για το καλό μου». Με έβαλαν σε κατ’ οίκον περιορισμό και με χτύπησαν για να με αναγκάσουν να προδώσω τον Θεό, και μέχρι εκείνη τη μέρα, εξακολουθούσαν να με ακολουθούν και να με παρακολουθούν. Είδα ότι η φύση-ουσία τους είναι τέτοια που μισεί και αντιστέκεται στον Θεό. Σκέφτηκα τον Ιώβ, ο οποίος δέχτηκε επίθεση από τη γυναίκα του κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών του. Εκείνος δεν έπεσε στην παγίδα ούτε έγινε αρνητικός· αντιθέτως, την επέπληξε ως άμυαλη γυναίκα. Ο Ιώβ είχε αρχές στον τρόπο που αντιμετώπιζε την οικογένειά του και ήταν προσκολλημένος στην πίστη του. Έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμά του, να απαρνηθώ τα μέλη της οικογένειάς μου που αντιστέκονταν στον Θεό και να τραβήξω μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ αυτούς.

Μια φορά, με πήρε τηλέφωνο η αστυνομία, αλλά δεν το άκουσα. Λίγες μέρες αργότερα, ήρθε ο παππούς μου και μου είπε: «Γιατί δεν απάντησες στην κλήση της αστυνομίας; Μην ξεχνάς να απαντάς στο τηλέφωνό σου!» Ένιωσα ένα κύμα αγανάκτησης. Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και απέκτησα κάποια διάκριση σχετικά με τη θεομάχα μοχθηρή ουσία του ΚΚΚ. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αυτή η γη, που είναι ρυπαρή για χιλιάδες έτη, είναι αφόρητα βρομερή, η μιζέρια βρίθει παντού, φαντάσματα τρέχουν παντού ανεξέλεγκτα, ξεγελούν και εξαπατούν, εγείρουν ανυπόστατες κατηγορίες, χρησιμοποιούν με αδίστακτο τρόπο φαύλα μέσα, ποδοπατούν αυτόν τον στοιχειωμένο τόπο και τον αφήνουν γεμάτο πτώματα. Η δυσωδία από την αποσύνθεση καλύπτει τη γη και διαποτίζει τον αέρα, και φρουρείται αυστηρά. Ποιος μπορεί να δει τον κόσμο πέρα από τους ουρανούς; Ο διάβολος κρατά σφιχτά δεμένο ολόκληρο το κορμί του ανθρώπου, του σκεπάζει και τα δύο μάτια και του σφαλίζει καλά το στόμα. Ο βασιλιάς των δαιμόνων προβαίνει σε βιαιοπραγίες εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέχρι σήμερα, καθώς εξακολουθεί να παρακολουθεί στενά την πόλη-φάντασμα, σαν να ήταν ένα απόρθητο παλάτι δαιμόνων. Εν τω μεταξύ, αυτή η αγέλη από μαντρόσκυλα κοιτάει με αγριωπό βλέμμα, καθώς τρέμει μήπως ο Θεός την πιάσει στον ύπνο και την εξαφανίσει παντελώς, στερώντας της κάθε τόπο ειρήνης και ευτυχίας. Πώς θα μπορούσαν οι κάτοικοι μιας πόλης-φαντάσματος σαν κι αυτήν να έχουν δει ποτέ τους τον Θεό; Θα μπορούσαν να απολαύσουν ποτέ τη στοργή και την ομορφιά του Θεού; Θα μπορούσαν να κατανοήσουν ποτέ τα ζητήματα του κόσμου των ανθρώπων; Ποιος από αυτούς μπορεί να κατανοήσει τις διακαείς προθέσεις του Θεού; Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι η ενσάρκωση του Θεού παραμένει εντελώς κρυμμένη: σε μια σκοτεινή κοινωνία σαν κι αυτήν, όπου οι δαίμονες είναι ανελέητοι και απάνθρωποι, πώς θα μπορούσε ο βασιλιάς των δαιμόνων, ο οποίος σκοτώνει ανθρώπους ανενδοίαστα, να ανεχτεί την ύπαρξη ενός Θεού που είναι αξιαγάπητος, ευγενικός, αλλά και άγιος; Πώς θα μπορούσε να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει για την άφιξη του Θεού; Αυτοί οι λακέδες! Ανταποδίδουν την καλοσύνη με μίσος, άρχισαν να μεταχειρίζονται τον Θεό σαν εχθρό εδώ και πολύ καιρό, Τον