Από της Μαρσέλα, Φιλιππίνες

Είμαι επικεφαλής μιας ομάδας ποτίσματος στην εκκλησία. Επειδή κάθε μέρα εντάσσονται στην εκκλησία νεοφώτιστοι, ο επιβλέπων μάς ζήτησε να αναφέρουμε έγκαιρα πώς συναθροίζονται οι νεοφώτιστοι. Μια μέρα, την ώρα που έγραφα την αναφορά, διαπίστωσα ότι δεν είχε οριστεί καμία συνάθροιση για μερικούς νεοφώτιστους. Σοκαρίστηκα και σκέφτηκα: «Πώς είναι δυνατόν να μου διέφυγε αυτό;» Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχα κάνει ένα τόσο στοιχειώδες λάθος. Έκανα τα καθήκοντά μου πολύ προσεκτικά κάθε μέρα. Πώς ήταν δυνατόν να έχει προκύψει ένα τέτοιο ζήτημα; Παλιότερα, ο επιβλέπων με αξιολόγησε λέγοντας ότι ήμουν υπεύθυνη, ότι είχα αίσθηση του φορτίου στα καθήκοντά μου και ότι έκανα το έργο μου με προσοχή στη λεπτομέρεια. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση, είχα κάνει ένα πάρα πολύ στοιχειώδες λάθος. Αναρωτήθηκα: «Αν γράψω την αλήθεια γι’ αυτό το θέμα, δεν θα πέσω στα μάτια του; Επιπλέον, είμαι η επικεφαλής της ομάδας, και καθημερινά υπενθυμίζω στους αδελφούς και τις αδελφές μου να είναι προσεκτικοί στα καθήκοντά τους. Σήμερα, όμως, είμαι εγώ η απρόσεκτη. Δεν θα σκεφτούν ότι λέω απλώς συνθήματα κι ότι παπαγαλίζω λόγια και δόγματα;» Καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα και σκεφτόμουν συνέχεια τι έπρεπε να κάνω. Αφού σκέφτηκα για λίγο, αποφάσισα ότι δεν έπρεπε με τίποτα να μάθει κανείς κάτι. Έτσι, στην αναφορά μου προς τον επιβλέποντα, έγραψα ότι είχα ειδοποιήσει αυτούς τους νεοφώτιστους, αλλά μου είπαν ότι δεν είχαν καλή σύνδεση στο διαδίκτυο και ότι δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στη συνάθροιση εκείνη τη μέρα. Μόλις το έγραψα αυτό, σκέφτηκα: «Εντάξει με τον επιβλέποντα. Τι θα γίνει, όμως, αν η αδελφή που ποτίζει αυτούς τους νεοφώτιστους τους ρωτήσει για τον αληθινό λόγο που δεν παρευρέθηκαν στη συνάθροιση, και αναφέρει ύστερα την αλήθεια στον επιβλέποντα; Δεν θα φανερωθεί έτσι το ψέμα μου; Αν ο επιβλέπων μάθει ότι είπα ψέματα και ότι προσπάθησα να τον εξαπατήσω, τι θα σκεφτεί για μένα; Τι θα σκεφτούν οι αδελφοί και οι αδελφές μου για μένα; Δεν θα θεωρήσουν ότι είμαι εντελώς δόλια που έκανα κάτι τόσο ποταπό και επαίσχυντο; Η φήμη μου θα καταστραφεί. Πώς μπορώ να χειριστώ αυτό το θέμα χωρίς να αφήσω καμία εκκρεμότητα; Αν δεν μιλήσει η αδελφή που ποτίζει τους νεοφώτιστους στον επιβλέποντα, δεν θα μαθευτεί τίποτα». Έτσι, έσπευσα να βρω την αδελφή και της εξήγησα την κατάσταση με ειλικρίνεια, κι είπε ότι θα μπορούσαμε να το κανονίσουμε για την επόμενη μέρα. Έχοντας περάσει όλη τη νύχτα δουλεύοντας, όταν το άκουσα αυτό, αναστέναξα από ανακούφιση. Αργότερα, όμως, ένιωσα πραγματικά ανήσυχα και σκέφτηκα: «Είναι ξεκάθαρο πως δεν κανόνισα τίποτα και είπα ότι οι νεοφώτιστοι δεν πήγαν στη συνάθροιση. Δεν είναι προφανές ότι προσπαθούσα να εξαπατήσω τους άλλους; Αν παραδεχτώ, όμως, το λάθος μου στον επιβλέποντα, θα χάσω την καλή εντύπωση που έχει για μένα». Για μια στιγμή, βρέθηκα σε μια δίνη συναισθημάτων και δεν ήξερα τι να κάνω. Προσευχήθηκα λοιπόν αμέσως στον Θεό: «Θεέ μου, νιώθω πολύ άσχημα τώρα. Ξέρω ότι προσπάθησα να εξαπατήσω κι Εσένα και τον επιβλέποντα, αλλά αλήθεια δεν έχω το κουράγιο να του παραδεχτώ το λάθος μου, καθώς φοβάμαι ότι αν το κάνω αυτό, θα χαλάσω την καλή εικόνα που έχουν για μένα. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με, ώστε να διδαχτώ κάτι από όλο αυτό και να κάνω πράξη την αλήθεια».

