Από της Σινκάο, Κίνα

Όταν ήμουν πενήντα ετών, αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι, όσο θα ζούσα, θα άκουγα τις προσωπικές ομιλίες του Θεού και θα καλωσόριζα την επιστροφή του Κυρίου Ιησού. Η ελπίδα ότι θα εισερχόμουν στη βασιλεία των ουρανών μού έδωσε έναν πραγματικό σκοπό. Κάθε μέρα σηκωνόμουν νωρίς και ξενυχτούσα διαβάζοντας τα λόγια του Θεού. Αποδεχόμουν κάθε καθήκον που κανόνιζε η εκκλησία και υποτασσόμουν σ’ αυτό. Σκεφτόμουν το εξής: «Εφόσον εμμένω στο καθήκον μου, θα σωθώ και θα εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών». Το 2023, είχα φτάσει τα 75. Ήμουν ηλικιωμένη, η μνήμη μου ήταν αδύναμη, δεν άκουγα και δεν έβλεπα καλά, και τα πόδια μου δεν με κρατούσαν πια σταθερά. Η εκκλησία, βάσει της κατάστασής μου, κανόνισε να κάνω το καθήκον της φιλοξενίας. Σκεφτόμουν ότι μεγάλωνα και ότι η υγεία μου χειροτέρευε. Λόγω της αδύναμης μνήμης μου, ξεχνούσα συνέχεια, και μερικές φορές οι αναμνήσεις μου ήταν μπερδεμένες. Σε μερικά χρόνια ακόμα, αν πάθαινα άνοια λόγω ηλικίας και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν θα γινόμουν άχρηστη; Θα μπορούσα ακόμα να σωθώ; Μια φορά, είχα μόλις μετακομίσει και χάθηκα, δεν έβρισκα το σπίτι μου. Μια αδελφή, όταν το έμαθε, είπε έτσι απλά: «Μήπως έχεις αρχίσει να μπερδεύεσαι;» Είπα γρήγορα: «Δεν έχω μπερδευτεί». Σκέφτηκα: «Μακάρι να μη νομίσουν ότι μπερδεύομαι και δεν με αφήσουν να κάνω το καθήκον μου. Αν δεν έχω καθήκον να κάνω, δεν θα είναι το τέλος μου αυτό; Πώς θα μπορούσα τότε να σωθώ;» Αργότερα, όμως, που το σκέφτηκα, συνειδητοποίησα ότι, όταν μαγείρευα, συχνά ξεχνούσα να βάλω αλάτι ή φρέσκα κρεμμυδάκια, και ότι μερικές φορές έχανα τον προσανατολισμό μου και δεν μπορούσα να βρω τον δρόμο για το σπίτι. Άρχισα να φοβάμαι. Σκέφτηκα: «Μήπως όντως αρχίζω να μπερδεύομαι; Μπορεί ακόμα η εκκλησία να με χρησιμοποιήσει για κάποιο καθήκον; Αν δεν μπορώ να κάνω καθήκον, μπορώ ακόμα να σωθώ;» Άρχισα να βυθίζομαι στην ανησυχία και το άγχος.

Τον Ιούνιο του 2023, φιλοξένησα μια συνάθροιση για αδελφούς και αδελφές. Εκείνη την περίοδο, το διαμέρισμα από πάνω έκανε ανακαίνιση και κάθε μέρα ακούγονταν συνέχεια χτυπήματα. Μετά από αυτό, έκανα αρκετό καιρό να δω τους αδελφούς και τις αδελφές να έρχονται σε συναθροίσεις, και προβληματίστηκα: «Γιατί δεν έχουν έρθει τελευταία; Μήπως έπαψαν να με χρησιμοποιούν ως οικοδέσποινα; Στην ηλικία μου, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι το καθήκον της φιλοξενίας. Αν δεν μπορώ να κάνω ούτε το καθήκον της φιλοξενίας, δεν θα χάσω την ευκαιρία μου να σωθώ;» Ήμουν πολύ αγχωμένη και ήλπιζα διακαώς να ξανάρθουν. Ένα βράδυ, μια αδελφή χτύπησε την πόρτα και άνοιξε η νύφη μου. Η αδελφή είπε ότι είχαν έρθει τρεις-τέσσερις φορές, αλλά δεν απαντούσε κανείς. Ένιωσα πολύ άσχημα. Σκέφτηκα: «Μήπως δεν τους άκουσα επειδή είμαι ηλικιωμένη και δεν ακούω καλά; Δεν εκπλήρωσα καλά το καθήκον μου. Τώρα δεν ακούω και δεν βλέπω καλά, αργώ να αντιδράσω και τα πόδια μου δεν με κρατούν σταθερά. Πραγματικά δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλά! Δεν μπορώ να κάνω καλά ούτε το καθήκον της φιλοξενίας! Όταν γερνά ο άνθρωπος, καταντά τελείως άχρηστος!» Ζήλευα βαθιά τους νέους για το πόσο γρήγορα μάθαιναν και για το πώς μπορούσαν να κάνουν οποιοδήποτε καθήκον. Ένιωθα ότι ο Θεός συμπαθεί τους νέους και ότι στο τέλος σίγουρα θα σώζονταν. Σκεφτόμουν ότι, αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω έστω και δέκα χρόνια, στα εξήντα μου θα μπορούσα ακόμα να κάνω κάποιο καθήκον. Σιγά σιγά, η κατάστασή μου χειροτέρευε και κάθε μέρα βυθιζόμουν στη θλίψη και το άγχος. Οι προσευχές μου δεν ήταν κανονικές προσευχές και, διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, δεν λάμβανα φως ή διαφώτιση. Η καρδιά μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τον Θεό. Μια μέρα, ενώ περπατούσα, σκόνταψα κι έπαθα τράβηγμα σε έναν τένοντα στο πόδι μου. Αν και δεν καθυστέρησα καμία συνάθροιση, άρχισα ν’ ανησυχώ ακόμα περισσότερο. Παρόλο που αυτήν τη φορά η πτώση μου δεν είχε καθυστερήσει τις συναθροίσεις, αν αρρώσταινα μια μέρα, μπορεί να μην μπορούσα να συμμετέχω σε συναθροίσεις ή να κάνω κάποιο καθήκον. Αργότερα, αρρώστησα όντως και χρειάστηκε να νοσηλευτώ. Ήμουν πολύ αρνητική εκείνη την περίοδο, και σκέφτηκα: «Αυτήν τη φορά τελείωσα πραγματικά —δεν μπορώ καν να παρακολουθήσω τις συναθροίσεις, πόσο μάλλον να κάνω οποιοδήποτε καθήκον. Αυτό δεν με κάνει πραγματικά άχρηστη;» Αφού πήρα εξιτήριο, η κατάστασή μου παρέμενε άσχημη. Ανησυχούσα για το αν θα γινόταν να σωθώ σε περίπτωση που δεν μπορούσα να κάνω ούτε το καθήκον της φιλοξενίας. Δεν θα σήμαινε αυτό ότι όλα τα χρόνια της πίστης μου θα είχαν πάει χαμένα; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο συντετριμμένη και θλιμμένη ένιωθα. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με φωτίσει και να με διαφωτίσει, ώστε να βγω από την αρνητική μου κατάσταση.

Μια μέρα, διάβασα ένα άρθρο βιωματικής μαρτυρίας που είχε γράψει μια ηλικιωμένη αδελφή, και αντικατόπτριζε ακριβώς τη δική μου κατάσταση. Ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που παρατίθετο σε αυτό με συγκίνησε βαθιά. Ο Θεός λέει: «Υπάρχουν και κάποιοι ηλικιωμένοι αδελφοί, από 60 έως 80-90 ετών, οι οποίοι, λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους, αντιμετωπίζουν κι αυτοί κάποιες δυσκολίες. Παρά την ηλικία τους, ο τρόπος σκέψης τους δεν είναι απαραίτητα τόσο σωστός ή ορθολογικός, ενώ οι ιδέες και οι απόψεις τους δεν συμφωνούν απαραίτητα με την αλήθεια. Αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι, λοιπόν, αντιμετωπίζουν κι αυτοί προβλήματα και ανησυχούν διαρκώς για το εξής: “Δεν είμαι πια τόσο καλά στην υγεία μου και τα καθήκοντα που μπορώ να εκτελέσω είναι περιορισμένα. Αν εκτελέσω μόνο αυτό το ασήμαντο καθήκον, θα με θυμάται ο Θεός; Πού και πού αρρωσταίνω και χρειάζομαι φροντίδα. Αν δεν υπάρχει κανείς να με φροντίσει, δεν μπορώ να εκτελέσω το καθήκον μου. Τι να κάνω, λοιπόν; Γέρασα πια· ξεχνάω τα λόγια του Θεού αφού τα διαβάσω και δυσκολεύομαι να κατανοήσω την αλήθεια. Όταν συναναστρέφομαι σχετικά με την αλήθεια, μπερδεύω τα λόγια μου, δεν έχω λογικό ειρμό ούτε κάποια εμπειρία που να αξίζει να μοιραστώ. Γέρασα και δεν έχω αρκετή ενέργεια, δεν βλέπω πολύ καλά και δεν είμαι πια δυνατός. Με δυσκολεύουν τα πάντα. Όχι μόνο δεν μπορώ να εκτελέσω το καθήκον μου, αλλά και ξεχνάω εύκολα και κάνω λάθη. Μερικές φορές μπερδεύομαι και δημιουργώ προβλήματα τόσο στην εκκλησία όσο και στους αδελφούς και τις αδελφές μου. Μου είναι πολύ δύσκολο να επιδιώξω την αλήθεια και να φτάσω στη σωτηρία. Τι μπορώ να κάνω;” Όλα αυτά τα πράγματα τους κάνουν να αγχώνονται και να σκέφτονται το εξής: “Γιατί έπρεπε να φτάσω σ’ αυτήν την ηλικία για να αρχίσω να πιστεύω στον Θεό; Γιατί δεν άρχισα να πιστεύω κι εγώ στα είκοσι ή στα τριάντα μου όπως έκαναν αυτοί εκεί οι άνθρωποι; Και στα σαράντα ή τα πενήντα να άρχιζα, πάλι καλά θα ήταν! Γιατί έπρεπε να μάθω για το έργο του Θεού τώρα που είμαι τόσο μεγάλος; Δεν λέω ότι η μοίρα μου είναι κακή· τουλάχιστον τώρα έχω γνωρίσει το έργο του Θεού. Η μοίρα μου είναι καλή και ο Θεός μού έχει δείξει μεγάλη καλοσύνη! Ένα πράγμα με στενοχωρεί μόνο: το ότι έχω γεράσει. Αν και δεν έχω πολύ καλή μνήμη και αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα υγείας, έχω δύναμη μέσα μου. Το θέμα είναι πως το σώμα μου δεν με υπακούει και με πιάνει υπνηλία μετά από λίγη ώρα στις συναθροίσεις. Μερικές φορές, με παίρνει ο ύπνος όταν κλείνω τα μάτια μου για να προσευχηθώ. Όταν διαβάζω τα λόγια του Θεού, το μυαλό μου ταξιδεύει και, αφού διαβάσω λίγες σελίδες, αρχίζω να νυστάζω, με παίρνει ο ύπνος και δεν εμπεδώνω τα λόγια. Τι μπορώ να κάνω; Εφόσον αντιμετωπίζω τέτοιες πρακτικές δυσκολίες, άραγε είμαι ακόμα ικανός να επιδιώξω και να κατανοήσω την αλήθεια; Αν όχι, και αν δεν μπορώ να ασκηθώ σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, δεν θα πάει στράφι όλη η πίστη μου; Δεν θα αποτύχω να σωθώ; Τι μπορώ να κάνω; Με τρώει η ανησυχία! Στην ηλικία που είμαι, τίποτα δεν είναι πια σημαντικό. Τώρα που πιστεύω στον Θεό και δεν έχω πια ανησυχίες και άγχη, αφού τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει και δεν χρειάζεται πια να τα φροντίζω ή να τα ανατρέφω, η μεγαλύτερη επιθυμία μου στη ζωή είναι να επιδιώκω την αλήθεια, να εκτελώ το καθήκον που έχω ως δημιούργημα και, τελικά, να καταφέρω να σωθώ στα χρόνια που μου απομένουν. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, αυτό δεν θα είναι εύκολο, αφού η όρασή μου έχει χειροτερέψει λόγω ηλικίας, ο νους μου είναι συγχυσμένος, δεν είμαι καλά στην υγεία μου, δεν μπορώ να εκτελέσω καλά το καθήκον μου και, μερικές φορές, ενώ προσπαθώ να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερα, καταλήγω να δημιουργώ προβλήματα”. Συλλογίζονται αυτά τα πράγματα ξανά και ξανά, αρχίζουν να αγχώνονται και έπειτα σκέφτονται: “Σαν να μου φαίνεται ότι τα καλά πράγματα συμβαίνουν μόνο στους νέους, όχι στους ηλικιωμένους. Όσο καλά κι αν είναι τα πράγματα, εγώ δεν θα μπορώ να τα απολαμβάνω πια”. Όσο περισσότερο σκέφτονται έτσι τόσο περισσότερο ανησυχούν και αγχώνονται. Όχι μόνο ανησυχούν για τον εαυτό τους, αλλά νιώθουν και πληγωμένοι. Αν βάλουν τα κλάματα, νιώθουν πως δεν αξίζει πραγματικά να κλαίνε για κάτι τέτοιο· και αν δεν κλάψουν, ο πόνος και η οδύνη τούς συντροφεύουν διαρκώς. Τι πρέπει να κάνουν, λοιπόν; […] Ισχύει πως δεν υπάρχει τρόπος να προχωρήσουν; Υπάρχει λύση; (Οι ηλικιωμένοι θα πρέπει κι αυτοί να εκτελούν τα καθήκοντά τους όσο καλύτερα μπορούν.) Είναι αποδεκτό να τα εκτελούν όσο καλύτερα μπορούν, σωστά; Μήπως δεν μπορούν πια να επιδιώξουν την αλήθεια λόγω ηλικίας; Δεν είναι ικανοί να κατανοήσουν την αλήθεια; (Είναι.) Μπορούν να την κατανοήσουν; Έως ένα βαθμό, ναι. Άλλωστε, ούτε οι νέοι μπορούν να την κατανοήσουν στην ολότητά της. Οι ηλικιωμένοι τρέφουν πάντα την εσφαλμένη αντίληψη πως, επειδή νιώθουν σύγχυση και δεν θυμούνται πια τόσο καλά, δεν μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια. Είναι γεγονός αυτό; (Όχι.) Αν και οι νέοι έχουν πολύ περισσότερη ενέργεια και σωματική δύναμη από τους ηλικιωμένους, η ικανότητά τους να κατανοούν, να αφομοιώνουν και να γνωρίζουν πράγματα είναι, ουσιαστικά, ίδια με των ηλικιωμένων. Και οι ηλικιωμένοι δεν ήταν κάποτε νέοι; Δεν γεννήθηκαν γέροι και, από την άλλη, και οι νέοι θα γεράσουν κάποτε. Οι ηλικιωμένοι δεν πρέπει να σκέφτονται διαρκώς πως διαφέρουν από τους νέους επειδή έχουν γεράσει, το σώμα και η μνήμη τους εξασθένισαν και έχουν προβλήματα υγείας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ τους. Τι εννοώ με αυτό; Γέροι και νέοι έχουν τις ίδιες διεφθαρμένες διαθέσεις, τις ίδιες στάσεις, απόψεις, αντιλήψεις και οπτικές για κάθε λογής πράγματα. […] Δεν ισχύει ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν τίποτα να κάνουν ή ότι δεν μπορούν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους και σίγουρα όχι ότι δεν μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια· μπορούν να κάνουν πολλά. Οι διάφορες αιρέσεις και πλάνες, οι διάφορες παραδοσιακές ιδέες και αντιλήψεις, τα πράγματα που δηλώνουν άγνοια και ισχυρογνωμοσύνη, και τα συντηρητικά, ανορθολογικά και στρεβλά πράγματα που έχουν συσσωρευτεί μέσα σου κατά τη διάρκεια της ζωής σου έχουν στοιβαχτεί όλα τους μέσα στην καρδιά σου. Θα πρέπει, λοιπόν, να αφιερώσεις ακόμη περισσότερο χρόνο από ό,τι οι νέοι για να τα φέρεις στην επιφάνεια, να τα αναλύσεις και να τα αναγνωρίσεις. Δεν ισχύει πως δεν έχεις τίποτα να κάνεις, ούτε θα πρέπει να νιώθεις διαρκώς αγωνία, άγχος και ανησυχία. Αυτό δεν είναι ούτε δική σου δουλειά ούτε δική σου ευθύνη. Οι ηλικιωμένοι θα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να έχουν τη σωστή νοοτροπία. Αν και μπορεί να είσαι μιας κάποιας ηλικίας και σχετικά γερασμένος σωματικά, θα πρέπει και πάλι να έχεις τη νοοτροπία νέου ανθρώπου. Αν και μεγαλώνεις και δεν έχεις πια τόσο γερό μυαλό και θυμητικό, εφόσον μπορείς ακόμα να αποκτήσεις αυτογνωσία και να κατανοήσεις τα λόγια Μου και την αλήθεια, αυτό αποδεικνύει πως ούτε γέρος είσαι ούτε υστερείς σε επίπεδο. Αν κάποιος έχει πατήσει τα εβδομήντα, αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια, αυτό δείχνει πως το ανάστημά του είναι πολύ μικρό και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σ’ αυτό που του ζητείται. Η ηλικία, λοιπόν, δεν παίζει ρόλο όταν μιλάμε για την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού αρκετές φορές και, όσο περισσότερο το διάβαζα, τόσο πιο φωτεινή ένιωθα την καρδιά μου. Ο Θεός παρατηρεί πραγματικά τα ενδόμυχα της καρδιάς του ανθρώπου. Αυτά τα λόγια δεν μιλούσαν ευθέως για μένα; Ανησυχούσα επειδή ήμουν ηλικιωμένη, δεν ήμουν καλά στην υγεία μου, δεν άκουγα και δεν έβλεπα καλά, και η μνήμη μου είχε εξασθενήσει. Φοβόμουν ότι, καθώς μεγάλωνα, δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου και ότι θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ. Περνούσα τις μέρες μου βυθισμένη στη θλίψη και το άγχος. Αφότου διάβασα εκείνο το χωρίο των λόγων του Θεού, η καρδιά μου ένιωσε ξαφνικά απελευθερωμένη. Ο Θεός γνωρίζει τις δυσκολίες των ηλικιωμένων και έχει εκφράσει αυτά τα λόγια ώστε οι ηλικιωμένοι να κατανοήσουν την πρόθεσή Του. Ο Θεός δίνει σε όλους, είτε νέους είτε ηλικιωμένους, την ευκαιρία να επιδιώξουν την αλήθεια και να σωθούν. Είδα ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Από τα λόγια του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Αν και είμαι ηλικιωμένη, μπορώ ακόμα να κατανοήσω τα λόγια του Θεού, και θα πρέπει να αναζητώ την αλήθεια στα πράγματα που μου συμβαίνουν και να γνωρίσω τη δική μου διαφθορά και τις ελλείψεις μου. Θα πρέπει, επίσης, να επιδιώκω την αλήθεια και να φτάσω στη μετάνοια και τη μεταμόρφωση, επειδή οι ηλικιωμένοι δεν έχουν λιγότερο διεφθαρμένη διάθεση συγκριτικά με τους νέους. Για παράδειγμα, εγώ είχα μια σοβαρά αλαζονική διάθεση και μερικές φορές, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μού επεσήμαιναν τα προβλήματά μου, δεν ήθελα να το αποδεχτώ. Στην καθημερινή οικογενειακή ζωή, όταν η νύφη μου δεν με άκουγε, θύμωνα και της μιλούσα αφ’ υψηλού. Όλα αυτά ήταν αποκαλύψεις μιας διεφθαρμένης διάθεσης και έπρεπε να αναζητήσω την αλήθεια για να τα διορθώσω, επομένως, δεν είναι ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Πλέον είχα άφθονο χρόνο κάθε μέρα για να διαβάζω περισσότερα από τα λόγια του Θεού στο σπίτι, να αναζητώ την αλήθεια στους ανθρώπους, τα πράγματα και τα γεγονότα που συναντούσα, και να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Μπορούσα επίσης να βλέπω βίντεο βιωματικής μαρτυρίας και να διδάσκομαι από τις εμπειρίες των αδελφών. Μπορούσα επίσης να γράφω άρθρα βιωματικής μαρτυρίας, καταγράφοντας τις πραγματικές μου εμπειρίες για να καταθέσω μαρτυρία για τον Θεό. Όλα αυτά ήταν πράγματα που όφειλα να κάνω. Εφόσον πια κατανοούσα την πρόθεση του Θεού, δεν Τον παρανοούσα πλέον ούτε βυθιζόμουν σε μια αρνητική κατάσταση και δεν ανησυχούσα πια για το αν θα μπορούσα να κάνω κάποιο καθήκον. Αποφάσισα ότι, είτε η εκκλησία κανόνιζε να κάνω κάποιο καθήκον είτε όχι, θα υποτασσόμουν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Από τότε και στο εξής, μπορούσα να κάθομαι ήρεμα κάθε μέρα και να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού και, όταν μου συνέβαιναν διάφορα, μπορούσα να προσεύχομαι και να αναζητώ τις προθέσεις του Θεού.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού. Ο Θεός λέει: «Καθορίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, πόσο μάλλον με βάση το πόσο αξιολύπητος είναι, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). «Η επιθυμία του Θεού είναι η τελείωση του κάθε ανθρώπου, η τελική απόκτησή του από Εκείνον, ο ολοκληρωτικός καθαρμός του από Εκείνον και η μετατροπή του σε άνθρωπο που Εκείνος αγαπά. Άσχετα από το αν Εγώ λέω ότι μένετε πίσω ή ότι έχετε χαμηλό επίπεδο, αυτό είναι γεγονός. Τα λόγια Μου δεν αποδεικνύουν ότι σκοπεύω να σας εγκαταλείψω, ότι έχω χάσει τις ελπίδες Μου για εσάς, και πολύ λιγότερο, ότι δεν θέλω να σας σώσω. Σήμερα έχω έρθει να επιτελέσω το έργο για τη σωτηρία σας, δηλαδή το έργο που επιτελώ, αποτελεί συνέχεια του έργου για τη σωτηρία. Κάθε άνθρωπος έχει την ευκαιρία να τελειωθεί: Υπό την προϋπόθεση ότι είσαι πρόθυμος, ότι επιδιώκεις, στο τέλος θα είσαι ικανός να επιτύχεις αυτό το αποτέλεσμα, και κανείς δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί. Εάν έχεις χαμηλό επίπεδο, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του χαμηλού επιπέδου σου· αν είσαι υψηλού επιπέδου, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του υψηλού επιπέδου σου· αν είσαι αδαής και αναλφάβητος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του αναλφαβητισμού σου· εάν είσαι μορφωμένος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του γεγονότος ότι είσαι μορφωμένος· εάν είσαι ηλικιωμένος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες της ηλικίας σου· εάν είσαι σε θέση να κάνεις καθήκον φιλοξενίας, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι σύμφωνες με αυτό· αν λες ότι αδυνατείς να κάνεις καθήκον φιλοξενίας και μπορείς μόνο να εκτελείς μια συγκεκριμένη λειτουργία, είτε πρόκειται για το κήρυγμα του ευαγγελίου είτε για τη φροντίδα της εκκλησίας ή για τη συμμετοχή σου σε άλλα γενικά ζητήματα, η τελείωσή Μου για εσένα θα είναι ανάλογη του καθήκοντος που εσύ εκτελείς. Αφοσίωση, υποταγή μέχρι τέλους και επιδίωξη υπέρτατης αγάπης για τον Θεό —τούτα πρέπει να επιτύχεις και δεν υπάρχουν καλύτερες ασκήσεις από αυτές τις τρεις. Τελικά, ο άνθρωπος πρέπει να επιτύχει αυτά τα τρία πράγματα και, αν το κατορθώσει, τότε θα καταστεί τελειωθείς. Αλλά, πάνω απ’ όλα, πρέπει να επιδιώκεις αληθινά, να πασχίζεις ενεργά να φτάσεις πιο ψηλά και να μην είσαι παθητικός σε αυτήν την πτυχή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι ο Θεός δεν καθορίζει την έκβαση ενός ανθρώπου με βάση την ηλικία, την παλαιότητά του ή το πόσο έχει υποφέρει, αλλά με βάση το αν κατέχει την αλήθεια. Νόμιζα ότι ήμουν ηλικιωμένη και πλέον άχρηστη, κι έτσι φοβόμουν ότι θα με απέκλειε ο Θεός —αυτό έδειξε ότι δεν κατανοούσα την πρόθεση του Θεού να σώσει τους ανθρώπους ούτε το πρότυπο που απαιτεί για να καθορίσει την έκβασή τους. Ο Θεός δεν σώζει και δεν οδηγεί στην τελείωση τους ανθρώπους με βάση την ηλικία ή το επίπεδό τους, αλλά με βάση το αν επιδιώκουν την αλήθεια. Αν κάποιος μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια και είναι αφοσιωμένος στον Θεό, και υποτάσσεται στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, Εκείνος δεν θα τον εγκαταλείψει. Αντιμετώπιζα τον οίκο του Θεού όπως και τον άπιστο κόσμο. Έξω στην κοινωνία, τους ηλικιωμένους τους παραβλέπουν και τους αγνοούν. Εγώ υπέθετα ότι το ίδιο συνέβαινε και στον οίκο του Θεού —ότι μόλις γεράσεις, ο Θεός δεν σε θέλει πια. Έτσι παρανοούσα τον Θεό και Τον βλασφημούσα. Ο κόσμος κυβερνάται από τον Σατανά και ο διάβολος Σατανάς χρησιμοποιεί τους ανθρώπους για να τους έχει στη δούλεψή του. Μόλις οι άνθρωποι γεράσουν και δεν μπορούν πια να είναι στη δούλεψή του, απορρίπτονται. Αλλά στον οίκο του Θεού, η αλήθεια έχει την εξουσία. Ο Θεός δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία να κάνουν το καθήκον τους και να επιδιώκουν την αλήθεια· κάνοντας το καθήκον τους, φτάνουν στο σημείο να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να αλλάξουν, και αποτινάσσουν τις σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Σκέφτηκα ότι ναι μεν ήμουν πολύ ηλικιωμένη, κι όμως ο Θεός δεν μου είχε αφαιρέσει την ευκαιρία να τρώω και να πίνω τα λόγια Του ή να επιδιώκω την αλήθεια. Ο Θεός εκφράζει συνεχώς λόγια για να μας ποτίζει και να μας εφοδιάζει. Χρησιμοποίησε επίσης τα λόγια Του για να με φωτίσει και να με καθοδηγήσει όταν μου συνέβαιναν διάφορα, και ήμουν εγώ που δεν κατανοούσα την πρόθεση του Θεού. Νόμιζα ότι, επειδή ήμουν ηλικιωμένη και μπερδεμένη, ο Θεός δεν θα με έσωζε. Αλλά στην πραγματικότητα, εφόσον κάποιος πιστεύει ειλικρινά στον Θεό και είναι πρόθυμος να επιδιώξει την αλήθεια, ακόμα κι αν μια μέρα δεν μπορεί να κάνει κάποιο καθήκον, ο οίκος του Θεού δεν θα τον αποπέμψει ούτε θα τον αποκλείσει. Πολλοί ηλικιωμένοι αδελφοί και αδελφές γύρω μου είναι περίπου στην ίδια ηλικία μ’ εμένα. Αν και δεν μπορούν να κάνουν πολλά καθήκοντα τώρα, επιμένουν να τρώνε και να πίνουν τα λόγια του Θεού, και να ζουν μια εκκλησιαστική ζωή. Η εκκλησία δεν τους έχει αποπέμψει. Κι όμως, υπάρχουν μερικοί νέοι που έκαναν συνεχώς καθήκοντα, αλλά επειδή δεν επιδιώκουν την αλήθεια και οι διεφθαρμένες φύσεις τους παραμένουν δεινές και αμετάβλητες, τελικά διαπράττουν πολλές κακές πράξεις και αποπέμπονται από την εκκλησία. Από αυτό, είδα τη δίκαιη φύση του Θεού. Ο Θεός δεν σώζει τους ανθρώπους με βάση το αν είναι νέοι ή ηλικιωμένοι, αλλά κοιτάζοντας την καρδιά τους και το αν επιδιώκουν την αλήθεια. Από τότε και στο εξής, ανεξάρτητα από το αν είχα καθήκον ή όχι, αποφάσισα να τρώω και να πίνω με ειλικρίνεια τα λόγια του Θεού, να βιώνω το έργο Του, να γνωρίζω τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειές μου, να κατανοώ τη διεφθαρμένη μου φύση και να μην παρανοώ πλέον τον Θεό ούτε να παραπονιέμαι εναντίον Του.

Σε μια συνάθροιση, μια αδελφή, αφού έμαθε για την κατάστασή μου, με έβαλε να διαβάσω ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός θα λάβει ευλογίες ή θα υποφέρει από κακοτυχία. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να υποφέρει κακοτυχία αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή υποφέρουν από κακοτυχία, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου μόνο για να λαμβάνεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην υποφέρεις από κακοτυχία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός και ο άνθρωπος είναι ένα δημιουργημένο ον· είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο για τον άνθρωπο να κάνει το καθήκον του. Αυτή είναι η ευθύνη και η υποχρέωση του ανθρώπου, και δεν έχει καμία σχέση με το να λαμβάνει ευλογίες ή να υφίσταται κακοτυχία. Μόνο όταν κάποιος, κάνοντας το καθήκον του, βιώνει την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού και πετυχαίνει αλλαγή στη φύση του, μπορεί να λάβει τις ευλογίες του Θεού. Εγώ, όμως, πίστευα ότι εφόσον έκανα το καθήκον μου, θα με ευλογούσε ο Θεός, και πάντα νόμιζα ότι κάνοντας ένα καθήκον θα λάμβανα ευλογίες. Αυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μου. Αναπολώντας, είχα κάνει αρκετό καθήκον, αλλά δεν επιδίωκα την αλήθεια σ’ αυτό και πάντα ενεργούσα όπως ήθελα. Σπάνια προσευχόμουν για να αναζητήσω τις προθέσεις του Θεού ή την αλήθεια. Ως αποτέλεσμα, μέχρι αυτό το σημείο, η φύση μου δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου. Όσο καθήκον κι αν έκανα με αυτόν τον τρόπο, πάλι δεν θα κέρδιζα την έγκριση του Θεού. Είχα σπαταλήσει πολλά χρόνια χωρίς να επιδιώκω την αλήθεια. Από εδώ και πέρα, έπρεπε να αναζητώ τις προθέσεις του Θεού όταν μου συνέβαιναν διάφορα, να αποδέχομαι την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού και να επιδιώκω την αλήθεια για να επιτύχω αλλαγή της φύσης. Ακόμα κι αν τελικά δεν μπορέσω να σωθώ, αυτό θα είναι επειδή η φύση μου δεν έχει αλλάξει, και όχι επειδή ήμουν ηλικιωμένη και ο Θεός δεν με ήθελε. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, τώρα κατανοώ την πρόθεσή Σου. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου και να μην Σε παρανοώ πλέον ούτε να παραπονιέμαι εναντίον Σου. Ό,τι καθήκον κι αν κάνω, θέλω να το κάνω με όλη μου την καρδιά και τον νου μου για να Σε ικανοποιήσω».

Αργότερα, η αδελφή βρήκε άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού που σχετιζόταν με την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να κερδίσουν ευλογίες, ανταμοιβή, στέφανο. Αυτό δεν υπάρχει στην καρδιά καθενός; Είναι γεγονός ότι υπάρχει. Οι άνθρωποι δεν μιλούν συχνά γι’ αυτό, και μάλιστα καλύπτουν το κίνητρο και την επιθυμία τους να αποκτήσουν ευλογίες· αυτή, όμως, η επιθυμία και αυτό το κίνητρο που έχουν οι άνθρωποι στα βάθη της καρδιάς τους παρέμεναν πάντοτε ακλόνητα. Όση πνευματική θεωρία κι αν καταλαβαίνουν, όση κι αν είναι η βιωματική γνώση τους, όποιο καθήκον κι αν μπορούν να εκτελέσουν, όσα δεινά κι αν υπομένουν και όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώνουν, ποτέ δεν εγκαταλείπουν το κίνητρο που κρύβεται βαθιά στην καρδιά τους για ευλογίες· μοχθούν συνεχώς σιωπηλά υπηρετώντας αυτό το κίνητρο. Αυτό δεν είναι που έχει θαφτεί πιο βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων; Πώς θα αισθανόσασταν αν δεν είχατε αυτό το κίνητρο να λάβετε ευλογίες; Με ποια στάση θα εκτελούσατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν απαλλάσσονταν απ’ αυτό το κίνητρο για ευλογίες που είναι κρυμμένο στην καρδιά τους; Πιθανόν πολλοί να γίνονταν αρνητικοί, ενώ κάποιοι δεν θα είχαν κίνητρο να κάνουν τα καθήκοντά τους. Θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την πίστη τους στον Θεό, λες και είχε εξαφανιστεί η ψυχή τους. Θα φαινόταν λες και τους είχαν αρπάξει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι το κίνητρο για ευλογίες είναι κάτι που κρύβεται βαθιά στην καρδιά των ανθρώπων. Ίσως, καθώς εκτελούν το καθήκον τους ή καθώς ζουν τη ζωή της εκκλησίας, να νομίζουν ότι μπορούν να απαρνηθούν την οικογένειά τους και να δαπανήσουν ευχαρίστως τον εαυτό τους για τον Θεό, και ότι πλέον γνωρίζουν το κίνητρό τους να λάβουν ευλογίες, ότι το έχουν παραμερίσει, και έχει πάψει να τους κυβερνά και να τους περιορίζει. Τότε, εκείνοι νομίζουν ότι δεν έχουν πλέον το κίνητρο να κερδίσουν ευλογίες, αλλά ο Θεός πιστεύει το αντίθετο. Οι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα μόνο σε επιφανειακό επίπεδο. Όταν δεν δοκιμάζονται, νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Εφόσον δεν εγκαταλείπουν την εκκλησία ούτε αρνούνται το όνομα του Θεού και επιμένουν να δαπανούν γι’ Αυτόν, πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει. Θεωρούν ότι έχει πάψει να τους καθοδηγεί ο προσωπικός ενθουσιασμός ή οι στιγμιαίες παρορμήσεις όσο εκτελούν το καθήκον τους. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια και ότι μπορούν να την αναζητούν και να την κάνουν συνεχώς πράξη όσο εκτελούν το καθήκον τους, έτσι ώστε να εξαγνιστούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους και οι ίδιοι να πετύχουν κάποια πραγματική αλλαγή. Όταν, όμως, συμβαίνουν πράγματα που σχετίζονται άμεσα με τον προορισμό και την έκβαση των ανθρώπων, τότε πώς συμπεριφέρονται; Αποκαλύπτεται ολόκληρη η αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Ο Θεός έχει εκθέσει την κρυφή πρόθεση που έχουν οι άνθρωποι μέσα τους, δηλαδή να κερδίσουν ευλογίες. Πιστεύουν στον Θεό όχι για να Τον ικανοποιήσουν, αλλά για να κερδίσουν ευλογίες και οφέλη. Ακόμα κι όταν φαίνεται να εγκαταλείπουν τις οικογένειες και τις καριέρες τους για να κάνουν ένα καθήκον, όλα αυτά είναι απλώς μια προσπάθεια να διαπραγματευτούν με τον Θεό. Αναπολώντας την εποχή που πρωτοβρήκα τον Θεό, ένιωσα ότι είχα ελπίδα να μπω στη βασιλεία των ουρανών κι έτσι δαπανούσα τον εαυτό μου με ενθουσιασμό. Υποτασσόμουν σε κάθε καθήκον που κανόνιζε η εκκλησία για μένα και είχα αστείρευτη ενέργεια κάθε μέρα. Όμως, καθώς μεγάλωνα και μπορούσα να αναλάβω λιγότερα καθήκοντα, άρχισα να ανησυχώ ότι δεν θα λάμβανα ευλογίες και έτσι έγινα αρνητική. Σταμάτησα επίσης να επικεντρώνομαι στο να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού. Δεν αναζητούσα πλέον τις προθέσεις του Θεού όταν μου συνέβαιναν διάφορα και περνούσα τις μέρες μου βυθισμένη στη θλίψη και το άγχος. Κατάλαβα ότι όλα αυτά τα χρόνια έκανα το καθήκον μου επιδιώκοντας ευλογίες και την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών —όχι για να ικανοποιήσω τον Θεό. Το να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο ήταν μια προσπάθεια να κάνω συμφωνίες μαζί Του και να Τον εξαπατήσω. Υστερούσα πραγματικά σε ανθρώπινη φύση! Στοχάστηκα όλα αυτά τα χρόνια: κατανόησα κάποιες αλήθειες διαβάζοντας τα λόγια του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση της σατανικής μου φύσης. Κατανόησα επίσης λίγο την επίπονη πρόθεση του Θεού να σώσει τον άνθρωπο. Είχα λάβει τόσο πολλά από τον Θεό, κι όμως προσπαθούσα ακόμα να διαπραγματεύομαι μαζί Του. Μόλις ένιωσα ότι δεν θα λάμβανα ευλογίες, έγινα αρνητική και δεν ήθελα πλέον να αγωνίζομαι. Πραγματικά δεν είχα συνείδηση και λογική! Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή! Κοίταξα τους άπιστους της ηλικίας μου —κάθε μέρα τρώνε, πίνουν και αναζητούν την ευχαρίστηση, και αν δεν κουτσομπολεύουν, παίζουν χαρτιά ή ματζόνγκ. Δεν έχουν ιδέα ποιο είναι το νόημα της ζωής και το μόνο που κάνουν κάθε μέρα είναι να κάθονται και να περιμένουν τον θάνατο. Στα χρόνια της πίστης μου στον Θεό, είχα καταλάβει τι είναι μια ζωή με νόημα και δεν επιδίωκα πλέον τις κοσμικές απολαύσεις, αλλά αντίθετα ήθελα να επιδιώκω την αλήθεια, να κάνω καλά το καθήκον μου και να ικανοποιώ τον Θεό. Είχα βρει τον στόχο της ζωής. Ένιωθα πλήρης και ήρεμη, και ακόμα κι αν πέθαινα εκείνη τη στιγμή, η ζωή μου θα άξιζε τον κόπο. Δεν έπρεπε να προσπαθώ πια να διαπραγματεύομαι με τον Θεό, ούτε να επιδιώκω μόνο για να ευλογηθώ.

Λίγο καιρό μετά, η αδελφή ήρθε να μου ζητήσει να ξαναρχίσω το καθήκον της φιλοξενίας. Χάρηκα πολύ. Ο Θεός μού είχε δώσει άλλη μια ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον και ήθελα να την εκτιμήσω σωστά. Αργότερα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Πέρα, λοιπόν, από το γεγονός ότι μπορούν να εκτελούν καλά το καθήκον τους στο μέγιστο των ικανοτήτων τους, υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι ηλικιωμένοι. Εφόσον δεν είσαι χαζός, τρελός ή ανίκανος να κατανοήσεις την αλήθεια και να φροντίσεις τον εαυτό σου, υπάρχουν πολλά πράγματα που θα πρέπει να κάνεις. Όπως οι νέοι, μπορείς να επιδιώξεις και να αναζητήσεις την αλήθεια. Επίσης, θα πρέπει να προσέρχεσαι συχνά ενώπιον του Θεού για να προσεύχεσαι, να αναζητάς τις αλήθεια-αρχές και να πασχίζεις να βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα και να φέρεσαι και να ενεργείς αποκλειστικά σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, έχοντας ως κριτήριό σου την αλήθεια. Αυτό είναι το μονοπάτι που θα πρέπει να ακολουθείς και δεν θα πρέπει να νιώθεις αγωνία, άγχος ή ανησυχία εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας σου ή επειδή ταλαιπωρείσαι από πολλές αρρώστιες και το σώμα σου γερνάει. Όλα αυτά είναι παράλογες εκδηλώσεις και δεν είναι σωστό να νιώθεις αυτά τα συναισθήματα. […] Εφόσον οι ηλικιωμένοι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις όπως οι νέοι και εφόσον αποκαλύπτουν συχνά τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους στη ζωή και καθώς εκτελούν τα καθήκοντά τους όπως οι νέοι, τότε γιατί δεν κάνουν το σωστό αντί να νιώθουν μονίμως αγωνία, άγχος και ανησυχία για την προχωρημένη τους ηλικία και για το τι θα τους συμβεί μετά θάνατον; Γιατί δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους όπως οι νέοι; Γιατί δεν επιδιώκουν την αλήθεια όπως οι νέοι; Εφόσον σου έχει δοθεί αυτή η ευκαιρία, αν δεν την αρπάξεις και γεράσεις όντως τόσο πολύ που χάσεις την ακοή σου ή την όρασή σου ή την ικανότητα να φροντίζεις τον εαυτό σου, τότε θα το μετανιώσεις και η ζωή σου θα περάσει έτσι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι δεν έπρεπε να βυθίζομαι στη θλίψη ή το άγχος για το αν θα σωθώ ούτε έπρεπε να συνεχίσω να παρεξηγώ τον Θεό και να μεμψιμοιρώ εναντίον Του όπως έκανα. Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να επιδιώκω την αλήθεια για να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου φύση και δεν πρέπει να περιμένω μέχρι να γίνω πραγματικά μπερδεμένη και ακίνητη, καθώς τότε θα είναι πολύ αργά για να μετανιώσω που δεν επιδίωξα την αλήθεια. Θέλω να αδράξω αυτό το τελευταίο διάστημα για να επιδιώξω την αλήθεια και να επιτύχω αλλαγή της φύσης. Αναπολώντας, πάντα διάβαζα τα λόγια του Θεού επιφανειακά, χωρίς να τα χωνεύω πλήρως, και δεν κατανοούσα τις προθέσεις του Θεού. Τώρα που είμαι ηλικιωμένη, δεν έχω τη μνήμη ενός νέου ανθρώπου, αλλά μπορώ να διαβάζω τα λόγια του Θεού επανειλημμένα και να τα συλλογίζομαι περισσότερο και, όταν μου συμβαίνουν διάφορα, μπορώ να αναζητώ τις προθέσεις του Θεού και να βρίσκω ένα μονοπάτι άσκησης στα λόγια Του. Όπως ακριβώς λέει ο Θεός: «Να πασχίζεις να βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα και να φέρεσαι και να ενεργείς αποκλειστικά σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, έχοντας ως κριτήριό σου την αλήθεια». Πρέπει να αγωνιστώ για να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του Θεού και να επικεντρωθώ στη ζωή-είσοδό μου, και δεν μπορώ να συνεχίσω να παραμελώ το έργο που έχω να κάνω. Ευχαριστώ τον Θεό που με οδήγησε έξω από τη θλίψη!

Στη συνέχεια, είτε στα καθήκοντά μου είτε στην αλληλεπίδραση με την οικογένειά μου, όταν μου συνέβαιναν διάφορα, έμαθα να τα αποδέχομαι από τον Θεό, και αναζητούσα τις προθέσεις του Θεού και ενεργούσα σύμφωνα με τα λόγια Του. Η αλαζονική μου φύση άρχισε να αλλάζει σιγά σιγά και ο γιος μου είπε ότι δεν ήμουν τόσο αυταρχική όσο πριν. Ένιωθα πραγματικά ευγνώμων στον Θεό μέσα στην καρδιά μου. Ήταν ο Θεός που με οδήγησε σε αυτήν την αλλαγή. Από τότε κι έπειτα, στην καθημερινή μου ζωή, έγινα πρόθυμη να κάνω πράξη και να βιώνω τα λόγια του Θεού, και να καταθέτω μαρτυρία γι’ Αυτόν για να Τον δοξάσω.