Από του Λι Κε, Κίνα

Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η μεγαλύτερη δυσκολία του ανθρώπου είναι ότι σκέφτεται συνέχεια τη μοίρα και τις προοπτικές του και ότι εξιδανικεύει αυτά τα πράγματα. Ο άνθρωπος επιδιώκει τον Θεό προς χάριν της μοίρας και των προοπτικών του· δεν λατρεύει τον Θεό λόγω της αγάπης του για Εκείνον. Κι έτσι, κατά την κατάκτηση του ανθρώπου, ο εγωισμός, η απληστία του και όλα τα πράγματα που εμποδίζουν περισσότερο τη λατρεία του προς τον Θεό, πρέπει να αντιμετωπιστούν. Με τον τρόπο αυτόν, επέρχεται η κατάκτηση του ανθρώπου. Ως αποτέλεσμα, στα πρώτα στάδια της κατάκτησης του ανθρώπου, είναι απαραίτητο να καθαρθούν πρώτα οι ανεξέλεγκτες φιλοδοξίες και οι πιο μοιραίες αδυναμίες του ανθρώπου, ώστε να αποκαλυφθεί η καρδιά του ανθρώπου που αγαπά τον Θεό, καθώς και να μεταβληθεί η γνώση του για την ανθρώπινη ζωή, η άποψή του για τον Θεό, αλλά και το νόημα της ύπαρξής του. Με αυτόν τον τρόπο, εξαγνίζεται η καρδιά του ανθρώπου που αγαπά τον Θεό, δηλαδή, η καρδιά του ανθρώπου κατακτάται» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Μόλις διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, θυμήθηκα την εμπειρία που είχα όταν με συνέλαβαν. Αυτή η εμπειρία με έκανε να συνειδητοποιήσω πραγματικά πόσο πρακτικά είναι τα λόγια του Θεού. Αν ένας άνθρωπος θέλει να παραμερίσει τις έγνοιες του για το μέλλον και το πεπρωμένο του, και να μπορέσει να υποταχθεί στον Θεό και να Τον αγαπήσει, πρέπει να βιώσει την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό του Θεού τις έσχατες ημέρες.

Στα τέλη του 2012, με συνέλαβε η αστυνομία του ΚΚΚ ενώ κήρυττα το ευαγγέλιο. Κατά τη διάρκεια των επανειλημμένων ανακρίσεων και των προσπαθειών της αστυνομίας να μου αποσπάσει ομολογία, τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με καθοδήγησαν να μείνω σταθερός στη μαρτυρία μου χωρίς να γίνω Ιούδας. Η αστυνομία δεν πήρε τις πληροφορίες που ήθελε για την εκκλησία και, στο τέλος, με καταδίκασαν σε τριάμισι χρόνια φυλάκιση με την κατηγορία της «υπονόμευσης της επιβολής του νόμου». Παρότι, μετά τη σύλληψή μου, είχα προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο της φυλάκισης, η καρδιά μου ήταν ακόμα ταραγμένη όταν διάβασα την ετυμηγορία. Σιωπηλά μετρούσα τις μέρες στο μυαλό μου: «Τριάμισι χρόνια —είναι πάνω από χίλιες μέρες και νύχτες! Πώς θα τα βγάλω πέρα;» Με έπιασε μεγάλη ανησυχία όταν άκουσα έναν πρώην κρατούμενο να λέει: «Είναι πολύ σκοτεινά στη φυλακή κι αν δεν τελειώσει η δουλειά ή δεν γίνει καλά, τρως ξύλο. Οι σωματικά αδύναμοι πεθαίνουν εκεί μέσα κι όταν πεθαίνει κάποιος εκεί, είναι σαν να ψοφάει σκυλί —οι δεσμοφύλακες δεν νοιάζονται καθόλου». Φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα μέσα μου: «Τους μήνες που πέρασα στο κρατητήριο, η στομαχική μου πάθηση χειροτέρεψε και εξελίχθηκε σε γαστρορραγία. Κάθε φορά που πηγαίνω στην τουαλέτα, βγάζω θρόμβους αίματος. Επίσης, έχουν πρηστεί κάπως τα πόδια και οι πατούσες μου. Με το σώμα μου σε τέτοια κατάσταση, θα καταφέρω να βγω ζωντανός μετά από τόσα χρόνια σ’ εκείνη την απάνθρωπη φυλακή; Αν πεθάνω στη φυλακή, δεν θα χάσω τη μέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία του Θεού;» Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, δεν μπορούσα παρά να ανησυχώ για το μέλλον μου, και είχα κάποια παρανόηση για τον Θεό μέσα στην καρδιά μου: Μήπως ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την περίσταση για να με αποκαλύψει και να με αποκλείσει; Αν και ήξερα ότι δεν έπρεπε να παρανοώ τον Θεό και ότι η περίσταση που κανόνισε ήταν αυτό που χρειαζόμουν, για αρκετές μέρες, η καρδιά μου ήταν σε αναταραχή και δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Μέσα στον πόνο μου, φώναξα στον Θεό ξανά και ξανά: «Θεέ μου, ξέρω ότι είναι λάθος να Σε παρανοώ, αλλά είμαι τόσο αδύναμος αυτήν τη στιγμή. Σε παρακαλώ, δώσε μου πίστη και δύναμη για να βιώσω αυτό που έρχεται». Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα ένα εδάφιο από την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Ιεχωβά Θεός μίλησε στον Ιησού του Ναυή: «Ίσχυε και ανδρίζου· μη φοβηθής μηδέ δειλιάσης· διότι είναι μετά σου Ιεχωβά ο Θεός σου όπου αν υπάγης» (Ιησούς του Ναυή 1:9). Θυμήθηκα, επίσης, τι λέει ο Παντοδύναμος Θεός: «Από τα πάντα στο σύμπαν, δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο δεν έχω τον τελικό λόγο. Υπάρχει κάτι που δεν βρίσκεται στα χέρια Μου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 1). Ο Θεός κυριαρχεί στα πάντα και τα ελέγχει, οπότε, ακόμη και στη φυλακή του ΚΚΚ, η μοίρα μου δεν εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια του Θεού; Με αυτήν τη σκέψη, η καρδιά μου απελευθερώθηκε κάπως.

