Της Λι Γιαν, Κίνα

Το πρωί της 21ης Μαρτίου του 2023, έλαβα ένα γράμμα από μια αδελφή, που έλεγε ότι, μετά τη συνάθροισή τους, ένας επικεφαλής που λεγόταν Ζάο Τζουν είχε συλληφθεί ενώ χειριζόταν κάποια θέματα και μας ζητούσε να χειριστούμε γρήγορα το έργο των επακόλουθων. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, ένιωσα ένα κύμα άγχους και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά: «Ο Ζάο Τζουν εργάζεται στην εκκλησία μας πάνω από έναν χρόνο και έχει πάει σε πολλά σπίτια φιλοξενίας. Επομένως, όσοι κάνουν τα καθήκοντά τους και τα βιβλία των λόγων του Θεού σε αυτά τα σπίτια θα πρέπει να μεταφερθούν αλλού. Πού μπορούμε να τους πάμε αυτήν τη στιγμή; Αν η αστυνομία ανακαλύψει ότι ο επικεφαλής Ζάο Τζουν ήταν ο κύριος υπεύθυνος για το έργο εδώ, το πιθανότερο είναι ότι θα παρακολουθούν αυτήν την περιοχή για να πιάσουν κόσμο. Μόλις πριν από λίγες μέρες, ο Ζάο Τζουν ήταν στο σπίτι φιλοξενίας όπου έμενα εγώ». Ένιωθα ότι βρισκόμουν σε μεγάλο κίνδυνο και ότι μπορεί να με συλλάμβαναν ανά πάσα στιγμή. Μέσα μου, έκανα επανειλημμένες επικλήσεις στον Θεό, ζητώντας Του να προστατέψει την καρδιά μου. Αφού προσευχήθηκα, ένιωσα λίγο πιο ήρεμη. Θυμήθηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Η πίστη μοιάζει με γέφυρα που αποτελείται από έναν κορμό δέντρου: Όσοι προσκολλώνται στη ζωή και φοβούνται τον θάνατο θα δυσκολευτούν να τη διασχίσουν, αλλά όσοι είναι πρόθυμοι να δώσουν τη ζωή τους, θα μπορέσουν να περάσουν απέναντι με σιγουριά και δίχως ανησυχία. Αν οι άνθρωποι τρέφουν άτολμες και φοβισμένες σκέψεις, είναι γιατί ο Σατανάς τούς έχει κοροϊδέψει· φοβάται πως θα διασχίσουμε τη γέφυρα της πίστης για να εισέλθουμε στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν να καταλάβω ότι αυτή η κατάσταση ήταν μια δοκιμασία για μένα. Αν έδειχνα δειλία και δεν εκπλήρωνα τις ευθύνες μου, με αποτέλεσμα τα βιβλία των λόγων του Θεού να πέσουν στα χέρια της αστυνομίας, δεν θα αμελούσα το καθήκον μου; Έπρεπε να προστατέψω τα συμφέροντα της εκκλησίας και να βιώσω το έργο του Θεού με πίστη. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, γέμισα αυτοπεποίθηση και έσπευσα να το συζητήσω με τους αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους συνεργαζόμουν. Χωριστήκαμε για να μεταφέρουμε αλλού τα βιβλία των λόγων του Θεού και όσους έκαναν τα καθήκοντά τους.

Μόλις τελειώσαμε τη μεταφορά, λάβαμε μια επιστολή από την ανώτερη ηγεσία, που έλεγε ότι η αδελφή Λιου Γουέι, που συνεργαζόταν μαζί μου, είχε επίσης συλληφθεί. Μπροστά σε όλες αυτές τις απανωτές συλλήψεις, ξαφνικά ένιωσα αδύναμη και μουδιασμένη παντού, και σκέφτηκα: «Πώς είναι δυνατόν να έπιασαν και τη Λιου Γουέι; Συνεργάζομαι μαζί της στα καθήκοντά μας πάνω από έναν χρόνο. Μήπως αυτό σημαίνει ότι η αστυνομία παρακολουθεί κι εμένα; Αν με παρακολουθούν, μπορεί να με συλλάβουν ανά πάσα στιγμή και οπουδήποτε! Αν με πιάσουν οι αστυνομικοί, θα με χτυπήσουν σχεδόν μέχρι θανάτου. Και τι γίνεται αν όντως με χτυπήσουν μέχρι θανάτου ή με σακατέψουν;» Σκέφτηκα, επίσης, ότι η Λιου Γουέι γνώριζε τις διευθύνσεις των σπιτιών πολλών αδελφών που έκαναν τα καθήκοντά τους, οπότε έπρεπε να μεταφέρω γρήγορα αλλού τους αδελφούς και τις αδελφές και τα βιβλία των λόγων του Θεού που βρίσκονταν σε κίνδυνο. Ένιωσα μεγάλο άγχος καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, κι έτσι γρήγορα γονάτισα για να προσευχηθώ στον Θεό: «Θεέ μου! Η είδηση της σύλληψης της Λιου Γουέι μού προκάλεσε μεγάλη ανησυχία και φόβο, δεν ξέρω τι να κάνω αυτήν τη στιγμή. Θεέ μου! Το ανάστημά μου είναι πολύ μικρό και δεν ξέρω πώς να τα βγάλω πέρα σ’ αυτήν την περίσταση. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με, καθοδήγησέ με και δώσε μου πίστη». Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Θα πρέπει να ξέρεις πως Εγώ επιτρέπω και διευθετώ όλο το περιβάλλον γύρω σου. Να το γνωρίζεις αυτό ξεκάθαρα και να ικανοποιείς την καρδιά Μου στο περιβάλλον που σου προσέφερα. Μη φοβάσαι το τάδε και το δείνα, ο Παντοδύναμος Θεός των στρατευμάτων θα είναι σίγουρα μαζί σου· λειτουργεί ως στήριγμα και ασπίδα σας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 26). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και θάρρος. Ο Θεός ήταν το στήριγμά μου και, εφόσον βασιζόμουν και στηριζόμουν σ’ Εκείνον, θα ήταν μαζί μου. Τώρα που είχε συλληφθεί η Λιου Γουέι, έπρεπε να βρω έναν τρόπο να μεταφέρω αλλού τα βιβλία των λόγων του Θεού και όσους έκαναν τα καθήκοντά τους· αυτό ήταν το καθήκον και η ευθύνη μου. Με αυτό κατά νου, ένιωθα λιγότερο άγχος. Εκείνο το βράδυ, λίγο μετά τις 10, μοιραστήκαμε μεταξύ μας αυτά τα καθήκοντα με έναν αδελφό.

