Της Γι Σιν, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια συνηθισμένη αγροτική οικογένεια και οι γονείς μου τα έβγαζαν πέρα με όσα καλλιεργούσαν. Υπήρχε μια ευκατάστατη οικογένεια στο χωριό μας που είχε ένα μεγάλο και όμορφο σπίτι. Τα παιδιά τους φορούσαν συχνά καινούργια ρούχα και έτρωγαν καλά φαγητά. Τα ζήλευα πολύ. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να μελετήσω με επιμέλεια, να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο στο μέλλον και να βρω μια καλή δουλειά. Έτσι, θα ξεχώριζα από το πλήθος, και οι άλλοι θα με εκτιμούσαν και θα με ζήλευαν. Ωστόσο, στην πρώτη Λυκείου, διαγνώστηκα με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Είναι ένα ανίατο ρευματικό αυτοάνοσο νόσημα που απαιτεί φαρμακευτική αγωγή δια βίου. Τότε ένιωθα απεγνωσμένη και δεν ήξερα τον λόγο που είχα αρρωστήσει. Έριξα όλη μου την ενέργεια στη μελέτη. Οι βαθμοί μου ήταν συχνά από τους καλύτερους στην τάξη και πίστευα ότι, αν έμπαινα σε ένα καλό πανεπιστήμιο, θα μπορούσα να αλλάξω τη μοίρα μου. Απροσδόκητα, όμως, κάπου είκοσι ημέρες πριν από τις εισαγωγικές εξετάσεις για το κολέγιο, ανέβασα υψηλό πυρετό που δεν έπεφτε με τίποτα και έμεινα στο νοσοκομείο για θεραπεία, πράγμα που επηρέασε την απόδοσή μου στις εξετάσεις. Τελικά, δεν μπήκα σε καλό πανεπιστήμιο. Κατέληξα σε μια συνηθισμένη επαγγελματική σχολή. Δεν ήμουν, όμως, πρόθυμη να ενδώσω στη μοίρα μου και, αφότου μπήκα σε αυτό το κολέγιο, γράφτηκα σε ένα προπαρασκευαστικό τμήμα για τις εισαγωγικές εξετάσεις σε πανεπιστήμιο. Ωστόσο, μετά από μόλις μισό χρόνο μαθημάτων, η ασθένειά μου επιδεινώθηκε. Είχα συχνά χαμηλό πυρετό, πρήζονταν και με πονούσαν οι αρθρώσεις στα χέρια και τα πόδια μου, και γινόταν επίπονο ακόμα και το ανέβασμα της σκάλας. Υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσα καν να κουβαλήσω το θερμός μου. Τελικά, αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη σχολή και να πάω σπίτι. Οι άλλοι φίλοι μου στην ηλικία μου ήταν υγιείς και εργάζονταν για να πετύχουν τα όνειρά τους. Εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω τον ουρανό, να αναστενάζω και να σκέφτομαι: «Γιατί να είναι τόσο άδικη η μοίρα μου; Γιατί μου φέρεται τόσο σκληρά;» Συχνά κατηγορούσα τον Ουρανό και άλλους, και μερικές φορές σκεφτόμουν ακόμη και να πεθάνω. Έβλεπα, όμως, τους γονείς μου να δουλεύουν για μένα και δεν έβρισκα το κουράγιο να κάνω πραγματικότητα αυτές τις σκέψεις. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να μετράω ανήμπορη τις μέρες που περνούσαν.

Αργότερα, αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Η υγεία μου είχε βελτιωθεί αρκετά και μπορούσα να ζήσω μια κανονική ζωή. Η επικεφαλής μού ανέθεσε την παραγωγή βίντεο. Τότε, ήμουν πολύ πρόθυμη και μελέτησα με ζήλο την παραγωγή βίντεο. Αργότερα, με προήγαγαν σε επιβλέπουσα και χάρηκα πάρα πολύ. Έγινα ακόμα πιο ενεργή στο καθήκον μου. Μερικές φορές είχα χαμηλό πυρετό, αλλά επέμενα να κάνω το καθήκον μου. Αργότερα, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της υγείας μου, η επικεφαλής μού ανέθεσε να γυρίσω σπίτι και να κάνω ό,τι καθήκοντα μπορούσα από εκεί. Ένιωσα λίγο χαμένη. Φαινόταν ότι δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να καλλιεργηθώ και σκέφτηκα: «Αυτή η απαίσια ασθένειά μου δεν φταίει για όλα; Έχω αλήθεια μια κακή μοίρα». Στη συνέχεια, έκανα κειμενικά καθήκοντα στην εκκλησία. Συχνά σκεφτόμουν: «Κάνω απλώς κειμενικά καθήκοντα· δεν πρόκειται ούτε να ξεχωρίσω ούτε να γίνω ποτέ το επίκεντρο της προσοχής». Ένιωθα μεγάλη απόγνωση. Έβλεπα τους επικεφαλής που πήγαιναν συχνά σε συναθροίσεις για να συναναστραφούν πάνω στα λόγια του Θεού και να επιλύσουν προβλήματα. Φαίνονταν εντυπωσιακοί έτσι όπως συγκέντρωναν την προσοχή πάνω τους, και σκέφτηκα μέσα μου: «Αν μπορούσα να καταλάβω λίγο περισσότερο την αλήθεια και να επιλύσω τα προβλήματα με τις καταστάσεις των αδελφών, ίσως να με επέλεγαν κι εμένα για επικεφαλής». Έτσι, κάθε φορά που πήγαινα σε συναθροίσεις, πρόσεχα τις καταστάσεις των αδελφών. Όταν πήγαινα σπίτι, έβρισκα κάποια λόγια του Θεού και στην επόμενη συνάθροιση συναναστρεφόμουν πάνω σ’ αυτά τα λόγια με τους αδελφούς και τις αδελφές. Τους έβλεπα όλους να ακούνε προσεκτικά τη συναναστροφή μου και, αυτονόητα, χαιρόμουν πολύ. Έκανα το καθήκον μου με μεγάλο ζήλο, αλλά πηγαίνοντας σε μια συνάθροιση έπεσα από το ποδήλατό μου. Χτύπησα το πόδι μου τόσο άσχημα που δεν μπορούσα να περπατήσω και έπρεπε να μείνω σπίτι για να αναρρώσω. Ένιωθα πολύ μπερδεμένη και σκεφτόμουν: «Ήμουν αρκετά δραστήρια στο καθήκον μου τον τελευταίο καιρό· πώς μπορεί να μου συνέβη ξαφνικά κάτι τέτοιο; Γιατί να είμαι τόσο άτυχη;» Αυτό που με αναστάτωσε ακόμα περισσότερο ήταν ότι η εκκλησία επρόκειτο να διεξαγάγει εκλογές σύντομα, και νόμιζα ότι θα είχα την ευκαιρία να εκλεγώ επικεφαλής εκκλησίας. Η επικεφαλής, όμως, μου είπε: «Οι επικεφαλής είναι υπεύθυνοι για όλο το έργο της εκκλησίας. Εσένα η υγεία σου είναι κακή και φοβόμαστε ότι δεν θα αντέξεις. Καλύτερα να παραμείνεις στα κειμενικά σου καθήκοντα». Όταν άκουσα την επικεφαλής, ένιωσα λες και μ’ έλουσε κρύο νερό. Η καρδιά μου πάγωσε. Μάλλον δεν ήταν γραφτό μου να γίνω επικεφαλής. Στη συνέχεια, όταν πήγαινα σε συναθροίσεις, δεν είχα τη ζέση που είχα πριν. Δεν ήθελα να προσπαθήσω να αναλογιστώ τα προβλήματα των αδελφών. Η νεοεκλεγείσα τότε επικεφαλής, η Τσεν Φανγκ, είχε την ίδια ηλικία με εμένα και τη ζήλευα πολύ. Ήταν υγιής και μπορούσε να επιλεγεί για επικεφαλής, ενώ το μόνο που μπορούσα να κάνω εγώ ήταν κάποια κειμενικά καθήκοντα. Παραπονιόμουν μέσα μου και σκεφτόμουν: «Θέλω να δαπανήσω τον εαυτό μου επιμελώς για τον Θεό· γιατί να είναι τόσο αδύναμο το σώμα μου; Έχω την καρδιά, αλλά δεν έχω τη δύναμη. Είχα αλήθεια πολύ κακή μοίρα». Αισθανόμουν χαμένη και σκεφτόμουν: «Αν και δεν μπορώ να γίνω επικεφαλής, αν πετύχω κάποια πράγματα στα κειμενικά μου καθήκοντα, δεν θα με εκτιμήσουν οι αδελφοί και οι αδελφές;» Με αυτό κατά νου, έλεγχα με ανυπομονησία τα χειρόγραφα. Ως το τέλος του έτους, όμως, το πόδι μου με πονούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να περπατήσω. Τελικά, είχα αγγειακή νέκρωση. Λίγο αργότερα, έγιναν συλλήψεις στην εκκλησία και έγινε επικίνδυνη η επικοινωνία με τους αδελφούς και τις αδελφές. Απογοητεύτηκα πάρα πολύ και σκέφτηκα: «Πώς είναι δυνατόν να μου έτυχε τόσο άσχημη μοίρα; Παλιότερα, ήθελα να μελετήσω για να αλλάξω τη μοίρα μου, αλλά τίποτα δεν πήγε όπως το είχα σχεδιάσει. Νόμιζα ότι αν πίστευα στον Θεό, θα είχα μια καλή μοίρα, αλλά τα πράγματα πάλι δεν πήγαν καλά για μένα. Τώρα, είμαι σοβαρά άρρωστη και δεν μπορώ καν να ρισκάρω να κάνω το καθήκον μου. Δεν θα λάμψω ποτέ στη ζωή μου. Η μοίρα μου είναι να υποφέρω!» Δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου όλη μέρα και δεν ήξερα πώς θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω. Εκείνη την εποχή, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γράψω άρθρα, αλλά όταν σκέφτηκα τη μοίρα μου και πως κάθε επιδίωξή μου θα ήταν μάταιη, έχασα κάθε όρεξη να γράψω. Ήμουν όλη μέρα σε μια κατάσταση απόγνωσης.

Μια μέρα, μια αδελφή που ζούσε κοντά έφερε κάποια από τα λόγια του Θεού. Ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό και προσευχήθηκα σ’ Αυτόν: «Θεέ μου, Σ’ ευχαριστώ για το έλεός Σου. Αυτόν τον καιρό, ζω μέσα σε μια κατάσταση απόγνωσης. Σκέφτομαι ότι η μοίρα μου είναι κακή και δεν αναζητώ την αλήθεια ούτε και παίρνω διδάγματα. Θεέ μου, είμαι πολύ επαναστατική!» Αργότερα, διάβασα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η βασική αιτία για την εμφάνιση της αποκαρδίωσης διαφέρει για τον καθένα. Το συναίσθημα της αποκαρδίωσης για ένα είδος ανθρώπων μπορεί να υπάρχει επειδή μονίμως πιστεύουν πως έχουν κακή μοίρα. Δεν είναι αυτή μια από τις αιτίες; (Είναι όντως.) Από τότε που ήταν νέοι, ζούσαν στην επαρχία ή σε κάποια φτωχή περιοχή, η οικογένειά τους δεν ήταν ευκατάστατη και, πέρα από κάποια απλά έπιπλα, δεν είχαν τίποτα άλλο ιδιαίτερης αξίας. Είχαν ίσως ένα ή δύο σετ ρούχα, τα οποία έπρεπε να φορούν ακόμη και αφού τα ρούχα είχαν φθαρεί, και δεν μπορούσαν ποτέ υπό κανονικές συνθήκες να φάνε αξιοπρεπές φαγητό, αλλά για να φάνε κρέας έπρεπε να περιμένουν την Πρωτοχρονιά ή τις γιορτές. Μερικές φορές πεινούσαν ή τα ρούχα τους δεν μπορούσαν να τους κρατήσουν ζεστούς· το να φάνε ένα πλουσιοπάροχο γεύμα έμοιαζε με ανεκπλήρωτο όνειρο —ακόμη και το να αγοράσουν ένα φρούτο ήταν πολυτέλεια. Καθώς ζούσαν σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ένιωθαν διαφορετικοί από τους άλλους ανθρώπους που ζούσαν στη μεγαλούπολη, που είχαν εύπορους γονείς, που μπορούσαν να τρώνε και να φορούν ό,τι ήθελαν, που έπαιρναν ό,τι ήθελαν στη στιγμή και είχαν πολλές γενικές γνώσεις. Σκέφτονταν: “Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πολύ καλή μοίρα. Η δική μου γιατί είναι τόσο κακή;” Ήθελαν πάντα να ξεχωρίζουν από το πλήθος και να αλλάξουν τη μοίρα τους. Ωστόσο, δεν είναι εύκολο να αλλάξει κανείς τη μοίρα του. Όταν κάποιος γεννιέται σε μια τέτοια κατάσταση, όσο κι αν προσπαθήσει, πόσο να μπορέσει να αλλάξει τη μοίρα του; Πόσο να μπορέσει να τη βελτιώσει; Αφού ενηλικιωθεί, συναντά παντού εμπόδια στην κοινωνία, δέχεται εκφοβισμό όπου κι αν πάει, και έτσι νιώθει μονίμως πολύ κακότυχος. Κάνει σκέψεις του τύπου: “Γιατί είμαι τόσο άτυχος; Γιατί πέφτω πάντα σε κακόβουλους ανθρώπους; Όταν ήμουν παιδί, η ζωή ήταν δύσκολη· απλά τότε έτσι είχαν τα πράγματα. Τώρα που έχω μεγαλώσει, η κατάσταση παραμένει εξίσου άσχημη. Ενώ όλο θέλω να δείξω τι μπορώ να κάνω, δεν έχω ποτέ την ευκαιρία. Αν δεν μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία, τότε έχει καλώς. Το μόνο που θέλω είναι να δουλέψω σκληρά και να βγάλω αρκετά χρήματα για να ζήσω μια καλή ζωή. Γιατί ούτε καν αυτό δεν μπορώ να κάνω; Πώς γίνεται να είναι τόσο δύσκολο να έχω μια καλή ζωή; Δεν χρειάζεται η ζωή μου να είναι ανώτερη όλων των άλλων. Θέλω τουλάχιστον να ζω όπως ζουν οι άνθρωποι στις πόλεις, να μη με περιφρονούν οι άλλοι και να μην είμαι πολίτης δεύτερης ή τρίτης διαλογής. Τουλάχιστον τότε, όταν θα μου απευθύνονταν οι άλλοι, δεν θα φώναζαν: ‘Ψιτ, εσύ, έλα εδώ!’ Τουλάχιστον θα με φώναζαν με το όνομά μου και θα μου έδειχναν σεβασμό όταν μου μιλούσαν. Αλλά ούτε το να μου μιλούν με σεβασμό δεν μπορώ να χαρώ. Γιατί είναι τόσο σκληρή η μοίρα μου; Πότε θα τελειώσει αυτό;” Όσο δεν πιστεύει στον Θεό, θεωρεί τη μοίρα του σκληρή. Αφότου αρχίσει να πιστεύει στον Θεό και να βλέπει πως αυτή είναι η αληθινή οδός, σκέφτεται: “Όλα τα βάσανα που πέρασα άξιζαν τον κόπο. Όλα τα ενορχήστρωσε και τα έκανε ο Θεός· και τα έκανε τόσο καλά ο Θεός! Αν δεν είχα υποφέρει έτσι, δεν θα είχα αρχίσει να πιστεύω στον Θεό. Τώρα που πιστεύω στον Θεό, αν μπορέσω να αποδεχθώ την αλήθεια, τότε η μοίρα μου θα αλλάξει, φαντάζομαι, προς το καλύτερο. Η ζωή μου στην εκκλησία μπορεί να είναι πλέον ισότιμη με εκείνη των αδελφών μου, και οι άλλοι με αποκαλούν ‘αδελφό’ ή ‘αδελφή’ και μου μιλούν με σεβασμό. Απολαμβάνω τώρα κι εγώ τον σεβασμό των άλλων”. Φαίνεται να έχει αλλάξει η μοίρα του· φαίνεται πως δεν υποφέρει ούτε έχει πια κακή μοίρα. Αφότου πιστέψει στον Θεό, είναι αποφασισμένος να κάνει σωστά το καθήκον του στον οίκο του Θεού, να αντέχει την ταλαιπωρία και να εργάζεται σκληρά, να υπομένει στα πάντα περισσότερα από τον καθένα, και να πασχίζει να κερδίσει την επιδοκιμασία και την εκτίμηση της πλειονότητας των ανθρώπων. Πιστεύει μάλιστα πως μπορεί να επιλεχθεί και ως επικεφαλής, επόπτης ή επικεφαλής ομάδας· δεν θα ήταν αυτό μεγάλη τιμή για τους προγόνους και την οικογένειά του; Δεν θα αλλάξει έτσι η μοίρα του; Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν είναι όπως ακριβώς θα την ήθελε, κι έτσι αποθαρρύνεται και σκέφτεται: “Πιστεύω στον Θεό πολλά χρόνια τώρα και τα πηγαίνω πολύ καλά με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Έλα όμως που κάθε φορά που πρόκειται να επιλέξουν κάποιον επικεφαλής ή επόπτη ή επικεφαλής ομάδας, δεν έρχεται ποτέ η σειρά μου. Πώς γίνεται αυτό; Μήπως φταίει το συνηθισμένο παρουσιαστικό μου ή το ότι δεν έχω αποδώσει αρκετά καλά και κανείς δεν με έχει προσέξει; Κάθε φορά που γίνονται εκλογές, νιώθω μια ικμάδα ελπίδας, και μετά χαράς θα δεχόμουν να επιλεγώ ακόμη κι ως επικεφαλής ομάδας. Έχω τόσο ενθουσιασμό να ξεπληρώσω τον Θεό, αλλά καταλήγω να απογοητεύομαι κάθε φορά που γίνονται εκλογές και εμένα με παραβλέπουν εντελώς. Τι τρέχει; Μήπως όντως ισχύει ότι δεν μπορώ παρά να είμαι ένας μέτριος, συνηθισμένος και κοινός άνθρωπος για όλη μου τη ζωή; Όταν αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τα νιάτα μου και τα χρόνια μου ως μεσήλικας, το μονοπάτι στο οποίο βαδίζω τόσα χρόνια ήταν ανέκαθεν πολύ μέτριο και δεν έχω κάνει και τίποτα το αξιοσημείωτο. Δεν είναι πως δεν έχω καμία βλέψη ή πως το επίπεδό μου είναι χαμηλό, ούτε πως δεν προσπαθώ αρκετά ή πως δεν μπορώ να αντέξω πολλή ταλαιπωρία. Έχω αποφασιστικότητα και στόχους, και μπορεί μάλιστα να πει κανείς πως έχω και φιλοδοξίες. Γιατί τότε δεν μπορώ να ξεπεράσω ποτέ το πλήθος; Σε τελική ανάλυση, έχω απλώς κακή μοίρα και είναι γραφτό μου να υποφέρω. Έτσι έχει κανονίσει ο Θεός τα πράγματα για μένα”. Όσο περισσότερο το υπεραναλύει, τόσο πιο πολύ θεωρεί τη μοίρα του κακή. […] Ό,τι κι αν του συμβεί, πάντα το αποδίδει στην κακή του μοίρα. Στο μυαλό του γυρνάει ασταμάτητα η ιδέα πως έχει κακή μοίρα, και πασχίζει να την κατανοήσει και να την αντιληφθεί βαθύτερα. Καθώς όμως το κλωθογυρίζει αυτό στο μυαλό του, νιώθει όλο και πιο έντονα συναισθήματα αποκαρδίωσης. Όταν κάνει κάποιο μικρό λάθος κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, σκέφτεται: “Αχ, πώς να κάνω καλά το καθήκον μου όταν η μοίρα μου είναι τόσο κακή;” Στις συναθροίσεις, οι αδελφοί και οι αδελφές του συναναστρέφονται, κι εκείνος τα συλλογίζεται όλα ξανά και ξανά, αλλά δεν καταλαβαίνει και σκέφτεται: “Αχ, πώς να κατανοήσω το οτιδήποτε όταν έχω τόσο κακή μοίρα;” Όποτε βλέπει κάποιον που μιλάει καλύτερα από τον ίδιο, που συζητάει για τα όσα κατανοεί με πιο σαφή και διαφωτισμένο τρόπο από ό,τι εκείνος, τότε νιώθει ακόμη μεγαλύτερη αποκαρδίωση. Όταν βλέπει κάποιον που μπορεί να αντέξει την ταλαιπωρία και να πληρώσει ένα τίμημα, που βλέπει αποτελέσματα στην εκτέλεση του καθήκοντός του, που χαίρει της επιδοκιμασίας των αδελφών του και προάγεται, τότε νιώθει δυστυχισμένος μέσα του. Όταν βλέπει κάποιον να γίνεται επικεφαλής ή εργάτης, νιώθει ακόμη πιο αποκαρδιωμένος. Αισθάνεται αποκαρδιωμένος ακόμη κι όταν νιώθει κατώτερος από κάποιον άλλο επειδή τραγουδάει και χορεύει καλύτερα απ’ ό,τι ο ίδιος. Όποιους ανθρώπους, όποια γεγονότα ή πράγματα κι αν συναντήσει ή όποιες καταστάσεις κι αν του τύχουν, πάντα αντιδρά με αυτό το συναίσθημα της αποκαρδίωσης. Ακόμη κι όταν βλέπει κάποιον να φοράει λίγο πιο ωραία ρούχα από τα δικά του ή να έχει κάπως καλύτερο χτένισμα, πάντα νιώθει λυπημένος, κι η καρδιά του πλημμυρίζει με ζήλια και φθόνο, και καταλήγει πάλι στην αποκαρδίωση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. «Οι άνθρωποι που θεωρούν μονίμως πως έχουν κακή μοίρα νιώθουν διαρκώς λες κι ένας τεράστιος βράχος συνθλίβει την καρδιά τους. Πιστεύουν μονίμως πως ό,τι κι αν τους συμβαίνει οφείλεται στην κακή τους μοίρα, άρα, ό,τι κι αν συμβεί, θεωρούν πως δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα απολύτως. Μπορούν μόνο να νιώθουν αρνητικοί, να τεμπελιάζουν και να παραδίδονται στη μοίρα τους. […] Στο τέλος, επειδή πάντα θεωρούν πως έχουν κακή μοίρα, βυθίζονται στην απελπισία, ζουν χωρίς να έχουν κάποιον αληθινό σκοπό και απλώς τρώνε και κοιμούνται, περιμένοντας τον θάνατο. Έτσι, χάνουν όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον τους για την επιδίωξη της αλήθειας, την καλή εκτέλεση του καθήκοντός τους, την επίτευξη της σωτηρίας και άλλες παρόμοιες απαιτήσεις του Θεού, και μάλιστα απωθούν και απορρίπτουν αυτά τα πράγματα όλο και περισσότερο. Θεωρούν αυτονόητο πως το γεγονός ότι δεν επιδιώκουν την αλήθεια και δεν είναι σε θέση να επιτύχουν τη σωτηρία οφείλεται και βασίζεται στην κακή τους μοίρα. Δεν αναλύουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους και τα αρνητικά συναισθήματά τους στις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν ώστε να καταφέρουν να γνωρίσουν και να διορθώσουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν τον κάθε άνθρωπο, το κάθε γεγονός και πράγμα που συναντούν και βιώνουν με βάση την άποψή τους πως έχουν κακή μοίρα, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να βυθίζονται ακόμα περισσότερο στην αποκαρδίωση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Ο Θεός εξέθετε τη δική μου ακριβώς κατάσταση. Πάντα πίστευα ότι η μοίρα μου ήταν κακή και σκληρή, και γι’ αυτό, βίωνα συχνά ένα συναίσθημα απόγνωσης. Όταν ήμουν νεότερη, έβλεπα ότι είχα γεννηθεί σε μια συνηθισμένη οικογένεια και το έριξα στη μελέτη για να αλλάξω τη μοίρα μου. Δυστυχώς, όμως, στην πρώτη Λυκείου διαγνώστηκα με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Η ασθένειά μου υποτροπίασε λίγο πριν από τις εισαγωγικές εξετάσεις του κολεγίου και δεν μπόρεσα να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Αργότερα, αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη σχολή μου και γύρισα σπίτι λόγω της σοβαρής πάθησής μου. Όταν είδα ότι δεν υπήρχε τρόπος να αλλάξω τη μοίρα μου μέσα από τη γνώση, η καρδιά μου πόνεσε πολύ και παραπονιόμουν συχνά ότι η μοίρα ήταν άδικη μαζί μου. Απ’ όταν πίστεψα στον Θεό, εκτελούσα διστακτικά κειμενικά καθήκοντα στο παρασκήνιο, και επέλυα με ζήλο τις καταστάσεις των αδελφών ώστε να επιλεγώ επικεφαλής. Ωστόσο, οι αδελφοί και οι αδελφές έλαβαν υπόψη την κατάσταση της υγείας μου και δεν με επέλεξαν. Πίστεψα ακόμα περισσότερο ότι είχα μια κακή μοίρα και έπαψα να είμαι πια δραστήρια όπως πριν στις συναθροίσεις. Σύμφωνα με την κατάστασή μου, η εκκλησία μού ανέθεσε να μείνω στο σπίτι της οικογένειας που με φιλοξενούσε και να επιθεωρώ χειρόγραφα. Εγώ εξακολουθούσα να θέλω να πετύχω πράγματα και να κερδίσω τον θαυμασμό των ανθρώπων, αλλά η κατάσταση της υγείας μου χειροτέρεψε απροσδόκητα και η αγγειακή νέκρωση δεν με άφηνε να βγω έξω για να κάνω το καθήκον μου. Η απόγνωσή μου μεγάλωσε κι άλλο. Πίστευα ότι τίποτα από όσα έκανα δεν πήγαινε καλά και ότι ήταν η μοίρα μου να υποφέρω. Ένιωθα συνέχεια απεγνωσμένη και παραιτήθηκα από όλα. Δεν ήθελα πλέον να επιδιώξω την αλήθεια ούτε και να γράψω άρθρα. Πίστευα ότι είχα μια κακή μοίρα και ότι δεν είχε πια κανένα νόημα να συνεχίζω να επιδιώκω την αλήθεια. Η άποψή μου για τα πράγματα ήταν ίδια με των ανθρώπων που δεν πιστεύουν στον Θεό: Μπροστά στις αντιξοότητες συμπέρανα ότι η μοίρα μου ήταν κακή και θέλησα να την πολεμήσω σε ό,τι κι αν έκανα. Όταν έχανα τη μάχη, παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα. Πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, αλλά δεν είχα υποταχθεί πραγματικά σ’ Εκείνον. Δεν ήξερα να αναζητώ την αλήθεια για να επιλύσω τα προβλήματά μου, ζούσα μέσα σε μια κατάσταση απόγνωσης και έκανα παράπονα στον Θεό. Πώς μπορούσα να λέγομαι πιστή στον Θεό;

Αργότερα, διάβασα άλλα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού και έμαθα ότι δεν υπάρχει καλή ή κακή μοίρα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Θεός κανονίζει πώς θα είναι η μοίρα ενός ανθρώπου —αν θα είναι, δηλαδή, καλή ή κακή. Αυτό δεν πρέπει να το βλέπει ή να το μετρά κανείς με το γυμνό μάτι ενός ανθρώπου ή ενός μελλοντολόγου, ούτε να το μετρά με βάση τα πλούτη και τη δόξα που απολαμβάνει εκείνος ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του, τα βάσανα που βιώνει ή το αν η επιδίωξή του για προοπτικές, φήμη και κέρδος πάει καλά ή όχι. Κι όμως αυτό ακριβώς είναι το σοβαρό λάθος που κάνουν όσοι λένε πως έχουν κακή μοίρα· φυσικά, είναι κι ένας τρόπος για τους περισσότερους ανθρώπους να μετρήσουν αν η μοίρα τους είναι καλή ή κακή. Πώς μετράμε, λοιπόν, το κατά πόσον η μοίρα κάποιου είναι καλή ή κακή; Πώς το μετράνε αυτό οι κοσμικοί άνθρωποι; Κατά κύριο λόγο, το βασίζουν στο αν κυλά ομαλά η ζωή τους, αν απολαμβάνουν πλούτη και δόξα, αν μπορούν να ζήσουν μια ζωή ανώτερη από τους υπόλοιπους, πόσο υποφέρουν, πόσα πράγματα απολαμβάνουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους, πόσα χρόνια ζουν, τι είδους καριέρα έχουν και αν μοχθούν πολύ ή αν είναι άνετη και εύκολη. Μετρούν, λοιπόν, το κατά πόσον η μοίρα κάποιου είναι καλή ή κακή χρησιμοποιώντας αυτά και κάποια άλλα πράγματα. Κι εσείς έτσι μετράτε τη μοίρα; (Ναι.) Όταν, λοιπόν, οι περισσότεροι από σας αντιμετωπίζετε κάτι που δεν κυλά ομαλά, όταν οι καιροί είναι δύσκολοι ή δεν μπορείτε να ζήσετε μια ζωή ανώτερη απ’ τους υπόλοιπους, τότε κι εσείς νομίζετε πως έχετε κακή μοίρα και βυθίζεστε κι εσείς στην αποκαρδίωση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. «Ο Θεός προκαθόρισε προ πολλού τη μοίρα των ανθρώπων, και αυτή είναι αμετάβλητη. Η λεγόμενη “καλή μοίρα” και “κακή μοίρα” διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, και εξαρτάται από το περιβάλλον, από το πώς νιώθουν οι άνθρωποι και από αυτό που επιδιώκουν. Γι’ αυτό και η μοίρα κάποιου δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Μπορεί η ζωή σου να είναι πολύ δύσκολη, αλλά παρόλα αυτά να σκέφτεσαι: “Δεν προσπαθώ να ζήσω μια πολυτελή ζωή. Είμαι ικανοποιημένος έχοντας απλώς φαγητό και ρούχα. Όλοι υποφέρουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Οι κοσμικοί άνθρωποι λένε το εξής: ‘Το ουράνιο τόξο βγαίνει μόνο μετά τη βροχή’, οπότε οι ταλαιπωρίες αξίζουν τον κόπο. Δεν είναι και τόσο άσχημα· η μοίρα μου δεν είναι κακή. Ο Ουρανός άνωθεν μου έχει δώσει λίγο πόνο, λίγες δοκιμασίες και λίγα βάσανα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός με εκτιμά. Η μοίρα μου είναι καλή!” Ορισμένοι νομίζουν πως είναι κακό να υποφέρουν και πως αυτό σημαίνει ότι έχουν κακή μοίρα· νομίζουν πως μόνο αν ζουν μια ζωή χωρίς βάσανα, μια άνετη και εύκολη ζωή, θα έχουν καλή μοίρα. Οι άπιστοι το αποκαλούν αυτό “θέμα άποψης”. Πώς βλέπουν το ζήτημα της “μοίρας” οι πιστοί στον Θεό; Κάνουμε λόγο για “καλή μοίρα” και “κακή μοίρα”; (Όχι.) Δεν λέμε τέτοια πράγματα. Έστω πως έχεις καλή μοίρα επειδή πιστεύεις στον Θεό. Αν αργότερα δεν ακολουθήσεις το σωστό μονοπάτι στην πίστη σου με αποτέλεσμα να τιμωρηθείς, να αποκαλυφθείς και να αποκλειστείς, τότε αυτό σημαίνει πως έχεις καλή ή κακή μοίρα; Αν δεν πιστεύεις στον Θεό, δεν είναι δυνατό να αποκαλυφθείς ή να αποκλειστείς. Οι άπιστοι και οι θρησκευόμενοι δεν μιλούν για την αποκάλυψη ή τη διάκριση των ανθρώπων, ούτε για την αποπομπή και τον αποκλεισμό τους. Μήπως οι άνθρωποι έχουν καλή μοίρα όταν είναι σε θέση να πιστεύουν στον Θεό και κακή μοίρα αν καταλήξουν να τιμωρηθούν; Τη μια στιγμή η μοίρα τους είναι καλή, την επόμενη είναι κακή. Ποιο από τα δύο ισχύει, λοιπόν; Δεν γίνεται να κρίνουν οι άνθρωποι το κατά πόσον έχει κανείς καλή μοίρα ή όχι· κανείς δεν μπορεί να το κρίνει αυτό. Τα πάντα γίνονται από τον Θεό, και όσα κανονίζει ο Θεός είναι καλά. Απλώς, το περιβάλλον διαβίωσης του κάθε ατόμου και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει —τα οποία διευθετούνται και τα δύο για εκείνο από τον Θεό— είναι διαφορετικά, και η μοίρα του κάθε ατόμου έχει διαφορετική πορεία, και τα πράγματα που βιώνει κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι όλα διαφορετικά. Δεν υπάρχει η λεγόμενη καλή ή κακή μοίρα —τα πάντα κανονίζονται και γίνονται από τον Θεό. Αν κοιτάξουμε το ζήτημα από την οπτική πως όλα γίνονται από τον Θεό, όλα όσα κάνει ο Θεός είναι καλά και σωστά. Απλώς, από τη σκοπιά των αισθημάτων, των προτιμήσεων και των επιλογών των ανθρώπων, κάποιοι επιλέγουν να ζήσουν μια άνετη ζωή, επιλέγοντας φήμη, κέρδος και καλή υπόληψη, και επιλέγοντας να ευημερήσουν και να ανέλθουν στον κόσμο. Κατά τη γνώμη τους, αυτό σημαίνει πως έχουν καλή μοίρα· από την άλλη, μια ζωή μετριότητας και αποτυχίας που τους περιορίζει πάντα στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας ισοδυναμεί με κακή μοίρα. Η ιδέα της καλής και της κακής μοίρας προκύπτει από την οπτική της επιδίωξης της ευτυχίας, της επιδίωξης φήμης και κέρδους και της επιδίωξης της επιβίωσης από τους κοσμικούς ανθρώπους. Η ιδέα της καλής και της κακής μοίρας προκύπτει μόνο από τα επιφανειακά αισθήματα και την περιορισμένη κατανόηση των ανθρώπων σχετικά με τη μοίρα ή με βάση το πόσα σωματικά βάσανα υπομένουν, πόση απόλαυση έχουν, πόση φήμη και κέρδος αποκτούν και ούτω καθεξής. Στην πραγματικότητα, αν το κοιτάξουμε από την οπτική της διευθέτησης της μοίρας του ανθρώπου από τον Θεό και της κυριαρχίας Του πάνω της, η ιδέα της καλής ή της κακής μοίρας δεν υφίσταται. Δεν είναι ακριβές αυτό; (Είναι.) Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι καλά και είναι αυτό που χρειάζεται το κάθε άτομο. Αυτό συμβαίνει επειδή η προηγούμενη και η παρούσα ζωή χαρακτηρίζονται από αιτίες κι αποτελέσματα, προκαθορίζονται από τον Θεό, ο Θεός έχει κυριαρχία πάνω τους, και Εκείνος τις σχεδιάζει και τις κανονίζει. Οι άνθρωποι δεν έχουν λόγο στο ζήτημα αυτό. Αν το κοιτάξουμε από αυτήν τη σκοπιά, οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να κρίνουν πως η μοίρα τους είναι καλή ή κακή, σωστά;» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα τελικά ότι από την οπτική του Θεού, δεν υπάρχει καλή ή κακή μοίρα. Ο Θεός κάνει μόνο καλό. Ο Θεός ορίζει τη μοίρα κάθε ανθρώπου και κυριαρχεί επ’ αυτής. Οι άνθρωποι κρίνουν αν η μοίρα τους είναι καλή ή κακή σύμφωνα με το πόσο υποφέρουν στη ζωή τους, πόση δόξα και πόσα πλούτη απολαμβάνουν, και πόσο επιτυχημένοι είναι στην επιδίωξη φήμης, κέρδους και προοπτικών για το μέλλον. Αυτή είναι η οπτική των σαρκικών προτιμήσεων των ανθρώπων και δεν εναρμονίζεται καθόλου με την πρόθεση του Θεού. Αυτό πίστευα κι εγώ· νόμιζα ότι όσοι έχουν καλή υγεία, όσοι αποκτούν φήμη και κέρδη και απολαμβάνουν δόξα και πλούτη είχαν καλή μοίρα, ενώ εκείνοι που είναι άρρωστοι, που ζουν φτωχοί και περνούν όλη τους τη ζωή στη μετριότητα χωρίς να τους εκτιμά κανείς είχαν κακή μοίρα. Οπότε, δεδομένου ότι πάντα με βασάνιζε η ασθένειά μου και δεδομένου ότι ήθελα να επιδιώξω φήμη, κέρδη και μελλοντικές προοπτικές χωρίς ποτέ να τα καταφέρω, νόμιζα ότι είχα κακή μοίρα. Η άποψή μου για τα πράγματα ήταν η ίδια με εκείνη των απίστων· είχα την άποψη των δύσπιστων. Μερικοί άνθρωποι είναι καλά στην υγεία τους και περνούν ολόκληρη τη ζωή τους παλεύοντας επίμονα για χρήματα, φήμη, κέρδη και θέση. Μπορεί οι επιθυμίες τους να εκπληρώνονται, αλλά δεν γνωρίζουν την αξία ή το νόημα της ζωής. Μερικοί περνούν τις μέρες τους νιώθοντας κενοί, ενώ άλλοι αναζητούν κάθε είδους διέγερση· μερικοί βυθίζονται στην καλοπέραση, ενώ άλλοι επιλέγουν να τερματίσουν τη ζωή τους και αυτοκτονούν. Έχουν, όμως, αυτοί πραγματικά καλή μοίρα; Είναι αληθινά ευτυχισμένοι και χαρούμενοι; Σκέφτηκα ότι αν και μερικοί αδελφοί και αδελφές προέρχονταν από συνηθισμένες οικογένειες, και δεν είχαν επιλεγεί ως επικεφαλής ή επιβλέποντες στον οίκο του Θεού, εξακολουθούσαν να κάνουν τα καθήκοντά τους και να κατανοούν κάποιες αλήθειες. Μερικοί έγραφαν και άρθρα και κατέθεταν μαρτυρία για τον Θεό· δεν είχαν κακή μοίρα. Εμένα με βασάνιζε η ασθένειά μου, και γι’ αυτό προσευχόμουν συχνά στον Θεό και η καρδιά μου δεν τολμούσε να φύγει μακριά Του. Επιπλέον, όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τα κειμενικά μου καθήκοντα κατάλαβα κάποιες αλήθειες. Όλα αυτά ωφέλησαν τη ζωή-είσοδό μου. Επίσης, η φύση μου ήταν πολύ αλαζονική και η επιθυμία μου για υπόληψη και θέση ήταν αρκετά ισχυρή, οπότε το ότι δεν προάχθηκα σε αυτές τις σημαντικές θέσεις ήταν ένας τρόπος να με προστατέψει ο Θεός. Το πιο σημαντικό ήταν ότι αν δεν είχα αυτήν την πάθηση, σίγουρα θα επιδίωκα με όλη μου την καρδιά χρήματα, φήμη και κέρδη. Θα ζούσα επηρεασμένη από τη δύναμη του Σατανά, που θα μου έκανε κακό, θα με εξαπατούσε και θα με αιχμαλώτιζε, και δεν θα είχα λάβει τη σωτηρία του Θεού τις έσχατες ημέρες. Στην πραγματικότητα, είχα κερδίσει πολλά από αυτήν την ασθένεια, αλλά όλο παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα. Είχα παντού γύρω μου την ευλογία όλο αυτό το διάστημα και δεν είχα ιδέα! Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι άνθρωποι ξεκινούν να πιστεύουν στον Θεό λόγω κάποιας αρρώστιας. Η αρρώστια αυτή είναι η χάρη του Θεού για σένα. Χωρίς αυτήν, δεν θα πίστευες στον Θεό, και αν δεν πίστευες στον Θεό, δεν θα είχες φθάσει μέχρι εδώ —έτσι, ακόμα και αυτή η χάρη είναι η αγάπη του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες). Είχα βιώσει αυτά τα λόγια του Θεού από πρώτο χέρι. Δεν θα παραπονιόμουν πλέον ότι είχα κακή μοίρα λόγω της ασθένειάς μου.

Διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Είναι σωστές ή λανθασμένες οι σκέψεις και οι απόψεις των ανθρώπων που λένε μονίμως πως έχουν κακή μοίρα; (Είναι λανθασμένες.) Είναι προφανές πως αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν την αποκαρδίωση επειδή φτάνουν στα άκρα. […] Βλέπουν τα ζητήματα και τους ανθρώπους από αυτήν την ακραία και λανθασμένη οπτική, υποβάλλοντας έτσι επανειλημμένα τον εαυτό τους στην επίδραση και την επιρροή αυτού του αρνητικού συναισθήματος καθώς ζουν, βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα, και φέρονται και ενεργούν. Στο τέλος, φαίνονται τόσο κουρασμένοι όπως κι αν ζουν, και δεν μπορούν να επιστρατεύσουν τον παραμικρό ενθουσιασμό για την πίστη τους στον Θεό και την επιδίωξη της αλήθειας. Όπως κι αν επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή τους, δεν μπορούν να κάνουν το καθήκον τους με θετικό ή ενεργό τρόπο και, παρόλο που πιστεύουν στον Θεό για πολλά χρόνια, δεν επικεντρώνονται ποτέ στο να κάνουν το καθήκον τους με όλη τους την καρδιά και το μυαλό ή να το κάνουν με τρόπο που να ανταποκρίνεται στα πρότυπα, και ασφαλώς, πολύ περισσότερο δεν επιδιώκουν την αλήθεια ούτε ασκούνται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Γιατί συμβαίνει αυτό; Σε τελική ανάλυση, ο λόγος είναι ότι πιστεύουν μονίμως πως έχουν κακή μοίρα, κι αυτό τους οδηγεί σε βαθιά αποκαρδίωση. Χάνουν εντελώς το κουράγιο τους, γίνονται ληθαργικοί, σαν ζωντανοί νεκροί, χωρίς καμία ζωντάνια, χωρίς να επιδεικνύουν καμία θετική ή αισιόδοξη συμπεριφορά, πόσο μάλλον οποιαδήποτε αποφασιστικότητα ή επιμονή να προσφέρουν την αφοσίωση που οφείλουν στο καθήκον τους, στις ευθύνες τους και στις υποχρεώσεις τους. Αντιθέτως, παλεύουν απρόθυμα μέρα με τη μέρα με μια επιπόλαιη στάση και περνούν τις μέρες τους έτσι, μπερδεμένοι, ζαλισμένοι, και μάλιστα χωρίς να νιώθουν τίποτα γι’ αυτό. Δεν έχουν ιδέα για πόσο καιρό θα πηγαίνουν στα κουτουρού. Στο τέλος, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να νουθετήσουν τον εαυτό τους και να πουν: “Αχ, ας είναι, θα πηγαίνω στα κουτουρού για όσο αντέξω ακόμα. Αν έρθει η μέρα που δεν μπορώ να συνεχίσω πια και η εκκλησία θελήσει να με αποβάλει και να με αποκλείσει, τότε ας με αποκλείσει. Τι μπορώ να κάνω για την κακή μου μοίρα!” Βλέπεις, μέχρι και τόσο ληθαργικοί είναι στα λόγια τους. Αυτή η αποκαρδίωση δεν προκαλεί μόνο μια απλή ψυχολογική διάθεση· έχει, προπαντός, ολέθρια επίδραση στις σκέψεις, στην καρδιά και στην επιδίωξη των ανθρώπων. Αν δεν μπορέσεις να αλλάξεις έγκαιρα και γρήγορα την αποκαρδίωση που έχεις, τότε όχι μόνο θα επηρεάσει ολόκληρη τη ζωή σου, μα θα την καταστρέψει και θα σε οδηγήσει στον θάνατό σου. Ακόμη κι αν όντως πιστεύεις στον Θεό, δεν θα είσαι σε θέση να αποκτήσεις την αλήθεια και να σωθείς, και στο τέλος θα χαθείς. Γι’ αυτό και πρέπει να αφυπνιστούν αμέσως όσοι πιστεύουν πως η μοίρα τους είναι κακή· δεν είναι καλό να διερευνά κανείς μονίμως αν η μοίρα του είναι καλή ή κακή, να επιδιώκει συνεχώς μια συγκεκριμένη μοίρα και να ανησυχεί διαρκώς για τη μοίρα του. Αν παίρνεις πάντα πολύ σοβαρά τη μοίρα σου, τότε, όταν αντιμετωπίσεις μια μικρή ενόχληση ή απογοήτευση, όταν συναντήσεις αποτυχίες και αναποδιές ή βρεθείς σε στιγμές αμηχανίας, θα καταλήξεις γρήγορα να πιστέψεις πως όλα αυτά οφείλονται στην κακή σου μοίρα και στην κακή σου τύχη. Έτσι, υπενθυμίζεις επανειλημμένα στον εαυτό σου πως η μοίρα σου είναι κακή και όχι καλή σαν των υπολοίπων ανθρώπων· βυθίζεσαι ξανά και ξανά στην αποκαρδίωση, και περιβάλλεσαι, δεσμεύεσαι και παγιδεύεσαι από το αρνητικό συναίσθημα της αποκαρδίωσης, ανήμπορος να ξεφύγεις από αυτό. Είναι πολύ τρομακτικό και επικίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο. Αν και αυτό το συναίσθημα της αποκαρδίωσης μπορεί να μη σε κάνει περισσότερο αλαζόνα και δόλιο ή ικανό να αποκαλύψεις μοχθηρία, αδιαλλαξία και άλλες παρόμοιες διεφθαρμένες διαθέσεις, αν και μπορεί να μη σε φτάσει στο σημείο να αποκαλύψεις μια διεφθαρμένη διάθεση και να αψηφήσεις τον Θεό ή να αποκαλύψεις μια διεφθαρμένη διάθεση και να παραβιάσεις τις αλήθεια-αρχές, να προκαλέσεις διαταράξεις και ενοχλήσεις ή να κάνεις κακές πράξεις, αυτό το συναίσθημα της αποκαρδίωσης είναι ουσιαστικά μια σοβαρότατη εκδήλωση της δυσαρέσκειας των ανθρώπων για την πραγματικότητα. Στην ουσία, αυτή η εκδήλωση δυσαρέσκειας για την πραγματικότητα είναι επίσης δυσαρέσκεια για την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Και τι είδους συνέπειες έχει το να είναι κανείς δυσαρεστημένος με την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού; Είναι σίγουρα πολύ σοβαρές και, στην καλύτερη περίπτωση, θα σε κάνουν να επαναστατήσεις ενάντια στον Θεό και να Τον αψηφήσεις, θα σε κάνουν να μην είσαι σε θέση να αποδεχθείς τις ομιλίες και την παροχή του Θεού, και να μην μπορείς να κατανοήσεις ή να ακούσεις με προθυμία τις διδασκαλίες, τις προτροπές, τις υπενθυμίσεις και τις προειδοποιήσεις Του» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι υπάρχουν σοβαρές συνέπειες αν είμαι συνεχώς κολλημένη σε αυτό το αρνητικό συναίσθημα της απαισιοδοξίας και της απελπισίας. Έτσι, οι άνθρωποι όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν σωστά όσα τους συμβαίνουν, αλλά, επίσης, δεν ενδιαφέρονται να κάνουν το καθήκον τους και να επιδιώξουν την αλήθεια, και τελικά χάνουν την ευκαιρία να σωθούν. Το ακόμα πιο σοβαρό είναι πως αυτό το είδος απόγνωσης δείχνει δυσαρέσκεια προς την πραγματικότητα, και προς την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Η ουσία της είναι τα παράπονα προς τον Θεό και μια σιωπηλή επανάσταση εναντίον Του. Η φύση αυτού του θέματος είναι πολύ σοβαρή. Δεν έγραψα καλά στις εξετάσεις στο κολέγιο εξαιτίας της υποτροπής της ασθένειάς μου και, επίσης, παράτησα τη σχολή και γύρισα σπίτι εξαιτίας αυτής. Όλα αυτά με έκαναν να πονέσω πάρα πολύ, και να κατηγορήσω τον Ουρανό και τους άλλους ανθρώπους. Αφότου πίστεψα στον Θεό, η ασθένειά μου με εμπόδιζε να προαχθώ και να καλλιεργηθώ. Έτσι, πίστευα συνέχεια ότι είχα κακή μοίρα και έκανα παράπονα στον Θεό που μου έδωσε αυτό το σώμα. Έκανα νωχελικά το καθήκον μου και δεν είχα καμία όρεξη να συνεργαστώ με ζήλο. Είχα κολλήσει στη λανθασμένη οπτική ότι είχα κακή μοίρα και γινόμουν όλο και πιο απεγνωσμένη. Όλο παραπονιόμουν για τον Θεό και Τον παρερμήνευα. Είδα ότι αν δεν άλλαζα πορεία και δεν σταματούσα να αντιστέκομαι στον Θεό, θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ. Είναι πολύ δηλητηριώδης αυτή η λανθασμένη σκέψη και οπτική. Κάνει τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που τους προκύπτουν χωρίς να υποτάσσονται και, τελικά, ο Σατανάς μπορεί να τους ξεγελάσει και να τους βλάψει. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, πάντα παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα και ζούσα μέσα με το αρνητικό συναίσθημα της απόγνωσης. Έκανα μια σιωπηλή εξέγερση εναντίον Σου· Σου αντιστεκόμουν. Θεέ μου, δεν θέλω να συνεχίσω έτσι· Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με».

Μετά από αυτό, διάβασα τα λόγια του Θεού και έμαθα πώς να αντιμετωπίζω σωστά τη μοίρα μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ποια στάση θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι ως προς τη μοίρα; Θα πρέπει να συμμορφώνεσαι με τις διευθετήσεις του Δημιουργού, και να αναζητάς ενεργά και επιμελώς τον σκοπό και το νόημα που κρύβεται πίσω απ’ τη διευθέτηση όλων αυτών των πραγμάτων από τον Δημιουργό, ώστε να καταφέρεις να κατανοήσεις την αλήθεια, να επιτελείς τη σπουδαιότερή σου λειτουργία σε αυτήν τη ζωή που έχει κανονίσει για σένα ο Θεός, να εκπληρώνεις τα καθήκοντα, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις σου ως δημιουργημένο ον, και να φροντίσεις η ζωή σου να έχει μεγαλύτερο νόημα και μεγαλύτερη αξία, μέχρι να σε αποδεχτεί ο Δημιουργός και να σε θυμάται. Ακόμα καλύτερο θα ήταν, φυσικά, αν μπορούσες να εργαστείς σκληρά για να φτάσεις στη σωτηρία μέσω της αναζήτησης και της αποδοχής της αλήθειας —αυτό θα ήταν το καλύτερο. Σε κάθε περίπτωση, σε ό,τι αφορά τη μοίρα, η πιο ορθή στάση που θα πρέπει να έχει η δημιουργημένη ανθρωπότητα δεν είναι να την κρίνει και να την ορίζει αυθαίρετα, ούτε να χρησιμοποιεί ακραίες μεθόδους για να την αντιμετωπίσει. Ακόμη λιγότερο θα πρέπει, φυσικά, να προσπαθούν οι άνθρωποι να αντισταθούν στη μοίρα τους, να την απορρίψουν ή να την αλλάξουν. Αντίθετα, θα πρέπει να την αντιλαμβάνονται με την καρδιά τους, να την αναζητούν, να τη βολιδοσκοπούν και να συμμορφώνονται με αυτήν, και μετά να την αντιμετωπίζουν θετικά. Τέλος, στο περιβάλλον διαβίωσης και στο ταξίδι ζωής που διαμορφώνει για σένα ο Θεός, θα πρέπει να αναζητάς τον τρόπο διαγωγής που σου διδάσκει Εκείνος, καθώς και το μονοπάτι που απαιτεί να ακολουθήσεις. Θα πρέπει επίσης να βιώνεις κατ’ αυτόν τον τρόπο τη μοίρα που έχει κανονίσει για σένα ο Θεός· έτσι, στο τέλος θα είσαι ευλογημένος. Όταν βιώνεις έτσι τη μοίρα που έχει κανονίσει για σένα ο Δημιουργός, αυτό που καταφέρνεις να βιώσεις μέσα σου δεν είναι απλώς θλίψη, στενοχώρια, δάκρυα, πόνος, αναποδιές και αποτυχία· το πιο σημαντικό είναι πως θα βιώσεις γαλήνη, χαρά και παρηγοριά, καθώς και τη διαφώτιση και τη φώτιση που σου έχει παραχωρήσει ο Δημιουργός σχετικά με την αλήθεια. Πέρα από αυτό, στο μονοπάτι σου στη ζωή, όταν χαθείς ή αντιμετωπίσεις αναποδιές και αποτυχίες, και έχεις να κάνεις επιλογές, θα βιώσεις την καθοδήγηση του Δημιουργού. Στο τέλος θα καταφέρεις να καταλάβεις, να βιώσεις και να αντιληφθείς πώς να ζεις την πιο γεμάτη νόημα ζωή. Τότε δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά χαμένος στη ζωή, δεν θα σε πλημμυρίσει ποτέ ξανά το αίσθημα διαρκούς άγχους και, φυσικά, δεν θα παραπονεθείς ποτέ ξανά πως έχεις κακή μοίρα, πόσο μάλλον θα βυθιστείς στην αποκαρδίωση επειδή νιώθεις πως η μοίρα σου είναι κακή. Αν αντιμετωπίζεις τη μοίρα που έχει κανονίσει για σένα ο Δημιουργός με μια τέτοια στάση και μέθοδο, τότε όχι μόνο θα γίνει πιο κανονική η ανθρώπινη φύση σου, αλλά θα φτάσεις στο σημείο να έχεις κανονική ανθρώπινη φύση, και το σκεπτικό, τις απόψεις και τις αρχές με τις οποίες βλέπεις τα πράγματα της κανονικής ανθρώπινης φύσης· ακόμη περισσότερο θα φτάσεις φυσικά στο σημείο να έχεις τις απόψεις και την κατανόηση για το νόημα της ζωής που δεν θα έχουν ποτέ οι άπιστοι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ανεξάρτητα από το είδος της μοίρας που ο Θεός κανονίζει για εμάς, πρέπει πάντα να υποτασσόμαστε στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Αυτήν τη λογική θα πρέπει να διαθέτει κάθε δημιουργημένο ον. Ανεξάρτητα από τη μοίρα μας, το σημαντικότερο είναι να μπορούμε να επιδιώξουμε την αλήθεια, να εκπληρώσουμε το καθήκον μας ως δημιουργημένα όντα, και να βιώσουμε μια ζωή με αξία και νόημα. Όσο για τον Ιώβ, όταν τον ευλόγησε ο Θεός για πρώτη φορά με ένα ολόκληρο βουνό από ζώα, απέραντα κτήματα και όμορφα παιδιά, οι άνθρωποι πίστεψαν ότι είχε καλή μοίρα. Αλλά ο Ιώβ δεν έβλεπε αυτά τα πράγματα ως απολαύσεις και επικεντρώθηκε μόνο στο να βαδίσει στο μονοπάτι στο οποίο είχε φόβο Θεού και απέφευγε το κακό. Αργότερα, ήρθε αντιμέτωπος με δοκιμασίες. Όλη του η περιουσία χάθηκε μέσα σε μια νύχτα, πέθαναν τα παιδιά του, και ολόκληρο το σώμα του καλύφτηκε από έλκη. Οι άνθρωποι θεώρησαν ότι έπεσε πάνω του μεγάλη δυστυχία. Αλλά ο Ιώβ δεν κοίταζε τα πράγματα που του συνέβησαν από την οπτική των ανθρώπων, ούτε εξεγέρθηκε ούτε και αντιστάθηκε. Αντίθετα, τα αποδέχτηκε όλα από τον Θεό, αναζήτησε την πρόθεση του Θεού και εκθείασε το άγιο όνομά Του. Έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του. Τότε, ο Θεός αποκάλυψε τον εαυτό Του στον Ιώβ, και ο Ιώβ Τον είδε και η καρδιά του γέμισε γαλήνη και χαρά, και τελικά, πέθανε πλήρης ημερών. Όμως, εγώ θέλησα να αλλάξω τη δική μου μοίρα και να απελευθερωθώ από αυτήν. Δεν αναζήτησα επιμελώς ούτε και την αντιμετώπισα με θετικό τρόπο. Γι’ αυτό, πονούσα αφόρητα. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ποια είναι η αιτία του πόνου αυτού; Οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού ή στο ότι έχουν κακή μοίρα; Προφανώς, κανένα δεν ισχύει. Σε τελική ανάλυση, προκαλείται από τα μονοπάτια που παίρνουν οι άνθρωποι και απ’ τους τρόπους με τους οποίους επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή τους» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Κατάλαβα ότι πονούσα τόσο πολύ, επειδή ήταν προβληματικό το μονοπάτι της επιδίωξής μου. Πριν πιστέψω στον Θεό, ήθελα να αλλάξω τη μοίρα μου μέσα από τη γνώση. Επιδίωξα να ξεχωρίσω από το πλήθος και να ζήσω μια ζωή με ανέσεις και πλούτη. Αφότου πίστεψα στον Θεό, εξακολούθησα να επιδιώκω υπόληψη και θέση στο καθήκον μου. Ήθελα να κάνω καθήκοντα που θα μου επέτρεπαν να ξεχωρίσω και να κερδίσω την εκτίμηση των άλλων. Όταν η ασθένειά μου εμπόδιζε την εκπλήρωση των επιθυμιών μου, παραπονιόμουν ότι είχα κακή μοίρα και ζούσα μέσα σε ένα συναίσθημα απόγνωσης. Η επιθυμία μου για υπόληψη και θέση ήταν πολύ ισχυρή. Δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ: «Η απόκτηση υπόληψης και θέσης σημαίνει ότι έχεις καλή μοίρα και ότι έχει αξία η ζωή σου;» Σκέφτηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους στην εκκλησία που είχαν αποκαλυφθεί και αποκλειστεί. Αν και κάποιοι έκαναν καθήκοντα επικεφαλής και εργατών, κάποιοι από αυτούς δεν επιδίωκαν την αλήθεια, επιδίωκαν πεισματικά την υπόληψη και τη θέση, και εξύψωναν τον εαυτό τους και κατέθεταν μαρτυρία σ’ αυτόν ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές τους. Δεν αποδεχόντουσαν το κλάδεμα, και τελικά αποκαλύπτονταν και αποκλείονταν. Είδα ότι όταν οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αλήθεια και δεν κάνουν το καθήκον τους πατώντας στο έδαφος, ακόμα κι αν προαχθούν και καλλιεργηθούν, ακόμα κι αν κάνουν πολλούς ανθρώπους να τους εκτιμήσουν, δεν κερδίζουν την έγκριση του Θεού, και τελικά αποκαλύπτονται και αποκλείονται. Σκέφτηκα ότι είχα αρχίσει να πιστεύω στον Θεό λόγω της ασθένειάς μου. Απόλαυσα την προμήθεια των λόγων του Θεού και κατανόησα ορισμένες αλήθειες. Όποτε αρρώσταινα και ζούσα μέσα στην αρνητικότητά μου, ο Θεός χρησιμοποιούσε τα λόγια Του για να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει, και μου επέτρεπε να συνεχίσω να ζω. Ο Θεός μού είχε δώσει πάρα πολλά. Εγώ, ωστόσο, δεν σκέφτηκα να ανταποδώσω την αγάπη Του και να επιμείνω προσγειωμένη στο καθήκον μου. Λαχταρούσα μόνο υπόληψη και θέση για μένα, και δεν ήμουν ειλικρινής προς τον Θεό. Ήμουν πραγματικά πολύ επαναστατική! Δεν μπόρεσα να κρατηθώ κι έκλαψα από μεταμέλεια. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, φέρθηκα εντελώς επαναστατικά. Επιδίωκα υπόληψη και θέση, και δεν ακολουθούσα το σωστό μονοπάτι· δεν αξίζω καθόλου να με σώσεις. Θεέ μου, το μόνο που θέλω είναι να πιστέψω σωστά σ’ Εσένα και να Σου υποταχθώ. Θέλω να κάνω προσγειωμένη το καθήκον μου». Όταν το κατάλαβα αυτό, σταμάτησα να νιώθω απόγνωση.

Εκείνη την περίοδο, δεν μπορούσα να έρθω σε επαφή με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, κι έτσι επέμενα να διαβάζω τα λόγια του Θεού κάθε μέρα, να προσεύχομαι σ’ Αυτόν και να έρχομαι πιο κοντά Του, και να κάνω πράξη τη συγγραφή κηρυγμάτων. Μερικές φορές, η υγεία μου χειροτέρευε λίγο και οι αρθρώσεις μου πονούσαν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να κινηθώ ή να σηκωθώ. Ασυναίσθητα, αναστατωνόμουν λίγο. Ειδικά όταν έβλεπα βίντεο με αδελφούς και αδελφές να τραγουδούν, να χορεύουν και να δοξάζουν τον Θεό, ζήλευα πολύ και σκεφτόμουν: «Αυτοί οι αδελφοί και οι αδελφές είναι υγιείς και μπορούν να τραγουδούν, να χορεύουν και να δοξάζουν τον Θεό. Τι ωραία που πρέπει να είναι! Εγώ δεν μπορώ ούτε να καθίσω όρθια». Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, και προσευχόμουν σιωπηλά στον Θεό και Του ζήτησα να προστατεύσει την καρδιά μου. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Οι λειτουργίες είναι διαφορετικές, αλλά υπάρχει μόνο ένα σώμα. Ο καθένας σας θα πρέπει να επιτελεί τη δική του λειτουργία, να παραμένει στη θέση του και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, να εκπέμπει φως ανάλογα με τη θερμότητα που έχει και να επιδιώκει την ωριμότητα στη ζωή. Έτσι θα είμαι ικανοποιημένος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 21). Ο Θεός κανονίζει ένα διαφορετικό καθήκον για κάθε άτομο. Αυτοί οι αδελφοί και οι αδελφές έψαλλαν, χόρευαν και δόξαζαν τον Θεό, ενώ εγώ εκτελούσα κειμενικά καθήκοντα και κατέθετα μαρτυρία σ’ Αυτόν. Ο καθένας επιτελούσε τη δική του λειτουργία. Θα είχαμε την έγκριση του Θεού, αρκεί να κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Αφού το σκέφτηκα αυτό, η καρδιά μου ένιωσε πολύ πιο ελεύθερη. Τώρα, δεν πιστεύω πλέον ότι έχω κακή μοίρα. Θέλω μόνο να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, να επιδιώξω την αλήθεια σωστά και να κάνω το καθήκον μου καλά. Κατάφερα να ξεφύγω από τη λανθασμένη άποψη ότι έχω κακή μοίρα χάρη στην καθοδήγηση των λόγων του Θεού. Δόξα σοι ο Θεός!