Από της Λου Νινγκ, Κίνα

Τον Ιούνιο του 2022, έγιναν πολλές συλλήψεις στην εκκλησία μας από το ΚΚΚ. Στενοχωριόμουν πολύ κάθε φορά που μάθαινα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές γύρω μου συλλαμβάνονταν ο ένας μετά τον άλλο. Ταυτόχρονα, ανησυχούσα και για τη δική μου ασφάλεια και σκεφτόμουν: «Είχα επαφές με αρκετούς αδελφούς και αδελφές που έχουν συλληφθεί. Είχα κάνει καθήκοντα κι είχα βρεθεί στο ίδιο αμάξι με μερικούς από αυτούς. Αν κοιτάξουν τις κάμερες οι αστυνομικοί, αποκλείεται να μην εμπλακώ κι εγώ. Έχω λύκο, και τα πόδια μου είναι πρησμένα. Αν με συλλάβουν και με βασανίσουν οι αστυνομικοί, αποκλείεται να αντέξει το σώμα μου. Επιπλέον, δεν θα μπορώ να φάω ή να κοιμηθώ καλά στη φυλακή. Η υγεία μου είναι ούτως ή άλλως πολύ κακή. Ακόμα κι αν δεν με χτυπήσουν μέχρι θανάτου οι αστυνομικοί, θα πεθάνω άρρωστη στη φυλακή. Αν πεθάνω, θα χάσω την ευκαιρία μου να σωθώ». Φοβήθηκα μέσα μου όταν το σκέφτηκα αυτό. Μια μέρα, πήγα να στείλω μια επιστολή σε μια επικεφαλής, την αδελφή Ζάο Γιαν. Είχε πει πως είχε παρατηρήσει κάποιον να την ακολουθεί κάθε φορά που έβγαινε έξω. Έκανε μετά κύκλους κι επέστρεφε σπίτι μόνο όταν έβλεπε ότι την είχε χάσει. Όταν το άκουσα αυτό, αγχώθηκα λίγο. Σκέφτηκα μέσα μου: «Της παραδίδω επιστολές δύο ή τρεις φορές τη μέρα. Αν την παρακολουθούν, δεν θα μπλέξω κι εγώ;» Θέλησα να κρυφτώ και να σταματήσω να παραδίδω επιστολές. Σκέφτηκα, όμως, μετά ότι το περιβάλλον ήταν τόσο αντίξοο, που οι επικεφαλής δεν μπορούσαν να κάνουν το έργο τους. Πολλές εργασίες έπρεπε να γίνουν μέσω επιστολών. Αν δεν παραδίδονταν οι επιστολές εγκαίρως στους επικεφαλής, το έργο θα καθυστερούσε. Τα σκέφτηκα όλα αυτά και αποφάσισα ότι έπρεπε απλώς να βρω κουράγιο και να συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου. Πέρα από την αποστολή και παράδοση επιστολών, πότιζα και τους νέους πιστούς. Μια φορά, μια αδελφή που είχε συλληφθεί πήγε σε μια συνάθροιση για νέους πιστούς. Δεδομένου ότι δεν είχαμε βρει κατάλληλη οικογένεια να τη φιλοξενήσει και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε τις συναθροίσεις των νέων πιστών, εξετάσαμε το θέμα συνολικά και αποφασίσαμε ότι μπορούσαμε να συνεχίσουμε να κάνουμε εκεί τις συναθροίσεις, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουμε τον νου μας. Συνεχίσαμε να κάνουμε τις συναθροίσεις εκεί. Εγώ, ωστόσο, φοβόμουν μήπως μάθει η αστυνομία πού συναθροιζόμαστε και έρθουν και μας συλλάβουν. Στις συναθροίσεις, δεν μπορούσα να ηρεμήσω καθόλου. Εκείνη την περίοδο, μερικοί νέοι πιστοί ήταν πολύ απασχολημένοι με τη δουλειά τους, και μερικούς άλλους τους παίδευαν οι οικογένειές τους. Εγώ δεν συλλογιζόμουν πώς να συναναστραφώ για να επιλύσω τις καταστάσεις των νέων πιστών. Πήγαινα στις συναθροίσεις και η παρουσία μου ήταν απλώς τυπική. Σταδιακά, όλοι αυτοί σταμάτησαν να έρχονται τακτικά στις συναθροίσεις. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη και αναζήτησα την αλήθεια για να επιλύσω τα προβλήματά μου.

Σε μια πνευματική μου άσκηση, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Όταν ξεκινώ επίσημα το έργο Μου, όλοι οι άνθρωποι κινούνται όπως κινούμαι Εγώ, ώστε οι άνθρωποι στο σύμπαν να απασχολούνται μαζί μ’ Εμένα, ολόκληρο το σύμπαν να βρίσκεται σε κατάσταση “αγαλλίασης” και ο άνθρωπος να ωθείται προς τα εμπρός από Μένα. Κατά συνέπεια, ακόμα και ο ίδιος ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας ρίχνεται σε μια κατάσταση αταξίας και μπερδεμένης αβεβαιότητας από Μένα, και υπηρετεί το έργο Μου και, παρά την απροθυμία του, δεν μπορεί να ακολουθήσει τις επιθυμίες του και δεν έχει άλλη επιλογή από το να Με αφήσει να τα ενορχηστρώνω όπως θέλω. Σε όλα τα σχέδιά Μου, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας είναι το αντιθετικό στοιχείο Μου, ο εχθρός Μου, αλλά ταυτόχρονα κι ο υπηρέτης Μου· ως εκ τούτου, δεν έχω ποτέ χαλαρώσει τις “απαιτήσεις” Μου απ’ αυτόν. Επομένως, το τελικό στάδιο του έργου της ενσάρκωσής Μου ολοκληρώνεται στον οίκο του. Αυτό συντείνει περισσότερο στο να Μου παρέχει σωστά υπηρεσίες ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, και μέσω αυτού θα τον κατακτήσω και θα ολοκληρώσω το σχέδιό Μου. Καθώς εργάζομαι, όλοι οι άγγελοι ξεκινούν την αποφασιστική μάχη μαζί Μου και είναι αποφασισμένοι να ικανοποιήσουν τις προθέσεις Μου στο τελικό στάδιο, ώστε οι άνθρωποι στη γη να παραδοθούν ενώπιόν Μου σαν τους αγγέλους και να μην επιθυμούν καθόλου να αντιτεθούν σ’ Εμένα, και να μην κάνουν τίποτα που να Με προδίδει. Αυτή είναι η δυναμική του έργου Μου στο σύμπαν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 29). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας είναι αντικείμενο υπηρεσίας του έργου του Θεού. Ο Θεός χρησιμοποιεί τις διώξεις του μεγάλου κόκκινου δράκοντα για να αποκαλύψει τα διάφορα είδη των ανθρώπων. Θα αποκαλυφθεί ποιος είναι ήρα και ποιος σιτάρι. Οι άνθρωποι που πιστεύουν πραγματικά στον Θεό και έχουν γνήσια πίστη στον Θεό επιμένουν να κάνουν το καθήκον τους όποιο κι αν είναι το περιβάλλον που αντιμετωπίζουν ή όσο επικίνδυνο κι αν είναι το περιβάλλον αυτό. Οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν πραγματικά στον Θεό είναι δειλοί και υποχωρούν όταν έρχονται αντιμέτωποι με συλλήψεις και διώξεις. Είδα ότι όταν βρέθηκα κι εγώ σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον, δείλιασα και φοβήθηκα τόσο που δεν ήθελα καν να κάνω το καθήκον μου κι ήθελα να κρύβομαι συνέχεια. Νοιαζόμουν μόνο για τη δική μου ασφάλεια. Δεν λάμβανα καθόλου υπόψη το έργο της εκκλησίας. Ήμουν και επιπόλαιη με το πότισμα των νέων πιστών. Δεν πρόδιδα τον Θεό με τη συμπεριφορά μου; Αν συνέχιζα έτσι, δεν θα ήμουν ένα ζιζάνιο, που θα έπρεπε να ξεριζωθεί;

Διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ανεξάρτητα από το πόσο “τεράστια δύναμη” έχει ο Σατανάς, πόσο θρασύς και φιλόδοξος είναι, πόσο μεγάλη είναι η ικανότητά του να προκαλεί ζημιά, πόσο ευρύ φάσμα έχουν οι ικανότητές του να διαφθείρει και να δελεάζει τον άνθρωπο, πόσο έξυπνα είναι τα τεχνάσματα και οι μηχανορραφίες με τα οποία εκφοβίζει τον άνθρωπο, ή πόσο ποικίλες είναι οι μορφές της ύπαρξής του, δεν μπόρεσε ποτέ να δημιουργήσει ούτε ένα ζωντανό ον, να θεσπίσει νόμους ή κανόνες για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων, ή να κυβερνήσει ή να έχει την κυριαρχία πάνω σε οποιοδήποτε αντικείμενο, είτε έμψυχο είτε άψυχο. Μέσα στο σύμπαν και το στερέωμα, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή πράγμα που να δημιουργήθηκε από αυτόν ή που να υπάρχει χάρη σ’ αυτόν· δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή πράγμα που να βρίσκεται υπό την κυριαρχία του ή να κυβερνάται από αυτόν. Απεναντίας, όχι μόνο πρέπει να υπάρχει υπό το κράτος του Θεού, αλλά πρέπει επίσης να υπακούει σε όλες τις προσταγές και τις εντολές του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί να αγγίξει εύκολα ούτε μια σταγόνα νερό ή έναν κόκκο άμμου πάνω στη γη· χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί καν να πειράξει τα μυρμήγκια πάνω στη γη, πόσο μάλλον το ανθρώπινο γένος, που δημιουργήθηκε από τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι κάθε πράγμα και κάθε γεγονός βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Όσο ανεξέλεγκτος κι αν είναι ο Σατανάς, δεν τολμάει να κάνει τίποτα εκούσια από μόνος του, χωρίς την έγκριση του Θεού. Σκέφτηκα όσα βίωσε ο Ιώβ. Όταν ο Σατανάς έβαλε στοίχημα με τον Θεό, ο Θεός δεν επέτρεψε στον Σατανά να πάρει τη ζωή του Ιώβ, κι ο Σατανάς δεν τόλμησε. Ενεργεί μόνο μέσα στα πλαίσια που του επιτρέπει ο Θεός και δεν τολμάει να τα ξεπεράσει ούτε στο ελάχιστο. Είδα ότι δεν είχα κατανοήσει την κυριαρχία του Θεού. Νόμιζα ότι δεν θα με συλλάμβαναν αν κρυβόμουν στο σπίτι, κι ότι θα κινδύνευα να συλληφθώ αν εργαζόμουν έξω. Τις μέρες που είχα να παραδώσω πολλές επιστολές ή να ποτίσω νέους πιστούς, ένιωθα μέσα μου να αντιστέκομαι. Ένιωθα ότι κάνοντας το καθήκον μου κινδύνευα να με παρακολουθήσει και να με συλλάβει η αστυνομία. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι μπορεί να περνούσα κάτω από κάθε είδους κάμερες παρακολούθησης κάθε μέρα, μα οι αστυνομικοί δεν θα μπορούσαν να με συλλάβουν χωρίς την άδεια του Θεού. Σκέφτηκα την εμπειρία μιας αδελφής. Η αστυνομία την είχε σταματήσει σε ένα σημείο ελέγχου και ήταν έτοιμοι να τη συλλάβουν. Φαινόταν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γλιτώσει, εκείνη, όμως, ξεγλίστρησε μπροστά από τα μάτια τους. Πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, αλλά δεν είχα κατανοήσει στ’ αλήθεια την παντοδυναμία, την κυριαρχία και την εξουσία του Θεού. Μόλις βρέθηκα μέσα σ’ ένα επικίνδυνο περιβάλλον, θέλησα να το αποφύγω και να κρυφτώ για να προστατεύσω τον εαυτό μου, σαν χελώνα που κρύβεται στο καβούκι της. Είχα ελάχιστη πίστη στον Θεό! Συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού και η κατάστασή μου βελτιώθηκε κάπως. Όταν ξαναπήγα να παραδώσω επιστολές, δεν φοβόμουν τόσο. Ήθελα απλώς να παραδώσω τις επιστολές όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε να μην καθυστερήσει το έργο της εκκλησίας. Όταν πήγαινα να ποτίσω νέους πιστούς και ένιωθα να δειλιάζω, προσευχόμουν στον Θεό και Του ζητούσα να φυλάξει την καρδιά μου για να ηρεμήσει. Μέσα μου, εστίαζα στα λόγια του Θεού και τα συλλογιζόμουν και τα συνδύαζα στη συναναστροφή μου με τα προβλήματα των νέων πιστών. Όλοι οι νέοι πιστοί έλεγαν ότι κέρδιζαν πράγματα από τις συναθροίσεις και έρχονταν στις συναθροίσεις ξανά τακτικά.

