Της Βιολέτας, Ελλάδα

Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αυτό που επιδιώκουν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο στόχος τους στην πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την πρόθεση και την ελπίδα, αλλά η διαφθορά στη φύση τους πρέπει να διορθωθεί μέσα από δοκιμασίες και εξευγενισμό. Σε όποιες πτυχές δεν έχουν εξαγνιστεί οι άνθρωποι και εξακολουθούν να αποκαλύπτουν διαφθορά, αυτές είναι οι πτυχές στις οποίες πρέπει να εξευγενιστούν —αυτή είναι η ρύθμιση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει περιβάλλοντα για σένα, αναγκάζοντάς σε να υποβληθείς σε εξευγενισμό μέσα σ’ αυτά, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο θα ήσουν πρόθυμος να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου και να υποταχθείς στην κυριαρχία και τη ρύθμιση του Θεού, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό σου. Επομένως, αν οι άνθρωποι δεν υποβληθούν σε αρκετά χρόνια εξευγενισμού, αν δεν υπομείνουν μια ορισμένη ποσότητα βασάνων, δεν θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τους περιορισμούς της διαφθοράς της σάρκας στις σκέψεις και την καρδιά τους. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι θα πρέπει να υποφέρουν στις πτυχές στις οποίες εξακολουθούν να περιορίζονται από τη σατανική τους φύση, και στις πτυχές στις οποίες διατηρούν ακόμα δικές τους επιθυμίες και δικές τους απαιτήσεις. Μόνο μέσα από τα βάσανα μπορούν οι άνθρωποι να πάρουν μαθήματα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σε θέση να αποκτήσουν την αλήθεια και να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού. Μάλιστα, κατανοεί κανείς πολλές αλήθειες βιώνοντας ταλαιπωρία και δοκιμασίες. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να φτάσει σε σημείο να γνωρίσει την παντοδυναμία και τη σοφία Του, ή να εκτιμήσει τη δίκαιη διάθεσή Του σε ένα άνετο και χαλαρό περιβάλλον, ή όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό θα ήταν αδύνατον!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Κάθε φορά που διαβάζω αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, μου θυμίζει τη δική μου εμπειρία όταν είχα αρρωστήσει. Αν δεν με είχε αποκαλύψει η αρρώστια μου, δεν θα είχα αναγνωρίσει ποτέ τη λανθασμένη οπτική μου, το ότι ο μόνος λόγος που πίστευα στον Θεό ήταν να λάβω ευλογίες, και ούτε θα είχα αποβάλει το άγχος και την ανησυχία για τις μελλοντικές μου προοπτικές και τον μελλοντικό μου προορισμό. Ευχαριστώ τον Θεό που διαμόρφωσε τις συνθήκες που με έκαναν να βιώσω αυτήν την αρρώστια και να αποκομίσω αναπάντεχες ανταμοιβές.

Από μικρή, αρρώσταινα συχνά. Στα 21 μου, έπαθα βρογχίτιδα και είχα δέκατα για τρεις μήνες. Πήγα σε πολλά νοσοκομεία, άλλα μικρότερα κι άλλα μεγαλύτερα, αλλά πουθενά δεν μπορούσαν να με κάνουν καλά. Επίσης, το φάρμακο που έπαιρνα σε υγρή μορφή ως θεραπεία μού προκάλεσε πολύ σοβαρή βλάβη στο στομάχι και στα αγγεία, και δεν μπορούσα παρά να πάω σπίτι για να αναρρώσω. Όταν πήγα σπίτι, δεν μπορούσα να φάω και η κατάσταση της υγείας μου όλο και επιδεινωνόταν. Ένιωθα λες και περίμενα τον θάνατο. Η μητέρα μου, όταν είδε πόσο πονούσα, μου κήρυξε το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Από τα λόγια του Θεού, κατάφερα να καταλάβω το γεγονός της δημιουργίας της ανθρωπότητας από τον Θεό, την αιτία της διαφθοράς της ανθρωπότητας, τον λόγο που η ζωή των ανθρώπων είναι τόσο οδυνηρή, τον τρόπο που μπορούν να απαλλαγούν από αυτόν τον πόνο, τι πρέπει να κάνει κάποιος για να ζήσει μια ζωή με νόημα, κ.ο.κ. Εκείνη την εποχή, η μεγαλύτερή μου απόλαυση ήταν να διαβάζω καθημερινά τα λόγια του Θεού. Αυτό μ’ έκανε κάπως να ξεχνάω την αρρώστια μου. Αργότερα, έγινα λίγο καλύτερα και άρχισα να ζω την εκκλησιαστική ζωή. Μετά από έξι μήνες, ουσιαστικά είχα γίνει καλά. Αφού είχα απολαύσει τη χάρη του Θεού, πήρα την απόφαση μέσα στην καρδιά μου να προσφέρω όλη μου τη ζωή και να δαπανήσω τον εαυτό μου γι’ Αυτόν, για να ανταποδώσω την αγάπη Του. Έπειτα απ’ αυτό, έπεσα με τα μούτρα στο καθήκον μου. Στη βροχή και στον αέρα, στο κρύο και στον καύσωνα, ακόμα κι αν μας κυνηγούσε και μας δίωκε η κυβέρνηση του ΚΚΚ, εγώ συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου στα εύκολα και στα δύσκολα.

Κάπως έτσι, εννέα χρόνια πέρασαν εν ριπή οφθαλμού, και το ΚΚΚ άρχισε να μας διώκει όλο και πιο σκληρά. Είχα την τύχη να διαφύγω από την Κίνα και να έρθω σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα, όπου συνέχισα να πιστεύω στον Θεό. Όλα αυτά τα χρόνια, συνέχισα να κάνω το καθήκον μου. Για ένα διάστημα, βρισκόμουν σε διαφορετική ζώνη ώρας από τους νεοφώτιστους που πότιζα, και κάθε βράδυ αναγκαζόμουν να ξενυχτάω κάνοντας το καθήκον μου. Αν και μερικές φορές ήμουν πολύ κουρασμένη όταν σκεφτόμουν τον σπουδαίο προορισμό που είχε ετοιμάσει για μας ο Θεός, ένιωθα ότι άξιζε να υπομείνω οποιαδήποτε βάσανα. Το 2021, ένιωθα συχνά ένα σφίξιμο στο στήθος και ταχυπαλμία, και οι καρδιακοί μου παλμοί είχαν συχνά αυξομειώσεις. Σαν να μην έφτανε αυτό, ένιωθα τελείως εξαντλημένη σωματικά και μ’ έπιανε συχνά υπνηλία. Στην αρχή, δεν έδωσα καμιά σημασία, νομίζοντας πως με λίγη ξεκούραση θα γινόμουν καλά. Άλλωστε, οι νεοφώτιστοι είχαν μόλις αποδεχτεί τον Παντοδύναμο Θεό και δεν είχαν ακόμα γερά θεμέλια· αν δεν τους πότιζα αμέσως, θα είχαν απώλειες στη ζωή τους. Ωστόσο, οι μήνες περνούσαν και τα συμπτώματά μου χειροτέρευαν όλο και περισσότερο. Κατά διαστήματα, ένιωθα έναν ξαφνικό οξύ πόνο στην καρδιά. Ανησυχούσα λίγο, γιατί φοβόμουν μήπως έχω κάποια σοβαρή ασθένεια. Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Ναι μεν είμαι ασθενική από μικρή, αλλά δεν είχα ποτέ μέχρι τώρα κάποια σοβαρή αρρώστια. Μπορεί όλα αυτά να είναι φυσιολογικά επειδή αυτόν τον καιρό ξενυχτάω συνέχεια. Λογικά δεν είναι τίποτα σοβαρό. Άσε που, όλα αυτά τα χρόνια έχω εγκαταλείψει τα πάντα και έχω δαπανήσει τον εαυτό μου για τον Θεό, οπότε Εκείνος οφείλει να με προστατέψει και να μη με αφήσει να αρρωστήσω σοβαρά».

