Από της Λορέιν, ΗΠΑ

Τον Μάρτιο του 2023, η περιφέρειά μας διεξήγαγε συμπληρωματικές εκλογές για να επιλεγεί επικεφαλής περιφέρειας. Εγώ σκέφτηκα μέσα μου: «Μπορεί να μην έχω και την καλύτερη ζωή-είσοδο, αλλά ήμουν πάντα υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο, το εύρος του έργου που επέβλεπα δεν ήταν μικρό και έφερα κάποια αποτελέσματα. Εμένα δεν πρέπει να επιλέξουν οι αδελφοί και οι αδελφές μου για επικεφαλής περιφέρειας; Παρόλο που τώρα είμαι επιβλέπουσα του ευαγγελικού έργου, η δουλειά αυτή αφορά μία και μόνο εργασία, και πολύ λίγοι άνθρωποι με ξέρουν. Ο επικεφαλής περιφέρειας είναι κάτι το διαφορετικό. Επιβλέπει το συνολικό έργο, και τον εκτιμούν και τον θαυμάζουν περισσότεροι άνθρωποι. Αν με επιλέξουν τελικά, οι αδελφοί και οι αδελφές θα σκεφτούν σίγουρα ότι επιδιώκω την αλήθεια κι ότι μπορώ να είμαι και επικεφαλής, πέρα από επιβλέπουσα του ευαγγελικού έργου». Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα πραγματικά χαρούμενη.

Τις μέρες εκείνες ήμουν πολύ δραστήρια στα καθήκοντά μου, και απαντούσα αμέσως κάθε φορά που κάποιος έκανε μια ερώτηση στην ομαδική συνομιλία. Μερικές φορές, αναζητούσα από τους επικεφαλής λύσεις στα προβλήματα και τους ανέφερα τα προβλήματα που έβρισκα κατ’ ιδίαν, για να πιστέψουν ότι έχω αίσθηση του φορτίου και της ευθύνης, ώστε να με ψηφίσουν στις εκλογές. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μια νύχτα, είδα ένα μήνυμα από τους ανώτερους επικεφαλής, που ανακοίνωνε ότι η αδελφή Σάρλοτ είχε εκλεγεί επικεφαλής της περιφέρειας. Όταν είδα το όνομά της, ταράχτηκα πολύ. Η Σάρλοτ έκανε πάντα καθήκοντα επικεφαλής, αλλά είχε έρθει μόλις πρόσφατα στην περιφέρειά μας για να κηρύξει το ευαγγέλιο και δεν γνώριζε καλά την κατάσταση εδώ. Γιατί, λοιπόν, την επέλεξαν επικεφαλής της περιφέρειας; Για ένα διάστημα, επέβλεπα εγώ το έργο της, και τώρα που άξαφνα είχε εκλεγεί επικεφαλής θα παρακολουθούσε εκείνη το δικό μου. Με τι μούτρα θα εμφανιζόμουν; Μήπως με θεωρούσαν τόσο κατώτερη οι αδελφοί και οι αδελφές μου; Ήθελα να πάω να μιλήσω με τους ανώτερους επικεφαλής και να τους ρωτήσω σε τι ήταν ανώτερη η Σάρλοτ από εμένα. Στην τελική, όσον αφορά το εύρος του έργου που επέβλεπα, δεν ήταν καλύτερη από εμένα. Δεν είχε περισσότερη εργασιακή εμπειρία ούτε και γνώριζε καλύτερα τις αρχές. Επίσης, εγώ είχα υποφέρει πολύ κι είχα πληρώσει μεγάλο τίμημα. Τον καιρό που επέβλεπα το ευαγγελικό έργο, έκανα ό,τι κι αν μου ανέθετε η εκκλησία. Όταν αντιμετώπιζα προβλήματα στο έργο, όσο σκληρή ή επώδυνη κι αν ήταν η κατάσταση, ούτε παραπονιόμουν ούτε και γκρίνιαζα. Γιατί επέλεξαν, λοιπόν, τη Σάρλοτ κι όχι εμένα που είχα εργαστεί τόσο σκληρά; Μήπως είχα κάποιο θέμα; Μήπως δεν ήμουν κατάλληλη για επικεφαλής περιφέρειας; Μήπως ήμουν κατάλληλη μόνο για καθήκοντα με μία και μόνο εργασία; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο μεγαλύτερη αμηχανία ένιωθα, και σταμάτησα να εστιάζω στα καθήκοντά μου.

Εκείνη την περίοδο, το ευαγγελικό έργο της εκκλησίας αντιμετώπιζε κάποιες δυσκολίες και κάποια προβλήματα, κι έτυχε να προκύψουν όλα αυτά στην περιοχή που επέβλεπε κυρίως η Σάρλοτ. Η Σάρλοτ συζητούσε με αδελφούς και αδελφές ώστε να βρεθούν λύσεις γι’ αυτά τα προβλήματα. Μπορεί το έργο αυτό να μην ήταν μέσα στο πεδίο ευθύνης μου, αλλά επέβλεπα περισσότερο καιρό το ευαγγελικό έργο, και μπορούσα να κατανοήσω κάποια από τα προβλήματα κι έπρεπε να συνεργαστώ μαζί τους για να βρούμε λύσεις. Σκέφτηκα, όμως, ότι δεν είχα κάποια αρμοδιότητα, και ότι αν έλυνα όντως τα προβλήματα, οι ανώτεροι επικεφαλής θα έδιναν τα εύσημα στη Σάρλοτ και θα θεωρούσαν ότι εκείνη έχει εργασιακές ικανότητες. Όταν το σκέφτηκα αυτό, έπαψα να θέλω να συμμετάσχω στις συζητήσεις. Μερικές φορές, μάλιστα, όταν με ρωτούσαν, εγώ έβρισκα ευγενικά προφάσεις, κι έλεγα: «Συζητήστε τα εσείς. Εγώ δεν ξέρω πολλά γι’ αυτό το θέμα». Με αφορμή τις ελλείψεις της αδελφής Σάρλοτ, εξωτερίκευα πού και πού τη δυσαρέσκειά μου στις αδελφές γύρω μου, κι έλεγα: «Δεν γίνεται να μην κατανοεί τις αρχές. Τα προβλήματα στο έργο είναι πολλά. Πώς θα παρακολουθήσει το έργο και πώς θα λύσει προβλήματα χωρίς να κατανοεί τις αρχές;» Εκείνες με άκουγαν κι έλεγαν: «Ναι. Είναι λάθος που δεν κατανοεί τις αρχές. Δεν θα μπορέσει να λύσει προβλήματα έτσι». Όταν άκουγα αυτά τα λόγια, χαιρόμουν κρυφά από μέσα μου και σκεφτόμουν: «Αφού δεν με εκτιμάτε, ας κάνει καλά το καθήκον της εκείνη που επιλέξατε. Θέλω πολύ να δω πόσο καλή θα είναι στη δουλειά της. Κάθε φορά που θα προκύπτουν προβλήματα στο έργο, θα σας αποδεικνύω με τα γεγονότα ότι κάνατε λανθασμένη επιλογή, ώστε να δείτε τι συνέπειες έχει το γεγονός ότι δεν με επιλέξατε». Στην πραγματικότητα, μέσα μου ήμουν γεμάτη σκοτάδι και πόνο εκείνη την περίοδο. Όταν έβλεπα να προκύπτουν προβλήματα στο έργο, ένιωθα μερικές φορές τύψεις, και σκεφτόμουν ότι πρέπει να εργαστώ μαζί με τη Σάρλοτ για να λυθούν το συντομότερο δυνατό. Θέλησα αρκετές φορές να στείλω ένα μήνυμα στη Σάρλοτ, αλλά μόλις σκεφτόμουν ότι δεν είχα επιλεγεί εγώ επικεφαλής της περιφέρειας, δεν μπορούσα να καταπιώ τον εγωισμό μου, και σταματούσα να πληκτρολογώ. Βασανιζόμουν μέσα μου και δεν μπορούσα να αποφασίσω. Ταλανιζόμουν. Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη και ότι έπρεπε να την προσαρμόσω και να την αντιστρέψω έγκαιρα, αλλά δεν ήθελα να αναζητήσω τη συναναστροφή των αδελφών μου ούτε και να καταπιώ τον εγωισμό μου και να συναναστραφώ με τη Σάρλοτ. Ήμουν απρόθυμη να κάνω τις εργασίες που υλοποιούσαν οι επικεφαλής. Λόγω του ότι δεν κατανοούσαν τις αρχές, οι αδελφοί και οι αδελφές μου περνούσαν δύσκολα και δεν είχαν κανέναν να τους καθοδηγήσει στο καθήκον τους. Η αποτελεσματικότητα του ευαγγελικού έργου που επέβλεπα μειώθηκε. Οι ανώτεροι επικεφαλής συναναστράφηκαν μαζί μου και με καθοδήγησαν, ώστε να με βοηθήσουν να παρακολουθήσω το ευαγγελικό έργο, αλλά εμένα με κατέτρωγε η φήμη και η θέση, και δεν σκεφτόμουν το καθήκον μου. Δεν παρακολουθούσα ούτε και υλοποιούσα εγκαίρως τις εργασίες που μου ανέθεταν οι επικεφαλής. Συνέπεια αυτού ήταν να συνεχίσει να μειώνεται η αποτελεσματικότητα του ευαγγελικού έργου, μέχρι που το έργο σχεδόν παρέλυσε.

