Από της Γιανγκ Σιαολίν, Κίνα

Το 1997, άρχισα να πιστεύω στον Κύριο εξαιτίας μιας ασθένειας, και σύντομα, η κατάστασή μου βελτιώθηκε. Ήμουν πολύ ευγνώμων για τη χάρη του Κυρίου. Την άνοιξη του 2003, έμαθα πως ο Κύριος Ιησούς είχε επιστρέψει και είναι ο Παντοδύναμος Θεός. Διαβάζοντας τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού, κατάλαβα πως το εξακισχιλιοετές σχέδιο διαχείρισης του Θεού χωρίζεται σε τρία στάδια, και πως ο Παντοδύναμος Θεός επιτελεί το τελικό στάδιο του έργου, το έργο της κρίσεως. Αυτοί που αποδέχονται την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού, και που καθαίρονται οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους, μπορούν να σωθούν από τον Θεό και να εισέλθουν στη βασιλεία Του. Έτσι, αποδέχτηκα τον Παντοδύναμο Θεό και αφοσιώθηκα ενεργά στο κήρυγμα του ευαγγελίου. Παρόλο που η οικογένειά μου προσπάθησε να με σταματήσει, κι οι γείτονές μου με χλεύαζαν, και ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας με παρακολουθούσε και προσπαθούσε να με συλλάβει, όποτε σκεφτόμουν το ότι ο Θεός είχε θεραπεύσει την ασθένειά μου, αλλά και τον υπέροχο προορισμό που έχει υποσχεθεί στον άνθρωπο, ένιωθα πως άξιζε τον κόπο να υποφέρω αυτές τις λίγες κακουχίες.

Εν ριπή οφθαλμού, φτάσαμε στις αρχές του 2021, κι εγώ πότιζα τους νεοφώτιστους στην εκκλησία. Εκείνη την περίοδο, ένιωθα συχνά έναν υπόκωφο πόνο χαμηλά στην κοιλιά. Στην αρχή, δεν έδωσα μεγάλη σημασία και υπέθεσα πως απλώς είχα κρυώσει από τον κρύο καιρό. Αλλά μέχρι τα τέλη Ιουνίου, ο πόνος είχε χειροτερέψει πολύ και είχα συχνά αίμα στα ούρα, οπότε η οικογένειά μου με μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Μετά την εξέταση, ο γιατρός είπε σοβαρά: «Γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα; Η μήτρα σας έχει το μέγεθος που θα είχε σε εγκυμοσύνη δέκα εβδομάδων και είναι γεμάτη μορφώματα. Δεν είναι απλώς αίμα στα ούρα· είναι αιμορραγία της μήτρας. Η κατάσταση δεν φαίνεται καλή. Πρέπει να χειρουργηθείτε αμέσως». Ακούγοντάς το αυτό, τα έχασα ξαφνικά. «Πώς είναι δυνατόν;» σκέφτηκα. «Τόσον καιρό κάνω το καθήκον μου. Θα έπρεπε να έχω την προστασία του Θεού!» Όταν έφτασα σπίτι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω πως έχω αυτήν την ασθένεια με την άδειά Σου, αλλά τα λόγια του γιατρού με φόβισαν. Σε παρακαλώ καθοδήγησέ με ώστε να κατανοήσω τις προθέσεις Σου». Θυμήθηκα μια φράση από τα λόγια του Θεού, «Να πιστεύεις ότι ο Θεός είναι ο Παντοδύναμός σου». Οπότε άνοιξα τον υπολογιστή μου και βρήκα εκείνο το χωρίο των λόγων του Θεού: «Μη βιάζεσαι να λύσεις σε πράγματα που δεν κατανοείς· να φέρνεις τέτοια ζητήματα ενώπιον του Θεού πιο συχνά και να Του προσφέρεις μια ειλικρινή καρδιά. Να πιστεύεις ότι ο Θεός είναι ο Παντοδύναμός σου. Πρέπει να έχεις τρομερή φιλοδοξία για τον Θεό, αναζητώντας λαίμαργα ενόσω αρνείσαι τις δικαιολογίες, τις προθέσεις και τα τεχνάσματα του Σατανά. Μην απελπίζεσαι. Μην είσαι αδύναμος. Να αναζητάς με όλη την καρδιά σου· να περιμένεις με όλη την καρδιά σου. Να συνεργάζεσαι ενεργά με τον Θεό και να απαλλαχθείς από τα εσωτερικά εμπόδιά σου» (Συναναστροφή του Θεού). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια Του, η καρδιά μου ηρέμησε σταδιακά. Ήξερα πως πίσω απ’ την αρρώστια μου πρέπει να κρύβονταν οι προθέσεις του Θεού. Παρόλο που δεν το καταλάβαινα ακόμα, ήξερα πως έπρεπε να προσεύχομαι, να αναζητώ και να περιμένω την καθοδήγηση του Θεού. Ο Θεός είναι παντοδύναμος και έχει την κυριαρχία πάνω στη μοίρα μου. Οι γιατροί κάνουν διαγνώσεις με βάση τις γνώσεις και την εμπειρία τους, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω τα λόγια τους να με τρομάξουν. Έπρεπε να έχω πίστη στον Θεό. Μ’ αυτές τις σκέψεις, δεν φοβόμουν πια. Στις αρχές Ιουλίου, έκανα χειρουργείο για αφαίρεση μήτρας, ωοθηκών και σαλπίγγων. Ο γιατρός μού είπε: «Είστε πολύ τυχερή. Τα αποτελέσματα της βιοψίας έδειξαν καλοήθεια». Ευχαρίστησα σιωπηλά τον Θεό μέσα στην καρδιά μου. Αφού ξεκουράστηκα για πάνω από είκοσι μέρες, άρχισα να κάνω ξανά το καθήκον μου.

Νόμιζα πως η ασθένεια είχε περάσει, αλλά δεν ήξερα πως αυτή ήταν μόνο η αρχή. Έχοντας κάνει τρεις μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις στη ζωή μου —αφαίρεση χολής, σκωληκοειδίτιδα και τώρα υστερεκτομή— σύντομα άρχισα να υποφέρω από μια σειρά μετεγχειρητικών επιπλοκών. Ένα βράδυ, στις αρχές Αυγούστου, ένιωσα ξαφνικά έντονο πόνο στην κοιλιά και η οικογένειά μου με μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Η διάγνωση ήταν ειλεός. Οι γιατροί μού έβαλαν αμέσως σωληνάκι για να αδειάσουν το στομάχι μου και να καθαρίσουν το έντερό μου. Το σωληνάκι ερέθιζε τον οισοφάγο μου, προκαλώντας μου εμετό συνεχώς. Σε συνδυασμό με τον ανυπόφορο πόνο στην κοιλιά, δεν μπορούσα ούτε να καθίσω ούτε να ξαπλώσω. Όλη αυτή η ταλαιπωρία, που κράτησε μια ολόκληρη μέρα και νύχτα, με εξάντλησε εντελώς. Έπειτα, στις έντεκα το επόμενο βράδυ, με χτύπησε άλλο ένα κύμα αφόρητου πόνου. Βλέποντας πόσο χλωμή ήμουν, ο σύζυγός μου πήγε γρήγορα να βρει γιατρό. Η αξονική έδειξε ότι είχα διάτρηση εντέρου και μεγάλη ποσότητα υγρού στην κοιλιά, πράγμα που απαιτούσε άμεση χειρουργική επέμβαση. Μέχρι τότε, κόντευα να λιποθυμήσω από τον πόνο, με δάκρυα και ιδρώτα να τρέχουν στο πρόσωπό μου. Ξανά και ξανά, φώναζα μέσα μου: «Θεέ μου, σώσε με! Αχ, Θεέ μου…» Μέσα στη ζάλη μου, εμφανίστηκαν στο μυαλό μου τα λόγια του Θεού: «Να πιστεύεις ότι ο Θεός είναι ο Παντοδύναμός σου» (Συναναστροφή του Θεού). Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε μέχρι που ένας γιατρός με σκούντηξε για να ξυπνήσω, ρωτώντας: «Πώς είστε; Πώς αποκοιμηθήκατε;» Μόνο τότε συνειδητοποίησα πως, μέσα σε τέτοιον πόνο, είχα όντως αποκοιμηθεί. Επειδή ήταν πολύ αργά για να επικοινωνήσουν με χειρουργό, μπόρεσαν μόνο να με στείλουν πίσω στο δωμάτιό μου για παρακολούθηση. Απροσδόκητα, κοιμήθηκα βαθιά μέχρι μετά τις επτά το επόμενο πρωί. Όταν ήρθε ο γιατρός να με εξετάσει, είπε με απορημένο ύφος: «Η αξονική έδειξε ξεκάθαρα υγρό στην κοιλιά σας. Πώς σταθεροποιήθηκε τώρα η κατάστασή σας;» Μέσα στην καρδιά μου, ευχαριστούσα τον Θεό ξανά και ξανά. Μια εβδομάδα αργότερα, πήρα εξιτήριο.