Λίγο αργότερα, λάβαμε άλλη μία επιστολή από την ανώτερη ηγεσία, που έλεγε ότι ο Ζάο Τζουν είχε ομολογήσει όλα τα καθήκοντα που είχε κάνει, αλλά ότι, εκείνη τη στιγμή, ακόμη δεν ήταν γνωστό αν είχε προδώσει οτιδήποτε άλλο, οπότε μας προειδοποιούσαν να προσέχουμε. Σκέφτηκα: «Αν ο Ζάο Τζουν αποκαλύψει ότι είμαι επικεφαλής, υπάρχει περίπτωση η αστυνομία να μου φερθεί με επιείκεια; Αν με συλλάβουν, θα μπορέσω να αντέξω τα βασανιστήρια αυτών των δαιμόνων του ΚΚΚ; Κι αν με σκοτώσουν στο ξύλο;» Όσο το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο φοβόμουν και ήθελα πάρα πολύ να φύγω από εκείνο το επικίνδυνο μέρος το συντομότερο δυνατό. Ύστερα, όμως, σκέφτηκα τους συλληφθέντες αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους συνεργαζόμουν, και το έργο που έπρεπε να γίνει σχετικά με τα επακόλουθα. Αν δεν εκπλήρωνα τις ευθύνες μου εκείνη την κρίσιμη στιγμή, δεν θα ήμουν ακριβώς σαν τη χελώνα που χώνεται στο καβούκι της; Αν, ενώπιον του κινδύνου, κρυβόμουν κι αδιαφορούσα για την ασφάλεια των βιβλίων των λόγων του Θεού και των αδελφών, αυτό θα ήταν τελείως ανεύθυνο και σοβαρή προδοσία κατά του Θεού! Όμως φοβόμουν ότι, αν δεν έφευγα, θα με συλλάμβαναν. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, θέλω να εγκαταλείψω το καθήκον μου και να φύγω από αυτό το μέρος, αλλά ξέρω ότι αυτό δεν συνάδει με τις προθέσεις Σου. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, δώσε μου πίστη και δύναμη για να μείνω σταθερή σ’ αυτήν την περίσταση».

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ανεξάρτητα από το πόσο “τεράστια δύναμη” έχει ο Σατανάς, πόσο θρασύς και φιλόδοξος είναι, πόσο μεγάλη είναι η ικανότητά του να προκαλεί ζημιά, πόσο ευρύ φάσμα έχουν οι ικανότητές του να διαφθείρει και να δελεάζει τον άνθρωπο, πόσο έξυπνα είναι τα τεχνάσματα και οι μηχανορραφίες με τα οποία εκφοβίζει τον άνθρωπο, ή πόσο ποικίλες είναι οι μορφές της ύπαρξής του, δεν μπόρεσε ποτέ να δημιουργήσει ούτε ένα ζωντανό ον, να θεσπίσει νόμους ή κανόνες για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων, ή να κυβερνήσει ή να έχει την κυριαρχία πάνω σε οποιοδήποτε αντικείμενο, είτε έμψυχο είτε άψυχο. Μέσα στο σύμπαν και το στερέωμα, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή πράγμα που να δημιουργήθηκε από αυτόν ή που να υπάρχει χάρη σ’ αυτόν· δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή πράγμα που να βρίσκεται υπό την κυριαρχία του ή να κυβερνάται από αυτόν. Απεναντίας, όχι μόνο πρέπει να υπάρχει υπό το κράτος του Θεού, αλλά πρέπει επίσης να υπακούει σε όλες τις προσταγές και τις εντολές του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί να αγγίξει εύκολα ούτε μια σταγόνα νερό ή έναν κόκκο άμμου πάνω στη γη· χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί καν να πειράξει τα μυρμήγκια πάνω στη γη, πόσο μάλλον το ανθρώπινο γένος, που δημιουργήθηκε από τον Θεό. Στα μάτια του Θεού, ο Σατανάς είναι κατώτερος και από τα κρινάκια στο βουνό, τα πουλιά που πετούν στον αέρα, τα ψάρια στη θάλασσα και τα σκουλήκια στη γη. Ο ρόλος του ανάμεσα σε όλα τα πράγματα είναι να υπηρετεί όλα τα πράγματα, να υπηρετεί το ανθρώπινο γένος και να υπηρετεί το έργο του Θεού και το σχέδιο διαχείρισής Του. Ανεξάρτητα από το πόσο κακόβουλη είναι η φύση του και πόσο μοχθηρή είναι η ουσία του, το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να επιτελεί πειθήνια τη λειτουργία του: να παρέχει υπηρεσία στον Θεό —να υπηρετεί καλά ως αντιθετικό στοιχείο. Τέτοια είναι η υπόσταση και η αρχική θέση του Σατανά. Η ουσία του δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή, τη δύναμη ή την εξουσία· Δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα παιχνίδι στα χέρια του Θεού, μια απλή μηχανή που ο Θεός τη χρησιμοποιεί για υπηρεσία!» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, απέκτησα πίστη και δύναμη και συνειδητοποίησα ότι όλα τα πράγματα και τα γεγονότα είναι στα χέρια του Θεού. Όσο άγριος και μοχθηρός κι αν είναι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, δεν είναι παρά ένα πιόνι στο χέρι του Θεού, ένα εργαλείο στην υπηρεσία του Θεού με το οποίο οδηγεί στην τελείωση τον εκλεκτό λαό Του. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί να μας κάνει τίποτα, όσο άγριος κι αν είναι. Θυμήθηκα μια νύχτα τον Δεκέμβριο του 2012, στη διάρκεια μιας συνάθροισης, όταν μπούκαραν ξαφνικά μέσα εφτά ή οχτώ αστυνομικοί. Μια στιγμή που δεν κοιτούσαν, άρπαξα την ευκαιρία και έτρεξα έξω. Όταν, όμως, έφτασα στην πύλη της κοινότητας, μου έκλεισαν τον δρόμο δύο αστυνομικοί που έστεκαν φρουροί, οπότε γύρισα και έτρεξα πίσω. Οι αστυνομικοί συγκρότησαν μια ομάδα για να ψάξει κάθε σπίτι της κοινότητας και να με συλλάβουν. Την ώρα που ετοιμάζονταν να ψάξουν τον δεύτερο όροφο εκεί όπου κρυβόμουν, κρύφτηκα στη γωνία πλάι στη σκάλα και, όταν ήρθαν οι αστυνομικοί να ψάξουν στο πλάι, διέφυγα από την κεντρική είσοδο της κοινότητας. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι δύο φρουροί δεν με αναγνώρισαν καν, και γλίτωσα στο τσακ από τη συμφορά. Κι αυτήν τη φορά επίσης, μετά τη σύλληψη του Ζάο Τζουν και της Λιου Γουέι, σύμφωνα με τις φαντασιοκοπίες μας, η τοποθεσία μας έμοιαζε πολύ επικίνδυνη και, αυτό το διάστημα, είχα το έργο των επακόλουθων και διακινδύνευα να με παρακολουθούν και να με συλλάβουν ανά πάσα στιγμή. Χωρίς την άδεια του Θεού, όμως, η αστυνομία δεν μπορούσε να με συλλάβει, όσο άγρια κι αν ήταν. Από αυτά τα γεγονότα, είδα την παντοδυναμία και την κυριαρχία του Θεού, καθώς και ότι όλα ήταν στα χέρια του Θεού. Αν δεν το επέτρεπε ο Θεός, οι αστυνομικοί δεν θα με συλλάμβαναν όσο κι αν το ήθελαν, και αν ο Θεός επέτρεπε τη σύλληψή μου, τότε δεν θα μπορούσα να γλιτώσω όπου κι αν κρυβόμουν. Αφού το συνειδητοποίησα αυτό, απέκτησα πίστη και δύναμη και συνέχισα να διαχειρίζομαι το έργο των επακόλουθων.

Το πρωί της 16ης Μαΐου, έμαθα ότι είχε συλληφθεί άλλη μία συνεργάτιδα αδελφή, η Σιν Γι, και η καρδιά μου ήταν βαριά. Οι ανώτεροι επικεφαλής έστειλαν μια επιστολή όπου μας προέτρεπαν να ειδοποιήσουμε γρήγορα τους αδελφούς και τις αδελφές στο σπίτι φιλοξενίας της Σιν Γι να μεταφερθούν αλλού. Σκέφτηκα: «Αν πάω να τους ειδοποιήσω και οι αστυνομικοί είναι εκεί και περιμένουν, δεν θα πέσω στην παγίδα; Κι αν οι αστυνομικοί ξέρουν ότι είμαι επικεφαλής; Θα με βασανίσουν ακόμα χειρότερα. Ακόμα κι αν δεν με σκοτώσουν, σίγουρα θα με σακατέψουν! Κι αν πεθάνω; Θα μπορέσω και τότε να σωθώ;» Όσο το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο φοβόμουν. Ένιωθα ότι διέτρεχα μεγάλο κίνδυνο. Πήγα μέχρι το παράθυρο και αναστέναξα βαθιά, ενώ αναρωτιόμουν: «Να πάω ή όχι; Αν δεν πάω, οι άλλοι αδελφοί και αδελφές δεν θα μπορέσουν να βρουν το σπίτι φιλοξενίας της Σιν Γι. Απλά θα κάθομαι και θα κοιτάζω ενώ συλλαμβάνονται οι αδελφοί και οι αδελφές εκεί;» Το σκέφτηκα πάρα πολύ. Ένιωθα πόνο και δεν ήξερα τι να κάνω. Γονάτισα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, έχω πολύ λίγη πίστη. Ζω μέσα στον φόβο και τη δειλία και δεν θέλω να πάω να ειδοποιήσω τους αδελφούς και τις αδελφές. Είμαι πολύ εγωίστρια! Θεέ μου, είμαι διατεθειμένη να βασιστώ και να στηριχτώ σ’ Εσένα. Σε παρακαλώ, χάρισέ μου πίστη και δύναμη για να τα βγάλω πέρα σ’ αυτήν την περίσταση με πίστη και καθοδήγησέ με, Σε παρακαλώ, ώστε να καταλάβω τη διαφθορά μου».

