Της Χε Μου, Κίνα

Αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού μετά τα σαράντα μου. Είδα ότι το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, και ότι μόνο όταν κάποιος προσέρχεται ενώπιον του Θεού, διαβάζει τα λόγια Του και κάνει τα καθήκοντά του, μπορεί να κατανοήσει και να κερδίσει την αλήθεια, να έχει τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και να έχει τελικά την ευκαιρία να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Μετά από λίγο, άρχισα να κάνω τα καθήκοντά μου. Όποιο καθήκον κι αν μου κανόνιζε η εκκλησία, δεν αρνούμουν ποτέ. Σκεφτόμουν μόνο πώς να κάνω το καθήκον μου καλά. Στη συνέχεια, η αρτηριακή μου πίεση έφτασε 22, οπότε έλαβα ενδοφλέβια αγωγή για να πέσει, αλλά δεν σταμάτησα να κάνω τα καθήκοντά μου. Σκέφτηκα: «Εφόσον κάνω το καθήκον μου ειλικρινά, ο Θεός θα με προστατέψει». Για χρόνια, συνέχισα να κάνω τα καθήκοντά μου βρέξει χιονίσει, θεωρώντας ότι ήμουν μια αληθινή πιστή που είχε την έγκριση του Θεού. Μια ξαφνική ασθένεια, όμως, αποκάλυψε τον πραγματικό μου εαυτό.

Ήταν το φθινόπωρο του 2009. Μια μέρα, ένιωσα ξαφνικό πρήξιμο και πόνο και στα δύο πόδια, τα οποία άρχισαν να διογκώνονται. Μετά από λίγο, πρήστηκε επίσης το πρόσωπο και τα μάτια μου, όλο μου το πρόσωπο παραμορφώθηκε, και δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου. Η κόρη μου με πήγε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Ο γιατρός είπε ότι είχα νεφρική ατροφία και στα δύο νεφρά, η οποία μπορούσε να εξελιχθεί σε ουραιμία, και αν επιδεινωνόταν, μπορεί να πέθαινα. Σοκαρίστηκα όταν το άκουσα. Αν τα πράγματα συνέχιζαν έτσι, ο θάνατος δεν θα ήταν πολύ μακριά. Είχα αρχίσει να κάνω τα καθήκοντά μου λίγους μόνο μήνες αφότου βρήκα τον Θεό, και βρέξει χιονίσει, ακόμη κι όταν ήμουν άρρωστος, δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω το καθήκον μου. Όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο υπέφερα και εξαντλούμουν στα καθήκοντά μου, αλλά υπέμενα και παρεξηγήσεις, λοιδορίες και προσβολές απ’ τους συγγενείς μου. Δεν αρκούσε αυτή η προσπάθεια; Δεν ήταν αρκετή για να κερδίσω την προστασία του Θεού; Σκέφτηκα τότε που είχα πρωτοβρεί τον Θεό και είχα μεγάλες προσδοκίες για τη ζωή στη βασιλεία. Αντιμέτωπη, όμως, με μια τόσο σοβαρή ασθένεια που μπορούσε να θέσει τη ζωή μου σε κίνδυνο ανά πάσα στιγμή, αναρωτήθηκα αν θα είχα ακόμη την ευκαιρία να εισέλθω στη βασιλεία. Απ’ ό,τι φαινόταν, ο όμορφος προορισμός δεν είχε καμία σχέση με εμένα πια. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αδικημένη ένιωθα, και έχασα το κίνητρο να κάνω το καθήκον μου. Βυθίστηκα στην αρνητικότητα. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω γιατί αντιμετωπίζω αυτήν την ασθένεια, και έχω παράπονα στην καρδιά μου για Εσένα. Ξέρω ότι αυτό είναι λάθος, οπότε, Σε παρακαλώ, διαφώτισε και καθοδήγησέ με για να κατανοήσω την πρόθεσή Σου».

