Από της Τσεν Σι, Κίνα

Από μικρή έβλεπα στις εφημερίδες και στην τηλεόραση δυνατές γυναίκες στις επιχειρήσεις και όλους τους άλλους τομείς της κοινωνίας να αποκτούν φήμη και κέρδος. Είχαν τεράστια λάμψη και τις ζήλευα πολύ. Ήλπιζα να γίνω κι εγώ μια μέρα επιχειρηματίας, ώστε να με θαυμάζουν και να με έχουν σε μεγάλη εκτίμηση οι φίλοι και οι συγγενείς μου. Τι υπέροχη, ευτυχισμένη ζωή θα ήταν αυτή! Για να πραγματοποιήσω νωρίτερα το όνειρό μου, το 1997, παραιτήθηκα μαζί με τον σύζυγό μου από το εργοστάσιο και ξεκινήσαμε μια νέα περιπέτεια, ανοίγοντας επιχείρηση με ρούχα. Με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και το άνοιγμα της αγοράς, σύντομα βγάλαμε κάποια χρήματα και η επιχείρησή μας σταδιακά σταθεροποιήθηκε. Όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς μας μας είχαν σε μεγάλη εκτίμηση και ήθελαν να κερδίσουν την εύνοιά μας. Ξαφνικά, ο άντρας μου κι εγώ ήμασταν δημοφιλείς στην οικογένειά μας. Ήμουν τρισευτυχισμένη. Όμως δεν μου έφτανε αυτό και ήθελα να μεγαλώσω κι άλλο την επιχείρηση, ώστε να εδραιωθούμε εν καιρώ στον επιχειρηματικό κόσμο. Αργότερα, κάναμε χονδρεμπόριο με έναν επιχειρηματία, που όμως ήταν απατεώνας, με αποτέλεσμα να χάσουμε όλες μας τις οικονομίες. Δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να πουλήσουμε το μαγαζί μας και να γυρίσουμε πίσω στην ιδιαίτερη πατρίδα μας. Ήμουν απελπισμένη, αλλά δεν εγκατέλειψα ποτέ το όνειρό μου να γίνω επιχειρηματίας. Σχεδίαζα να δανειστώ χρήματα και να προσπαθήσω ξανά. Ούτε που φανταζόμουν ότι, όταν οι συγγενείς μας έβλεπαν πως αντιμετωπίζαμε δυσκολίες, θα φοβούνταν μήπως δεν μπορούσαμε να τους ξεπληρώσουμε και θα αρνούνταν να μας βοηθήσουν. Ένιωθα δυστυχισμένη και αβοήθητη. Ο σύζυγός μου, όταν με είδε τόσο πεσμένη, με παρηγόρησε λέγοντας: «Μη στενοχωριέσαι. Υπάρχει ένα ρητό που λέει: “Όταν είσαι φτωχός στην πόλη, κανείς δεν νοιάζεται για σένα. Όταν, όμως, είσαι πλούσιος στα βουνά, βρίσκεις συγγενείς που δεν ήξερες ότι έχεις”. Τόσο σκληρή είναι αυτή η κοινωνία —αν δεν έχεις λεφτά, ακόμη και οι γονείς σου σε απεχθάνονται. Οι φίλοι και οι συγγενείς μας θα μας έχουν σε εκτίμηση μόνο αν πλουτίσουμε!» Θυμήθηκα πόσο υπέροχα ήταν παλιά τα πράγματα, ενώ νιώθαμε πια τεράστια ντροπή που μας είχαν απορρίψει οι φίλοι και οι συγγενείς μας. Ορκίστηκα τότε ότι θα προσπαθούσα ξανά. Δανείστηκα λεφτά από ’δω κι από ’κει, από διάφορους φίλους εκτός πόλης, και άνοιξα μια επιχείρηση franchise γνωστής μάρκας. Με την προσεκτική διαχείρισή μου, η επιχείρηση σιγά σιγά άνθησε. Λίγα χρόνια αργότερα, είχα αμάξι, σπίτι και αποταμιεύσεις. Οι εύποροι πελάτες μου ήταν πολύ ενθουσιασμένοι μαζί μου, και ο άντρας μου υπάκουε σε κάθε λέξη μου, επειδή μπορούσα να βγάζω χρήματα. Φίλοι και συγγενείς άρχισαν πάλι να με καλοπιάνουν και να με παινεύουν που ήμουν μια έξυπνη, ικανή και δυνατή γυναίκα. Παρόλο που ήξερα ότι όλα αυτά ήταν ανειλικρινείς κολακείες, εντούτοις απολάμβανα τον τρόπο με τον οποίο με καλόπιαναν. Ήταν αλλιώς τα πράγματα τώρα που είχα λεφτά, και το γεγονός ότι απολάμβανα τον θαυμασμό τόσων ανθρώπων ικανοποιούσε πολύ τη ματαιοδοξία μου. Ένιωθα ότι άξιζε τον κόπο η σκληρή δουλειά τόσων χρόνων.