Λόγω παλινδρόμησης χολής που προκλήθηκε από την αφαίρεση της χοληδόχου κύστης, το στομάχι μου ήταν συχνά πρησμένο και είχα μια αίσθηση καψίματος. Ο πόνος στο στήθος και την πλάτη ήταν έντονος, και όλη μέρα δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ καλά. Πήγα σε διάφορα νοσοκομεία και δοκίμασα πολλά παραδοσιακά κινέζικα φάρμακα, αλλά τίποτα δεν βοήθησε. Η αυπνία μου επίσης χειροτέρευε· μερικές φορές δεν μπορούσα να κλείσω μάτι όλο το βράδυ. Βλέποντας τον εαυτό μου να αδυνατίζει μέρα με τη μέρα, ζούσα σε μια μόνιμη κατάσταση άγχους και ανησυχίας. «Αν συνεχιστεί αυτό, θα μπορώ ακόμα να κάνω το καθήκον μου;» σκέφτηκα. «Αν δεν μπορώ να φάω και να κοιμηθώ, θα πεθάνω; Κι αν πεθάνω, πώς θα μπορέσω να σωθώ;» Δεν μπορούσα παρά να παρεξηγήσω λίγο τον Θεό. «Κάνω το καθήκον μου στα εύκολα και στα δύσκολα όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύω. Παρόλο που είμαι άρρωστη πάνω από έναν χρόνο, δεν έχω σταματήσει να κάνω το καθήκον μου. Γιατί δεν με προστατεύει ο Θεός; Μήπως ο Θεός χρησιμοποιεί αυτήν την ασθένεια για να με αποκαλύψει και να με αποκλείσει;» Ξανά και ξανά, προσευχόμουν στον Θεό κλαίγοντας: «Αχ, Θεέ μου, είμαι τόσο αδύναμη. Ανησυχώ πως δεν θα μπορέσω να εκπληρώσω το καθήκον μου και φοβάμαι ακόμα περισσότερο πως, αν πεθάνω, δεν θα μπορέσω να σωθώ. Θεέ μου, Σε ικετεύω να με καθοδηγήσεις, ώστε να βρω ένα μονοπάτι άσκησης στα λόγια Σου». Τότε είδα τα λόγια του Θεού: «Ποιο μονοπάτι θα πρέπει να ακολουθήσουν οι άνθρωποι όταν τους χτυπήσει την πόρτα κάποια ασθένεια; Πώς θα πρέπει να επιλέξουν; Δεν θα πρέπει να βυθιστούν στην αγωνία, το άγχος και την ανησυχία και να σκέφτονται τις μελλοντικές προοπτικές και το μονοπάτι τους. Αυτό που θα πρέπει να κάνουν είναι το εξής: Όσο περισσότερο περνάνε τέτοιες περιόδους, βρίσκονται σε τέτοιες ειδικές καταστάσεις και περιστάσεις και αντιμετωπίζουν τέτοιες άμεσες δυσκολίες τόσο περισσότερο θα πρέπει να αναζητούν και να επιδιώκουν την αλήθεια. Μόνο έτσι δεν θα πάνε στράφι και θα πιάσουν τόπο οι ομιλίες που έχεις ακούσει στο παρελθόν και οι αλήθειες που έχεις κατανοήσει. Όσο περισσότερο αντιμετωπίζεις τέτοιες δυσκολίες τόσο περισσότερο θα πρέπει να παραιτείσαι από τις επιθυμίες σου και να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις του Θεού. Σκοπός του Θεού όταν κανονίζει μια τέτοια κατάσταση και διευθετεί αυτές τις συνθήκες για σένα δεν είναι ούτε να βυθιστείς στα συναισθήματα της αγωνίας, του άγχους και της ανησυχίας ούτε να υποβάλεις τον Θεό σε δοκιμασία για να δεις αν θα σε θεραπεύσει όταν αρρωστήσεις, κι έτσι να βολιδοσκοπήσεις την αλήθεια του ζητήματος. Ο Θεός κανονίζει αυτές τις ειδικές καταστάσεις και συνθήκες για σένα ώστε να πάρεις απ’ αυτές πρακτικά μαθήματα, να εισέλθεις πιο βαθιά στην αλήθεια, να υποταχθείς καλύτερα στον Θεό και να καταλάβεις πιο ξεκάθαρα και σωστά πώς ενορχηστρώνει ο Θεός όλα τα άτομα, τα γεγονότα και τα πράγματα. Η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είτε το αισθάνονται και το γνωρίζουν πραγματικά αυτό οι άνθρωποι είτε όχι, θα πρέπει να υποτάσσονται στον Θεό, να μην Του αντιστέκονται, να μην Τον απορρίπτουν και, φυσικά, να μην Τον υποβάλλουν σε δοκιμασίες. Μπορεί να πεθάνεις όπως και να ’χει. Αν, όμως, αντισταθείς στον Θεό, Τον απορρίψεις και Τον υποβάλεις σε δοκιμασίες, τότε είναι αυτονόητο ποια θα είναι η έκβασή σου. Αντίθετα, αν στις ίδιες καταστάσεις και συνθήκες μπορείς να αναζητήσεις πώς οφείλει να υποτάσσεται ένα δημιούργημα στις ενορχηστρώσεις του Δημιουργού, ποια μαθήματα πρέπει να πάρεις και ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις πρέπει να γνωρίσεις στις καταστάσεις που δημιουργεί για σένα ο Θεός και, επιπλέον, κατανοείς τις προθέσεις του Θεού σε τέτοιες καταστάσεις και καταθέτεις καλά τη μαρτυρία σου για να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις Του, τότε αυτό θα πρέπει να κάνεις. Όταν ο Θεός κανονίζει να αρρωστήσεις, είτε σοβαρά είτε ελαφριά, αυτό δεν το κάνει με σκοπό να σε κάνει να βιώσεις τις λεπτομέρειες της αρρώστιας, το κακό που σου κάνει η αρρώστια, τις διάφορες ταλαιπωρίες και δυσκολίες που σου προκαλεί η αρρώστια και όλα τα διάφορα συναισθήματα που σου προκαλεί η αρρώστια —ο σκοπός Του δεν είναι να βιώσεις την αρρώστια κατά τη διάρκεια της ασθένειας. Αντιθέτως, ο σκοπός Του είναι να πάρεις μαθήματα από την αρρώστια, να μάθεις πώς να κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, να γνωρίσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις και τις λανθασμένες στάσεις που έχεις απέναντι στον Θεό όταν είσαι άρρωστος, και να μάθεις πώς να υποτάσσεσαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, ώστε να μπορέσεις να επιτύχεις αληθινή υποταγή στον Θεό και να καταφέρεις να μείνεις σταθερός στη μαρτυρία σου —αυτό είναι απολύτως καίριο. Ο Θεός θέλει να σε σώσει και να σε καθάρει μέσω της αρρώστιας. Τι θέλει να καθάρει σ’ εσένα; Θέλει να καθάρει όλες τις εξωφρενικές επιθυμίες και απαιτήσεις που προβάλλεις στον Θεό, και ακόμα να καθάρει τους διάφορους υπολογισμούς, κρίσεις και σχέδια που κάνεις πάση θυσία για να επιβιώσεις και να κρατηθείς στη ζωή. Ο Θεός δεν σου επιτρέπει να κάνεις σχέδια, δεν σου επιτρέπει να κρίνεις και δεν σου επιτρέπει να επιθυμείς τίποτα εξωφρενικό από Αυτόν· απαιτεί μόνο να υποτάσσεσαι σε Αυτόν και, κατά την άσκηση και την εμπειρία της υποταγής, να καταφέρεις να γνωρίσεις τη δική σου στάση απέναντι στην αρρώστια, και τη στάση σου απέναντι σ’ αυτές τις σωματικές καταστάσεις που σου δίνει Εκείνος, καθώς και τις προσωπικές σου επιθυμίες. Όταν γνωρίσεις αυτά τα πράγματα, τότε μπορείς να εκτιμήσεις πόσο ωφέλιμες είναι για σένα οι συνθήκες της ασθένειας που διαμόρφωσε για σένα ο Θεός ή οι σωματικές συνθήκες που σου έδωσε. Μπορείς να κατανοήσεις πόσο ωφέλιμες είναι για την αλλαγή της διάθεσής σου, για την επίτευξη της σωτηρίας σου και για τη ζωή-είσοδό σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα. Η πρόθεση του Θεού όταν επέτρεψε να μου συμβεί αυτή η ασθένεια δεν ήταν να βυθιστώ στη θλίψη, το άγχος και την ανησυχία, αλλά να αναζητήσω την αλήθεια, να πάρω μαθήματα και να γνωρίσω τη διεφθαρμένη διάθεση που είχα αποκαλύψει. Ήταν επίσης να δοκιμάσει αν είχα αληθινή πίστη και υποταγή στον Θεό. Αναλογιζόμενη τον έναν και πλέον χρόνο της ασθένειάς μου, είχα δοκιμάσει κάθε είδους θεραπείες —παραδοσιακή κινέζικη ιατρική, δυτική ιατρική και γιατροσόφια. Είχα επισκεφτεί διάσημους γιατρούς και ειδικούς, μα η κατάστασή μου όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά μάλιστα χειροτέρεψε. Ζούσα σε μια κατάσταση θλίψης, άγχους και ανησυχίας, φοβούμενη πως, καθώς εξελισσόταν η ασθένειά μου, δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, και φοβούμενη ακόμα περισσότερο πως, αν πέθαινα, δεν θα μπορούσα να σωθώ. Η καρδιά μου πονούσε και ήταν αδύναμη, και είχα χάσει την πίστη μου στον Θεό. Στο παρελθόν, όταν αρρώσταινα και έβλεπα την προστασία και τη χάρη του Θεού, Του ήμουν πολύ ευγνώμων. Αλλά τώρα που η ασθένειά μου ήταν σοβαρή και δεν μπορούσα να δω τη χάρη και τις ευλογίες Του, υποψιαζόμουν πως ο Θεός χρησιμοποιούσε την ασθένειά μου για να με αποκαλύψει και να με αποκλείσει. Προσπάθησα μάλιστα να χρησιμοποιήσω την απάρνηση και τα βάσανά μου όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό ως κεφάλαιο για να παζαρέψω μαζί Του, εκφράζοντας παράπονα για το ότι δεν με προστάτευε. Στην πραγματικότητα, ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την ασθένεια για να αποκαλύψει τις νοθείες στην πίστη μου, και για να με κάνει να γνωρίσω τη δική μου διαφθορά και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Εφόσον κατανόησα τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού, ένιωσα βαθιά μεταμέλεια. Γονάτισα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να αφεθώ στα χέρια Σου, και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου. Είθε να με καθοδηγήσεις».

Το επόμενο διάστημα, συνέχισα να παίρνω παραδοσιακά κινέζικα φάρμακα, αλλά η κατάστασή μου συνέχισε να μη βελτιώνεται. Ένιωθα το στομάχι μου να καίγεται και είχα τόση ναυτία που δεν μπορούσα να φάω. Πονούσε όλο μου το σώμα και τη νύχτα, μπορούσα να βασιστώ μόνο σε υπνωτικά χάπια για να κοιμηθώ μετά βίας δυο-τρεις ώρες. Αργότερα, όχι μόνο δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, αλλά δεν μπορούσα καν να παρακολουθώ τις συναθροίσεις. Τον Ιούλιο του 2023, η εκκλησία πρότεινε, με βάση την κατάστασή μου, να διακόψω προσωρινά την εκκλησιαστική ζωή για να ξεκουραστώ και να αναρρώσω στο σπίτι. Ένιωθα τεράστια οδύνη. «Όσο κι αν υπέφερα πριν, έσφιγγα τα δόντια και επέμενα στο καθήκον μου, με τη σκέψη πως ο Θεός θα με θεράπευε», σκέφτηκα. «Αλλά τώρα δεν μπορώ καν να πάω στις συναθροίσεις. Θα μπορέσω να δώσω καμία μαρτυρία; Μήπως απλώς θα περιμένω να αποκλειστώ από τον Θεό;» Η τελευταία αχτίδα ελπίδας που είχα γκρεμίστηκε. Εκείνη τη μέρα, πήγα σπίτι, έπεσα στο κρεβάτι και έκλαιγα με λυγμούς. Σκεφτόμουν πως όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές γύρω μου ήταν υγιείς, και μπορούσαν να πηγαίνουν στις συναθροίσεις και να κάνουν τα καθήκοντά τους κανονικά. Ακόμα και μερικοί άπιστοι ήταν υγιείς. Γιατί εγώ βασανιζόμουν συνεχώς από αρρώστιες;

Στα τέλη Αυγούστου, μπήκα ξανά στο νοσοκομείο για ειλεό. Εκείνο το διάστημα, ο καθημερινός πόνος στην κοιλιά, το στομάχι και την πλάτη μού προκαλούσε αφόρητη οδύνη. Με δυσκολία μπορούσα να φάω το οτιδήποτε, οπότε μπορούσα να βασιστώ μόνο σε ορούς πρωτεΐνης και γλυκόζης για διατροφή. Έχασα γρήγορα πάνω από 20 κιλά. Ο σύζυγός μου σταμάτησε να δουλεύει για να μείνει μαζί μου στο νοσοκομείο, κάνοντάς μου μασάζ στην πλάτη κάθε μέρα. Μερικές φορές, ένιωθα τα δάκρυά του να πέφτουν στην πλάτη μου. Ήξερα πως οι μέρες μου ήταν μάλλον μετρημένες. Τη νύχτα, όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ, περνούσαν από το μυαλό μου σκηνές από τα είκοσι χρόνια της πίστης μου. Ο σύζυγός μου μου απαγόρευε να πιστεύω στον Θεό και με απειλούσε μάλιστα με διαζύγιο, αλλά εγώ δεν συμβιβαζόμουν. Οι άνθρωποι του κόσμου με χλεύαζαν, με κορόιδευαν και με προσέβαλλαν, αλλά εγώ δεν έκανα πίσω. Ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας με παρακολουθούσε και με δίωκε, αλλά εγώ δεν έχασα την πίστη μου. Πίστευα πως ο Θεός θα έβλεπε πόσα είχα απαρνηθεί και πόσα είχα υποφέρει όλα αυτά τα χρόνια και θα με προστάτευε μέχρι τέλους, επιτρέποντάς μου να δω τα μεγαλεία της βασιλείας. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως αυτό που αντιμετώπιζα τώρα θα μπορούσε να είναι το τέλος της ζωής μου. Ήμουν συντετριμμένη και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: «Μετά από τόσα βάσανα, τελικά θα πεθάνω. Αν ήξερα ότι θα κατέληγε έτσι, γιατί να αρχίσω να πιστεύω στον Θεό εξαρχής;» Για μερικές μέρες, καθόμουν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, χωρίς να προσεύχομαι ή να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Το μυαλό μου σκεφτόταν μόνο εικόνες για το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. Σκεφτόμουν ειδικά πως ο πνευματικός κόσμος ήταν καλυμμένος από μια σκοτεινή, θολή ομίχλη, τόσο σκοτεινός που δεν έβλεπες ούτε την παλάμη σου, χωρίς την οικογένειά σου για να σου κρατάει συντροφιά, και ανατρίχιαζα από τον φόβο. Μια μέρα, ο αδελφός μου και η γυναίκα του ήρθαν στο νοσοκομείο να με δουν. Βλέποντάς με τόσο αποστεωμένη και αδύναμη, ο αδελφός μου είπε με δάκρυα στα μάτια: «Μην τα παρατάς. Πρέπει να προσεύχεσαι και να βασίζεσαι περισσότερο στον Θεό!» Τα λόγια του με γέμισαν ενοχές και ταραχή. Σκέφτηκα: «Από τότε που αρρώστησα, όταν ο Θεός μού έδειχνε χάρη και ευλογίες, Τον ευχαριστούσα και ένιωθα πως ήταν υπέροχο να πιστεύεις στον Θεό. Αλλά τώρα που ο θάνατος είναι προ των πυλών, αρχίζω να παραπονιέμαι εναντίον Του και να μετανιώνω ακόμα και για την πίστη μου. Αυτό είναι προδοσία προς τον Θεό!» Εκείνη την περίοδο, ήμουν στον ορό για πάνω από δέκα ώρες κάθε μέρα. Την ένατη μέρα, και τα δύο μου χέρια ήταν τόσο πρησμένα που δεν μπορούσαν πια να μου βάλουν ορό, οπότε δεν είχα άλλη επιλογή από το να πάρω εξιτήριο. Όταν επέστρεψα σπίτι, προσευχήθηκα στον Θεό ξανά και ξανά: «Αχ, Θεέ μου, μπροστά στον θάνατο, η καρδιά μου είναι γεμάτη τρόμο και αβοήθητη, γεμάτη παρανοήσεις, παράπονα και παράλογες απαιτήσεις απέναντί Σου. Θεέ μου, Σε παρακαλώ καθοδήγησέ με να γνωρίσω τη δική μου διαφθορά και να κατανοήσω τις προθέσεις Σου».

Ακουμπώντας πίσω στο κρεβάτι μου, άνοιξα τον υπολογιστή μου και είδα τα λόγια του Θεού: «Το μόνο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι όλες οι χάρες, οι ευλογίες και οι υποσχέσεις που δίνει στους ανθρώπους ο Ιεχωβά. Δεν τους περνάει απ’ το μυαλό ούτε φαντάζονται ποτέ τι θα γίνει όταν τους αφαιρέσει ο Ιεχωβά όλα αυτά τα πράγματα. Όλοι όσοι πιστέψουν στον Θεό είναι έτοιμοι να αποδεχτούν μόνο τη χάρη, τις ευλογίες και τις υποσχέσεις Του. Τα μόνα πράγματα που είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν είναι η καλοσύνη και το έλεός Του. Κανένας τους, όμως, δεν περιμένει ούτε προετοιμάζεται να αποδεχτεί την παίδευση και την κρίση του Θεού, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό Του ή τις στερήσεις Του. Ούτε ένας απ’ αυτούς δεν προετοιμάζεται ώστε να αποδεχτεί την κρίση και την παίδευση του Θεού, τις στερήσεις Του ή τις κατάρες Του. Είναι κανονική αυτή η σχέση μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού ή όχι; (Δεν είναι κανονική.) Γιατί λέτε ότι δεν είναι κανονική; Σε τι υστερεί; Στο ότι οι άνθρωποι δεν διαθέτουν την αλήθεια, κι αυτό γιατί έχουν πάρα πολλές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, παρανοούν διαρκώς τον Θεό και δεν αναζητούν την αλήθεια για να τα διορθώσουν όλα αυτά. Όλα αυτά, λοιπόν, μπορεί πιθανότατα να οδηγήσουν σε προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό μόνο και μόνο για να λάβουν ευλογίες και το μόνο που θέλουν είναι να συνάψουν συμφωνία μαζί Του. Παρόλο που έχουν διάφορες απαιτήσεις απ’ Αυτόν, δεν επιδιώκουν την αλήθεια κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Με το που συναντήσουν κάτι που δεν συνάδει με τις αντιλήψεις τους, γεννιούνται με τη μία μέσα τους αντιλήψεις, παράπονα και παρανοήσεις για τον Θεό. Μπορεί μάλιστα να φτάσουν σε σημείο να Τον προδώσουν. Έχει σοβαρές συνέπειες αυτό; Σε ποιο μονοπάτι βαδίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι όταν πιστεύουν στον Θεό; Μπορεί, τώρα, να έχετε ακούσει ένα σωρό κηρύγματα και να πιστεύετε πως έχετε φτάσει σε σημείο να κατανοείτε κάμποσες αλήθειες. Στην πραγματικότητα, όμως, συνεχίζετε να βαδίζετε στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό μόνο και μόνο για να χορτάσετε με άρτο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. «Ο Ιώβ ήταν πράγματι άνθρωπος με πίστη. Όταν ο Θεός τον ευλόγησε, εκείνος ευχαρίστησε τον Θεό. Όταν ο Θεός τον πειθάρχησε και του αφαίρεσε όλα όσα είχε, εκείνος και πάλι ευχαρίστησε τον Θεό. Αφού βίωσε τα πράγματα ως το τέλος, όταν είχε γεράσει και ο Θεός είχε πάρει όλη την περιουσία του και τα παιδιά του, πώς αντέδρασε ο Ιώβ; Όχι μόνο δεν παραπονέθηκε, αλλά μπόρεσε να απορρίψει τον Σατανά, και αίνεσε τον Θεό μέσα από την καρδιά του, εξύμνησε το όνομα του Θεού και κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. […] Οι άνθρωποι λένε συχνά: “Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι ωφέλιμα για τους ανθρώπους και εμπεριέχουν τις καλές προθέσεις Του”. Είναι αυτή η αλήθεια; (Ναι.) Μπορείς, όμως, να το αποδεχτείς; Όταν ο Θεός σε ευλογεί, μπορείς να το αποδεχτείς, αλλά μπορείς να το αποδεχτείς όταν Εκείνος αφαιρεί; Εσύ δεν μπορείς, αλλά ο Ιώβ μπορούσε. Εξέλαβε αυτήν τη δήλωση ως την αλήθεια· δεν αγαπούσε την αλήθεια; Ο Θεός τού αφαίρεσε όλη την περιουσία του, προκαλώντας του τεράστιες απώλειες, ενώ ο Ιώβ χτυπήθηκε επίσης από μια σοβαρή ασθένεια. Αλλά αυτή η δήλωση που έκανε, ότι “Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι σωστά και εμπεριέχουν τις καλές προθέσεις του Θεού”, αποδεικνύει ότι κατανοούσε πλήρως μέσα στην καρδιά του ότι όλα όσα είχε του είχαν δοθεί από τον Θεό. Ακριβώς επειδή κατανοούσε ότι αυτή είναι η αλήθεια, όσο πόνο κι αν υπέφερε, δεν είχε παράπονα και μπορούσε ακόμα να αινεί τον Θεό. Ό,τι κι αν έλεγε η γυναίκα του, εκείνος μπόρεσε να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του και να εξυμνήσει τον Θεό μέσα στην καρδιά του. Γι’ αυτό λέμε ότι ο Ιώβ αγαπούσε την αλήθεια. Επιπλέον, όποια μέσα κι αν χρησιμοποίησε ο Θεός για να τον δοκιμάσει, εκείνος μπόρεσε να αποδεχτεί και να υποταχθεί χωρίς παράπονα. Ακόμη κι όταν ο Σατανάς πήρε την περιουσία του και προσπάθησε να τον σκοτώσει, ή όταν τον έπληξε με εξανθήματα —πράγματα που δεν συνάδουν με τις ανθρώπινες αντιλήψεις— πώς αντέδρασε ο Ιώβ; Παραπονέθηκε για τον Θεό; Δεν είπε ούτε μία λέξη παραπόνου για τον Θεό, αλλά είπε ότι το όνομα του Θεού πρέπει να εξυμνείται. Αυτό αποδεικνύει ότι ο Ιώβ μπορούσε να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού, και αποδεικνύει επίσης ότι ο Ιώβ αγαπούσε την αλήθεια, και αγαπούσε την αμεροληψία και τη δικαιοσύνη. Μέσα στην καρδιά του, έλεγε: “Ο Θεός είναι τόσο αμερόληπτος απέναντι στους ανθρώπους και τόσο δίκαιος! Ό,τι κάνει ο Θεός είναι σωστό!” Έτσι, μπορούσε να αινεί τον Θεό. Έλεγε: “Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός, δεν θα παραπονεθώ. Στα μάτια του Θεού, τα δημιουργήματα δεν είναι παρά σκουλήκια. Όπως κι αν μου φερθεί ο Θεός, είναι μια χαρά και δικαιολογημένο”. Πίστευε ότι όλα όσα έκανε ο Θεός ήταν σωστά, ότι ήταν κάτι θετικό. Όσο μεγάλη κι αν ήταν η απώλεια της περιουσίας του, όσες δυσκολίες κι αν αντιμετώπισε και όσο πόνο κι αν υπέμεινε, δεν παραπονέθηκε για τον Θεό, και μπορούσε ακόμα να υποτάσσεται στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Έτσι εκδηλώνεται η αγάπη για την αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η αυτογνωσία είναι κλειδί για την επιδίωξη της αλήθειας). Συλλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, γέμισα ντροπή! Κατά την άποψή μου, το να πιστεύω στον Θεό σήμαινε αποκλειστικά να λαμβάνω χάρη και ευλογίες από Αυτόν. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως μια μέρα θα με έβρισκαν η κρίση και η παίδευση του Θεού ή οι δοκιμασίες και το ραφινάρισμα, πόσο μάλλον ότι θα είχα εξοπλιστεί εκ των προτέρων με την αλήθεια για να αντιμετωπίσω την κρίση του Θεού. Παρόλο που ήξερα απ’ έξω τις εμπειρίες του Ιώβ και μπορούσα να απαγγείλω από μνήμης τα ουσιώδη λόγια που είπε όταν έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του, το μόνο που καταλάβαινα ήταν δόγματα. Ο Ιώβ βίωσε τις δοκιμασίες του Θεού επειδή είχε φόβο Θεού και απέφευγε το κακό. Έχασε όλα τα υπάρχοντά του και τα παιδιά του, και το σώμα του καλύφθηκε από επώδυνα έλκη. Τον χλεύασε η γυναίκα του και τον κορόιδεψαν οι φίλοι του, αλλά εκείνος παρέμεινε προσκολλημένος στην ακεραιότητά του. Μέσα στα ακραία βάσανά του, προτιμούσε να καταραστεί τη μέρα της γέννησής του παρά να παραπονεθεί εναντίον του Θεού ή να απαρνηθεί το όνομά Του. Θεωρούσε το ρητό «Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι σωστά και εμπεριέχουν τις καλές προθέσεις του Θεού» ως την ύψιστη αλήθεια για να γίνεται πράξη. Εφόσον κάτι προερχόταν από τον Θεό, είτε καλό είτε κακό, μπορούσε να το αποδεχτεί και να υποταχθεί. Με την πίστη, την υποταγή και τον φόβο του προς τον Θεό, νίκησε τον Σατανά και κατέθεσε ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό. Σε επίπεδο δόγματος, ήξερα πως ό,τι κάνει ο Θεός είναι σωστό και εμπεριέχει τις καλές Του προθέσεις, αλλά όταν η μακροχρόνια ασθένειά μου με έφερε στο χείλος του θανάτου, αποκαλύφθηκε πλήρως το αληθινό μου ανάστημα. Άρχισα να απαριθμώ τα προτερήματά μου, να παραπονιέμαι γιατί δεν με προστάτευε ο Θεός, και να μετανιώνω ακόμα και για την πίστη μου και για όλα όσα είχα απαρνηθεί και δαπανήσει. Όταν ο Θεός με ευλογούσε, ήμουν γεμάτη ευγνωμοσύνη προς Αυτόν, αλλά όταν αυτό που έκανε πήγαινε ενάντια στις αντιλήψεις μου, λογομαχούσα και εναντιωνόμουν σ’ Αυτόν. Μου έλειπαν πραγματικά η συνείδηση και η λογική· δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Τότε έπεσα με το πρόσωπο στο έδαφος και προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, Εσύ είσαι ο Δημιουργός κι εγώ είμαι ένα δημιούργημα. Ό,τι κι αν κάνεις, δεν θα έπρεπε να έχω παράπονα για Σένα ούτε απαιτήσεις από Εσένα. Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου».