Μετά την προσευχή μου, έψαξα χωρία από τα λόγια του Θεού σχετικά με την κατάστασή μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Στην καθημερινότητά τους, οι άνθρωποι λένε συχνά ανούσια πράγματα, ψέματα, πράγματα που φανερώνουν αμάθεια, που είναι ανόητα και αμυντικά. Τα περισσότερα από αυτά τα πράγματα λέγονται λόγω ματαιοδοξίας και περηφάνιας, για να ικανοποιήσουν το εγώ τους. Το να λέει κανείς τέτοια ψέματα αποτελεί αποκάλυψη διεφθαρμένων διαθέσεων. Αν διορθώσεις αυτά τα διεφθαρμένα στοιχεία, η καρδιά σου θα εξαγνιστεί και σταδιακά θα γίνεις πιο αγνός και πιο ειλικρινής. Στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι ξέρουν γιατί λένε ψέματα. Το ότι προσπαθούν να ανταγωνιστούν τους άλλους και να παρουσιαστούν ως κάτι που δεν είναι γίνεται καθαρά για χάρη του προσωπικού κέρδους, για τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια, και για τη φήμη και τη θέση. Όμως τα ψέματά τους αποκαλύπτονται και φανερώνονται στο τέλος από τους άλλους κι έτσι καταλήγουν να ρεζιλεύονται, να χάνουν την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους. Όλα αυτά προκαλούνται από τα πολλά ψέματα. Τα ψέματά σου είναι υπερβολικά πολλά. Κάθε λέξη που λες είναι νοθευμένη και ψευδής. Ούτε μια λέξη δεν μπορεί να θεωρηθεί αληθινή ή έντιμη. Παρότι όταν λες ψέματα νιώθεις ότι αποφεύγεις το να γίνεις ρεζίλι, βαθιά μέσα σου νιώθεις ντροπιασμένος. Η συνείδησή σου σε επιπλήττει και μέσα σου νιώθεις περιφρόνηση και απαξίωση για τον εαυτό σου, και σκέφτεσαι: “Γιατί ζω μια τόσο αξιολύπητη ζωή; Τόσο δύσκολο είναι να λες την αλήθεια; Θα πρέπει να καταφεύγω στα ψέματα για χάρη της περηφάνιας μου; Γιατί είναι τόσο εξαντλητική η ζωή μου;” Δεν χρειάζεται να ζεις μια τόσο εξαντλητική ζωή. Αν μπορείς να κάνεις πράξη το να είσαι ένας έντιμος άνθρωπος, θα μπορείς να ζεις μια χαλαρή, ελεύθερη κι απελευθερωμένη ζωή. Ωστόσο, εσύ έχεις επιλέξει το μονοπάτι της διατήρησης της υπερηφάνειας και της ματαιοδοξίας σου λέγοντας ψέματα. Ωστόσο, εσύ έχεις επιλέξει το μονοπάτι της διατήρησης της υπερηφάνειας και της ματαιοδοξίας σου λέγοντας ψέματα. Κατά συνέπεια, ζεις μια εξαντλητική και δυστυχισμένη ζωή. Όλο αυτό το προκαλείς εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Μπορεί κανείς να διατηρεί την υπερηφάνειά του λέγοντας ψέματα, αλλά τι είναι αυτή η υπερηφάνεια; Είναι απλώς ένα κούφιο πράγμα και είναι εντελώς άχρηστο. Το να λέει κανείς ψέματα σημαίνει ότι προδίδει την ακεραιότητα και την αξιοπρέπειά του. Κάνει τους ανθρώπους να χάνουν την ακεραιότητά τους και να χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Ο Θεός το βρίσκει αυτό δυσάρεστο και απεχθές. Αξίζει τον κόπο όλο αυτό; Όχι. Είναι το σωστό μονοπάτι; (Όχι, δεν είναι.) Οι άνθρωποι που λένε συχνά ψέματα ζουν σύμφωνα με τις σατανικές διαθέσεις τους. Ζουν υπό τη δύναμη του Σατανά. Δεν ζουν στο φως ούτε στην παρουσία του Θεού. Εσύ σκέφτεσαι συνεχώς πώς να πεις ψέματα κι αφού τα πεις, αναγκάζεσαι να σκεφτείς πώς θα τα καλύψεις. Και όταν δεν συγκαλύψεις το ψέμα αρκετά καλά, θα αποκαλυφθεί, και θα πρέπει να στύψεις το μυαλό σου για να σκαρώσεις κι άλλα ψέματα για να το μπαλώσεις. Δεν είναι κουραστικό να ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο; Είναι υπερβολικά εξαντλητικό. Και αξίζει τον κόπο; Όχι, πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο. Να στύβεις το μυαλό σου για να πεις ψέματα και μετά να τα καλύπτεις, κι όλα αυτά για την περηφάνια, τη ματαιοδοξία και τη θέση· μα τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τελικά, στοχάζεσαι και λες μέσα σου: “Ποιο είναι το νόημα; Είναι πολύ εξαντλητικό να λες ψέματα και να πρέπει να τα καλύψεις. Δεν έχει νόημα να φέρομαι με αυτόν τον τρόπο. Θα ήταν πιο εύκολο να γινόμουν απλώς ένας έντιμος άνθρωπος”. Θέλεις να γίνεις έντιμος άνθρωπος, αλλά δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την περηφάνια, τη ματαιοδοξία και τα προσωπικά σου συμφέροντα. Μπορείς μόνο να καταφύγεις στο να λες ψέματα, χρησιμοποιώντας αναλήθειες για να διατηρήσεις αυτά τα πράγματα. Αν είσαι κάποιος που αγαπά την αλήθεια, θα είσαι σε θέση να υπομείνεις διάφορα είδη ταλαιπωρίας προκειμένου να κάνεις πράξη την αλήθεια. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσεις τη φήμη και τη θέση σου, και ότι θα υπομείνεις την ταπείνωση και τον χλευασμό από τους άλλους, δεν θα σε πειράξει και θα σκέφτεσαι ότι εφόσον είσαι σε θέση να κάνεις πράξη την αλήθεια και να ικανοποιήσεις τον Θεό, αυτό είναι αρκετό. Όσοι αγαπούν την αλήθεια επιλέγουν να την κάνουν πράξη και να είναι ειλικρινείς άνθρωποι. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι και το έχει ευλογήσει ο Θεός. Αν ένας άνθρωπος δεν αγαπά την αλήθεια, τι επιλέγει; Επιλέγει να χρησιμοποιεί ψέματα για να διατηρήσει τη φήμη, τη θέση, την αξιοπρέπεια και μια επίφαση ακεραιότητας. Προτιμά να είναι δόλιος άνθρωπος και να τον αποστρέφεται και να τον απορρίπτει ο Θεός, παρά να κάνει πράξη την αλήθεια. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που αποστρέφονται την αλήθεια και απορρίπτουν τον Θεό. Επιλέγουν τη δική τους φήμη και θέση· θέλουν να είναι δόλιοι άνθρωποι. Δεν νοιάζονται για το αν ο Θεός είναι ευχαριστημένος ή αν θα τους σώσει. Μπορούν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι να σωθούν από τον Θεό; Σίγουρα όχι, επειδή έχουν επιλέξει το λάθος μονοπάτι. Μπορούν να ζουν μόνο λέγοντας ψέματα και εξαπατώντας· μπορούν να περνούν μόνο οδυνηρές μέρες λέγοντας ψέματα και συγκαλύπτοντάς τα και στύβοντας καθημερινά το μυαλό τους για να δικαιολογηθούν. Αν νομίζεις ότι τα ψέματα μπορούν να διατηρήσουν τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια που επιθυμείς, κάνεις τεράστιο λάθος. Στην πραγματικότητα, λέγοντας ψέματα, όχι μόνο δεν διατηρείς τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου, καθώς και την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά σου, αλλά το χειρότερο είναι ότι χάνεις την ευκαιρία να κάνεις πράξη την αλήθεια και να είσαι ειλικρινής άνθρωπος. Ακόμη κι αν καταφέρεις να διατηρήσεις τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου εκείνη τη στιγμή, έχεις εγκαταλείψει την αλήθεια και έχεις προδώσει τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι έχεις χάσει εντελώς την ευκαιρία σου να σε σώσει Εκείνος και να σε οδηγήσει στην τελείωση, πράγμα που αποτελεί τη μεγαλύτερη απώλεια και μια αιώνια μεταμέλεια. Όσοι είναι δόλιοι δεν θα το δουν ποτέ αυτό καθαρά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι δόλιοι άνθρωποι μιλούν και ενεργούν με σκοπό να προστατεύσουν τη δική τους ματαιοδοξία και υπερηφάνεια και τα δικά τους συμφέροντα. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν αρέσει αυτό στον Θεό, αλλά εξακολουθούν να στύβουν το μυαλό τους για να βρουν ψέματα να πουν, να καλύψουν τους εαυτούς τους και να εξαπατήσουν. Μπορεί να φαίνεται ότι προστατεύουν την υπερηφάνεια και τη ματαιοδοξία τους, αλλά χάνουν την ευκαιρία να κάνουν πράξη την αλήθεια και, αν δεν μετανοήσουν, ο Θεός τελικά θα τους αποκλείσει και θα χάσουν μια για πάντα την ευκαιρία να τους σώσει. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, έμεινα άναυδη. Η συμπεριφορά μου ήταν ακριβώς όπως οι καταστάσεις που εξέθετε ο Θεός! Μόλις διαπίστωσα ότι για αρκετούς νεοφώτιστους δεν είχαν οριστεί συναθροίσεις, ανησύχησα για το τι θα σκεφτόταν για μένα ο επιβλέπων όταν το μάθαινε, και αν θα χάλαγε η γνώμη του για μένα. Ανησυχούσα επίσης ότι, αν το μάθαιναν οι αδελφοί και οι αδελφές, θα έλεγαν ότι ενώ τους υπενθύμιζα συνέχεια να είναι πιο επιμελείς στα καθήκοντά τους, εγώ είχα κάνει ένα τόσο στοιχειώδες λάθος στα δικά μου καθήκοντα. Φοβήθηκα μήπως πιστέψουν ότι είμαι ένα άτομο χωρίς πραγματικότητες που απλώς παπαγαλίζει λόγια και δόγματα. Για να προστατεύσω την καλή εικόνα που είχαν οι άλλοι για μένα, είπα ψέματα ότι έφταιγε η κακή σύνδεση στο διαδίκτυο που οι νεοφώτιστοι δεν είχαν παρευρεθεί στη συνάθροιση. Ανησυχούσα, επίσης, ότι η αδελφή που πότιζε τους νεοφώτιστους θα μάθαινε τι είχε συμβεί πραγματικά και θα το ανέφερε έπειτα στον επιβλέποντα, εκθέτοντας έτσι τις ασυνέπειες στα λεγόμενά μου. Γι’ αυτό, έτρεξα στην αδελφή που έκανε το πότισμα για να της εξηγήσω πρώτη εγώ την κατάσταση. Για να προστατεύσω τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια μου, έστυψα το μυαλό μου για να βρω ψέμα να πω και προσπάθησα μετά να καλύψω το ψέμα μου. Ήξερα πολύ καλά ότι πήγαινα ενάντια στην πρόθεση του Θεού και είχα ενοχές, αλλά και πάλι δεν έκανα πράξη την αλήθεια. Ήμουν δέσμια της διεφθαρμένης μου διάθεσης και ένιωθα πόνο και εξάντληση. Έχασα και την αξιοπρέπεια μου ως άνθρωπος και την ακεραιότητά μου. Νόμιζα ότι έκανα τα πάντα για να μην αφήσω εκκρεμότητες, αλλά στην πραγματικότητα, ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα πάντα. Έδινα παράσταση σαν παλιάτσος. Όση περισσότερη αυτοκριτική έκανα, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι αυτό που είχα κάνει ήταν αηδιαστικό, ποταπό και άθλιο, κι