Αργότερα, οι άλλοι έμποροι είδαν ότι είχα πλουτίσει από την πώληση επώνυμων προϊόντων κι έτσι άρχισαν κι αυτοί να πωλούν τέτοια προϊόντα. Ένιωσα ξαφνικά να επαπειλείται μια κρίση. Για να ξεπεράσω τους ανταγωνιστές μου, έπρεπε όχι μόνο να έχω τον νου μου και να φυλάγομαι από αυτούς, αλλά και να κολακεύω τους πελάτες μου με κάθε τρόπο. Τους έπαιρνα κάθε μέρα τηλέφωνο να ρωτήσω τι κάνουν, και κανόνιζα διάφορες προωθητικές ενέργειες για να προσελκύσω πελατεία. Κάθε μέρα, φορούσα ένα προσωπείο: Ανταγωνιζόμουν ανοιχτά και κρυφά τους άλλους εμπόρους, και καλόπιανα τους πελάτες. Μέσα μου ένιωθα πολύ κουρασμένη και καταπιεσμένη. Στο τέλος της μέρας, ένιωθα εξαντλημένη και πονούσε η μέση μου. Όταν γύριζα σπίτι, δεν ήθελα ούτε καν να μιλήσω, μόνο να πέσω για ύπνο για να ξεκουραστώ. Όταν ξάπλωνα, όμως, στριφογύριζα και δεν μ’ έπιανε ύπνος. Αναρωτιόμουν τι μπορεί να σχεδίαζαν κρυφά εναντίον μου οι ανταγωνιστές μου και ποια προωθητική εκδήλωση μπορούσα να οργανώσω για να τους ξεπεράσω. Το μυαλό μου ήταν γεμάτο υπολογισμούς και αγωνίες, και τα νεύρα μου τεντωμένα. Συχνά είχα αϋπνίες από την υπερένταση της δουλειάς. Έπαιρνα πολλά διατροφικά συμπληρώματα για τον εγκέφαλο και για χαλάρωση, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Κάποιες φορές, μ’ έπαιρνε τελικά ο ύπνος, αλλά ξυπνούσα τρομαγμένη από εφιάλτες. Συχνά ένιωθα ένα ανεξήγητο κενό και άγχος. Ανησυχούσα ότι, αν χαλάρωνα έστω και λίγο, οι ανταγωνιστές μου θα κέρδιζαν και θα με πετούσαν έξω από την αγορά με κατεστραμμένη υπόληψη. Εξωτερικά, έδειχνα επιτυχημένη, αλλά μόνο εγώ ήξερα πόσο υπέφερα μέσα μου. Συχνά σκεφτόμουν μέσα στη νύχτα: «Αυτή είναι η ευτυχισμένη ζωή που λαχταρούσα τόσα χρόνια;» Ένιωθα σύγχυση, αλλά και πάλι δεν ήθελα να ζω τη ζωή μιας μετριότητας και να με περιφρονούν οι άλλοι. Έτσι, παρόλο που ήμουν εξαντλημένη σωματικά και ψυχικά, δεν τολμούσα να χαλαρώσω ούτε τόσο δα. Ήθελα μόνο να μεγαλώσω την επιχείρηση. Μετά από μερικά χρόνια φιλόπονης διαχείρισης, η μάρκα που πουλούσα έγινε δημοφιλής στην περιοχή μου. Σε τελετές αναγνώρισης, μάλιστα, η κεντρική διοίκηση με καλούσε να μιλήσω και να μοιραστώ τις επιτυχημένες εμπειρίες μου. Όταν στεκόμουν στο βάθρο του ομιλητή, και άκουγα τα χειροκροτήματα και έβλεπα τον θαυμασμό στο βλέμμα του κόσμου, ένιωθα ότι το όνειρό μου είχε γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Ένιωθα πολύ ενθουσιασμένη και χαρούμενη. Ήταν λίγο σαν να ήμουν διασημότητα —πετούσα στα σύννεφα και ένιωθα ότι άξιζε τον κόπο η ταλαιπωρία και η σκληρή δουλειά τόσων χρόνων. Κανείς, όμως, δεν ήξερε πόσο εξαντλημένη και ταλαιπωρημένη ένιωθα κάτω από την επιτυχία μου. Δούλευα τόσο πολύ που επιδεινώθηκε η όρασή μου. Ο γιατρός είπε ότι είχα θολερότητα υαλοειδούς και προχωρημένο καταρράκτη. Έπρεπε να κάνω εγχείρηση για να μην τυφλωθώ. Αν και είχα κερδίσει τον θαυμασμό των φίλων και των συγγενών μου, δεν μπορούσα να βρω ανακούφιση από τον πόνο και το κενό που ένιωθα μέσα μου. Επειδή υπήρχε τόσο μεγάλη πίεση από τον ανταγωνισμό, τα νεύρα μου συχνά ήταν πολύ τεντωμένα. Αν και χαιρετιόμασταν όλο χαμόγελα με τους άλλους εμπόρους, κάτω από την επιφάνεια καταστρώναμε σχέδια και ήμασταν όλοι πολύ επιφυλακτικοί μεταξύ μας. Έτσι, παρόλο που ο τομέας μας ήταν τεράστιος, δεν είχα ούτε έναν έμπιστο άνθρωπο να μιλήσω. Ζούσα κάθε μέρα μέσα στην υποκρισία, και η καρδιά μου λαχταρούσε τη μέρα που θα μπορούσα να ζω ήρεμη κι ευτυχισμένη.

Το 2007, μια αδελφή μού κατέθεσε μαρτυρία για το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, είδα ότι τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού είναι η αλήθεια και βεβαιώθηκα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει. Συνειδητοποίησα, επίσης, ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε τις έσχατες ημέρες για να κάνει το έργο της κρίσης ώστε να σώσει την ανθρωπότητα, και ότι μόνο αν αποδεχθούμε την κρίση και τον εξαγνισμό του Παντοδύναμου Θεού, και αν αποτινάξουμε τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας, μπορούμε να λάβουμε τη σωτηρία του Θεού και να εισέλθουμε στη βασιλεία Του. Άκουσα έναν ύμνο των λόγων του Θεού που με συγκίνησε πολύ.

Ο Θεός αναζητά την καρδιά και το πνεύμα σου

[…]

2  Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει βαθύτατα· ταυτόχρονα, αποστρέφεται αυτούς τους ανθρώπους που δεν διαθέτουν καθόλου συνειδητότητα, καθώς πρέπει να περιμένει πάρα πολύ καιρό για να λάβει μια απάντηση από τους ανθρώπους. Θέλει να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου, και να σου φέρει νερό και τροφή ώστε να αφυπνιστείς και να μην διψάς ούτε να πεινάς πια. Όταν είσαι αποκαμωμένος και αισθάνεσαι κάπως την ερημιά αυτού του κόσμου, μη νιώθεις χαμένος, μην κλαις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Φύλακας, θα αγκαλιάσει την άφιξή σου οποιαδήποτε στιγμή.

3  Επαγρυπνεί στο πλευρό σου. Περιμένει να γυρίσεις πίσω, περιμένει την ημέρα που θα ανακτήσεις ξαφνικά τη μνήμη σου: που θα συνειδητοποιήσεις ότι προήλθες από τον Θεό και ότι σε άγνωστο χρόνο έχασες την κατεύθυνσή σου, ότι σε άγνωστο χρόνο έχασες καθ’ οδόν τις αισθήσεις σου κι ότι σε άγνωστο χρόνο είχες έναν «πατέρα»· που θα συνειδητοποιήσεις, επιπλέον, ότι ο Παντοδύναμος πάντα επαγρυπνούσε και περίμενε εκεί πέρα την επιστροφή σου πάρα πολύ καιρό.

4  Λαχταρά απεγνωσμένα, περιμένει μια απόκριση δίχως απάντηση. Η επανγρύπνησή Του είναι άκρως ανεκτίμητη και είναι για χάρη της ανθρώπινης καρδιάς και του ανθρώπινου πνεύματος. Ίσως να επαγρυπνεί επ’ αόριστον ή ίσως η επαγρύπνηση να έχει λάβει τέλος. Όμως θα πρέπει να γνωρίζεις ακριβώς πού βρίσκονται αυτήν τη στιγμή η καρδιά και το πνεύμα σου.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο στεναγμός του Παντοδύναμου

Συγκινήθηκα βαθιά από τα λόγια του Θεού και αναλογίστηκα το κοπιαστικό ταξίδι μου στον χώρο των επιχειρήσεων αυτά τα χρόνια. Παρόλο που είχα αμάξι και σπίτι και είχα εκπληρώσει τις επιθυμίες μου, ένιωθα ανήσυχη. Για να βγάζω κάθε μέρα όλο και πιο πολλά χρήματα, κολάκευα και καλόπιανα τους πελάτες μου, ενώ οι άλλοι έμποροι κι εγώ δολοπλοκούσαμε και εξαπατούσαμε ο ένας τον άλλον για τα κέρδη. Ήμουν εξαντλημένη ψυχικά και σωματικά. Προς τα έξω παρουσίαζα μια καταπληκτική εικόνα, αλλά μέσα μου υπέφερα πολύ. Από τότε που είχα ακούσει το κάλεσμα της φωνής του Θεού, ένιωθα σαν ορφανή που τριγυρνούσε στους δρόμους πολλά χρόνια, και επιτέλους είχε επιστρέψει στη ζεστή αγκαλιά της μητέρας της και δεν θα ένιωθε ποτέ ξανά μόνη και αβοήθητη. Στις συναθροίσεις, οι αδελφοί και οι αδελφές ήταν απλοί και ανοιχτοί. Συναναστρέφονταν σχετικά με την κατανόηση που είχαν για τα λόγια του Θεού, ειλικρινείς και ξεκάθαροι μεταξύ τους. Εκεί δεν υπήρχαν ούτε οι δολοπλοκίες, ούτε οι ζήλιες, ούτε οι διαμάχες του επιχειρηματικού κόσμου. Όποτε συναντούσα δυσκολίες, οι αδελφοί και οι αδελφές συναναστρέφονταν μαζί μου σχετικά με τα λόγια του Θεού. Φώτιζαν την καρδιά μου, μου πρόσφεραν ένα μονοπάτι άσκησης, και μ’ έκαναν να νιώθω εξαιρετικά ήρεμη και απελευθερωμένη. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα έτσι. Η πίστη στον Θεό είναι υπέροχη!

Αργότερα, κατά τις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Εάν έχεις πραγματικά συνείδηση, τότε πρέπει να αισθάνεσαι ένα βάρος και να έχεις ένα αίσθημα ευθύνης. Πρέπει να πεις: “Ανεξάρτητα από το αν θα κατακτηθώ ή θα οδηγηθώ στην τελείωση, θα πρέπει να αναλάβω σωστά αυτό το βήμα της μαρτυρίας”. Ως δημιούργημα, μπορεί κανείς να κατακτηθεί εντελώς από τον Θεό και, τελικά, να φτάσει στο σημείο να ευχαριστήσει τον Θεό, ανταμείβοντας την αγάπη του Θεού με μια καρδιά που αγαπά τον Θεό και με την πλήρη αφοσίωσή του σ’ Αυτόν. Αυτή είναι η ευθύνη του ανθρώπου, είναι το καθήκον που θα έπρεπε να εκτελείται από τον άνθρωπο και το βάρος που οφείλει να φέρει ο άνθρωπος, και ο άνθρωπος πρέπει να ολοκληρώσει αυτή την αποστολή. Μόνο τότε πιστεύει πραγματικά στον Θεό. Σήμερα, αποτελεί ό,τι κάνεις στην εκκλησία εκπλήρωση της ευθύνης σου; Αυτό εξαρτάται από το αν φέρεις φορτίο και εξαρτάται από τη δική σου γνώση» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (3)]. Διάβασα πολλές φορές τα λόγια του Θεού και ένιωσα μομφή για τον εαυτό μου. Αφού αποδέχθηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, απολάμβανα κάθε μέρα την παροχή των λόγων του Θεού. Στις δυσκολίες, οι αδελφοί και οι αδελφές συναναστρέφονταν μαζί μου σχετικά με τα λόγια του Θεού για να με βοηθήσουν. Αυτή ήταν η αγάπη του Θεού. Δεν γινόταν να απολαμβάνω την παροχή του Θεού χωρίς ανταπόδοση και να μην κάνω το καθήκον μου. Θα ήταν έλλειψη συνείδησης να το κάνω αυτό. Ως δημιούργημα, πρέπει να κάνω το καθήκον μου. Είναι ευθύνη και υποχρέωσή μου. Συγκινήθηκα από τα λόγια του Θεού και άρχισα να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορούσα.