Στη συνέχεια, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι άνθρωποι πιστεύουν το εξής: “Τώρα που πιστεύω στον Θεό, ανήκω σ’ Αυτόν, κι έτσι Εκείνος πρέπει να με φροντίζει, να φροντίζει για το φαγητό μου και για το πού θα μένω, να φροντίζει για το μέλλον μου και για τη μοίρα μου, όπως και για την ασφάλειά μου, στην οποία περιλαμβάνεται και η ασφάλεια της οικογένειάς μου· επίσης, πρέπει να μου εγγυηθεί ότι όλα θα μου πάνε καλά, ότι όλα θα κυλήσουν ήρεμα και χωρίς απρόοπτα”. Και αν τελικά τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως τα απαιτούν και τα φαντάζονται, τότε σκέφτονται το εξής: “Δεν είναι τόσο καλό και τόσο εύκολο όσο φανταζόμουν το να πιστεύεις στον Θεό. Τελικά φαίνεται ότι πρέπει και πάλι να υποστώ όλες αυτές τις διώξεις και τα δεινά, και να υποβληθώ σε πολλές δοκιμασίες για την πίστη μου στον Θεό. Γιατί δεν με προστατεύει ο Θεός;” Είναι σωστό ή λάθος αυτό το σκεπτικό; Συμφωνεί με την αλήθεια; (Όχι.) Άρα, λοιπόν, δεν δείχνει αυτό το σκεπτικό ότι οι άνθρωποι έχουν παράλογες απαιτήσεις απ’ τον Θεό; Γιατί δεν προσεύχονται στον Θεό και δεν αναζητούν την αλήθεια όσοι έχουν τέτοιο σκεπτικό; Φυσικά, ο Θεός αναγκάζει τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τέτοια πράγματα λόγω του καλού θελήματός Του· για ποιον λόγο δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι τις προθέσεις του Θεού; Γιατί δεν μπορούν να συνεργαστούν με το έργο Του; Ο Θεός τούς κάνει σκόπιμα να αντιμετωπίζουν τέτοια πράγματα, προκειμένου να αναζητήσουν και να αποκτήσουν την αλήθεια, αλλά και να ζήσουν στηριζόμενοι σ’ αυτήν. Εκείνοι, όμως, δεν αναζητούν την αλήθεια, αλλά αντιθέτως το πρόβλημά τους είναι ότι αξιολογούν τον Θεό σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Να πώς πρέπει να κατανοείτε αυτά τα δυσάρεστα πράγματα: Κανείς δεν περνά ολόκληρη τη ζωή του χωρίς να υποφέρει. Κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν όσον αφορά την οικογενειακή τους ζωή, κάποιοι υποφέρουν όσον αφορά τη δουλειά τους, κάποιοι υποφέρουν όσον αφορά τον γάμο τους και κάποιοι υποφέρουν όσον αφορά σωματικές ασθένειες. Όλοι πρέπει να υποστούν κάποιες κακουχίες. Κάποιοι λένε: “Γιατί πρέπει να υποφέρουν οι άνθρωποι; Πόσο υπέροχο θα ήταν να ζήσουμε όλη μας τη ζωή ειρηνικά και ευτυχισμένα. Δεν γίνεται να μην υποφέρουμε;” Όχι —όλοι πρέπει να υποφέρουν. Το να υποφέρει κανείς δίνει τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να βιώσει τα αμέτρητα αισθήματα της σωματικής ζωής, είτε αυτά τα αισθήματα είναι θετικά είτε αρνητικά· το να υποφέρεις σου δίνει διαφορετικά είδη αισθημάτων και βιωματικής γνώσης. Για σένα, όλα αυτά είναι εμπειρίες ζωής. Αυτή είναι η μία πτυχή —έχει σκοπό να εμπλουτίσει την εμπειρία ζωής των ανθρώπων. Αν μπορείς να αναζητήσεις την αλήθεια και να κατανοήσεις την πρόθεση του Θεού από αυτό, τότε θα πλησιάζεις όλο και περισσότερο στο πρότυπο που απαιτεί ο Θεός από σένα. Μια άλλη πτυχή