Ένα βράδυ, τον Φεβρουάριο του 2022, ήμουν στον υπολογιστή και έκανα το καθήκον μου ως συνήθως, όταν ξαφνικά ένιωσα ένα ελαφρύ τσίμπημα στην καρδιά. Στην αρχή, ήθελα να το υπομείνω και να περιμένω να περάσει, αλλά χειροτέρευε ολοένα και περισσότερο. Άρχισα να το νιώθω λίγο σαν κράμπα. Μ’ έπιασε δύσπνοια και τελικά δεν μπορούσα να σταθώ και έπεσα στο πάτωμα. Όσο συνέβαινε αυτό, φοβόμουν πολύ και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Η άλλη αδελφή του σπιτιού με βρήκε και με ανέβασε στο κρεβάτι, και σιγά σιγά με πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησα, ήταν ήδη περασμένες 9 το βράδυ, και κοιτούσα το ταβάνι, προσπαθώντας να θυμηθώ τι είχε μόλις συμβεί. Σκεφτόμουν: «Λιποθύμησα από τον πόνο στην καρδιά; Έχω στ’ αλήθεια καρδιοπάθεια; Εάν η κατάσταση σοβαρέψει, μια καρδιοπάθεια μπορεί να αποβεί θανατηφόρα. Θα πεθάνω; Εφόσον έχω απαρνηθεί τα πάντα και έχω κάνει το καθήκον μου, γιατί δεν με προστάτεψε ο Θεός;» Δεν μπορούσα να καταλάβω τι πρόθεση είχε ο Θεός κάνοντάς με να αντιμετωπίσω αυτήν την ασθένεια. Έπρεπε να ησυχάσω το μυαλό μου και να διαβάσω τα λόγια του Θεού, οπότε πήρα το κινητό μου και διάβασα τα παρακάτω λόγια Του: «Όταν οι άνθρωποι υποβάλλονται σε δοκιμασίες, είναι φυσιολογικό να είναι αδύναμοι, να είναι αρνητικοί μέσα τους, να μην κατανοούν τις προθέσεις του Θεού ή να στερούνται διαύγειας όσον αφορά το μονοπάτι άσκησης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, πρέπει να έχεις πίστη στο έργο του Θεού και, όπως και ο Ιώβ, να μην αρνείσαι τον Θεό. Παρόλο που ο Ιώβ ήταν αδύναμος και αναθεμάτισε την ημέρα που γεννήθηκε, δεν αρνήθηκε πως όλα όσα έχουν οι άνθρωποι από τότε που γεννιούνται τα παρέχει ο Ιεχωβά και πως ο Ιεχωβά είναι, επίσης, Αυτός που τα παίρνει πίσω. Σε όποιες δοκιμασίες κι αν υποβλήθηκε, διατήρησε αυτήν την πεποίθηση. Κατά τις εμπειρίες σου, σε όποιον εξευγενισμό κι αν σε υποβάλλουν τα λόγια του Θεού, αυτό που θέλει ο Θεός είναι, γενικά, η πίστη σου και η καρδιά σου που αγαπά τον Θεό. Αυτό που οδηγεί Εκείνος στην τελείωση όταν εργάζεται έτσι είναι η πίστη, η αγάπη και η αποφασιστικότητα των ανθρώπων. Ο Θεός επιτελεί το έργο της τελείωσης πάνω στους ανθρώπους και αυτοί δεν μπορούν να το δουν ή να το αγγίξουν· υπό αυτές τις συνθήκες, απαιτείται πίστη. Όταν κάτι δεν είναι ορατό δια του γυμνού οφθαλμού, απαιτείται πίστη. Όταν δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τις αντιλήψεις σου, απαιτείται πίστη. Όταν δεν έχεις διαύγεια σχετικά με το έργο του Θεού, αυτό που απαιτείται από σένα είναι να έχεις πίστη, και να τηρείς ακλόνητη στάση και να παραμένεις σταθερός στη μαρτυρία σου. Όταν ο Ιώβ έφτασε σ’ αυτό το σημείο, ο Θεός τού εμφανίστηκε και του μίλησε. Τουτέστιν, μόνο όταν έχεις πίστη, θα είσαι σε θέση να δεις τον Θεό. Όταν έχεις πίστη, θα σε οδηγήσει ο Θεός στην τελείωση, ενώ αν δεν έχεις πίστη, δεν θα μπορεί να το κάνει αυτό. Ο Θεός θα σου παράσχει ό,τι ελπίζεις να αποκτήσεις. Αν δεν έχεις πίστη, τότε δεν θα μπορέσεις να οδηγηθείς στην τελείωση και δεν θα είσαι σε θέση να δεις τις πράξεις του Θεού, πόσο μάλλον να δεις την παντοδυναμία Του. Όταν, κατά τις πραγματικές εμπειρίες σου, έχεις την πίστη που χρειάζεται για να δεις τις πράξεις Του, ο Θεός θα σου εμφανιστεί, θα σε διαφωτίσει και θα σε καθοδηγήσει εκ των έσω. Χωρίς την πίστη αυτήν, ο Θεός δεν θα είναι σε θέση να το κάνει αυτό. Αν έχεις χάσει την ελπίδα σου στον Θεό, πώς θα είσαι σε θέση να βιώσεις το έργο Του; Επομένως, μόνο όταν έχεις πίστη και δεν τρέφεις αμφιβολίες για τον Θεό, μόνο όταν έχεις πραγματική πίστη σ’ Αυτόν ό,τι κι αν κάνει Αυτός, μόνο τότε θα σε διαφωτίσει και θα σε φωτίσει μέσα από τις εμπειρίες σου, και τότε μόνο θα είσαι σε θέση να δεις τις πράξεις Του. Όλα αυτά επιτυγχάνονται μέσω της πίστης. Η πίστη έρχεται μόνο μέσα από τον εξευγενισμό. Ελλείψει εξευγενισμού, η πίστη δεν μπορεί να αναπτυχθεί» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό). Τα λόγια του Θεού με ηρέμησαν λίγο. Συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν μπροστά σε μια από τις δοκιμασίες του Θεού, και πως στο γεγονός ότι είχα αυτήν την ασθένεια βρισκόταν η πρόθεση του Θεού. Απλώς, δεν το είχα καταλάβει ακόμα. Όταν ο Ιώβ ήταν αντιμέτωπος με τις δοκιμασίες, δεν καταλάβαινε την πρόθεση του Θεού, αλλά και πάλι δεν αμάρτησε με το στόμα. Αντιθέτως, προσευχήθηκε και αναζήτησε μέσα από την καρδιά του, καταθέτοντας όμορφα μαρτυρία για τον Θεό. Στο τέλος, ο Θεός αποκάλυψε τον εαυτό Του στον Ιώβ. Τι μεγάλη ευλογία! Εγώ είχα λιποθυμήσει από ένα πρόβλημα στην καρδιά, και παρόλο που ακόμα δεν καταλάβαινα ποια ήταν η πρόθεση του Θεού, έπρεπε να πάρω ένα μάθημα από τον Ιώβ και να μην αμαρτάνω με τα λόγια. Επιπλέον, ο Θεός κοίταζε επίσης αν είχα αληθινή πίστη. Παλιότερα, όταν ήμουν υγιής, μπορούσα να δαπανώ τον εαυτό μου γι’ Αυτόν, να υποφέρω και να πληρώνω τίμημα στο καθήκον μου χωρίς να παραπονιέμαι. Τώρα που βρισκόμουν αντιμέτωπη με αυτήν την αρρώστια, δεν μπορούσα να παραπονεθώ για τον Θεό. Έπρεπε να αναζητήσω την πρόθεση του Θεού, δεν γινόταν να χάσω την πίστη μου σ’ Αυτόν.