ότι οι πράξεις μου είχαν προκαλέσει την απέχθεια του Θεού. Ταυτόχρονα, είχα ένα ανεξήγητο αίσθημα άγχους και φόβου, λες και βρισκόμουν πραγματικά σε κίνδυνο. Όπως λέει κι ο Θεός: «Αν νομίζεις ότι τα ψέματα μπορούν να διατηρήσουν τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνεια που επιθυμείς, κάνεις τεράστιο λάθος. Στην πραγματικότητα, λέγοντας ψέματα, όχι μόνο δεν διατηρείς τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου, καθώς και την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά σου, αλλά το χειρότερο είναι ότι χάνεις την ευκαιρία να κάνεις πράξη την αλήθεια και να είσαι ειλικρινής άνθρωπος. Ακόμη κι αν καταφέρεις να διατηρήσεις τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά σου εκείνη τη στιγμή, έχεις εγκαταλείψει την αλήθεια και έχεις προδώσει τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι έχεις χάσει εντελώς την ευκαιρία σου να σε σώσει Εκείνος και να σε οδηγήσει στην τελείωση, πράγμα που αποτελεί τη μεγαλύτερη απώλεια και μια αιώνια μεταμέλεια». Μπορεί με τα ψέματα να προστάτευσα τη ματαιοδοξία και την υπερηφάνειά μου στα μάτια των άλλων, και να διατήρησα την καλή εντύπωση που είχαν οι άνθρωποι για μένα, έχασα, όμως, την ευκαιρία να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι έντιμος άνθρωπος, και διέπραξα μια παράβαση ενώπιον του Θεού που δεν θα σβηστεί ποτέ. Αργότερα, αναρωτήθηκα: «Γιατί λέω συνέχεια ψέματα; Ποια είναι η βασική αιτία που το κάνω αυτό;»

Μια μέρα, κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Σ’ αυτήν την κοινωνία, οι αρχές των ανθρώπων για την αντιμετώπιση του κόσμου, οι μέθοδοί τους για τη ζωή και την ύπαρξη, ακόμη και οι στάσεις και οι αντιλήψεις τους απέναντι στη θρησκεία και την πίστη, καθώς και οι διάφορες αντιλήψεις και απόψεις τους απέναντι στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, αναπόφευκτα έχουν όλα διαμορφωθεί από την οικογένεια». «Όταν οι πρεσβύτεροι της οικογένειάς σου σου λένε συχνά ότι “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”, το κάνουν για να δίνεις σημασία στο να δίνεις καλή εντύπωση στους άλλους, να ζεις ευυπόληπτα και να αποφεύγεις να κάνεις πράγματα που σε ντροπιάζουν. Καθοδηγεί, λοιπόν, αυτό το ρητό τους ανθρώπους θετικά ή αρνητικά; Μπορεί να σε οδηγήσει στην αλήθεια; Μπορεί να σε οδηγήσει στην κατανόηση της αλήθειας; (Όχι, δεν μπορεί να το κάνει.) Ασφαλώς και δεν μπορεί! Αυτό που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους είναι να είναι ειλικρινείς. Όταν έχεις κάνει κάποια παράβαση, κάποιο λάθος ή κάτι που επαναστατεί ενάντια στον Θεό και πηγαίνει κόντρα στην αλήθεια, πρέπει να κάνεις αυτοκριτική, να καταλάβεις το λάθος σου και να αναλύσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου· μόνο έτσι μπορείς να μετανοήσεις αληθινά και, στη συνέχεια, να ενεργήσεις σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Τι είδους νοοτροπία πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι για να ασκηθούν στο να είναι ειλικρινείς; Υπάρχει κάποια σύγκρουση ανάμεσα στην απαιτούμενη νοοτροπία και την άποψη που εκφράζεται από το ρητό: “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”; (Ναι.) Ποια είναι η σύγκρουση; Το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του” λέει στους ανθρώπους να δίνουν σημασία στο να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να κάνουν περισσότερα πράγματα για να δίνουν καλή εντύπωση στους άλλους —και όχι να κάνουν πράγματα που είναι κακά ή ατιμωτικά, εκθέτοντας την άσχημη πλευρά τους— καθώς και να αποφεύγουν να ζουν μια ζωή που δεν είναι αξιοσέβαστη ή αξιοπρεπής. Για χάρη της υπερηφάνειάς του, για χάρη του να δίνει καλή εντύπωση, κάποιος δεν μπορεί να μιλά για τον εαυτό του ως εντελώς άχρηστο, πόσο μάλλον να λέει στους άλλους για τη σκοτεινή πλευρά του και τις επονείδιστες πτυχές του, επειδή πρέπει να ζει μια αξιοσέβαστη και αξιοπρεπή ζωή, και για να έχει αξιοπρέπεια χρειάζεται υπερηφάνεια, και για να έχει υπερηφάνεια χρειάζεται να προσποιείται και να ωραιοποιεί τον εαυτό του. Δεν συγκρούεται αυτό με το να είναι κανείς ειλικρινής άνθρωπος; (Ναι.) Όταν είσαι ειλικρινής άνθρωπος, έχεις ήδη απαρνηθεί το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως το δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”. Αν θέλεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος, μη δίνεις σημασία στην εικόνα σου· η εικόνα ενός ανθρώπου δεν αξίζει δεκάρα. Παρουσία της αλήθειας, πρέπει κανείς να εκθέτει τον εαυτό του, όχι να προσποιείται ή να δημιουργεί μια βιτρίνα. Πρέπει να αποκαλύπτει κανείς στον Θεό τις αληθινές σκέψεις του, τα λάθη που έχει κάνει, τις πτυχές που παραβιάζουν τις αλήθεια-αρχές και καθετί παρόμοιο. Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα αποκαλύπτει και στους αδελφούς και τις αδελφές του. Δεν ζει κανείς για χάρη της περηφάνιας του, αλλά αντίθετα, ζει για να είναι ειλικρινής άνθρωπος, ζει για να επιδιώκει την αλήθεια, ζει για να είναι ένα αληθινό δημιουργημένο ον και να ικανοποιεί τον Θεό, καθώς και για να σωθεί. Αλλά όταν δεν κατανοείς αυτήν την αλήθεια και δεν κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, οι διαμορφωτικές επιρροές της οικογένειάς σου τείνουν να κυριαρχούν στην καρδιά σου. Έτσι, όταν κάνεις κάτι λάθος, το συγκαλύπτεις και προσποιείσαι, σκεπτόμενος: “Δεν μπορώ να το πω σε κανέναν αυτό, ούτε θα επιτρέψω σε οποιονδήποτε το ξέρει να το πει και στους άλλους. Αν κάποιος από εσάς το πει σε κάποιον, δεν θα του χαριστώ. Η υπερηφάνειά μου έρχεται πρώτη. Ο άνθρωπος ζει μονάχα για την υπερηφάνειά του, η οποία είναι σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο. Όποιος δεν έχει υπερηφάνεια, χάνει όλη την αξιοπρέπειά του. Επομένως, δεν μπορείς να λες την αλήθεια, πρέπει να προσποιείσαι, πρέπει να συγκαλύπτεις τα πράγματα, διαφορετικά δεν θα έχεις πλέον υπερηφάνεια ή αξιοπρέπεια και η ζωή σου θα είναι άχρηστη. Αν κανείς δεν σε σέβεται, τότε είσαι εντελώς άχρηστος, ένα σκουπίδι που δεν αξίζει τίποτα”. Είναι δυνατόν να καταφέρεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος αν ασκείσαι έτσι; Είναι δυνατόν να φανερώσεις ό,τι κρύβεις μέσα σου και να αναλύσεις τον εαυτό σου; (Όχι, δεν είναι.) Προφανώς, μ’ αυτόν τον τρόπο τηρείς το ρητό “Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του”· ένα ρητό που έχει διαμορφώσει μέσα σου η οικογένειά σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ότι τελικά ζούσα σύμφωνα με το σατανικό δηλητήριο «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του». Αυτό το ρητό κατηύθυνε τον τρόπο με τον οποίο ενεργούσα και φερόμουν. Από μικρή, έμαθα από την οικογένειά μου το εξής: «Στη ζωή σου, πρέπει να δίνεις προσοχή στη φήμη σου, ώστε να σε εκτιμούν οι άλλοι και να σχηματίζουν καλή εντύπωση για σένα. Αν αποκτήσεις κακό όνομα, θα ντροπιάσεις και τους γονείς σου». Όταν ξεκίνησα το σχολείο, οι δάσκαλοι μας δίδασκαν: «Για να ζήσεις μια αξιόλογη ζωή, πρέπει να κερδίσεις τον έπαινο των άλλων». Εγώ επηρεάστηκα απ’ αυτές τις παράλογες ιδέες και σε ό,τι έκανα έδινα μεγάλη προσοχή στην εικόνα που έδειχνα στους γύρω μου. Αφότου βρήκα τον Θεό και ανέλαβα τα καθήκοντά μου στην εκκλησία, εξακολούθησα να εστιάζω πολύ στην εικόνα που είχαν οι άλλοι για μένα, και έκανα το καθήκον μου κάθε μέρα με προσοχή, ενώ φοβόμουν ότι αν έκανα κάποια στιγμή κάποιο λάθος, θα δημιουργούσα προβλήματα, και θα χαλούσε η καλή εντύπωση που είχαν οι αδελφοί και οι αδελφές για μένα. Το παραμικρό πρόβλημα με έκανε να νιώθω ότι βρίσκομαι σε θανάσιμο κίνδυνο, και η καρδιά μου γέμιζε με άγχος που με παρέλυε. Για να διατηρήσω την καλή μου εικόνα, δεν τόλμησα να παραδεχτώ τα λάθη μου στον επιβλέποντα, οπότε κατέφυγα σε τεχνάσματα και προσπάθησα να τον εξαπατήσω, και είπα ψέματα για το τι είχε συμβεί με τις συναθροίσεις των νεοφώτιστων. Ζώντας σύμφωνα με αυτά τα σατανικά δηλητήρια, έγινα πραγματικά διεστραμμένη και δόλια, και για να διατηρήσω την υπερηφάνεια και τη θέση μου, έχασα τις βασικές αρχές των ανθρώπων. Η ζωή μου είχε γίνει τιποτένια και ανάξια! Προσπαθούσα να είμαι ένα έντιμο άτομο, μα όταν αυτό ερχόταν σε σύγκρουση με τον σατανικό νόμο «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του», δεν μπορούσα να κάνω πράξη την αλήθεια ή να σταθώ στο πλευρό της. Πώς θα μπορούσα να σωθώ αν συνέχιζα έτσι; Συνειδητοποίησα τις σοβαρές συνέπειες που έχει το να ζω σύμφωνα με σατανικά δηλητήρια, και μετάνιωσα βαθύτατα που δεν έκανα πράξη την αλήθεια, κι έτσι αναζήτησα ένα μονοπάτι άσκησης στα λόγια του Θεού.