είναι ότι αποτελεί την ευθύνη που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο. Ποια είναι αυτή η ευθύνη; Είναι ο πόνος που πρέπει να υποστείς. Αν μπορέσεις να επωμιστείς και να υπομείνεις αυτόν τον πόνο, τότε αυτό είναι μαρτυρία, δεν είναι κάτι ντροπιαστικό» [«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο διαλύοντας τις αντιλήψεις του μπορεί κανείς να πορευτεί στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό (1)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι κάθε κατάσταση και περίσταση όπου υποφέρουμε εμπεριέχει τις προθέσεις του Θεού. Όλες είναι μέσα στα όρια των δυνατοτήτων του αναστήματος ενός ανθρώπου. Πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια και τις προθέσεις του Θεού, και να μη μένουμε προσκολλημένοι στις αντιλήψεις μας ούτε να βλέπουμε τα πράγματα απ’ την οπτική μας. Αν βλέπουμε τα πράγματα απ’ την οπτική της σάρκας, θα υποφέρουμε, και θα πιστεύουμε ότι η ασθένεια δεν είναι καλό πράγμα. Αν, όμως, αποδεχτούμε αυτά τα πράγματα απ’ τον Θεό κι αναζητήσουμε την αλήθεια, μπορούμε να πάρουμε μαθήματα μέσα απ’ την ασθένεια, η οποία γίνεται έτσι καλό πράγμα. Αναλογίστηκα την αντίδρασή μου σε αυτήν την ασθένεια. Σκέφτηκα ότι όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό κι έκανα τα καθήκοντά μου, είτε αντιμετώπιζα συκοφαντίες και λοιδορίες από συγγενείς και γείτονες είτε υπέμενα ανέμους, βροχές, τσουχτερά κρύα ή αποπνικτικές ζέστες, δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω τα καθήκοντά μου. Οπότε, πίστευα ότι ο Θεός έπρεπε να με προστατεύει από σοβαρές ασθένειες, και ότι στο τέλος, θα ζούσα για να εισέλθω στη βασιλεία του Θεού. Αυτήν ακριβώς την κατάσταση ξεσκεπάζει ο Θεός στα λόγια Του: «Τώρα που πιστεύω στον Θεό, ανήκω σ’ Αυτόν, κι έτσι Εκείνος πρέπει να με φροντίζει, να φροντίζει για το φαγητό μου και για το πού θα μένω, να φροντίζει για το μέλλον μου και για τη μοίρα μου, όπως και για την ασφάλειά μου»; Όταν είδα ότι ο Θεός δεν με προστάτεψε όπως είχα φανταστεί, άρχισα να παραπονιέμαι για τον Θεό, χρησιμοποιώντας τις θυσίες και τη δαπάνη μου ως κεφάλαιο για να μεταπείσω τον Θεό, και άρχισα να κάνω τα καθήκοντά μου με επιπόλαιο τρόπο. Πού ήταν η ανθρώπινη φύση και η λογική μου; Οι πρότερες θυσίες και δαπάνες μου δεν ήταν καν ειλικρινείς! Αν δεν με είχε αποκαλύψει αυτή η κατάσταση, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει ότι το απώτερο κίνητρο και η λανθασμένη οπτική μου ήταν ότι πίστευα στον Θεό για να πάρω ευλογίες. Απ’ τη στιγμή που το συνειδητοποίησα, δεν ένιωθα πια τόσο πόνο στην καρδιά μου, και ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ, συνέχιζα να κάνω τα καθήκοντά μου ενώ έπαιρνα τη φαρμακευτική αγωγή μου. Η κατάστασή μου βελτιώθηκε σταδιακά και τα συμπτώματα της ασθένειάς μου περιορίστηκαν κάπως. Αν και τα πόδια μου πρήζονταν ακόμη περιστασιακά, δεν περιορίστηκα, και συνέχισα να κηρύττω ενεργά το ευαγγέλιο.

Τον χειμώνα του 2018, παρατήρησα ξαφνικά ένα εξόγκωμα στο πόδι μου, το οποίο πονούσε τόσο, που δεν μπορούσα να το πατήσω, και χρειαζόμουν βοήθεια απ’ την κόρη μου για να περπατάω. Αφού πήγα στο νοσοκομείο, ο γιατρός διέγνωσε ποδάγρα. Βρήκε ότι η κρεατινίνη μου είχε αυξηθεί από 200μmol/L σε πάνω από 500μmol/L, και ότι ήμουν ήδη στα τελικά στάδια της ουραιμίας. Ο γιατρός, φοβούμενος ότι δεν θα άντεχα την αλήθεια, απέκρυψε τη σοβαρότητα της κατάστασής μου. Αρχικά, δεν ανησύχησα υπερβολικά για την ασθένειά μου, αλλά την τέταρτη μέρα, όταν η κόρη μου ρώτησε ξαφνικά σχετικά με τις προετοιμασίες για την κηδεία μου, κατάλαβα ότι η κατάστασή μου είχε επιδεινωθεί. Η καρδιά μου άρχισε να τρέμει, και σκέφτηκα: «Μήπως δεν μου απομένει στ’ αλήθεια πολύς χρόνος, και πρόκειται να πεθάνω;» Δεν τόλμησα να το σκεφτώ, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, η ζωή και ο θάνατός μου είναι στα χέρια Σου. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Σου». Λίγες μέρες αργότερα, ανακάλυψα ότι η ασθένειά μου ήταν όντως στα τελικά της στάδια. Από εκείνη τη στιγμή, τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν ασταμάτητα, και δεν μπορούσα καν να κρατήσω μια κούπα. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ αυτήν την πραγματικότητα. Σκέφτηκα ότι ο γιατρός μπορεί να είχε κάνει κάποιο λάθος. Αναρωτήθηκα: «Πώς μπορεί να επιδεινώθηκε τόσο γρήγορα η ασθένειά μου; Πιστεύω στον Θεό. Οπότε, ο Θεός δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να με αφήσει να πεθάνω τόσο εύκολα». Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Έχω διαγνωστεί με ουραιμία στο τελικό στάδιο. Τι νόημα έχει να μην το πιστεύω; Αυτή είναι η πραγματικότητα». Ένιωσα ότι η ζωή μου πλησίαζε στο τέλος της, και γέμισα με πόνο κι απόγνωση. Όταν σκέφτηκα ότι δεν μου απέμενε πολύς χρόνος κι ότι δεν θα κατάφερνα να δω την ομορφιά της βασιλείας, ένιωσα απρόθυμη να αποδεχτώ την τύχη μου, και σκέφτηκα: «Τι έχω κερδίσει απ’ όλα τα χρόνια των προσπαθειών μου; Κάνω τα καθήκοντά μου όλο αυτό το διάστημα. Οπότε, γιατί συνέχισε να επιδεινώνεται η ασθένειά μου;» Ένιωσα ότι ο Θεός ήταν στ’ αλήθεια άδικος με εμένα. Τη νύχτα, ενώ ήμουν ξαπλωμένη, σκέφτηκα μια γυναίκα που είχε κάνει δουλειές μαζί μας. Είχε κι εκείνη ουραιμία. Αφού διαγνώστηκε, επέστρεψε στο σπίτι της και πέθανε σε δέκα μέρες. Ένιωσα ότι κι ο δικός μου θάνατος ήταν κοντά, και ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για εμένα. Ένιωσα σαν να ήμουν ήδη νεκρή. Οπότε, τι νόημα είχε να διαβάζω τα λόγια του Θεού; Έγινα αρνητική για πάνω από είκοσι μέρες, ζώντας σε μεγάλο πόνο. Κατάλαβα ότι απομακρύνθηκα απ’ τον Θεό, οπότε απευθύνθηκα σε Αυτόν, ζητώντας Του να με διαφωτίσει και να με φωτίσει. Έπειτα, θυμήθηκα έναν ύμνο των λόγων του Θεού:

Οι δοκιμασίες απαιτούν πίστη

1  Όταν οι άνθρωποι υποβάλλονται σε δοκιμασίες, είναι φυσιολογικό να είναι αδύναμοι, να είναι αρνητικοί μέσα τους, να μην κατανοούν τις προθέσεις του Θεού ή να στερούνται διαύγειας όσον αφορά το μονοπάτι άσκησης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, πρέπει να έχεις πίστη στο έργο του Θεού και, όπως και ο Ιώβ, να μην αρνείσαι τον Θεό. Παρόλο που ο Ιώβ ήταν αδύναμος και αναθεμάτισε την ημέρα που γεννήθηκε, δεν αρνήθηκε πως όλα όσα έχουν οι άνθρωποι από τότε που γεννιούνται τα παρέχει ο Ιεχωβά και πως ο Ιεχωβά είναι, επίσης, Αυτός που τα παίρνει πίσω. Σε όποιες δοκιμασίες κι αν υποβλήθηκε, διατήρησε αυτήν την πεποίθηση.