Αφού προσευχήθηκα, διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Οι αντίχριστοι είναι υπερβολικά εγωιστές και ποταποί. Δεν έχουν πραγματική πίστη στον Θεό, πόσο μάλλον αφοσίωση σ’ Αυτόν· όταν έρχονται αντιμέτωποι με κάποιο ζήτημα, μόνο τον εαυτό τους προστατεύουν και προφυλάσσουν. Δεν θεωρούν τίποτα πιο σημαντικό από τη δική τους ασφάλεια. Εφόσον μπορούν να ζήσουν και να μην τους συλλάβουν, δεν τους ενδιαφέρει πόση ζημιά θα γίνει στο έργο της εκκλησίας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά εγωιστές, δεν σκέφτονται καθόλου τους αδελφούς και τις αδελφές ή το έργο της εκκλησίας, σκέφτονται μόνο τη δική τους ασφάλεια. Είναι αντίχριστοι. Κι όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε όσους είναι αφοσιωμένοι στον Θεό και έχουν αληθινή πίστη σ’ Αυτόν, εκείνοι πώς τα αντιμετωπίζουν; Πώς διαφέρει ό,τι κάνουν αυτοί με όσα κάνουν οι αντίχριστοι; (Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε όσους είναι αφοσιωμένοι στον Θεό, σκέφτονται οποιονδήποτε τρόπο για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, για να προστατεύσουν τις προσφορές του Θεού από απώλειες, ενώ κάνουν τις απαραίτητες διευθετήσεις για τους επικεφαλής και τους εργάτες, αλλά και για τους αδελφούς και τις αδελφές, ώστε να υπάρξουν όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Οι αντίχριστοι, στο μεταξύ, το πρώτο πράγμα που φροντίζουν είναι να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Δεν τους νοιάζει το έργο της εκκλησίας ούτε η ασφάλεια του εκλεκτού λαού του Θεού, και όταν πρόκειται να γίνουν συλλήψεις στην εκκλησία, αυτό οδηγεί σε απώλειες για το έργο της.) Οι αντίχριστοι παρατάνε το έργο της εκκλησίας και τις προσφορές του Θεού, και δεν κανονίζουν ποιοι θα ασχοληθούν με τα επακόλουθα. Αυτό είναι σαν να επιτρέπουν στον μεγάλο κόκκινο δράκοντα να αρπάξει τις προσφορές του Θεού και τον εκλεκτό λαό Του. Άραγε, έτσι δεν προδίδουν έμμεσα τις προσφορές του Θεού και τον εκλεκτό λαό Του; Όσοι είναι αφοσιωμένοι στον Θεό, όταν γνωρίζουν σαφέστατα ότι ένα περιβάλλον είναι επικίνδυνο, και πάλι αντιμετωπίζουν με θάρρος το ρίσκο που συνεπάγεται το να κάνουν το έργο της διαχείρισης της επόμενης μέρας και περιορίζουν τις απώλειες του οίκου του Θεού στο ελάχιστο πριν αποσυρθούν οι ίδιοι. Δεν δίνουν προτεραιότητα στη δική τους ασφάλεια. Πες Μου, σ’ αυτήν τη μοχθηρή χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ποιος θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος στο να πιστεύεις στον Θεό και να εκτελείς ένα καθήκον; Όποιο καθήκον κι αν αναλάβει κανείς, ενέχει κάποιο ρίσκο —όμως, η εκτέλεση του καθήκοντος είναι ανάθεση από τον Θεό, και ενώ ακολουθεί κανείς τον Θεό, πρέπει να αναλάβει το ρίσκο του να κάνει το καθήκον του. Θα πρέπει να ασκείται κανείς με σοφία και χρειάζεται να λαμβάνει μέτρα για την ασφάλειά του, αλλά δεν πρέπει να βάζει την προσωπική του ασφάλεια πάνω απ’ όλα. Θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις προθέσεις του Θεού, βάζοντας σε προτεραιότητα το έργο του οίκου Του και τη διάδοση του ευαγγελίου. Το πιο σημαντικό και αυτό που προηγείται είναι η ολοκλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό. Οι αντίχριστοι δίνουν τη μεγαλύτερη προτεραιότητα στην προσωπική τους ασφάλεια· πιστεύουν ότι τίποτα άλλο δεν έχει την οποιαδήποτε σχέση μ’ αυτούς. Όταν κάτι συμβαίνει σε κάποιον άλλον, όποιος κι αν είναι, δεν τους νοιάζει. Αν δεν συμβαίνει τίποτε κακό στους ίδιους, τότε αισθάνονται χαλαροί. Δεν έχουν την παραμικρή αφοσίωση, πράγμα που το καθορίζει η φύση-ουσία του αντίχριστου» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Ο Θεός εκθέτει το γεγονός ότι οι αντίχριστοι είναι πραγματικά εγωιστές και ποταποί. Όταν συμβαίνουν πράγματα, νοιάζονται μόνο για τη δική τους ασφάλεια και βάζουν σε προτεραιότητα τα δικά τους συμφέροντα. Δεν δίνουν σημασία στις ζωές των αδελφών και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Δεν έχουν καθόλου αφοσίωση στον Θεό. Δεν συμπεριφερόμουν κι εγώ όπως οι αντίχριστοι; Όταν αντιμετώπιζα κίνδυνο, νοιαζόμουν πρώτα για την ασφάλειά μου. Όταν συνελήφθη η Σιν Γι, ήξερα ότι έπρεπε να πάω και να ειδοποιήσω τους αδελφούς και τις αδελφές που ζούσαν μαζί της να πάνε αλλού, αλλιώς μπορεί να τους έπιανε η αστυνομία. Όμως, φοβόμουν ότι θα με έπιαναν, θα με σακάτευαν ή θα με σκότωναν στο ξύλο, κι έτσι, για να σώσω τη ζωή μου, δεν ήθελα να πάω. Όταν συνέβαιναν πράγματα, σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου και δεν έδινα σημασία στην ασφάλεια των αδελφών μου. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή και υστερούσα σε ανθρώπινη φύση! Όποιος πραγματικά έχει ανθρώπινη φύση και είναι αφοσιωμένος στον Θεό, όταν έρχεται αντιμέτωπος με κινδύνους, μπορεί να παραμερίσει τα δικά του συμφέροντα για να προστατέψει το έργο της εκκλησίας. Όταν, όμως, εγώ βρέθηκα αντιμέτωπη με τον κίνδυνο, χώθηκα σαν χελώνα στο καβούκι της και προσπάθησα να παρατείνω την άθλια ύπαρξή μου. Δεν έδωσα καμία σημασία στα συμφέροντα του οίκου του Θεού ή στην ασφάλεια των αδελφών μου. Διέφερα πουθενά από έναν επαίσχυντο Ιούδα; Σκέφτηκα τους αγίους οι οποίοι, κατά το παρελθόν, θυσίασαν τα νιάτα και τη ζωή τους για να κηρύξουν το ευαγγέλιο. Μέσα στις διώξεις και τα δεινά, κατέθεσαν υπέροχη μαρτυρία για τον Θεό. Έχω αποδεχτεί το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και απολαμβάνω τις αλήθειες που έχει εκφράσει Εκείνος. Ο Θεός έχει δώσει σ’ εμάς περισσότερα από όσα είχαν οι απόστολοι και οι προφήτες του παρελθόντος. Όταν ξεκίνησαν οι διώξεις και τα δεινά, οι επικεφαλής και οι συνεργάτες αδελφοί και αδελφές γύρω μου συλλαμβάνονταν ο ένας μετά τον άλλο, ενώ ο Θεός εμένα με είχε προστατέψει από τη σύλληψη. Αν είχα έστω και ίχνος συνείδησης, θα έπρεπε να βγω μπροστά και να προστατέψω τα συμφέροντα της εκκλησίας, καθώς και να διαφυλάξω την ασφάλεια των αδελφών μου. Εγώ, όμως, πάντα νοιαζόμουν μόνο για τα συμφέροντά μου και δεν λάμβανα καθόλου υπόψη τις προθέσεις του Θεού. Ήμουν λιγότερο αφοσιωμένη από όσο είναι ένας σκύλος-φύλακας στον ιδιοκτήτη του. Πραγματικά δεν ήμουν άξια να λέγομαι άνθρωπος! Καθώς το συνειδητοποίησα αυτό, μίσησα τον εαυτό μου που ήμουν τόσο εγωίστρια και ποταπή.

Αργότερα, το σκέφτηκα ξανά και αναρωτήθηκα: «Πραγματικά θεωρώ πολύτιμη τη ζωή μου και διαρκώς φοβάμαι μήπως με πιάσουν και με βασανίσουν μέχρι θανάτου. Πώς μπορεί να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα;» Διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Πώς πέθαναν οι μαθητές του Κυρίου Ιησού; Κάποιοι απ’ τους μαθητές Του λιθοβολήθηκαν, άλλοι σύρθηκαν πίσω από άλογα, άλλοι σταυρώθηκαν ανάποδα, άλλοι διαμελίστηκαν από πέντε άλογα· τους βρήκαν διάφορα είδη θανάτου. Για ποιον λόγο θανατώθηκαν; Διέπραξαν κάποια παραπτώματα και έπειτα εκτελέστηκαν βάσει νόμου; Όχι. Διακήρυτταν το ευαγγέλιο του Κυρίου, αλλά οι άνθρωποι του κόσμου δεν το δέχτηκαν και, αντ’ αυτού, τους καταδίκασαν, τους χτύπησαν και τους διέσυραν, ενώ έφτασαν μέχρι και να τους θανατώσουν —με αυτόν τον τρόπο μαρτύρησαν. Ας μη μιλήσουμε για την τελική έκβαση αυτών των μαρτύρων ούτε για την ετυμηγορία του Θεού για τις πράξεις τους, αλλά ας ρωτήσουμε το εξής: Όταν αυτοί οι μάρτυρες έφτασαν στο τέλος, άραγε οι τρόποι με τους οποίους τελείωσε η ζωή τους συμβάδιζαν με τις ανθρώπινες αντιλήψεις; (Όχι.) Από την οπτική των ανθρώπινων αντιλήψεων, αυτοί οι μάρτυρες πλήρωσαν τόσο μεγάλο τίμημα για να διακηρύξουν το έργο του Θεού, αλλά τελικά τους έβλαψε θανάσιμα ο Σατανάς. Αυτό δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Ωστόσο, αυτά ακριβώς τα πράγματα τους συνέβησαν —αυτό επέτρεψε ο Θεός. Ποια αλήθεια μπορεί να αναζητήσει κανείς σε αυτό; Μήπως το ότι ο Θεός τούς επέτρεψε να πεθάνουν με αυτόν τον τρόπο ήταν η κατάρα και η καταδίκη Του, ή μήπως ήταν η διευθέτησή Του και η ευλογία Του; Δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Τι ήταν; Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται τους θανάτους αυτών των μαρτύρων, η καρδιά τους πονάει, κι ωστόσο αυτά είναι πράγματι τα γεγονότα. Τι εξήγηση θα πρέπει να δοθεί για τους