Μια μέρα τον Οκτώβριο του 2013, με έστειλαν στη φυλακή για να εκτίσω την ποινή μου. Στις κινεζικές φυλακές, οι κρατούμενοι είναι απλώς δωρεάν εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να βγάλουν χρήματα. Οι κρατούμενοι δουλεύουν 16 με 17 ώρες την ημέρα, και μερικές φορές, όταν υπάρχει πίεση δουλειάς, για ακόμα περισσότερες ώρες. Όσοι δεν ολοκληρώνουν τις εργασίες τους, τιμωρούνται σωματικά. Η δουλειά μου τότε ήταν να σιδερώνω. Έπρεπε να κρατάω ένα σίδερο στην ίδια θέση για πάνω από δέκα ώρες την ημέρα, και έπρεπε να κινούμαι γρήγορα. Επειδή η φυλακή λειτουργούσε σαν γραμμή συναρμολόγησης, αν ένας ήταν αργός, επηρέαζε την ταχύτητα ολόκληρης της γραμμής παραγωγής, και αν κάποιος προκαλούσε καθυστερήσεις, τον τιμωρούσαν. Τα δύο μου δάχτυλα δεν μπορούσαν πια να ισιώσουν από το σφιχτό κράτημα του σίδερου για τόσο καιρό, και έπρεπε να βάλω δύναμη για να τεντώσουν. Όπως λένε, «τα δάχτυλα συνδέονται με την καρδιά», και μερικές φορές ο πόνος στο χέρι μου γινόταν τόσο δυνατός που δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Ο τεράστιος φόρτος εργασίας, σε συνδυασμό με τη γαστρορραγία μου που δεν είχε επουλωθεί πλήρως ακόμα, με έκαναν να νιώθω πολύ αδύναμος σωματικά, και μέσα σε τρεις μήνες στη φυλακή, άρχισα να νιώθω πόνο στην πλάτη, σφίξιμο στο στήθος και δύσπνοια. Και μόνο που σκεφτόμουν τη μακρά ποινή που είχα μπροστά μου, φοβόμουν ότι αν τα πράγματα συνέχιζαν έτσι, και να μην πέθαινα τελικά, θα έμενα ανάπηρος. Αν έμενα ανάπηρος, η ζωή μετά τη φυλακή θα ήταν πολύ δύσκολη. Πώς θα έκανα τα καθήκοντά μου έτσι; Αν δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, μήπως θα έχανα την ευκαιρία να σωθώ; Επιθυμούσα απεγνωσμένα ο Θεός να τιμωρήσει σύντομα τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, γιατί αν έπεφτε ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, δεν θα χρειαζόταν να υποστώ αυτές τις κακουχίες. Εκείνο το διάστημα, έδινα μεγάλη προσοχή στις ειδήσεις από τον έξω κόσμο, και όταν έφταναν νέοι κρατούμενοι, προσπαθούσα να μάθω πώς ήταν τα πράγματα έξω, ρωτώντας αν είχαν συμβεί καθόλου καταστροφές ή αναταραχές. Οι μέρες, όμως, περνούσαν και τα πράγματα έξω παρέμεναν ήρεμα, με αποτέλεσμα να νιώθω κάπως αποθαρρυμένος. Γιατί ο Θεός δεν τιμωρούσε τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα; Αν έμενα έτσι στη φυλακή για πολύ καιρό, και να μην πέθαινα, θα έμενα ανάπηρος! Όλες αυτές οι σκέψεις γέμισαν την καρδιά μου με σκοτάδι και αποκαρδίωση. Μέσα στο μαρτύριό μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, και μόνο που σκέφτομαι ότι το χέρι μου θα μείνει ανάπηρο, νιώθω τόσο αποκαρδιωμένος και ανησυχώ συνέχεια ότι αν μείνω ανάπηρος, δεν θα έχω διέξοδο στη ζωή. Ανησυχώ, επίσης, ότι δεν θα μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου και ότι, επομένως, δεν θα μπορέσω να σωθώ. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να βγω από αυτήν τη λανθασμένη κατάσταση».

Μια μέρα, την ώρα του προαυλισμού, είδα ότι τα βουνά στο βάθος, που κάποτε ήταν κίτρινα και γυμνά, είχαν πρασινίσει χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Καθώς κοιτούσα τα λουλούδια και το γρασίδι στα βουνά, μερικά λόγια του Θεού πέρασαν αστραπιαία από το μυαλό μου: «Τα λουλούδια και το γρασίδι καλύπτουν τις πλαγιές, αλλά τα κρίνα προσθέτουν λάμψη στη δόξα Μου επί γης πριν από την άφιξη της άνοιξης —μπορεί ο άνθρωπος να το επιτύχει αυτό; Θα μπορούσε να γίνει μάρτυράς Μου στη γη πριν από την επιστροφή Μου; Θα μπορούσε να αφοσιωθεί χάριν του ονόματός Μου στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 34). Συλλογιζόμουν αυτά τα λόγια του Θεού ξανά και ξανά, και σκεφτόμουν πώς τα λουλούδια και το γρασίδι, αν και συνηθισμένα και απλά, δεν απαιτούν τίποτα από τον Δημιουργό. Είτε βιώνουν παγωμένους χειμώνες είτε καυτά καλοκαίρια, εξακολουθούν να μεγαλώνουν και να ανθίζουν χρόνο με τον χρόνο σύμφωνα με τους νόμους που έχει θέσει γι’ αυτά ο Θεός, προσθέτοντας ομορφιά στη γη που δημιούργησε ο Θεός και δίνοντας μαρτυρία για το θαύμα των έργων του Θεού. Ο Θεός λέει: «Τα λουλούδια και το γρασίδι καλύπτουν τις πλαγιές, αλλά τα κρίνα προσθέτουν λάμψη στη δόξα Μου επί γης πριν από την άφιξη της άνοιξης». Κατάλαβα ξεκάθαρα ότι ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτά τα λόγια για να με καθοδηγήσει να απαλλαγώ από την αποκαρδίωση που ένιωθα, και ένιωσα ταυτόχρονα συγκινημένος και ντροπιασμένος. Όπως τα λουλούδια και το γρασίδι, είμαι κι εγώ ένα μικροσκοπικό δημιουργημένο ον, αλλά απαιτούσα συνεχώς από τον Θεό να ενεργεί σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, και όταν ο Θεός δεν εκπλήρωνε τις απαιτήσεις μου και δεν τιμωρούσε τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, η καρδιά μου απομακρυνόταν από Αυτόν. Δεν είχα ίχνος λογικής! Όταν ο Θεός κάνει το έργο Του, έχει το δικό Του σχέδιο, και ο Θεός γνωρίζει την κατάλληλη στιγμή για να καταστρέψει τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Πρέπει να αφήσω τον Θεό να ενορχηστρώσει τα πάντα. Επιπλέον, το αν θα έμενα ανάπηρος, αν θα επιβίωνα και αν θα μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου, ήταν όλα στα χέρια του Θεού. Οι ανησυχίες μου ήταν περιττές. Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, η καρδιά μου γαλήνεψε περισσότερο.

Αργότερα, έτυχε να δω ένα βιβλίο από έναν άλλο κρατούμενο με τίτλο «Η πίστη των διάσημων ανθρώπων», το οποίο περιείχε αφηγήσεις πολλών γνωστών ιεραποστόλων, Κινέζων και ξένων, όπως του Χάντσον Τέιλορ, του Ρόμπερτ Μόρισον, του Γουάνγκ Μινγκντάο, του Γουότσμαν Νι και άλλων. Δεν περίμενα ποτέ να βρω ένα τέτοιο βιβλίο στην αυστηρά ελεγχόμενη φυλακή του ΚΚΚ, οπότε το δανείστηκα με ανυπομονησία για να το διαβάσω. Οι όμορφες μαρτυρίες των αγίων όλων των εποχών μέσα στο βιβλίο μού έδωσαν πολύ κουράγιο και σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Αυτά που απονέμω τώρα σ’ εσάς ξεπερνούν αυτά που απένειμα στον Μωυσή και τον Δαβίδ, οπότε ομοίως ζητώ η μαρτυρία σας να ξεπερνά εκείνη του Μωυσή και τα λόγια σας να ξεπερνούν αυτά του Δαβίδ. Σας δίνω το εκατονταπλάσιο —ομοίως ζητώ να Μου το ανταποδώσετε στο εκατονταπλάσιο. Πρέπει να ξέρετε ότι εγώ είμαι Αυτός που προσφέρει τη ζωή στην ανθρωπότητα κι είστε εσείς εκείνοι που λαμβάνετε ζωή από Εμένα και πρέπει να καταθέσετε μαρτυρία για Μένα. Αυτό είναι το καθήκον που σας αναθέτω και που θα πρέπει να εκτελέσετε για Εμένα. […] Κατανοείτε περισσότερα από τα μυστήριά Μου στον ουρανό, απ’ ό,τι ο Ησαΐας και ο Ιωάννης· γνωρίζετε καλύτερα απ’ όλους τους αγίους των παλαιών εποχών το κάλλος Μου και το πόσο αξιοσέβαστος είμαι. Αυτό που έχετε λάβει δεν είναι μόνο η αλήθεια Μου, η οδός Μου και η ζωή Μου, αλλά οράματα και αποκαλύψεις που είναι μεγαλύτερα από εκείνα που έλαβε ο Ιωάννης. Κατανοείτε πολύ περισσότερα μυστήρια και έχετε δει, επίσης, την πραγματική έκφρασή Μου· έχετε δεχτεί περισσότερη από την κρίση Μου και γνωρίζετε περισσότερα για τη δίκαιη διάθεσή Μου. Κι έτσι, παρόλο που γεννηθήκατε στις έσχατες ημέρες, κατανοείτε όλα όσα ήρθαν παλιότερα και τα πράγματα του παρελθόντος, και έχετε βιώσει επίσης τα πράγματα του σήμερα, που έχουν γίνει από Εμένα προσωπικά. Αυτό που σας ζητώ δεν είναι υπερβολικό, διότι σας έχω δώσει τόσα και έχετε δει τόσα σ’ Εμένα. Γι’ αυτό, σας ζητώ να καταθέσετε μαρτυρία για Μένα στους αγίους των παλαιών εποχών, και αυτή είναι η μοναδική επιθυμία της καρδιάς Μου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι γνωρίζεις περί πίστης;). Σκέφτηκα τους αγίους των περασμένων γενεών. Δεν απόλαυσαν το πότισμα και την παροχή από όλα αυτά τα λόγια του Θεού που απόλαυσα εγώ, αλλά έδωσαν τη ζωή τους για να καταθέσουν μαρτυρία για τη σωτηρία του Κυρίου Ιησού. Κάποιοι λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου, κάποιοι διαμελίστηκαν από άλογα, κάποιοι πριονίστηκαν μέχρι θανάτου και άλλοι σταυρώθηκαν ανάποδα, αλλά όλοι έδωσαν μια όμορφη και ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό. Εγώ είχα φτάσει στο σημείο να απολαμβάνω την παροχή τόσο πολλών από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού, οπότε έπρεπε να δώσω μια όμορφη και ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό, ακριβώς όπως έκαναν οι άγιοι των περασμένων γενεών για να ντροπιάσουν τον Σατανά. Αυτή είναι, επίσης, η προσδοκία του Θεού για εμάς που έχουμε αποδεχτεί το έργο Του τις έσχατες ημέρες. Αυτή η σκέψη μού έδωσε την αποφασιστικότητα να ακολουθήσω το παράδειγμα των αγίων των περασμένων γενεών. Ήμουν πια πρόθυμος να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα μου και να παραμερίσω τις παράλογες απαιτήσεις μου από τον Θεό, να εναποθέσω το μέλλον και το πεπρωμένο μου στα χέρια του Θεού και να αφεθώ στο έλεος των ενορχηστρώσεων και των διευθετήσεών Του. Ακόμα κι αν όντως έμενα ανάπηρος, θα ακολουθούσα τον Θεό μέχρι το τέλος. Επιπλέον, ακόμα κι αν όντως με βασάνιζε μέχρι θανάτου το ΚΚΚ στη φυλακή, θα διωκόμουν για χάρη της δικαιοσύνης. Αυτό είναι κάτι ένδοξο και δεν θα έπρεπε να λυπάμαι. Αντιθέτως, θα έπρεπε να βασιστώ στον Θεό για να μείνω σταθερός στη μαρτυρία μου. Τις επόμενες μέρες, συλλογιζόμουν συνειδητά όσα από τα λόγια του Θεού μπορούσα να θυμηθώ, τραγουδούσα τους ύμνους που είχα μάθει και εμπιστευόμουν, επίσης, τις δυσκολίες μου στον Θεό, προσβλέποντας σε Αυτόν. Σταδιακά, η κατάστασή μου βελτιώθηκε.

Πίστευα ότι μέσα από αυτήν την εμπειρία, είχα καταφέρει να παραμερίσω τις σκέψεις για το μέλλον και το πεπρωμένο μου, αλλά μέσα από μια νέα περίσταση που αντιμετώπισα, αποκαλύφθηκα και συνειδητοποίησα ξεκάθαρα ότι κάτι τέτοιο δεν θα ήταν τόσο απλό. Τον χειμώνα του 2014, λόγω της αδυναμίας μου και των εξαιρετικά άθλιων συνθηκών στη φυλακή, όπου έπρεπε να λούζω τα μαλλιά μου και να κάνω μπάνιο με κρύο νερό βρύσης ακόμα και μέσα στον βαρύ χειμώνα, ήμουν σχεδόν πάντα κρυωμένος και είχα συνάχι. Με τον καιρό, τα τριχοειδή αγγεία στη μύτη μου έσπασαν από το συχνό φύσημα. Στην αρχή, είχα απλώς μικρή αιμορραγία κατά διαστήματα μόνο, αλλά με τον καιρό, η αιμορραγία γινόταν όλο και πιο σοβαρή, μέχρι που τελικά, αρκετές φορές, η μύτη μου αιμορραγούσε ασταμάτητα, σαν να έτρεχε νερό από βρύση. Οι φύλακες είδαν ότι αιμορραγούσα υπερβολικά και, επειδή φοβήθηκαν ότι μπορεί να πέθαινα στο εργαστήριο, με έστειλαν στο νοσοκομείο της φυλακής. Ωστόσο, οι ιατρικές συνθήκες στο νοσοκομείο της φυλακής ήταν πολύ κακές, και ο γιατρός απλώς μου έβαλε έναν ορό και δεν πήρε κανένα μέτρο για να σταματήσει την αιμορραγία. Έβαλε, επίσης, έναν πλαστικό κουβά μπροστά μου και είπε ψυχρά: «Αν είναι να αιμορραγήσεις, να αιμορραγήσεις μέσα στον κουβά. Μη γεμίσεις τον τόπο αίματα». Αφού το είπε αυτό, απλώς γύρισε και έφυγε. Είχα συχνές ρινορραγίες, οπότε χρησιμοποιούσα χαρτομάντιλα για να βουλώσω τα ρουθούνια μου και να σταματήσω την αιμορραγία. Αλλά με τα ρουθούνια μου βουλωμένα, το αίμα άρχισε να τρέχει από το στόμα μου. Από την υπερβολική αιμορραγία, ένιωθα σιγά σιγά τη θερμοκρασία του σώματός μου να πέφτει. Το αίμα συνέχιζε να τρέχει κατά διαστήματα από τη μύτη μου, και σε λίγη ώρα, είχα τελειώσει ένα ολόκληρο πακέτο χαρτομάντιλα. Οι δυνάμεις μου με είχαν εγκαταλείψει τελείως και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να αφήσω το αίμα να τρέχει από το στόμα και τη μύτη μου πάνω στα ρούχα μου. Πολύ σύντομα, εμφανίστηκε ένας μεγάλος κόκκινος λεκές στο στήθος μου, και άρχισα να κρυώνω όλο και περισσότερο. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να στηρίζομαι χωρίς δυνάμη στον κρύο τοίχο, και ένιωθα σαν τα δευτερόλεπτα να μετρούσαν αντίστροφα για το τέλος της ζωής μου. Με το βλέμμα μου καρφωμένο στο ταβάνι, σκέφτηκα: «Αν συνεχιστεί αυτό, πολύ σύντομα θα πεθάνω από ακατάσχετη αιμορραγία. Αν πεθάνω έτσι εδώ στη φυλακή, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Δεν θα ξαναδώ ποτέ τους αδελφούς και τις αδελφές μου, πόσο μάλλον θα δω με τα μάτια μου την ημέρα της δόξας του Θεού». Σκέφτηκα, επίσης, πώς, αφού βρήκα τον Θεό, είχα εγκαταλείψει την καριέρα μου και είχα φύγει από το σπίτι μου επειδή με κυνηγούσε το ΚΚΚ, και πώς έκανα συνεχώς το καθήκον μου στον οίκο του Θεού. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα κατέληγα να πεθάνω στη φυλακή αντί να λάβω ευλογίες. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο χειρότερα ένιωθα, και η καρδιά μου γέμισε απελπισία. Μέσα στον πόνο μου, προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, αυτό που αντιμετωπίζω εμπεριέχει την πρόθεσή Σου, αλλά το ανάστημά μου είναι πολύ μικρό, και βλέποντας ότι πρόκειται να πεθάνω, η καρδιά μου είναι γεμάτη πόνο και απόγνωση. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, δώσε μου πίστη και δύναμη, ώστε μέσα από Σένα να παραμείνω σταθερός». Αφού προσευχήθηκα, σκέφτηκα τι είπε ο Ιώβ κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών του: «Ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα Ιεχωβά ευλογημένον» (Ιώβ 1:21). Όταν ο Ιώβ ήρθε αντιμέτωπος με τον πειρασμό του Σατανά, έχασε όλα του τα υπάρχοντα και τα παιδιά του, και όλο του το σώμα γέμισε με πληγές. Αυτά τα πράγματα θα ήταν αφόρητα χτυπήματα για οποιονδήποτε, αλλά ο Ιώβ είχε θεοφοβούμενη καρδιά. Δεν παραπονέθηκε για τον Θεό ούτε αμάρτησε με το στόμα του, αλλά, αντίθετα, το αποδέχτηκε από τον Θεό, πιστεύοντας ότι όλος ο πλούτος και τα παιδιά του του είχαν δοθεί από τον Θεό, και παρότι αυτό φαινόταν σαν λεηλασία από ληστές, ήταν κάτι που το είχε επιτρέψει ο Θεός. Επομένως, ο Ιώβ υποτάχθηκε στο ότι ο Θεός πήρε πράγματα από αυτόν και επέστρεψε πρόθυμα ό,τι είχε στον Θεό, υμνώντας ακόμα το άγιο όνομα του Θεού. Μέσα στους πειρασμούς του Σατανά, η πίστη, η υποταγή και ο φόβος του Ιώβ για τον Θεό τού επέτρεψαν να μείνει σταθερός στη μαρτυρία του για τον Θεό και να ντροπιάσει τον Σατανά, και έλαβε την έγκριση και την ευλογία του Θεού. Συλλογιζόμενος τη μαρτυρία του Ιώβ, συνειδητοποίησα ότι όλα όσα έχω, συμπεριλαμβανομένης της ζωής μου, μου έχουν δοθεί από τον Θεό, ότι είναι απόλυτα σωστό ο Θεός να τα πάρει πίσω, και ότι θα έπρεπε να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Αλλά όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τον θάνατο, ένιωσα πόνο και απόγνωση, και η καρδιά μου ήταν απρόθυμη. Είδα ότι δεν είχα καμία υποταγή προς τον Θεό και ότι η πίστη μου ήταν πραγματικά αξιολύπητη. Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πρόθυμος να εναποθέσω τη ζωή μου στα χέρια Σου. Είτε ζήσω είτε πεθάνω, είμαι πρόθυμος να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Σου». Αφού προσευχήθηκα, η καρδιά μου γαλήνεψε πολύ περισσότερο και ένιωσα ότι ο Θεός ήταν το ισχυρό και δυνατό μου στήριγμα. Απροσδόκητα, όταν εμπιστεύτηκα πλήρως τη ζωή και τον θάνατό μου στον Θεό, είδα τα έργα Του, και ο Θεός παρακίνησε έναν κρατούμενο που δεν γνώριζα να πάει να βρει τον διευθυντή του νοσοκομείου της φυλακής, λέγοντας ότι ήμουν συμπατριώτης του διευθυντή, και ζητώντας του να με βοηθήσει. Στην πραγματικότητα, δεν είμαι από την ίδια πόλη με τον διευθυντή. Αφού ήρθε ο διευθυντής και με είδε μες στα αίματα, είπε γρήγορα: «Μην ανησυχείς, θα βάλω κάποιον να σε πάει στο νοσοκομείο της πόλης για μετάγγιση αίματος και επείγουσα περίθαλψη». Αλλά αφού οι δεσμοφύλακες με πήγαν στο νοσοκομείο της πόλης, για να μειώσουν το κόστος, μου έκαναν μόνο μια επέμβαση για να σταματήσουν την αιμορραγία και δεν έλαβα μετάγγιση αίματος. Σκέφτηκα ότι, καθώς είχα χάσει τόσο πολύ αίμα, οι φύλακες σίγουρα θα κανόνιζαν να ξεκουραστώ για λίγες μέρες. Αλλά απροσδόκητα, μόλις κατέβηκα από το χειρουργικό τραπέζι, οι φύλακες με έστειλαν κατευθείαν πίσω στη δουλειά στο εργαστήριο. Μου ερχόταν σκοτοδίνη και έβλεπα τον κόσμο ανάποδα. Μέσα στην καρδιά μου, μισούσα ακόμα περισσότερο την περιφρόνηση του ΚΚΚ για την ανθρώπινη ζωή. Βάδιζα στο σωστό μονοπάτι της ζωής πιστεύοντας στον Θεό και κηρύττοντας το ευαγγέλιο, κι όμως υπέφερα τέτοια βαρβαρότητα από το ΚΚΚ! Εκτός από το μίσος, η καρδιά μου γέμισε θλίψη και σκέφτηκα: «Φαίνεται ότι αυτήν τη φορά θα πεθάνω πραγματικά στη φυλακή και ότι δεν θα δω ποτέ την ημέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία του Θεού». Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, και αναλογιζόμενος τις προηγούμενες εμπειρίες, ήξερα ότι αυτή η περίσταση ήταν μια δοκιμασία από τον Θεό. Ήμουν πρόθυμος να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού και να αναζητήσω την πρόθεσή Του σε αυτήν την περίσταση. Αργότερα, όταν υποτάχθηκα, είδα ξανά τα έργα του Θεού. Ένας δεσμοφύλακας από την πόλη μου άκουσε τι μου συνέβαινε και είπε έναν καλό λόγο στον επικεφαλής του εργαστηρίου, πείθοντάς τον να με αφήσει να ξεκουραστώ για λίγες μέρες, και τελικά ανάρρωσα. Είδα την παντοδυναμία και την κυριαρχία του Θεού και απέκτησα λίγη περισσότερη πίστη σε Αυτόν, και κατάλαβα ότι το αν θα ζήσω ή θα πεθάνω εξαρτάται από τον Θεό. Όσο μοχθηρός κι αν είναι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας κι όπως κι αν προσπαθεί να με σκοτώσει, χωρίς την άδεια του Θεού, κανείς δεν μπορεί να μου πάρει τη ζωή.