Δύο χρόνια αργότερα, επιλέχθηκα επικεφαλής της ομάδας ποτίσματος. Κάθε μέρα, ήμουν πολύ απασχολημένη με το πότισμα και την υποστήριξη των νεοφώτιστων. Επειδή δεν είχα τόση ενέργεια, άφηνα τους εργαζόμενους στο μαγαζί να λειτουργούν την επιχείρηση. Κάποιες φορές, οι πωλήσεις έπεφταν και ο άντρας μου τσακωνόταν μαζί μου, λέγοντας: «Έτσι όπως λείπεις από το μαγαζί, αργά ή γρήγορα η επιχείρηση θα φαλιρίσει. Ποιος θα σ’ έχει σε υπόληψη τότε;» Τα λόγια του πραγματικά με χτύπησαν εκεί που πονούσα. Θυμήθηκα πώς με περιφρονούσαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι τότε που ήμουν απένταρη. Δεν είχα φτάσει εύκολα την επιχείρηση εκεί όπου βρισκόταν· έπρεπε να εξασφαλίσω την εύρυθμη λειτουργία της. Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι ήταν ευθύνη και υποχρέωσή μου να κάνω το καθήκον μου. Δεν γινόταν να μην έχω συνείδηση και να μην κάνω το καθήκον μου. Ήμουν διχασμένη μέσα μου. Σκεφτόμουν: «Αν οι πωλήσεις συνεχίσουν να πέφτουν, τι θα κάνω αν κλείσει στ’ αλήθεια το μαγαζί; Ποιος θα μ’ έχει σε υπόληψη τότε; Όχι· προτεραιότητά μου πρέπει να είναι να βρω έναν τρόπο ν’ ανεβάσω τις πωλήσεις». Από κει κι έπειτα, δεν κατέβαλλα τόση προσπάθεια στην εκτέλεση του καθήκοντός μου. Παλιότερα, όταν άκουγα ότι κάποιος αδελφός ή αδελφή ένιωθε αρνητικός και αδύναμος, έσπευδα να τον βοηθήσω και να τον στηρίξω. Όμως το μόνο που ήθελα πια ήταν να τρέξω στο μαγαζί. Κάποιες φορές, επειδή υπήρχε πολλή δουλειά στο μαγαζί και δεν μπορούσα να φύγω, αργούσα να πάω στις συναθροίσεις. Ένιωθα κάποιες ενοχές, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω στην άκρη την επιχείρησή μου. Επειδή δεν πότιζα και δεν στήριζα εγκαίρως τους αρνητικούς και αδύναμους αδελφούς και αδελφές, μια αδελφή επικεντρώθηκε ολοκληρωτικά στο να βγάλει χρήματα και σταμάτησε να έρχεται στις συναθροίσεις, ενώ άλλοι αδελφοί και αδελφές σταμάτησαν να έρχονται τακτικά στις συναθροίσεις. Στενοχωρήθηκα πολύ όταν έμαθα αυτά που συνέβαιναν. Ωστόσο, όποτε υπήρχε σύγκρουση ανάμεσα στο καθήκον και τη δουλειά μου, επειδή δεν θα μπορούσα να ασχοληθώ με την επιχείρησή μου, ένιωθα κάπως αδύναμη μέσα μου και ήθελα να μετατεθώ σε κάποιο άλλο καθήκον, λιγότερο απαιτητικό. Ύστερα, όμως, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε τις αναθέσεις από τον Θεό· είναι πολύ σοβαρό το θέμα. Εάν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις αυτά που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε δεν σου αξίζει να ζεις παρουσία Του και πρέπει να αποδεχθείς την τιμωρία σου. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Κάνοντάς το αυτό, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς. Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοήσουν πλήρως πώς να μεταχειρίζονται τις αναθέσεις από τον Θεό και πρέπει, τουλάχιστον, να κατανοούν το εξής: το γεγονός ότι ο Θεός εμπιστεύεται στον άνθρωπο αναθέσεις είναι η εξύψωσή του από τον Θεό και ένα είδος ειδικής χάρης που δείχνει ο Θεός στον άνθρωπο, είναι το πιο ένδοξο πράγμα, και όλα τα άλλα μπορεί κανείς να τα εγκαταλείψει —ακόμη και την ίδια του τη ζωή— αλλά οι αναθέσεις από τον Θεό πρέπει να ολοκληρωθούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Τα λόγια του Θεού μ’ έκαναν να καταλάβω το ειδικό νόημα του καθήκοντος. Το καθήκον του ανθρώπου είναι μια ανάθεση που προέρχεται από τον Θεό. Ως δημιουργήματα, πρέπει να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας· είναι ευθύνη μας. Ο Θεός μού έδειξε χάρη, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να εκπαιδευτώ στο πότισμα των νεοφώτιστων. Εγώ, όμως, νοιαζόμουν μόνο για την επιχείρησή μου και ούτε τους πότιζα ούτε τους στήριζα. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές δεν έλαβαν το πότισμα που χρειάζονταν κι έτσι αποσύρθηκαν. Δεν τους έβλαψα έτσι; Δεν πήρα το καθήκον μου στα σοβαρά και ήμουν ανεύθυνη. Είχα προδώσει τον Θεό! Όσο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερη μομφή για τον εαυτό μου και τόσο περισσότερες τύψεις ένιωθα. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμη να μετανοήσω και να κάνω καλά το καθήκον μου. Αργότερα, άρχισα να ποτίζω και να στηρίζω ενεργά τους νεοφώτιστους. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές που είχαν σταματήσει να έρχονται στις συναθροίσεις άρχισαν να έρχονται και πάλι τακτικά. Επιτέλους, άρχισα να νιώθω ηρεμία μέσα μου.

Το 2013, με εξέλεξαν επικεφαλής της εκκλησίας. Ήξερα ότι ο Θεός με εξύψωνε, αλλά ένιωθα πάλι διχασμένη μέσα μου: Όση πίεση κι αν είχα ως επικεφαλής της ομάδας ποτίσματος, πάντα έβρισκα χρόνο για την επιχείρησή μου. Ως επικεφαλής εκκλησίας, θα ήμουν υπεύθυνη για το συνολικό έργο της και δεν θα είχα χρόνο ν’ ασχοληθώ με την επιχείρησή μου. Καθώς θα περνούσε ο καιρός, μήπως οι παλιοί πελάτες μου πήγαιναν αλλού; Έτσι θα ήταν σαν να αποσυρόμουν και να χάριζα στους άλλους την πελατειακή βάση μου, που με τόσο κόπο είχα κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια. Σκέφτηκα ότι, επειδή ακριβώς έβγαζα χρήματα, όλα αυτά τα χρόνια με φρόντιζε ο σύζυγός μου, ενώ οι φίλοι και οι συγγενείς μου ήταν όλο γέλια και χαρές όταν μ’ έβλεπαν. Ποιος θα με είχε σε υπόληψη αν δεν είχα πια καριέρα; Όταν σκεφτόμουν ότι μπορεί να έχανα όλα όσα διαχειριζόμουν με τόσο κόπο, ένιωθα απίστευτα βασανισμένη. Αν, όμως, δεν αποδεχόμουν αυτό το καθήκον, δεν θα είχα ήσυχη τη συνείδησή μου και θα ένιωθα υπόχρεη απέναντι στον Θεό. Τη νύχτα, στριφογύριζα και δεν μ’ έπιανε ύπνος. Σκεφτόμουν την πίστη μου στον Θεό τα τελευταία χρόνια, τα λόγια του Θεού που έτρωγα, έπινα και απολάμβανα κάθε μέρα, και τις πολλές χάρες και ευλογίες του Θεού που είχα απολαύσει. Όταν ήμουν χαμένη μέσα στα εγκόσμια κι ένιωθα έρημη κι αβοήθητη, τα λόγια του Θεού ζέσταναν την καρδιά μου και με οδήγησαν στον οίκο Του. Εκεί, η καρδιά μου βρήκε ένα στήριγμα. Όταν έτρεχα εδώ κι εκεί και ασχολιόμουν μόνο με το πώς να βγάλω χρήματα, νιώθοντας εξαντλημένη σωματικά και ψυχικά, τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να κατανοήσω το καθήκον και την ευθύνη που έπρεπε να εκπληρώσω ως δημιούργημα, και είδα πώς πρέπει να φέρομαι. Όταν επιδίωκα το χρήμα και ήμουν επιπόλαιη στο καθήκον μου, η κρίση και η έκθεση των λόγων του Θεού μ’ έκαναν να δω ότι η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου ήταν προδοσία κατά του Θεού. Τότε, αφυπνίστηκε η απαθής και αδιάλλακτη καρδιά μου. Αυτή ήταν η αγάπη και η σωτηρία του Θεού για μένα. Πώς ήταν δυνατόν να βάλω ξανά την επιχείρησή μου πάνω από το καθήκον μου και να πληγώσω την καρδιά του Θεού; Προσευχήθηκα στον Θεό και Του ζήτησα να μου δώσει πίστη και δύναμη για να κάνω τη σωστή επιλογή.

Το επόμενο πρωί, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Παντοδύναμου Θεού: «Αν τοποθετούσα κάποια χρήματα μπροστά σας αυτήν τη στιγμή και σας έδινα την ελευθερία να διαλέξετε —και αν δεν σας καταδίκαζα για την επιλογή σας— τότε οι περισσότεροι από εσάς θα διάλεγαν τα χρήματα και θα απαρνούνταν την αλήθεια. Οι καλύτεροι από εσάς θα παρατούσαν τα χρήματα και θα διάλεγαν διστακτικά την αλήθεια, ενώ εκείνοι που βρίσκονται στο μεταίχμιο θα άρπαζαν τα χρήματα στο ένα χέρι και την αλήθεια στο άλλο. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα φαινόταν ο πραγματικός σας εαυτός; Αν είχατε να επιλέξετε μεταξύ της αλήθειας και οτιδήποτε στο οποίο είστε αφοσιωμένοι, θα επιλέγατε όλοι μ’ αυτόν τον τρόπο και η στάση σας θα παρέμενε ίδια. Δεν είναι έτσι; Δεν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που έχουν ταλαντευτεί μεταξύ σωστού και λάθους; Σε όλες τις μάχες μεταξύ θετικού και αρνητικού, μαύρου και άσπρου —μεταξύ της οικογένειας και του Θεού, των παιδιών και του Θεού, της αρμονίας και της ρήξης, του πλούτου και της φτώχειας, της θέσης και μιας συνηθισμένης κατάστασης, της υποστήριξης και της απόρριψης και ούτω καθεξής— σίγουρα γνωρίζετε τις επιλογές που έχετε κάνει! Μεταξύ μιας αρμονικής οικογένειας και μιας διασπασμένης, διαλέξατε την πρώτη και το κάνατε χωρίς κανέναν δισταγμό. Μεταξύ του πλούτου και του καθήκοντος, διαλέξατε επίσης το πρώτο, μην έχοντας καν τη θέληση να επιστρέψετε στην ακτή. Μεταξύ πολυτέλειας και φτώχειας, διαλέξατε το πρώτο. Όταν ήταν να επιλέξετε είτε τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άντρες σας είτε Εμένα, διαλέξατε τα πρώτα. Και μεταξύ των αντιλήψεων και της αλήθειας, διαλέξατε και πάλι το πρώτο. Ερχόμενος αντιμέτωπος με κάθε είδους μοχθηρές πράξεις σας, έχω απλώς χάσει την πίστη Μου σ’ εσάς, απλώς μένω έκπληκτος. Οι καρδιές σας, αναπάντεχα, είναι ανίκανες να μαλακώσουν. Το αίμα της καρδιάς που δαπανώ τόσα χρόνια, αναπάντεχα, δεν Μου έχει φέρει τίποτα άλλο, παρά την εγκατάλειψη και την παραίτησή σας, αλλά οι ελπίδες Μου για εσάς αυξάνονται κάθε μέρα που περνάει, διότι η μέρα Μου έχει ήδη αποκαλυφθεί πλήρως ενώπιον όλων. Παρ’ όλα αυτά, τώρα επιδιώκετε ακόμα σκοτεινά και μοχθηρά πράγματα, και αρνείστε να αποκοπείτε από αυτά. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμά σας; Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό προσεκτικά; Αν σας ζητούνταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν τότε η θέση σας; Θα ήταν ακόμη όπως η προηγούμενη; Θα Με ξεπληρώνατε και πάλι με απογοήτευση και επώδυνη θλίψη; Οι καρδιές σας θα εξακολουθούσαν να κατέχουν μόνο ελάχιστη ζεστασιά; Ακόμη δεν θα γνωρίζατε τι να κάνετε για να καθησυχάσετε την καρδιά Μου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον ακριβώς είσαι αφοσιωμένος;). Τα λόγια του Θεού με προβλημάτισαν· ένιωσα τύψεις και αγωνία. Από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό, αγωνιζόμουν και αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στην καριέρα και το καθήκον. Δεν ήθελα να εγκαταλείψω την καριέρα που συντηρούσα με τόσον κόπο, αλλά ούτε και την αλήθεια ήθελα να εγκαταλείψω. Έτσι, όποτε το καθήκον μου επηρέαζε την καριέρα μου, ένιωθα αντίσταση και ήθελα ακόμη και να το αρνηθώ. Μόνο μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού είδα ότι, παρόλο που πίστευα στον Θεό και Τον ακολουθούσα, δεν υπήρχε θέση στην καρδιά μου για τον Θεό· για μένα, πολύτιμη δεν ήταν η αλήθεια ή η σωτηρία του Θεού, αλλά η καριέρα, το χρήμα και η θέση μου. Έτσι δεν πίστευα στον Θεό, αλλά ακολουθούσα τον Σατανά και πρόδιδα τον Θεό. Ο Θεός είναι ένας Θεός που αποστρέφεται το κακό. Ήθελα τη σωτηρία του Θεού, ενώ ταυτόχρονα επιδίωκα το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος και απολάμβανα τη σάρκα· έτσι, όμως, δεν ήταν δυνατόν να με σώσει ο Θεός. Η μοναδική μας ευκαιρία να σωθούμε είναι το γεγονός ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε τις έσχατες ημέρες και εκφράζει την αλήθεια για να σώσει την ανθρωπότητα. Αν συνέχιζα τυφλά να επιδιώκω το χρήμα και να μην επιδιώκω την αλήθεια, αν έχανα αυτήν τη μοναδική ευκαιρία, δεν θα κατέστρεφα την ίδια μου τη ζωή; Θα το μετάνιωνα για την υπόλοιπη ζωή μου! Είχα την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να επιδιώκω την αλήθεια· αυτή ήταν η αγάπη και η χάρη του Θεού, και ευχαριστούσα τον Θεό. Έτρωγα κι έπινα τα λόγια του Θεού, απολάμβανα τη χάρη και την παροχή του Θεού, αλλά δεν μ’ ένοιαζε πώς να κάνω καλά το καθήκον μου. Ήθελα συνέχεια ν’ ασχολούμαι με επιχειρήσεις, να βγάζω λεφτά και να επιδιώκω τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Δεν είχα καθόλου συνείδηση και λογική! Δεν γινόταν να συνεχίσω ν’ ακολουθώ τη σάρκα και να επαναστατώ ενάντια στον Θεό. Ο Θεός περίμενε από μένα να κάνω τη σωστή επιλογή. Έπρεπε να εγκαταλείψω την καριέρα μου για να επικεντρωθώ στην επιδίωξη της αλήθειας· έπρεπε να εκπληρώσω το καθήκον μου. Τότε, παρέδωσα τη διαχείριση ολόκληρης της επιχείρησής μου στους εργαζόμενους στο μαγαζί και άρχισα να αφιερώνω όλο μου τον χρόνο στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Αν και είχα μεγάλο εργασιακό φόρτο κάθε μέρα, ένιωθα ήρεμη μέσα μου. Όταν έβλεπα κάποιους αδελφούς και αδελφές στην εκκλησία που ήταν σαν κι εμένα παλιά —δούλευαν από το πρωί ως το βράδυ, έτρεχαν συνέχεια, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να βγάλουν λεφτά, και ζούσαν μέσα στον πόνο και τη σύγχυση, καθώς τους εξαπατούσε και τους έβλαπτε ο Σατανάς— στηριζόμουν στον Θεό και συναναστρεφόμουν μαζί τους σχετικά με τα λόγια Του. Όταν κατανοούσαν τις προθέσεις του Θεού, κατάφερναν να αποτινάξουν τα δεσμά του χρήματος, να κάνουν ενεργά το καθήκον τους και να επιδιώκουν την αλήθεια. Έτσι, η ζωή τους ήταν πολύ πιο ήρεμη και απελευθερωμένη από πριν. Εκείνη τη στιγμή, εκτίμησα ακόμη περισσότερο τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού να σώσει τους ανθρώπους και συγκινήθηκα βαθιά. Αν ο Θεός δεν εξέφραζε την αλήθεια και δεν έσωζε τους ανθρώπους, όλους μας θα μας εξαπατούσε και θα μας έβλαπτε ο Σατανάς, και δεν θα είχαμε διέξοδο. Ήταν πολύ πιο ουσιαστικό να μπορώ να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία από το να έχω μια επιχείρηση στον κόσμο, επειδή το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι έργο σωτηρίας των ανθρώπων, και είναι ό,τι πιο πολύτιμο και ουσιαστικό. Στο παρελθόν, για χάρη των δικών μου συμφερόντων, ανταγωνιζόμουν τους άλλους για φήμη και κέρδος, και δολοπλοκούσα εναντίον τους στον κόσμο. Είχα γίνει κακόβουλη και δόλια και ζούσα χωρίς να μοιάζω καθόλου με άνθρωπο. Στην εκκλησία μπορούσα πια να κάνω ουσιαστικά πράγματα, να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού, να επιδιώκω την αλήθεια και να αλλάζω τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου ενώ έκανα το καθήκον μου. Ένιωθα ότι μόνο έτσι είχε νόημα να ζω. Ευχαρίστησα τον Θεό με όλη μου την καρδιά.

Μια μέρα, δύο χρόνια αργότερα, είχα μόλις γυρίσει σπίτι όταν ο άντρας μου άρχισε να προσπαθεί επίμονα να με πείσει, λέγοντας: «Δεν θέλεις πια να είσαι αξιοσέβαστο αφεντικό. Τι είναι όλες αυτές οι ανοησίες περί “Θεού”; Εγώ ξέρω ότι το πιο ρεαλιστικό είναι να βγάζεις λεφτά. Όταν έχεις λεφτά, μπορείς να τρως καλά, να παίζεις καλά και να απολαμβάνεις τη ζωή, και οι άλλοι σε έχουν σε εκτίμηση. Ποιος θα σ’ έχει σε εκτίμηση αν δεν έχεις λεφτά; Δεν είσαι στο μαγαζί και οι πωλήσεις έχουν υποδιπλασιαστεί· δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Αν δεν επέμβεις, το μαγαζί θα κλείσει. Παρακολουθείς απαθής ενώ, επί της ουσίας, αποσύρεσαι και χαρίζεις την επιχείρησή μας στους άλλους. Φέρεσαι ανόητα!» Φοβήθηκα μην πέσω πάλι στον πειρασμό του Σατανά, κι έτσι έσπευσα να προσευχηθώ σιωπηλά στον Θεό. Σκέφτηκα ότι ο άπιστος άντρας μου επιδίωκε το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος, και ακολουθούσε τον Σατανά, ενώ εγώ είχα επιλέξει να ακολουθώ τον Θεό και να βαδίζω στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και της σωτηρίας. Μου ζητούσε να εγκαταλείψω το καθήκον μου και να επιστρέψω στο στρατόπεδο του Σατανά. Προσπαθούσε να με βλάψει και να με καταστρέψει. Δεν θα τον άφηνα να με περιορίσει. Βλέποντας ότι δεν άλλαζα γνώμη, φώναξε τη θεία και τον πεθερό μου. Προσπάθησαν όλοι μαζί να με πείσουν: «Δεν είμαστε αντίθετοι στην πίστη σου στον Θεό, αλλά πρέπει να διευθύνεις και την επιχείρησή σου! Ποιος είχε σε εκτίμηση την οικογένειά μας όταν δεν είχαμε χρήματα; Τώρα όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι μάς καλοπιάνουν, επειδή η επιχείρησή μας ευημερεί, έτσι δεν είναι; Ξέρεις πόσοι μας ζηλεύουν και εύχονται να φαλιρίσουμε; Είναι παλιό το μαγαζί μας, με μεγάλη φήμη. Πάρα πολύς κόσμος σ’ επαινεί για τις ικανότητες και τις δεξιότητές σου. Αν δεν φροντίσεις την επιχείρηση, ολόκληρη η οικογένεια θα φτωχύνει και κανείς δεν θα μας έχει σε υπόληψη. Έτσι θέλεις να ζεις;» Σκέφτηκα τις δυσκολίες που είχα αντιμετωπίσει όταν άνοιξα την επιχείρηση και πόσο είχε μεγαλώσει. Δέκα χρόνια έφτυσα αίμα· είχα δυσκολευτεί να φτάσω εκεί που ήμουν. Θα ήμουν κάπως διστακτική αν έπρεπε πραγματικά να την εγκαταλείψω. Συνειδητοποίησα τότε ότι είχα υποκύψει στον πειρασμό του Σατανά και έσπευσα να προσευχηθώ στον Θεό. Σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει παλιότερα: «Παρ’ όλα αυτά, τώρα επιδιώκετε ακόμα σκοτεινά και μοχθηρά πράγματα, και αρνείστε να αποκοπείτε από αυτά. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμά σας; Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό προσεκτικά; Αν σας ζητούνταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν τότε η θέση σας; Θα ήταν ακόμη όπως η προηγούμενη; Θα Με ξεπληρώνατε και πάλι με απογοήτευση και επώδυνη θλίψη; Οι καρδιές σας θα εξακολουθούσαν να κατέχουν μόνο ελάχιστη ζεστασιά; Ακόμη δεν θα γνωρίζατε τι να κάνετε για να καθησυχάσετε την καρδιά Μου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον ακριβώς είσαι αφοσιωμένος;). Οι ερωτήσεις του Θεού με άγγιξαν βαθιά. Από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό, είχα διαβάσει πολλά από τα λόγια του Θεού και είχα κατανοήσει κάποιες αλήθειες. Ήξερα πώς πρέπει να ζουν και να φέρονται οι άνθρωποι. Αν και, τα δύο τελευταία χρόνια, είχα εγκαταλείψει το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος, η γαλήνη και η χαρά που ένιωθα βαθιά μέσα μου δεν μπορούσε να μετρηθεί με τέτοια πράγματα. Είχα την τύχη ν’ ακούσω τη φωνή του Θεού και να αποκτήσω τη σωτηρία Του· δεν γινόταν να ξαναγυρίσω στο στρατόπεδο του Σατανά. Έτσι, τους είπα ήρεμα: «Το σκέφτηκα πολύ καλά πριν εγκαταλείψω την καριέρα μου και επιλέξω να πιστέψω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Το γεγονός ότι ο Θεός εκφράζει την αλήθεια και σώζει τους ανθρώπους τις έσχατες ημέρες, ώστε να γλιτώσουμε από τον Σατανά που μας βλάπτει και να φτάσουμε στη σωτηρία του Θεού, είναι μια μοναδική ευκαιρία. Το μόνο που θέλω να κάνω πια είναι να πιστεύω στον Θεό με όλη μου την καρδιά και να μη ζω άλλο μέσα στον ανταγωνισμό για φήμη και κέρδος. Ελπίζω κι εσείς ν’ αρχίσετε να διαβάζετε περισσότερο τα λόγια του Θεού και να αποδεχθείτε τη σωτηρία Του». Ξαφνιάστηκα όταν, μόλις είπα αυτά τα λόγια, η θεία μου και ο πεθερός μου έκαναν μια χειρονομία άρνησης, κουνώντας το κεφάλι. Ο άντρας μου είπε έξαλλος: «Δεν πρόκειται να πιστέψουμε στον Θεό! Πρέπει να κάνεις μια επιλογή σήμερα. Αν θέλεις να συνεχίσεις να πιστεύεις στον Θεό, τότε να μην ξαναγυρίσεις ποτέ εδώ. Δεν θα έχεις καμία σχέση πια μ’ αυτήν την οικογένεια. Εσύ θα τραβήξεις τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου! Εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας!» Όταν τον είδα να φέρεται τόσο άκαρδα, είπα: «Δεν θέλω τίποτα και είμαι αποφασισμένη να πιστεύω στον Θεό». Μόλις έκανα την επιλογή μου, ο άντρας μου το δέχτηκε και δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί μου.