Αργότερα, έκανα αυτοκριτική. Γιατί σκεφτόμουν συνέχεια τη δική μου ασφάλεια μόλις βρισκόμουν σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον; Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Είναι δυνατόν, μέσα στο περιβάλλον της ηπειρωτικής Κίνας, να αποφύγει κανείς να πάρει το παραμικρό ρίσκο και να είναι σίγουρος πως δεν πρόκειται να συμβεί τίποτε κακό όσο κάνει το καθήκον του; Ούτε καν ο πιο προσεκτικός άνθρωπος δεν μπορεί να το εγγυηθεί αυτό. Είναι απαραίτητο, όμως, να είναι κανείς προσεκτικός. Αν είναι κανείς από πριν καλά προετοιμασμένος, αυτό θα βελτιώσει λίγο την κατάσταση και μπορεί να βοηθήσει να μειωθούν στο ελάχιστο οι απώλειες σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Αν δεν γίνει καμία προετοιμασία, τότε οι απώλειες θα είναι σημαντικές. Μπορείς να διακρίνεις ξεκάθαρα τη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο καταστάσεις; Άρα, είτε πρόκειται για συναθροίσεις είτε για την εκτέλεση οποιουδήποτε καθήκοντος, είναι προτιμότερο να είναι κανείς προσεκτικός και πρέπει οπωσδήποτε να λάβει κάποια προληπτικά μέτρα. Ένας αφοσιωμένος άνθρωπος μπορεί να σκεφτεί λίγο πιο σφαιρικά και σχολαστικά όταν εκτελεί το καθήκον του. Θέλει να ρυθμίσει αυτά τα πράγματα όσο καλύτερα μπορεί, ώστε σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, να υπάρξουν οι λιγότερες δυνατές απώλειες. Πιστεύει ότι πρέπει να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα. Κάποιος που δεν έχει αφοσίωση δεν λαμβάνει υπόψη του αυτά τα πράγματα. Θεωρεί πως όλα αυτά δεν έχουν σημασία και δεν τα βλέπει ως δική του ευθύνη ή ως καθήκον. Όταν κάτι στραβώσει, δεν κατηγορεί καθόλου τον εαυτό του. Αυτό εκδηλώνει ότι δεν έχει αφοσίωση. Οι αντίχριστοι δεν δείχνουν καμία αφοσίωση απέναντι στον Θεό. Όταν τους ανατεθεί κάποιο έργο, το αποδέχονται με μεγάλη χαρά και κάνουν κάποιες όμορφες δηλώσεις. Μόλις, όμως, εμφανιστεί κίνδυνος, φεύγουν πιο γρήγορα απ’ όλους· είναι οι πρώτοι που το βάζουν στα πόδια, οι πρώτοι που το σκάνε. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι εγωιστές και ποταποί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν έχουν καθόλου αίσθημα ευθύνης ούτε αφοσίωση. Όταν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, μόνο πώς να φύγουν και πώς να κρυφτούν ξέρουν· το μόνο που σκέφτονται είναι να προστατέψουν τον εαυτό τους, ενώ ποτέ δεν σκέφτονται τις ευθύνες ή τα καθήκοντά τους. Οι αντίχριστοι φανερώνουν σε κάθε περίσταση την εγωιστική και ποταπή φύση τους για χάρη της προσωπικής τους ασφάλειας. Δεν βάζουν σε προτεραιότητα ούτε το έργο του οίκου του Θεού ούτε τα δικά τους καθήκοντα, πόσο μάλλον βάζουν σε προτεραιότητα τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αντίθετα, ως προτεραιότητα έχουν τη δική τους ασφάλεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Τα λόγια του Θεού εκθέτουν ότι οι αντίχριστοι είναι ιδιαίτερα εγωιστές και ποταποί. Ανεξάρτητα από το τι έχουν να αντιμετωπίσουν, νοιάζονται μόνο για το προσωπικό τους όφελος. Ειδικότερα, όταν βρίσκονται σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον, με την παραμικρή ένδειξη κινδύνου, κοιτούν πρώτα απ’ όλα την προσωπική τους ασφάλεια. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου αν θα ζημιωθεί το έργο της εκκλησίας. Είδα ότι η διάθεση που είχα αποκαλύψει ήταν ίδια μ’ εκείνη ενός αντίχριστου. Πολλοί αδελφοί και αδελφές μου είχαν συλληφθεί και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα εγώ ήταν ότι είχα επαφές με αυτούς τους ανθρώπους, οπότε κινδύνευε πιθανότατα και η δική μου ασφάλεια. Όταν οι επικεφαλής μού ανέθεσαν την παράδοση επιστολών, φοβήθηκα ότι θα συλληφθώ και θα ξυλοκοπηθώ μέχρι θανάτου από την αστυνομία κι ότι θα χάσω την καλή μου έκβαση ή τον καλό μου προορισμό. Ένιωσα ότι έθετα τον εαυτό μου σε θανάσιμο κίνδυνο κάνοντας αυτό το καθήκον. Ήταν πολύ μεγάλο το ρίσκο. Θέλησα, λοιπόν, να απορρίψω αυτό το καθήκον. Αργότερα, έδειχνα ότι είχα υποταχθεί, αλλά πίεζα τον εαυτό μου να κάνω το καθήκον μου. Μόλις εμφανιζόταν ο παραμικρός κίνδυνος, δείλιαζα και φοβόμουν, και ήθελα να πάω να κρυφτώ. Γνώριζα καλά ότι το πότισμα των νέων πιστών ήταν μέρος του καθήκοντός μου. Αλλά επειδή ήμουν δειλή και φοβόμουν, δεν μπορούσα να ηρεμήσω μέσα μου και να συναθροιστώ με τους νέους πιστούς. Έτσι, δεν επιλύονταν τα προβλήματα των νέων πιστών κι εκείνοι ζούσαν μέσα στην αρνητικότητα, απρόθυμοι να παραβρεθούν στις συναθροίσεις. Σε κάθε ευκαιρία, σκεφτόμουν τη δική μου ασφάλεια και πώς θα προστατεύσω τον εαυτό μου. Δεν ασχολούμουν με το έργο της εκκλησίας και τη ζωή-είσοδο των αδελφών μου. Δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή! Μετάνιωσα από τα βάθη της καρδιάς μου. Ήμουν πρόθυμη να ξεχάσω το προσωπικό μου όφελος και να εκπληρώσω το καθήκον μου είτε με συλλάμβαναν είτε όχι. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα την καρδιά μου πολύ πιο ήρεμη.

Αργότερα, μάθαινα συνέχεια νέα για συλλήψεις αδελφών κι αγχώθηκα ξανά. Ένας από τους αδελφούς που είχαν συλληφθεί γνώριζε αρκετά από τα μέρη όπου συναθροιζόμασταν. Τον είχα πάει σε μια συνάθροιση λίγες μέρες πριν και δεν ήξερα αν με είχαν δει ή αν με είχαν παρακολουθήσει. Ένιωθα ότι μπορεί να με συλλάβουν από στιγμή σε στιγμή. Αν με συλλάμβαναν, ακόμα κι αν δεν με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου, θα πέθαινα άρρωστη στη φυλακή. Όσο το σκεφτόμουν αυτό, φοβόμουν όλο και περισσότερο και ήθελα να κρυφτώ ξανά. Τότε, όμως, σκέφτηκα κάτι άλλο: «Τι θα απογίνει το έργο εδώ χωρίς εμένα; Δεν πρέπει να φερθώ εγωιστικά και ποταπά σαν αντίχριστος. Δεν μπορώ να αγνοήσω το έργο της εκκλησίας για να προστατεύσω τον εαυτό μου». Μπορεί να φαινόταν ότι έκανα το καθήκον μου, αλλά ακόμα δείλιαζα και φοβόμουν μέσα μου. Μια φορά, σε μια πνευματική μου άσκηση, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Στην ηπειρωτική Κίνα, όλοι οι εκλεκτοί του Θεού έχουν βιώσει την καταπίεση και τις συλλήψεις του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ενώ έχουν βιώσει και κάποιους πειρασμούς. Όσες φορές κι αν έχουν υπάρξει αδύναμοι ή έχουν αποτύχει, όλοι όσοι μπορούν να επιδιώκουν την αλήθεια έχουν αυξήσει σταδιακά το ανάστημά τους και έχουν αποκτήσει ζωή-είσοδο. Αν έρθουν ξανά αντιμέτωποι με τα περιβάλλοντα και τους πειρασμούς που βίωσαν στο παρελθόν, θα έχουν λίγη πίστη. Αν μία μέρα η εμπειρία τους τους φέρει στο σημείο να μη φοβούνται τον θάνατο και μπορέσουν να δουν καθαρά ότι η ζωή και ο θάνατος των ανθρώπων βρίσκονται πράγματι στα χέρια του Θεού και ενορχηστρώνονται και ρυθμίζονται από τον Θεό, άραγε δεν σημαίνει αυτό ότι έχει μεγαλώσει η πίστη τους; Ακριβώς όπως την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης· γιατί τα λιοντάρια δεν δάγκωσαν τον Δανιήλ όταν ρίχτηκε στον λάκκο με τα λιοντάρια; Επειδή ακριβώς ο Δανιήλ είχε πίστη, ο Θεός δεν επέτρεψε στα λιοντάρια να τον δαγκώσουν. Τότε, τι σκεφτόταν μέσα του ο Δανιήλ; Δεν παραπονέθηκε για τον Θεό. Είπε μέσα του: “Ο Θεός με έριξε στον λάκκο με τα λιοντάρια. Και εγώ και τα λιοντάρια είμαστε δημιουργήματα. Αν ο Θεός τούς επιτρέψει να με φάνε, τότε ήρθε η ώρα να πεθάνω. Αν ο Θεός δεν το επιτρέψει, τότε τα λιοντάρια δεν θα με φάνε. Αυτό αποδεικνύει ότι θα πρέπει να συνεχίσω να ζω στα χέρια του Θεού και ότι η διάρκεια της ζωής μου δεν έχει τελειώσει ακόμη και δεν είναι γραφτό μου να πεθάνω. Αυτό καθορίζεται από τον Δημιουργό”. Όταν ο Δανιήλ αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα, πρώτον, δεν απαρνήθηκε το όνομα του Θεού· δεύτερον, δεν είχε καμία καχυποψία απέναντι σε ό,τι έκανε ο Θεός, δεν το έκρινε, δεν το καταδίκασε ούτε επαναστάτησε ενάντια στον Θεό, ενώ μπόρεσε και να υποταχθεί στις ρυθμίσεις του Θεού. Έτσι, ο Σατανάς νικήθηκε και ταπεινώθηκε. Τι ήταν, λοιπόν, οι ενέργειες και οι εκδηλώσεις του Δανιήλ; Ήταν μια μαρτυρία. Μόνο όταν έχεις τέτοιο ανάστημα, θ’ αντιμετωπίσεις τέτοιες δοκιμασίες. Ακόμη κι αν ο Θεός σε ρίξει στον λάκκο με τα λιοντάρια, εσύ δεν φοβάσαι και τα λιοντάρια δεν τολμούν να σε φάνε· τότε, αυτό αποδεικνύει ότι έχεις αληθινή πίστη και ότι έχεις αρχίσει να βαδίζεις στο μονοπάτι που οδηγεί στην τελείωση. Η ανάπτυξη της ζωής είναι έτσι ακριβώς. Το να ριχτείς στον λάκκο με τα λιοντάρια είναι επίσης μια δοκιμασία, ακριβώς όπως όταν αφαιρέθηκε από τον Ιώβ η τεράστια περιουσία του. Ποια ήταν η εκδήλωση του Ιώβ; (Η υποταγή.) Γιατί μπόρεσε να υποταχθεί; Επειδή ο Ιώβ δεν είχε καμία αμφιβολία για ό,τι έκανε ο Θεός. Είτε ο Θεός έδινε ανταμοιβές είτε τις έπαιρνε πίσω, ο Ιώβ δεν είχε κανένα πρόβλημα. Ακόμη κι αν ο Θεός τη μία μέρα έδινε και την άλλη έπαιρνε πίσω, ο Ιώβ και πάλι θα υποτασσόταν. Όπως κι αν ενεργούσε ο Θεός, ο Ιώβ δεν είχε κανένα πρόβλημα· μπορούσε ν’ αφήνει τον Θεό να κάνει ενορχηστρώσεις σύμφωνα με το θέλημά Του και να υποτάσσεται στον Θεό. Ήταν συμβατός με τον Θεό. Δηλαδή, όπως κι αν ενεργούσε ο Θεός, ακόμη κι αν ο Θεός έπαιζε μαζί του, εκείνος μπορούσε και πάλι να υποταχθεί. … Η αληθινή πίστη περιέχει αληθινή υποταγή, και η αληθινή υποταγή δημιουργεί αληθινή πίστη. Αν έχεις αληθινή πίστη και μπορείς να πετύχεις αληθινή υποταγή, ποια δοκιμασία μπορεί να σε νικήσει; Ποιο περιβάλλον μπορεί να σε νικήσει; Τίποτα δεν μπορεί να σε νικήσει. Ακόμη κι αν ριχτείς στον λάκκο με τα λιοντάρια, τα λιοντάρια δεν θα τολμήσουν να σε φάνε. Δεν είναι καλό αυτό; (Ναι.)» (Συναναστροφή του Θεού). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι αν πιστεύεις στον Θεό στην Κίνα, που είναι μια άθεη χώρα, δεν μπορείς να αποφύγεις τη σύλληψη και τον διωγμό. Ωστόσο, όσο επικίνδυνο κι αν είναι το περιβάλλον, το να ρισκάρεις τη ζωή σου χωρίς να φοβάσαι τον θάνατο, δείχνει ότι πιστεύεις πραγματικά στον Θεό. Όπως ο Δανιήλ. Πίστευε στην κυριαρχία του Θεού κι εμπιστευόταν τον Θεό. Όταν τον πέταξαν στον λάκκο με τα λιοντάρια, δεν παραπονέθηκε στον Θεό. Άφησε στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού τη ζωή και τον θάνατό του. Ο Θεός μάς έστειλε τις διώξεις και τα δεινά ώστε, μέσω αυτών, να οδηγηθεί στην τελείωση η πραγματική μας πίστη στον Θεό. Πρέπει να γίνω κι εγώ σαν τον Δανιήλ, και να αφήσω τη ζωή και τον θάνατό μου στα χέρια του Θεού. Αν ο Θεός επέτρεπε στην αστυνομία να με συλλάβει, θα υποτασσόμουν στις διευθετήσεις Του. Αν δεν επέτρεπε να συλληφθώ, θα ήμουν πρόθυμη να κάνω καλά το καθήκον μου.

Αργότερα, άκουσα έναν εκκλησιαστικό ύμνο, που με συγκίνησε στ’ αλήθεια.

Ακολουθώντας τον Χριστό, Δεν Θα Γυρίσω Ποτέ Πίσω, Ακόμη και Μέχρι Θανάτου

Ο Υιός του ανθρώπου των εσχάτων ημερών εκφράζει την αλήθεια, αφυπνίζοντας αμέτρητες καρδιές. Βλέπω ότι τα λόγια του Θεού είναι όλη η αλήθεια και γι' αυτό Τον ακολουθώ. Ο Σατανάς, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, καταπιέζει και συλλαμβάνει με μανία τον εκλεκτό λαό του Θεού. Όσοι ακολουθούν τον Χριστό και κάνουν το καθήκον τους το κάνουν με κίνδυνο της ζωής τους. Κάποια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να διωχθώ επειδή μαρτυρώ για τον Θεό. Μέσα στην καρδιά μου, καταλαβαίνω ξεκάθαρα ότι αυτός είναι διωγμός χάριν δικαιοσύνης. Κάποια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να φυλακιστώ επειδή κηρύττω το ευαγγέλιο. Αυτά είναι βάσανα που έχει ορίσει ο Θεός για όσους Τον ακολουθούν. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορώ να βαδίζω σ' αυτό το μονοπάτι του κηρύγματος του ευαγγελίου, αλλά όσο ζω, θα διακηρύσσω τα λόγια του Θεού και θα μαρτυρώ για τον Χριστό. Δαπανώ τον εαυτό μου μόνο για να επιδιώκω την αλήθεια και να ολοκληρώσω την ανάθεση από τον Θεό. Σ' αυτήν τη ζωή, ακολουθώντας τον Χριστό και να μαρτυρώντας για τον Χριστό, γεμίζω περηφάνια στην καρδιά μου. Ακόμη κι αν δεν μπορέσω να δω τη μέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία, είναι αρκετό να μπορώ σήμερα να δώσω μαρτυρία και να εξευτελίσω τον Σατανά. Ο Θεός είναι μαζί μου στον διωγμό και τη θλίψη· Αυτός είναι το στήριγμά μου. Ίσως η ζωή μου να σβήσει σαν περαστικό πυροτέχνημα, αλλά το να πεθάνω ως μάρτυρας για τον Θεό σημαίνει να φέρω μια ηχηρή μαρτυρία. Έχω προσφέρει τη λιγοστή μου δύναμη στη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Δεν έχω καθόλου παράπονα και καθόλου τύψεις. Το να μπορώ να δώσω μαρτυρία για τον Θεό σημαίνει ότι η ζωή μου δεν πήγε χαμένη. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, και Του προσφέρω αίνο και ευχαριστίες.