Τις επόμενες μέρες, άρχισα να τακτοποιώ τις υποθέσεις μου. Πακέταρα τα βιβλία των λόγων του Θεού και είπα σε μια αδελφή πού τα είχα βάλει. Προσευχόμουν επίσης και αναζητούσα πώς να αντιμετωπίσω σωστά τον θάνατο. Είδα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Έτσι θα πρέπει να βλέπεις το ζήτημα του θανάτου. Όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν τον θάνατο στη ζωή τους· ο θάνατος είναι αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσει κάθε άνθρωπος στο τέλος του ταξιδιού του. Ο θάνατος, όμως, έχει διαφορετικές φύσεις. Μία από αυτές είναι ότι, στον χρόνο που έχει προκαθορίσει ο Θεός, ένας άνθρωπος έχει ολοκληρώσει τη δική του αποστολή και ο Θεός βάζει τέλος στη σωματική του ζωή, οπότε η σωματική του ζωή φτάνει στο τέλος της, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή του έχει τελειώσει. Όταν η σάρκα κάποιου παύει να υπάρχει, η ζωή του τελειώνει —έτσι έχουν τα πράγματα; (Όχι.) Η μορφή με την οποία θα υπάρχει η ζωή σου μετά τον θάνατο εξαρτάται από το πώς αντιμετωπίζεις το έργο και τα λόγια του Θεού όσο είσαι ζωντανός —αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η μορφή με την οποία θα υπάρχεις μετά τον θάνατο, ή το αν θα υπάρχεις ή όχι, εξαρτάται από τη στάση σου απέναντι στον Θεό και απέναντι στην αλήθεια όσο είσαι ζωντανός. Αν όσο είσαι ζωντανός, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον θάνατο και κάθε είδους ασθένειες, η στάση σου απέναντι στην αλήθεια είναι στάση επαναστατικότητας, εναντίωσης και αποστροφής, τότε με ποιον τρόπο θα υπάρχεις όταν η σωματική σου ζωή φτάσει στο τέλος της; Σίγουρα θα υπάρχεις με κάποιον άλλον τρόπο και σίγουρα η ζωή σου δεν θα συνεχιστεί. Αντιστρόφως, αν όσο είσαι ζωντανός, όταν έχεις συνείδηση στη σάρκα, η στάση σου απέναντι στην αλήθεια και απέναντι στον Θεό είναι στάση υποταγής και αφοσίωσης και έχεις αληθινή πίστη, τότε ακόμη και αν η σωματική σου ζωή φτάσει στο τέλος της, η ζωή σου θα συνεχίσει να υπάρχει σε διαφορετική μορφή σε ένα άλλο βασίλειο. Αυτός είναι ο ορισμός του θανάτου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα πολύ ήρεμη. Όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουν τον θάνατο, αλλά η φύση του θανάτου και η κατάληξη κάθε ανθρώπου μετά θάνατον είναι εντελώς διαφορετικές. Το αν θα επιστρέψει κανείς ενώπιον του Δημιουργού ή θα κατέβει στην κόλαση με τον Σατανά εξαρτάται από τη στάση του απέναντι στον Θεό και την αλήθεια όσο ζούσε. Σκέφτηκα το εδάφιο της Βίβλου που λέει: «ετελεύτησεν ο Ιώβ, γέρων και πλήρης ημερών» (Ιώβ 42:17). Ο Ιώβ είχε φόβο Θεού και απέφευγε το κακό σε όλη του τη ζωή. Εν μέσω των επιθέσεων και των βασανιστηρίων του Σατανά, έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του για τον Θεό, πράγμα που έφερε παρηγοριά στην καρδιά του Θεού. Μπροστά στον θάνατο, ο Ιώβ μπόρεσε να υποταχθεί μέσα από την καρδιά του. Το μυαλό του ήταν ήρεμο και γαλήνιο, χωρίς καμία ανησυχία ή φόβο. Κατάλαβα τότε πως αυτό που τρομάζει δεν είναι ο θάνατος καθαυτός. Αυτό που τρομάζει είναι να ζει κανείς τη ζωή του χωρίς να επιδιώκει ή να κερδίζει την αλήθεια, ζώντας ακόμα με βάση τη διεφθαρμένη διάθεσή του και τις σατανικές φιλοσοφίες, και συνεχίζοντας να επαναστατεί ενάντια στον Θεό και να Του αντιστέκεται. Όσο κι αν διαρκεί μια τέτοια σαρκική ζωή ή όσο άνετη κι αν είναι, είναι μόνο προσωρινή και, μετά θάνατον, πρέπει και πάλι να πάει στην κόλαση για να τιμωρηθεί. Αλλά αν κάποιος, όσο ζει, μπορεί να επιδιώξει την αλήθεια και να κερδίσει την αλήθεια ως ζωή του, να βιώσει την πραγματικότητα του φόβου και της υποταγής στον Θεό όπως έκανε ο Ιώβ, και να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του για να ντροπιάσει τον Σατανά, τότε ακόμα κι αν το φυσικό του σώμα πεθάνει μια μέρα, παραμένει ένας άνθρωπος που έχει την έγκριση του Θεού. Αντιμετωπίζοντας τον θάνατο, το μόνο που είχα αποκαλύψει ήταν παρανοήσεις, παράπονα και παράλογες απαιτήσεις απέναντι στον Θεό. Ήμουν γεμάτη επαναστατικότητα και αντίσταση απέναντί Του. Ακόμα κι αν συνέχιζα να ζω, αν δεν άλλαζε η διεφθαρμένη διάθεσή μου, θα αποκλειόμουν και θα τιμωρούμουν τελικά.

Αργότερα, άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Αφότου βίωσα σχεδόν τρία χρόνια ασθένειας, είχα αποκαλύψει τόση επαναστατικότητα και παρανόηση απέναντι στον Θεό. Παρόλο που ήξερα πως ό,τι κάνει Εκείνος είναι σωστό και πως έπρεπε να υποταχθώ, όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με τον θάνατο, δεν μπορούσα με τίποτα να υποταχθώ. Μπορούσα ακόμα και να λογομαχήσω με τον Θεό και να Του εναντιωθώ. Ποια πτυχή της διεφθαρμένης διάθεσής μου το προκαλούσε αυτό; Μια μέρα, είδα τα λόγια του Θεού: «Προτού αποφασίσουν οι αντίχριστοι να κάνουν το καθήκον τους, κατά βάθος, ξεχειλίζουν από προσδοκίες ως προς τις προοπτικές τους, να κερδίσουν ευλογίες, έναν καλό προορισμό, ακόμα και έναν στέφανο, και είναι απόλυτα σίγουροι ότι θα τα πετύχουν όλα αυτά. Με τέτοιες προθέσεις και προσδοκίες έρχονται στον οίκο του Θεού για να κάνουν το καθήκον τους. Εμπεριέχεται, λοιπόν, μέσα στην εκπλήρωση του καθήκοντός τους η ειλικρίνεια, η αυθεντική πίστη και η αφοσίωση που απαιτεί ο Θεός; Στο σημείο αυτό, δεν είναι ακόμα εμφανής η αυθεντική τους πίστη, αφοσίωση ή ειλικρίνεια, διότι όλοι διακατέχονται από μια νοοτροπία απόλυτα βασισμένη στις συναλλαγές προτού κάνουν το καθήκον τους· όλοι παίρνουν την απόφαση να κάνουν το καθήκον τους με κίνητρο τα συμφέροντα, αλλά και με γνώμονα τις υπέρμετρες φιλοδοξίες και επιθυμίες τους. Με ποια πρόθεση κάνουν το καθήκον τους οι αντίχριστοι; Να κάνουν μια συμφωνία, να κάνουν μια ανταλλαγή. Θα έλεγε κανείς ότι αυτές τις προϋποθέσεις θέτουν για να κάνουν το καθήκον τους: “Αν κάνω το καθήκον μου, τότε πρέπει να αποκτήσω ευλογίες και να έχω έναν καλό προορισμό. Πρέπει να αποκτήσω όλες τις ευλογίες και τα προνόμια που έχει πει ο θεός ότι έχουν προετοιμαστεί για την ανθρωπότητα. Αν δεν μπορέσω να τα αποκτήσω, τότε δεν πρόκειται να κάνω αυτό το καθήκον”. Με τέτοιες προθέσεις, φιλοδοξίες και επιθυμίες έρχονται στον οίκο του Θεού για να κάνουν το καθήκον τους. Φαίνεται σαν να έχουν όντως κάποια ειλικρίνεια, και φυσικά για όσους είναι νέοι πιστοί και αρχίζουν μόλις τώρα να κάνουν το καθήκον τους, αυτό θα μπορούσε κανείς να το πει και ενθουσιασμό. Σ’ αυτό, όμως, δεν υπάρχει αυθεντική πίστη ή αφοσίωση· υπάρχει μόνο ο ενθουσιασμός ως κάποιον βαθμό. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ειλικρίνεια. Αν κρίνουμε από αυτήν τη στάση που έχουν οι αντίχριστοι απέναντι στο να κάνουν το καθήκον τους, χαρακτηρίζεται εντελώς από νοοτροπία συναλλαγής και είναι γεμάτη από τις επιθυμίες τους για οφέλη, όπως να κερδίσουν ευλογίες, να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών, να αποκτήσουν στέφανο και να λάβουν ανταμοιβές. Έτσι, εξωτερικά, πολλοί αντίχριστοι, πριν αποβληθούν, δείχνουν ότι κάνουν το καθήκον τους και μάλιστα ότι έχουν απαρνηθεί περισσότερα και έχουν υποφέρει περισσότερο από τον μέσο άνθρωπο. Εκείνα που δαπανούν και το τίμημα που πληρώνουν είναι αντίστοιχα με αυτά του Παύλου, και δεν τρέχουν λιγότερο από τον Παύλο. Αυτό όλοι το βλέπουν. Όσο για τη συμπεριφορά τους και την αποφασιστικότητα να υποφέρουν και να πληρώνουν το τίμημα, δεν θα έπρεπε να μην πάρουν τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, ο Θεός δεν εξετάζει έναν άνθρωπο ανάλογα με την εξωτερική του συμπεριφορά, αλλά βασίζεται στην ουσία του, στη διάθεσή του, σε όσα αποκαλύπτει, και στη φύση και ουσία που έχει καθετί που κάνει» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Ο Θεός εκθέτει πως οι αντίχριστοι κάνουν το καθήκον τους μόνο για να κερδίσουν ευλογίες και ανταμοιβές. Αν δεν υπήρχε καλό αποτέλεσμα, ούτε ανταμοιβές ή ευλογίες, ένας αντίχριστος δεν θα πίστευε στον Θεό, πόσο μάλλον να υποφέρει για το καθήκον του. Ό,τι κάνει ένας αντίχριστος το κάνει με σκοπό να παζαρέψει με τον Θεό, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι θα ανταλλάξει ένα μικρό τίμημα με μεγάλες ευλογίες. Έκανα αυτοκριτική. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό και έμαθα για τις υποσχέσεις και τις ευλογίες Του, και το ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών και να κερδίσουν την αιώνια ζωή, έγινα ενεργή στο κήρυγμα του ευαγγελίου και την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Όσο κι αν προσπαθούσε η οικογένειά μου να με σταματήσει, όσο κι αν με χλεύαζαν ή με εξύβριζαν οι γύρω μου, ή ακόμα κι όταν με δίωκε ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, εγώ δεν έκανα πίσω. Ακόμα κι όταν με βασάνιζε η αρρώστια και δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ, επέμενα στο καθήκον μου. Αλλά όταν η ασθένειά μου χειροτέρεψε και αντιμετώπισα την απειλή του θανάτου, παραπονέθηκα για το ότι δεν με προστάτευε ο Θεός και μετάνιωσα ακόμα και για τα χρόνια που απαρνιόμουν πράγματα και δαπανούσα τον εαυτό μου, και μετάνιωσα για την πίστη μου. Αυτό που αποκάλυψα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά επαναστατικότητα και προδοσία απέναντι στον Θεό. Σκέφτηκα τον Παύλο. Ταξίδεψε σ’ όλη την Ευρώπη κηρύττοντας το ευαγγέλιο, και υπέφερε πολύ και πλήρωσε μεγάλο τίμημα, αλλά τα βάσανά του και το τίμημα που πλήρωσε ήταν μόνο για να κερδίσει ευλογίες και ένα στεφάνι. Είπε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Ο Παύλος χρησιμοποίησε τα βάσανά του και το τίμημα που πλήρωσε ως διαπραγματευτικά χαρτιά για να προσπαθήσει να κάνει συμφωνία με τον Θεό, φωνάζοντας ανοιχτά εναντίον Του. Αυτό που εννοούσε ήταν πως, με βάση όσα είχε δαπανήσει και πετύχει, ο Θεός όφειλε να του δώσει ανταμοιβές, ένα στεφάνι και έναν καλό προορισμό· διαφορετικά, ο Θεός δεν θα ήταν δίκαιος. Η διάθεση που είχα αποκαλύψει ήταν ίδια με του Παύλου. Με βάση τις πράξεις μου, άξιζα να πεθάνω, αλλά ο Θεός μού επέτρεψε να ζω ακόμα. Αυτό ήταν μια ευκαιρία να μετανοήσω, μια πράξη του μεγάλου ελέους και χάρης του Θεού.