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Για να είσαι ειλικρινής, πρέπει πρώτα να ξεσκεπάσεις την καρδιά σου ώστε να δουν όλοι τι υπάρχει μέσα της, να δουν κάθε σου σκέψη και να αντικρίσουν το αληθινό σου πρόσωπο. Δεν πρέπει να προσπαθείς να μεταμφιεστείς ή να καλυφθείς. Τότε μόνο θα σε εμπιστεύονται οι άλλοι και θα σε θεωρούν ειλικρινή. Αυτή είναι η πλέον θεμελιώδης άσκηση, καθώς και προϋπόθεση για να είναι κανείς ειλικρινής. Αν προσποιείσαι πάντα, αν υποκρίνεσαι πάντα ότι έχεις αγιοσύνη, ανωτερότητα, μεγαλείο και υψηλό χαρακτήρα, κρύβοντας τη διαφθορά και τα ελαττώματά σου από τους άλλους, παρουσιάζοντάς τους μια ψεύτικη εικόνα και κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι είσαι ακέραιος, σπουδαίος, κάποιος που θυσιάζει τον εαυτό του, δίκαιος και ανιδιοτελής —δεν υπάρχει δολιότητα και εξαπάτηση σ’ αυτό; Δεν θα μπορέσουν οι άνθρωποι να σε διακρίνουν καθαρά με τον καιρό; Επομένως, μην είσαι υποκριτής και μην προσποιείσαι. Αντ’ αυτού, να είσαι απλός και ανοιχτός, και να μάθεις να φανερώνεις τον εαυτό σου —να ανοίγεις την καρδιά σου για να τη δουν οι άλλοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η πιο θεμελιώδης άσκηση του να είναι κανείς ειλικρινής). «Όποια προβλήματα κι αν συναντήσεις, πρέπει να αναζητάς την αλήθεια για να τα λύσεις, δεν πρέπει επ’ ουδενί να υποκρίνεσαι ούτε να παρουσιάζεις μια ψεύτικη εικόνα στους άλλους. Είτε πρόκειται για τις ελλείψεις σου, είτε για τις ανεπάρκειές σου, είτε για α ελαττώματά σου ή τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, πρέπει να ανοίγεσαι και να συναναστρέφεσαι για όλα αυτά τα πράγματα. Μην τα κρατάς κρυφά. Το να μάθεις πώς να ανοίγεσαι είναι το πρώτο βήμα προς τη ζωή-είσοδο και είναι το πρώτο εμπόδιο, το πιο δύσκολο να ξεπεραστεί. Μόλις ξεπεράσεις αυτό το εμπόδιο, θα είναι εύκολο να εισέλθεις στην αλήθεια. Τι θα σημαίνει όταν κάνεις αυτό το βήμα; Θα σημαίνει ότι ανοίγεις την καρδιά σου, και φανερώνεις και κάθε κομμάτι του εαυτού σου ανοίγεσαι ως προς αυτό —είτε καλό είτε κακό, είτε θετικό είτε αρνητικό— και ρίχνεις φως σ’ αυτό για να το δουν οι άλλοι άνθρωποι και για να το δει ο Θεός, χωρίς να κρύβεις ούτε να αποκρύπτεις τίποτα από τον Θεό, χωρίς να χρησιμοποιείς προσωπεία, δόλο ή απάτη απέναντι στον Θεό, και ομοίως όντας ειλικρινής απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα ζεις στο φως· όχι μόνο θα σε εξετάζει σχολαστικά ο Θεός, αλλά και οι άλλοι άνθρωποι θα βλέπουν ότι στις πράξεις σου υπάρχουν αρχές και διαφάνεια. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μεθόδους για να προστατεύσεις την υπόληψη, την εικόνα και τη θέση σου, ούτε χρειάζεται να αποκρύπτεις ή να συγκαλύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να επιδίδεσαι σ’ αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, η ζωή σου θα γίνει πολύ χαλαρή, απαλλαγμένη από περιορισμούς και πόνο, και θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι για να μην είμαι δόλια και να μην εξαπατώ, πρέπει να ασκούμαι ως έντιμος άνθρωπος σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, και πρέπει να ανοίγω την καρδιά μου και να συναναστρέφομαι με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, για να λέω αυτό που έχω πραγματικά στο μυαλό μου. Ανεξάρτητα από τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου, τα λάθη που κάνω στο καθήκον μου, ή τα ελαττώματα και τις ελλείψεις που έχω, πρέπει να μάθω να ανοίγομαι και να ξεσκεπάζομαι, ώστε να επιτρέπω στους αδελφούς και τις αδελφές να δουν ότι, όπως κι αυτοί, έχω κι εγώ πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις και δεν είμαι καλύτερή τους. Μόνο αν είμαι ανοιχτή και ειλικρινής μπορεί η καρδιά μου να νιώσει γαλήνη και ηρεμία. Έχοντας αυτό κατά νου, θέλησα να μιλήσω ανοιχτά στους αδελφούς και τις αδελφές μου για την κατάστασή μου. Όταν, όμως, σκέφτηκα να πω την αλήθεια, αγχώθηκα πολύ. Φοβήθηκα ότι ο επιβλέπων θα με κλάδευε και ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μου θα με περιφρονούσαν. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό μέσα από την καρδιά μου, και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει ώστε να ασκηθώ σύμφωνα με τα λόγια Του και να είμαι έντιμη. Αφού προσευχήθηκα, βρήκα το κίνητρο και το κουράγιο να στείλω ένα μήνυμα στον επιβλέποντα, και του είπα ότι έγραψα ψέματα στην αναφορά μου για τις συναθροίσεις των νεοφώτιστων. Αφού διάβασε το μήνυμά μου, ο επιβλέπων με ρώτησε απλώς γιατί το έκανα αυτό και δεν είπε τίποτε άλλο. Αργότερα, σε μια συνάθροιση, πήρα αφορμή από τα λόγια του Θεού περί έντιμων ανθρώπων, κι ανοίχτηκα και συναναστράφηκα με τους αδελφούς και τις αδελφές. Μίλησα για το ότι είπα ψέματα και εξαπάτησα για να καλύψω τα λάθη μου, και μοιράστηκα τις σκέψεις και την κατανόησή μου πάνω σε αυτό το θέμα, ώστε να δουν την εμπειρία μου σαν μια προειδοποίηση. Αφού τα μοιράστηκα όλα αυτά, έφυγε τελικά το βαρύ φορτίο από μέσα μου, κι αμέσως η καρδιά μου ησύχασε.