Στο επόμενο διάστημα, η υγεία μου επιδεινώθηκε. Είχα συχνά ταχυπαλμίες και σφίξιμο στο στήθος, και ένιωθα αδυναμία σε όλο μου το σώμα. Όταν μιλούσα, δυσκολευόμουν συχνά να αναπνεύσω και άρχιζα να ασθμαίνω, και ούτε τις απλές δουλειές του σπιτιού δεν μπορούσα να κάνω. Βλέποντας την κατάστασή μου, ταραζόμουν και σκεφτόμουν: «Είμαι μόλις 30 ετών. Θα πρέπει όντως να ζω στο εξής σαν άτομο με μερική αναπηρία; Άρχισα να πιστεύω στον Θεό στα 21 μου, δαπάνησα τα νιάτα μου και απαρνήθηκα τα πάντα. Δεν έκανα πίσω ούτε όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με τις διώξεις της κυβέρνησης του ΚΚΚ. Γιατί δεν με προστάτευε ο Θεός; Τώρα, όλοι κάνουν ενεργά τα καθήκοντά τους, αλλά εγώ έχω την αρρώστια. Σε τούτη την κρίσιμη στιγμή, δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου ούτε να προετοιμάσω καλές πράξεις. Θα έχω και πάλι καλή έκβαση και καλό προορισμό;» Όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ ταραζόμουν. Κρύφτηκα στο μπαλκόνι για να κλάψω μόνη μου. Όσο περισσότερο έκλαιγα, τόσο περισσότερο αδικημένη ένιωθα, γιατί θεωρούσα πως βρισκόμουν σε άθλια κατάσταση. Όταν σταμάτησα να κλαίω, ηρέμησε κάπως το μυαλό μου, και γονάτισα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, αυτή η αρρώστια με στενοχωρεί πολύ και δεν ξέρω ποια είναι η πρόθεσή Σου. Ξέρω ότι δεν πρέπει να παραπονιέμαι, αλλά να είμαι λογική και να μην έχω απαιτήσεις από Σένα, αλλά η καρδιά μου είναι τόσο αδύναμη και το ανάστημά μου τόσο μικρό. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να καταλάβω την πρόθεσή Σου, να φτάσω στην αυτογνωσία και να πάρω μαθήματα μέσα σε αυτές τις συνθήκες». Μετά την προσευχή, σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ο Θεός θεωρούσε τους ανθρώπους μέλη της οικογένειας, αλλά εκείνοι Του φέρονταν σαν να ήταν ξένος. Ωστόσο, έπειτα από ένα διάστημα του έργου του Θεού, οι άνθρωποι έφτασαν σε σημείο να κατανοήσουν τι προσπαθούσε να επιτύχει ο Θεός και γνώριζαν ότι Εκείνος ήταν ο αληθινός Θεός· κατάφεραν επίσης να κατανοήσουν τι μπορούσαν να αποκτήσουν από τον Θεό. Ως τι θεωρούσαν οι άνθρωποι τον Θεό τον καιρό εκείνον; Τον έβλεπαν ως σανίδα σωτηρίας και ήλπιζαν να τους δοθούν χάρη, ευλογίες και υποσχέσεις. Τον καιρό εκείνον, ως τι θεωρούσε ο Θεός τους ανθρώπους; Τους έβλεπε ως στόχους για την κατάκτηση Του. Ο Θεός ήθελε να χρησιμοποιήσει λόγια για να τους κρίνει, να τους δοκιμάσει και να τους υποβάλει σε δοκιμασίες. Ωστόσο, κατά τους ανθρώπους τότε, ο Θεός ήταν απλώς ένα αντικείμενο που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους. Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι η αλήθεια που εξέφραζε ο Θεός μπορούσε να τους κατακτήσει και να τους σώσει, ότι είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν τα πράγματα που ήθελαν από Αυτόν, καθώς και να επιτύχουν τους προορισμούς που επιθυμούσαν. Εξαιτίας αυτού, ένα μικροσκοπικό κομμάτι ειλικρίνειας σχηματίστηκε στις καρδιές τους και έγιναν πρόθυμοι να ακολουθήσουν τον συγκεκριμένο Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του). Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, ένιωθα βαθιά στενοχώρια και ταραχή. Ο Θεός με έφερε στον οίκο Του και μου φέρθηκε ως ένα μέλος της οικογένειας, μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και μου επέτρεψε να κερδίσω διάφορες αλήθειες μέσα απ’ αυτό, έτσι ώστε να κατάφερνα τελικά να αποτινάξω τη διεφθαρμένη μου διάθεση και να φτάσω στη σωτηρία του Θεού. Εγώ, όμως, έβλεπα τον Θεό ως σανίδα σωτηρίας, αφού το μόνο που ήθελα ήταν να κερδίσω χάρη και ευλογίες από Αυτόν. Όταν αρρώστησα, υπολόγισα πόσα πράγματα είχα απαρνηθεί για τον Θεό, γιατί πίστευα ότι αφού είχα απαρνηθεί και δαπανήσει τον εαυτό μου γι’ Αυτόν, δεν θα έπρεπε να είχα αρρωστήσει. Έπρεπε ο Θεός να με είχε ευλογήσει με καλή υγεία. Όταν δεν πήρα αυτό που ήθελα, αποθαρρύνθηκα και απογοητεύτηκα. Τελικά, φαίνεται πως ο λόγος που είχα απαρνηθεί τα πάντα και είχα δαπανήσει τον εαυτό μου για τον Θεό δεν ήταν να ανταποδώσω την αγάπη Του. Αντίθετα, προσπαθούσα να διαπραγματευτώ μαζί Του. Απαρνιόμουν και δαπανούσα για να λάβω χάρη και ευλογίες. Βλέποντας ότι έτρεφα ακόμα τόσα ποταπά κίνητρα στην πίστη μου στον Θεό, ταράχτηκα πολύ και πίστεψα ότι ήμουν ανάξια να λάβω τη σωτηρία του Θεού. Σκέφτηκα πόσο στενοχωρημένος θα ήταν ο Θεός βλέποντας ότι έκανα το καθήκον μου μόνο και μόνο για να κερδίσω τις ευλογίες Του. Αν ένα παιδί φρόντιζε τους γονείς του μόνο για να μπορέσει να κληρονομήσει την περιουσία τους, τότε οι γονείς σίγουρα θα πληγώνονταν. Ήμουν κι εγώ ακριβώς σαν εκείνο το ασεβές παιδί. Μοχθούσα και δαπανούσα τον εαυτό μου μόνο για χάρη των δικών μου συμφερόντων. Ο Θεός δεν ήθελε να δει κάτι τέτοιο. Όταν το κατάλαβα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό μετανοημένη. Ήμουν πρόθυμη να εγκαταλείψω την πρόθεσή μου για ευλογίες και να κάνω το καθήκον μου για να ξεπληρώσω την αγάπη του Θεού. Ύστερα απ’ αυτό, άρχισα να ρυθμίζω το πρόγραμμά μου μεταξύ έργου και ξεκούρασης. Κατά κύριο λόγο, επικεντρωνόμουν στο να ξεκουράζομαι πιο συχνά, να τρώω σωστά και να εκτελώ κανονικά το καθήκον μου κάθε μέρα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μια εβδομάδα αργότερα, η υγεία μου είχε αρχίσει σταδιακά να καλυτερεύει. Δεν μπορούσα παρά να ευχαριστήσω και να δοξάσω τον Θεό.

Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, μου ανέθεσαν ένα νέο καθήκον. Έπρεπε να εξοικειωθώ με το έργο και επίσης να ελέγξω το έργο των αδελφών της ομάδας, οπότε ήταν αρκετές οι μέρες που κοιμόμουν σχετικά αργά. Μια μέρα, λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, ένιωσα ένα ελαφρύ τσίμπημα στην καρδιά. Συνεχίστηκε για αρκετή ώρα, πονούσα όλο και περισσότερο. Σηκώθηκα για να πάω στο μπάνιο, κι όταν ξαναβγήκα, ένιωθα ότι υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά μου και δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Δεν μπορούσα καλά-καλά να σταθώ, οπότε στηρίχτηκα στην πόρτα κι έπειτα έπεσα σιγά-σιγά στο πάτωμα. Έμεινα ξαπλωμένη στο πάτωμα για περίπου μισή ώρα. Η καρδιά μου δεν ήταν καθόλου καλά και όλο μου το σώμα έτρεμε ασταμάτητα. Μια από τις αδελφές τρόμαξε όταν με βρήκε ξαπλωμένη εκεί και με βοήθησε να πάω στο κρεβάτι μου. Αργότερα, μετά τις 10 το βράδυ, ήθελα να σηκωθώ για να φέρω το τραπεζάκι του λάπτοπ στο κρεβάτι, αλλά δεν είχα καθόλου δύναμη. Εκείνη τη στιγμή, μ’ έτρωγε μέσα μου η αγωνία και σκέφτηκα: «Τι θα κάνω αν στο εξής είμαι όλη την ώρα άρρωστη;» Την επομένη, πήγα στο νοσοκομείο με μια αδελφή για εξετάσεις, αλλά οι εξετάσεις έδειξαν ότι όλα ήταν φυσιολογικά. Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να ανησυχήσω γι’ αυτό. Ήταν καλό που δεν είχα κάποια αρρώστια, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Αν δεν έβρισκαν τι έχω, δεν υπήρχε τρόπος να γίνω καλά. Αργότερα, δεδομένης της κατάστασης της υγείας μου, ο επιβλέπων μείωσε τον φόρτο εργασίας μου. Όταν είδα ότι τα καθήκοντά μου μειώνονταν ξανά και ξανά, δεν μπορούσα παρά να ανησυχήσω και σκέφτηκα: «Αφού λίγο λίγο μειώνεται το καθήκον μου, δεν σημαίνει αυτό ότι θα έχω όλο και λιγότερες ευκαιρίες να προετοιμάσω καλές πράξεις; Πώς θα μπορέσω να προετοιμάσω καλές πράξεις και να φτάσω στη σωτηρία στο μέλλον;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, έγινα λίγο αρνητική. Στη συνέχεια, η υγεία μου χειροτέρεψε κι άλλο, και έπρεπε να στηρίζομαι στον τοίχο ακόμα και για να πάω από το δωμάτιό μου στο μπάνιο. Κυρίως μόνο καθιστή στο κρεβάτι μπορούσα να μείνω, και όταν δεν μπορούσα να μείνω όρθια, απλώς ακουμπούσα στον τοίχο ή στηριζόμουν στο γραφείο. Σκεφτόμουν: «Αυτήν την περίοδο, ξεκουράζομαι κανονικά κάθε μέρα. Και τότε γιατί χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο η υγεία μου; Παλιότερα, μετά από λίγη ξεκούραση, μπορούσα να συνέλθω. Γιατί τώρα χειροτερεύει όλο και περισσότερο; Όλοι οι άλλοι τρέχουν και κάνουν τα καθήκοντά τους. Αν εγώ δεν μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου επειδή είμαι άρρωστη, δεν θα έχω χάσει την ευκαιρία μου να φτάσω στη σωτηρία; Όσο μπορώ ακόμα να κουνήσω τα χέρια μου, πρέπει να επιμείνω στο καθήκον μου. Ναι μεν τώρα μπορώ να κάνω μόνο περιορισμένα καθήκοντα, αλλά όσο επιμένω στο καθήκον μου, έχω ακόμα ελπίδα να σωθώ. Κι ίσως ο Θεός δει ότι μπορώ να επιμείνω στο καθήκον μου και με κάνει να γίνω πιο γρήγορα καλά». Μετά από αυτό, όσο μου το επέτρεπε η υγεία μου, συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου. Αλλά συνέχισα να μην είμαι καλά και ένιωθα όλο και πιο συχνά πόνο στην καρδιά. Δεν μπορούσα να αντέξω την παραμικρή τρομάρα, και με τους δυνατούς θορύβους ένιωθα ενοχλήσεις στην καρδιά. Σκέφτηκα: «Εφόσον κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να κάνω το καθήκον μου έχοντας αυτήν την ασθένεια, γιατί επιδεινώνεται έτσι η υγεία μου; Γιατί δεν με έχει κάνει καλά ο Θεός; Είμαι άρρωστη ήδη δύο χρόνια τώρα. Πήγα στο νοσοκομείο, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν τι έχω και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να γίνω καλά. Ακόμα και να αυτοεξυπηρετηθώ δυσκολεύομαι πια, και δεν έχω αρκετή ενέργεια για να κάνω το καθήκον μου. Θα αποκλειστώ;» Γινόμουν όλο και πιο αδύναμη μέσα μου, και γι’ αυτό προσευχήθηκα και αναζήτησα από τον Θεό.

Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όταν οι κανονικοί άνθρωποι αρρωσταίνουν, όλοι υποφέρουν και νιώθουν θλίψη, και έχουν ένα ορισμένο όριο στο τι μπορούν να αντέξουν. Αν, όμως, οι άνθρωποι θέλουν διαρκώς να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις για να απαλλαγούν από την αρρώστιά τους και να της ξεφύγουν, ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα; Όχι μόνο δεν θα μπορέσουν να ανακουφίσουν τον πόνο τους, αλλά θα υποφέρουν και θα νιώθουν θλίψη ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό, όσο περισσότερο υποφέρεις από μια αρρώστια, τόσο περισσότερο θα πρέπει να αναζητάς την αλήθεια, και να αναζητάς πώς να ασκηθείς σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Όσο περισσότερο υποφέρεις από μια αρρώστια, τόσο περισσότερο θα πρέπει να προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού και να γνωρίζεις τη δική σου διαφθορά και τις παράλογες απαιτήσεις που έχεις από τον Θεό. Όσο περισσότερο υποφέρεις από μια αρρώστια, τόσο περισσότερο δοκιμάζεσαι ως προς την αληθινή υποταγή. Επομένως, αν εξακολουθείς να είσαι σε θέση να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις του Θεού ενώ υπομένεις την αρρώστια, και μπορείς να μην παραπονιέσαι για τον Θεό, καθώς και να εγκαταλείψεις τις παράλογες απαιτήσεις σου από Εκείνον ακόμη κι αν είσαι άρρωστος σε σημείο θανάτου, αυτό δείχνει ότι είσαι κάποιος που επιδιώκει ειλικρινά την αλήθεια και υποτάσσεται στον Θεό, ότι έχεις μαρτυρία, και ότι η αφοσίωση και η υποταγή σου στον Θεό είναι αληθινές, ότι δεν είναι συνθήματα ή δόγματα, αλλά αντ’ αυτού αντέχουν στη δοκιμασία. Αυτό ακριβώς οφείλουν να κάνουν πράξη οι άνθρωποι όταν αρρωσταίνουν. Όταν αρρωσταίνεις, από τη μία πλευρά, αυτό έχει σκοπό να αποκαλύψει όλες τις παράλογες απαιτήσεις σου και τις μη ρεαλιστικές φαντασιοκοπίες και αντιλήψεις σου για τον Θεό, και από την άλλη πλευρά, έχει σκοπό να δοκιμάσει την πίστη σου στον Θεό και την υποταγή σου σε Εκείνον. Αν περάσεις τη δοκιμασία σε αυτά τα ζητήματα, τότε έχεις αληθινή μαρτυρία και πραγματική απόδειξη της πίστης σου στον Θεό, της αφοσίωσής σου στον Θεό και της υποταγής σου σε Εκείνον. Αυτό ακριβώς θέλει ο Θεός, και είναι αυτό που θα πρέπει να διαθέτει και να βιώνει ένα δημιουργημένο ον. Δεν είναι όλα αυτά θετικά πράγματα; (Είναι.) Όλα αυτά είναι πράγματα που θα πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι. Επιπλέον, αν ο Θεός μπορεί να σε αφήσει να αρρωστήσεις, δεν μπορεί επίσης να απομακρύνει την αρρώστια σου ανά πάσα στιγμή και οπουδήποτε; (Μπορεί.) Δεν μπορεί, λοιπόν, επίσης να κάνει την αρρώστια να παραμείνει σε εσένα και να μην υποχωρήσει; (Μπορεί.) Κι αν ο Θεός κάνει την αρρώστια σου να παραμείνει σε εσένα, θα εξακολουθείς να είσαι σε θέση να κάνεις το καθήκον σου; Θα εξακολουθείς να είσαι σε θέση να παραμείνεις σταθερός στην πίστη σου στον Θεό; Δεν θα είναι αυτό μια δοκιμασία για σένα; (Θα είναι.) Αν αρρωστήσεις και αναρρώσεις μετά από λίγες μέρες ή έναν με δύο μήνες, και δεν έχει αποκαλυφθεί πώς είναι η πίστη σου στον Θεό και η αφοσίωση και η υποταγή σου σε Εκείνον, τότε δεν μπορεί να προσδιοριστεί αν έχεις μαρτυρία ή όχι. Είναι εύκολο για έναν άνθρωπο να ανεχτεί μια αρρώστια που διαρκεί μόνο λίγες μέρες ή έναν με δύο μήνες. Αν, όμως, η αρρώστια συνεχιστεί για δύο ή τρία χρόνια, και η πίστη σου και η υποταγή και η αφοσίωσή σου στον Θεό δεν αλλάξουν, αλλά αντ’ αυτού γίνουν ολοένα και πιο πρακτικές, δεν θα έχεις τότε μαρτυρία; (Ναι.) Αυτό είναι ανάπτυξη στη ζωή, και αυτό είναι ένα κέρδος. Επομένως, όσο κάποιος που επιδιώκει αληθινά την αλήθεια είναι άρρωστος, βιώνει τα διάφορα οφέλη που επιφέρει η αρρώστια του, και δεν βιάζεται να απαλλαγεί από αυτή. Δεν ανησυχεί για το τι συνέπειες ή προβλήματα θα προκληθούν αν η αρρώστια του τραβήξει σε μάκρος, αν θα χειροτερέψει ή αν θα πεθάνει. Ενώ δεν ανησυχεί γι’ αυτά τα πράγματα, είναι επίσης σε θέση να εισέλθει ενεργά, και να αναζητήσει την αλήθεια για να εξαλείψει τις διεφθαρμένες διαθέσεις του και τις παράλογες απαιτήσεις του από τον Θεό, και με αυτόν τον τρόπο να επιτύχει αληθινή πίστη, αφοσίωση και υποταγή στον Θεό. Φτάνει στο σημείο να έχει μαρτυρία, και επίσης κερδίζει πάρα πολλά όσον αφορά τη ζωή-είσοδό του και την αλλαγή της διάθεσής του, και χτίζει ένα γερό θεμέλιο προκειμένου να φτάσει στη σωτηρία. Πόσο υπέροχο είναι αυτό!» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. Τα λόγια του Θεού ήταν σαν φως μέσα στο σκοτάδι, με παρηγόρησαν και μου έδωσαν ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Θεός ήξερε τι χρειαζόμουν περισσότερο εκείνη τη στιγμή. Είχε διαμορφώσει αυτές τις συνθήκες για να με βοηθήσει μέσα από αυτές να αναζητήσω την αλήθεια και να κατανοήσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Ταυτόχρονα, ο Θεός ήθελε να δοκιμάσει την πίστη και την υποταγή μου. Στην πραγματικότητα, η γέννηση, τα γηρατειά, η ασθένεια και ο θάνατος ενός ανθρώπου βρίσκονται όλα στα χέρια του Θεού. Ο Θεός μπορούσε πολύ εύκολα να με απαλλάξει από αυτήν την ασθένεια, αλλά δεν το έκανε. Τουναντίον, τα συμπτώματά μου είχαν χειροτερέψει, και σίγουρα μέσα σ’ αυτό υπήρχε η πρόθεσή Του. Αυτές οι δύο εμπειρίες με την αρρώστια αποκάλυψαν μεγάλο μέρος της επαναστατικότητάς μου. Κάθε φορά που ερχόμουν αντιμέτωπη με αυτήν την αρρώστια, μπορεί στην αρχή να είχα την υποκειμενική επιθυμία να υποταχθώ και να μην παραπονεθώ, αλλά όταν χειροτέρευα, άρχιζα να παραπονιέμαι και να διαφωνώ με τον Θεό. Τα τελευταία δύο χρόνια, βίωνα διαρκώς αυτές τις συνθήκες, αλλά ποτέ δεν παρέμεινα σταθερή στη μαρτυρία μου. Είχα πάντα μια νοοτροπία συναλλαγής. Είχα την ελπίδα ότι ο Θεός θα με έκανε καλά ως αντάλλαγμα για την επιμονή μου στο καθήκον μου. Ο Θεός διαμόρφωνε συνεχώς αυτές τις συνθήκες για να τις βιώσω, και μ’ αυτόν τον τρόπο έδειχνε υπευθυνότητα για τη ζωή μου και με έσωζε. Δεν μπορούσα να είμαι ασυνείδητη και να παραπονιέμαι για τον Θεό. Καθώς αντιμετώπιζα αυτές τις περιστάσεις, από μια άποψη, έπρεπε να δείξω αληθινή υποταγή και να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορούσα. Από μια άλλη άποψη, έπρεπε επίσης να κατανοήσω τις διεφθαρμένες διαθέσεις που είχα αποκαλύψει και να αναζητήσω σε ποιες αλήθειες έπρεπε να εισέλθω.

Μια μέρα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Μόλις μιλήσαμε για το πώς αποστρέφονται οι αντίχριστοι την αλήθεια, πώς τους αρέσουν τα άδικα και μοχθηρά πράγματα, επιδιώκουν τα συμφέροντα και τις ευλογίες, δεν εγκαταλείπουν ποτέ την πρόθεση και την επιθυμία τους ν’ αποκτήσουν ευλογίες και μονίμως προσπαθούν να κάνουν συμφωνίες με τον Θεό. Πώς, λοιπόν, θα έπρεπε να διακρίνει κανείς και να χαρακτηρίσει αυτό το ζήτημα; Θα ήμασταν πολύ επιεικείς αν λέγαμε ότι βάζουν το κέρδος πάνω από οτιδήποτε άλλο. Είναι όπως ο Παύλος που αναγνώρισε ότι είχε ένα αγκάθι στη σάρκα του κι ότι θα έπρεπε να εργαστεί ώστε να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του, αλλά στο τέλος, εξακολουθούσε να επιθυμεί ν’ αποκτήσει έναν στέφανο δικαιοσύνης. Τι φύση έχει αυτό; (Φαυλότητα.) Είναι ένα είδος φαύλης διάθεσης. Αλλά τι φύση έχει; (Τις συμφωνίες με τον Θεό.) Έχει αυτήν τη φύση. Αναζητούσε το κέρδος σε οτιδήποτε έκανε, αντιμετώπιζε τα πάντα σαν συναλλαγή. Οι άπιστοι έχουν ένα ρητό: “Τίποτα δεν είναι τζάμπα”. Και οι αντίχριστοι έχουν αυτήν τη λογική και σκέφτονται: “Αν εργαστώ για σένα, τι θα μου δώσεις σε αντάλλαγμα; Τι οφέλη μπορώ ν’ αποκτήσω;” Πώς θα πρέπει να συνοψιστεί αυτή η φύση; Κατευθύνεται κανείς από το κέρδος, βάζει το κέρδος πάνω από οτιδήποτε άλλο και είναι εγωιστής και ποταπός. Αυτή είναι η φύση-ουσία των αντίχριστων. Πιστεύουν στον Θεό αποκλειστικά και μόνο με σκοπό ν’ αποκομίσουν κέρδος και να λάβουν ευλογίες. Ακόμη κι αν αντέχουν κάποια βάσανα ή πληρώνουν κάποιο τίμημα, τα κάνουν όλα αυτά για να συνάψουν συμφωνία με τον Θεό. Η πρόθεση και η επιθυμία τους να λάβουν ευλογίες κι ανταμοιβές είναι τεράστια, και είναι γερά γαντζωμένοι σε αυτήν. Δεν αποδέχονται καμία από τις πολλές αλήθειες που έχει εκφράσει ο Θεός, βαθιά μέσα τους σκέφτονται πάντα ότι ο μόνος λόγος να πιστεύουν στον Θεό είναι να λάβουν ευλογίες και να διασφαλίσουν έναν καλό προορισμό, ότι αυτό είναι η ύψιστη αρχή κι ότι τίποτε δεν μπορεί να την υπερβεί. Θεωρούν ότι οι άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν στον Θεό μόνο για να λάβουν ευλογίες, κι ότι αν δεν ήταν οι ευλογίες, η πίστη στον Θεό δεν θα είχε κανένα νόημα ή αξία κι ότι θα έχανε το νόημα και την αξία της. Μήπως εμφύσησε κάποιος άλλος αυτές τις ιδέες στους αντίχριστους; Προέρχονται άραγε από την εκπαίδευση ή την επιρροή κάποιου άλλου; Όχι, καθορίζονται από την έμφυτη φύση-ουσία των αντίχριστων, την οποία δεν μπορεί κανείς να αλλάξει. Παρόλο που ο ενσαρκωμένος Θεός λέει τόσα λόγια σήμερα, οι αντίχριστοι δεν αποδέχονται κανένα από αυτά, αλλά αντιθέτως αντιστέκονται σε αυτά και τα καταδικάζουν. Δεν θα μπορέσει ν’ αλλάξει ποτέ η φύση τους που αποστρέφεται και μισεί την αλήθεια. Τι υποδηλώνει το γεγονός ότι δεν μπορούν ν’ αλλάξουν; Υποδηλώνει ότι η φύση τους είναι μοχθηρή. Το θέμα δεν είναι αν επιδιώκουν ή δεν επιδιώκουν την αλήθεια. Πρόκειται για μοχθηρή διάθεση που κραυγάζει με θρασύτητα ενάντια στον Θεό και Τον ανταγωνίζεται. Αυτή είναι η φύση-ουσία των αντίχριστων· αυτό είναι το αληθινό τους πρόσωπο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έβδομο: Είναι μοχθηροί, ύπουλοι και δόλιοι (Μέρος δεύτερο)]. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να στοχαστώ πολύ βαθιά. Ο Θεός εξέθεσε το γεγονός ότι οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό για να λάβουν ευλογίες και προσπαθούν να κάνουν συναλλαγές με τον Θεό στα καθήκοντά τους. Σκοπός τους όταν πιστεύουν στον Θεό δεν είναι να επιδιώξουν την αλήθεια και να αλλάξουν τη ζωή-διάθεσή τους. Το γεγονός ότι ήμουν διαρκώς άρρωστη τα τελευταία δύο χρόνια αποκάλυψε το πραγματικό μου ανάστημα. Στην αρχή, μπορούσα να το βιώσω κανονικά, αλλά σε βάθος χρόνου, όταν η κατάστασή μου επιδεινώθηκε, άρχισαν να φαίνονται τα παράπονα και οι παρανοήσεις μου, και άρχιζα να χρησιμοποιώ ως επιχειρήματα απέναντι στον Θεό αυτά που είχα απαρνηθεί και το ότι δαπανούσα τον εαυτό μου. Όλοι βιώνουν τη γέννηση, τα γηρατειά, την αρρώστια και τον θάνατο. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Ήταν επιλογή μου που απαρνήθηκα τα πάντα για να πιστέψω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Το έκανα με τη θέλησή μου. Το ότι δαπανούσα τον εαυτό μου στο καθήκον μου δεν είχε την παραμικρή σχέση με την αρρώστια μου. Εγώ, όμως, χρησιμοποίησα το ότι δαπανούσα τον εαυτό μου ως κεφάλαιο για να προβάλω παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό. Νόμιζα ότι εφόσον είχα απαρνηθεί τα πάντα για να ακολουθήσω τον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, Εκείνος έπρεπε να με προστατέψει, να μη μου επιτρέψει να έχω αυτήν την αρρώστια ούτε να υποφέρω τόσο πολύ, και να μου δώσει στο μέλλον έναν καλό προορισμό. Όταν δεν πήρα αυτό που ήθελα, παραπονέθηκα, διαφώνησα με τον Θεό και κραύγασα σ’ Αυτόν. Σκέφτηκα τον Παύλο, ο οποίος γύρισε σχεδόν όλη την Ευρώπη κηρύττοντας το ευαγγέλιο και εκτελώντας πολύ έργο, αλλά όλα αυτά τα έκανε μόνο και μόνο για να κερδίσει έναν στέφανο και έναν καλό προορισμό στο μέλλον. Ο Παύλος είπε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Λέγοντας αυτά τα λόγια, ο Παύλος προσπαθούσε ολοφάνερα να κάνει μια συναλλαγή με τον Θεό. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να κάνει κανείς το καθήκον του ως δημιούργημα, και μάλιστα αποτελεί την εξύψωση του ανθρώπου από τον Θεό. Όμως ο Παύλος έβλεπε το ζήτημα της δαπάνης του εαυτού του για τον Θεό από μια συναλλακτική οπτική, κι έτσι διαστρεβλώθηκε εντελώς το νόημα της εκτέλεσης του καθήκοντος. Αν δεν μπορούσε να κερδίσει την ανταμοιβή του Θεού, διαφωνούσε μαζί Του και κραύγαζε σ’ Αυτόν, πράγμα που αποκάλυπτε εντελώς τη φαύλη και μοχθηρή του διάθεση. Είδα ότι το μονοπάτι που βάδιζα στην πίστη μου στον Θεό ήταν το ίδιο με του Παύλου. Αν συνέχιζα έτσι, σίγουρα θα τιμωρούμουν στο τέλος όπως κι εκείνος. Όταν το αναγνώρισα αυτό, φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Φαίνεται τελικά ότι η επιδίωξη ευλογιών μέσα από την πίστη στον Θεό έχει πολύ σοβαρή φύση και συνέπειες. Δεν μπορώ να συνεχίσω να ακολουθώ αυτήν τη λανθασμένη οπτική για το τι πρέπει να επιδιώξω».

Αν και η κατάστασή μου αντιστράφηκε κάπως, η υγεία μου δεν παρουσίασε βελτίωση και συνέχισε να χειροτερεύει συνεχώς. Σκέφτηκα ότι ίσως οι μέρες μου ήταν μετρημένες και κατά διαστήματα έκανα κάποιες αρνητικές σκέψεις, όπως: «Αυτή η αρρώστια δεν είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο Θεός με αποκαλύπτει και με τιμωρεί; Ειδάλλως, για ποιον λόγο να συνεχίσει να χειροτερεύει αντί να βελτιώνεται;» Όταν τα σκεφτόμουν όλα αυτά, η καρδιά μου πονούσε πολύ και ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ. Μια μέρα, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού που έλεγαν: «Οι άνθρωποι πρέπει να εξετάζουν συχνά οτιδήποτε βρίσκεται στην καρδιά τους και είναι ασύμβατο με τον Θεό ή αποτελεί παρανόηση γι’ Αυτόν». Βρήκα, λοιπόν, ολόκληρο το χωρίο των λόγων του Θεού και το διάβασα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πρέπει να εξετάζουν συχνά οτιδήποτε βρίσκεται στην καρδιά τους και είναι ασύμβατο με τον Θεό ή αποτελεί παρανόηση γι’ Αυτόν. Πώς προκύπτουν οι παρανοήσεις; Γιατί παρανοούν οι άνθρωποι τον Θεό; […] Δεν Τον παρανοούν επειδή περιορίζουν τον ορισμό της αγάπης Του; Πιστεύουν το εξής: “Ο Θεός είναι αγάπη. Άρα, θα πρέπει να προσέχει και να προστατεύει τους ανθρώπους, και να τους περιβάλλει με χάρη και ευλογίες. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού! Όταν ο Θεός αγαπάει έτσι τους ανθρώπους, μου αρέσει. Είδα πολύ καλά πόσο πολύ τους αγαπούσε όταν τους οδήγησε να διασχίσουν την Ερυθρά Θάλασσα. Οι άνθρωποι τότε ήταν τόσο ευλογημένοι! Μακάρι να ήμουν ένας απ’ αυτούς”. Όταν είσαι ερωτευμένος με αυτήν την ιστορία, τότε αντιμετωπίζεις την αγάπη που φανέρωσε ο Θεός εκείνη τη στιγμή ως την ύψιστη αλήθεια και ως το μοναδικό πράγμα που δείχνει την ουσία Του. Περιορίζεις τον ορισμό Του μέσα σου και αντιμετωπίζεις όλα όσα Εκείνος έκανε τότε ως την ύψιστη αλήθεια. Νομίζεις ότι αυτή είναι η πιο αξιαγάπητη πλευρά Του, και αυτή που κάνει περισσότερο τους ανθρώπους να Τον σέβονται και να Τον φοβούνται, καθώς και ότι αυτή είναι η αγάπη του Θεού. Στην πραγματικότητα, οι πράξεις του Θεού ήταν από μόνες τους θετικές, αλλά οι περιορισμένοι ορισμοί σου τις έκαναν στο μυαλό σου αντιλήψεις και βάση πάνω στην οποία ορίζεις τον Θεό. Σε κάνουν να παρανοείς την αγάπη του Θεού, λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο σ’ αυτήν εκτός από έλεος, φροντίδα, προστασία, καθοδήγηση, χάρη και ευλογίες —λες και μόνο αυτά είναι η αγάπη του Θεού. Γιατί εκτιμάς τόσο πολύ αυτές τις πτυχές της αγάπης; Μήπως επειδή συνδέονται με το συμφέρον σου; (Ναι, έτσι είναι.) Με ποια ιδιοτελή συμφέροντα συνδέονται; (Με τις απολαύσεις της σάρκας και με μια άνετη ζωή.) Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, θέλουν να αποκτήσουν από Αυτόν μόνο τα συγκεκριμένα πράγματα, αλλά όχι άλλα. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να σκέφτονται την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες, τον εξευγενισμό, τις κακουχίες για τον Θεό, το να εγκαταλείπουν πράγματα και να δαπανούν τον εαυτό τους ή ακόμη και να θυσιάζουν την ίδια τους τη ζωή. Θέλουν απλώς να απολαμβάνουν την αγάπη, τη φροντίδα, την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού, και γι’ αυτό ορίζουν την αγάπη Του ως το μοναδικό χαρακτηριστικό της ουσίας Του και ως τη μοναδική ουσία Του. Αυτά που έκανε ο Θεός όταν οδήγησε τους Ισραηλίτες να διασχίσουν την Ερυθρά Θάλασσα δεν αποτέλεσαν την πηγή των αντιλήψεων των ανθρώπων; (Ναι.) Αυτό διαμόρφωσε ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο σχημάτισαν αντιλήψεις για τον Θεό. Αν σχημάτισαν αντιλήψεις για τον Θεό, τότε μπορούν να καταλάβουν αληθινά το έργο και τη διάθεση του Θεού; Είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν θα τα καταλάβουν, αλλά θα τα παρερμηνεύσουν και θα σχηματίσουν αντιλήψεις γι’ αυτά. Αυτό αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος έχει πολύ περιορισμένη κατανόηση και αυτή η κατανόηση δεν είναι αληθινή, γιατί δεν είναι η αλήθεια, αλλά αντίθετα ένα είδος αγάπης και κατανόησης που οι άνθρωποι αναλύουν και ερμηνεύουν για τον Θεό με βάση τις δικές τους αντιλήψεις, φαντασιοκοπίες, και εγωιστικές επιθυμίες· δεν είναι συμβατή με την αληθινή ουσία του Θεού. Με ποιους άλλους τρόπους αγαπάει ο Θεός τους ανθρώπους εκτός από το να τους παρέχει έλεος, σωτηρία, φροντίδα, προστασία και να ακούει τις προσευχές τους; (Με τη συμμόρφωση, την πειθαρχία, το κλάδεμα, την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό.) Σωστά. Ο Θεός δείχνει την αγάπη Του με πολλούς τρόπους: με την πάταξη, την πειθαρχία, τη μομφή, την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες, τον εξευγενισμό και ούτω καθεξής. Όλα αυτά αποτελούν πτυχές της αγάπης του Θεού. Μόνο αυτή η οπτική είναι ολοκληρωμένη και σύμφωνη με την αλήθεια. Αν το καταλάβεις αυτό, όταν εξετάζεις τον εαυτό σου και συνειδητοποιείς ότι έχεις παρανοήσεις για τον Θεό, δεν μπορείς τότε να αναγνωρίσεις τις στρεβλώσεις σου και να αναλογιστείς σωστά ποιο ήταν το λάθος σου; Αυτό δεν μπορεί να σε βοηθήσει να διορθώσεις τις παρανοήσεις σου για τον Θεό; (Ναι, μπορεί.) Για να το πετύχεις αυτό, πρέπει να αναζητήσεις την αλήθεια. Εφόσον οι άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια, μπορούν να εξαλείψουν τις παρανοήσεις τους για τον Θεό, και μόλις τις εξαλείψουν, μπορούν να υποταχθούν σε όλες Του τις ρυθμίσεις. […] Ο Θεός μπορεί να χαρίζει χάρη και ευλογίες στους ανθρώπους, και να τους δίνει τον επιούσιο άρτο, αλλά μπορεί επίσης και να τα αφαιρέσει όλα αυτά. Αυτή είναι η εξουσία, η ουσία και η διάθεση του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο μέσω της κατανόησης της αλήθειας μπορεί κανείς να γνωρίσει τις πράξεις του Θεού). Με τα λόγια του Θεού, ένιωσα αμέσως την καρδιά μου πολύ φωτεινότερη. Τελικά, φαίνεται πως πάντα είχα μια λανθασμένη άποψη: Πίστευα ότι αν ο Θεός αγαπούσε κάποιον, θα τον ευλογούσε συνέχεια, θα έκανε τα πάντα να κυλούν ομαλά γι’ αυτόν, και θα φρόντιζε να είναι ασφαλής και υγιής. Αν πάλι κάποιον δεν τον αγαπούσε, θα τον έκανε να υποστεί πολλά οδυνηρά πράγματα με πολλά σκαμπανεβάσματα, ταλαιπωρίες, αρρώστιες και ούτω καθεξής. Όταν, λοιπόν, συνέχισε να χειροτερεύει η υγεία μου, νόμιζα ότι μπορεί μ’ αυτόν τον τρόπο να με τιμωρούσε ο Θεός, και ζούσα μέσα στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες μου, στην αρνητικότητα και στον πόνο. Μετά από λεπτομερή σκέψη, παρόλο που αυτά τα δύο χρόνια που ήμουν άρρωστη ήταν οδυνηρά, σε όλη αυτήν τη διάρκεια προσευχόμουν στον Θεό και αναζητούσα απ’ Αυτόν ακόμα πιο πολύ, κι ένιωθα ότι Τον είχα πλησιάσει περισσότερο. Είχα επίσης φτάσει στο σημείο να αναγνωρίσω ότι έτρεφα μια πολύ ισχυρή πρόθεση να επιδιώξω ευλογίες. Όλα αυτά ήταν ένας τρόπος με τον οποίο ο Θεός με ευλογούσε. Ήταν προνόμιό μου. Είναι όπως ακριβώς το εξέφρασαν τα λόγια του Θεού: Η αγάπη του Θεού δεν είναι μόνο έλεος και στοργή, φροντίδα και προστασία. Η κρίση και η παίδευση, αλλά και οι δοκιμασίες και ο εξευγενισμός, αποτελούν κι αυτά την αγάπη του Θεού. Είναι η ευλογία και η χάρη Του. Μπορεί να μη μου άρεσε αυτή η μέθοδος εκδήλωσης της αγάπης, αλλά ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Δίχως αυτές τις περιστάσεις, δεν θα είχα καταφέρει να κατανοήσω τον εαυτό μου. Εκείνη τη στιγμή, εκτίμησα τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού να σώσει τους ανθρώπους. Ο Θεός με έσωζε εξαρχής, κι όμως έπρεπε και πάλι να υπομείνει τις παρανοήσεις και τα παράπονά μου. Όταν το σκέφτηκα αυτό, μίσησα τον εαυτό μου, ενώ ταυτόχρονα συγκινήθηκα βαθιά από την αγάπη του Θεού.

Εκείνη την περίοδο, σκεφτόμουν συχνά αυτά που είχε βιώσει ο Πέτρος. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να φτάσω την ανθρώπινη φύση του ούτε την αποφασιστικότητά του να επιδιώκει την αγάπη για τον Θεό, αλλά ήθελα να μάθω πώς ήταν η εμπειρία του όταν κρίθηκε και παιδεύτηκε, όταν δοκιμάστηκε και εξευγενίστηκε, και πώς ξεπέρασε την περίοδο που ένιωθε ακραίο πόνο και αδυναμία. Άρχισα να βλέπω δύο βίντεο με αναγνώσεις των λόγων του Θεού: «Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση», και «Πώς ο Πέτρος κατάφερε να γνωρίσει τον Ιησού». Διάβασα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Θα πρέπει πια να βλέπεις ξεκάθαρα τι μονοπάτι ακριβώς πήρε ο Πέτρος. Εάν μπορείς να δεις το μονοπάτι του Πέτρου καθαρά, τότε θα είσαι σίγουρος για το έργο που γίνεται σήμερα, έτσι δεν θα διαμαρτύρεσαι, ούτε θα είσαι αρνητικός, ούτε θα λαχταράς οτιδήποτε. Θα πρέπει να βιώσεις την ψυχική κατάσταση του Πέτρου εκείνη την εποχή: Ήταν καταβεβλημένος από θλίψη, δεν ζητούσε πλέον ορισμένες προοπτικές ή οποιεσδήποτε ευλογίες, και δεν επιδίωκε κοσμική φήμη, κέρδος, ευτυχία, περιουσία ή θέση· επιδίωκε μόνο να βιώσει την πιο ουσιαστική ζωή, η οποία συνεπαγόταν να ανταποδώσει την αγάπη του Θεού και να αφιερώσει στον Θεό ό,τι θεωρούσε απολύτως πιο πολύτιμο. Τότε θα ήταν ικανοποιημένος μέσα του. Συχνά προσευχόταν στον Ιησού με τις λέξεις: “Κύριε Ιησού Χριστέ, κάποτε Σε αγαπούσα, αλλά ποτέ δεν Σε αγαπούσα πραγματικά. Αν και είπα ότι πίστευα σ’ Εσένα, δεν Σε αγαπούσα ποτέ με μια ειλικρινή καρδιά. Μόνο Σε θαύμαζα, Σε υπεραγαπούσα και μου έλειπες, αλλά ποτέ δεν Σε αγαπούσα ούτε πραγματικά πίστευα σ’ Εσένα”. Προσευχόταν συνεχώς για να πάρει την απόφασή του, και τα λόγια του Ιησού τού έδιναν πάντα κουράγιο και κίνητρο. Αργότερα, μετά από μια περίοδο εμπειρίας, ο Ιησούς τον δοκίμασε, προκαλώντας τον να Τον λαχταρά περισσότερο. Αυτός είπε: “Κύριε Ιησού Χριστέ! Πώς μου λείπεις και θέλω να Σε κοιτάξω. Μειονεκτώ σε πάρα πολλά και δεν μπορώ να αντισταθμίσω την αγάπη Σου. Σε ικετεύω να με πάρεις σύντομα. Πότε θα με χρειαστείς; Πότε θα με πάρεις μακριά; Πότε θα ξαναδώ το πρόσωπό Σου; Δεν επιθυμώ να ζω πια σε αυτήν τη σάρκα, να συνεχίσω να διαφθείρομαι, κι ούτε θέλω να επαναστατώ άλλο. Είμαι έτοιμος να αφιερώσω το μόνο που έχω σ’ Εσένα το συντομότερο δυνατό και δεν θέλω να Σε λυπήσω άλλο”. Έτσι προσευχόταν, αλλά δεν ήξερε τότε τι θα οδηγήσει στην τελείωση ο Ιησούς σε αυτόν. Κατά τη διάρκεια της αγωνίας της δοκιμασίας του, ο Ιησούς εμφανίστηκε ξανά σε αυτόν και είπε: “Πέτρο, θέλω να σε οδηγήσω στην τελείωση, έτσι ώστε να γίνεις ένας καρπός, που θα αποκρυσταλλώσει την τελείωσή σου από Μένα και που θα τον απολαύσω. Μπορείς πραγματικά να καταθέσεις μαρτυρία για Μένα; Έχεις κάνει αυτό που σου ζήτησα να κάνεις; Έχεις ζήσει σύμφωνα με τα λόγια που είπα; Κάποτε Με αγάπησες, αλλά αν και Με αγάπησες, Με βίωσες; Τι έκανες για Μένα; Αναγνωρίζεις ότι είσαι ανάξιος της αγάπης Μου, αλλά τι έκανες για Μένα;” Ο Πέτρος είδε ότι δεν είχε κάνει τίποτα για τον Ιησού και θυμήθηκε τον προηγούμενο όρκο του να προσφέρει τη ζωή του για τον Θεό. Κι έτσι, δεν παραπονιόταν πλέον, κι οι προσευχές του στη συνέχεια ήταν πολύ καλύτερες. Προσευχόταν λέγοντας: “Κύριε Ιησού Χριστέ! Κάποτε Σε άφησα, κι Εσύ το έκανες κάποτε. Έχουμε περάσει χρόνο χώρια και χρόνο μαζί συντροφιά. Κι όμως με αγαπάς περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Έχω επαναστατήσει επανειλημμένα εναντίον Σου κι επανειλημμένα Σου προκάλεσα θλίψη. Πώς μπορώ να ξεχάσω τέτοια πράγματα; Έχω πάντα στον νου μου και δεν ξεχνώ ποτέ το έργο που έχεις κάνει πάνω μου και αυτό που μου έχει εμπιστευτεί. Έχω κάνει ό,τι μπορούσα για το έργο που έχεις κάνει πάνω μου. Ξέρεις τι μπορώ να κάνω και ξέρεις επιπλέον ποιο ρόλο μπορώ να παίξω. Επιθυμώ να τεθώ στο έλεος των ενορχηστρώσεών Σου, και θα αφιερώσω ό,τι έχω σ’ Εσένα. Μόνο Εσύ ξέρεις τι μπορώ να κάνω για Σένα. Αν κι ο Σατανάς με ξεγέλασε πάρα πολύ κι εγώ επαναστάτησα εναντίον Σου, πιστεύω ότι δεν θυμάσαι τις παραβάσεις μου εξαιτίας αυτού, και ότι δεν βασίζεις το πώς μου συμπεριφέρεσαι πάνω σ’ αυτό. Θέλω να αφιερώσω ολόκληρη τη ζωή μου σ’ Εσένα. Δεν ζητώ τίποτα κι ούτε έχω άλλες ελπίδες ή σχέδια. Θέλω μόνο να ενεργήσω σύμφωνα με τις προθέσεις Σου και να ακολουθήσω το θέλημά Σου. Θα πιω από το πικρό Σου ποτήρι κι είμαι δικός Σου για να με διατάζεις”» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πώς ο Πέτρος κατάφερε να γνωρίσει τον Ιησού). «Πρέπει να είστε ξεκάθαροι για το μονοπάτι που περπατάτε· πρέπει να είστε σαφείς για το μονοπάτι που θα πάρετε στο μέλλον, τι είναι αυτό που ο Θεός θα οδηγήσει στην τελείωση και τι σας έχει ανατεθεί. Μια μέρα ίσως να δοκιμαστείτε και, όταν έλθει εκείνη η ώρα, αν μπορέσετε να αντλήσετε έμπνευση από τις εμπειρίες του Πέτρου, αυτό θα δείξει ότι πραγματικά ακολουθείτε το μονοπάτι του Πέτρου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πώς ο Πέτρος κατάφερε να γνωρίσει τον Ιησού).Τα λόγια του Θεού με συγκίνησαν βαθιά, και το ίδιο και η αποφασιστικότητα του Πέτρου να επιδιώκει να αγαπάει τον Θεό. Μόλις διάβασα για την εμπειρία του Πέτρου, ντράπηκα. Ο Πέτρος, μέσα στις δοκιμασίες, αναζητούσε πάντα το πώς έπρεπε να αγαπήσει τον Θεό πιο αγνά και, όταν δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τον Θεό, μίσησε τον εαυτό του. Αναζητούσε συνεχώς πώς να προσφέρει τα πιο πολύτιμα πράγματά του στον Θεό. Εγώ, όμως, όσο ήμουν άρρωστη, το μόνο που αποκάλυπτα ήταν η επαναστατικότητα και οι παρανοήσεις. Με απασχολούσε διαρκώς ποιος θα ήταν ο μελλοντικός μου προορισμός αν επιδεινωνόταν η αρρώστια μου, κι επίσης φοβόμουν τον θάνατο. Πίστευα ότι ο Θεός είχε διαμορφώσει αυτές τις συνθήκες για να με αποκαλύψει και να με τιμωρήσει. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα δικά μου συμφέροντα και δεν έκανα τίποτα απολύτως για να ικανοποιήσω τον Θεό. Είχα θλιβερά μικρό ανάστημα, και δεν μπορούσα να υπομείνω την παραμικρή κακουχία. Αν και πλέον η σάρκα μου ήταν πολύ αδύναμη, και τα καθήκοντα που μπορούσα να κάνω αρκετά περιορισμένα, δεν γινόταν να χάσω την αποφασιστικότητά μου να επιδιώκω την αλήθεια. Όποιες κι αν είναι οι συνθήκες στις οποίες είχα βρεθεί, ήμουν ένα δημιούργημα, και ο στόχος που έπρεπε να επιδιώξω σ’ αυτήν τη ζωή ήταν να αγαπήσω και να γνωρίσω τον Θεό. Αν ήμουν ζωντανή σ’ αυτήν τη γη, έπρεπε να επιδιώξω την αλήθεια και να κάνω καλά το καθήκον που όφειλα να κάνω.

Μια μέρα, άρχισα να νιώθω αδυναμία στο σώμα από το πρωί. Ο πόνος στην καρδιά μου ήταν πιο συχνός από πριν κι επίσης κρατούσε περισσότερο. Πέρασα σχεδόν όλη τη μέρα στο κρεβάτι. Όταν έφτασε το βράδυ, τα πράγματα χειροτέρεψαν· δυσκολευόμουν μέχρι και να αναπνεύσω. Η αδελφή που έμενα μαζί της κάλεσε ασθενοφόρο, κι εγώ προσευχήθηκα στον Θεό μέσα μου: «Θεέ μου, δεν νομίζω ότι μπορώ να αντέξω πολύ ακόμα. Έχεις προκαθορίσει ότι δεν πρόκειται να ζήσω περισσότερο; Θα πεθάνω;» Ακριβώς τότε, μου ήρθε ξεκάθαρα στο μυαλό μια φράση από τα λόγια του Θεού: «Εφόσον σου έχει μείνει έστω και μια ανάσα, ο Θεός δεν θα σε αφήσει να πεθάνεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Τα λόγια του Θεού φώτισαν την καρδιά μου σαν μια ακτίνα φωτός. Το κατά πόσο θα μπορούσα να συνεχίσω να αναπνέω βρισκόταν στα χέρια του Θεού. Αν δεν με άφηνε Εκείνος να πεθάνω, τότε δεν θα πέθαινα. Σκέφτηκα τις εμπειρίες του Πέτρου για τις οποίες είχα διαβάσει πολλές φορές εκείνη την περίοδο. Ο Πέτρος, κι όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με τον θάνατο, προσευχόταν στον Θεό, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να Τον αγαπήσει αρκετά. Η εμπειρία του Πέτρου με ενέπνευσε και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα μου: «Θεέ μου, είτε πεθάνω είτε όχι, εμπιστεύομαι ότι όλα βρίσκονται στα χέρια Σου. Αν έχεις προκαθορίσει ότι θα φτάσω μόνο μέχρι αυτήν την ηλικία, δεν έχω κανένα παράπονο. Αν και δεν μπορώ να φτάσω το ανάστημα του Πέτρου, είμαι πρόθυμη να μάθω από αυτόν, και να υποταχθώ σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Σου. Αυτό πρέπει να κάνω ως δημιούργημα. Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να Σου προσφέρω τις ευχαριστίες και τον έπαινο μου». Στη συνέχεια, καθώς το ασθενοφόρο με πήγε στο νοσοκομείο και ο γιατρός έκανε διάφορες εξετάσεις, ένιωθα μεγάλη ηρεμία. Από τις εξετάσεις, ο γιατρός δεν ήταν ακόμα σίγουρος τι ακριβώς ασθένεια είχα, και δεν υπήρχε τρόπος να προχωρήσει σε θεραπεία. Απλώς με έστειλε στο σπίτι για να συνέλθω. Πίστεψα ακόμα πιο ακράδαντα ότι η ζωή μου βρισκόταν στα χέρια του Θεού, και ότι δεν μπορούσε ένας γιατρός να αποφασίσει αν θα ζούσα ή θα πέθαινα. Αν ήταν γραφτό να πεθάνω, δεν υπήρχε τρόπος να με σώσει ένας γιατρός, κι αν δεν ήταν γραφτό να πεθάνω, τότε δεν θα γινόταν κάτι τέτοιο. Όταν έφτασα στο σπίτι, ήμουν ακόμα πολύ αδύναμη και ξάπλωσα για να κοιμηθώ. Όταν ξύπνησα, έσφιξα ασυναίσθητα τα χέρια μου σε μια γροθιά. Χωρίς να το περιμένω, ένιωσα τα χέρια μου πιο δυνατά από πριν. Φόρεσα τις παντόφλες μου και σηκώθηκα από το κρεβάτι, και συνειδητοποίησα ότι για κάποιον λόγο μπορούσα να περπατήσω κανονικά χωρίς να στηρίζομαι σε τίποτα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Είχα όντως γίνει καλύτερα έτσι απλά; Ύστερα από αυτό, πέρασε μια βδομάδα χωρίς να έχω κανένα σύμπτωμα αδυναμίας και έλλειψης αντοχών, κι αργότερα άρχισα να κάνω κανονικά τα καθήκοντά μου. Πλέον, έχει ήδη περάσει ένας χρόνος. Το σώμα μου αναρρώνει σιγά σιγά και μπορώ να κάνω κανονικά το καθήκον μου.

Μετά από αυτήν την εμπειρία, καταλαβαίνω πραγματικά από πρώτο χέρι ότι οι δοκιμασίες και οι εξευγενισμοί του Θεού έχουν σκοπό να εξαγνίσουν και να σώσουν τον άνθρωπο. Αν και υπέφερα λίγο κατά την πορεία αυτής της αρρώστιας, τα κέρδη που αποκόμισα ξεπέρασαν κατά πολύ τον πόνο που ένιωσα. Δεν θα το αντάλλαζα με τίποτα όλο αυτό. Έχει φέρει πλούτο στη ζωή μου.