Από της Λου Γι, Κίνα

Μια μέρα τον Ιούλιο του 2024, ενώ αξιολογούσα άρθρα μαζί με αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν, η αδελφή Ζεν είπε ξαφνικά πως δεν ένιωθε καλά, ότι ζαλιζόταν και ένιωθε σφίξιμο στο στήθος. Ταλαντευόταν στην καρέκλα της και φαινόταν λες και θα λιποθυμούσε από στιγμή σε στιγμή. Στην αρχή, νομίζαμε πως έφταιγε απλώς ο αποπνικτικός καιρός και ο κακός εξαερισμός στο δωμάτιο. Αργότερα, όμως, αυτά τα επεισόδια γίνονταν όλο και πιο συχνά. Όταν αυτά ήταν έντονα, δεν είχε καν τη δύναμη να μιλήσει και λαχάνιαζε μετά από λίγα μόλις βήματα. Δεν μπορούσε καν να φροντίσει τον εαυτό της στην καθημερινότητά της, πόσο μάλλον να κάνει το καθήκον της. Άρχισα να ανησυχώ: «Μήπως έχει κάποια σοβαρή ασθένεια;» Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Εκτελούμε όλες καθήκον στα κείμενα, το οποίο είναι αρκετά σημαντικό. Επίσης, η αδελφή Ζεν μπορεί να υπομένει κακουχίες και να πληρώνει τίμημα κατά την εκτέλεση του καθήκοντός της, και έχει φέρει κάποια αποτελέσματα σ’ αυτό. Ο Θεός σίγουρα θα την προστατέψει και δεν θα την αφήσει να πάθει κάποια σοβαρή αρρώστια. Πιθανότατα ο Θεός τη δοκιμάζει. Ίσως ο Θεός τής πάρει την αρρώστια μόλις εκείνη πάρει τα μαθήματά της». Στη συνέχεια, η αδελφή Ζεν πήγε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Ο γιατρός είπε πως όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεών της ήταν φυσιολογικά, αλλά είχε χαμηλούς παλμούς και κακή ροή αίματος στην καρδιά. Της συνταγογράφησε κάποια φάρμακα για την καρδιά και το κυκλοφορικό, και της είπε να ξεκουράζεται πολύ και να προσέχει τον εαυτό της. Βλέποντας πώς πήγαν οι εξετάσεις, υποθέσαμε όλες πως η αδελφή Ζεν θα γινόταν καλά μετά από λίγη ξεκούραση και ανάρρωση. Ευχαριστούσα συνεχώς τον Θεό μέσα μου και πείστηκα ακόμα περισσότερο πως εμείς διαφέρουμε από τους άπιστους: Εμείς οι πιστοί έχουμε τη φροντίδα και την προστασία του Θεού και, μόλις πάρουμε τα μαθήματά μας, οι αρρώστιες μας θα θεραπευτούν. Απροσδόκητα, όμως, αφότου η αδελφή Ζεν επέστρεψε από το νοσοκομείο και ανάρρωνε για ένα διάστημα, η αρρώστια της επανήλθε και τα επεισόδια γίνονταν πιο συχνά.

Ένα πρωί, καθώς ξεκουραζόταν στο δωμάτιό της επειδή δεν ένιωθε καλά, με κάποιον τρόπο, έπεσε από το κρεβάτι. Ακούσαμε τον θόρυβο και τρέξαμε στο δωμάτιο, όπου τη βρήκαμε ξαπλωμένη στο πάτωμα, ανίκανη να κουνηθεί. Τα μάτια της ήταν ερμητικά κλειστά, λαχάνιαζε, τα χέρια και τα πόδια της ήταν παγωμένα, τα άκρα της ήταν δύσκαμπτα και όλο της το σώμα έτρεμε ανεξέλεγκτα. Φαινόταν σαν να μην μπορούσε να πάρει ανάσα και ότι μπορεί να πέθαινε από στιγμή σε στιγμή. Τρομοκρατηθήκαμε. Η αδελφή που μας φιλοξενούσε βρήκε γρήγορα μερικά χάπια ταχείας δράσης για την καρδιά και της τα έδωσε, και μόνο τότε άρχισε σιγά σιγά να συνέρχεται. Όταν σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή, η καρδιά μου χτυπούσε ακόμα δυνατά. Τρέμω στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί αν είχαμε δράσει έστω και λίγο πιο αργά. Βλέποντας την αδελφή Ζεν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με το χέρι της πιεσμένο στην καρδιά της και με τον πόνο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της, πόνεσε η καρδιά μου. «Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό; Δεν είπε ο γιατρός ότι ήταν καλά; Είναι, όμως, φανερό πως έχει σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά της. Έχω ακούσει ότι αν η καρδιακή σου πάθηση είναι σοβαρή, μπορεί να μην μπορείς να πάρεις ανάσα και να πεθάνεις ξαφνικά. Είναι μόλις στα τριάντα της —πώς αρρώστησε τόσο βαριά;» Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο όταν την άκουσα να μου λέει αδύναμα: «Νιώθω πραγματικά άσχημα τώρα, λες και η καρδιά μου μπορεί να σταματήσει να χτυπάει από στιγμή σε στιγμή. Αν πεθάνω, πρέπει να πεις στη μητέρα μου να μην παρεξηγήσει τον Θεό. Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός, είναι δίκαιο…». Έλεγε κάτι και μετά σταματούσε, μιλώντας κοφτά και βιαστικά. Ήμουν τρομοκρατημένη έτσι που την έβλεπα. Δεν είχα δει ποτέ κάποιον τόσο κοντά στον θάνατο και, για μια στιγμή, δεν ήξερα τι να πω για να την παρηγορήσω. Αργότερα, λαμβάνοντας υπόψη την υγεία της, η επικεφαλής ειδοποίησε την οικογένειά της και τους ζήτησε να την πάρουν σπίτι για να αναρρώσει.

Δεν μπορούσα να εξηγήσω την αρρώστια της αδελφής Ζεν. «Είναι ειλικρινής πιστή. Ο σύζυγός της την έδιωξε από το σπίτι επειδή έκανε το καθήκον της, και τα τελευταία χρόνια εκτελεί σημαντικά καθήκοντα στην εκκλησία, φέρνοντας κάποια αποτελέσματα. Γιατί να αρρωστήσει τόσο βαριά; Γιατί δεν την προστάτεψε ο Θεός; Ακόμη κι αν αυτό είναι δοκιμασία, δεν θα έπρεπε να είναι τόσο σκληρή, σωστά; Αν πεθάνει, πώς μπορεί να σωθεί; Μπορώ να καταλάβω ότι οι άπιστοι και όσοι αντιστέκονται στον Θεό συναντούν κάθε είδους κακοτυχία, αλλά η αδελφή Ζεν είναι διαφορετική περίπτωση. Πιστεύει ειλικρινά στον Θεό. Πώς μπόρεσε να τη βρει μια τόσο τρομερή κακοτυχία;» Το μυαλό μου ήταν σε αναταραχή και δεν μπορούσα να καταλάβω ποια ήταν η πρόθεση του Θεού. Αυτό με έκανε να σκεφτώ τον εαυτό μου. Παλιότερα πίστευα ότι, επειδή πάει πάνω από δεκαετία που άφησα πίσω την οικογένεια και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου, και εκτελούσα πάντα σημαντικά καθήκοντα φέρνοντας κάποια αποτελέσματα, σίγουρα θα σωζόμουν και θα εισερχόμουν στη βασιλεία του Θεού εφόσον συνέχιζα την επιδίωξή μου κατ’ αυτόν τον τρόπο. Όμως, η κατάσταση της αδελφής Ζεν με έκανε ξαφνικά να νιώσω πως ούτε η δική μου σωτηρία ήταν εγγυημένη. Κι αν μια μέρα με έβρισκε ξαφνικά μια μεγάλη κακοτυχία, όπως την αδελφή Ζεν, ή αν ερχόμουν ακόμη και αντιμέτωπη με τον θάνατο; Αν πέθαινα, πώς θα μπορούσα να σωθώ; Δεν θα πήγαιναν χαμένα όλα αυτά τα χρόνια που πλήρωνα τίμημα και δαπανούσα τον εαυτό μου; Όταν το σκεφτόμουν αυτό, αποθαρρυνόμουν κάπως. Δεν είχα πια όρεξη για το καθήκον μου και έκανα απλώς όσα κατάφερνα για να βγει η μέρα. Μου αρκούσε να διεκπεραιώνω την εργασία που είχα στα χέρια μου. Ένιωθα λες και υπήρχε τοίχος ανάμεσα στον Θεό και σ’ εμένα. Δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ: «Τι συμβαίνει με εμένα; Γιατί, από τότε που αρρώστησε η αδελφή Ζεν, δεν μπορώ να βρω κανένα κίνητρο για το καθήκον μου;»

Ενώ αναζητούσα, είδα ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας με τίτλο «Είναι απαραίτητα κακό το να σου συμβαίνει κάτι κακό;» Δύο χωρία των λόγων του Θεού που αναφέρονταν σ’ αυτό απευθύνονταν απευθείας στην κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ορισμένοι άνθρωποι, όταν βλέπουν κάποιον να αντιμετωπίζει διάφορες δυσκολίες, μπαίνουν αμέσως στη θέση του και κοιτάνε να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Με το που δουν κάποιον να πονάει, να είναι άρρωστος ή να αντιμετωπίζει δεινά και συμφορές, σκέφτονται αμέσως τον εαυτό τους και αναρωτιούνται: “Τι θα ’κανα αν μου συνέβαινε εμένα αυτό; Απ’ ό,τι φαίνεται, και πιστοί που είμαστε, μπορεί και πάλι να μας τύχουν τέτοια πράγματα και τέτοια ταλαιπωρία. Τι σόι Θεός είναι Αυτός, λοιπόν; Δες πόσο αδιαφορεί για τα αισθήματα αυτού του ανθρώπου. Και σ’ εμένα έτσι θα φερθεί; Απ’ ό,τι φαίνεται, ο Θεός είναι αναξιόπιστος. Μπορεί, ανά πάσα στιγμή και οπουδήποτε, να βάλει τους ανθρώπους σ’ ένα περιβάλλον που έχει κανονίσει γι’ αυτούς χωρίς να το περιμένουν. Μπορεί, ανά πάσα στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να τους φέρει σε αμήχανες καταστάσεις”. Οι άνθρωποι αυτοί φοβούνται, αφενός, πως αν δεν είναι πιστοί, δεν θα κερδίσουν ευλογίες και αφετέρου, πως αν παραμείνουν πιστοί, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις συμφορές. Όταν, λοιπόν, προσεύχονται ενώπιον του Θεού, το μόνο που λένε είναι το εξής: “Σε ικετεύω Θεέ μου, ευλόγησέ με”. Δεν τολμούν να πουν πράγματα όπως το εξής: “Θεέ μου, Σου ζητώ να με δοκιμάσεις, να με πειθαρχήσεις και να κάνεις το θέλημά Σου. Είμαι πρόθυμος να τα αποδεχτώ όλα αυτά”. Κανείς δεν τολμά να πει μια τέτοια προσευχή. Βιώνουν μερικές αναποδιές και αποτυχίες, και χάνουν κάπως την αποφασιστικότητα και το θάρρος τους. Κατανοούν κάπως διαφορετικά τη δίκαιη διάθεση του Θεού, την παίδευση, την κρίση και την κυριαρχία Του, και αρχίζουν να γίνονται πιο επιφυλακτικοί απέναντι στον Θεό. Υψώνεται, έτσι ένα τείχος μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού και αρχίζουν να αποξενώνονται. Είναι σωστό να βρίσκονται οι άνθρωποι σε τέτοιες καταστάσεις; (Όχι.) Αναπτύσσονται συνήθως τέτοιες καταστάσεις μέσα σας; Τυχαίνει να ζείτε σ’ αυτές; (Ναι.) Πώς μπορούν να λυθούν αυτά τα προβλήματα; Είναι δυνατόν να μην αναζητάτε την αλήθεια; Αν δεν κατανοείτε την αλήθεια και δεν έχετε πίστη, θα δυσκολευτείτε να ακολουθήσετε τον Θεό μέχρι τέλους, ενώ κάθε φορά που θα συναντάτε φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές και συμφορές, θα καταρρέετε» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. «Όλοι όσοι πιστέψουν στον Θεό είναι έτοιμοι να αποδεχτούν μόνο τη χάρη, τις ευλογίες και τις υποσχέσεις Του. Τα μόνα πράγματα που είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν είναι η καλοσύνη και το έλεός Του. Κανένας τους, όμως, δεν περιμένει ούτε προετοιμάζεται να αποδεχτεί την παίδευση και την κρίση του Θεού, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό Του ή τις στερήσεις Του. Ούτε ένας απ’ αυτούς δεν προετοιμάζεται ώστε να αποδεχτεί την κρίση και την παίδευση του Θεού, τις στερήσεις Του ή τις κατάρες Του. Είναι κανονική αυτή η σχέση μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού ή όχι; (Δεν είναι κανονική.) Γιατί λέτε ότι δεν είναι κανονική; Σε τι υστερεί; Στο ότι οι άνθρωποι δεν διαθέτουν την αλήθεια, κι αυτό γιατί έχουν πάρα πολλές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, παρανοούν διαρκώς τον Θεό και δεν αναζητούν την αλήθεια για να τα διορθώσουν όλα αυτά. Όλα αυτά, λοιπόν, μπορεί πιθανότατα να οδηγήσουν σε προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό μόνο και μόνο για να λάβουν ευλογίες και το μόνο που θέλουν είναι να συνάψουν συμφωνία μαζί Του. Παρόλο που έχουν διάφορες απαιτήσεις απ’ Αυτόν, δεν επιδιώκουν την αλήθεια κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Με το που συναντήσουν κάτι που δεν συνάδει με τις αντιλήψεις τους, γεννιούνται με τη μία μέσα τους αντιλήψεις, παράπονα και παρανοήσεις για τον Θεό. Μπορεί μάλιστα να φτάσουν σε σημείο να Τον προδώσουν. Έχει σοβαρές συνέπειες αυτό; Σε ποιο μονοπάτι βαδίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι όταν πιστεύουν στον Θεό; Μπορεί, τώρα, να έχετε ακούσει ένα σωρό κηρύγματα και να πιστεύετε πως έχετε φτάσει σε σημείο να κατανοείτε κάμποσες αλήθειες. Στην πραγματικότητα, όμως, συνεχίζετε να βαδίζετε στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό μόνο και μόνο για να χορτάσετε με άρτο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο βασικός λόγος που ήμουν αποθαρρυμένη ήταν ότι υπήρχε πρόβλημα με την άποψή μου σχετικά με την πίστη στον Θεό. Πίστευα στον Θεό μόνο και μόνο επειδή ήθελα να λάβω ευλογίες από Αυτόν. Τη στιγμή που δεν έβλεπα καμία ελπίδα να ευλογηθώ, παρεξηγούσα τον Θεό και παραπονιόμουν γι’ Αυτόν, και έχανα την πίστη μου σ’ Αυτόν. Όταν αρρώστησε αρχικά η αδελφή Ζεν, αν και ήμουν λίγο ανήσυχη, σκέφτηκα ότι, εφόσον εκτελούσαμε σημαντικά καθήκοντα και εκείνη ήταν ειλικρινής πιστή, ο Θεός σίγουρα θα την προστάτευε και θα τη θεράπευε. Επιπλέον, όταν η εξέταση στο νοσοκομείο έδειξε ότι όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεών της ήταν φυσιολογικά, βεβαιώθηκα ακόμη περισσότερο ότι ο Θεός είναι πιστός, και ότι όσοι δαπανούν ειλικρινά τον εαυτό τους γι’ Αυτόν θα λάβουν σίγουρα τις ευλογίες και την προστασία Του. Όταν, όμως, επανήλθε η αρρώστια της και βρέθηκε ακόμη και αντιμέτωπη με τον θάνατο, άρχισα να παρεξηγώ τον Θεό και να παραπονιέμαι γι’ Αυτόν: «Γιατί να τη βρει μια τόσο τρομερή κακοτυχία; Γιατί δεν την προστάτεψε ο Θεός;» Ένιωθα, μάλιστα, ότι οι πιστοί δεν διέφεραν από τους άπιστους και δεν είχαν καμία εγγύηση σωτηρίας. Σκέφτηκα αμέσως τον εαυτό μου, καθώς ανησύχησα ότι μπορεί να έβρισκε ξαφνικά κι εμένα μια κακοτυχία, όπως την αδελφή Ζεν. Αν πάθαινα μια ανίατη ασθένεια και πέθαινα, πώς θα μπορούσα να σωθώ; Μόλις άρχισα να ανησυχώ για το δικό μου μέλλον και τον προορισμό μου, η καρδιά μου απομακρύνθηκε από τον Θεό, και έγινα παθητική και αρνητική στο καθήκον μου. Είδα ότι ήθελα μόνο να λαμβάνω ευλογίες και χάρη από τον Θεό στην πίστη μου σ’ Αυτόν. Τη στιγμή που οι επιθυμίες μου γκρεμίστηκαν, δεν μπορούσα παρά να Τον παρεξηγήσω και να παραπονεθώ γι’ Αυτόν, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να βυθιστώ στην αποθάρρυνση και να είμαι επιπόλαιη στο καθήκον μου. Αυτό ήταν εναντίωση στον Θεό· ήταν προδοσία απέναντί Του! Η συμπεριφορά μου δεν διέφερε από εκείνους στον θρησκευτικό κόσμο που τρώνε απλώς για να χορτάσουν άρτους. Όταν με ευλογούσε ο Θεός, ήμουν γεμάτη ενθουσιασμό, πρόθυμη να εγκαταλείψω τα πάντα και να δαπανήσω τον εαυτό μου, καθώς και να πληρώσω οποιοδήποτε τίμημα. Τη στιγμή, όμως, που οι ελπίδες μου να ευλογηθώ εξανεμίστηκαν, μαράθηκα αμέσως. Είδα ότι πίστευα στον Θεό χρόνια ολόκληρα μόνο για χάρη των ευλογιών και της χάριτος, και ότι ήμουν μια δύσπιστη που ήταν μέσα σ’ αυτό μόνο για να χορτάσει άρτους. Άρχισα να αποστρέφομαι και να μισώ τον εαυτό μου. Ένιωθα, επίσης, αυτομεμφή και ενοχές που είχα παρεξηγήσει τόσο άσχημα τον Θεό.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση της δίκαιης διάθεσης του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Έστω πως μέσα σου νιώθεις ήδη έτοιμος να αποδεχτείς κρίση και παίδευση ή δοκιμασίες και εξευγενισμό, κι έστω πως έχεις ψυχολογικά προετοιμαστεί για την καταστροφή. Άσχετα με το πόσα δαπανάς για τον Θεό και πόσα θυσιάζεις καθώς εκτελείς το καθήκον σου, τι θα κάνεις σε περίπτωση που βρεθείς όντως αντιμέτωπος με τις δοκιμασίες του Ιώβ και ο Θεός σού αφαιρέσει όλη σου την περιουσία, σε βαθμό μάλιστα που η ζωή σου θα οδεύει στο τέλος της; Πώς πρέπει να μεταχειρίζεσαι την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού; Πώς πρέπει να μεταχειρίζεσαι το καθήκον σου και αυτό που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός; Το κατανοείς σωστά αυτό το πράγμα; Είναι σωστή η στάση που έχεις; Είναι εύκολο να απαντήσετε σ’ αυτά τα ερωτήματα ή όχι; Μιλάμε για ένα μεγάλο εμπόδιο που μπαίνει στον δρόμο σας. Κι εφόσον, λοιπόν, πρόκειται για εμπόδιο και πρόβλημα, δεν πρέπει να το λύσετε; (Ναι.) Πώς μπορείτε να το λύσετε; Είναι εύκολο; Έστω πως πιστεύεις στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια, έχεις διαβάσει πάρα πολλά από τα λόγια Του, έχεις ακούσει ένα σωρό κηρύγματα κι έχεις κατανοήσει άλλες τόσες αλήθειες. Έχεις, λοιπόν, προετοιμαστεί ήδη ώστε ν’ αφήσεις τον Θεό να ενορχηστρώνει τα πάντα, είτε μιλάμε για να κερδίσεις ευλογίες είτε για να υποστείς κακοτυχίες. Και έστω τώρα πως, παρότι έχεις απαρνηθεί και δαπανήσει τον εαυτό σου, παρότι έχεις πληρώσει τίμημα κι έχεις ξοδέψει την ενέργεια ολόκληρης της ζωής σου, το μόνο που παίρνεις τελικά ως αντάλλαγμα από τον Θεό είναι μια κατάρα και στερήσεις. Ακόμη και τότε, όμως, δεν έχεις κανένα παράπονο και καμία προσωπική επιθυμία ή απαίτηση, αλλά το μόνο που επιδιώκεις είναι να υποταχθείς στον Θεό και να αφεθείς στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του. Ταυτόχρονα, αισθάνεσαι πως η ζωή σου έχει αξία μόνο και μόνο επειδή μπορείς και κατανοείς έστω και λίγο την κυριαρχία του Θεού και υποτάσσεσαι λιγάκι σ’ αυτήν. Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις κάποιες δυσκολίες, όταν προκύπτουν, αν έχεις μια τόσο σωστή στάση; […] Ο Θεός φέρεται σε όλους δίκαια και η διάθεσή Του απέναντι σε κάθε δημιούργημα, πέρα από έλεος και αγάπη, είναι και μεγαλοπρέπεια και οργή. Καθώς έρχεται ο Θεός σε επαφή με κάθε άνθρωπο, δεν μεταβάλλονται το έλεος, η αγάπη, η μεγαλοπρέπεια και η οργή που περιλαμβάνει η δίκαιη διάθεσή Του. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δείξει ποτέ ο Θεός έλεος και αγάπη σε κάποιους μόνο ανθρώπους, και μεγαλοπρέπεια και οργή μόνο σε άλλους. Δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ αυτό, επειδή είναι ένας δίκαιος Θεός και αμερόληπτος απέναντι σε όλους. Το έλεος, η αγάπη, η μεγαλοπρέπεια και η οργή του Θεού είναι εκεί για κάθε άνθρωπο. Ο Θεός μπορεί να δώσει στους ανθρώπους χάρη, ευλογίες και προστασία, αλλά μπορεί, ταυτόχρονα, να τους κρίνει και να τους παιδεύσει, να τους καταραστεί και να τους αφαιρέσει όλα όσα τους έχει δώσει. Είναι εξίσου ικανός να δίνει, αλλά και να αφαιρεί από τους ανθρώπους τα πάντα. Αυτή είναι η διάθεσή Του και αυτό πρέπει να κάνει με όλους τους ανθρώπους. Δεν είναι, λοιπόν, λάθος να σκέφτεσαι το εξής; “Ο Θεός με θεωρεί πολύτιμο και μου έχει αδυναμία. Δεν αντέχει με τίποτα να με παιδεύει και να με κρίνει, και δεν θα Του πάει σε καμία περίπτωση η καρδιά να μου αφαιρέσει όλα όσα μου έχει δώσει, μην τυχόν στενοχωρηθώ και πονέσω”. Δεν είναι μια αντίληψη για τον Θεό αυτή; (Ναι.) Προτού, λοιπόν, καταφέρεις να κατανοήσεις αυτές τις αλήθειες, δεν σκέφτεσαι μόνο πώς να απολαμβάνεις τη χάρη, το έλεος και την αγάπη του Θεού; Ξεχνάς, έτσι, τελείως πως ο Θεός έχει και μεγαλοπρέπεια και οργή. Στα λόγια λες πως ο Θεός είναι δίκαιος, και όποτε σου δείχνει έλεος και αγάπη, μπορείς και Τον ευχαριστείς και Τον επαινείς. Κάθε φορά, όμως, που σου δείχνει μεγαλοπρέπεια και οργή μέσα από την παίδευση και την κρίση Του, στενοχωριέσαι πολύ. “Μακάρι να μην υπήρχε τέτοιος Θεός”, σκέφτεσαι. “Μακάρι να μην το έκανε αυτό ο Θεός, μακάρι να μη με έβαζε στο στόχαστρο, μακάρι να μην ήταν αυτή η πρόθεσή Του, μακάρι να τα πάθαιναν άλλοι αυτά κι όχι εγώ. Είμαι καλός άνθρωπος και δεν έχω κάνει τίποτα κακό· έχω πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα που πιστεύω στον Θεό εδώ και τόσα χρόνια. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Θεός δεν θα ’πρεπε να ’ναι τόσο ανελέητος. Θα ’πρεπε να ’χω το δικαίωμα και τα προσόντα να απολαμβάνω το έλεος και την αγάπη Του, καθώς και την άφθονη χάρη και τις ευλογίες Του. Δεν θα με κρίνει ο Θεός ούτε θα με παιδεύσει· δεν θα Του πάει η καρδιά να το κάνει αυτό”. Δεν είναι ευσεβής πόθος αυτό και λάθος σκεπτικό; (Ναι.) Γιατί είναι λάθος το σκεπτικό σου; Επειδή δεν θεωρείς τον εαυτό σου δημιούργημα και μέλος της δημιουργημένης ανθρωπότητας. Κάνεις το λάθος να διαχωρίζεις τον εαυτό σου από τη δημιουργημένη ανθρωπότητα και να θεωρείς ότι ανήκεις σε μια ιδιαίτερα ομάδα ή ότι είσαι ένα ιδιαίτερο είδος δημιουργήματος· δίνεις, έτσι, στον εαυτό σου ιδιαίτερη θέση. Δεν είναι αλαζονεία και αυταρέσκεια αυτό; Δεν είναι παράλογο; Υποτάσσεται πραγματικά στον Θεό κάποιος που έχει τέτοιο σκεπτικό; (Όχι.) Σε καμία περίπτωση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός είναι δίκαιος και αμερόληπτος απέναντι σε όλους. Δεν θα προστατεύει και θα ευλογεί πάντα κάποιον, προφυλάσσοντάς τον από κάθε κακοτυχία, μόνο και μόνο επειδή κάνει σημαντικό καθήκον ή επειδή έχει κάνει κάποιες ειδικές συνεισφορές στο καθήκον του. Εγώ, όμως, πίστευα πάντα ότι οι κακοτυχίες συνέβαιναν μόνο στους άπιστους ή σε όσους δεν ήταν ειλικρινείς απέναντι στον Θεό και δεν επιδίωκαν την αλήθεια. Πίστευα ότι, εφόσον η αδελφή Ζεν εκτελούσε ένα σημαντικό καθήκον στην εκκλησία και είχε φέρει κάποια αποτελέσματα, ο Θεός θα έπρεπε να την είχε προστατέψει από τη σοβαρή ασθένεια και την κακοτυχία. Αυτό ήταν καθαρά δική μου αντίληψη και φαντασιοκοπία, και δεν συνήδε καθόλου με την αλήθεια. Η ουσία του Θεού είναι δίκαιη. Είτε ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους είτε επιτρέπει να υποστούν κακοτυχία, είναι πάντα δίκαιος. Ο Θεός δεν κάνει λάθη. Αυτό που οφείλει να κάνει ένα δημιούργημα είναι να αποδέχεται και να υποτάσσεται. Αυτή είναι η λογική που πρέπει να διαθέτουμε. Σκέφτηκα μια αδελφή που ήταν πάντα επικεφαλής, υπεύθυνη για αρκετά σημαντικά καθήκοντα. Αργότερα, εμφάνισε σοβαρή υπέρταση και άλλες ασθένειες που έγιναν ακόμη και απειλητικές για τη ζωή της. Αν και ένιωθε αδύναμη, επικεντρώθηκε στην αναζήτηση της αλήθειας για να πάρει τα μαθήματά της και μπόρεσε να υποταχθεί. Μετά απ’ αυτήν την εμπειρία, απέκτησε κάποια κατανόηση της δικής της διεφθαρμένης διάθεσης και της δίκαιης διάθεσης του Θεού, και έγραψε, μάλιστα, ένα άρθρο σχετικά με τη βιωματική της κατανόηση. Ο Θεός επέτρεψε να την πλήξουν οι ασθένειες προκειμένου να καθάρει τη διαφθορά και τις ακαθαρσίες μέσα της· αυτό ήταν σωτηρία της και τελείωση από τον Θεό, και ήταν η σοφία του έργου Του. Έπειτα, είναι και ο Ιώβ. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε φόβο Θεού και απέφευγε το κακό. Ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να τον βάλει σε πειρασμό: Του αφαιρέθηκαν τα υπάρχοντα, σκοτώθηκαν τα παιδιά του και το ίδιο του σώμα γέμισε με επώδυνα έλκη. Η σάρκα του υπέφερε πολύ, αλλά εκείνος δεν εγκατέλειψε τον Θεό ούτε είπε ούτε μία κουβέντα που να Τον προσέβαλε, και κατέθεσε ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό. Επιφανειακά, φαίνεται να αντιβαίνει στις αντιλήψεις μας το ότι ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να βάλει σε πειρασμό τον Ιώβ και να τον κάνει να υποφέρει τόσο πολύ. Όμως, ο Θεός χρησιμοποίησε αυτά τα πράγματα για να κάνει τον Ιώβ να καταθέσει ηχηρή μαρτυρία γι’ Αυτόν ενώπιον του Σατανά, και η πίστη του Ιώβ οδηγήθηκε στην τελείωση. Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός είναι καλό. Δεν είναι απαραίτητα κακό το να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι κακοτυχίες. Αν μπορούν να αναζητήσουν την πρόθεση του Θεού και να πάρουν μαθήματα, να κατανοήσουν την αλήθεια και να καθαρθούν, τότε το κακό πράγμα γίνεται καλό. Παλιότερα πίστευα ότι ήταν καλό να είναι όλα ασφαλή και να πηγαίνουν ομαλά, ενώ οι συμφορές και οι κακοτυχίες ήταν κακά πράγματα. Τώρα βλέπω ότι αυτή η άποψή μου ήταν στρεβλή. Το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι έργο κρίσεως και εξαγνισμού. Ο Θεός χρησιμοποιεί κάθε είδους γεγονότα που δεν συνάδουν με τις αντιλήψεις μας για να μας δοκιμάσει και να μας εξευγενίσει, αποκαλύπτοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας και τις ακαθαρσίες στις προθέσεις μας, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε αυτοκριτική και να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να αναζητήσουμε την αλήθεια, να κάνουμε πράξη την αλήθεια και να αποβάλουμε τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας για να φτάσουμε στη σωτηρία του Θεού. Εγώ, όμως, δεν καταλάβαινα το έργο του Θεού. Στην πίστη μου, επιδίωκα μόνο το να είναι όλα ασφαλή, να πηγαίνουν ομαλά και να απολαύσω τη χάρη του Θεού. Δεν ήθελα να αντιμετωπίζω δοκιμασίες ή κακοτυχίες. Όσα χρόνια κι αν βίωνα το έργο του Θεού μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα πετύχαινα ποτέ εξαγνισμό ούτε αλλαγή. Τώρα, καταλαβαίνω ότι πίσω από τη σοβαρή ασθένεια της αδελφής Ζεν πρέπει να κρύβεται η πρόθεση του Θεού, καθώς και μαθήματα που πρέπει να πάρει. Αν δεν μπορώ να διακρίνω την ουσία του ζητήματος, δεν θα πρέπει να προσπαθώ να το αναλύσω και να το εξετάσω από ανθρώπινη οπτική. Οφείλω να αναζητώ την αλήθεια και την πρόθεση του Θεού, και, πάνω απ’ όλα, δεν πρέπει να καθυστερώ το τρέχον καθήκον μου. Αυτή είναι η λογική που πρέπει να διαθέτω.

Αργότερα, συλλογίστηκα: «Γιατί ήμουν συνεχώς τόσο αποθαρρυμένη αφότου αρρώστησε η αδελφή Ζεν; Ποια ήταν η ρίζα αυτής της αποθάρρυνσης;» Ενώ αναζητούσα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Στην οικογένεια του Θεού και ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές σου, δεν έχει καμία σημασία πόσο υψηλό είναι το κύρος ή η θέση σου, πόσο σημαντικό είναι το καθήκον σου, πόσο μεγάλο είναι το ταλέντο και η συνεισφορά σου ή πόσο καιρό πιστεύεις στον Θεό. Στα μάτια του Θεού είσαι απλώς ένα δημιούργημα, ένα συνηθισμένο δημιούργημα, και δεν ισχύουν κανένας από τους ευγενείς τίτλους και καμία από τις προσφωνήσεις που έχεις δώσει ο ίδιος στον εαυτό σου. Αν όλα αυτά τα θεωρείς πάντοτε στεφάνους ή εφόδια που σου επιτρέπουν να ανήκεις σε μια ιδιαίτερη ομάδα ή να είσαι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, αντιστέκεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο στις απόψεις του Θεού και συγκρούεσαι μ’ αυτές. Είσαι, δηλαδή, σε δυσαρμονία με τον Θεό. Τι συνέπειες θα έχει αυτό; Θα αντισταθείς τελικά στα καθήκοντα που πρέπει να εκτελεί ένα δημιούργημα; Στα μάτια του Θεού, είσαι μονάχα ένα δημιούργημα και τίποτα άλλο. Εσύ, όμως, δεν θεωρείς τον εαυτό σου ως τέτοιο. Γίνεται να υποταχθείς πραγματικά στον Θεό αν έχεις τέτοια νοοτροπία; Οι σκέψεις σου κατακλύζονται από τους εξής ευσεβείς πόθους: “Ο Θεός δεν πρέπει να μου φέρεται έτσι. Δεν θα μπορούσε ποτέ Του να μου φερθεί έτσι”. Όταν σκέφτεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν έρχεσαι σε σύγκρουση με τον Θεό; Τι θα σκεφτείς μέσα σου αν αυτό που κάνει ο Θεός δεν συνάδει με τις αντιλήψεις, τη νοοτροπία και τις ανάγκες σου; Πώς θα αντιμετωπίσεις τότε τα περιβάλλοντα που έχει κανονίσει για σένα; Θα υποταχθείς; (Όχι.) Δεν θα υποταχθείς. Είναι σίγουρο ότι θα αντισταθείς, θα αντιταχθείς, θα διαμαρτυρηθείς και θα παραπονεθείς, ενώ θα σπας το κεφάλι σου και θα σκέφτεσαι ξανά και ξανά το εξής: “Παλιότερα ο Θεός με προστάτευε και μου έδειχνε τη χάρη Του. Γιατί άλλαξε τώρα; Πώς θα συνεχίσω να ζω έτσι;” Αρχίζεις, λοιπόν, να γίνεσαι οξύθυμος και να παρεκτρέπεσαι. Στο σπίτι σου, αν φερόσουν έτσι στους γονείς σου, θα σε συγχωρούσαν και δεν θα σου έκαναν τίποτα. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν είναι αποδεκτό στον οίκο του Θεού. Είσαι ενήλικας και πιστός, και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ανεχθεί τις ανοησίες σου. Τι σε κάνει να πιστεύεις, άρα, πως θα ανεχόταν μια τέτοια συμπεριφορά ο Θεός; Θα επιτρέψει να Του κάνεις κάτι τέτοιο; Όχι, δεν πρόκειται να το επιτρέψει. Γιατί όχι; Δεν είναι γονιός σου ο Θεός. Είναι ο Θεός, ο Δημιουργός, και ο Δημιουργός δεν θα επέτρεπε ποτέ σ’ ένα δημιούργημα να φέρεται οξύθυμα και παράλογα ή να κάνει σκηνές μπροστά Του. Αυτό που θέλει να δει ο Θεός όταν σε παιδεύει και σε κρίνει, όταν σε δοκιμάζει, σου αφαιρεί κάτι ή σε ταλαιπωρεί, είναι η στάση με την οποία φέρεται στον Δημιουργό ένα δημιούργημα και το είδος του μονοπατιού που επιλέγει. Επομένως, δεν θα σου επιτρέψει σε καμία περίπτωση να φέρεσαι οξύθυμα και παράλογα ή να ξεφουρνίζεις εξωφρενικές δικαιολογίες. Μόλις οι άνθρωποι τα κατανοήσουν όλα αυτά, δεν πρέπει να κάτσουν να σκεφτούν πώς οφείλουν να αντιμετωπίζουν όλα όσα κάνει ο Δημιουργός; Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να λάβουν τη θέση που τους αναλογεί και να αναγνωρίσουν την ταυτότητά τους ως δημιουργήματα. Μπορείς να αναγνωρίσεις ότι είσαι ένα δημιούργημα; Αν ναι, πρέπει τότε να πάρεις τη θέση που σου αναλογεί ως δημιούργημα και να υποταχθείς στις διευθετήσεις του Δημιουργού. Ακόμη κι αν υποφέρεις λιγάκι, θα το κάνεις χωρίς παράπονα. Αυτό σημαίνει να είσαι συνετός άνθρωπος. Μπορεί, όμως, να μη θεωρείς τον εαυτό σου δημιούργημα και να πιστεύεις, αντίθετα, ότι έχεις τίτλους και φοράς φωτοστέφανο στο κεφάλι σου, ότι έχεις κύρος, ότι είσαι σπουδαίος επικεφαλής, μαέστρος, επιμελητής ή σκηνοθέτης στην οικογένεια του Θεού, και ότι έχεις συμβάλει επάξια στο έργο της. Αν έτσι νομίζεις, είσαι τελείως παράλογος και ξεδιάντροπος. Είστε εσείς άνθρωποι με κύρος, θέση και αξία; (Δεν είμαστε, όχι.) Τι είσαι τότε; (Ένα δημιούργημα είμαι.) Ακριβώς! Ένα συνηθισμένο δημιούργημα είσαι και τίποτα περισσότερο. Όταν βρίσκεσαι με άλλους ανθρώπους, μπορείς να μοστράρεις τα προσόντα σου, να παίζεις το χαρτί της αρχαιότητας, να καυχιέσαι για τις συνεισφορές σου και να μιλάς για τα ηρωικά σου κατορθώματα. Ενώπιον του Θεού, όμως, δεν υπάρχει τίποτα απ’ όλα αυτά· δεν πρέπει να μιλάς ποτέ σου γι’ αυτά τα πράγματα, ούτε να τα μοστράρεις και να το παίζεις βετεράνος. Αν μοστράρεις τα προσόντα σου, θα στραβώσουν τα πράγματα. Ο Θεός θα σε θεωρεί εντελώς παράλογο και άκρως αλαζονικό. Θα νιώθει αποστροφή και αηδία για σένα, και θα σε παραγκωνίσει. Θα έχεις πρόβλημα σ’ αυτήν την περίπτωση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. «Η λογική των αντίχριστων είναι ελαττωματική. Όσο κι αν γίνει συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια και όσο ξεκάθαρα κι αν γίνει η συναναστροφή, και πάλι δεν καταλαβαίνουν τις προθέσεις του Θεού ούτε για ποιον λόγο ακριβώς πιστεύει κανείς στον Θεό και ποιο είναι το ορθό μονοπάτι στο οποίο πρέπει να βαδίζουν οι άνθρωποι. Εξαιτίας της μοχθηρής τους διάθεσης, εξαιτίας της μοχθηρής τους φύσης και εξαιτίας της φύση-ουσίας τους, οι άνθρωποι αυτοί κατά βάθος δεν μπορούν να διακρίνουν τι ακριβώς είναι η αλήθεια και ποια είναι τα θετικά πράγματα, ποιο ακριβώς είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Εμμένουν σταθερά στις δικές τους φιλοδοξίες και επιθυμίες, τις οποίες θεωρούν ως την αλήθεια, ως τους μοναδικούς στόχους στη ζωή και ως το πιο δίκαιο εγχείρημα. Δεν ξέρουν την αλήθεια που λέει ότι αν δεν αλλάξει η διάθεση ενός ανθρώπου, τότε αυτός θα παραμείνει για πάντα εχθρός του Θεού, και ούτε ξέρουν ότι οι ευλογίες που δίνει ο Θεός σε έναν άνθρωπο και ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται ο Θεός έναν άνθρωπο δεν βασίζονται στο επίπεδο, στα χαρίσματα, στα ταλέντα ή στο κεφάλαιό του, αλλά στο πόση αλήθεια κάνει πράξη, στο πόση αλήθεια κερδίζει και στο αν είναι άνθρωπος που έχει φόβο Θεού και αποφεύγει το κακό. Πρόκειται για αλήθειες τις οποίες οι αντίχριστοι δεν πρόκειται να καταλάβουν ποτέ. Οι αντίχριστοι δεν πρόκειται να το καταλάβουν ποτέ αυτό, και σ’ αυτό το ζήτημα είναι πιο ανόητοι. Απ’ την αρχή ως το τέλος, ποια στάση τηρούν οι αντίχριστοι απέναντι στο καθήκον τους; Πιστεύουν ότι το να κάνει κανείς το καθήκον του αποτελεί συναλλαγή, ότι όποιος δαπανά τα περισσότερα στο καθήκον του, όποιος συνεισφέρει περισσότερο στον οίκο του Θεού και όποιος υπομένει τα περισσότερα χρόνια στον οίκο του Θεού θα έχει περισσότερες πιθανότητες στο τέλος να δεχτεί ευλογίες και να αποκτήσει στέφανο. Αυτήν τη λογική έχουν οι αντίχριστοι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι αντίχριστοι κάνουν την απόκτηση ευλογιών στόχο της επιδίωξής τους. Δεν επιδιώκουν την αλήθεια στην πίστη τους· θέλουν μόνο να αποκτήσουν ευλογίες. Νομίζουν ότι, εφόσον εκτελούν σημαντικά καθήκοντα στον οίκο του Θεού και συνεισφέρουν με κάποιους τρόπους, δικαιούνται να λάβουν μεγάλες ευλογίες από τον Θεό. Συνειδητοποίησα ότι η οπτική πίσω από την επιδίωξή μου ήταν ίδια με εκείνη ενός αντίχριστου. Πίστευα ότι, εφόσον εκτελούσα ένα σημαντικό καθήκον, και μπορούσα να υπομένω κακουχίες, να πληρώνω τίμημα, να φέρνω κάποια αποτελέσματα στο καθήκον μου και να προετοιμάζω αρκετές καλές πράξεις, τότε, όσο μεγαλύτερη ήταν η συνεισφορά μου, τόσο περισσότερο θα με ευλογούσε ο Θεός και θα μπορούσα να σωθώ. Όταν αρρώστησε αυτήν τη φορά η αδελφή Ζεν, και είδα την κατάστασή της να χειροτερεύει σε σημείο να απειλείται η ζωή της, παρεξήγησα τον Θεό και παραπονέθηκα γι’ Αυτόν που δεν την προστάτευε. Ανησυχούσα ότι κι εγώ μπορεί ξαφνικά να αρρώσταινα βαριά ή να συναντούσα κάποια κακοτυχία όπως την αδελφή Ζεν, χάνοντας τελικά κάθε ελπίδα σωτηρίας. Αυτό με αποθάρρυνε απίστευτα και έχασα κάθε κίνητρο για την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Αυτές οι εκδηλώσεις μου ήταν αντιπαράθεση με τον Θεό και εναντίωση στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Υστερούσα πραγματικά σε λογική! Είμαστε απλώς συνηθισμένα δημιουργήματα και, όποιο καθήκον κι αν εκτελούμε στην εκκλησία, αντιμετωπιζόμαστε όλοι ισότιμα στα μάτια του Θεού. Εγώ, όμως, είχα πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και δεν στεκόμουν στη θέση που μου άρμοζε. Επειδή ένιωθα πάντα ότι εκτελούσα ένα σημαντικό καθήκον, το χρησιμοποιούσα αυτό ως κεφάλαιο για να απαιτώ χάρη και ευλογίες από τον Θεό, απαιτώντας να με προστατεύει από καταστροφές και κακοτυχίες. Δεν είχα πραγματικά καθόλου λογική! Πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου όχι για χάρη της επιδίωξης της αλήθειας ώστε να επιτύχω αλλαγή στη ζωή-διάθεσή μου, αλλά για να αποκτήσω ανταμοιβές και ευλογίες. Δεν ήμουν ίδιας κοψιάς με τον Παύλο την Εποχή της Χάριτος; Η πίστη του Παύλου στον Θεό υστερούσε σε ειλικρίνεια· το έργο και η δαπάνη του ήταν γεμάτα με τις δικές του υπερβολικές επιθυμίες. Συχνά εξύψωνε τον εαυτό του και επιδείκνυε τα επιτεύγματά του μπροστά στους άλλους, καυχιόταν για το πόσο έργο είχε κάνει και πόσους καρπούς είχε φέρει για τον Κύριο. Τα χρησιμοποιούσε αυτά ως κεφάλαιο για να απαιτεί ανταμοιβές και στεφάνι από τον Θεό, ξεστομίζοντας ακόμη και ξεδιάντροπα λόγια όπως: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Πρόσβαλε τη διάθεση του Θεού και τιμωρήθηκε από τον Θεό. Το μονοπάτι που βάδιζα ήταν το μονοπάτι του Παύλου. Αν δεν άλλαζα γρήγορα τα πράγματα και δεν διόρθωνα τις προθέσεις μου κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου, αλλά συνέχιζα να επιδιώκω ευλογίες, θα αποκλειόμουν από τον Θεό ακριβώς όπως ο Παύλος και θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα λόγια του Θεού και απέκτησα σαφέστερη κατανόηση για το είδος του ανθρώπου που ο Θεός εγκρίνει και αποδέχεται. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Για να εκτελέσεις το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, δεν έχει σημασία πόσα χρόνια πιστεύεις στον Θεό, πόσα καθήκοντα έχεις εκτελέσει, ούτε πόσες συνεισφορές έχεις κάνει στον οίκο του Θεού, πόσο μάλλον πόση εμπειρία έχεις στο καθήκον σου. Το κύριο πράγμα που εξετάζει ο Θεός είναι το μονοπάτι που ακολουθεί κανείς. Με άλλα λόγια, εξετάζει τη στάση που έχει κάποιος απέναντι στην αλήθεια και τις αρχές, την κατεύθυνση, την προέλευση και την ώθηση των πράξεών του. Σ’ αυτά τα πράγματα εστιάζει ο Θεός· αυτά είναι που καθορίζουν το μονοπάτι που βαδίζεις» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τα πρότυπα;). «Ο άνθρωπος πιστεύει ότι όλοι όσοι συνεισφέρουν στον Θεό πρέπει να λάβουν ανταμοιβή και ότι όσο μεγαλύτερη είναι η συμβολή, τόσο περισσότερο φυσικό και δίκαιο είναι να ευαρεστούν τον Θεό. Η ουσία της άποψης του ανθρώπου είναι συναλλακτική και ο άνθρωπος δεν επιδιώκει ενεργά να εκτελεί το καθήκον του ως δημιούργημα. Για τον Θεό, όσο περισσότερο οι άνθρωποι επιδιώκουν την αληθινή αγάπη για τον Θεό και πλήρη υποταγή στον Θεό, που σημαίνει επίσης ότι επιζητούν να εκτελέσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα, τόσο περισσότερο μπορούν να κερδίσουν την έγκριση του Θεού. Η άποψη του Θεού είναι να απαιτήσει από τον άνθρωπο να ανακτήσει το αρχικό του καθήκον και την αρχική του θέση. Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα και έτσι δεν πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του έχοντας οποιεσδήποτε απαιτήσεις από τον Θεό και δεν πρέπει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να εκτελέσει το καθήκον του ως δημιούργημα. Οι προορισμοί του Παύλου και του Πέτρου μετρήθηκαν ανάλογα με το αν μπορούσαν να εκπληρώσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα και όχι σύμφωνα με το μέγεθος της συμβολής τους· οι προορισμοί τους καθορίζονταν σύμφωνα με αυτό που επιδίωκαν από την αρχή, όχι ανάλογα με το πόσο έργο έκαναν ή την εκτίμηση των άλλων γι’ αυτούς. Και έτσι, το να επιζητά κάποιος να εκτελεί ενεργά το καθήκον του ως δημιούργημα είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία· η επιδίωξη του μονοπατιού της αληθινής αγάπης για τον Θεό είναι το πιο σωστό μονοπάτι· το να επιδιώκει αλλαγές στην παλιά του διάθεση και το να επιδιώκει την αγνή αγάπη για τον Θεό είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία. Αυτό το μονοπάτι προς την επιτυχία είναι το μονοπάτι της ανάκτησης του αρχικού καθήκοντος, καθώς και της αρχικής μορφής ως δημιούργημα. Είναι το μονοπάτι της αποκατάστασης και είναι επίσης ο στόχος του έργου του Θεού από την αρχή μέχρι το τέλος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). Τα λόγια του Θεού δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ξεκάθαρα. Στον οίκο του Θεού, δεν υπάρχουν υψηλά, χαμηλά, ευγενή ή ποταπά καθήκοντα. Το αν μπορεί να σωθεί ένας άνθρωπος ή όχι δεν εξαρτάται από το τι καθήκον εκτελεί ή απ’ το αν έχει κάνει συνεισφορές ή επιτεύγματα. Το σημαντικό είναι το αν επιδιώκει την αλήθεια και αν επιτυγχάνει αλλαγή στη ζωή-διάθεσή του. Αυτό είναι πολύ κρίσιμο. Θυμήθηκα εκείνους τους αντίχριστους που είχαν αποκαλυφθεί στην εκκλησία. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν επικεφαλής και εργάτες που είχαν απαρνηθεί πολλά και είχαν δαπανήσει πολλά στα καθήκοντά τους στο παρελθόν. Ωστόσο, βάδιζαν σε λάθος μονοπάτι. Δεν αναζητούσαν τις αλήθεια-αρχές στο καθήκον τους και ενεργούσαν απερίσκεπτα, διαταράσσοντας και εμποδίζοντας σοβαρά το έργο του οίκου του Θεού. Αρνιούνταν να μετανοήσουν όση συναναστροφή κι αν τους γινόταν, και τελικά αποκαλύφθηκαν και αποκλείστηκαν. Από την άλλη, υπάρχουν κάποιοι που εκτελούν αφανή καθήκοντα στην εκκλησία, αλλά επικεντρώνονται στην επιδίωξη της αλήθειας και στη ζωή-είσοδό τους. Αναζητούν τις αλήθεια-αρχές κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους και γίνονται καλύτεροι στην εκτέλεση του καθήκοντός τους όσο περισσότερο το κάνουν. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν ελπίδα να σωθούν. Από αυτό, είδα ότι ο Θεός δεν καθορίζει το αποτέλεσμα και τον προορισμό ενός ανθρώπου με βάση το καθήκον που εκτελεί ή το μέγεθος της συνεισφοράς του. Αυτό που εκτιμά ο Θεός είναι το αν ένας άνθρωπος μπορεί να κερδίσει την αλήθεια και αν αλλάζει η ζωή-διάθεσή του. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Οφείλω να βλέπω τους ανθρώπους και τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, να ακολουθώ το μονοπάτι του Πέτρου, να επιδιώκω την αλήθεια για να επιτύχω αλλαγή στη ζωή-διάθεσή μου και να κάνω καλά το καθήκον μου. Αυτό οφείλω να επιδιώκω.

Αργότερα, συλλογίστηκα: «Όταν μου συμβαίνει μια δοκιμασία, τι στάση πρέπει να έχω ώστε να εναρμονίζομαι με τις προθέσεις του Θεού;» Τότε διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η υποταγή στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού είναι το πιο βασικό, καθώς και το πιο βαθύ μάθημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι όλοι ανεξαιρέτως οι ακόλουθοι του Θεού. Όσο περισσότερο μπορείς να υποταχθείς στον Θεό τόσο μεγαλύτερο είναι και το ανάστημα και η πίστη σου· αυτά τα πράγματα είναι αλληλένδετα. […] Ο Πέτρος υποβλήθηκε σε ένα σωρό δοκιμασίες και εξευγενισμούς. Παραμέρισε όλες τις προσωπικές του απαιτήσεις, τα σχέδια και τις επιθυμίες του και δεν απαίτησε από τον Θεό να κάνει τίποτα. Εφόσον, λοιπόν, δεν είχε τις δικές του σκέψεις, παραδόθηκε ολοκληρωτικά. Σκέφτηκε: “Ο Θεός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να με βάλει σε δοκιμασίες, να με συμμορφώσει, να με κρίνει και να με παιδεύσει. Μπορεί να δημιουργήσει καταστάσεις για να με κλαδέψει, μπορεί να με σκληραγωγήσει, μπορεί να με ρίξει στον λάκκο με τα λιοντάρια ή στη φωλιά των λύκων. Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός είναι σωστό και θα υποταχθώ ό,τι κι αν είναι αυτό. Ό,τι κάνει ο Θεός είναι η αλήθεια. Δεν θα κάνω καθόλου παράπονα ή επιλογές”. Δεν δείχνει αυτό απόλυτη υποταγή; Μερικές φορές οι άνθρωποι σκέφτονται: “Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι η αλήθεια· γιατί, λοιπόν, δεν έχω ανακαλύψει καμία αλήθεια σε αυτήν Του την πράξη; Απ’ ό,τι φαίνεται, ακόμη και ο Θεός κάνει μερικές φορές πράγματα που δεν συνάδουν με την αλήθεια, ενώ κάποιες φορές σφάλλει κιόλας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο Θεός είναι Θεός, επομένως θα υποταχθώ!” Είναι απόλυτη μια τέτοιου είδους υποταγή; (Όχι.) Πρόκειται για επιλεκτική υποταγή· δεν είναι αληθινή υποταγή. […] Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, πρέπει να παραμείνουν στη θέση ενός δημιουργημένου όντος. Ανά πάσα στιγμή, είτε ο Θεός είναι κρυμμένος από σένα είτε σου έχει εμφανιστεί, είτε μπορείς να νιώσεις την αγάπη του Θεού είτε όχι, πρέπει να ξέρεις ποιες είναι οι ευθύνες, οι υποχρεώσεις και τα καθήκοντά σου· αυτές τις αλήθειες σχετικά με την άσκηση πρέπει να τις κατανοήσεις. Αν παραμένεις προσκολλημένος στις αντιλήψεις σου και λες: “Αν δω ξεκάθαρα ότι το συγκεκριμένο θέμα συνάδει με την αλήθεια και τις σκέψεις μου, τότε θα υποταχθώ· αν δεν είμαι σίγουρος ότι αυτές είναι οι ενέργειες του Θεού και δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, τότε θα περιμένω πρώτα λίγο και θα υποταχθώ μόλις βεβαιωθώ ότι το έκανε ο Θεός”, είσαι άνθρωπος που υποτάσσεται στον Θεό τότε; Όχι. Υποτάσσεσαι υπό όρους, όχι απόλυτα και ολοκληρωτικά. Το έργο του Θεού δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες· η ενσάρκωση δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, ενώ αυτά που κυρίως δεν συνάδουν είναι η κρίση και η παίδευση. Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ να το αποδεχτούν και να υποταχθούν σε αυτό. Αν δεν μπορείτε να υποταχθείτε στο έργο του Θεού, μπορείτε τότε να εκπληρώσετε το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος; Πολύ απλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Ποιο είναι το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος; (Να στέκεται στη θέση ενός δημιουργημένου όντος, να αποδέχεται την ανάθεση από τον Θεό και να υποτάσσεται στις διευθετήσεις του Θεού.) Ακριβώς· αυτή είναι η ρίζα του ζητήματος. Δεν είναι εύκολο, λοιπόν, να αντιμετωπιστεί το θέμα; Να στέκεται στη θέση ενός δημιουργημένου όντος και να υποτάσσεται στον Δημιουργό, τον Θεό σου —αυτό πρέπει να τηρεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο κάθε δημιουργημένο ον» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η υποταγή στον Θεό αποτελεί βασικό μάθημα για την απόκτηση της αλήθειας). Τα λόγια του Θεού υπέδειξαν το μονοπάτι της πράξης: Όποια κακοτυχία ή δοκιμασία κι αν μας συμβαίνει, θα πρέπει να την αποδεχόμαστε από τον Θεό και να υποτασσόμαστε στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Όταν ο Πέτρος βίωνε δοκιμασίες, όποιο περιβάλλον κι αν όριζε ο Θεός ή όσα βάσανα και εξευγενισμό κι αν υπέμενε, δεν υπολόγιζε ποτέ τα δικά του συμφέροντα και επικεντρωνόταν αποκλειστικά στο πώς να ικανοποιήσει και να αγαπήσει τον Θεό. Έδωσε ακόμη και τη ζωή του για τον Θεό. Ο Θεός θυμήθηκε την πράξη του Πέτρου και εκείνος κέρδισε την έγκριση του Θεού. Αντιθέτως, όταν είδα την αδελφή Ζεν να αρρωσταίνει τόσο βαριά, η καρδιά μου γέμισε παράπονα και αντίσταση προς τον Θεό. Φοβόμουν ότι κι εγώ θα αντιμετώπιζα κακοτυχίες, και φοβόμουν ακόμη περισσότερο τον θάνατο. Δεν είχα πίστη στον Θεό, πόσο μάλλον έδειχνα καμία υποταγή. Σκέφτηκα την ταινία «Η αργοπορημένη μαρτυρία μου». Όταν ο πρωταγωνιστής, Ζου Σιανγκμίνγκ, συνελήφθη και βασανίστηκε βάναυσα από την αστυνομία για πρώτη φορά, αρνήθηκε ότι ήταν πιστός από φόβο θανάτου. Στη συνέχεια, έκανε αυτοκριτική και γνώρισε τον εαυτό του μέσα από τα λόγια του Θεού, νιώθοντας μεταμέλεια και αυτομεμφή, και μισώντας τον εαυτό του που ήταν τόσο αδύναμος ώστε να αρνηθεί τον Θεό μπροστά στον διάβολο. Στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν, επικεντρώθηκε στο να εφοδιαστεί με την αλήθεια. Κατάλαβε το νόημα των δοκιμασιών του Θεού και τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο. Είδε, επίσης, την ουσία της ζωής και του θανάτου και ήταν πρόθυμος να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, εμπιστευόμενος τη ζωή του στον Θεό. Ήλπιζε απλώς σε μια ευκαιρία μια μέρα να καταθέσει μαρτυρία για τον Θεό. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές του και, αργότερα, εκείνος συνελήφθη ξανά από τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Αυτήν τη φορά, δεν ήταν πια δειλός ήούτε φοβισμένος, ούτε περιοριζόταν από τον θάνατο. Αντιθέτως, εξέθεσε τη μοχθηρή ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα μπροστά στην αστυνομία, ντροπιάζοντας τελικά τον Σατανά. Τη στιγμή που βγήκε από τη φυλακή, είχε ένα χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό του. Πιστεύω ότι πρέπει να σκέφτηκε πως το να μπορέσει να διακινδυνεύσει τη ζωή του για να υποταχθεί στον Θεό έστω και μία φορά ήταν το πιο πολύτιμο και ουσιαστικό πράγμα που είχε κάνει ποτέ στη ζωή του. Αν και δεν έχω αντιμετωπίσει ακόμη κάποια δοκιμασία από τον Θεό, οφείλω να παραδειγματιστώ από τον αδελφό Ζου. Ενώ εκτελώ το καθήκον μου, οφείλω να επικεντρώνομαι στο να εφοδιάζομαι με την αλήθεια και να προετοιμάζω το ανάστημά μου. Αν μια μέρα μου συμβεί όντως μια δοκιμασία από τον Θεό, ελπίζω να μπορέσω να γίνω σαν τον αδελφό Ζου, εμπιστευόμενη τα πάντα στον Θεό, υποτασσόμενη στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του, καταθέτοντας μαρτυρία για τον Θεό και παρηγορώντας την καρδιά Του.

Λίγο καιρό αργότερα, λάβαμε ένα γράμμα από την αδελφή Ζεν. Μιλούσε για τις εμπειρίες της μετά την επιστροφή στο σπίτι και για τα όσα κέρδισε από αυτήν την εμπειρία της ασθένειας. Είπε ότι η κατάστασή της είχε βελτιωθεί κάπως, ότι έκανε πλέον κάποια καθήκοντα στο μέτρο των δυνατοτήτων της, και ότι, ανεξάρτητα από το αν θα θεραπευόταν η αρρώστια της στο μέλλον, ήταν πρόθυμη να βασιστεί στον Θεό για να το βιώσει και να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Βλέποντας ότι η αδελφή μπόρεσε να το αποδεχτεί με θετικό τρόπο και να πάρει τα μαθήματά της ενώ βίωνε την ασθένεια, ένιωσα πραγματικά πως, ό,τι κι αν συμβεί, κρύβονται από πίσω οι καλές προθέσεις του Θεού. Ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την αρρώστια για να οδηγήσει την αδελφή Ζεν στην τελείωση και επίσης για να επιτρέψει σ’ εμένα να πάρω μαθήματα απ’ αυτό. Ευχαριστώ τον Θεό!