2  Κατά τις εμπειρίες σου, σε όποιον εξευγενισμό κι αν σε υποβάλλουν τα λόγια του Θεού, αυτό που θέλει ο Θεός είναι, γενικά, η πίστη σου και η καρδιά σου που αγαπά τον Θεό. Αυτό που οδηγεί Εκείνος στην τελείωση όταν εργάζεται έτσι είναι η πίστη, η αγάπη και η αποφασιστικότητα των ανθρώπων. […]

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση πρέπει να υποβληθούν σε εξευγενισμό

Αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, και η καρδιά μου διαφωτίστηκε. Όπως αποδεικνύεται, ο Θεός ρυθμίζει ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα για να οδηγήσει την πίστη μας στην τελείωση. Σκέφτηκα τον Ιώβ που υπέμεινε πολύ μεγάλες δοκιμασίες. Η περιουσία του λεηλατήθηκε, τα παιδιά του πέθαναν, και το σώμα του γέμισε πληγές. Ο Ιώβ, όμως, δεν παραπονέθηκε ποτέ και διατήρησε την πίστη του στον Θεό, μένοντας ακλόνητος στη μαρτυρία του γι’ Αυτόν. Αυτό που κάνει ο Θεός δεν συμβαδίζει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Όταν οι άνθρωποι δεν το βλέπουν καθαρά ούτε κατανοούν τις προθέσεις του Θεού, χρειάζονται πίστη για να το βιώσουν. Όταν το συνειδητοποίησα, η καρδιά μου ξεκαθάρισε.

Στη συνέχεια, αναλογίστηκα κι άλλο. Όταν έμαθα πως ήμουν στα τελικά στάδια της ουραιμίας, ζούσα στον φόβο και τον τρόμο. Είναι αλήθεια ότι φοβόμουν τον θάνατο. Οπότε, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που αφορούσε την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Γιατί αδυνατούν να ξεφύγουν από το μαρτύριο του φόβου του θανάτου; Κάποιοι άνθρωποι, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, βρέχουν τα ρούχα τους· άλλοι τρέμουν, ή λιποθυμούν, ή ξεσπούν ενάντια και στον Ουρανό και τον άνθρωπο· κάποιοι μάλιστα θρηνούν και κλαίνε. Αυτές δεν είναι σε καμία περίπτωση ξαφνικές αντιδράσεις που έχουν οι άνθρωποι όταν πλησιάζει ο θάνατος. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται κατά τους ντροπιαστικούς αυτούς τρόπους όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο κυρίως επειδή, βαθιά μέσα στην καρδιά τους, φοβούνται τον θάνατο, επειδή δεν έχουν σαφή γνώση και εκτίμηση της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού και, πόσο μάλλον, πραγματική υποταγή σε αυτά. Οι άνθρωποι αντιδρούν μ’ αυτόν τον τρόπο επειδή δεν θέλουν τίποτε άλλο παρά να διευθετούν και να κυβερνούν τα πάντα οι ίδιοι, να ελέγχουν τη μοίρα τους, την ίδια τους τη ζωή και τον θάνατο. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ ικανοί να ξεφύγουν από τον φόβο του θανάτου» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι άνθρωποι φοβούνται και τρομοκρατούνται όταν αντιμετωπίζουν τον θάνατο, επειδή δεν κατανοούν την κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Δημιουργού. Η ζωή κι ο θάνατος των ανθρώπων είναι υπό τον έλεγχο του Θεού. Δεν μπορούν να αποφασίζουν οι άνθρωποι γι’ αυτά τα πράγματα. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τη μοίρα του. Σκέφτηκα ότι ο Θεός είπε πως ο Ιώβ, αφού εκπλήρωσε την αποστολή της ζωής του, αντιμετώπισε τον θάνατο ήρεμα, και συγκινήθηκα βαθιά απ’ αυτό. Ο Ιώβ είχε φόβο Θεού κι απέφευγε το κακό όλη του τη ζωή. Δεν προσπάθησε ποτέ να παζαρέψει με τον Θεό ή να απαιτήσει κάτι απ’ Αυτόν. Ευχαρίστησε τον Θεό όταν ο Θεός τού έδωσε πράγματα, και υποτάχθηκε όταν ο Θεός τού πήρε πράγματα. Όπως κι αν του φέρθηκε ο Θεός, ο Ιώβ κατάφερε να υποταχθεί, και να αντιμετωπίσει τον θάνατο ήρεμα. Εγώ, όμως, όταν έμαθα ότι ήμουν στα τελικά στάδια της ουραιμίας κι ότι δεν θα ζούσα για πολύ, παραπονέθηκα στον Θεό. Δεν υποτάχθηκα στον Θεό και δεν είχα θεοφοβούμενη καρδιά. Δεν γινόταν να συνεχίσω να ζω έτσι. Ήμουν πρόθυμη να ακολουθήσω το παράδειγμα του Ιώβ, να εναποθέσω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού, και να θέσω τον εαυτό μου στο έλεος της κυριαρχίας και των ρυθμίσεών Του. Όσο ζούσα, θα έκανα το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορούσα. Όταν ερχόταν ο θάνατος, θα τον αντιμετώπιζα ήρεμα, και θα υποτασσόμουν στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Αφού το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα μεγάλη ανακούφιση.