Σκέφτηκα πώς σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που είχα αντιμετωπίσει τέτοιες περιστάσεις, ανησυχούσα για το μέλλον και το πεπρωμένο μου, με τον μόνιμο φόβο ότι αν πέθαινα, δεν θα μπορούσα να σωθώ, και συνειδητοποίησα ότι οι περιστάσεις που διαμόρφωσε ο Θεός δεν ήταν μόνο για να μου δείξουν τη μοχθηρία του ΚΚΚ, αλλά και για να με κάνουν να κατανοήσω τη δική μου διεφθαρμένη διάθεση. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Αυτό που επιδιώκουν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο στόχος τους στην πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την πρόθεση και την ελπίδα, αλλά η διαφθορά στη φύση τους πρέπει να διορθωθεί μέσα από δοκιμασίες και εξευγενισμό. Σε όποιες πτυχές δεν έχουν εξαγνιστεί οι άνθρωποι και εξακολουθούν να αποκαλύπτουν διαφθορά, αυτές είναι οι πτυχές στις οποίες πρέπει να εξευγενιστούν —αυτή είναι η ρύθμιση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει περιβάλλοντα για σένα, αναγκάζοντάς σε να υποβληθείς σε εξευγενισμό μέσα σ’ αυτά, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο θα ήσουν πρόθυμος να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου και να υποταχθείς στην κυριαρχία και τη ρύθμιση του Θεού, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Συλλογιζόμενος τα λόγια του Θεού και συγκρίνοντάς τα με τις δικές μου εμπειρίες, συνειδητοποίησα ότι μόνο μέσα από τον εξευγενισμό μπορεί ένας άνθρωπος να δει καθαρά το αληθινό του ανάστημα και να κατανοήσει τη διαφθορά του. Είχα απαρνηθεί την οικογένεια και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου, είχα αντιμετωπίσει τη σύλληψη και τη δίωξη από τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα και δεν είχα προδώσει τον Θεό· παλιά, λοιπόν, πίστευα πάντα ότι όλα αυτά με έκαναν ειλικρινή πιστό. Αλλά σε αυτήν την περίσταση, είδα επιτέλους ότι πίστευα στον Θεό μόνο για ένα καλό μέλλον και έναν καλό προορισμό, και ότι δεν ήθελα ειλικρινά να Τον ικανοποιήσω. Έτσι, μόλις είδα ότι δεν μπορούσα να κερδίσω ευλογίες, έγινα αρνητικός και πονούσα. Όταν έμαθα για πρώτη φορά για την ποινή των τριάμισι ετών, σκέφτηκα πόσο σοβαρή ήταν η γαστρορραγία μου και πόσο αδύναμο ήταν το σώμα μου, και φοβήθηκα ότι θα πέθαινα στη φυλακή και δεν θα έβλεπα ποτέ την ημέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία. Εξαιτίας αυτού, βασανιζόμουν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να κοιμηθώ, και μάλιστα παρανόησα, θεωρώντας ότι ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την περίσταση για να με αποκλείσει. Αφού μπήκα στη φυλακή, λόγω της εξαντλητικής εργασίας, δεν μπορούσα να ισιώσω τα δάχτυλά μου, και ανησυχούσα ότι αν έμενα ανάπηρος, δεν θα είχα διέξοδο στη ζωή. Ανησυχούσα, επίσης, ότι δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου και, επομένως, δεν θα μπορούσα να σωθώ, οπότε λαχταρούσα ο Θεός να καταστρέψει τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα το συντομότερο δυνατό και ζούσα σε μια κατάσταση αποκαρδίωσης. Αργότερα, λόγω των ασταμάτητων ρινορραγιών μου, φοβήθηκα ότι μπορεί να πέθαινα και ένιωσα πόνο και δυστυχία, μετανιώνοντας ακόμη και που έφυγα από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι, διατηρώντας την πίστη μου και κάνοντας το καθήκον μου, δεν έκανα καθόλου πράξη την αλήθεια, δεν υποτασσόμουν καθόλου στον Θεό ούτε προσπαθούσα να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού. Αντιθέτως, χρησιμοποιούσα την εκτέλεση του καθήκοντός μου για να προσπαθήσω να διαπραγματευτώ για τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού και να προσπαθήσω να αποκτήσω μια καλή έκβαση και έναν καλό προορισμό. Με το πρόσχημα ότι δαπανούσα τον εαυτό μου για τον Θεό, στην ουσία, προσπαθούσα να ικανοποιήσω τη δική μου επιθυμία να ευλογηθώ. Κάνοντας το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο, προσπαθούσα να κάνω παζάρια με τον Θεό, και προσπαθούσα να Τον χρησιμοποιήσω και να Τον εξαπατήσω. Δεν είχα το παραμικρό ίχνος συνείδησης ή λογικής! Αν ο Θεός δεν χρησιμοποιούσε τη δίωξη του μεγάλου κόκκινου δράκοντα για να με αποκαλύψει και να με εξευγενίσει, θα συνέχιζα να εξαπατώμαι από τις εξωτερικές μου θυσίες και δαπάνες, και θα συνέχιζα να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου με την πρόθεση να ευλογηθώ. Τελικά, θα κατέληγα σαν τον Παύλο, ο οποίος θεώρησε τις δαπάνες και τις θυσίες του ως κεφάλαιο για να απαιτήσει χάρη από τον Θεό, λέγοντας ξεδιάντροπα: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Πιστεύοντας με αυτόν τον τρόπο μέχρι το τέλος, δεν θα μπορούσα να κερδίσω την αλήθεια και να σωθώ, και τελικά θα οδηγούσα τον εαυτό μου στην καταστροφή. Επιτέλους κατάλαβα τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού —χρησιμοποιούσε αυτού του είδους την περίσταση για να με εξευγενίσει και να με καθάρει από τη διαφθορά και τις ακαθαρσίες μου. Ένιωσα πραγματικά ότι, αν και οι πράξεις του Θεού δεν συμβάδιζαν με τη δική μου βούληση, ήταν όλες αγάπη και σωτηρία για μένα. Ταυτόχρονα, ένιωσα επίσης το έλεος και την προστασία του Θεού για μένα. Όταν έλαβα την ετυμηγορία και ανησυχούσα ότι δεν θα έβγαινα ζωντανός από τη φυλακή, ο Θεός ήταν Αυτός που με διαφώτισε και με καθοδήγησε μέσα από τα λόγια Του και μου έδωσε πίστη για να βιώσω το σκληρό περιβάλλον της φυλακής. Όταν ανησυχούσα ότι θα έμενα ανάπηρος και δεν θα μπορούσα να επιβιώσω, ο Θεός με καθοδήγησε μέσα από τα λουλούδια και το χορτάρι, και μέσα από τα έργα των αγίων των περασμένων γενεών στο βιβλίο, ενθαρρύνοντάς με να έχω την αποφασιστικότητα να συνεχίσω να προχωρώ. Όταν αιμορραγούσα ακατάσχετα και κινδύνευα να πεθάνω, ο Θεός ξεσήκωσε έναν άγνωστο κρατούμενο που πήγε στον διευθυντή, και διασώθηκα και επέζησα. Συχνά σκεφτόμουν τα εξής λόγια που λέει ο Θεός στο «Ο στεναγμός του Παντοδύναμου»: «Επαγρυπνεί στο πλευρό σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού»). Ένιωσα βαθιά μέσα μου ότι σε περιόδους κρίσης, μόνο ο Θεός είναι το στήριγμά μου και το μοναδικό μου καταφύγιο! Σκέφτηκα πώς, όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, δεν Του είχα δώσει ποτέ την αληθινή μου καρδιά. Προσπαθούσα να κάνω συμφωνία με τον Θεό με το λίγο καθήκον που έκανα, αλλά ο Θεός δεν μου φέρθηκε σύμφωνα με την επαναστατικότητά μου, και σε περιόδους δυσκολίας, όταν Τον καλούσα, ήταν ακόμα μαζί μου. Με οδήγησε και με καθοδήγησε, επίσης, μέσα από τα λόγια Του, παρακινώντας διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα για να με βοηθήσουν. Εκείνη τη στιγμή, η καρδιά μου πλημμύρισε από μεταμέλεια και αυτομομφή, και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, δεν επιδιώκω σωστά την αλήθεια και τόσο καιρό πληρώνω κάποιο τίμημα μόνο για το μέλλον και το πεπρωμένο μου. Αν μπορέσω να επιβιώσω και να φύγω, θα επιδιώξω οπωσδήποτε την αλήθεια σωστά και δεν θα αφήσω τη σωτηρία Σου για μένα να πάει χαμένη. Ακόμα κι αν δεν έχω καλό προορισμό, θα κάνω και πάλι καλά το καθήκον μου και θα ανταποδώσω την αγάπη Σου!»

Έχοντας περάσει αυτήν την εμπειρία, κατανόησα καλύτερα τη σημασία του ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα για να παρέχει υπηρεσία. Αν δεν είχα βιώσει προσωπικά τη δίωξη του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, δεν θα είχα δει τόσο καθαρά τη δαιμονική του ουσία, ούτε θα είχαν αυξηθεί η πίστη μου και η υποταγή μου στον Θεό, και δεν θα είχα αποκτήσει αληθινή κατανόηση της διεφθαρμένης μου διάθεσης. Βίωσα πραγματικά ότι το έργο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων είναι τόσο πρακτικό και τόσο σοφό! Κατανόησα, επίσης, ότι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας αντιστέκεται στον Θεό και βλάπτει τον εκλεκτό λαό του Θεού με τεράστια μανία, και ο Θεός ήθελε από καιρό να τον καταστρέψει, αλλά επειδή εμείς, αυτή η ομάδα ανθρώπων, δεν έχουμε ακόμη ολοκληρωθεί, ο Θεός χρειάζεται ακόμα να τον χρησιμοποιήσει για να παρέχει υπηρεσία. Μόλις τελειώσει, θα έρθει το τέλος του.

Στις 9 Νοεμβρίου του 2015, αποφυλακίστηκα αφού εξέτισα την ποινή μου. Δύο φύλακες με συνόδευσαν στην πύλη της φυλακής και ένας από τους φύλακες με ρώτησε: «Θα συνεχίσεις να πιστεύεις στον Θεό αφού φύγεις; Αν το κάνεις, πάλι εδώ θα καταλήξεις!» Είπα με αποφασιστικότητα: «Το να πιστεύω στον Θεό είναι προσωπική μου ελευθερία!» Οι δύο φύλακες με κοίταξαν έκπληκτοι και μετά απλώς κούνησαν το κεφάλι τους. Λίγο παραπάνω από δέκα μέρες μετά την αποφυλάκισή μου, οι αδελφοί και οι αδελφές μου επικοινώνησαν μαζί μου και ξαναμπήκα στις τάξεις εκείνων που διακηρύσσουν το ευαγγέλιο της βασιλείας.

Αργότερα, σκέφτηκα: «Γιατί νιώθω τόσο δυστυχισμένος και στενοχωρημένος όταν κάτι αφορά το μέλλον και το πεπρωμένο μου, σε σημείο που να λογομαχώ με τον Θεό και να μην μπορώ να υποταχθώ αληθινά στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του; Τι είναι αυτό που με ελέγχει πραγματικά;» Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Προτού βιώσουν οι άνθρωποι το έργο του Θεού και κατανοήσουν την αλήθεια, η φύση του Σατανά είναι αυτή που αναλαμβάνει τον έλεγχο και τους εξουσιάζει εκ των έσω. Τι περιλαμβάνει ακριβώς αυτή η φύση; Για παράδειγμα, γιατί είσαι εγωιστής; Γιατί προστατεύεις τη θέση σου; Γιατί επηρεάζεσαι τόσο από τα αισθήματά σου; Γιατί σου αρέσουν εκείνα τα άδικα πράγματα και εκείνα τα κακά πράγματα; Πού βασίζεται η αρέσκειά σου για αυτά τα πράγματα; Από πού προέρχονται αυτά τα πράγματα; Γιατί σου αρέσουν και τα αποδέχεσαι; Τώρα πια έχετε όλοι σας φτάσει στο σημείο να καταλάβετε το εξής: Ο κύριος λόγος είναι ότι βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο τα δηλητήρια του Σατανά. Ποια είναι λοιπόν τα δηλητήρια του Σατανά; Πώς μπορούν να εκφραστούν; Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: “Πώς θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι; Για ποιον λόγο θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι;” όλοι θα απαντήσουν: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Αυτή και μόνο η φράση εκφράζει την ίδια τη ρίζα του προβλήματος. Η φιλοσοφία και η λογική του Σατανά έχουν γίνει η ζωή των ανθρώπων. Ό,τι και να επιδιώκουν οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα το κάνουν για τον εαυτό τους —και έτσι όλοι ζουν για τον εαυτό τους. “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” —αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του ανθρώπου, κι αυτό αντιπροσωπεύει και την ανθρώπινη φύση. Αυτά τα λόγια έχουν ήδη γίνει η φύση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, είναι το αληθινό πορτρέτο της σατανικής φύσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτή η σατανική φύση έχει γίνει εξ ολοκλήρου το θεμέλιο για την ύπαρξη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Για αρκετές χιλιάδες χρόνια, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα ζει με αυτό το δηλητήριο του Σατανά, μέχρι σήμερα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου). Αφού διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, κατάλαβα πως η μόνιμη ανησυχία που είχα για το μέλλον και το πεπρωμένο μου στην πίστη και τα καθήκοντά μου δεν ήταν μια απλή αποκάλυψη μιας διεφθαρμένης διάθεσης, αλλά οφειλόταν κυρίως στη σατανική φύση που είχα μέσα μου. Ζούσα σύμφωνα με τις σατανικές φιλοσοφίες «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή», και σε ό,τι έκανα, ακολουθούσα τις αρχές του προσωπικού συμφέροντος. Ήμουν πραγματικά εγωιστής και ποταπός. Επιφανειακά, φαινόταν ότι είχα εγκαταλείψει τα πάντα για να κάνω τα καθήκοντά μου, αλλά στην πραγματικότητα, αναζητούσα προσωπικά κέρδη και προσπαθούσα να κάνω μια ανταλλαγή για να κερδίσω την ευλογία της εισόδου στη βασιλεία των ουρανών. Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου κήρυξε κάποιος το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Άκουσα ότι η πίστη στον Κύριο θα έφερνε χάρη και ευλογίες, και ότι η ψυχή μου θα σωζόταν και θα πήγαινε στον ουρανό μετά τον θάνατο. Έτσι, πίστεψα στον Κύριο. Αφού αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, έμαθα ότι ο Θεός θα φρόντιζε για την πλήρη κάθαρση και σωτηρία των ανθρώπων και θα τους έφερνε στην επόμενη εποχή, και έτσι ενθουσιάστηκα πάρα πολύ. Για να λάβω μελλοντικές ευλογίες, εγκατέλειψα αποφασιστικά την οικογένεια και την καριέρα μου και επέλεξα να κάνω τα καθήκοντά μου με πλήρη απασχόληση. Αφού πίστεψα στον Παντοδύναμο Θεό για περισσότερο από έναν χρόνο, με συνέλαβαν επειδή κήρυττα το ευαγγέλιο. Αφού αφέθηκα ελεύθερος με εγγύηση, η αστυνομία περιόρισε τις κινήσεις μου και μου απαγόρευσε να φύγω από την περιοχή, απαιτώντας να είμαι διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή, αλλιώς θα με έριχναν στη φυλακή. Ωστόσο, εγώ επέλεξα και πάλι να κάνω τα καθήκοντά μου αλλού, γιατί πίστευα ότι κάνοντάς το αυτό, θα μπορούσε να με θυμηθεί ο Θεός και να λάβω τις ευλογίες Του. Αλλά όταν με συνέλαβαν ξανά, επιβάλλοντάς μου ποινή τριάμισι ετών, και βρέθηκα αντιμέτωπος με την προοπτική του να μείνω ανάπηρος ή να πεθάνω στη φυλακή, ένιωσα ότι οι ελπίδες μου να λάβω ευλογίες είχαν γκρεμιστεί, κι έτσι γέμισα πόνο και απελπισία, και μετάνιωσα ακόμη και που πήγα αλλού για να κάνω τα καθήκοντά μου. Σκέφτηκα ότι αφού πλήρωσα τέτοιο τίμημα, ο Θεός δεν θα έπρεπε να με αφήσει να πεθάνω και ότι θα έπρεπε να μου δώσει έναν καλό προορισμό. Συνειδητοποίησα ότι το να ζω σύμφωνα με αυτά τα σατανικά δηλητήρια με έκανε βαθιά εγωιστή και αποσκοπούσα πάντα στο δικό μου κέρδος. Δεν είχα καθόλου φόβο Θεού ή υποταγή στον Θεό. Ως δημιουργημένο ον, είναι αδιαμφισβήτητη ευθύνη μου να πιστεύω στον Θεό και να κάνω τα καθήκοντά μου, κι όμως όλες οι σκέψεις και οι επιθυμίες μου ήταν για δικό μου όφελος. Ήθελα να χρησιμοποιήσω τα καθήκοντά μου ως ευκαιρία για να προσπαθήσω να κάνω παζάρια με τον Θεό και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να ευλογηθώ. Αυτό ήταν πραγματικά εγωιστικό και ποταπό από μέρους μου! Σκέφτηκα πώς ο Θεός έχει ενσαρκωθεί δύο φορές για να σώσει την ανθρωπότητα, αντιμετωπίζοντας την απόρριψη και τις συκοφαντίες του κόσμου, και υπομένοντας παρανόηση, παράπονα, ακόμη και εκμετάλλευση από εκείνους που πιστεύουν στον Θεό. Κι όμως ο Θεός δεν έχει απαιτήσει ποτέ τίποτα από τους ανθρώπους, πόσο μάλλον έχει ζητήσει από κάποιον να Τον ξεπληρώσει. Εκφράζει μόνο την αλήθεια για να ποτίσει και να εφοδιάσει τους ανθρώπους, και περιμένει σιωπηλά την επιστροφή τους. Η αγάπη του Θεού είναι πραγματικά ανιδιοτελής! Σκέφτηκα πόσα από τα λόγια του Θεού είχα φάει και πιει, και πόσα είχα λάβει από τον Θεό, κι όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού κάνοντας τα καθήκοντά μου σωστά. Επικεντρώθηκα μόνο στο να κάνω τον Θεό να μου δώσει έναν καλό προορισμό, και όταν δεν το έλαβα αυτό, έγινα αρνητικός και πονούσα, και μετάνιωσα ακόμη και για το τίμημα που είχα πληρώσει. Ένιωσα βαθιά αυτομομφή και ενοχή, και μίσησα τον εαυτό μου που υστερούσα τόσο σε συνείδηση και ανθρώπινη φύση!

Τότε, με την καθοδήγηση του Θεού, σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Εσύ είσαι ένα δημιουργημένο ον —φυσικά και θα πρέπει να λατρεύεις τον Θεό και να επιδιώκεις μια ζωή που να έχει νόημα. Εάν δεν λατρεύεις τον Θεό αλλά ζεις μέσα στη μιαρή σάρκα σου, τότε δεν είσαι απλώς ένα κτήνος με ανθρώπινη ενδυμασία; Εφόσον είσαι άνθρωπος, θα πρέπει να δαπανήσεις τον εαυτό σου για τον Θεό και να υπομείνεις κάθε βάσανο! Θα πρέπει να αποδεχτείς με χαρά και σιγουριά τα λίγα βάσανα στα οποία υποβάλλεσαι σήμερα και να ζήσεις μια ζωή γεμάτη νόημα, όπως ο Ιώβ και ο Πέτρος. […] Είστε άνθρωποι που επιδιώκουν το σωστό μονοπάτι και που επιζητούν τη βελτίωση. Εσείς ορθώνετε το ανάστημά σας στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και είστε αυτοί που ο Θεός αποκαλεί δίκαιους. Δεν έχει αυτή η ζωή το μέγιστο νόημα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (2)]. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν κατεύθυνση για να προχωρήσω. Κατάλαβα ότι ως δημιουργημένο ον, πρέπει να επιδιώκω την αλήθεια, να λατρεύω τον Θεό, να εκτελώ τη λειτουργία ενός δημιουργημένου όντος και να βιώσω μια ζωή γεμάτη νόημα. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή! Αποφάσισα ότι δεν θα προσπαθούσα πλέον να κάνω συμφωνίες με τον Θεό, και ότι θα στεκόμουν στη θέση ενός δημιουργημένου όντος, θα έκανα καλά το καθήκον μου και θα επιζητούσα να αγαπώ και να ικανοποιώ τον Θεό.

Έχουν περάσει εννέα χρόνια από τότε που βγήκα από τη φυλακή, και όποτε αναπολώ αυτήν την εμπειρία μου στη φυλακή, με κυριεύουν έντονα ανάμεικτα συναισθήματα. Αν δεν είχα βιώσει μια τέτοια περίσταση, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει πόσο ανώριμο ήταν το ανάστημά μου ούτε πόσο λίγη πίστη είχα στον Θεό, πόσο μάλλον θα είχα κατανοήσει την εγωιστική και ποταπή διεφθαρμένη μου διάθεση και τις λανθασμένες μου επιδιώξεις. Ταυτόχρονα, κατάλαβα επίσης ότι ο Θεός χρησιμοποιούσε τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα για να παρέχει υπηρεσία, ώστε να με αποκαλύψει και να καθάρει τη σατανική μου διάθεση, μεταμορφώνοντας έτσι τις παράλογες απόψεις μου για την επιδίωξη ευλογιών στην πίστη μου και κάνοντάς με να παραμερίσω τις πολλές μου ανησυχίες για το μέλλον και το πεπρωμένο μου. Αυτά είναι πράγματα που δεν θα μπορούσα να έχω κερδίσει σε ένα άνετο περιβάλλον. Τώρα, οι συλλήψεις πιστών από το ΚΚΚ γίνονται όλο και πιο σκληρές, και συχνά ακούω για αδελφούς και αδελφές που συλλαμβάνονται και καταδικάζονται, ακόμα και για κάποιους που ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι μεγαλώνω και η υγεία μου δεν είναι τόσο καλή όσο παλιά. Έχω ήδη συλληφθεί δύο φορές, και αν με συλλάβουν ξανά, σίγουρα θα μου επιβληθεί βαριά ποινή. Είναι πολύ πιθανό να πεθάνω στη φυλακή και να μην μπορέσω να δω την ημέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία. Αλλά όταν σκέφτομαι την καθοδήγηση και τα έργα του Θεού που έχω βιώσει, η καρδιά μου νιώθει πολύ πιο ήρεμη και γαλήνια. Θυμάμαι έναν εκκλησιαστικό ύμνο που τραγουδάω συχνά και με ενθάρρυνε πολύ: «Ακολουθώντας τον Χριστό, δεν θα γυρίσω ποτέ πίσω, ακόμη και μέχρι θανάτου»: «Ο Υιός του ανθρώπου των εσχάτων ημερών εκφράζει την αλήθεια, αφυπνίζοντας αμέτρητες καρδιές. Βλέπω ότι τα λόγια του Θεού είναι όλη η αλήθεια και γι' αυτό Τον ακολουθώ. Ο Σατανάς, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, καταπιέζει και συλλαμβάνει με μανία τον εκλεκτό λαό του Θεού. Όσοι ακολουθούν τον Χριστό και κάνουν το καθήκον τους το κάνουν με κίνδυνο της ζωής τους. Κάποια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να διωχθώ επειδή μαρτυρώ για τον Θεό. Μέσα στην καρδιά μου, καταλαβαίνω ξεκάθαρα ότι αυτός είναι διωγμός χάριν δικαιοσύνης. Κάποια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να φυλακιστώ επειδή κηρύττω το ευαγγέλιο. Αυτά είναι βάσανα που έχει ορίσει ο Θεός για όσους Τον ακολουθούν. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορώ να βαδίζω σ' αυτό το μονοπάτι του κηρύγματος του ευαγγελίου, αλλά όσο ζω, θα διακηρύσσω τα λόγια του Θεού και θα μαρτυρώ για τον Χριστό. Δαπανώ τον εαυτό μου μόνο για να επιδιώκω την αλήθεια και να ολοκληρώσω την ανάθεση από τον Θεό. Σ' αυτήν τη ζωή, ακολουθώντας τον Χριστό και να μαρτυρώντας για τον Χριστό, γεμίζω περηφάνια στην καρδιά μου. Ακόμη κι αν δεν μπορέσω να δω τη μέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία, είναι αρκετό να μπορώ σήμερα να δώσω μαρτυρία και να εξευτελίσω τον Σατανά. Ο Θεός είναι μαζί μου στον διωγμό και τη θλίψη· Αυτός είναι το στήριγμά μου. Ίσως η ζωή μου να σβήσει σαν περαστικό πυροτέχνημα, αλλά το να πεθάνω ως μάρτυρας για τον Θεό σημαίνει να φέρω μια ηχηρή μαρτυρία. Έχω προσφέρει τη λιγοστή μου δύναμη στη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Δεν έχω καθόλου παράπονα και καθόλου τύψεις. Το να μπορώ να δώσω μαρτυρία για τον Θεό σημαίνει ότι η ζωή μου δεν πήγε χαμένη. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, και Του προσφέρω αίνο και ευχαριστίες» (Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια). Ξέρω ότι ο δρόμος μπροστά είναι γεμάτος με πολλές κακουχίες και εμπόδια, αλλά ανεξάρτητα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις που θα βιώσω, ή αν θα έχω καλό μέλλον ή προορισμό, θα υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, θα εκπληρώσω το καθήκον μου και θα επιζητήσω να κάνω αυτούς τους στίχους βίωμά μου στην καθημερινή μου ζωή.