θανάτους των πιστών του Θεού με αυτόν τον τρόπο; Όταν αναφέρουμε αυτό το θέμα, βάζετε τον εαυτό σας στη θέση τους, άρα νιώθετε μέσα στην καρδιά σας θλίψη και λίγο κρυφό πόνο; Σκέφτεστε: “Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το καθήκον τους για να διακηρύξουν το ευαγγέλιο του Θεού και θα έπρεπε να θεωρούνται καλοί άνθρωποι· πώς λοιπόν έγινε και έφτασαν σε ένα τέτοιο τέλος, ένα τέτοιο αποτέλεσμα;” Στην πραγματικότητα, έτσι πέθαναν και χάθηκαν τα σώματά τους· αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο έφυγαν απ’ τον ανθρώπινο κόσμο, όμως αυτό δεν σήμαινε ότι είχαν το ίδιο αποτέλεσμα. Άσχετα με τον τρόπο του θανάτου και της αναχώρησής τους ή με το πώς πραγματοποιήθηκαν αυτά, ο Θεός δεν είχε καθορίσει έτσι το τελικό αποτέλεσμα αυτών των ζωών, αυτών των δημιουργημάτων. Πρέπει να το καταλάβεις ξεκάθαρα αυτό. Αντιθέτως, με αυτόν ακριβώς τον τρόπο καταδίκασαν αυτόν τον κόσμο και κατέθεσαν μαρτυρία για τις πράξεις του Θεού. Αυτά τα δημιουργήματα χρησιμοποίησαν την πολυτιμότατη ζωή τους, χρησιμοποίησαν την τελευταία στιγμή της ζωής τους, για να καταθέσουν μαρτυρία για τις πράξεις του Θεού, να καταθέσουν μαρτυρία για τη μεγάλη δύναμη του Θεού και να δηλώσουν στον Σατανά και στον κόσμο ότι οι πράξεις του Θεού είναι σωστές, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Θεός, ότι είναι ο Κύριος και η ενσάρκωση του Θεού. Ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, δεν αρνήθηκαν ποτέ το όνομα του Κυρίου Ιησού. Αυτό δεν ήταν μια μορφή κρίσης πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο; Χρησιμοποίησαν τη ζωή τους για να διαγγείλουν στον κόσμο, για να αποδείξουν στους ανθρώπους ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Κύριος, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Χριστός, ότι είναι η ενσάρκωση του Θεού, ότι το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας που έκανε επιτρέπει σ’ αυτήν την ανθρωπότητα να συνεχίσει να ζει. Αυτό το γεγονός είναι για πάντα αναλλοίωτο. Σε ποιον βαθμό εκτέλεσαν το καθήκον τους όλοι όσοι μαρτύρησαν για τη διακήρυξη του ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού; Το εκτέλεσαν στον απόλυτο βαθμό; Πώς εκδηλώθηκε στον απόλυτο βαθμό του; (Πρόσφεραν τη ζωή τους.) Σωστά, πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Η οικογένεια, τα πλούτη και τα υλικά πράγματα αυτής της ζωής, όλα αυτά είναι εξωτερικά πράγματα· το μοναδικό πράγμα που έχει να κάνει με τον εαυτό του καθενός είναι η ζωή του. Για κάθε ζωντανό άνθρωπο, η ζωή είναι αυτό που αξίζει να λατρεύει περισσότερο απ’ όλα, το πολυτιμότερο πράγμα και, πράγματι, αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να προσφέρουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχαν ως επιβεβαίωση και μαρτυρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα. Καθ’ όλη την πορεία τους μέχρι και τον θάνατό τους, δεν απαρνήθηκαν το όνομα του Θεού ούτε το έργο Του, και χρησιμοποίησαν τις τελευταίες τους στιγμές στη ζωή για να καταθέσουν μαρτυρία για την ύπαρξη αυτού του γεγονότος· δεν είναι αυτή η ύψιστη μορφή μαρτυρίας; Είναι ο καλύτερος τρόπος να εκτελέσει κανείς το καθήκον του· αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς την ευθύνη του. Όταν ο Σατανάς τούς απείλησε και τους τρομοκράτησε, και τελικά όταν τους έκανε μέχρι και να πληρώσουν το τίμημα με τη ζωή τους, εκείνοι δεν εγκατέλειψαν την ευθύνη τους. Αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς το καθήκον του στον μέγιστο βαθμό. Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ, μήπως, πως θα κάνω κι εσάς να καταθέσετε με την ίδια μέθοδο μαρτυρία για τον Θεό και να διακηρύξετε το ευαγγέλιό Του; Δεν χρειάζεται απαραίτητα να το κάνεις αυτό, μα πρέπει να καταλάβεις πως είναι δική σου ευθύνη, πως αν ο Θεός χρειαστεί κάτι τέτοιο από εσένα, θα πρέπει να το αποδεχθείς ως κάτι που δεσμεύεσαι να κάνεις ως καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα. Αν μπορώ πραγματικά να δω την αξία της ζωής και του θανάτου και να κατανοήσω το νόημα της ζωής, όταν αντιμετωπίζω διώξεις και δεινά, μπορώ να αποφύγω να περιορίζομαι από τον θάνατο και μπορώ να υπερασπίζομαι το καθήκον μου και να είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω τη ζωή μου για να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Σκέφτηκα τους αγίους οι οποίοι στο παρελθόν θυσίασαν τη ζωή τους και έδωσαν το αίμα τους για να κηρύξουν το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Αμέτρητοι μαρτύρησαν για τον Θεό. Κάποιοι λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου και άλλους τους έσυραν άλογα μέχρι που ξεψύχησαν. Πλήρωσαν το τίμημα της ζωής τους για να καταθέσουν ισχυρή και ηχηρή μαρτυρία στον Θεό. Ο θάνατός τους είχε νόημα, καθώς υπέστησαν διώξεις για τη δικαιοσύνη και είχαν την έγκριση του Θεού. Αν και το σώμα τους πέθανε, η ψυχή τους δεν χάθηκε. Κάποιοι άνθρωποι, αφού συλληφθούν, προδίδουν τον Θεό και ξεπουλάνε τους αδελφούς και τις αδελφές τους, φοβούμενοι τα βασανιστήρια, και γίνονται επαίσχυντοι Ιούδες. Προσβάλλουν σοβαρά τη διάθεση του Θεού και χάνουν τη σωτηρία του Θεού. Ακόμη κι αν το σώμα τους ζει, είναι σαν όρθια πτώματα και, στο τέλος, θα κατέλθουν στην κόλαση για να τιμωρηθούν, κι εκεί θα υποφέρουν για πάντα! Όπως είπε ο Κύριος Ιησούς: «Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρεί αυτήν» (Κατά Ματθαίον 16:25). Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα επιτέλους το νόημα αυτού του στίχου των λόγων του Θεού. Προηγουμένως, δεν μπορούσα να δω καθαρά το θέμα του θανάτου. Φοβόμουν ότι θα μ’ έπιανε και θα με σκότωνε η αστυνομία. Πίστευα ότι, αν πέθαινα, δεν θα μπορούσα να σωθώ. Τώρα, συνειδητοποιούσα ότι ο θάνατος του σώματος δεν είναι αληθινός θάνατος και ότι, ενώ το σώμα μπορεί να πεθάνει, η ψυχή είναι μαζί με τον Θεό. Ο Θεός εγκρίνει και θυμάται όποιον είναι ικανός να πεθάνει για τη δικαιοσύνη όταν έρχεται αντιμέτωπος με διώξεις. Τώρα που οι αδελφοί και οι αδελφές κινδύνευαν, αυτήν την κρίσιμη στιγμή, δεν μπορούσα πια να νοιάζομαι για την ασφάλειά μου. Έπρεπε να σκεφτώ γρήγορα έναν τρόπο να ειδοποιήσω τους αδελφούς και τις αδελφές να πάνε αλλού. Ακόμη κι αν τελικά μ’ έπιαναν οι αστυνομικοί και με βασάνιζαν μέχρι θανάτου, ένας τέτοιος θάνατος θα είχε νόημα. Καθώς το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα ήσυχη και ήρεμη. Το ίδιο βράδυ, πήγα στο σπίτι φιλοξενίας όπου είχε μείνει η Σιν Γι και, στον δρόμο, προσευχόμουν διαρκώς στον Θεό. Όταν πέρασα κάτω από την κάμερα παρακολούθησης υψηλής ευκρίνειας, φοβήθηκα πάλι λίγο, οπότε έκανα παράκαμψη μέσα από ένα απόμερο στενό. Όταν έφτασα στο ισόγειο του κτιρίου, ένιωσα πάλι νευρικότητα και μεγάλη ανησυχία μήπως υπήρχαν εκεί αστυνομικοί που παραμόνευαν και παρακολουθούσαν. Μέσα μου, έκανα διαρκώς επικλήσεις στον Θεό. Σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Από τα πάντα στο σύμπαν, δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο δεν έχω τον τελικό λόγο. Υπάρχει κάτι που δεν βρίσκεται στα χέρια Μου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 1). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και δεν φοβόμουν πια τόσο. Στο τέλος, όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μεταφέρθηκαν αλλού με επιτυχία και η ανήσυχη καρδιά μου επιτέλους ησύχασε.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που με βοήθησε να κατανοήσω τη σημασία του γεγονότος ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα στην υπηρεσία Του. Ο Θεός λέει: «Όσοι ακολουθούν ειλικρινά τον Θεό είναι σε θέση να αντέξουν το γεγονός να δοκιμάζεται το έργο τους, ενώ όσοι δεν ακολουθούν ειλικρινά τον Θεό είναι ανίκανοι να αντέξουν οποιαδήποτε από τις δοκιμασίες του Θεού. Αργά ή γρήγορα, θα εκδιωχθούν, ενώ οι νικητές θα παραμείνουν στη βασιλεία. Το αν ο άνθρωπος αναζητά ειλικρινά τον Θεό μπορεί να καθοριστεί μόνο μέσα από τη δοκιμασία του έργου του, δηλαδή από τις δοκιμασίες του Θεού, και δεν έχει καμία σχέση με το τι καθορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν ελαφρά τη καρδία. Ό,τι κάνει μπορεί να πείσει απόλυτα τον άνθρωπο. Δεν κάνει τίποτα που να είναι αόρατο για τον άνθρωπο ή οποιοδήποτε έργο που να μην μπορεί να πείσει τον άνθρωπο. Το αν η πίστη του ανθρώπου είναι αληθινή ή όχι αποδεικνύεται από τα γεγονότα και δεν μπορεί να το προσδιορίσει ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το “σιτάρι δεν μπορεί να γίνει ήρα και η ήρα δεν μπορεί να γίνει σιτάρι”. Όλοι όσοι αγαπούν ειλικρινά τον Θεό τελικά θα παραμείνουν στη βασιλεία, και ο Θεός δεν θα μεταχειριστεί άσχημα κανέναν που Τον αγαπάει ειλικρινά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου). Ο Θεός επιτρέπει στον μεγάλο κόκκινο δράκοντα να καταδιώκει και να συλλαμβάνει τους χριστιανούς, για να χρησιμοποιήσει την υπηρεσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα ώστε να δοκιμάσει το έργο μας και να δει αν έχουμε γνήσια πίστη και αφοσίωση σε Εκείνον. Αυτή είναι μια δοκιμασία για κάθε πιστό στον Θεό. Κάποιοι άνθρωποι, εξαιτίας της δειλίας τους, δεν έχουν το θάρρος να συνεχίσουν να πιστεύουν στον Θεό. Κάποιοι κρύβονται από φόβο μήπως συλληφθούν και δεν έχουν το θάρρος να κάνουν τα καθήκοντά τους, ενώ άλλοι, μην μπορώντας να αντέξουν τα βασανιστήρια αφότου συλληφθούν, προδίδουν τον Θεό και γίνονται Ιούδες. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η ήρα κι οι δύσπιστοι που αποκαλύπτονται από το έργο του Θεού και, στο τέλος, θα αποκλειστούν. Ωστόσο, κάποιοι, όσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση, είναι ικανοί να συνεχίζουν τα καθήκοντά τους και να προστατεύουν το έργο της εκκλησίας και, ακόμα κι αν συλληφθούν και βασανιστούν, θα προτιμούσαν να πάνε φυλακή παρά να γίνουν Ιούδες. Καταθέτουν ηχηρή μαρτυρία για τον Θεό. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που στ’ αλήθεια πιστεύουν και είναι αφοσιωμένοι στον Θεό. Μέσα από την υπηρεσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, οι αληθινοί πιστοί και οι ψευδόπιστοι, καθώς και το σιτάρι και η ήρα μέσα στην εκκλησία, όλα τους αποκαλύπτονται. Χωρίς να το γνωρίζουν, οι άνθρωποι κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με το είδος τους. Πόσο σοφό είναι το έργο του Θεού! Την ίδια ώρα, μέσα από τις συλλήψεις και τις διώξεις του ΚΚΚ, είδα πόσο μικρή ήταν η πίστη μου. Συνήθως, όταν δεν βρισκόμουν σε κάποια επικίνδυνη κατάσταση, προσευχόμουν ενώπιον του Θεού, λέγοντας ότι ήμουν πρόθυμη να απαρνηθώ και να δαπανήσω τον εαυτό μου για Εκείνον και να ανταποδώσω την αγάπη Του. Όταν, όμως, βρισκόμουν σε κίνδυνο, σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου και, στις κρίσιμες στιγμές, δεν έδινα σημασία στην ασφάλεια των αδελφών μου και των βιβλίων των λόγων του Θεού. Δεν εξαπατούσα τον Θεό; Αν δεν είχε υπάρξει η αποκάλυψη αυτών των γεγονότων και η κρίση και η παίδευση των λόγων του Θεού, δεν θα είχα γνωρίσει την εγωιστική και ποταπή σατανική διάθεσή μου. Θα πίστευα ακόμη ότι ήμουν ικανή να απαρνηθώ την οικογένεια και την καριέρα μου και ότι ήμουν αφοσιωμένη στον Θεό, καθώς και ότι σίγουρα θα κέρδιζα την έγκρισή Του, και θα νόμιζα ακόμη ότι, μόλις ολοκληρωνόταν το έργο του Θεού, θα σωζόμουν και θα εισερχόμουν στη βασιλεία των ουρανών. Ήταν πραγματικά θλιβερό ότι δεν είχα αυτογνωσία!

Εκείνο το διάστημα, οι διώξεις και οι συλλήψεις που έκανε ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας αποκάλυψαν τη διαφθορά μου. Είδα ότι δεν διέθετα αλήθεια-πραγματικότητες και ότι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Αυτό, επίσης, με ώθησε να επιδιώξω την αλήθεια και να πασχίσω ν’ αναπτυχθώ, έτσι ώστε να μπορώ να αντέχω στις δοκιμασίες όταν αντιμετώπιζα κι άλλες αντίξοες καταστάσεις στο μέλλον, και τελικά να υπερνικήσω τον Σατανά και να καταθέσω μαρτυρία για τον Θεό. Η βίωση αυτών των καταστάσεων ήταν πολύ ωφέλιμη για τη ζωή μου. Αυτή ήταν η σωτηρία μου από τον Θεό! Μετά από αυτήν την εμπειρία, η καρδιά μου είχε γεμίσει ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Μέσα από την καθοδήγηση των λόγων του Θεού κατανόησα κάπως την εξουσία, την παντοδυναμία και την κυριαρχία του Θεού, κι ενίσχυσα την πίστη μου. Δόξα τω Θεώ!