Πίστευα παλιά πως, είτε αντιμετώπιζα διωγμό, είτε θλίψη είτε κάποια θανάσιμη ασθένεια, εφόσον μπορούσα να τηρώ το καθήκον μου, θα είχα τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και θα μπορούσα να επιβιώσω και να σωθώ. Από τα λόγια του Θεού, είδα πως αυτή η άποψη ήταν εντελώς παράλογη. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το αν μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει τελικά στη σωτηρία δεν εξαρτάται από το τι καθήκον κάνει, αλλά από το αν μπορεί να κατανοήσει και να κερδίσει την αλήθεια, και τελικά να επιτύχει την απόλυτη υποταγή στον Θεό και να αφεθεί στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του, να μη λαμβάνει πλέον υπόψη το μέλλον και το πεπρωμένο του, και να γίνει ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος, χρησιμοποιεί αυτό το πρότυπο για να μετρήσει όλη την ανθρωπότητα, και αυτό το πρότυπο δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ —πρέπει να το θυμάσαι αυτό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τελικά πως το να σωθεί κανείς δεν σημαίνει να εμμένει στην εξωτερική πρακτική της εκτέλεσης του καθήκοντός του. Το σημαντικό είναι να επιδιώκει και να κερδίζει την αλήθεια κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, ώστε να επιτύχει αλλαγή διάθεσης, και να παίρνει μαθήματα μέσα στα διάφορα περιβάλλοντα που διαμορφώνει ο Θεός, ώστε να μπορεί να υποτάσσεται στον Θεό και να αφήνεται στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του, ακριβώς όπως ο Ιώβ. Μόνο τότε μπορεί κανείς να πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να σωθεί και να επιβιώσει. Πήρα μια απόφαση στην προσευχή μου. Όποια κι αν ήταν η κατάληξή μου, ήμουν πρόθυμη να είμαι ένα δημιούργημα με λογική. Αν ο Θεός μού επέτρεπε να συνεχίσω να ζω, ήμουν πρόθυμη να κάνω μια νέα αρχή, να εγκαταλείψω την πρόθεσή μου να κερδίσω ευλογίες και να σταματήσω να προσπαθώ να παζαρέψω με τον Θεό. Θα έκανα το καθήκον μου για να κερδίσω την αλήθεια και να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού. Αν ο Θεός έχει ορίσει πως η ζωή μου πρέπει να τελειώσει σ’ αυτό το σημείο, ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Μετά απ’ αυτό, η κατάστασή μου βελτιώθηκε πολύ. Αν και η ασθένειά μου συνέχιζε να μην παρουσιάζει βελτίωση, και πονούσα σε όλο μου το σώμα τον περισσότερο καιρό, ενώ μερικές φορές το μυαλό μου δεν ήταν καν πολύ καθαρό, η καρδιά μου ήταν γαλήνια. Προσευχόμουν στον Θεό ξανά και ξανά, πρόθυμη να εναποθέσω τη ζωή και τον θάνατό μου στα χέρια Του. Θα υποτασσόμουν σε οτιδήποτε ενορχήστρωνε Εκείνος.

Μετά απ’ αυτό, η υγεία μου χειροτέρεψε κι άλλο. Ακόμα και μια γουλιά νερό μού προκαλούσε ναυτία και έκανα εμετό. Δεν είχα καν τη δύναμη να περπατήσω. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα ήταν η νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου. Στριφογύριζα όλη νύχτα, ανίκανη να κοιμηθώ. Μέχρι την αυγή, είχα ανεβάσει πυρετό και ο πόνος σε όλο μου το σώμα ήταν ανυπόφορος. Προσευχήθηκα σιωπηλά μέσα μου: «Αχ, Θεέ μου, νομίζω πως δεν θα τα καταφέρω. Αν και υπάρχουν πολλά που δυσκολεύομαι να αποχωριστώ, είμαι ένα δημιούργημα. Είτε ζήσω είτε πεθάνω, είτε έχω καλή κατάληξη και προορισμό είτε όχι, το μόνο που ζητώ είναι να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου». Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ο Παντοδύναμος Θεός είναι ένας πανίσχυρος γιατρός!» «Ο λόγος του Θεού είναι δραστικό φάρμακο! Ντροπιάζει τους διαβόλους και τον Σατανά! Η κατανόηση του λόγου του Θεού μάς προσφέρει στήριγμα. Ο λόγος Του ενεργεί γρήγορα για να σώσει την καρδιά μας! Διαλύει τα πάντα και γαληνεύει τα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Ναι, ο Θεός είναι παντοδύναμος. Η ζωή και ο θάνατος βρίσκονται μέσα σε μία σκέψη του Θεού. Οι γιατροί μπορούν να θεραπεύσουν ασθένειες, αλλά δεν μπορούν να σώσουν μια ζωή. Ο Θεός είναι το μόνο μου στήριγμα και μόνο αν ζω μέσα στα λόγια Του μπορεί το πνεύμα μου να βρει γαλήνη. Συλλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, αποκοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Ήταν η μόνη φορά εδώ και πάνω από δύο χρόνια που αποκοιμήθηκα χωρίς να πάρω υπνωτικό χάπι και κοιμήθηκα για σχεδόν τέσσερις ώρες. Όταν ξύπνησα, ένιωθα πολύ καλύτερα ψυχολογικά και ο πόνος είχε υποχωρήσει σημαντικά. Ήταν ένα συναίσθημα τόσο υπέροχο, που δεν περιγράφεται με λόγια. Αργότερα, συνέβη κάτι ακόμα πιο θαυμαστό. Ένα βράδυ μετά το φαγητό, ο σύζυγός μου με βοηθούσε να κάνω έναν περίπατο κάτω, όταν συναντήσαμε τυχαία μια γυναίκα περίπου στην ηλικία μου. Με κοίταξε και ρώτησε: «Κυρία μου, γιατί είστε τόσο αδύναμη;» Ο σύζυγός μου της είπε για την κατάστασή μου. Εκείνη είπε: «Είχα μια φίλη που ήταν ακριβώς έτσι. Έκανε θεραπεία σε ένα μικρό νοσοκομείο εδώ κοντά και τώρα είναι τελείως καλά». Την επόμενη μέρα, ο σύζυγός μου με πήγε σ’ εκείνο το νοσοκομείο. Με δυτικά φάρμακα αξίας μόλις μερικών δεκάδων γιουάν, η ασθένειά μου θεραπεύτηκε. Έναν μήνα αργότερα, έκανα πάλι το καθήκον μου κανονικά. Πέντε μήνες αργότερα, πήρα πάλι πάνω από 20 κιλά. Τόσο οι αδελφοί και οι αδελφές όσο και οι άπιστοι που με ήξεραν έλεγαν όλοι πως ήταν θαύμα. Ήξερα ξεκάθαρα μέσα στην καρδιά μου πως ήταν εξ ολοκλήρου το έλεος και η χάρη του Θεού, και τα θαυμαστά έργα του Θεού. Όσο σκέφτομαι πόσο επαναστατική ήμουν πριν, που προσπαθούσα συνεχώς να παζαρέψω με τον Θεό και Τον εξαπατούσα στο καθήκον μου, ήμουν πραγματικά ανάξια να απολαμβάνω τόσο μεγάλη χάρη από τον Θεό. Το ότι είμαι ζωντανή σήμερα και μπορώ να κάνω το καθήκον μου είναι το απέραντο έλεος και η αγάπη του Θεού για μένα. Ευχαριστώ τον Θεό μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου και θεωρώ πολύτιμη αυτήν την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου.

Αν και η σάρκα μου υπέμεινε κάποια βάσανα καθώς βίωνα αυτήν την ασθένεια, αυτό που κέρδισα ήταν ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Κατάλαβα πως το να πιστεύει κανείς στον Θεό δεν σημαίνει να κερδίζει ευλογίες ή οφέλη, αλλά να επιδιώκει την αλήθεια για να καθαρθεί. Είναι ευθύνη μου να ακολουθώ τον Θεό και να κάνω το καθήκον ενός δημιουργήματος, και η επίτευξη της υποταγής και του φόβου Θεού είναι ο στόχος που πρέπει να επιδιώκω. Μέσα απ’ αυτήν την εμπειρία, έχω εκτιμήσει βαθιά πως: «Όταν επέρχεται η αρρώστια, οφείλεται στην αγάπη του Θεού, και σ’ αυτήν περιλαμβάνονται σίγουρα οι καλές Του προθέσεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Αυτή είναι η αλήθεια και είναι επίσης γεγονός! Αυτή η εμπειρία είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός της ζωής μου. Είναι η ιδιαίτερη αγάπη του Θεού, ένα διαφορετικό είδος αγάπης. Δόξα τω Θεώ!