κακομεταχειρίζονται, είναι σε ακραίο βαθμό βάναυσοι, δεν έχουν την παραμικρή εκτίμηση για τον Θεό, επιτίθενται και λεηλατούν, έχουν χάσει κάθε ευσυνειδησία και δρουν αντίθετα με τη συνείδηση, ενώ παρασύρουν την αθώα ανθρωπότητα σε λήθαργο. Τι προπάτορες των αρχαίων; Τι πολυαγαπημένοι ηγέτες; Όλοι τους είναι καθάρματα που αντιτίθενται στον Θεό! Η ανάμειξή τους έχει αφήσει τα πάντα κάτω από τους ουρανούς σε μια κατάσταση σκότους και χάους! Ποια θρησκευτική ελευθερία; Ποια νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών; Όλα είναι κόλπα συγκάλυψης του κακού!» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (8)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ακόμα πιο καθαρά τη δαιμονική ουσία του ΚΚΚ, η οποία είναι εχθρική προς τον Θεό. Επιφανειακά, το ΚΚΚ ανεμίζει το λάβαρο της θρησκευτικής ελευθερίας, αλλά στην πραγματικότητα, διαστρεβλώνει το σωστό και το λάθος και διαδίδει κάθε είδους αιρέσεις και πλάνες για να παραπλανήσει αδαείς ανθρώπους ώστε να ταχθούν με το μέρος του για να επιτεθούν και να αντισταθούν στον Θεό, και να διώξουν χριστιανούς. Στοχεύει στο να κάνει τους πάντες να ενωθούν μαζί του στην αντίσταση κατά του Θεού και να οδεύσουν προς την καταστροφή. Το ΚΚΚ είναι ένας διάβολος επί της γης, ένας εχθρός του Θεού· είναι εντελώς ποταπό και μοχθηρό! Μέσα σε μόλις τρία χρόνια πίστης, είχα συλληφθεί τρεις φορές. Ακόμα και μετά την αποφυλάκισή μου, δεν είχα καμία προσωπική ελευθερία. Το ΚΚΚ χρησιμοποίησε την απειλή ότι θα επηρεάζονταν οι δουλειές και τα προνόμια τριών γενεών των μελών της οικογένειάς μου για να υποκινήσει την οικογένειά μου να εμποδίσει την πίστη μου. Για τα δικά τους συμφέροντα, τα μέλη της οικογένειάς μου με δίωκαν τυφλά, καταδίκαζαν και βλασφημούσαν τον Θεό, και με παρακολουθούσαν και με επέβλεπαν συνεχώς. Οι συγχωριανοί με απέφευγαν επίσης και έκαναν διακρίσεις εις βάρος μου επειδή είχα συλληφθεί. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα του διωγμού του ΚΚΚ. Το ΚΚΚ χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να εμποδίσει την πίστη μου, αλλά δεν φαντάστηκε ποτέ ότι η συμπεριφορά του θα με βοηθούσε όχι μόνο να αποκτήσω διάκριση σχετικά με την ουσία του που αποτελεί αντίσταση στον Θεό, αλλά και σχετικά με τη φύση-ουσία της οικογένειάς μου. Απλώς δυνάμωσε την πίστη μου να ακολουθώ τον Θεό. Το ΚΚΚ μπορούσε να ελέγξει το σώμα μου, αλλά δεν μπορούσε να ελέγξει την καρδιά μου. Δεν θα εγκαταλείψω την πίστη μου ούτε το καθήκον μου.

Στα τέλη Μαΐου του 2015, άδραξα την ευκαιρία καθώς ξεπροβόδιζα την αδελφή μου στη νέα της δουλειά για να φύγω τελικά από το σπίτι και να κάνω το καθήκον μου. Τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι, ένιωσα σαν να είχα απαλλαγεί από δεσμά· το σώμα και η ψυχή μου ήταν εντελώς ελεύθερα. Χωρίς τα λόγια του Θεού να μου δίνουν πίστη και να με διαφωτίζουν ώστε να κατανοήσω την αλήθεια, δεν θα μπορούσα ποτέ να ξεπεράσω τις ανελέητες επιθέσεις της οικογένειάς μου. Ο Θεός ήταν αυτός που με οδήγησε να απαλλαγώ από τα δεσμά της «οικογένειάς» μου, δίνοντάς μου την ευκαιρία να κάνω επιτέλους το καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ!