Της Σου Γιαν, Κίνα

Τον Μάιο του 2023, ήμουν υπεύθυνη για το κειμενικό έργο. Στα μέσα Οκτωβρίου, ένας επικεφαλής ομάδας απαλλάχθηκε των καθηκόντων του επειδή δεν έκανε αληθινό έργο, και αργότερα, ο αδελφός Λι Ζι επιλέχθηκε ως επικεφαλής ομάδας. Εκείνη την περίοδο, ο επικεφαλής έστειλε συγκεκριμένα ένα γράμμα για να μου υπενθυμίσει ότι ο Λι Ζι είχε μέτριο επίπεδο και δεν είχε εργασιακή ικανότητα, και να μου ζητήσει να τον βοηθήσω και να τον στηρίξω περισσότερο. Την ίδια μέρα, λοιπόν, έγραψα ένα γράμμα στον Λι Ζι, παρουσιάζοντας τις συγκεκριμένες συνθήκες των μελών της ομάδας, τα επείγοντα ζητήματα της ομάδας, και ούτω καθεξής, και του ζήτησα να θέσει προτεραιότητες στο έργο αναλόγως. Εκείνος απάντησε ότι στην αρχή, ένιωθε ότι το επίπεδό του ήταν ανεπαρκές, ότι είχε πολλές ελλείψεις και ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο καθήκον του επικεφαλής ομάδας, αλλά όταν διάβασε τα λόγια του Θεού, μετέστρεψε τη λανθασμένη κατάστασή του και έφτιαξε ένα σχέδιο για το επερχόμενο έργο. Σκέφτηκα: «Ο Λι Ζι έχει κάποια ζωή-είσοδο. Μπορεί να υστερεί σε εργασιακή ικανότητα, αλλά απ’ τη στιγμή που είναι σωστός άνθρωπος, οι ελλείψεις δεν είναι κάτι το φοβερό. Μπορώ να τον στηρίξω και να τον βοηθήσω περισσότερο». Ένιωσα ότι μόλις κατανοούσε κάποιες αρχές και κέρδιζε κάποια εργασιακή εμπειρία, τα πράγματα θα πήγαιναν καλά. Στη συνέχεια, παρακολούθησα το έργο του από κοντά. Κατάφερε να δεχθεί τις προτάσεις που του έκανα και παρείχε έγκαιρη ενημέρωση για τις λεπτομέρειες του έργου.

Σε κάτι παραπάνω από έναν μήνα, ο Λι Ζι βρήκε σταδιακά τρία μέλη για την ομάδα κειμενικού έργου, όλα με κάποιο επίπεδο. Χάρηκα πολύ και σκέφτηκα: «Πάσχιζα ανέκαθεν να βρω κατάλληλους ανθρώπους, αλλά ο Λι Ζι μόλις ήρθε και έχει ήδη βρει. Απ’ ό,τι φαίνεται, η εργασιακή ικανότητα του Λι Ζι δεν είναι τόσο κακή». Σκέφτηκα την περίοδο που ήμουν υπεύθυνη για το έργο τριών ομάδων και καλλιεργούσα ανθρώπους. Τότε, ήμουν πολύ απασχολημένη κάθε μέρα, αλλά τώρα που ο Λι Ζι ήξερε σε γενικές γραμμές πώς να κάνει το έργο του, μπορούσα να χαλαρώσω λιγάκι. Μετά απ’ αυτό, δεν παρακολουθούσα το έργο του τόσο στενά. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, παρατήρησα ότι η ομάδα για την οποία ήταν υπεύθυνος ο Λι Ζι δεν είχε υποβάλει κανένα άρθρο βιωματικής μαρτυρίας. Παραξενεύτηκα κάπως: «Ο Λι Ζι είπε ότι οι τρεις αδελφές που μόλις μπήκαν στην ομάδα είχαν κάποιο επίπεδο, οπότε γιατί δεν υπάρχουν αποτελέσματα από τα καθήκοντά τους; Μήπως δεν έχουν κατανοήσει ακόμα τις αρχές επειδή μόλις ξεκίνησαν την εκπαίδευση;» Με αυτήν τη σκέψη, πήγα να ελέγξω πώς τα πήγαινε η ομάδα με τη διαλογή των άρθρων βιωματικής μαρτυρίας. Είδα ότι ο Λι Ζι μπορούσε να εντοπίσει κάποια προβλήματα στα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας και ότι δεν υπήρχαν προφανείς αποκλίσεις στο έργο. Σκέφτηκα: «Τα αποτελέσματα του έργου για το οποίο είναι υπεύθυνος ο Λι Ζι ήταν ανέκαθεν πενιχρά. Δεν είναι δυνατόν να περιμένω να βελτιωθούν τα αποτελέσματα αμέσως. Ίσως βελτιωθούν με τον καιρό». Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα επίσης: «Μήπως πρέπει να ερευνήσω περαιτέρω;» Μόλις, όμως, σκέφτηκα ότι έπρεπε να σπαταλήσω πολύ χρόνο λύνοντας τα προβλήματα, αν όντως υπήρχαν προβλήματα, και ότι έπρεπε ακόμη να παρακολουθήσω και το έργο άλλων δύο ομάδων, ένιωσα ότι αν έπρεπε να εμπλακώ σε όλα αυτά, θα εξουθενωνόμουν! Μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα τελικά ότι ήταν καλύτερα να αφήσω απλώς τον Λι Ζι να ερευνήσει και να λύσει το ζήτημα. Κάποια στιγμή, έμαθα ότι η Λου Γιουάν, μια αδελφή που είχε μετατεθεί πρόσφατα, αντιστεκόταν στην παρακολούθηση και την εποπτεία του Λι Ζι. Ένιωθε ότι οι συνεχείς ερωτήσεις για την πρόοδο του έργου ήταν χάσιμο του χρόνου της. Εξέφρασε μάλιστα αυτήν την άποψη ενώπιον των άλλων. Ήξερα ότι η στάση της ήταν εσφαλμένη και ότι θα ήταν αδύνατο να παρακολουθήσει ο Λι Ζι το έργο, αλλά δεν ερεύνησα περαιτέρω και δεν προσπάθησα να λύσω το ζήτημα. Ζήτησα απλώς απ’ τον Λι Ζι να συναναστραφεί με τη Λου Γιουάν. Αργότερα, ο Λι Ζι ανέφερε ότι η Λου Γιουάν έκανε τα καθήκοντά της κανονικά, οπότε δεν παρακολούθησα το ζήτημα περαιτέρω.