Μετά από αυτήν την εμπειρία, άρχισα να σκέφτομαι: «Γιατί όταν οι άλλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα ή αποκλίσεις στα καθήκοντά τους, μπορούν και τα χειρίζονται σωστά, αλλά όταν αντιμετωπίζω προβλήματα εγώ, η καρδιά μου γεμίζει με έγνοιες; Γιατί δεν μπορεί να ηρεμήσει η καρδιά μου; Πέρα από το ότι θέλω να έχουν οι άλλοι καλή εντύπωση για μένα, πού αλλού μπορεί να είναι το πρόβλημα;» Μια μέρα, κατά τη διάρκεια της πνευματικής μου άσκησης, έτυχε να βρω μια απομαγνητοφώνηση για ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας με τίτλο «Γιατί είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε λάθη;» Υπήρχε εκεί ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που με βοήθησε πολύ. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πώς θα πρέπει να ασκείσαι για να είσαι συνηθισμένος και κανονικός άνθρωπος; Πώς μπορείς να το κάνεις; […] Πρώτον, μη δίνεις στον εαυτό σου τίτλο που σε δεσμεύει, λέγοντας: “Είμαι ο επικεφαλής, είμαι ο επικεφαλής της ομάδας, είμαι ο επόπτης, ξέρω τη δουλειά καλύτερα απ’ όλους, καταλαβαίνω τις δεξιότητες περισσότερο απ’ όλους”. Μην παρασύρεσαι από τον τίτλο που έδωσες εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Μόλις γίνει αυτό, θα σε δέσει χειροπόδαρα και θα επηρεάζει τα λόγια σου και τις πράξεις σου. Θα επηρεάσει, επίσης, και την κανονική σου σκέψη και κρίση. Πρέπει να απαλλαγείς απ’ τους περιορισμούς αυτής της κατάστασης. Κατέβα, πρώτα πρώτα, απ’ αυτόν τον επίσημο τίτλο και τη θέση, και κάτσε εκεί που πρέπει να κάτσει ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Εάν το κάνεις, τότε θα αποκτήσεις κάπως κανονική νοοτροπία. Πρέπει, επίσης, να παραδεχτείς και να πεις: “Δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό ούτε το καταλαβαίνω. Θα πρέπει να κάνω κάποια έρευνα και να το μελετήσω” ή “Εφόσον δεν το έχω βιώσει ποτέ αυτό, δεν ξέρω τι να κάνω”. Όταν μπορέσεις να πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι και να μιλήσεις με ειλικρίνεια, αυτό δείχνει ότι έχεις κανονική λογική. Θα δείξεις στους άλλους τον πραγματικό σου εαυτό, κι έτσι θα αποκτήσουν κανονική άποψη για σένα και δεν θα χρειάζεται να υποκρίνεσαι ούτε θα πιέζεσαι, με αποτέλεσμα να μπορείς να επικοινωνείς κανονικά με τους άλλους. Είναι εύκολη και άνετη μια τέτοια ζωή· όποιος κουράζεται απ’ τη ζωή το έχει προκαλέσει μόνος του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, είδα καθαρά τα δικά μου προβλήματα. Στην αρχή, όταν μου δόθηκε το καθήκον της επικεφαλής ομάδας, δεν είχα τη στάση που έπρεπε, και πήρα προσωπικά τον τίτλο αυτόν. Διαπίστωσα ότι ο τίτλος αυτός πλαισίωνε όλα όσα έλεγα ή έκανα. Νόμιζα ότι από τη στιγμή που έγινα επικεφαλής ομάδας, οι επαγγελματικές μου δεξιότητες και οι εργασιακές μου ικανότητες έπρεπε να είναι καλύτερες από εκείνες των άλλων αδελφών, και ότι η συμπεριφορά μου έπρεπε να είναι καλύτερη από τη δική τους. Είχα υιοθετήσει αυτές τις παράλογες απόψεις και δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να κάνει λάθη ή αποκλίσεις στο καθήκον μου, επειδή φοβόμουν ότι θα σκεφτούν οι άλλοι αρνητικά για μένα. Κουβαλούσα ένα πολύ βαρύ φορτίο στο καθήκον μου, και αυτός ο τρόπος ζωής ήταν πολύ κουραστικός και επώδυνος. Ο λόγος για όλα αυτά ήταν ότι δεν καταλάβαινα την αλήθεια και δεν έβλεπα τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Στην πραγματικότητα, πίσω από το γεγονός ότι η εκκλησία είχε κανονίσει να κάνω το καθήκον της επικεφαλής ομάδας ήταν η χάρη του Θεού και η ευκαιρία να εκπαιδευτώ για να αναπληρώσω τις ελλείψεις μου. Παρόλο που ήμουν επικεφαλής ομάδας, οι αδελφοί και οι αδελφές μου πετύχαιναν μερικές φορές καλύτερα αποτελέσματα από εμένα στο πότισμα. Εγώ, όμως, εξακολουθούσα να πιστεύω ότι, ως επικεφαλής ομάδας, έπρεπε να είμαι καλύτερη από τους άλλους και ότι δεν γινόταν να κάνω λάθη. Αυτό ήταν πραγματικά αλαζονικό και παράλογο! Είμαι απλώς ένας διεφθαρμένος άνθρωπος, και ήταν φυσιολογικό να έχω αποκλίσεις ή να αποκαλύπτω διεφθαρμένες διαθέσεις στο καθήκον μου. Πρέπει να το αντιμετωπίζω σωστά αυτό, και να ανοίγομαι και να ξεσκεπάζομαι μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου, και πρέπει να συνοψίζω τα προβλήματα από τις αποκλίσεις και τα λάθη, και να κάνω αυτοκριτική. Μόνο τότε θα μπορούσα να κάνω καλύτερα το καθήκον μου.