Αναρωτιόμουν κάποιες φορές: «Όποτε υπήρχε σύγκρουση ανάμεσα στο καθήκον και την επιχείρησή μου, πάντα βρισκόμουν μπροστά σε δίλημμα. Γιατί να μην μπορώ να επιλέξω αταλάντευτα να κάνω το καθήκον μου και να ικανοποιώ τον Θεό; Ποια είναι ακριβώς η πηγή του προβλήματος;» Καθώς αναζητούσα την απάντηση, διάβασα τα λόγια του Θεού που λένε: «Τι χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κρατά τους ανθρώπους αυστηρά στον έλεγχό του; (Τη φήμη και το κέρδος.) Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και κάνοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου είδε το φως. Τελικά, η φήμη και το κέρδος είναι τα μέσα με τα οποία ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τη σκέψη μας, ώστε να σπάμε το κεφάλι μας, να καταπίνουμε τον εξευτελισμό και να κουβαλάμε βαρύ φορτίο καθώς επιδιώκουμε τη φήμη και το κέρδος. Στο τέλος, αποφεύγουμε και προδίδουμε τον Θεό, και ο Σατανάς μάς οδηγεί στην κόλαση. Σκέφτηκα ότι τόσα χρόνια επιδίωκα μόνο τη φήμη και το κέρδος. Μέσα μου ήταν βαθιά ριζωμένα τα δηλητήρια του Σατανά, όπως «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και «Να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους και να φέρνεις τιμή στους προγόνους σου». Από μικρή θαύμαζα τις γυναίκες που ήταν επιχειρηματίες, που ήταν δυνατές. Ήλπιζα ότι μια μέρα θα έκανα όνομα, θα αποκτούσα φήμη και κέρδος. Θεωρούσα ότι η κατεύθυνση και οι στόχοι της ζωής μου ήταν το χρήμα, η φήμη και το κέρδος. Είχα δουλέψει σκληρά όλα αυτά τα χρόνια για να βγάλω λεφτά. Ανταγωνιζόμουν ανοιχτά τους άλλους εμπόρους και, στα κρυφά, δολοπλοκούσαμε ο ένας εναντίον του άλλου, υπονομεύαμε ο ένας τον άλλον και κάναμε υπολογισμούς, προσπαθώντας διαρκώς να ανατρέψουμε ο ένας τον άλλο. Η διάθεσή μου γινόταν όλο και πιο δόλια και κακόβουλη. Παρόλο που είχα εξαντληθεί σωματικά και ψυχικά, δεν μπορούσα να σταματήσω να επιδιώκω τη φήμη και το κέρδος. Η φήμη και το κέρδος, άλλωστε, ήταν η μοναδική ελπίδα της ζωής μου. Αν τα έχανα, η ζωή μου δεν θα είχε πια νόημα. Έτσι, καθώς έβλεπα τις πωλήσεις να πέφτουν, ένιωθα σαν να έχανα τη ζωή μου και ένιωθα τρομοκρατημένη. Επειδή φοβόμουν ότι θα έκλεινε το μαγαζί κι εγώ θα έχανα τον θαυμασμό των άλλων, έκανα το καθήκον μου με αντίσταση και επιπολαιότητα. Κόντεψα, μάλιστα, να χρησιμοποιήσω την επιχείρησή μου ως δικαιολογία για ν’ αποφύγω το καθήκον μου και να ξαναγυρίσω στο στρατόπεδο του Σατανά. Η φήμη και το κέρδος ήταν σαν αλυσίδες που μ’ έδεναν σφιχτά. Έγιναν εμπόδια στην επιδίωξή μου για την αλήθεια και μ’ έκαναν να αναβάλλω την εκτέλεση του καθήκοντός μου και να επαναστατώ ενάντια στον Θεό ξανά και ξανά. Ο Σατανάς χρησιμοποιούσε συγκεκριμένα τη φήμη και το κέρδος για να διαβρώσει και να διαλύσει την αποφασιστικότητά μου να επιδιώκω την αλήθεια, να καταφέρει να σταματήσω να κάνω το καθήκον μου και να με κάνει να χάσω την ευκαιρία μου να σωθώ, μέχρι που στο τέλος θα αντιστεκόμουν στον Θεό και ο Θεός θα μας κατέστρεφε και τους δυο. Πόσο ύπουλα και κακόβουλα είναι τα μέσα που επιστρατεύει ο Σατανάς για να διαφθείρει τους ανθρώπους! Σκέφτηκα όλους τους ανθρώπους που απέκτησαν φήμη και κέρδος, αλλά και πάλι πονούσαν κι ένιωθαν ένα κενό μέσα τους και που, στο τέλος, αυτοκτόνησαν για να ξεφύγουν. Η φήμη και το κέρδος φέρνουν μόνο προσωρινή σαρκική απόλαυση. Δεν μπορούν να γεμίσουν το κενό που έχουν οι άνθρωποι στην καρδιά τους· δεν μπορούν να τους σώσουν ούτε, βέβαια, να τους προσφέρουν έναν όμορφο προορισμό. Αν οι άνθρωποι δεν προσέλθουν ενώπιον του Θεού, αν δεν αποδεχθούν τη σωτηρία Του, τότε, όσο υψηλό γόητρο κι αν έχουν, όσο μεγάλη κι αν είναι η περιουσία τους, τίποτα από όλα αυτά δεν έχει νόημα.