Της Ντέβε, Φιλιππίνες

Στις αρχές Ιουλίου του 2023, εκλέχθηκα επικεφαλής περιφέρειας και έγινα η κύρια υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο. Ξέρω πως, ως επικεφαλής, εγώ είχα την ευθύνη να εποπτεύω και να παρακολουθώ το έργο όλων των αδελφών εντός του πεδίου αρμοδιότητάς μου. Ωστόσο, η πρόοδός μου στην παρακολούθηση και την εφαρμογή του έργου ήταν πολύ αργή, επειδή συνήθως εφάρμοζα τα επιμέρους αντικείμενα ένα-ένα και περίμενα τους αδελφούς και τις αδελφές να ολοκληρώσουν κάτι προτού προχωρήσω στο επόμενο. Αυτό το έκανα για να μη νιώθουν ότι πνίγονται ή δυσφορούν με τον όγκο του έργου. Ήθελα όλοι να νιώθουν ότι είχα ενσυναίσθηση και μπορούσα να τους κατανοώ και να συμπάσχω μαζί τους, κι έτσι ήμουν πολύ προσεκτική όταν επόπτευα και παρακολουθούσα το έργο, καθώς φοβόμουν μήπως οι αδελφοί και οι αδελφές με έβρισκαν υπερβολικά αυστηρή και άσπλαχνη, και κακή επικεφαλής.

Μια φορά, ενώ παρακολουθούσα το έργο μιας επόπτριας ευαγγελικού έργου που την έλεγαν Κρισάντα, το αρχικό μου σχέδιο ήταν να παρακολουθήσω και να διερευνήσω το έργο κάθε εργάτη του ευαγγελίου για τον οποίο ήταν υπεύθυνη, καθώς και τις συνθήκες κάθε δυνητικού αποδέκτη του ευαγγελίου. Εκείνη, όμως, μόλις είχε ολοκληρώσει μια συνάθροιση, και σκέφτηκα μέσα μου: «Μόλις ολοκλήρωσε τη συνάθροισή της, οπότε ίσως χρειάζεται ένα διάλειμμα. Αν πάω και παρακολουθήσω τώρα το έργο της, θα θεωρήσει άραγε ότι δεν έχω απολύτως καμία κατανόηση;» Δεν ήθελα να πιεστεί επειδή θα την παρακολουθούσα. «Μπορεί να έχει διερευνήσει ήδη το έργο των εργατών του ευαγγελίου στη συνάθροιση, επομένως μπορεί να της είναι ευκολότερο να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με αυτό, οπότε δεν θα τη ρωτήσω τώρα για τα άλλα ζητήματα. Έτσι, δεν θα παραπονεθεί ότι της κάνω πάρα πολλές ερωτήσεις, και θα νιώσει ότι λαμβάνω υπόψη τις συνθήκες της, καθώς και ότι δείχνω κατανόηση και ενσυναίσθηση». Πίστευα πως ένας καλός επικεφαλής πρέπει να κατανοεί τους αδελφούς και τις αδελφές και να λαμβάνει υπόψη το πώς αισθάνονται, κι έτσι, εκείνη την ώρα, ρώτησα την Κρισάντα μόνο για το έργο και τα σχέδια των εργατών του ευαγγελίου, αλλά δεν ρώτησα πώς τα πήγαιναν οι δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου. Αργότερα, όταν έκανε το καθήκον της, παρακολούθησε μόνο το έργο των εργατών του ευαγγελίου, ενώ δεν ενημερώθηκε για την πρόοδο του υπόλοιπου έργου ούτε για το πώς τα πήγαιναν οι δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου. Δεν διερεύνησε εγκαίρως τις λεπτομέρειες για όλα αυτά, με αποτέλεσμα το καθήκον της να έχει μειωμένη αποτελεσματικότητα. Είχα το ίδιο πρόβλημα όταν παρακολουθούσα μια άλλη επόπτρια ευαγγελικού έργου, την Μπέλα. Η Μπέλα είχε μόλις έρθει στο πεδίο αρμοδιότητάς μου και, μια φορά, όταν τη ρώτησα σχετικά με μερικούς εργάτες του ευαγγελίου, εκείνη απάντησε: «Δεν τα έχω παρακολουθήσει ακόμα αυτά. Δεν είμαι πολύ εξοικειωμένη με αυτούς τους ανθρώπους και τώρα μόλις τους γνωρίζω καλύτερα». Σκέφτηκα: «Έχουν περάσει πέντε μέρες, τόσο πολύ παίρνει πια να διερευνήσει κανείς αυτά τα πράγματα;» Ήθελα να της υπενθυμίσω ότι αυτή η προσέγγιση δεν ήταν αποτελεσματική και θα καθυστερούσε το έργο, έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Αν της επισημάνω τα προβλήματά της τώρα που μόλις ήρθε, μπορεί να νιώσει ότι δεν έχω κατανόηση ή ενσυναίσθηση, κι ότι δεν λαμβάνω υπόψη τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Δεν θέλω να της αφήσω κακή εντύπωση και, αν τα πω όλα αυτά, ανησυχώ μήπως δεν συνεργαστεί ενεργά μαζί μου αργότερα, όταν χρειαστώ να με βοηθήσει ή να εφαρμόσει το έργο, και φοβάμαι μήπως κι εκείνη επισημάνει αργότερα τα δικά μου προβλήματα κι ελλείψεις». Έχοντας όλα αυτά κατά νου, δεν επισήμανα τα προβλήματα της Μπέλα, με αποτέλεσμα το ευαγγελικό έργο για το οποίο ήταν υπεύθυνη να προοδεύει πολύ αργά. Επειδή, ως επικεφαλής, δεν έκανα το καθήκον μου να εποπτεύσω και να παρακολουθήσω το ευαγγελικό έργο, η πρόοδος του ευαγγελικού έργου στο πεδίο αρμοδιότητάς μου ήταν απελπιστικά αργή.