Μετά από λίγο καιρό απαλλάχθηκα από το καθήκον μου. Οι επικεφαλής μού ανέθεσαν αργότερα την επίβλεψη του ευαγγελικού έργου μιας ομάδας. Όχι μόνο δεν αναλογίστηκα τους λόγους που απαλλάχθηκα, αλλά, αντίθετα, παραπονέθηκα ότι κακώς με απάλλαξαν οι επικεφαλής, και συνέχισα να έχω αισθήματα αντίστασης και να μη νοιάζομαι να παρακολουθήσω το έργο. Η επιβλέπουσα με εξέθεσε και με κλάδεψε που δεν έλυνα έγκαιρα τα προβλήματα στο έργο και που παρακολουθούσα το έργο με πολύ αργούς ρυθμούς, μα εγώ δεν αποδέχτηκα τίποτα. Πέρασε πάνω από ένας μήνας, και το έργο που επέβλεπα δεν έδειχνε σημάδια βελτίωσης. Ο επιβλέπων είδε ότι αρνούμουν πεισματικά να αποδεχτώ την αλήθεια και να κάνω αυτοκριτική, οπότε με απάλλαξε από επικεφαλής της ομάδας. Στη συνέχεια, υποβιβάστηκα σε μια συνηθισμένη εκκλησία, και η κατάστασή μου χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν ούτε και να συναναστραφώ στις συναθροίσεις. Οι επικεφαλής προσπάθησαν αρκετές φορές να με βοηθήσουν, αλλά αρνούμουν να απαντήσω στις κλήσεις τους. Δεν ήθελα η επικεφαλής της ομάδας να παρακολουθεί το έργο μου, και για αρκετούς μήνες, δεν έφερνα κανένα αποτέλεσμα στα καθήκοντά μου. Τέσσερις μήνες αργότερα, οι επικεφαλής επικοινώνησαν ξαφνικά μαζί μου και με ανέλυσαν και μου είπαν: «Οι αδελφοί και οι αδελφές ανέφεραν ότι είσαι απρόσεκτη στα καθήκοντά σου, ότι δεν φέρνεις αληθινά αποτελέσματα κι ότι έχει προβλήματα η ανθρώπινη φύση σου. Απ’ όταν απαλλάχθηκες, έχεις γίνει αρνητική και αντιστέκεσαι. Με τη στάση σου δεν αποδέχεσαι την αλήθεια και δεν δέχεσαι να σε επιβλέπει και να παρακολουθεί το έργο σου ο επικεφαλής της ομάδας. Σύμφωνα με τις αρχές, πρέπει να απομονωθείς για να κάνεις αυτοκριτική». Όταν έμαθα ότι θα απομονωθώ, το μυαλό μου άδειασε. Δεν το είχα διανοηθεί αυτό το πράγμα. Πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, είχα απαρνηθεί την οικογένειά μου και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου, κι όμως θα απομονωνόμουν τελικά. Εκείνες τις μέρες, σκεφτόμουν συχνά όσα μου είπαν οι επικεφαλής όταν με ανέλυσαν. «Δεν αποδέχεσαι την αλήθεια. Έχει προβλήματα η ανθρώπινη φύση σου. Δεν υποτάσσεσαι αληθινά». Αυτά τα λόγια γύριζαν συνέχεια στο κεφάλι μου κι όλο αναρωτιόμουν: «Μήπως έφτασε στο τέλος το ταξίδι της πίστης μου;» Ένιωθα ένα κενό μέσα μου κι ήθελα να κλάψω, αλλά δεν μου έβγαιναν δάκρυα. Ένιωθα ότι δεν θα είχα καμία καλή έκβαση, και σκέφτηκα μάλιστα να επιστρέψω στον έξω κόσμο. Τη στιγμή που θέλησα πραγματικά να φύγω, η καρδιά μου γέμισε τύψεις, και θυμήθηκα ότι κάποτε ορκίστηκα στον Θεό πως δεν θα Τον άφηνα ό,τι κι αν μου συνέβαινε. Πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, κι είχα φάει κι είχα πιει πολλά λόγια Του κι είχα απολαύσει πολλή από τη χάρη και την ευλογία Του. Θα ήμουν πραγματικά ασυνείδητη αν έφευγα έτσι. Όταν, όμως, σκέφτηκα ότι η εκκλησία με είχε ήδη απομονώσει, έγινα πολύ αρνητική και δεν ήξερα τι να κάνω. Την περίοδο εκείνη, δεν ήθελα να δω κανέναν και περνούσα τις μέρες μου νιώθοντας σαν ζωντανή νεκρή.

Μια μέρα, με πόνεσε τρομερά το δόντι μου και δεν μου περνούσε με κανένα φάρμακο. Τη νύχτα έκλαιγα μόνη κάτω από τα σκεπάσματα, κι ένιωθα μέσα μου απερίγραπτη μοναξιά και απελπισία. Ήθελα να προσευχηθώ στον Θεό, αλλά ντρεπόμουν να Τον αντικρύσω. Νόμιζα ότι ο Θεός δεν θα με έσωζε, κι ότι δεν ήμουν πλέον άξια να προσεύχομαι σ’ Εκείνον. Όσο περισσότερο έκλεινα την καρδιά μου στον Θεό, τόσο χειροτέρευε ο πονόδοντός μου. Επικαλούμουν τον Θεό μέσα από την καρδιά μου: «Θεέ μου, Θεέ μου…» Τη στιγμή που η καρδιά μου άνοιξε στον Θεό, γονάτισα ενώπιόν Του και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, νιώθω απαίσια. Δεν θέλω να σταματήσω να πιστεύω σ’ Εσένα, αλλά αυτήν τη στιγμή, δεν ξέρω τι να κάνω». Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα μερικά χωρία από τα λόγια του Θεού: «Εφόσον είσαι σίγουρος ότι αυτή η οδός είναι αληθινή, πρέπει να την ακολουθήσεις μέχρι τέλους· πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Θα πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό). «Ό,τι λάθη κι αν έχεις κάνει, ό,τι λάθος στροφές κι αν έχεις πάρει ή όπως κι αν έχεις υποπέσει σε παραβάσεις, μην τ’ αφήνεις όλα αυτά να γίνουν φορτία ή πρόσθετα βάρη που θα πρέπει να κουβαλάς μαζί σου όσο επιδιώκεις να γνωρίσεις τον Θεό. Συνέχισε να βαδίζεις προς τα εμπρός» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα πολύ. Ένιωσα ότι ο Θεός με καθοδηγούσε ακόμα, με ενθάρρυνε να μην τα παρατήσω και να συνεχίσω να προχωρώ μπροστά, κι ένιωσα πολύ δυνατή μέσα μου. Όταν τα σκέφτηκα αυτά, ένιωσα πολλές τύψεις. Ήταν σαφές ότι επιδίωκα φήμη και θέση, ότι δεν βάδιζα στο σωστό μονοπάτι και ότι είχα διαταράξει και αναστατώσει το έργο της εκκλησίας. Όταν δεν κατάφερα να κερδίσω φήμη ή θέση, έγινα αρνητική και άρχισα να αντιστέκομαι, ενώ παραμέλησα και το έργο της εκκλησίας. Κάθε αντίδραση της εκκλησίας στη συμπεριφορά μου θα ήταν δικαιολογημένη. Ακόμα και αφού απομονώθηκα, παρέμεινα αδιάλλακτη, αντιστάθηκα και μάλιστα θέλησα να προδώσω τον Θεό επειδή παρανόησα την καρδιά Του. Είδα ότι δεν είχα καθόλου συνείδηση ή λογική. Πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό, είχα φάει και είχα πιει πολλά από τα λόγια Του και ήξερα ότι αυτή ήταν η αληθινή οδός. Έπρεπε, λοιπόν, να συνεχίσω να πιστεύω, κι ακόμα κι αν δεν είχα καλή έκβαση, έπρεπε να ακολουθήσω τον Θεό ως το τέλος. Ήρθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, έσφαλα και επαναστάτησα πολύ. Είναι δικό μου το φταίξιμο που έφτασα σ’ αυτό το σημείο. Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να κάνω αυστηρή αυτοκριτική και να ξανασηκωθώ και πάλι αφού έπεσα. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με, ώστε να κατανοήσω τον εαυτό μου». Εκείνες τις μέρες, επικαλούμουν συνέχεια τον Θεό έτσι.

Σε μια πνευματική μου άσκηση, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι αντίχριστοι θεωρούν τη θέση και τη φήμη τους πιο σημαντικά από οτιδήποτε άλλο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο δόλιοι, ύπουλοι και μοχθηροί, αλλά και πάρα πολύ φαύλοι. Τι κάνουν όταν διαπιστώνουν ότι κινδυνεύει η θέση τους ή όταν δεν βρίσκονται πια στην καρδιά των ανθρώπων, όταν οι άνθρωποι εκείνοι παύουν να τους επιδοκιμάζουν και να τους φέρονται στοργικά, όταν οι άλλοι δεν τους σέβονται και δεν τους θαυμάζουν πια και οι ίδιοι έχουν βυθιστεί στην ατίμωση; Ξαφνικά γίνονται εχθρικοί. Μόλις χάσουν τη θέση τους, χάνουν την προθυμία τους να εκτελέσουν οποιοδήποτε καθήκον, τα κάνουν όλα επιπόλαια και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να κάνουν το παραμικρό. Αυτή, όμως, δεν είναι η χειρότερη εκδήλωση. Και ποια είναι η χειρότερη εκδήλωση; Από τη στιγμή που αυτοί οι άνθρωποι χάνουν το κύρος τους και κανείς δεν τους θαυμάζει ούτε παραπλανιέται απ’ αυτούς, εκδηλώνεται το μίσος, η ζήλια και η εκδίκηση. Όχι μόνο δεν έχουν θεοφοβούμενη καρδιά, αλλά δεν έχουν ούτε ίχνος υποταγής. Μέσα τους, επιπλέον, είναι πιθανό να μισήσουν τον οίκο του Θεού, την εκκλησία, καθώς και τους επικεφαλής και τους εργάτες· λαχταρούν να προκύψουν προβλήματα στο έργο της εκκλησίας ή να βρεθεί σε αδιέξοδο· θέλουν να γελάσουν εις βάρος της εκκλησίας, καθώς και των αδελφών. Μισούν, επίσης, όποιον επιδιώκει την αλήθεια και έχει φόβο Θεού. Επιτίθενται και χλευάζουν οποιονδήποτε είναι αφοσιωμένος στο καθήκον του και πρόθυμος να πληρώσει τίμημα. Αυτή είναι η διάθεση των αντίχριστων· και δεν είναι φαύλη;» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Όταν είδα αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού, στενοχωρήθηκα πολύ. Ένιωσα ότι οι συμπεριφορές που εξέθετε ο Θεός έμοιαζαν με τις δικές μου. Ειδικά τα λόγια Του που έλεγαν ότι οι αντίχριστοι λατρεύουν τη φήμη και τη θέση τους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και ότι δεν υποτάσσονται ούτε και έχουν φόβο Θεού. Στύβουν το μυαλό τους και χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να αποκτήσουν θέση, κι όταν χάνουν τη φήμη και τη θέση τους ή όταν χάνουν την υποστήριξη και τον θαυμασμό των άλλων, γίνονται αμέσως εχθρικοί και αρνητικοί και παραμελούν το έργο τους. Μέσα τους μεγαλώνει η ζήλεια και το μίσος. Εύχονται να προκύψουν προβλήματα στο έργο για να περιγελάσουν την εκκλησία. Κοίταξα μετά και τη δική μου συμπεριφορά. Έτσι δεν συμπεριφερόμουν κι εγώ; Παλιότερα, για να εκλεγώ επικεφαλής περιφέρειας και να κερδίσω την εκτίμηση των αδελφών μου, κάθε φορά που έβλεπα μηνύματα με ερωτήσεις από αδελφούς και αδελφές, απαντούσα αμέσως, για να τραβήξω την προσοχή των επικεφαλής. Όταν έμαθα, όμως, ότι επέλεξαν τη Σάρλοτ ως επικεφαλής της περιφέρειας, δεν έκανα αυτοκριτική για να δω τι μου έλειπε. Αντίθετα, επειδή δεν επιλέχθηκα εγώ, κι επειδή δεν θα μπορούσα να κερδίσω τη θέση ή τον θαυμασμό περισσότερων ανθρώπων, άρχισα να αντιστέκομαι μέσα μου και να επιχειρηματολογώ. Σκεφτόμουν ότι είχα περισσότερη εμπειρία και ότι επέβλεπα το ευαγγελικό έργο περισσότερο καιρό από τη Σάρλοτ. Τα θεωρούσα όλα αυτά κεφάλαιο και ένιωθα δυσαρεστημένη και απογοητευμένη, και εξωτερίκευα την οργή μου στα καθήκοντά μου. Όταν είδα ότι προέκυπταν προβλήματα στο ευαγγελικό έργο που επέβλεπε η Σάρλοτ, όχι μόνο δεν βοήθησα για να λυθούν, αλλά χάρηκα με την ατυχία της. Ευχήθηκα, μάλιστα να μη λυθούν αυτά τα προβλήματα ώστε να δουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι η Σάρλοτ δεν ήταν καλή σαν εμένα, και να γίνει ρεζίλι μπροστά σε όλους. Επίσης, εξωτερίκευσα τη δυσαρέσκειά μου στις αδελφές γύρω μου. Πήρα αφορμή από κάποια μικρά προβλήματα που αντιμετώπιζε η Σάρλοτ στο καθήκον της, και είπα πίσω από την πλάτη της ότι δεν έχει εργασιακές ικανότητες. Ήλπιζα να πάρουν το μέρος μου οι αδελφοί και οι αδελφές και να σκεφτούν ότι η εκκλησία είχε επιλέξει λάθος άτομο κι ότι είχε θάψει το ταλέντο μου. Είδα ότι επιδίωκα αδίστακτα φήμη και θέση και ότι η διάθεσή μου ήταν κακόβουλη και φαύλη. Ακόμα και όταν απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου, δεν έκανα αυτοκριτική ούτε απέκτησα αυτογνωσία, αλλά συνέχισα να αντιστέκομαι και να αρνούμαι να υποταχθώ. Όταν οι επικεφαλής προσπάθησαν να συναναστραφούν μαζί μου, δεν ήμουν καν πρόθυμη να τους ακούσω. Η καρδιά μου δεν υποτασσόταν στον Θεό ούτε είχε φόβο Θεού. Με τη στάση μου έδειχνα ότι δεν αναζητούσα ούτε αποδεχόμουν την αλήθεια. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι ο Θεός με προστάτευσε που δεν επιλέχθηκα επικεφαλής. Η διάθεσή μου ήταν φαύλη και εστίαζα υπερβολικά στη θέση. Έτσι, όταν δεν απέκτησα θέση, άρχισα να μισώ, να περιγελώ τους άλλους, και μάλιστα να τους κρίνω και να τους υπονομεύω. Αν είχα αποκτήσει θέση, θα είχα σίγουρα καταπιέσει και αποκλείσει όσους δεν με άκουγαν και θα είχα διαπράξει ακόμα μεγαλύτερο κακό. Όταν το συλλογίστηκα αυτό, συνειδητοποίησα σε τι επικίνδυνες συνθήκες βρισκόμουν. Τα αγνοούσα, όμως, όλα αυτά και παρέμενα αδιάλλακτη και ανυποχώρητη. Αν δεν είχα απομονωθεί, θα συνέχιζα να είμαι πεισματάρα και αμετανόητη. Ήρθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, Σ’ ευχαριστώ που με καθοδήγησες. Τώρα πια κατανοώ λίγο τον εαυτό μου και βλέπω ότι στέκομαι στην άκρη ενός γκρεμού. Το ότι δεν αποβλήθηκα οφείλεται στο έλεός Σου και στην ευκαιρία που μου έδωσες να μετανοήσω. Θεέ μου, θέλω πραγματικά να μετανοήσω. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με ώστε να διακρίνω την ουσία και τις συνέπειες που έχει η επιδίωξη θέσης».

Σε μια πνευματική μου άσκηση, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. […] Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραβλέψουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα άφηναν στην άκρη την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Μπορείς να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι και οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, βλέπουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως ισοδύναμα με την πίστη στον Θεό και εξισώνουν αυτά τα δύο πράγματα. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας κατά την πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας· το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους εκτιμά ούτε τους ακολουθεί, τότε απογοητεύονται πολύ, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και λένε στον εαυτό τους: “Μια τέτοια πίστη στον θεό είναι αποτυχία; Δεν έχω χάσει κάθε ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους υποστηρίζουν όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι δεν επιδιώκουν μόνο παροδικά φήμη και θέση. Οι επιδιώξεις αυτές είναι μέσα στη φύση και την ουσία τους. Οι αντίχριστοι θεωρούν στόχο της ζωής τους την επιδίωξη φήμης και θέσης. Πιστεύουν ότι αν αποκτήσουν φήμη και θέση, θα κερδίσουν τα πάντα, κι ότι χωρίς αυτά τα πράγματα η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Συνειδητοποίησα ότι έτσι ακριβώς ήμουν κι εγώ. Από μικρή, ζούσα σύμφωνα με τα σατανικά δηλητήρια «Να ξεχωρίζεις και να αριστεύεις» και «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Στο σχολείο, προσπαθούσα να είμαι άριστη μαθήτρια και η καλύτερη στην τάξη, και νόμιζα ότι έτσι θα με θαύμαζαν οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές μου. Όταν παντρεύτηκα και είδα ότι πολλοί γείτονες και συγγενείς από το σόι του άντρα μου ζούσαν πιο πλούσια από εμάς, δεν ήθελα να υστερώ. Λίγο μετά τον γάμο μας, άνοιξα μια επιχείρηση με τον σύζυγό μου. Ήθελα να είμαι η πλούσια του χωριού και να ξεχωρίζω από το πλήθος. Δεν σταμάτησα να επιδιώκω φήμη και θέση ούτε όταν βρήκα τον Θεό. Σκεφτόμουν ότι αν γινόμουν επικεφαλής, το εύρος των ευθυνών μου θα διευρυνόταν, και θα με θαύμαζαν περισσότεροι άνθρωποι. Πίστευα ότι μόνο έτσι θα είχε νόημα και αξία η ζωή μου. Έστυβα το μυαλό μου και κόπιαζα για να κερδίσω θέση και θαυμασμό. Όταν, όμως, δεν με επέλεξαν για επικεφαλής και δεν μπόρεσα να κερδίσω τον θαυμασμό και την υποστήριξη των αδελφών μου, δυσαρεστήθηκα κι απογοητεύτηκα, και έκρινα τη νέα επικεφαλής όπως ήθελα. Αγνοούσα τα προβλήματα που έβλεπα στο ευαγγελικό έργο και περιγελούσα τους άλλους. Όταν απαλλάχθηκα από επιβλέπουσα, συνέχισα να είμαι αρνητική και αντιδραστική, κι ένιωθα αντίσταση όταν άλλοι παρακολουθούσαν το έργο μου. Δεν έκανα αυτοκριτική ούτε όταν απομονώθηκα, και σκέφτηκα μάλιστα να προδώσω τον Θεό και να φύγω από τον οίκο Του. Είδα ότι όλα όσα έκανα ήταν η πάλη μου για φήμη και θέση. Είδα ότι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είχε γίνει μέρος της φύσης μου, κι ότι ήδη βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα βαθιά μέσα μου ότι η επιδίωξη φήμης και θέσης μού είχε κάνει πολύ κακό. Για χάρη της φήμης και της θέσης, είχα χάσει την ανθρώπινη φύση και τη λογική μου. Διατάραξα το έργο της εκκλησίας κι έκανα κακό στους ανθρώπους γύρω μου. Η επιδίωξη για φήμη και θέση με απομάκρυνε ολοένα και πιο πολύ από τον Θεό, και με έκανε να χάνω όλο και περισσότερο την ανθρώπινη ομοιότητά μου. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα την επιθυμία να σταματήσω άμεσα να επιδιώκω φήμη και θέση, και αποφάσισα να επιδιώκω την αλήθεια.

Διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η επιδίωξη της φήμης και της θέσης δεν είναι το ορθό μονοπάτι. Κάτι τέτοιο πηγαίνει ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση από την επιδίωξη της αλήθειας. Εν ολίγοις, ανεξάρτητα από το ποια είναι η κατεύθυνση ή ο στόχος της επιδίωξής σου, εάν δεν κάτσεις να συλλογιστείς σχετικά με την επιδίωξη της φήμης και της θέσης και δυσκολεύεσαι πολύ να την παραμερίσεις, τότε αυτό θα επηρεάσει τη ζωή-είσοδό σου. Εφόσον στην καρδιά σου υπάρχει η θέση, αυτή θα είναι απόλυτα ικανή να ελέγχει και να επηρεάζει την κατεύθυνση της ζωής σου και τον στόχο της επιδίωξής σου, οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα, πόσο μάλλον να επιτύχεις αλλαγές στη διάθεσή σου. Το αν τελικά καταφέρεις να κερδίσεις την έγκριση του Θεού είναι, φυσικά, διαφορετικό θέμα. Επιπλέον, εάν δεν μπορέσεις ποτέ να εγκαταλείψεις την επιδίωξή σου για τη θέση, αυτό θα επηρεάσει την ικανότητά σου να κάνεις το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, γεγονός το οποίο θα δυσχεράνει πολύ το να γίνεις ένα δημιούργημα που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Γιατί το λέω αυτό; Τίποτα δεν σιχαίνεται περισσότερο ο Θεός από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, καθώς η επιδίωξη θέσης συνιστά σατανική διάθεση, είναι λάθος δρόμος· γεννιέται από τη διαφθορά του Σατανά, είναι κάτι που καταδικάζει ο Θεός, είναι αυτό ακριβώς που ο Θεός θα κρίνει και θα καθάρει. Ο Θεός δεν σιχαίνεται τίποτα περισσότερο από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, κι όμως εσύ εξακολουθείς να ανταγωνίζεσαι πεισματικά για τη θέση, τη λατρεύεις και την προστατεύεις ανελλιπώς, προσπαθώντας πάντα να την αποκτήσεις. Δεν υπάρχει σε όλα αυτά λίγη από την ιδιότητα του ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό; Δεν ορίζει ο Θεός τη θέση για τους ανθρώπους· ο Θεός παρέχει στους ανθρώπους την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, ώστε τελικά να γίνουν δημιουργήματα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα, μικρά και ασήμαντα δημιουργήματα, όχι άτομα που έχουν θέση και κύρος και τους σέβονται χιλιάδες άνθρωποι. Και έτσι, ανεξάρτητα από την οπτική γωνία από την οποία το κοιτάζει κανείς, η επιδίωξη θέσης είναι ο δρόμος προς την καταστροφή. Όσο λογική κι αν είναι η δικαιολογία σου για την αναζήτηση θέσης, αυτό το μονοπάτι εξακολουθεί να μην είναι σωστό και ο Θεός δεν το εγκρίνει. Όσο σκληρά κι αν προσπαθείς ή όσο μεγάλο κι αν είναι το τίμημα που πληρώνεις, αν επιθυμείς θέση, δεν θα σου τη δώσει ο Θεός· αν δεν σου τη δώσει ο Θεός, θα αποτύχεις αγωνιζόμενος να την αποκτήσεις, κι αν συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, μόνο μια κατάληξη θα υπάρξει: Θα αποκαλυφθείς και θα αποκλειστείς· θα βρεθείς στον δρόμο προς την καταστροφή. Το καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι η επιδίωξη φήμης και θέσης δεν είναι το σωστό μονοπάτι, και ότι ο Θεός το μισεί αυτό πάνω απ' όλα. Ο Θεός δίνει στους ανθρώπους καθήκοντα, όχι θέση. Η πρόθεσή Του είναι να ανταποκρίνονται στα πρότυπα ως δημιουργημένα όντα, κι όχι να αποκτούν θέση και κύρος. Η συνεχής επιδίωξη φήμης και θέσης από τους ανθρώπους πάει ενάντια στις απαιτήσεις του Θεού. Ουσιαστικά, αντιτίθεται στον Θεό, και η τελική έκβαση αυτού είναι ότι ο Θεός μάς αποκαλύπτει και μας αποκλείει. Στοχάστηκα την περίοδο που ήμουν επιβλέπουσα του ευαγγελικού έργου κι είδα ότι είχα πολλές ευθύνες, αλλά δεν εστίαζα στο πώς θα κάνω καλά το πρωταρχικό μου έργο. Αντίθετα, ένιωθα δυσαρεστημένη κι ήθελα να εκλεγώ επικεφαλής περιφέρειας για να αποκτήσω υψηλότερη θέση και να με θαυμάσουν περισσότεροι άνθρωποι. Σκέφτηκα τον αρχάγγελο στην απαρχή των πάντων. Ο Θεός τον έκανε άρχοντα των αγγέλων, μα εκείνος δεν ικανοποιήθηκε και ήθελε να γίνει ίσος με τον Θεό. Τελικά, ο Θεός τον πέταξε από τον ουρανό. Η συμπεριφορά μου ήταν ακριβώς ίδια με του αρχαγγέλου. Ήθελα συνέχεια υψηλότερη θέση για να με θαυμάζουν και να με λατρεύουν περισσότεροι άνθρωποι. Στην ουσία, ανταγωνιζόμουν τον Θεό για μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων. Όταν δεν με επέλεξαν για επικεφαλής περιφέρειας και δεν εκπληρώθηκαν οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες μου, δυσαρεστήθηκα, απογοητεύτηκα και δεν υποτάχθηκα στην κατάσταση που ενορχήστρωσε ο Θεός. Έτσι, ξέσπασα στο έργο και εναντιώθηκα στον Θεό. Εξωτερίκευσα τη δυσαρέσκειά μου και ζημίωσα το έργο της εκκλησίας. Έτσι εναντιωνόμουν στον Θεό! Εκείνη τη στιγμή, άρχισα να κατανοώ κάπως γιατί ο Θεός έλεγε ότι η επιδίωξη φήμης και θέσης δεν οδηγεί πουθενά. Όταν τα σκέφτηκα όλα αυτά, ένιωσα μεγάλη ευγνωμοσύνη για την κατάσταση που μου είχε διευθετήσει ο Θεός. Αν δεν είχα απομονωθεί, δεν θα είχα αφυπνιστεί εγκαίρως, και δεν θα είχα γνωρίσει τη φύση και τις συνέπειες που έχει η επιδίωξη φήμης και θέσης. Ο Θεός μού έδειξε ήδη το έλεός Του με το να μη με αποβάλει η εκκλησία, αλλά απλώς να με απομονώσει, κι έπρεπε να μετανοήσω γρήγορα.

Κατά τη διάρκεια μιας πνευματικής μου άσκησης, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού και κατάλαβα πώς έπρεπε να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι δεν επιλέχθηκα επικεφαλής της περιφέρειας. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν εσύ θεωρείς πως είσαι κατάλληλος να γίνεις επικεφαλής και πως έχεις το ταλέντο, το επίπεδο και την ανθρώπινη φύση που απαιτεί αυτή η θέση, αλλά ο οίκος του Θεού δεν σε έχει προαγάγει και οι αδελφοί και οι αδελφές δεν σε έχουν εκλέξει, πώς πρέπει να αντιμετωπίσεις το ζήτημα; Εδώ υπάρχει ένα μονοπάτι άσκησης που μπορείς να ακολουθήσεις. Πρέπει να γνωρίσεις σε βάθος τον εαυτό σου. Δες αν το θέμα είναι ότι έχει κάποιο πρόβλημα η ανθρώπινη φύση σου ή ότι η αποκάλυψη κάποιας πτυχής της διεφθαρμένης σου διάθεσης προκαλεί αηδία στους ανθρώπους, ή ότι δεν έχεις την αλήθεια-πραγματικότητα και δεν πείθεις τους άλλους ή ότι δεν εκτελείς το καθήκον σου σε αποδεκτό επίπεδο. Πρέπει να αναλογιστείς όλα αυτά τα πράγματα και να δεις ακριβώς πού υστερείς. […] Πρέπει να επιδιώξεις τη ζωή-είσοδο, να απαλλαγείς πρώτα από τις υπερβολικές σου επιθυμίες, να είσαι πρόθυμος να γίνεις ακόλουθος και να καταφέρεις να υποταχθείς αληθινά στον Θεό, χωρίς να παραπονιέσαι για ό,τι ενορχηστρώνει ή ρυθμίζει Εκείνος. Όταν αποκτήσεις αυτό το ανάστημα, θα έρθει η ευκαιρία σου. Είναι καλό που επιθυμείς να επωμιστείς ένα βαρύ φορτίο και έχεις αυτό το βάρος. Δείχνει ότι έχεις μια ενεργή καρδιά που επιζητά να προοδεύσει και ότι θέλεις να λάβεις υπόψη τις προθέσεις του Θεού και να ακολουθήσεις το θέλημά Του. Αυτό δεν είναι φιλοδοξία, αλλά ένα αληθινό βάρος· είναι η ευθύνη που έχουν όσοι επιδιώκουν την αλήθεια και το αντικείμενο της επιδίωξής τους. Δεν έχεις εγωιστικά κίνητρα και δεν ενεργείς για λογαριασμό σου, αλλά για να καταθέσεις μαρτυρία για τον Θεό και να Τον ικανοποιήσεις· αυτό είναι που ευλογεί περισσότερο ο Θεός και Εκείνος θα κάνει για σένα τις κατάλληλες διευθετήσεις. […] Η πρόθεση του Θεού είναι να κερδίσει περισσότερους ανθρώπους που μπορούν να δώσουν μαρτυρία για Αυτόν· θέλει να οδηγήσει όλους όσοι Τον αγαπούν στην τελείωση και να ολοκληρώσει μια ομάδα ανθρώπων που θα είναι σε ομοφροσύνη μαζί Του το συντομότερο δυνατό. Επομένως, στον οίκο του Θεού, όλοι όσοι επιδιώκουν την αλήθεια έχουν μεγάλες προοπτικές, και οι προοπτικές όσων αγαπούν αληθινά τον Θεό είναι απεριόριστες. Όλοι θα πρέπει να κατανοήσουν την πρόθεση του Θεού. Είναι όντως κάτι θετικό να έχεις αυτό το βάρος και είναι κάτι που θα πρέπει να διαθέτουν όσοι έχουν συνείδηση και λογική· δεν είναι, όμως, βέβαιο πως θα μπορέσουν όλοι να επωμιστούν ένα βαρύ φορτίο. Τι προκαλεί αυτήν την ασυμφωνία; Όποια κι αν είναι τα προτερήματά σου ή οι ικανότητές σου και όσο υψηλό δείκτη νοημοσύνης κι αν έχεις, αυτό που έχει καθοριστική σημασία είναι η επιδίωξή σου και το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (6)]. Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η εκλογή των επικεφαλής της εκκλησίας βασίζεται σε αρχές. Ως επικεφαλής, πρέπει να μπορεί κανείς να συναναστρέφεται την αλήθεια για να λύνει προβλήματα, και η ανθρώπινη φύση του πρέπει να είναι σε αποδεκτό επίπεδο. Πρέπει, επίσης, να έχει συγκεκριμένες εργασιακές ικανότητες και να επιδιώκει την αλήθεια. Αν το άτομο αυτό δεν επιδιώκει την αλήθεια και βαδίζει στο λάθος μονοπάτι, δεν θα φτάσει μακριά, ακόμα κι αν γίνει επικεφαλής. Εγώ, όμως, έκρινα την καταλληλότητα κάποιου για τη θέση του επικεφαλής σύμφωνα μόνο με το εύρος των αρμοδιοτήτων του, σύμφωνα με τα βάσανα που είχε περάσει και πόσο καιρό είχε εκπαιδευτεί. Τα πρότυπά μου δεν είχαν καμία σχέση με τα λόγια του Θεού. Τώρα που το σκέφτομαι, παρόλο που είχα εκπαιδευτεί καιρό στο κήρυγμα του ευαγγελίου, παρόλο που κατανοούσα μερικές αρχές του κηρύγματος του ευαγγελίου, και τα αποτελέσματα του έργου μου βελτιώνονταν κάθε μήνα, δεν εστίαζα στη ζωή-είσοδό μου κι ήμουν ικανοποιημένη μόνο με το να μένω απασχολημένη κάθε μέρα. Έκανα σπάνια αυτοκριτική και δεν αποκτούσα αυτογνωσία από όσα μου συνέβαιναν. Σπάνια συλλογιζόμουν τις αλήθεια-αρχές. Δεν αγαπούσα και δεν επιδίωκα καθόλου την αλήθεια. Η κύρια ευθύνη ενός επικεφαλής είναι να οδηγεί τους αδελφούς και τις αδελφές στην κατανόηση της αλήθειας, να εισέρχονται στα λόγια του Θεού και να βιώνουν το έργο Του. Δεν επικεντρωνόμουν στην αυτοκριτική και στην αυτογνωσία μου, μόνο στο έργο που φαινόταν εξωτερικά, άρα δεν είχα τα προσόντα να γίνω επικεφαλής. Αν με επέλεγαν ως επικεφαλής, αλλά δεν έκανα πραγματικό έργο, δεν θα ήμουν μια ψευδοεπικεφαλής; Επιπλέον, οι επικεφαλής πρέπει να επιβλέπουν όλες τις πτυχές του έργου και να έχουν συγκεκριμένες εργασιακές ικανότητες. Εκείνη την περίοδο, εγώ επέβλεπα μόνο το ευαγγελικό έργο, κι όταν είχα πάρα πολλές εργασίες, δεν μπορούσα να τις χειριστώ. Δεν είχα ούτε το επίπεδο ούτε τις εργασιακές ικανότητες να γίνω επικεφαλής. Η Σάρλοτ ήταν και παλιότερα επικεφαλής, και συναναστρεφόταν την αλήθεια πιο καθαρά από εμένα. Παρόλο που δεν είχε εμπειρία στην επίβλεψη του ευαγγελικού έργου, είχε καλές προθέσεις και ήταν πρόθυμη να ασκηθεί και να μάθει. Η εκλογή της στη θέση της επικεφαλής ήταν σωστή, κι έπρεπε να στηρίξω το έργο της. Αφού τα συλλογίστηκα όλα αυτά, αποδέχτηκα τη μη εκλογή μου.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ως μέλος της δημιουργημένης ανθρωπότητας, πρέπει να μένεις στην κατάλληλη θέση σου και να συμπεριφέρεσαι με ευπρέπεια. Να είσαι προσηλωμένος με αίσθημα καθήκοντος σ’ αυτό που σου έχει εμπιστευτεί ο Δημιουργός. Να μην παρεκτρέπεσαι ούτε να κάνεις πράγματα που ξεπερνούν το εύρος των δυνατοτήτων σου ή που είναι δυσάρεστα για τον Θεό. Μην επιδιώκεις να γίνεις σπουδαίος, υπεράνθρωπος ή μεγαλοπρεπής και μην επιδιώκεις να γίνεις Θεός. Όλα αυτά είναι επιθυμίες που οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν. Το να επιδιώκει κάποιος να γίνει σπουδαίος ή υπεράνθρωπος είναι παράλογο. Το να επιδιώκει να γίνει Θεός είναι ακόμη πιο ξεδιάντροπο· είναι αηδιαστικό και ποταπό. Εκείνο που είναι στ’ αλήθεια πολύτιμο και που θα έπρεπε να ενδιαφέρει περισσότερο από οτιδήποτε τα δημιουργήματα, είναι να γίνουν αληθινά δημιουργήματα. Αυτός θα πρέπει να είναι ο μοναδικός στόχος τον οποίον όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να προσπαθούν να επιδιώξουν» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). «Όταν ο Θεός ζητά απ’ τους ανθρώπους να εκπληρώνουν καλά το καθήκον τους, δεν τους ζητά να ολοκληρώσουν έναν συγκεκριμένο αριθμό αναθέσεων ή να ολοκληρώσουν κάποια σπουδαία προσπάθεια, ούτε να εκτελέσουν κάποιο σπουδαίο εγχείρημα. Αυτό που θέλει είναι να μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν και να παραμένουν προσγειωμένοι, και να ζουν σύμφωνα με τον λόγο Του. Δεν Του χρειάζεται να είσαι σπουδαίος ή ευγενής ούτε να κάνεις κάποιο θαύμα, ούτε θέλει να δει σ’ εσένα κάποια ευχάριστη έκπληξη. Δεν χρειάζεται τέτοια πράγματα ο Θεός. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ασκείσαι σταθερά με βάση τα λόγια Του. Όταν ακούς τα λόγια του Θεού, κάνε ό,τι έχεις καταλάβει, εκτέλεσε ό,τι έχεις κατανοήσει, θυμήσου καλά ό,τι έχεις ακούσει, και τότε, όταν έρθει η ώρα να ασκηθείς, να το κάνεις σύμφωνα με τα λόγια Του. Μετάτρεψέ τα στη ζωή σου, στις πραγματικότητές σου και σ’ αυτά που βιώνεις. Έτσι, ο Θεός θα ικανοποιηθεί. […] Πρέπει όλοι σας να καταλάβετε τι ανθρώπους σώζει το έργο του Θεού και ποιο είναι το νόημα της σωτηρίας Του. Ο Θεός ζητά απ’ τους ανθρώπους να προσέλθουν ενώπιόν Του, να ακούσουν τα λόγια Του, να αποδεχτούν την αλήθεια, να αποβάλουν τη διεφθαρμένη τους διάθεση και να κάνουν πράξη όσα λέει και διατάζει Εκείνος. Αυτό σημαίνει να ζουν σύμφωνα με τα λόγια Του, και όχι να ζουν σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις, φαντασιοκοπίες και σατανικές φιλοσοφίες ή να επιδιώκουν την ανθρώπινη “ευτυχία”. Όποιος δεν ακούει τα λόγια του Θεού ή δεν αποδέχεται την αλήθεια, αλλά συνεχίζει να ζει σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά και με σατανική διάθεση, έναν τέτοιον άνθρωπο δεν είναι δυνατόν να τον σώσει ο Θεός. Ακολουθείς τον Θεό, αλλά ένας επιπλέον λόγος που συμβαίνει αυτό, φυσικά, είναι ότι σε έχει επιλέξει· ποιο είναι όμως το νόημα του ότι σε επέλεξε ο Θεός; Σημαίνει ότι σε μετατρέπει σε κάποιον που Τον εμπιστεύεται, που Τον ακολουθεί πραγματικά, που μπορεί να εγκαταλείψει τα πάντα γι’ Αυτόν και που είναι ικανός να ακολουθήσει τον δρόμο Του· κάποιον που έχει αποβάλει τη σατανική του διάθεση, που έχει πάψει να ακολουθεί τον Σατανά και να ζει υπό τη δύναμή του. Εάν ακολουθείς τον Θεό και εκτελείς το καθήκον σου στον οίκο Του, αλλά παραβιάζεις την αλήθεια από κάθε άποψη και δεν βασίζεις την άσκηση ή την εμπειρία σου στα λόγια Του, και ίσως μάλιστα να στέκεσαι εναντίον Του, τότε θα μπορούσε άραγε να σε αποδεχτεί ο Θεός; Σε καμία περίπτωση. Τι εννοώ μ’ αυτό; Στην πραγματικότητα δεν είναι δύσκολο να εκτελέσεις το καθήκον σου, ούτε είναι δύσκολο να το κάνεις με αφοσίωση και σύμφωνα με τα πρότυπα. Δεν χρειάζεται να θυσιάσεις τη ζωή σου ούτε κάνεις κάτι ιδιαίτερο ή δύσκολο· πρέπει απλώς να ακολουθείς τα λόγια και τις οδηγίες Του με ειλικρίνεια και σταθερότητα, χωρίς να προσθέτεις τις δικές σου ιδέες ή να φέρνεις εις πέρας το δικό σου εγχείρημα, αλλά βαδίζοντας στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Εάν οι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτό, ουσιαστικά θα έχουν ανθρώπινη ομοιότητα. Όταν αποκτήσουν πραγματική υποταγή στον Θεό και έχουν γίνει ειλικρινείς, τότε θα έχουν αποκτήσει την ομοιότητα ενός αληθινού ανθρώπινου όντος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Ο Θεός μάς ζητά να φερόμαστε με ειλικρίνεια και σταθερότητα. Ζητά να στεκόμαστε στη θέση μας ως δημιουργημένα όντα και να αφοσιωνόμαστε στα καθήκοντά μας. Αυτοί πρέπει να είναι οι στόχοι που επιδιώκουμε, κι αυτήν την ομοιότητα πρέπει να έχει ένας αληθινός άνθρωπος. Αν δεν επιδιώκει κάποιος την αλήθεια και δεν την αποδέχεται, τότε, όσο υψηλή κι αν είναι η θέση του ή όσο κι αν μεγαλώσει το κύρος του, στα μάτια του Θεού, είναι τιποτένιος και ανάξιος, και δεν θα λάβει ποτέ την έγκρισή Του. Εγώ ήμουν το ζωντανό παράδειγμα. Παλιότερα, ήμουν υπεύθυνη για ένα μεγάλο κομμάτι του έργου, αλλά δεν επιδίωκα την αλήθεια, παρά μόνο φήμη και θέση, για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Όταν δεν εκλέχτηκα επικεφαλής περιφέρειας και δεν μπόρεσα να κερδίσω τον θαυμασμό και την υποστήριξη περισσότερων ανθρώπων, δεν μπορούσα να υποταχθώ, και εξωτερίκευσα την απογοήτευσή μου στο έργο. Χωρίς να το καταλάβω, βάδιζα στο μονοπάτι της αντίστασης στον Θεό και απαλλάχθηκα από το καθήκον μου. Θυμήθηκα, επίσης, μερικούς αντίχριστους που είχαν υψηλή θέση και κάποιοι ήταν και επικεφαλής. Επιδίωκαν, όμως, φήμη και θέση κι όχι την αλήθεια. Έκαναν τα καθήκοντά τους χωρίς να αναζητούν αρχές. Αρνούνταν κατηγορηματικά να αποδεχτούν το κλάδεμα και τελικά, λόγω των πολλών κακών πράξεών τους, αποβλήθηκαν και αποκλείστηκαν από την εκκλησία. Μέσα από αυτά τα γεγονότα, είδα ακόμα πιο καθαρά πόσο δίκαιος είναι ο Θεός. Δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει θέση ή αν τον θαυμάζει ο κόσμος. Δεν κρίνονται όλα από αυτά τα πράγματα. Η φήμη και η θέση δεν βοηθούν κάποιον να κατανοήσει την αλήθεια και να σωθεί, επειδή ο Θεός μετρά και καθορίζει την έκβαση του κάθε ατόμου σύμφωνα με το αν μπορεί τελικά να κερδίσει την αλήθεια, όχι με με βάση πόσο υψηλή είναι η θέση του. Αν πίστευα στον Θεό μόνο για να επιδιώξω τον θαυμασμό των άλλων χωρίς να επιδιώκω την αλήθεια, κι αν δεν εστίαζα στην αναζήτηση της αλήθειας σε ό,τι μου προέκυπτε, για να ικανοποιήσω τις προθέσεις του Θεού, τότε, ακόμα κι αν πίστευα μέχρι τέλους, και πάλι θα αποκλειόμουν. Ο Θεός θεωρεί πολύτιμο μόνο όποιον εκπληρώνει τα καθήκοντά του και υποτάσσεται στις ενορχηστρώσεις Του. Στον οίκο του Θεού, η εκκλησία καθορίζει με λογική ποια καθήκοντα είναι κατάλληλα για τον καθένα και τα μοιράζει κατάλληλα, σύμφωνα με τα πλεονεκτήματα και το επίπεδο του καθενός. Έπρεπε να υποταχθώ στην κυριαρχία του Θεού, να σταθώ στη θέση που μου αρμόζει, και να κάνω το καθήκον που έχω τώρα όσο καλύτερα μπορώ. Έπρεπε να αφοσιωθώ στο καθήκον μου και να ικανοποιήσω τον Θεό, ακόμα κι αν ήμουν η μικρότερη όλων σε μια γωνίτσα. Αφού το κατάλαβα αυτό, ένιωσα πιο ήρεμη και πιο απελευθερωμένη, και μπόρεσα να διαχειριστώ σωστά την κατάσταση. Ήρθα, λοιπόν, ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις περιστάσεις που έχεις διευθετήσει. Είτε με θαυμάζουν οι άλλοι είτε όχι, όποια κι αν είναι η θέση μου μεταξύ των άλλων, ακόμη κι αν κάνω ένα ταπεινό καθήκον, ακόμα κι αν με βάλουν σε μία γωνία, θα εκπληρώνω το καθήκον μου και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ». Προσευχόμουν συχνά στον Θεό μέσα μου έτσι. Σιγά σιγά, υποχώρησαν τα αρνητικά και παθητικά συναισθήματά μου, και σταδιακά σταμάτησα ν’ αντιστέκομαι. Βελτιώθηκε η κατάστασή μου, και βελτιώθηκαν λίγο λίγο τα αποτελέσματα στα καθήκοντά μου.

Σύντομα, οι επικεφαλής μού ζήτησαν να γίνω επικεφαλής ομάδας και να επιβλέπω τις συναθροίσεις μιας μικρής ομάδας. Ένιωσα πολύ ευγνώμων κι ευχαρίστησα τον Θεό που μου έδωσε άλλη μία ευκαιρία να εκπαιδευτώ. Συμπτωματικά, μια αδελφή που επέβλεπα παλιότερα εκλέχτηκε επικεφαλής εκκλησίας, κι απογοητεύτηκα. Σκέφτηκα ότι εγώ ήμουν απλώς μια επικεφαλής ομάδας και ότι δεν είχα τη λάμψη μιας επικεφαλής εκκλησίας, και ανησυχούσα τι άποψη θα σχημάτιζαν οι άλλοι για μένα. Συνειδητοποίησα ότι άρχιζα να επιθυμώ ξανά φήμη και θέση, και προσευχήθηκα στον Θεό από μέσα μου. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ως μέλος της δημιουργημένης ανθρωπότητας, πρέπει να μένεις στην κατάλληλη θέση σου και να συμπεριφέρεσαι με ευπρέπεια. Να είσαι προσηλωμένος με αίσθημα καθήκοντος σ’ αυτό που σου έχει εμπιστευτεί ο Δημιουργός. Να μην παρεκτρέπεσαι» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). «Δεν ορίζει ο Θεός τη θέση για τους ανθρώπους· ο Θεός παρέχει στους ανθρώπους την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, ώστε τελικά να γίνουν δημιουργήματα που ανταποκρίνονται στα πρότυπα, μικρά και ασήμαντα δημιουργήματα, όχι άτομα που έχουν θέση και κύρος και τους σέβονται χιλιάδες άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε, και συνειδητοποίησα ότι μέσα από αυτό το θέμα που προέκυψε, ο Θεός εξέταζε εξονυχιστικά την καρδιά μου. Παλιότερα, επιζητούσα συνεχώς τον θαυμασμό και εκτιμούσα τη φήμη και τη θέση περισσότερο κι από την ίδια μου τη ζωή. Όταν δεν επιλέχθηκα επικεφαλής περιφέρειας, άρχισα να παραμελώ το καθήκον μου και να περιγελώ τους αδελφούς και τις αδελφές μου, καθυστερώντας το έργο της εκκλησίας. Αυτή η κηλίδα θα έμενε πάνω μου αιώνια, και ο πόνος θα βάραινε για πάντα την καρδιά μου. Κατάλαβα πια καθαρά ότι οι ευθύνες είναι πολύ πιο σημαντικές από τη θέση. Αυτήν τη φορά, δεν έπρεπε να επιδιώξω θέση όπως παλιά, κι αποφάσισα να κάνω σωστά το καθήκον μου. Και στην πιο ταπεινή γωνίτσα να με έβαζαν, εγώ και πάλι θα έκανα καλά το καθήκον μου. Θα ήμουν ένα άδολο και αφοσιωμένο στο καθήκον του δημιουργημένο ον, και θα ξεπλήρωνα τα παλιότερα χρέη μου. Δεν θα ήμουν πλέον περίγελος του Σατανά ούτε και θα απογοήτευα τον Θεό. Από τότε και στο εξής, άρχισα να συνεργάζομαι ενεργά στο καθήκον μου με τους επικεφαλής. Ρωτούσα για ποια προβλήματα χρειαζόταν η ομάδα τη βοήθειά μου, και μερικές φορές, όταν οι επικεφαλής μού ζητούσαν να ελέγξω τις καταστάσεις των αδελφών, υπάκουα με ζέση. Όταν ασκήθηκα έτσι, ηρέμησα πολύ. Αργότερα, έμαθα ότι κάποιοι αδελφοί και αδελφές γύρω μου πήραν προαγωγή, και μερικοί μάλιστα ήταν άτομα που τους είχα επιβλέψει. Παρόλο που ταράχτηκα λίγο, προσευχήθηκα στον Θεό και χειρίστηκα σωστά το θέμα. Όταν έβλεπα αδελφούς και αδελφές να αντιμετωπίζουν δυσκολίες, προσπαθούσα όσο μπορούσα να συναναστραφώ και να τους βοηθήσω, και τα αποτελέσματα στα καθήκοντά μας βελτιώνονταν όλο και πιο πολύ. Μετά από λίγο καιρό, η επικεφαλής της εκκλησίας μού είπε ότι είχα γίνει αποδεκτή πίσω στην εκκλησία. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, ένιωσα ένα απερίγραπτο συναίσθημα μέσα μου. Με πλημμύρισαν συναισθήματα, μα κυρίως ένιωσα τύψεις. Ο Θεός με έβαλε σ’ αυτήν την κατάσταση όχι για να μου κάνει τη ζωή δύσκολη ή για να με περιγελάσει, αλλά για να με βοηθήσει να αναγνωρίσω τα προβλήματά μου και να τα διορθώσω εγκαίρως. Στην αρχή, όμως, δεν είχα αυτογνωσία και κόντεψα να εγκαταλείψω τον Θεό. Όταν το σκέφτηκα αυτό, πήγα να με χαστουκίσω. Ήρθα ενώπιον του Θεού και Του πρόσφερα ειλικρινά την ευγνωμοσύνη μου και Τον ύμνησα.

Αφού βίωσα όλα αυτά τα πράγματα, συνειδητοποίησα πως σε όποια κατάσταση κι αν μας βάζει ο Θεός, πάντα ελπίζει ότι θα μετανοήσουμε πραγματικά και ότι θα βαδίσουμε στο σωστό μονοπάτι. Ακόμα κι όταν κάποιος απαλλάσσεται από τα καθήκοντά του ή απομονώνεται, ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει ποτέ, αλλά συνεχίζει να τον καθοδηγεί και να τον φροντίζει. Ο Θεός χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους για να αφυπνίσει τις καρδιές των ανθρώπων και να τις μεταστρέψει. Μέσα από αυτήν την εμπειρία, κατανόησα κάπως τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Όταν επαναστατούσα ενάντια στον Θεό και Του αντιστεκόμουν, με βρήκε η οργή Του. Χρησιμοποίησε ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα γύρω μου για να με κλαδεύσει αυστηρά και να με πειθαρχήσει, και με έκανε στην άκρη. Τη στιγμή που προθυμοποιήθηκα να μετανοήσω ενώπιόν Του, χρησιμοποίησε τα λόγια Του για να συνεχίσει να με διαφωτίζει και να με καθοδηγεί. Όταν πραγματικά γύρισα πίσω στον Θεό και ασκήθηκα σύμφωνα με τα λόγια Του, η εκκλησία με δέχτηκε πίσω. Η διάθεση του Θεού είναι ζωντανή και αληθινή, και η καρδιά Του θέλει να μας σώσει με ειλικρίνεια και καλοσύνη. Δόξα τω Θεώ!