Στη συνέχεια, αναλογίστηκα: «Γιατί παραπονέθηκα ότι ο Θεός μού φέρθηκε άδικα όταν ήρθα αντιμέτωπη με την ασθένεια;» Διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να έχουν απαιτήσεις από τον Θεό. Δεν υπάρχει τίποτε πιο παράλογο από το να έχεις απαιτήσεις από τον Θεό. Εκείνος θα κάνει αυτό που οφείλει να κάνει, και η διάθεσή Του είναι δίκαιη. Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός ούτε σημαίνει πως θα λάβεις αυτό που αξίζεις για το έργο σου, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Ωστόσο, αν δεν βλέπουν κάτι να εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις τους —αν πρόκειται για κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε δυσκολεύονται να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. […] Η ουσία του Θεού είναι δικαιοσύνη. Αν και δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς αυτό που κάνει ο Θεός, όλα όσα κάνει είναι δίκαια· απλώς οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Όταν ο Θεός έδωσε τον Πέτρο στον Σατανά, πώς αποκρίθηκε ο Πέτρος; “Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που κάνεις, αλλά όλα όσα κάνεις περιέχουν τις αγαθές προθέσεις Σου· υπάρχει δικαιοσύνη σε όλα. Πώς να μη δοξάσω τη σοφία και τις πράξεις Σου;” Τώρα θα πρέπει να καταλαβαίνετε ότι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός δεν καταστρέφει τον Σατανά την ώρα της σωτηρίας του ανθρώπου είναι για να μπορέσουν οι άνθρωποι να δουν καθαρά πώς και σε ποιο βαθμό τούς έχει διαφθείρει ο Σατανάς και πώς τους εξαγνίζει και τους σώζει ο Θεός. Τελικά, όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν την αλήθεια και δουν καθαρά το αποκρουστικό πρόσωπο του Σατανά, καθώς και την τερατώδη αμαρτία της διαφθοράς τους από τον Σατανά, ο Θεός θα καταστρέψει τον Σατανά, δείχνοντάς τους τη δικαιοσύνη Του. Η χρονική στιγμή της καταστροφής του Σατανά εμπεριέχει τη διάθεση και τη σοφία του Θεού. Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι δίκαια. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι σε θέση να το αντιληφθούν αυτό, δεν θα πρέπει να κρίνουν αυθαίρετα. Αν κάτι που κάνει Εκείνος φαίνεται στους ανθρώπους παράλογο ή έχουν αντιλήψεις γι’ αυτό, και μετά λένε ότι Εκείνος δεν είναι δίκαιος, τότε φέρονται εντελώς παράλογα. Βλέπεις, και ο Πέτρος έβρισκε κάποια πράγματα ακατάληπτα, αλλά ήταν βέβαιος ότι υπήρχε εκεί η σοφία του Θεού και ότι μέσα σ’ αυτά τα πράγματα βρίσκονταν οι καλές προθέσεις Του, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να τα συλλάβουν και ότι ήταν πολύ λίγα τα πράγματα που μπορούσαν να συλλάβουν. Έτσι, δεν είναι εύκολη υπόθεση να γνωρίσουν τη διάθεση του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν έχει να κάνει με την αμεροληψία, τη λογική ή την ανταμοιβή προσπάθειας όπως είχα φανταστεί. Δεν σημαίνει ότι επειδή φαίνεται πως δίνω πολλά, ο Θεός πρέπει να μου τα ανταποδώσει. Η δίκαιη διάθεση του Θεού καθορίζεται απ’ την ουσία Του. Ό,τι κάνει ο Θεός είναι δίκαιο κι έχει τις καλές προθέσεις Του από πίσω. Εγώ, όμως, νόμιζα ότι η προσπάθεια πρέπει να ανταμείβεται, και ότι όσο περισσότερο πρόσφερα στο καθήκον μου, τόσο περισσότερο θα με αντάμειβε ο Θεός. Οπότε, όταν έκανα κάποιες θυσίες και δαπάνησα τον εαυτό μου στο πλαίσιο της πίστης μου στον Θεό, νόμιζα ότι έπρεπε να λάβω την προστασία και τις ευλογίες του Θεού, και να μεταφερθώ στη βασιλεία Του. Αλλιώς, θα θεωρούσα ότι ο Θεός είναι άδικος. Η κατανόησή μου σχετικά με τη δικαιοσύνη του Θεού ήταν παράλογη! Ο Θεός είναι ο Δημιουργός, και εγώ είμαι ένα απλό δημιούργημα. Όπως κι αν ο Θεός ρυθμίζει τα πράγματα για μένα ή μου φέρεται, είναι ταιριαστό και δίκαιο. Όταν ο Θεός με ευλογεί, είναι δίκαιος. Όταν δεν με ευλογεί, είναι και πάλι δίκαιος. Όταν κρίνω τον Θεό σύμφωνα με τις αντιλήψεις μου, Του αντιστέκομαι. Θυμήθηκα ότι ο Θεός είπε κάποτε: «Όσοι δεν είναι αγνοί δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία, όσοι είναι ακάθαρτοι δεν επιτρέπεται να σπιλώσουν το ιερό έδαφος. Παρόλο που μπορεί να έχεις κάνει πολύ έργο και να έχεις εργαστεί εδώ και πολλά χρόνια, αν τελικά είσαι θλιβερά βρόμικος, τότε ο νόμος του Ουρανού δεν θα ανεχτεί την επιθυμία σου να εισέλθεις στη βασιλεία Μου!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). «Καθορίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, πόσο μάλλον με βάση το πόσο αξιολύπητος είναι, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Ο Θεός καθορίζει τον προορισμό ενός ανθρώπου βάσει του αν αυτός ο άνθρωπος κατέχει την αλήθεια, όχι βάσει των φαινομενικών θυσιών και δαπανών του. Μόνο αν κερδίσει την αλήθεια μπορεί ένας άνθρωπος να έχει καλή έκβαση. Όταν κάποιος δεν κερδίζει την αλήθεια, αλλά παραμένει γεμάτος απ’ τη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά, και χρησιμοποιεί τις θυσίες και τις δαπάνες του για να προσπαθεί να κάνει συμφωνίες με τον Θεό και να Τον εξαπατήσει, είναι ανάξιος να εισέλθει στη βασιλεία, κι ο Θεός τον μισεί. Αυτή είναι η δικαιοσύνη του Θεού. Πίστευα στον Θεό με έναν συναλλακτικό κι ανταλλακτικό τρόπο σκέψης. Ήθελα να χρησιμοποιώ τα φαινομενικά δεινά και τις θυσίες μου για να κερδίζω τις ευλογίες του Θεού. Εξαπατούσα κι εκμεταλλευόμουν τον Θεό. Πώς μπορούσα έτσι να λάβω την έγκριση του Θεού ή να εισέλθω στη βασιλεία; Σκέφτηκα τις θυσίες και τις δαπάνες του Παύλου. Κήρυξε το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού παντού, ακόμη και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και ίδρυσε πολλές εκκλησίες. Στο τέλος, είπε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Ο Παύλος χρησιμοποίησε τις θυσίες και τις δαπάνες του ως κεφάλαιο για να απαιτήσει έναν στέφανο δικαιοσύνης απ’ τον Θεό. Στο τέλος, ρίχτηκε στην κόλαση για να τιμωρηθεί. Η οπτική μου σχετικά με την πίστη στον Θεό ήταν ίδια με του Παύλου. Όταν έγινε κομμάτια η επιθυμία μου για ευλογίες, παραπονέθηκα για τον Θεό. Αν δεν μετανοούσα, δεν θα κατέληγα να έχω την ίδια μοίρα με τον Παύλο;

Στη συνέχεια, ενώ συναναστρεφόμουν με αδελφούς κι αδελφές, μια αδελφή μού βρήκε ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όλοι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω —αυτό συνοψίζει την ανθρώπινη φύση. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για χάρη του εαυτού τους· απαρνούνται πράγματα και δαπανούν τον εαυτό τους για να ευλογηθούν, και τα βάσανα που υπομένουν και το τίμημα που πληρώνουν κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους αποσκοπούν επίσης στο να ανταμειφθούν. Εν ολίγοις, όλα γίνονται με σκοπό να ευλογηθούν, να ανταμειφθούν και να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών. Στον κόσμο, οι άνθρωποι εργάζονται για το δικό τους όφελος, και στον οίκο του Θεού, κάνουν ένα καθήκον προκειμένου να κερδίσουν ευλογίες. Προκειμένου να κερδίσουν ευλογίες, οι άνθρωποι απαρνούνται τα πάντα και μπορούν να υπομείνουν πολλά βάσανα. Όλα αυτά αποτελούν την πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι οι άνθρωποι διαθέτουν σατανική φύση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, απαρνιόμουν πράγματα και δαπανούσα τον εαυτό μου μόνο και μόνο για να κερδίζω ευλογίες. Ήθελα ο Θεός να με προστατεύει και να με κρατάει ασφαλή, μακριά από ασθένειες ή καταστροφές. Ήταν μια προσπάθεια να κλείσω συμφωνία με τον Θεό. Ακολουθούσα τα σατανικά δηλητήρια «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή» και «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», με το «κέρδος» να κατευθύνει την κάθε μου πράξη. Όσο δύσκολο ή κουραστικό κι αν ήταν κάτι, αν έφερνε οφέλη, πίστευα ότι άξιζε τον κόπο. Όταν άκουσα ότι το να κάνει κάποιος το καθήκον του στο πλαίσιο της πίστης του στον Θεό μπορούσε να φέρει την προστασία του Θεού κι έναν καλό προορισμό, απαρνήθηκα πράγματα και δαπάνησα τον εαυτό μου. Ανεξαρτήτως δεινών ή κόστους, πίστευα ότι άξιζε τον κόπο. Όταν, όμως, ανακάλυψα ότι είχα ουραιμία κι ότι κινδύνευα ακόμη και να χάσω τη ζωή μου, σκέφτηκα ότι αν πέθαινα, δεν θα εισερχόμουν στη βασιλεία και δεν θα κέρδιζα ευλογίες, οπότε δεν ήθελα πια να διαβάζω τα λόγια του Θεού ούτε να προσεύχομαι. Παραπονέθηκα μάλιστα για τον Θεό, λογομάχησα μαζί Του, Του διαμαρτυρήθηκα και Τον έκρινα ως άδικο. Χρησιμοποίησα τις θυσίες και τις δαπάνες μου για να ζητήσω πράγματα απ’ τον Θεό και να απαιτήσω ανταμοιβή για τις πράξεις μου. Πού ήταν η ανθρώπινη φύση και η λογική μου; Ήμουν πολύ εγωίστρια και δόλια! Πώς μπορούσαν αυτές οι θυσίες να κερδίσουν την έγκριση του Θεού; Το έργο του Θεού είναι να σώσει τους ανθρώπους, και να τους επιτρέψει να πετύχουν αλλαγή διάθεσης και να λάβουν τη σωτηρία Του, επιδιώκοντας την αλήθεια ενώ κάνουν τα καθήκοντά τους. Εγώ, όμως, πίστευα στον Θεό κι έκανα τα καθήκοντά μου μόνο και μόνο για να λάβω ευλογίες. Είδα ότι αυτά τα σατανικά δηλητήρια με είχαν κάνει στ’ αλήθεια εγωίστρια και ποταπή. Δεν μπορούσα να ζω έτσι πια και θέλησα να μετανοήσω στον Θεό. Στη συνέχεια, έκανα καθήκον φιλοξενίας, και ένιωσα ευτυχισμένη και χαρούμενη μέσα μου. Συνειδητοποίησα ότι μόνο όταν εκλαμβάνω τα καθήκοντά μου ως ευθύνη μου μπορώ να ζω μια ζωή με νόημα.