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν τη διάθεση του Θεού, όταν καταλάβουν ότι η διάθεση του Θεού είναι αληθινή, ότι είναι πραγματικά άγια και πραγματικά δίκαιη, και όταν μπορέσουν να υμνήσουν την αγιοσύνη και τη δικαιοσύνη Του μέσα απ’ την καρδιά τους, τότε θα γνωρίσουν πραγματικά τον Θεό και θα έχουν κερδίσει την αλήθεια. Μόνο όσοι γνωρίζουν τον Θεό ζουν στο φως. Όταν κανείς γνωρίσει αληθινά τον Θεό, άμεσο αποτέλεσμα είναι να μπορεί να Τον αγαπήσει και να υποταχθεί σε Αυτόν αληθινά. Όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν αληθινά τον Θεό και κατανοούν και κερδίζουν την αλήθεια, η κοσμοθεωρία τους και η οπτική τους για τη ζωή αλλάζουν αληθινά, και μετά απ’ αυτό πραγματοποιείται και πραγματική αλλαγή στη ζωή-διάθεσή τους. Όταν οι άνθρωποι έχουν τους σωστούς στόχους ζωής, όταν μπορούν να επιδιώκουν την αλήθεια και φέρονται σύμφωνα μ’ αυτήν, όταν υποτάσσονται απόλυτα στον Θεό και ζουν σύμφωνα με τα λόγια Του, όταν νιώθουν προσγειωμένοι και φωτισμένοι στα βάθη της καρδιάς τους και η καρδιά τους έχει ξεφύγει από το σκοτάδι, και όταν μπορούν να ζουν απολύτως ελεύθεροι και απελευθερωμένοι ενώπιον του Θεού, τότε μόνο αποκτούν μια αληθινά ανθρώπινη ζωή και μόνο τότε έχουν την αλήθεια και έχουν ανθρώπινη φύση. Επιπλέον, όλες οι αλήθειες που έχεις κατανοήσει και κερδίσει προέρχονται από τα λόγια του Θεού και από τον ίδιο τον Θεό. Μόνο όταν κερδίσεις την έγκριση του Ύψιστου Θεού, του Δημιουργού, και Εκείνος πει πως είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα, καθώς και ότι βιώνεις ανθρώπινη ομοιότητα, θα αποκτήσει η ζωή σου το περισσότερο νόημα. Το να σε εγκρίνει ο Θεός σημαίνει πως έχεις κερδίσει την αλήθεια και πως είσαι κάποιος που έχει την αλήθεια και ανθρώπινη φύση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι η ζωή έχει αξία και νόημα μόνο όταν μπορεί κανείς να επιδιώκει την αλήθεια και να γνωρίσει τον Θεό, να αλλάζει τη διάθεσή του, να μην τον βλάπτει πια ο Σατανάς και να μπορεί να λατρεύει ελεύθερα τον Θεό. Αυτήν τη ζωή ο Θεός την επιδοκιμάζει και την ευλογεί. Σήμερα, εμφανίζονται συχνά επιδημίες και κάθε είδους συμφορές. Οι άπιστοι ζουν σε κατάσταση πανικού και ανησυχίας, νιώθοντας ότι το μέλλον είναι ζοφερό. Όταν εκδηλώνονται επιδημίες και συμφορές, απελπίζονται και νιώθουν παγιδευμένοι. Όμως οι πιστοί σαν κι εμάς τρώνε και πίνουν κάθε μέρα τα λόγια του Θεού. Με τη διαφώτιση και την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, μπορούμε να κατανοήσουμε και να διακρίνουμε τους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο, καθώς και τη μοχθηρή ουσία του· μπορούμε να απορρίψουμε τον Σατανά και να ακολουθήσουμε τον Θεό. Έχουμε αληθινή γαλήνη και χαρά στην καρδιά μας, κάνουμε ενεργά τα καθήκοντά μας και επιδιώκουμε την αλήθεια κάθε μέρα, καθώς διακηρύσσουμε τα λόγια του Θεού, καταθέτουμε μαρτυρία στο έργο Του και ζούμε υπό τη φροντίδα και την προστασία Του. Έτσι απολαμβάνουμε τη μεγαλύτερη ευλογία, πράγμα που δεν ανταλλάσσεται με κανένα υλικό αγαθό. Βίωσα περισσότερο το γεγονός ότι στη ζωή υπάρχουν μόνο δύο μονοπάτια: Στο ένα, ακολουθούμε τον Σατανά, επιδιώκουμε χρήμα, θέση, φήμη και κέρδος, και ικανοποιούμε τη σάρκα· βαδίζουμε στο μονοπάτι της καταστροφής. Στο άλλο, ακολουθούμε τον Θεό, επιδιώκουμε την αλήθεια, κάνουμε καλά το καθήκον μας και αποτινάσσουμε τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας· βαδίζουμε στο μονοπάτι της σωτηρίας. Δεν υπάρχει απολύτως κανένα ενδιάμεσο μονοπάτι. Ο χρόνος τελειώνει και οι μεγάλες καταστροφές ήδη μας απειλούν. Υπάρχουν ακόμη πολλές αλήθειες που δεν κατανοώ. Το σημαντικότερο τώρα είναι να εκτιμώ την κάθε μέρα, να επιδιώκω ειλικρινά την αλήθεια, να κάνω καλά το καθήκον μου και να βιώνω μια αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα.

Τώρα πια, περνώ όλο μου τον χρόνο κάνοντας το καθήκον μου στην εκκλησία, και τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού με τους αδελφούς και τις αδελφές. Η καρδιά μου είναι γεμάτη καλοσύνη και χαρά. Κάποιες φορές, συναντάω δυσκολίες όταν κάνω το καθήκον μου και αποκαλύπτω διεφθαρμένες διαθέσεις. Όμως με τη διαφώτιση και την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, και τη συναναστροφή και τη βοήθεια των αδελφών, έχω αποκτήσει κάποια κατανόηση των διεφθαρμένων διαθέσεών μου και επιδιώκω να τις αλλάξω. Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο ουσιαστικό. Παρόλο που εγκατέλειψα την καριέρα μου, κατάφερα να καταλάβω κάποιες αλήθειες και να ζω με λίγη ανθρώπινη ομοιότητα. Είμαι εξαιρετικά ευγνώμων στον Θεό. Δεν θα μετανιώσω ποτέ γι’ αυτή μου την απόφαση!