Όταν συνοψίσαμε μαζί το έργο, η Μπέλα είπε ανοιχτά: «Περιμένω εδώ και καιρό η επικεφαλής να επισημάνει τις ελλείψεις που έχω στο καθήκον μου». Όταν την άκουσα να το λέει αυτό, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μου ως επικεφαλής, ότι δεν είχα παρακολουθήσει το έργο της ούτε είχα επισημάνει τα προβλήματα στο καθήκον της. Ένιωσα μεγάλη ενοχή, κι έτσι ανοίχτηκα στη συναναστροφή σχετικά με την κατάστασή μου. Μετά τη συναναστροφή μου, η επόπτρια, η Λίνα, μοιράστηκε ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η διαγωγή των ανθρώπων και οι τρόποι με τους οποίους αντιμετωπίζουν τον κόσμο πρέπει να βασίζονται στα λόγια του Θεού. Αυτή είναι η βασικότερη αρχή του πώς να φέρεται κανείς. Πώς μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν πράξη την αλήθεια, εάν δεν κατανοούν τις αρχές της διαγωγής; Το να κάνει κανείς πράξη την αλήθεια δεν σημαίνει να λέει κούφια λόγια ή να φωνάζει συνθήματα. Αντιθέτως, έχει να κάνει με το γεγονός ότι, ανεξάρτητα από το τι συναντούν οι άνθρωποι στη ζωή, εφόσον αυτό αφορά τις αρχές για τη διαγωγή τους, τις απόψεις τους για τα πράγματα ή την εκτέλεση των καθηκόντων τους, καλούνται να κάνουν μια επιλογή, και θα πρέπει να αναζητούν την αλήθεια, αλλά και να βρίσκουν μια βάση, καθώς και αρχές άσκησης και ένα μονοπάτι άσκησης, στα λόγια του Θεού. Όσοι μπορούν να ασκούνται με αυτόν τον τρόπο είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια. Αν, όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες που συναντούν, επιδιώκουν την αλήθεια με αυτόν τον τρόπο, τότε βαδίζουν στο μονοπάτι του Πέτρου και στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Για παράδειγμα, ποια αρχή πρέπει να τηρεί κανείς όταν αλληλεπιδρά με τους άλλους; Η αρχική σου άποψη είναι ότι “η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα”, και ότι πρέπει να τα έχεις καλά με όλους, να αποφεύγεις να κάνεις τους άλλους ρεζίλι και να μην προσβάλεις κανέναν, ώστε μελλοντικά να μπορείς εύκολα να έχεις καλές σχέσεις με τους άλλους. Αυτή η άποψη σε περιορίζει, γι’ αυτό και σιωπάς όταν βλέπεις τους άλλους να κάνουν κακά πράγματα ή να παραβιάζουν τις αρχές, και ούτε τους εκθέτεις ούτε τους σταματάς, προτιμώντας να υποστεί ζημιά το έργο της εκκλησίας παρά να προσβάλεις κάποιον. Με όποιον κι αν αλληλεπιδράς, επιζητάς να τα έχεις καλά μαζί του. Σκέφτεσαι πάντα τις σχέσεις με τους άλλους και πώς να σώζεις τα προσχήματα όταν μιλάς. Πάντα λες ωραία λόγια για να ευχαριστείς τους άλλους. Ακόμη κι αν ανακαλύψεις ότι κάποιος έχει προβλήματα, επιλέγεις να τον ανεχθείς κι απλώς μιλάς γι’ αυτόν πίσω από την πλάτη του. Μπροστά του, όμως, συνεχίζεις να διατηρείτε την ηρεμία και τη σχέση σας. Πώς σου φαίνεται αυτή σου διαγωγή; Έτσι δεν είναι ένας ανθρωπάρεσκος; Αυτό δεν είναι πολύ ύπουλο; Είναι κάτι που παραβιάζει τις αρχές της διαγωγής. Δεν είναι πολύ ποταπό να συμπεριφέρεσαι με τέτοιον τρόπο; Όσοι φέρονται έτσι δεν είναι καλοί άνθρωποι, κι αυτός δεν είναι ευγενής τρόπος να φέρεται κανείς. Όσο κι αν έχεις υποφέρει, όσα τιμήματα κι αν έχεις πληρώσει, αν συμπεριφέρεσαι χωρίς αρχές, τότε έχεις αποτύχει στη διαγωγή σου. Ο Θεός δεν θα σε αναγνωρίσει, δεν θα σε θυμάται ούτε θα σε αποδεχθεί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Για να εκτελέσει κανείς καλά το καθήκον του, πρέπει τουλάχιστον να έχει συνείδηση και λογική). Έπειτα η Λίνα συναναστράφηκε μαζί μου: «Αμελείς την παρακολούθηση του έργου για να διατηρήσεις τις σχέσεις σου με τους άλλους. Μπορεί να έχεις συντηρήσει αυτές τις σχέσεις, αλλά το έργο έχει καθυστερήσει εξαιτίας αυτού. Από όσα είπε μόλις η Μπέλα, στην πραγματικότητα ήλπιζε να παρακολουθήσεις το έργο, ώστε κι εκείνη να έχει κάποια κατεύθυνση κι ένα μονοπάτι στα καθήκοντά της. Εσύ, όμως, κάνεις τα πράγματα με ανθρωπάρεσκη νοοτροπία και προσπαθούσες μόνο να προστατεύσεις την εικόνα σου και να διατηρήσεις τη σχέση με το να μην επισημαίνεις τα προβλήματά της. Τελικά, δεν έκανες καλά τα καθήκοντά σου, και, χωρίς τη δική σου παρακολούθηση και καθοδήγηση, το έργο της Μπέλα δεν έχει κατεύθυνση, με άμεσο αποτέλεσμα να μην είναι αποτελεσματικό το ευαγγελικό έργο. Πρέπει να κάνεις σοβαρή αυτοκριτική πάνω στο πρόβλημα που έχεις να είσαι ανθρωπάρεσκη!» Όταν άκουσα την αδελφή, ντράπηκα πολύ. Είχα πράγματι ανθρωπάρεσκη νοοτροπία στις αλληλεπιδράσεις μου με τους άλλους. Δεν ήθελα να προσβάλω κανέναν, δεν ήθελα να επηρεάσω τις σχέσεις μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και δεν ήθελα να θεωρούν ότι αδιαφορούσα. Αρχικά, ήθελα να παρακολουθήσω μεγάλο μέρος του έργου με την Κρισάντα, αλλά φοβόμουν ότι, αν το παρακολουθούσα και το διερευνούσα υπερβολικά, θα θεωρούσε πως δεν έδειχνα κατανόηση, κι έτσι επέλεξα απλώς να παρακολουθήσω και να ερευνήσω τις πιο εύκολες εργασίες για αυτήν, ενώ δεν παρακολούθησα τις πιο προβληματικές εργασίες που θα την επιβάραιναν σωματικά ούτε και ρώτησα γι’ αυτές. Νόμιζα πως έτσι δεν θα παραπονιόταν ούτε θα είχε κακή γνώμη για εμένα. Το αποτέλεσμα ήταν το ευαγγελικό έργο για το οποίο ήταν υπεύθυνη να γίνει αναποτελεσματικό. Παρακολούθησα το έργο της Μπέλα με τον ίδιο τρόπο. Είδα ότι είχε χαμηλή απόδοση στα καθήκοντά της και καθυστερούσε το έργο, όμως δεν ήθελα να το επισημάνω αυτό, από φόβο μην την προσβάλω. Τα όσα έκανα και ο τρόπος που ενήργησα είναι αυτά που εξέθεσε ο Θεός όταν είπε: «[…] να τα έχεις καλά με όλους, να αποφεύγεις να κάνεις τους άλλους ρεζίλι και να μην προσβάλεις κανέναν». Παλαιότερα, νόμιζα πως έκανα καλά που ενεργούσα έτσι, και πως απέφευγα τη σύγκρουση με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Νόμιζα πως λάμβανα πάντα υπόψη τα αισθήματα και τις δυσκολίες των άλλων, και πως ήμουν καλός άνθρωπος, αλλά ο Θεός λέει πως κάτι τέτοιο ήταν αντίθετο προς τις αρχές με τις οποίες πρέπει να φέρεται κανείς. Η επανειλημμένη ανοχή προς τις αδελφές μου είχε ως αποτέλεσμα το ευαγγελικό έργο να προοδεύει αργά, ενώ είχε ήδη βλάψει το εκκλησιαστικό έργο. Δεν ήμουν καθόλου καλός άνθρωπος, αλλά ανθρωπάρεσκη, ένας δόλιος άνθρωπος. Αν δεν άλλαζα αυτήν την ανθρωπάρεσκη νοοτροπία, τότε όλα όσα έκανα θα ήταν μάταια, επειδή δεν έκανα πράξη την αλήθεια ούτε ικανοποιούσα τον Θεό, και ο Θεός δεν θα με ενέκρινε. Όταν το συνειδητοποίησα, θέλησα να αλλάξω. Έπρεπε να επισημαίνω τυχόν προβλήματα ή ανεπάρκειες που έβλεπα όταν εκτελούσαν τα καθήκοντά τους οι αδελφοί κι οι αδελφές μου, και έπρεπε να προσφέρω συναναστροφή και βοήθεια, καθώς και να σταματήσω να σκέφτομαι την περηφάνια μου. Δεν ήθελα πια να διατηρήσω τις σχέσεις μου με τους άλλους. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Παντοδύναμε Θεέ, βλέπω ότι προσπαθούσα απλώς να διατηρήσω τις σχέσεις μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, χωρίς να βάζω πρώτα τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Τώρα κατανοώ κάπως τον εαυτό μου και είμαι διατεθειμένη να μετανοήσω, να κάνω πράξη την αλήθεια, να ενεργήσω σύμφωνα με τις αρχές και να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής». Αφότου προσευχήθηκα, ένιωσα ένα κύμα θάρρους. Αργότερα, όταν παρακολουθούσα το έργο των αδελφών μου, τους μιλούσα για τα προβλήματα που έβλεπα. Όταν ασκούμουν σύμφωνα με την αλήθεια, οι αδελφοί κι οι αδελφές μου δεν θύμωναν μαζί μου όπως νόμιζα, και οι σχέσεις μας δεν επηρεάστηκαν αρνητικά. Αντιθέτως, δέχονταν πρόθυμα την καθοδήγηση. Ήθελα να συνεχίσω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να γίνω έντιμος άνθρωπος, και να επισημαίνω προβλήματα ή να κάνω προτάσεις στους αδελφούς και τις αδελφές μου. Δεν είναι εύκολο, ωστόσο, να κάνει κάποιος πράξη την αλήθεια, και το ότι γνωρίζει την αλήθεια δεν σημαίνει ότι μπορεί να την κάνει πράξη. Ο Θεός διευθέτησε άλλο ένα περιβάλλον για να αποκαλύψει τη διαφθορά μου.

Στις 13 Ιουλίου, έγιναν εκλογές σε μια εκκλησία και η αδελφή Αγουά εκλέχθηκε επικεφαλής της εκκλησίας. Περίπου μια βδομάδα μετά, μου είπε ξαφνικά ότι είχε βρει δουλειά επειδή έπρεπε να πληρώσει κάποια χρέη. Το ωράριό της ήταν απ’ τις 5 π.μ. ως τις 9 μ.μ. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, καθώς είχε μόνο λίγες μέρες που ήταν επικεφαλής, κι όμως είχε ήδη βρει δουλειά και εργαζόταν τόσο πολλές ώρες, πράγμα που δεν της άφηνε καθόλου χρόνο να κάνει τα καθήκοντά της. Συναναστράφηκα μαζί της, αλλά εκείνη είπε: «Πρέπει όντως να δουλέψω για να πληρώσω τα χρέη μου». Σκέφτηκα: «Αυτή η αδελφή δυσκολεύεται στ’ αλήθεια και δεν μπορεί να κάνει καλά τα καθήκοντά της, οπότε δεν είναι πλέον κατάλληλη για επικεφαλής εκκλησίας. Πρέπει να το αναφέρω αυτό στην επόπτρια μήπως μετατεθεί». Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Αν το πω αυτό και μετατεθεί, μπορεί να πληγωθεί η αυτοεκτίμησή της και μπορεί να νομίσει πως δεν κατανοώ τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και πως δεν της δίνω μια ευκαιρία, και τότε θα απομακρυνθεί από εμένα». Ήθελα να διατηρήσω τη σχέση μου μαζί της, κι έτσι δεν ενημέρωσα την επόπτρια τι συνέβαινε. Νόμιζα πως δεν χρωστούσε πολλά χρήματα και πως, αν δούλευε έναν μήνα, ίσως να μπορούσε να ξεπληρώσει το χρέος της, και τότε θα είχε χρόνο να κάνει τα καθήκοντά της. Στις εργάσιμες ώρες της, θα μπορούσα να τη βοηθήσω να παρακολουθήσει κάποιο έργο. Μετά από αυτό, η Αγουά δούλευε όλη μέρα και δεν έκανε καθόλου εκκλησιαστικό έργο, κι έτσι πολύ απ’ το έργο καθυστέρησε.

Μία βδομάδα αργότερα, η επόπτρια, η Λίνα, είδε ότι η Αγουά δεν έκανε τα καθήκοντά της και με ρώτησε τι συνέβαινε, και μόνο τότε της είπα ότι η Αγουά δούλευε. Η Λίνα συναναστράφηκε μαζί μου: «Η Αγουά, με βάση τη συμπεριφορά της, δεν μπορεί πλέον να κάνει τα καθήκοντά της ως επικεφαλής. Στην εκκλησία, οι επικεφαλείς συμβάλλουν στην πρόοδο όλου του εκκλησιαστικού έργου. Ένας καλός επικεφαλής μπορεί να επωμιστεί το εκκλησιαστικό έργο, ενώ ένας ανεύθυνος επικεφαλής μπορεί να βλάψει το εκκλησιαστικό έργο. Η αλήθεια είναι πως κι εσύ είδες την κατάσταση σε αυτήν την εκκλησία, άρα ήξερες ότι η Αγουά σαφώς και δεν μπορεί να εκτελέσει τον ρόλο της ως επικεφαλής. Έπρεπε να αναφέρεις αυτό το θέμα και να το επιλύσεις αμέσως μόλις το ανακάλυψες, αλλά δεν έκανες καμία ενέργεια. Δεν της ανέθεσες εγκαίρως διαφορετικό καθήκον ούτε ανέφερες τα προβλήματά της. Της επέτρεψες απλώς να μείνει στο πόστο της. Τέτοιες ενέργειες καθυστερούν το εκκλησιαστικό έργο». Όταν άκουσα τη συναναστροφή της αδελφής, ένιωσα απαίσια. Είχα δει το πρόβλημα αλλά ενήργησα σύμφωνα με τις ιδέες μου αντί να κάνω πράξη την αλήθεια και δεν σκέφτηκα αν αυτό θα καθυστερούσε το εκκλησιαστικό έργο. Τι ανόητη που ήμουν. Η αδελφή Λίνα μού διάβασε κάποια λόγια του Παντοδύναμου Θεού: «Όταν κάποιοι επικεφαλής εκκλησίας βλέπουν τους αδελφούς ή τις αδελφές να κάνουν επιπόλαια το καθήκον τους, δεν τους επιπλήττουν, αν και θα έπρεπε. Όταν βλέπουν ξεκάθαρα ότι ζημιώνονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, δεν τους απασχολεί ούτε κάνουν ερωτήσεις και δεν προσβάλλουν στο ελάχιστο τους άλλους. Στην πραγματικότητα, δεν νοιάζονται στ’ αλήθεια για τις αδυναμίες των ανθρώπων· αντιθέτως, η πρόθεση και ο σκοπός τους είναι να πάρουν με το μέρος τους τις καρδιές των ανθρώπων. Έχει πλήρη επίγνωση του εξής: “Εφόσον το κάνω αυτό και δεν προσβάλλω κανέναν, θα με θεωρούν καλό επικεφαλής. Θα έχουν καλή άποψη για μένα και θα μ’ εκτιμούν. Θα μ’ εγκρίνουν και θα με συμπαθούν”. Δεν τον ενδιαφέρει πόση ζημιά υφίστανται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, ούτε πόσο μεγάλες απώλειες προκαλούνται στη ζωή-είσοδο του εκλεκτού λαού του Θεού, ούτε πόσο αναστατώνεται η εκκλησιαστική ζωή του. Επιμένει απλώς στη σατανική του φιλοσοφία και δεν προσβάλλει κανέναν. Βαθιά μέσα του, δεν κατηγορεί καθόλου τον εαυτό του. Όταν βλέπει κάποιον να προκαλεί διαταράξεις και αναστατώσεις, το πολύ πολύ να του πει δυο κουβέντες, υποβαθμίζοντας το ζήτημα, κι αυτό είναι όλο. Δεν συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια ούτε του επισημαίνει την ουσία του προβλήματος, πόσο μάλλον αναλύει την κατάστασή του. Επιπλέον, δεν συναναστρέφεται ποτέ πάνω στις προθέσεις του Θεού. Οι ψευδοεπικεφαλής δεν εκθέτουν ούτε αναλύουν ποτέ τα σφάλματα που κάνουν συχνά οι άνθρωποι ή τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν συνήθως. Δεν λύνουν πραγματικά προβλήματα, αλλά αντιθέτως δείχνουν επιείκεια στους εσφαλμένους τρόπους άσκησης και τις αποκαλύψεις διαφθοράς των ανθρώπων και, όσο αρνητικοί ή αδύναμοι κι αν είναι εκείνοι, δεν το παίρνουν στα σοβαρά. Απλώς κηρύττουν κάποια λόγια και δόγματα και λένε μια-δυο κουβέντες προτροπής για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση επιπόλαια, προσπαθώντας να διατηρήσουν την αρμονία. Ως αποτέλεσμα, οι εκλεκτοί του Θεού δεν ξέρουν πώς να κάνουν αυτοκριτική και ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία, δεν υπάρχει καμία λύση για όποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκαλύπτουν, και ζουν ανάμεσα σε λόγια και δόγματα, αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, χωρίς καθόλου ζωή-είσοδο. Μάλιστα, βαθιά μέσα τους πιστεύουν το εξής: “Ο επικεφαλής μας δείχνει ακόμη μεγαλύτερη κατανόηση για τις αδυναμίες μας από ό,τι ο Θεός. Το ανάστημά μας είναι πολύ μικρό για ν’ ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του Θεού. Απλώς πρέπει να εκπληρώνουμε τις απαιτήσεις του επικεφαλής μας. Αν υποταχθούμε στον επικεφαλής μας, υποτασσόμαστε στον Θεό. Αν μια μέρα ο Άνωθεν απαλλάξει τον επικεφαλής μας απ’ το καθήκον του, θα διαμαρτυρηθούμε. Προκειμένου να κρατήσουμε τον επικεφαλής μας και να μην επιτρέψουμε την απαλλαγή του από το καθήκον του, θα διαπραγματευτούμε με τον Άνωθεν και θα τον αναγκάσουμε να συμφωνήσει με τα αιτήματά μας. Έτσι θα κάνουμε το σωστό για τον επικεφαλής μας”. Όταν οι άνθρωποι κάνουν τέτοιες σκέψεις, όταν έχουν δημιουργήσει τέτοια σχέση με τον επικεφαλής τους και έχει αναπτυχθεί βαθιά μέσα τους μια τέτοιου είδους εξάρτηση, ζήλια και λατρεία γι’ αυτόν, καταλήγουν να έχουν ακόμα μεγαλύτερη πίστη σ’ αυτόν και θέλουν πάντα ν’ ακούν τα λόγια του, αντί ν’ αναζητούν την αλήθεια στα λόγια του Θεού. Αυτός ο επικεφαλής έχει σχεδόν πάρει τη θέση του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων. Αν ένας επικεφαλής είναι πρόθυμος να διατηρήσει μια τέτοια σχέση με τον εκλεκτό λαό του Θεού, αν αντλεί ένα αίσθημα ευχαρίστησης από αυτό βαθιά μέσα του και πιστεύει ότι ο εκλεκτός λαός του Θεού οφείλει να του φέρεται έτσι, τότε αυτός ο επικεφαλής δεν διαφέρει καθόλου από τον Παύλο, έχει ήδη πατήσει το πόδι του στο μονοπάτι των αντίχριστων […] Ένας αντίχριστος δεν κάνει πραγματικό έργο, δεν συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια για να λύσει προβλήματα, δεν καθοδηγεί τους ανθρώπους να τρώνε και να πίνουν τα λόγια του Θεού και να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα. Εργάζεται μόνο για τη θέση, τη φήμη και το κέρδος, τον ενδιαφέρει μόνο να εδραιωθεί, να προστατεύσει τη θέση που κατέχει στις καρδιές των ανθρώπων και να κάνει τους πάντες να τον λατρεύουν, να τον θαυμάζουν και να τον ακολουθούν συνεχώς· αυτοί είναι οι στόχοι που θέλει να πετύχει. Έτσι προσπαθεί ένας αντίχριστος να πάρει με το μέρος του τις καρδιές των ανθρώπων και να ελέγχει τον εκλεκτό λαό του Θεού. Δεν είναι μοχθηρός αυτός ο τρόπος εργασίας; Πολύ απλά, είναι υπερβολικά αηδιαστικός!» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο πρώτο: Προσπαθούν να πάρουν με το μέρος τους τις καρδιές των ανθρώπων). Ο Θεός εκθέτει ότι, όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες κάνουν πως δεν βλέπουν τα προβλήματα στο έργο και απλώς συντηρούν την εικόνα τους και τις σχέσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές τους, τότε άνθρωποι σαν κι αυτούς είναι ψευδοεπικεφαλής και βαδίζουν στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Ήμουν ακριβώς το είδος ανθρώπου που εξέθετε ο Θεός. Σαφώς και ήξερα ότι η Μπέλα έδειχνε ανεπάρκεια στα καθήκοντά της, αλλά δεν είχα το θάρρος να επισημάνω τα προβλήματά της. Ήθελα απλώς να νιώσει ότι κατανοούσα τις δυσκολίες της, ώστε να μην έχουμε προστριβές και να μπορέσουμε να διατηρήσουμε μια καλή σχέση. Η Αγουά δεν μπορούσε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της ως επικεφαλής λόγω της δουλειάς της, άρα εγώ έπρεπε να είχα αναφέρει την κατάστασή της στην ανώτερη ηγεσία ώστε να ανατεθούν έγκαιρα αλλού τα καθήκοντά της. Όμως φοβόμουν πως, αν το ανακάλυπτε, θα σχημάτιζε κακή γνώμη για εμένα, κι έτσι δεν ενημέρωσα τους ανώτερους επικεφαλής. Δεν μ’ ένοιαζε μάλιστα αν καθυστερούσε το εκκλησιαστικό έργο. Ήθελα μόνο οι αδελφοί κι οι αδελφές μου να με αναγνωρίζουν και να με στηρίζουν, ώστε να έχουν καλή εντύπωση για εμένα, κι έτσι έκανα πάντα στην άκρη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Η συμπεριφορά μου ήταν πραγματικά μοχθηρή και την αποστρεφόταν ο Θεός. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, συνειδητοποιώ ότι δεν έχω λάβει υπόψη τα συμφέροντα της εκκλησίας στα καθήκοντά μου και ότι σκεφτόμουν πάντα τις σχέσεις μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, γιατί επιθυμούσα να με βλέπουν ως καλή επικεφαλής και να με σέβονται. Οι ενέργειές μου δεν συμβαδίζουν με την αλήθεια και έχουν επηρεάσει το εκκλησιαστικό έργο. Δεν έκανα τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής και βαδίζω στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Σε ευχαριστώ, Παντοδύναμε Θεέ, που κανόνισες να δει η αδελφή Λίνα τις αποκλίσεις μου και να επισημάνει τις ελλείψεις μου. Στο εξής, είμαι διατεθειμένη να κάνω πράξη την αλήθεια και όχι πλέον να διατηρώ τη σχέση μου με την Αγουά, και θα λαμβάνω υπόψη τα συμφέροντα της εκκλησίας». Εκείνο το απόγευμα, συναναστράφηκα με την Αγουά, κι εκείνη παραδέχτηκε ότι δεν έκανε καλά τα καθήκοντά της και καθυστερούσε το εκκλησιαστικό έργο. Ωστόσο, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη δουλειά της, κι έτσι ανέθεσα αλλού τα καθήκοντά της.

Αργότερα, διάβασα ένα άλλο χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Ένα από τα αξιώματα των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις λέει το εξής: “Το να σιωπάς για τα ελαττώματα των καλών σου φίλων οδηγεί σε μια μακρά και καλή φιλία”. Με άλλα λόγια, για να καταφέρει κανείς να διατηρήσει αυτήν την καλή φιλία, ακόμη κι αν βλέπει ξεκάθαρα τα προβλήματα του φίλου του, δεν πρέπει να μιλά γι’ αυτά. Τηρεί τις αρχές που του υπαγορεύουν να μη χτυπά τους άλλους στο πρόσωπο και να μην εκθέτει τα ελαττώματά τους. Εξαπατά ο ένας τον άλλον, κρύβει πράγματα ο ένας απ’ τον άλλον και μηχανορραφεί ο ένας εναντίον του άλλου. Παρόλο που και οι δύο γνωρίζουν ξεκάθαρα τι είδους άνθρωπος είναι ο άλλος, δεν το λένε ευθέως. Αντίθετα, προσπαθούν να διατηρήσουν τη σχέση τους, χρησιμοποιώντας πονηρές μεθόδους. Γιατί να θέλει κανείς να διατηρήσει μια τέτοια σχέση; Επειδή δεν θέλει να κάνει εχθρούς σ’ αυτήν την κοινωνία και μέσα στην ομάδα του, καθώς έτσι θα εκτίθεται συχνά σε επικίνδυνες καταστάσεις. Επειδή ξέρεις πως, αν εκθέσεις τα ελαττώματα ενός ανθρώπου ή τον πληγώσεις, αυτός θα γίνει εχθρός σου και θα σε βλάψει, κι επειδή δεν θες να βρεθείς σε μια τέτοια κατάσταση, επιστρατεύεις το εξής αξίωμα των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις: “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”. Με βάση αυτό, αν δύο άνθρωποι έχουν μια τέτοια σχέση μεταξύ τους, λογίζονται αληθινοί φίλοι; (Όχι.) Δεν είναι αληθινοί φίλοι ούτε, βέβαια, έχουν εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Τι ακριβώς σχέση είναι, λοιπόν, αυτή; Δεν είναι μια στοιχειώδης κοινωνική σχέση; (Ναι.) Όταν οι άνθρωποι συνδέονται με μια τέτοια κοινωνική σχέση, δεν μπορούν να κάνουν εγκάρδιες συζητήσεις ούτε να έχουν μια βαθιά σύνδεση και να μιλήσουν για ό,τι θέλουν. Δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν όσα κρύβουν στην καρδιά τους ή να μιλήσουν για τα προβλήματα που διαπιστώνουν στους άλλους ούτε να πουν πράγματα που θα ωφελούσαν τους άλλους. Αντίθετα, προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια των άλλων, επιλέγουν να πουν ωραία λόγια. Δεν τολμούν να πουν την αλήθεια και να τηρήσουν τις αρχές, αποτρέποντας έτσι τους άλλους να αναπτύξουν εχθρικές σκέψεις για εκείνους. Αν κανείς δεν αποτελεί απειλή για εκείνους, δεν ζουν σχετικά ήρεμα και γαλήνια; Αυτόν τον στόχο δεν θέλουν να πετύχουν όσοι υποστηρίζουν το ρητό “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”; (Ναι.) Είναι σαφές πως πρόκειται για έναν διεστραμμένο και δόλιο τρόπο επιβίωσης, με στοιχεία επιφυλακτικότητας και στόχο την αυτοσυντήρηση. Όταν ζουν έτσι, οι άνθρωποι δεν έχουν κάποιον που να μπορούν να εμπιστευτούν, δεν έχουν στενούς φίλους με τους οποίους να μπορούν να μιλήσουν για ό,τι θέλουν. Οι άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί ο ένας απέναντι στον άλλον, εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλον και μηχανορραφούν ο ένας εναντίον του άλλου, και καθένας παίρνει ό,τι χρειάζεται από τη μεταξύ τους σχέση. Έτσι δεν έχουν τα πράγματα; Κατά βάση, το ρητό “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους” αποσκοπεί στο να μην προσβάλλεις τους άλλους και να μην κάνεις εχθρούς, καθώς και να μη βλάπτεις κανέναν με σκοπό να προστατέψεις τον εαυτό σου. Είναι μια τακτική και μια μέθοδος που υιοθετεί κανείς για να μην πληγωθεί ο ίδιος. Αν εξετάσουμε τις διάφορες πτυχές της ουσίας της, είναι ευγενής και θετική η απαίτηση σχετικά με την ανθρώπινη ηθική διαγωγή που σου λέει “Αν χτυπάς τους άλλους, μην τους χτυπάς στο πρόσωπο· αν εκθέτεις τους άλλους, μην εκθέτεις τα ελαττώματά τους”; (Όχι.) Τι διδάσκει, άρα, στους ανθρώπους; Ότι δεν πρέπει να προσβάλλεις ή να πληγώνεις κανέναν, διαφορετικά εσύ είσαι αυτός που θα πληγωθεί στο τέλος. Σου διδάσκει, επίσης, ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν. Αν πληγώσεις οποιονδήποτε από τους καλούς σου φίλους, θα αρχίσει να αλλάζει σιγά σιγά η φιλία σας: Εκεί που ήταν καλός και κοντινός σου φίλος, θα γίνει ένας ξένος ή εχθρός σου. Ποια προβλήματα μπορεί να λύσει ένα τέτοιο είδος διδασκαλίας; Έστω πως ενεργείς έτσι και δεν κάνεις εχθρούς, ενώ μειώνεις μάλιστα και αυτούς που ήδη έχεις. Θα σε θαυμάζουν, μήπως, και θα σε εγκρίνουν οι άνθρωποι ή θα σε έχουν για πάντα φίλο εξαιτίας αυτού; Ανταποκρίνεται, μήπως, αυτό απόλυτα στο πρότυπο της ηθικής διαγωγής; Στην καλύτερη περίπτωση, πρόκειται για μια φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και τίποτα περισσότερο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (8)]. Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα τελικά ότι η ρήση «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους» είναι μία απ’ τις φιλοσοφίες του Σατανά για τις κοσμικές συναναστροφές. Οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτήν τη φιλοσοφία για να διατηρούν καλές σχέσεις με τους άλλους, ενώ έτσι αλληλεπιδρούσα κι εγώ με τους άλλους. Προκειμένου να με βλέπουν σαν φίλη που υπολογίζει και νοιάζεται τους άλλους, ήμουν πολύ προσεκτική μαζί τους και δεν μιλούσα ανοιχτά, ακόμα κι όταν έβλεπα τα προβλήματά τους. Θεωρούσα πως με αυτήν τη μέθοδο δεν θα έκανα εχθρούς ούτε θα προσέβαλλα κανέναν. Στην πραγματικότητα, αν ανακαλύψουμε ότι οι άλλοι έχουν προβλήματα και δεν τα επισημάνουμε για χάρη των συμφερόντων μας, κι αν προστατεύουμε ο ένας τον άλλον μη λέγοντας την αλήθεια και δεν ενεργούμε σαν έντιμοι άνθρωποι, τότε αυτό δεν μπορεί να λέγεται αληθινή φιλία. Η εφαρμογή αυτής της σατανικής φιλοσοφίας για τη διατήρηση των σχέσεων με τους άλλους οδηγεί μόνο σε αμοιβαία επιφυλακτικότητα. Κάτι τέτοιο δεν είναι παρά δόλια και ύπουλη συμπεριφορά. Συνειδητοποίησα πως δεν έβλεπα την Κρισάντα, την Μπέλα και την Αγουά ως αδελφές μου στην εκκλησία, και δεν είχα κάνει τίποτα για να τις βοηθήσω να αναγνωρίσουν τα προβλήματά τους. Αναζητούσα μόνο την έγκρισή τους, και δεν ήθελα να έχουν αρνητική γνώμη για εμένα. Για να προστατεύσω τα συμφέροντά μου, ακόμα κι όταν είδα ότι δεν είχαν κάνει καλά τα καθήκοντά τους και είχαν καθυστερήσει το έργο, δεν το επισήμανα ούτε συναναστράφηκα για να το λύσω. Δεν αγαπούσα αληθινά τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Θεωρούσα πάντα πως, εφόσον δεν επισήμαινα τα προβλήματά τους, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας και να έχουμε ακόμα και καλές σχέσεις μεταξύ μας. Στην πραγματικότητα, όμως, η προσκόλληση στη φιλοσοφία «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους» για τις κοσμικές συναναστροφές δεν είχε καλά αποτελέσματα. Όχι μόνο καθυστέρησα το εκκλησιαστικό έργο, αλλά επιπλέον απέτυχα να επιλύσω τα προβλήματά τους και δεν τις βοήθησα να κάνουν καλά τα καθήκοντά τους. Μετά κατανόησα ότι, ως επικεφαλής, πρέπει να επισημαίνω τα προβλήματα που έχουν οι αδελφοί κι οι αδελφές στα καθήκοντά τους, και να τους καθοδηγώ ώστε να αποκτήσουν αυτογνωσία και να διορθώσουν τα λάθη τους. Αυτό πρέπει να κάνουν οι αληθινοί αδελφοί και αδελφές.

Αργότερα, είδα ότι η συναναστροφή του Θεού αναφέρει τις ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών:

1. Να οδηγούν τους ανθρώπους στο να τρώνε και να πίνουν τον λόγο του Θεού και να τον κατανοούν, και να εισέρχονται στην πραγματικότητα του λόγου του Θεού.

2. Να γνωρίζουν την κατάσταση κάθε λογής ανθρώπου και να επιλύουν τις διάφορες δυσκολίες που σχετίζονται με τη ζωή-είσοδο και τις οποίες συναντούν στην αληθινή τους ζωή.

3. Να συναναστρέφονται σχετικά με τις αλήθεια-αρχές που θα πρέπει να γίνουν κατανοητές, ώστε να εκτελείται σωστά το κάθε καθήκον.

4. Να είναι ενημερωμένοι για τις συνθήκες των επιβλεπόντων διαφόρων εργασιών και του προσωπικού που είναι αρμόδιο για διάφορες σημαντικές δουλειές, και να προσαρμόσουν τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί ή να τους απαλλάσσουν από το καθήκον τους άμεσα εφόσον απαιτείται, προκειμένου να αποτρέψουν ή να περιορίσουν τις απώλειες που προκαλούνται από τη χρήση ακατάλληλων ανθρώπων και να εγγυηθούν την αποτελεσματικότητα και την ομαλή πρόοδο του έργου.

5. Να φροντίζουν ώστε η αντίληψη και η κατανόησή τους σχετικά με την κατάσταση και την πρόοδο κάθε αντικειμένου του έργου να είναι ενημερωμένες, και να είναι σε θέση να επιλύσουν άμεσα τυχόν προβλήματα, να διορθώσουν αποκλίσεις και να αποκαταστήσουν τυχόν παραλήψεις στο έργο, έτσι ώστε αυτό να προχωρήσει ομαλά.

«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (1)

Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, είδα πιο καθαρά ότι οι ενέργειές μου δεν ανταποκρίνονταν στα πρότυπα ενός επικεφαλής που απαιτεί ο Θεός, καθώς δεν είχα εκπληρώσει τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις μου ως επικεφαλής. Το να είναι κάποιος επικεφαλής εκκλησίας σημαίνει ότι πρέπει να οδηγεί τους αδελφούς και τις αδελφές να φάνε και να πιουν και να κατανοήσουν τα λόγια του Θεού, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να κάνουν πράξη την αλήθεια και να κερδίσουν τη ζωή-είσοδο. Ως επικεφαλής, μία απ’ τις ευθύνες μου ήταν να επιβλέπω όλες τις πτυχές του εκκλησιαστικού έργου, από την κατάσταση των μελών του προσωπικού ως την πρόοδο του έργου. Αν υπάρχει έστω και μία πτυχή του έργου που εμποδίζει το εκκλησιαστικό έργο συνολικά, πρέπει να διορθώνεται έγκαιρα. Αυτό είναι κάτι που δεν έκανα στο παρελθόν. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατανόησα πώς να κάνω καλά τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής.

Μια μέρα, τον Φεβρουάριο του 2024, ο αδελφός Έρβεν μού ανέφερε ότι η αδελφή Στέισι, μια επικεφαλής εκκλησίας, μιλούσε χωρίς σοφία όταν κήρυττε το ευαγγέλιο. Για παράδειγμα, εξέθετε τη θρησκεία, τους πάστορες και τους πρεσβύτερους μόλις ερχόταν σε επαφή με δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου, με αποτέλεσμα οι δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου να έχουν αντιλήψεις και να μη θέλουν να έρχονται στις συναθροίσεις. Κι εγώ έβλεπα ότι η Στέισι μιλούσε χωρίς σοφία, και ήξερα ότι έπρεπε να συναναστραφώ μαζί της πάνω σε αυτό το θέμα, αλλά σκεφτόμουν μέσα μου: «Αλήθεια είναι ότι η Στέισι τα λέει τσεκουράτα, αλλά κηρύττει το ευαγγέλιο εδώ και καιρό. Θα αποδεχθεί την καθοδήγησή μου; Αν δεν την αποδεχθεί, μήπως θα έχει αρνητική γνώμη για εμένα;» Σκεφτόμουν, όμως, και ότι, αν δεν επισήμαινα τα προβλήματά της, δεν θα είχε καλά αποτελέσματα στα καθήκοντά της, κι έτσι έπρεπε ούτως ή άλλως να της τα επισημάνω. Λίγες μέρες αργότερα, κήρυττα το ευαγγέλιο με τη Στέισι και, προς το τέλος, προσευχήθηκα σιωπηλά: «Παντοδύναμε Θεέ, Σε παρακαλώ, δώσε μου το θάρρος να επισημάνω τα προβλήματα της Στέισι. Φοβάμαι λίγο μήπως δεν αποδεχθεί αυτό που θα πω και σχηματίσει κακή εντύπωση για εμένα, αλλά δεν θέλω να είμαι δέσμια της διεφθαρμένης διάθεσής μου, ούτε θέλω να επηρεάσω το εκκλησιαστικό έργο μόνο και μόνο για να διατηρήσω καλές σχέσεις με τους άλλους. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, δώσε μου θάρρος». Μετά, συνόψισα τα θέματα που είχαμε συναντήσει στο ευαγγελικό έργο και επισήμανα μερικά απ’ τα προβλήματα της Στέισι. Η Στέισι είπε: «Σ’ ευχαριστώ που μου επισημαίνεις τις ελλείψεις και τα προβλήματά μου, με βοηθάει πολύ αυτό». Έπειτα, ασκήθηκε ώστε σταδιακά να διορθώσει αυτά τα προβλήματα.

Όταν βίωσα πρακτικά αυτά τα περιβάλλοντα που διευθέτησε ο Θεός, κατανόησα τελικά ότι το ρητό «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους» είναι μια σατανική φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, η οποία παραπλανά και διαφθείρει τους ανθρώπους, και όντως δεν συμβαδίζει με την αλήθεια. Το έργο του Θεού των έσχατων ημερών είναι πολύ πρακτικό και έχει στόχο να μας σώσει και να μας δώσει τη δυνατότητα να απαλλαγούμε απ’ τις σατανικές απόψεις και φιλοσοφίες που έχουμε. Αν δεν είχα βιώσει το έργο του Παντοδύναμου Θεού των έσχατων ημερών, θα ζούσα ακόμα σύμφωνα με αυτήν τη σατανική φιλοσοφία και θα προσπαθούσα ακόμα να εξαπατήσω τους άλλους με ψευδείς εντυπώσεις χωρίς να το συνειδητοποιώ. Τα λόγια του Θεού με καθοδήγησαν να κατανοήσω αυτές τις αρχές για το πώς πρέπει να φέρεται κανείς. Είμαι πραγματικά ευλογημένη που αποδέχθηκα το έργο του Θεού των έσχατων ημερών, καθώς μου έδωσε την ευκαιρία να αλλάξω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στον Παντοδύναμο Θεό!