Πριν καλά-καλά να το καταλάβω, έφτασαν τα μέσα Δεκεμβρίου. Ανακάλυψα ότι η ομάδα για την οποία ήταν υπεύθυνος ο Λι Ζι δεν είχε υποβάλει ακόμη πολλά άρθρα βιωματικής εμπειρίας. Συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, οπότε έγραψα γρήγορα ένα γράμμα για να ρωτήσω τον Λι Ζι για την κατάσταση. Είπε ότι η κατάστασή του δεν ήταν καλή, και ότι αρκετοί αδελφοί και αδελφές είχαν πει ότι δεν έκανε αληθινό έργο ούτε έλυνε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν στα καθήκοντά τους, και ότι σκέφτονταν να τον αναφέρουν. Εκείνη τη στιγμή, σοκαρίστηκα. Δεν κατάφερε να κάνει κάποιο έργο νωρίτερα; Πώς έφτασε ξαφνικά στο σημείο να τον αναφέρουν; Τρόμαξα λίγο. Το έργο αυτής της ομάδας έτσι όπως προέκυψε σχετιζόταν με το γεγονός ότι δεν είχα κάνει αληθινό έργο εκείνη την περίοδο. Πήγα γρήγορα στην ομάδα για να καταλάβω την κατάσταση. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο Λι Ζι ένιωσε ότι το επίπεδό του ήταν φτωχό και ότι δεν μπορούσε να είναι ο επικεφαλής της ομάδας, οπότε ανέλαβε την ευθύνη και παραιτήθηκε. Όσο και αν προσπάθησε ο επικεφαλής να συναναστραφεί και να βοηθήσει, ήταν μάταιο. Όταν έφυγε ο Λι Ζι, ανακάλυψα ότι η ομάδα για την οποία ήταν υπεύθυνος είχε άπειρα προβλήματα. Θεωρούσε ότι η εποπτεία και ο έλεγχος του έργου από τον Λι Ζι ήταν χάσιμο του χρόνου της, με αποτέλεσμα ο Λι Ζι να μην μπορεί να παρακολουθήσει το έργο, γεγονός που καθυστέρησε και παρεμπόδισε σοβαρά το κειμενικό έργο. Οι νέες αδελφές που μόλις είχαν αρχίσει να εκπαιδεύονται ήταν ανεξέλεγκτες και απείθαρχες, και ανοργάνωτες στα καθήκοντά τους, και όταν αντιμετώπιζαν δυσκολίες, απλώς τις μεταβίβαζαν στον Λι Ζι. Αλλά ο Λι Ζι δεν είχε επισημάνει ποτέ το ζήτημα της στάσης τους απέναντι στα καθήκοντά τους, ούτε το ανέφερε στους ανωτέρους. Απλώς τις άφηνε να βολοδέρνουν στην ομάδα και να εκτελούν το καθήκον τους απρόσεκτα. Όταν τα έμαθα όλα αυτά, έμεινα άναυδη. Ο Λι Ζι δεν είχε κανένα αποτέλεσμα στην παρακολούθηση του έργου αυτούς τους τρεις μήνες. Τα μέλη της ομάδας ήταν εξαιρετικά επιπόλαια στο καθήκον τους κι εγώ δεν είχα ιδέα γι’ αυτό. Αυτό είχε παραλύσει αυτό το κομμάτι του κειμενικού έργου. Μετάνιωσα πραγματικά που δεν ήμουν πιο επιμελής! Αργότερα, απάλλαξα από τα καθήκοντά τους τα ακατάλληλα μέλη της ομάδας και έφερα νέο προσωπικό, και μόνο τότε το έργο άρχισε να βελτιώνεται σταδιακά.

Μετά απ’ αυτό το περιστατικό, ένιωσα πολλές τύψεις. Γνώριζα καλά ότι το επίπεδο του Λι Ζι ήταν μέτριο και ότι η εργασιακή του ικανότητα δεν ήταν σπουδαία. Πώς, λοιπόν, άφησα τα ηνία και είχα παραμελήσει το έργο αυτής της ομάδας; Αν είχα δώσει μεγαλύτερη προσοχή στην παρακολούθηση και τον έλεγχο του έργου, μπορεί να είχα ανακαλύψει τα προβλήματα του Λι Ζι νωρίτερα και να είχα αποφύγει έτσι αυτές τις συνέπειες. Είχα αναπόδραστη ευθύνη που το έργο κατέληξε έτσι. Εκείνη την περίοδο, αναζήτησα πολλές φορές λόγια του Θεού που ξεσκεπάζουν τους ψευδοεπικεφαλής και τα διάβασα. Ανάμεσά τους, υπήρχε ένα χωρίο που σχετιζόταν ιδιαιτέρως με την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Οι ψευδοεπικεφαλής δεν ρωτάνε ποτέ για τις εργασιακές συνθήκες των εποπτών των διαφόρων ομάδων ούτε τις παρακολουθούν. Επίσης, δεν ρωτάνε για τη ζωή-είσοδο των επιβλεπόντων διαφόρων ομάδων και του προσωπικού που είναι αρμόδιο για διάφορες σημαντικές δουλειές, δεν την παρακολουθούν ούτε έχουν αντίληψη γι’ αυτήν· το ίδιο ισχύει και για τις στάσεις τους απέναντι στο εκκλησιαστικό έργο και στα καθήκοντά τους και απέναντι στην πίστη στον Θεό, στην αλήθεια και στον ίδιο τον Θεό. Δεν ξέρουν κατά πόσο αυτά τα άτομα έχουν μεταμορφωθεί ή αναπτυχθεί ούτε γνωρίζουν τα διάφορα ζητήματα που μπορεί να υπάρχουν στο έργο τους· συγκεκριμένα, δεν γνωρίζουν τι αντίκτυπο έχουν στο έργο της εκκλησίας και στη ζωή-είσοδο του εκλεκτού λαού του Θεού τα σφάλματα και οι αποκλίσεις που προκύπτουν στα διάφορα στάδια του έργου, καθώς και κατά πόσο αυτά τα σφάλματα και αυτές οι αποκλίσεις έχουν διορθωθεί ποτέ. Είναι εντελώς ανίδεοι για όλα αυτά τα πράγματα. Αν δεν γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτές τις λεπτομέρειες, γίνονται παθητικοί όποτε εμφανίζονται προβλήματα. Ωστόσο, οι ψευδοεπικεφαλής, όσο κάνουν τη δουλειά τους, δεν ασχολούνται καθόλου μ’ αυτά τα ζητήματα που περιλαμβάνουν τόσες λεπτομέρειες. Πιστεύουν ότι αφού ορίσουν τους επόπτες διαφόρων ομάδων και αναθέσουν εργασίες, έχει ολοκληρωθεί το έργο τους· θεωρείται ότι έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους, κι αν εμφανιστούν άλλα προβλήματα, δεν τους αφορά καθόλου. Επειδή οι ψευδοεπικεφαλής αποτυγχάνουν να επιβλέπουν, να καθοδηγούν και να παρακολουθούν τους επιβλέποντες διαφόρων ομάδων, και δεν εκπληρώνουν τις ευθύνες τους σ’ αυτούς τους τομείς, το εκκλησιαστικό έργο οδηγείται σε χάος. Αυτό σημαίνει να αμελούν τις ευθύνες τους οι επικεφαλής και οι εργάτες. Ο Θεός μπορεί να εξετάζει εξονυχιστικά τα μύχια της καρδιάς του ανθρώπου· αυτή είναι μια ικανότητα που δεν έχουν οι άνθρωποι. Επομένως, όταν εργάζονται οι άνθρωποι, θα πρέπει να είναι πιο επιμελείς και προσεκτικοί, να πηγαίνουν τακτικά στην τοποθεσία του έργου για να παρακολουθούν, να επιβλέπουν και να δίνουν οδηγίες για τις εργασίες, προκειμένου να διασφαλίζουν την κανονική πρόοδο του εκκλησιαστικού έργου. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ψευδοεπικεφαλής είναι εντελώς ανεύθυνοι στο έργο τους και ποτέ δεν επιβλέπουν, δεν παρακολουθούν ούτε κατευθύνουν τις διάφορες εργασίες. Ως αποτέλεσμα, κάποιοι επόπτες δεν ξέρουν πώς να λύνουν διάφορα ζητήματα που προκύπτουν στο έργο και παραμένουν στον ρόλο τους ως επόπτες, παρά το γεγονός ότι δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά ικανοί να κάνουν το έργο. Τελικά, το έργο καθυστερεί ξανά και ξανά, και προκαλούν ολοκληρωτικό χάος. Αυτήν τη συνέπεια έχει το γεγονός ότι οι ψευδοεπικεφαλής δεν ρωτάνε, δεν επιβλέπουν ούτε παρακολουθούν τις συνθήκες των εποπτών· είναι ένα αποτέλεσμα που προκαλείται εξολοκλήρου από την αμέλεια που δείχνουν στις ευθύνες τους οι ψευδοεπικεφαλής» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (3)]. Ο Θεός λέει ότι οι ψευδοεπικεφαλής είναι ανεύθυνοι στα καθήκοντά τους και δεν κάνουν αληθινό έργο. Επιλέγουν έναν επόπτη και θεωρούν πως όλα είναι καλά και ότι δεν χρειάζεται να ασχολούνται, οπότε δεν εξετάζουν ούτε κατανοούν τις λεπτομέρειες των επιμέρους αντικειμένων του έργου. Δεν ξέρουν καν αν ο επόπτης ή εκείνοι που κάνουν καθήκοντα είναι επαρκείς, ή αν το έργο είναι σε στασιμότητα, προκαλώντας έτσι σοβαρή ζημιά στο έργο. Αυτός είναι ένας πραγματικός ψευδοεπικεφαλής. Ήμουν ακριβώς το είδος του ψευδοεπικεφαλής για τον οποίον μιλάει ο Θεός. Όταν ο Λι Ζι επιλέχθηκε ως επικεφαλής ομάδας, είδα ότι βρήκε τρία μέλη για την ομάδα κειμενικού έργου, και όποτε επικοινωνούσα μαζί του για το έργο, η στάση του ήταν πάντα πολύ καλή. Πίστεψα, λοιπόν, ότι ο Λι Ζι έκανε πραγματικό έργο και ότι μπορούσα να μείνω ήσυχη και να του εμπιστευθώ το έργο. Έπειτα, έγινα γραφειοκράτης. Δεν επόπτευσα ούτε παρακολούθησα το έργο του. Κατά συνέπεια, δεν γνώριζα ότι ο Λι Ζι πάσχιζε με τα καθήκοντά του και είχα επίσης παντελή άγνοια του γεγονότος ότι τα μέλη της ομάδας παραμελούσαν εργασίες που είχαν να κάνουν και ήταν επιπόλαια. Στην πραγματικότητα, ήξερα ότι το έργο στην ομάδα τους συνέχιζε να μην παράγει αποτελέσματα, αλλά φοβήθηκα ότι αν εξέταζα τις λεπτομέρειες, θα έπρεπε να σπαταλήσω χρόνο και ενέργεια λύνοντας τα προβλήματα, οπότε άφησα να το χειριστεί ο Λι Ζι. Επιπλέον, η Λου Γιουάν δεν επέτρεπε σε άλλους να την εποπτεύουν στα καθήκοντά της. Επίσης, συνέχιζε να εξωτερικεύει αρνητικότητα στην ομάδα, πράγμα το οποίο παρεμπόδιζε το κειμενικό έργο. Αντί, όμως, να ξεσκεπάσω τα ζητήματά της, άφησα τον Λι Ζι να τα χειριστεί και, στη συνέχεια, δεν παρακολούθησα τα αποτελέσματα. Κατά συνέπεια, τα προβλήματα παρέμειναν άλυτα, πράγμα το οποίο καθυστέρησε την πρόοδο του έργου. Βλέποντάς το αυτό, συνειδητοποίησα ότι ήμουν όντως ψευδοεπικεφαλής. Άφηνα πίσω μου μόνο παραβάσεις στα καθήκοντά μου.

Αργότερα, αναλογίστηκα: «Γιατί εμπιστευόμουν τον Λι Ζι τόσο πολύ;» Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι ψευδοεπικεφαλής δεν ρωτούν ποτέ για τους επιβλέποντες που δεν κάνουν πραγματικό έργο ή που δεν ασχολούνται με το έργο που έχουν να κάνουν. Πιστεύουν ότι χρειάζεται απλώς να επιλέξουν έναν επόπτη και ότι έτσι λήγει το ζήτημα· ότι μετά ο επόπτης θα μπορεί να χειρίζεται μόνος του όλα τα ζητήματα του έργου. Έτσι, οι ψευδοεπικεφαλής απλώς πραγματοποιούν συναθροίσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα και δεν επιβλέπουν το έργο ούτε ρωτούν πώς προχωράει, κι αντίθετα συμπεριφέρονται σαν αφεντικά που δεν ανακατεύονται. […] Είναι ανίκανοι να κάνουν οι ίδιοι αληθινό έργο και δεν είναι σχολαστικοί ούτε σε σχέση με το έργο των επικεφαλής των ομάδων και των εποπτών· δεν το παρακολουθούν ούτε ρωτάνε σχετικά. Η άποψή τους για τους ανθρώπους βασίζεται μόνο στις δικές τους εντυπώσεις και φαντασιοκοπίες. Όταν βλέπουν κάποιον να έχει καλές επιδόσεις για ένα διάστημα, πιστεύουν ότι αυτός ο άνθρωπος θα είναι για πάντα καλός, ότι δεν πρόκειται ν’ αλλάξει· δεν πιστεύουν κανέναν που λέει ότι υπάρχει πρόβλημα μ’ αυτόν τον άνθρωπο, και όταν κάποιος τους προειδοποιεί γι’ αυτόν τον άνθρωπο, τον αγνοούν. Πιστεύετε ότι οι ψευδοεπικεφαλής είναι ηλίθιοι; Είναι ηλίθιοι και ανόητοι. Γιατί είναι ηλίθιοι; Εμπιστεύονται αβασάνιστα έναν άνθρωπο, νομίζοντας ότι επειδή, όταν επιλέχθηκε, έδωσε έναν όρκο και δεσμεύτηκε και προσευχήθηκε με δάκρυα στο πρόσωπό του, αυτό σημαίνει ότι είναι άξιος εμπιστοσύνης και ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ προβλήματα μαζί του όταν αναλάβει έργο. Οι ψευδοεπικεφαλής δεν κατανοούν καθόλου τη φύση των ανθρώπων· είναι ανίδεοι για τις αληθινές συνθήκες του διεφθαρμένου ανθρώπινου γένους. Λένε: “Πώς θα μπορούσε ν’ αλλάξει κάποιος προς το χειρότερο, όταν έχει επιλεγεί ως επόπτης; Πώς θα μπορούσε ν’ αποφύγει το έργο του κάποιος που φαίνεται τόσο σχολαστικός και αξιόπιστος; Δεν θα μπορούσε, έτσι δεν είναι; Είναι πολύ ακέραιος”. Επειδή οι ψευδοεπικεφαλής έχουν βασιστεί υπερβολικά στις φαντασιοκοπίες και στα συναισθήματά τους, καταλήγουν ανίκανοι να λύσουν έγκαιρα τα πολλά προβλήματα που προκύπτουν στο εκκλησιαστικό έργο, και δεν μπορούν ν’ απαλλάξουν άμεσα από τα καθήκοντά του τον εμπλεκόμενο επόπτη και να προσαρμόσουν το καθήκον που του έχει ανατεθεί. Είναι όντως ψευδοεπικεφαλής. […] Οι ψευδοεπικεφαλής έχουν ένα μοιραίο ελάττωμα: Εμπιστεύονται γρήγορα τους ανθρώπους, με βάση τις δικές τους φαντασιοκοπίες. Κι αυτό προκαλείται από το γεγονός ότι δεν κατανοούν την αλήθεια, έτσι δεν είναι; Πώς εκθέτει ο λόγος του Θεού την ουσία του διεφθαρμένου γένους των ανθρώπων; Γιατί πρέπει να εμπιστεύονται τους ανθρώπους, όταν δεν τους εμπιστεύεται ο Θεός; Οι ψευδοεπικεφαλής είναι υπερβολικά αλαζόνες και αυτάρεσκοι, έτσι δεν είναι; Σκέφτονται το εξής: “Δεν μπορεί να έχω κρίνει λάθος αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν προβλήματα στον άνθρωπο που εγώ έχω κρίνει κατάλληλο· σε καμία περίπτωση δεν είναι κάποιος που ενδίδει στο φαγητό, στο ποτό και στη διασκέδαση ούτε κάποιος που του αρέσουν οι ανέσεις και μισεί τη σκληρή δουλειά. Είναι απολύτως αξιόπιστος και σίγουρα μπορεί να βασιστεί κανείς πάνω του. Δεν πρόκειται ν’ αλλάξει· αν άλλαζε, αυτό θα σήμαινε ότι έκανα λάθος γι’ αυτόν, έτσι δεν είναι;” Τι είδους συλλογιστική είναι αυτή; Μήπως είσαι κάποιου είδους ειδικός; Μήπως έχεις όραση με ακτίνες Χ; Μήπως έχεις αυτήν την ιδιαίτερη δεξιότητα; Ακόμη κι αν ζούσες μ’ έναν άνθρωπο για ένα-δυο χρόνια, θα μπορούσες άραγε να διακρίνεις το αληθινό του πρόσωπο αν δεν υπήρχε ένα κατάλληλο περιβάλλον ώστε ν’ απογυμνωθεί εντελώς η φύση-ουσία του; Αν δεν τον αποκάλυπτε ο Θεός, θα μπορούσες να ζεις στο πλευρό του για τρία ή ακόμα και για πέντε χρόνια, και να δυσκολευόσουν ακόμα να διακρίνεις ποια ακριβώς είναι η φύση-ουσία του. Και πόσο περισσότερο ισχύει αυτό όταν βλέπεις σπάνια έναν άνθρωπο και βρίσκεσαι μαζί του αραιά και πού; Οι ψευδοεπικεφαλής εμπιστεύονται αβασάνιστα έναν άνθρωπο, με βάση μια προσωρινή εντύπωση ή τη θετική αξιολόγηση κάποιου άλλου γι’ αυτόν, και τολμούν να εμπιστευτούν σ’ έναν τέτοιο άνθρωπο το έργο της εκκλησίας. Δεν είναι εντελώς τυφλοί όταν το κάνουν αυτό; Δεν ενεργούν απερίσκεπτα; Κι εφόσον οι ψευδοεπικεφαλής εργάζονται μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν είναι εξαιρετικά ανεύθυνοι;» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (3)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα γιατί εμπιστευόμουν ανθρώπους εύκολα. Η αιτία ήταν ότι δεν κατανοούσα την αλήθεια, ότι ήμουν πολύ αλαζονική και ότι έκρινα τους ανθρώπους σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μου. Πίστευα ότι ένας άνθρωπος μπορούσε να κάνει αληθινό έργο μόνο και μόνο επειδή έδειχνε καλή απόδοση για μια στιγμή. Αυτό με οδήγησε να εμπιστεύομαι υπερβολικά τους ανθρώπους και να παραμελώ την εποπτεία και την παρακολούθηση του έργου. Στην πραγματικότητα, ο επικεφαλής μού είχε υπενθυμίσει ότι το επίπεδο και η εργασιακή ικανότητα του Λι Ζι δεν ήταν πολύ καλά, και μου είχε πει να παρακολουθώ πιο λεπτομερώς το έργο και να τον καθοδηγώ και να τον βοηθώ περισσότερο στην εκτέλεση του έργου. Επειδή, όμως, ο Λι Ζι είχε βρει τρία μέλη για την ομάδα κειμενικού έργου και είχε παρατηρήσει κάποια ζητήματα στα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας, άλλαξα την άποψή μου γι’ αυτόν, νομίζοντας ότι είχε κάποια εργασιακή ικανότητα και ότι το επίπεδό του δεν ήταν τόσο κακό. Μετά απ’ αυτό, υιοθέτησα μια στάση αποστασιοποίησης απέναντι στο έργο του και σπάνια το παρακολουθούσα ή ρωτούσα γι’ αυτό. Ως αποτέλεσμα αυτού, δεν ανακάλυψα ούτε έλυσα πολλά προβλήματα, προκαλώντας καθυστερήσεις στο έργο. Στην πραγματικότητα, τώρα που αναλογίζομαι προσεκτικά το παρελθόν, συνειδητοποίησα ότι δύο από τα τρία μέλη είχαν οριστεί από τον επικεφαλής, και ο Λι Ζι ήταν υπεύθυνος μόνο για τη διευθέτηση των καθηκόντων τους. Επίσης, ο λόγος που μπορούσε να εντοπίσει κάποια ζητήματα στα άρθρα ήταν επειδή είχε εξασκηθεί στη συγγραφή άρθρων στο παρελθόν, και μπορούσε να κατανοήσει κάποιες αρχές. Όταν, όμως, επρόκειτο να κάνει αληθινό έργο και να χρησιμοποιήσει την αλήθεια για να λύσει προβλήματα, όπως το ότι τα μέλη της ομάδας ζούσαν σε εσφαλμένες καταστάσεις και είχαν κακή στάση απέναντι στα καθήκοντά τους, δεν μπορούσε να το κάνει. Δεν αξιολογούσα τους ανθρώπους σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, και επιπλέον, ενέδιδα στην άνεση και δεν ήμουν πρόθυμη να υποφέρω ή να πληρώσω τίμημα, και δεν παρακολουθούσα ούτε καθοδηγούσα λεπτομερώς το έργο του Λι Ζι, γεγονός που έβλαψε το έργο. Όταν τα αναλογίστηκα αυτά, ένιωσα ενοχές και τύψεις στην καρδιά μου. Συνειδητοποίησα ότι ήμουν πραγματικά τυφλή τόσο στα μάτια όσο και στην καρδιά!

Στη συνέχεια, αναζήτησα τα λόγια του Θεού προκειμένου να διαβάσω πώς να κάνω πραγματικό έργο. Ο Θεός λέει: «Όσο σημαντικό έργο και αν κάνει ένας επικεφαλής ή ένας εργάτης, και όποια και αν είναι η φύση του έργου αυτού, προτεραιότητά του είναι να καταλάβει και να αντιληφθεί πώς πάει το έργο. Πρέπει να είναι εκεί αυτοπροσώπως για να παρακολουθεί τα πράγματα και να κάνει ερωτήσεις, παίρνοντας τις πληροφορίες του από πρώτο χέρι. Δεν πρέπει απλώς να βασίζεται σε φήμες ή να ακούει τις αναφορές των άλλων. Αντίθετα, πρέπει να παρατηρεί με τα μάτια του την κατάσταση του προσωπικού και το πώς εξελίσσεται το έργο, και να καταλαβαίνει τι δυσκολίες υπάρχουν, αν κάποιοι τομείς έρχονται σε αντίθεση με τις απαιτήσεις του Άνωθεν, αν υπάρχουν παραβιάσεις των αρχών, αν υπάρχει κάποια αναστάτωση ή διατάραξη, αν υπάρχει έλλειψη απαραίτητου εξοπλισμού ή σχετικού εκπαιδευτικού υλικού που αφορά το επαγγελματικό έργο —πρέπει να παραμένει ενήμερος για όλα αυτά. Όσες αναφορές κι αν ακούει κι όσες πληροφορίες κι αν συλλέγει από φήμες, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια επίσκεψη αυτοπροσώπως· είναι πιο ακριβές και αξιόπιστο να δει τα πράγματα με τα ίδια του τα μάτια. Μόλις εξοικειωθεί με όλες τις πτυχές της κατάστασης, θα έχει μια καλή εικόνα του τι συμβαίνει. Θα πρέπει, ιδίως, να έχει σαφή και ακριβή αντίληψη για το ποιος έχει καλό επίπεδο και αξίζει να καλλιεργηθεί, καθώς μόνο αυτό του επιτρέπει να καλλιεργεί και ν’ αξιοποιεί σωστά τους ανθρώπους, κάτι που είναι καίριας σημασίας για να κάνουν καλά το έργο τους οι επικεφαλής και οι εργάτες» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (4)]. Ο Θεός λέει ότι προκειμένου να κάνουμε αληθινό έργο καλά, το βασικό είναι να μη λαμβάνουμε υπόψη τη σάρκα και να μην ακούμε μόνο τις αναφορές των άλλων. Πρέπει να συμμετέχουμε προσωπικά, να εμβαθύνουμε στον χώρο του ίδιου του έργου και να καταλαβαίνουμε τις λεπτομέρειες του έργου. Όταν ανακαλύπτουμε προβλήματα, πρέπει να συμμετέχουμε προσωπικά στη λύση τους. Πρέπει να παρακολουθούμε τα αποτελέσματα του έργου για ένα χρονικό διάστημα, όχι μόνο να το υλοποιούμε χωρίς να το παρακολουθούμε. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό μέσα μου, λέγοντας ότι δεν θα ήμουν γραφειοκρατική πια, και στη συνέχεια, άρχισα να επικεντρώνομαι στην άσκηση λεπτομερούς έργου, ρωτώντας προσωπικά για κάποια ζητήματα και δουλεύοντας για να τα λύσω. Εκείνη την περίοδο, το έργο στην ομάδα για την οποία ήταν υπεύθυνη η αδελφή Σου Τζινγκ δεν είχε αποτελέσματα, και όταν πήγα να εξετάσω το έργο, ανέφερε ότι έκανε αληθινό έργο, και ότι υπέφερε και πλήρωνε τίμημα. Ακούγοντας την αναφορά της Σου Τζινγκ, μου φάνηκε ότι έκανε πολλά πράγματα, αλλά αυτό δεν ταίριαζε με τα αποτελέσματα του έργου, οπότε άρχισα να το εξετάζω λεπτομερώς. Ανακάλυψα ότι η Σου Τζινγκ ανησυχούσε ιδιαιτέρως για την υπόληψη και τη θέση της, και πως όταν έδινε αναφορά για το έργο, ανέφερε μόνο τα καλά νέα και όχι τα κακά. Όταν ρωτούσα για τις λεπτομέρειες του έργου, απέφευγε πάντα τα ζητήματα-κλειδιά, και μετά από έρευνα και εξέταση, επιβεβαίωσα ότι δεν είχε καθόλου εργασιακή ικανότητα και την απάλλαξα των καθηκόντων της. Επειδή δεν μπόρεσα να βρω κατάλληλο άνθρωπο για επικεφαλής ομάδας εκείνη τη στιγμή, ανέλαβα η ίδια μέρος του διεξοδικού έργου. Μετά από δύο μήνες συμμετοχής στο έργο και παρακολούθησής του, τα αποτελέσματα του έργου των άρθρων βελτιώθηκαν και γεύτηκα τη γλύκα της εκτέλεσης αληθινού έργου.

Πριν καλά-καλά να το καταλάβω, ήρθε ο Απρίλιος. Το έργο των τριών ομάδων για τις οποίες ήμουν υπεύθυνη σημείωσε σταδιακά πρόοδο, και καταλήξαμε σε υποψήφιους για επικεφαλής ομάδας. Μέσα μου, σχεδίαζα: «Το έργο έχει μπει επιτέλους στις ράγες. Όσο παρακολουθούμε τα πράγματα τακτικά, όλα θα πάνε καλά και θα μπορέσω τελικά να ξεκουραστώ». Σταδιακά, επικεντρώθηκα μόνο στα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας που υποβάλλονταν κάθε μέρα, και δεν έπαιρνα πια την πρωτοβουλία να εξετάζω τις λεπτομέρειες του έργου. Μια μέρα του Ιουνίου, είδα ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας, στο οποίο ο αδελφός ήταν ο επικεφαλής εκκλησίας, υπεύθυνος για το ευαγγελικό έργο. Έκανε το έργο αρκετά λεπτομερώς και γνώριζε καλά την κατάσταση κάθε δυνητικού αποδέκτη του ευαγγελίου. Συνέκρινα τον εαυτό μου μαζί του και συνειδητοποίησα ότι υστερούσα πολύ. Ειδικά το τελευταίο δεκαπενθήμερο, αρκούμουν απλώς στο να υποβάλλονται τα άρθρα βιωματικής μαρτυρίας, και δεν εξέταζα τις λεπτομέρειες του έργου κάθε ομάδας. Συνειδητοποίησα ότι είχα χαλαρώσει κάπως στο έργο μου και γρήγορα άλλαξα την κατάσταση. Άρχισα να ελέγχω το έργο αρκετών ομάδων, και μόνο τότε ανακάλυψα ότι μια ομάδα είχε τεράστιο όγκο καθυστερημένων άρθρων βιωματικής μαρτυρίας που δεν είχαν ελεγχθεί, και ότι μια άλλη ομάδα ήταν εξαιρετικά αναποτελεσματική στην εκτέλεση του καθήκοντός της, και τα αποτελέσματα του έργου της είχαν μειωθεί σημαντικά... Όσο περισσότερο έλεγχα, τόσα περισσότερα προβλήματα έβρισκα. Θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου: «Γιατί δεν ανακάλυψα αυτά τα προβλήματα νωρίτερα; Πώς μπόρεσα να βαδίσω ξανά στο μονοπάτι ενός ψευδοεπικεφαλής άθελά μου;» Στη συνέχεια, προσευχήθηκα για να επιδοθώ σε αναζήτηση.

Καθώς αναζητούσα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Υπάρχει κι άλλο ένα είδος ψευδοεπικεφαλής, στο οποίο αναφερόμαστε συχνά κατά τη συναναστροφή μας πάνω στο θέμα “των ευθυνών των επικεφαλής και των εργατών”. Οι ψευδοεπικεφαλής αυτού του είδους έχουν κάποιο επίπεδο, δεν είναι χαζοί, έχουν τρόπους και μεθόδους στο έργο τους, καθώς και σχέδια για την επίλυση προβλημάτων, και όταν τους ανατίθεται ένα αντικείμενο του έργου, μπορούν να το υλοποιήσουν προσεγγίζοντας λίγο πολύ τ’ αναμενόμενα πρότυπα. Είναι σε θέση να εντοπίζουν οποιαδήποτε προβλήματα προκύπτουν στο έργο, και μάλιστα μπορούν να λύνουν κάποια από αυτά· όταν ακούνε τα προβλήματα που αναφέρουν κάποιοι άνθρωποι ή όταν παρατηρούν τη συμπεριφορά, τις εκδηλώσεις, τα λόγια και τις πράξεις κάποιων ανθρώπων, έχουν μια αντίδραση βαθιά μέσα τους, ενώ έχουν και τη δική τους άποψη και στάση. Ασφαλώς, αν αυτοί οι άνθρωποι επιδιώκουν την αλήθεια και έχουν αίσθημα φορτίου, τότε όλα αυτά τα προβλήματα μπορούν να λυθούν. Ωστόσο, εντελώς απροσδόκητα, τα προβλήματα στο έργο που είναι υπό την ευθύνη του είδους των ανθρώπων πάνω στο οποίο συναναστρεφόμαστε σήμερα παραμένουν άλυτα. Γιατί; Επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν αληθινό έργο. Αγαπούν την άνεση και μισούν τη σκληρή δουλειά, οι προσπάθειές τους είναι καθαρά επιπόλαιες και επιφανειακές, τους αρέσει να τεμπελιάζουν και ν’ απολαμβάνουν τα οφέλη της θέσης, τους αρέσει να διατάζουν τους άλλους και απλώς ανοιγοκλείνουν λίγο το στόμα τους για να κάνουν κάποιες υποδείξεις, κι έπειτα θεωρούν ότι το έργο τους έχει ολοκληρωθεί. Δεν παίρνουν στα σοβαρά κανένα από τα αντικείμενα του αληθινού έργου της εκκλησίας ούτε το κρίσιμο έργο που τους εμπιστεύεται ο Θεός· δεν έχουν αυτό το αίσθημα φορτίου, και ακόμη κι αν ο οίκος του Θεού δίνει κατ’ επανάληψη έμφαση σ’ αυτά τα πράγματα, εκείνοι και πάλι δεν τα παίρνουν στα σοβαρά. […] Ποιο είναι το πρόβλημα με τους ανθρώπους αυτού του είδους; (Είναι πολύ τεμπέληδες.) Πείτε Μου, ποιος έχει σοβαρό πρόβλημα: οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες ή οι άνθρωποι που έχουν χαμηλό επίπεδο; (Οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες.) Γιατί έχουν σοβαρό πρόβλημα οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες; (Οι άνθρωποι που έχουν χαμηλό επίπεδο δεν μπορούν να είναι επικεφαλής ή εργάτες, αλλά μπορούν να είναι κάπως αποτελεσματικοί όταν κάνουν ένα καθήκον που εμπίπτει στις ικανότητές τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα· ακόμη κι αν έχουν επίπεδο, αυτό δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.) Οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Για να το συνοψίσουμε με δυο λόγια, είναι άχρηστοι· είναι ανάπηροι δεύτερης κατηγορίας. Όσο καλό κι αν είναι το επίπεδο των ανθρώπων που είναι τεμπέληδες, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια βιτρίνα· παρόλο που έχουν καλό επίπεδο, αυτό είναι άχρηστο. Είναι πολύ τεμπέληδες· ξέρουν τι οφείλουν να κάνουν, αλλά δεν το κάνουν, και ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι κάτι αποτελεί πρόβλημα, δεν αναζητούν την αλήθεια για να το λύσουν. Παρόλο που ξέρουν τι κακουχίες πρέπει να υπομείνουν για να είναι αποτελεσματικό το έργο, δεν είναι πρόθυμοι να υπομείνουν αυτές τις κακουχίες που αξίζουν τον κόπο· επομένως, δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν καμία αλήθεια ούτε μπορούν να κάνουν αληθινό έργο. Δεν θέλουν να υπομείνουν τις κακουχίες που οφείλουν να υπομένουν οι άνθρωποι· ξέρουν μόνο να ενδίδουν στις ανέσεις, ν’ απολαμβάνουν στιγμές χαράς και διασκέδασης και μια ελεύθερη και χαλαρή ζωή. Δεν είναι, άραγε, άχρηστοι; Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να υπομένουν κακουχίες δεν αξίζουν να ζουν. Όσοι επιθυμούν διαρκώς να ζουν σαν παράσιτα είναι άνθρωποι χωρίς συνείδηση ή λογική· είναι κτήνη και δεν είναι κατάλληλοι ούτε για να κάνουν τη δουλειά ενός απλού δουλευτή. Επειδή δεν μπορούν να υπομείνουν κακουχίες, ακόμη κι όταν κάνουν τη δουλειά ενός απλού δουλευτή, δεν μπορούν να την κάνουν καλά, ενώ και να θέλουν ν’ αποκτήσουν την αλήθεια, έχουν ακόμη μικρότερη ελπίδα να το καταφέρουν. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να υποφέρει και δεν αγαπά την αλήθεια είναι άχρηστος· δεν έχει τα προσόντα ούτε για να κάνει τη δουλειά ενός απλού δουλευτή. Είναι ένα κτήνος, δεν έχει ίχνος ανθρώπινης φύσης. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει ν’ αποκλείονται· μόνο αυτό συνάδει με τις προθέσεις του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Όταν διάβασα πώς ξεσκεπάζει ο Θεός τους ψευδοεπικεφαλής που έχουν επίπεδο, αλλά δεν κάνουν τα καθήκοντά τους κανονικά, ένιωσα ένα σκίρτημα στην καρδιά μου. Στο παρελθόν, ανέκαθεν πίστευα ότι δεν ήμουν πολύ τεμπέλα και δεν είχα καμία σχέση με τον άχρηστο άνθρωπο που ξεσκεπάζει ο Θεός, αλλά αυτήν τη φορά, ενώπιον των γεγονότων, έπρεπε να ομολογήσω ότι η αιτία της αποτυχίας μου να κάνω αληθινό έργο ήταν η αγάπη μου για την άνεση, το μίσος για τη σκληρή δουλειά, η λαχτάρα για την ησυχία και η υπερβολική τεμπελιά μου. Όταν αναλογίστηκα τον χρόνο που επόπτευα το έργο, στην αρχή, μπορούσα να αναλάβω κάποια ευθύνη, να υπομείνω κάποιες κακουχίες και να πληρώσω κάποιο τίμημα, και το έργο έδειξε κάποια πρόοδο. Όταν, όμως, είδα κάποια αποτελέσματα στο έργο, ξύπνησε η επιθυμία μου για άνεση, και άρχισα να μεταθέτω το έργο στους επικεφαλής μικρότερων ομάδων και να απολαμβάνω κρυφά τον ελεύθερο χρόνο μου. Αρκούμουν καθημερινά στο να ελέγχω απλώς τα άρθρα, και δεν ήθελα να καταβάλω νοητική προσπάθεια για να σκεφτώ ενεργά τα προβλήματα της κάθε ομάδας. Ξεκίνησα δυναμικά στην εκτέλεση του καθήκοντός μου, αλλά δεν μπόρεσα να το συνεχίσω μέχρι τέλους, και πάντα έπαιρνα τον πιο εύκολο δρόμο. Αυτό σήμαινε ότι τα προβλήματα στο έργο δεν μπορούσαν να ανακαλυφθούν και να λυθούν εγκαίρως. Ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους μυαλό για να συλλογίζονται τα σωστά ζητήματα, αλλά εγώ πάντα σκεφτόμουν τη σάρκα μου, και ποτέ δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω το μυαλό μου ή να σκεφτώ διεξοδικά τα προβλήματα. Η εκκλησία μού είχε αναθέσει ένα τόσο σημαντικό καθήκον, αλλά εγώ δεν σκεφτόμουν πώς να πληρώσω τίμημα για να κάνω το έργο αποτελεσματικό. Αντίθετα, ενέδιδα στην άνεση και ήμουν ανεύθυνη απέναντι στα καθήκοντά μου. Πραγματικά δεν είχα συνείδηση ή ανθρώπινη φύση. Δεν ήμουν ακριβώς το είδος του άχρηστου ανθρώπου για τον οποίο μιλάει ο Θεός; Στη συνέχεια, προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμη να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα μου, να μετανοήσω στον Θεό και να κάνω αληθινό έργο.

Μια μέρα, κατά τη διάρκεια των πνευματικών ασκήσεων, διάβασα δύο χωρία με τα λόγια του Θεού και βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Θεός λέει: «Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να εκτελέσει κανείς κάποιο καθήκον, γι’ αυτό πρέπει να τις αρπάζεις όταν παρουσιάζονται. Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα καθήκον, τότε είναι που πρέπει να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια· τότε είναι που πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου και να δαπανήσεις τον εαυτό σου για τον Θεό και τότε είναι που καλείσαι να πληρώσεις το τίμημα. Μην αποκρύψεις τίποτα, μην καταστρώσεις κανένα σχέδιο, μην αφήσεις κανένα περιθώριο και μη δώσεις διέξοδο στον εαυτό σου. Αν αφήσεις κάποιο περιθώριο και είσαι ραδιούργος ή ύπουλος και λουφάρεις, τότε είναι βέβαιο πως δεν θα κάνεις καλή δουλειά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ζωή-είσοδος ξεκινά με την εκτέλεση του καθήκοντος). «Εάν διαθέτεις πραγματικά κάποιο επίπεδο σε ορισμένο βαθμό, έχεις πραγματικά κατανοήσει τις επαγγελματικές δεξιότητες στο πλαίσιο των ευθυνών σου και δεν είσαι άσχετος με το επάγγελμά σου, τότε δεν έχεις παρά να τηρήσεις μία μόνο φράση και θα μπορέσεις να είσαι πιστός στο καθήκον σου. Ποια φράση; “Κάν’ το με την καρδιά σου”. Αν κάνεις τα πράγματα με την καρδιά σου και αφιερώνεις την καρδιά σου στους ανθρώπους, τότε θα είσαι σε θέση να είσαι πιστός και υπεύθυνος στο καθήκον σου. Είναι εύκολο να κάνεις πράξη αυτήν τη φράση; Πώς την κάνεις πράξη; Δεν σημαίνει να χρησιμοποιήσεις τα αυτιά σου για να ακούσεις ούτε το μυαλό σου για να σκεφτείς —σημαίνει να χρησιμοποιήσεις την καρδιά σου. Αν κάποιος μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιήσει την καρδιά του, τότε όταν τα μάτια του βλέπουν κάποιον να κάνει κάτι, να ενεργεί με κάποιον τρόπο ή να έχει κάποιου είδους αντίδραση σε κάτι, ή όταν τα αυτιά του ακούνε τις γνώμες ή τα επιχειρήματα κάποιων ανθρώπων, αν χρησιμοποιήσει την καρδιά του για να σκεφτεί και να μελετήσει αυτά τα πράγματα, θα προκύψουν στο μυαλό του κάποιες ιδέες, απόψεις και στάσεις. Αυτές οι ιδέες, οι απόψεις και οι στάσεις θα του δώσουν βαθιά, συγκεκριμένη και σωστή κατανόηση του ατόμου ή του πράγματος, και ταυτόχρονα θα του δώσουν την αφορμή για κατάλληλες και σωστές κρίσεις και αρχές. Μόνο όταν έχει κανείς αυτές τις εκδηλώσεις κατά τις οποίες χρησιμοποιεί την καρδιά του, αποδεικνύεται ότι είναι αφοσιωμένος στο καθήκον του» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (7)]. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι για να εκτελέσω τα καθήκοντά μου και να κάνω αληθινό έργο, πρέπει πρώτα να επαναστατήσω συνειδητά ενάντια στη διεφθαρμένη μου διάθεση και να κάνω τα καθήκοντά μου με την καρδιά μου. Αν τα κάνω με την καρδιά μου, θα καταφέρω να ανακαλύψω προβλήματα και να τα λύσω. Μόνο έτσι μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου με αφοσίωση, και μόνο τότε μπορεί αυτό να θεωρηθεί αληθινό έργο. Αν δεν τα κάνω με την καρδιά μου και δεν θέλω να καταβάλλω προσπάθεια ούτε να πληρώνω τίμημα, δεν θα καταβάλλω την προσπάθεια για να αναζητήσω την αλήθεια όταν βλέπω προβλήματα και μπορεί να μην ανακαλύψω καν τα προβλήματα, πόσο μάλλον να τα λύσω. Στο τέλος, δεν θα καταφέρω να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου. Στη συνέχεια, επικοινώνησα με τη συνεργάτιδα αδελφή μου για τα προβλήματα στην ομάδα ένα προς ένα. Ελέγξαμε προσεκτικά το έργο της ομάδας και ανακαλύψαμε κάποιες αποκλίσεις και κενά, οπότε έγραψα ένα γράμμα για να επικοινωνήσω πρακτικά και, σταδιακά, λύθηκε το ζήτημα της χαμηλής αποτελεσματικότητας στην εκτέλεση των καθηκόντων της ομάδας. Ήξερα, όμως, ότι δεν μπορούσα απλώς να ελέγχω και να παρακολουθώ αυτές τις εργασίες μια κι έξω, ότι θα χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση και εποπτεία, και ότι αυτό ήταν έργο που έπρεπε να γίνει μακροπρόθεσμα. Κάποιες φορές, όταν το έργο συσσωρευόταν, αποκάλυπτα ακόμη μια κατάσταση όπου ήθελα να τεμπελιάσω, αλλά κατάφερνα να αλλάξω και να επαναστατήσω εγκαίρως εναντίον της σάρκας μου, και να κάνω αληθινό έργο βασισμένη στα λόγια του Θεού. Χωρίς να το συνειδητοποιήσω, το έργο των άρθρων στις ομάδες για τις οποίες ήμουν υπεύθυνη άρχισε να δείχνει ξεκάθαρα αποτελέσματα και χάρηκα πολύ. Ηρέμησα μέσα μου καθώς έκανα τα καθήκοντά μου με αυτόν τον τρόπο.

Όταν το βίωσα αυτό, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι δύσκολο να κάνεις αληθινό έργο. Πρέπει απλώς να το κάνεις με την καρδιά σου. Όταν έχεις σωστές προθέσεις, μακριά απ’ τη σαρκική άνεση και ησυχία, και αντιθέτως σκέφτεσαι πώς να κάνεις αληθινό έργο καλά, η καρδιά σου είναι πιο συγκεντρωμένη στα ζητήματα που πρέπει, μπορείς να βιώσεις την καθοδήγηση και τις ευλογίες του Θεού στα καθήκοντά σου, και βλέπεις τα προβλήματα με μεγαλύτερη σαφήνεια και ακρίβεια. Ευτυχώς, όταν κάνεις αληθινό έργο, μπορείς να ανακαλύψεις περισσότερα προβλήματα και να ασκηθείς στη λύση των προβλημάτων με την αλήθεια, κατανοώντας τελικά περισσότερες αλήθεια-αρχές. Συνειδητοποίησα τελικά ότι μόνο αν κάνεις αληθινό έργο, μπορείς να κάνεις το καθήκον σου καλά και να έχεις γαλήνη και ηρεμία στην καρδιά σου. Δόξα τω Θεώ!