Λίγες μέρες αργότερα, ο επιβλέπων μού έστειλε ένα μήνυμα. Το μήνυμα έλεγε ότι ένας νεοφώτιστος είχε παρευρεθεί σε μια συνάθροιση, ενώ εγώ είχα αναφέρει ότι δεν είχε πάει. Μου ζήτησε να είμαι πιο προσεκτική όταν παρακολουθώ τις συναθροίσεις των νέων πιστών και να ελέγχω τις αναφορές μου. Όταν διάβασα το μήνυμα, η καρδιά μου σταμάτησε, και σκέφτηκα: «Την έλεγξα την αναφορά. Πώς μπόρεσα να κάνω τέτοιο λάθος;» Άνοιξα αμέσως το έγγραφο. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα ότι είχα να ασχοληθώ και με άλλα επείγοντα θέματα, κι είχα ρίξει μια βιαστική ματιά και πράγματι δεν είχα ελέγξει προσεκτικά τις πληροφορίες. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνω λάθος στην αναφορά μου για την κατάσταση των συναθροίσεων των νεοφώτιστων. Στη βραδινή συνάθροιση, θέλησα να μοιραστώ το λάθος μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ώστε να μάθουν από αυτό. Ένιωσα, όμως, διχασμένη και σκέφτηκα: «Αν οι αδελφοί και οι αδελφές μάθουν ότι έκανα κι άλλο λάθος, δεν θα σκεφτούν ότι είμαι απλώς επιπόλαιη στο καθήκον μου; Δεν θα αναρωτηθούν τι μου συμβαίνει τελευταία και δεν θα προβληματιστούν για τον λόγο που κάνω συνέχεια λάθη; Τι θα σκεφτούν, άραγε, για μένα; Δεν θα σκεφτούν ότι έχω κάποιο πρόβλημα;» Για μια στιγμή, ένιωσα μέσα μου μπερδεμένη. Συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την κατάστασή μου. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει ώστε να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι ειλικρινής. Διάβασα μετά τα λόγια του Θεού: «Αν θέλεις να είσαι ειλικρινής άνθρωπος, μη δίνεις σημασία στην εικόνα σου· η εικόνα ενός ανθρώπου δεν αξίζει δεκάρα. Παρουσία της αλήθειας, πρέπει κανείς να εκθέτει τον εαυτό του, όχι να προσποιείται ή να δημιουργεί μια βιτρίνα. Πρέπει να αποκαλύπτει κανείς στον Θεό τις αληθινές σκέψεις του, τα λάθη που έχει κάνει, τις πτυχές που παραβιάζουν τις αλήθεια-αρχές και καθετί παρόμοιο. Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα αποκαλύπτει και στους αδελφούς και τις αδελφές του. Δεν ζει κανείς για χάρη της περηφάνιας του, αλλά αντίθετα, ζει για να είναι ειλικρινής άνθρωπος, ζει για να επιδιώκει την αλήθεια, ζει για να είναι ένα αληθινό δημιουργημένο ον και να ικανοποιεί τον Θεό, καθώς και για να σωθεί» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να σκεφτώ καθαρά και μου έδωσαν το κίνητρο να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι έντιμος άνθρωπος. Ήθελα να παραδεχτώ τα λάθη μου στους αδελφούς και τις αδελφές μου, και παρότι μπορεί να ερχόμουν σε κάπως δύσκολη θέση, θα ασκούμουν ως έντιμος άνθρωπος σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, θα βίωνα μια ανθρώπινη ομοιότητα και θα ένιωθα πνευματικά απελευθερωμένη και ελεύθερη. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό μέσα από την καρδιά μου, και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει ώστε να ασκηθώ σύμφωνα με τα λόγια Του, και αποφάσισα ότι όπως κι αν με έβλεπαν οι άλλοι, εγώ ήθελα μόνο να ικανοποιήσω τον Θεό. Στη βραδινή συνάθροιση, είπα στους αδελφούς και τις αδελφές μου για τα λάθη που είχα κάνει στο καθήκον μου λόγω της απροσεξίας μου, και τους παρότρυνα να μην κάνουν τα ίδια στοιχειώδη λάθη που έκανα εγώ. Αφού τους μίλησα, ηρέμησα και ένιωσα απελευθερωμένη.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, καθώς συνέχισα να κάνω το καθήκον μου, έπαψα πια να ανησυχώ για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι για μένα και αντιμετώπιζα τα λάθη μου με μεγαλύτερη ηρεμία. Κάθε μέρα, προσπαθώ να κάνω αυτό που πρέπει και να βλέπω τα πράγματα με σοβαρότητα, και όταν προκύπτουν προβλήματα στο καθήκον μου, αν προκαλούνται από τη διεφθαρμένη μου διάθεση, προσέρχομαι ενώπιον του Θεού για να κάνω αυτοκριτική, και αναζητώ την αλήθεια για να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Αν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για το λάθος μου, κοιτώ τα προηγούμενα λάθη που έχω κάνει στο καθήκον μου για να συνοψίσω την απόκλιση και να τη διορθώσω την επόμενη φορά. Ευχαριστώ τον Θεό για την καθοδήγησή Του! Όταν ασκούμαι μ’ αυτόν τον τρόπο, γεύομαι τη χαρά να κάνω πράξη την αλήθεια και να είμαι έντιμη.