[…]

Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια  

Άκουγα αυτόν τον ύμνο ξανά και ξανά. Μου έδωσε έμπνευση, αλλά ντράπηκα κιόλας. Οι αδελφοί και οι αδελφές μου ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για να κηρύξουν το ευαγγέλιο και να δώσουν μαρτυρία στον Θεό. Ακόμη και αν κατέληγαν να μαρτυρήσουν, θα έμεναν σταθεροί στη μαρτυρία τους. Αντίθετα, εγώ αντιμετώπισα μόνο πιθανές απειλές για την ασφάλειά μου, όχι τον θάνατο. Ακόμα κι έτσι, όμως, φοβήθηκα τόσο που δεν ήθελα να κάνω πια το καθήκον μου. Ήμουν ένα τίποτα μπροστά σε εκείνους τους αδελφούς και τις αδελφές. Νοιαζόμουν υπερβολικά για τη σάρκα μου! Σκεφτόμουν τους μαθητές της Εποχής της Χάριτος, που υπέστησαν πολύ μεγάλο διωγμό για να καταθέσουν μαρτυρία για το έργο του Κυρίου Ιησού. Ο φόβος, όμως, δεν τους εμπόδισε να κηρύξουν το ευαγγέλιο ή να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό. Τελικά, μαρτύρησαν για τον Θεό. Μπορεί να πέθανε η σάρκα τους, αλλά οι ψυχές τους δεν πέθαναν· συνέχισαν να ζουν αλλιώς. Η μαρτυρία τους έλαβε την έγκριση του Θεού, και ο θάνατός τους είχε αξία και νόημα. Αντίθετα, οι άνθρωποι που δείλιαζαν, φοβόνταν και νοιάζονταν μόνο να σώσουν το τομάρι τους, γίνονταν Ιούδες και πρόδιδαν τον Θεό για να σωθούν οι ίδιοι. Μπορεί να έζησαν κάποιο διάστημα, αλλά τα πνεύματά τους, οι ψυχές και τα σώματά τους καταστράφηκαν τελικά αιωνίως. Αφού το κατάλαβα αυτό, σταμάτησα να δειλιάζω και να περιορίζομαι από τον θάνατο. Αν μια μέρα με συλλάβουν κι εμένα στ’ αλήθεια, θα πρέπει να καταθέσω κι εγώ μαρτυρία. Θα προτιμήσω να πεθάνω παρά να γίνω Ιούδας και να προδώσω τον Θεό. Σκέφτηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ασχέτως του τι σας ζητά ο Θεός, εσείς πρέπει απλώς να δίνετε τα πάντα. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα είσαι ικανός να δείξεις την αφοσίωσή σου ενώπιον του Θεού αυτές τις τελευταίες ημέρες, και εφόσον θα μπορέσεις να δεις το χαμόγελο ικανοποίησης του Θεού επάνω στον θρόνο Του, ακόμα κι αν είναι η στιγμή του θανάτου σου, θα πρέπει να μπορείς να γελάς και να χαμογελάς, καθώς τα μάτια σου θα κλείνουν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαλύψεις των μυστηρίων του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν», Κεφάλαιο 41). Είμαι ένα δημιουργημένο ον και πρέπει να κάνω καλά το καθήκον μου σε όποιο περιβάλλον κι αν βρεθώ. Πρέπει να ακολουθώ τον Θεό και να κάνω καλά το καθήκον μου, ακόμα κι αν χρειαστεί να δώσω τη ζωή μου γι’ αυτό. Μετά έκανα κανονικά το καθήκον μου. Ενημέρωσα άμεσα τις οικογένειες που είχαν φιλοξενήσει τον αδελφό ότι τον είχαν συλλάβει, ώστε να μετακομίσουν. Δεν ενεπλάκη κανείς άλλος αδελφός και καμία άλλη αδελφή σ’ αυτό το θέμα. Όταν κάποιοι αδελφοί κι αδελφές ήταν σε κακή κατάσταση επειδή φοβούνταν τις συλλήψεις, τους αναζητούσα και συναναστρεφόμουν μαζί τους. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποδέχονταν το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού, κι οι επικεφαλής μού ζήτησαν να ποτίσω τους νέους πιστούς. Εγώ συνεργάστηκα με χαρά.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, κατανόησα κάπως την εξουσία του Θεού και τη δική μου εγωιστική και ποταπή σατανική φύση. Ευχαριστώ τον Παντοδύναμο Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου!