Της Λισίν, Κίνα

Στις αρχές Νοεμβρίου του 2022, η κατάσταση με την πανδημία εκεί όπου έκανα τα καθήκοντά μου γινόταν όλο και πιο σοβαρή. Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών, αρκετές γύρω περιοχές κηρύχθηκαν ζώνες υψηλού κινδύνου. Αμέσως μετά, όλη η χώρα αποκλείστηκε κι όλοι αναγκάστηκαν να μπουν σε κατ’ οίκον καραντίνα. Λίγο αργότερα, η πανδημία έπληξε την κοινότητα όπου ζούσα. Πάνω από εκατό άνθρωποι μπήκαν σε απομόνωση ο ένας μετά τον άλλον, και συνεχώς απομακρύνονταν κι άλλοι. Δεν το πίστευα πόσο γρήγορα μεταδιδόταν η αρρώστια. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, μολύνθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι. Δεν γινόταν να μην ανησυχήσω: «Θα κολλήσουν και οι αδελφές με τις οποίες συνεργάζομαι; Θα κολλήσω κι εγώ;» Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Εμείς διαφέρουμε απ’ τους άπιστους. Εμείς οι πιστοί προστατευόμαστε απ’ τον Θεό. Άλλωστε, είμαστε υπεύθυνες για το έργο βίντεο, το οποίο είναι αρκετά σημαντικό. Συν τοις άλλοις, το έργο μας έχει καλά αποτελέσματα. Αν οι αδελφοί και οι αδελφές σε άλλα μέρη έχουν προβλήματα, θα μας γράψουν για να ζητήσουν τη βοήθειά μας. Αν κολλήσουμε τον ιό και δεν μπορούμε να κάνουμε τα καθήκοντά μας, αυτό δεν θα καθυστερήσει το έργο; Η Βίβλος λέει: “Χιλιάς θέλει πίπτει εξ αριστερών σου και μυριάς εκ δεξιών σου· πλην εις σε δεν θέλει πλησιάζει” (Ψαλμοί 91:7). Αν ο Θεός δεν το επιτρέψει, ακόμη κι αν κολλήσει όλη η κοινότητα, εμείς θα παραμείνουμε ανέγγιχτες». Αυτές οι σκέψεις μού χάρισαν ένα αίσθημα ηρεμίας και μια ανείπωτη αίσθηση ανωτερότητας. Μερικές φορές, έβλεπα αδελφές που παρείχαν φιλοξενία να φοβούνται μην κολλήσουν, κι αισθανόμουν σαν να είχαν έλλειμμα πίστης. Σκεφτόμουν: «Αφού μας φιλοξενείτε, ο Θεός θα προστατέψει κι εσάς».

Τελικά, η πανδημία εξαπλώθηκε ανεξέλεγκτα στην κοινότητά μας. Κάθε μέρα, έβλεπα εργάτες να απολυμαίνουν μεγάλους υπαίθριους χώρους και οι αδελφές που παρείχαν φιλοξενία έλεγαν συχνά ότι οι άπιστοι έμπαιναν συνεχώς σε απομόνωση. Ήμουν πολύ χαρούμενη που πίστευα, και ένιωθα σαν μωρό στα χέρια του Θεού. Με τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, δεν υπήρχε τρόπος να μας αγγίξει η πανδημία. Λίγο αργότερα, όμως, συνέβη κάτι αναπάντεχο. Στις 18 Νοεμβρίου, μια αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν άρχισε ξαφνικά να κάνει πυρετό και να βήχει μετά το μπάνιο της. Έπειτα, οι αδελφές που παρείχαν φιλοξενία άρχισαν να ανεβάζουν πυρετό και να υποφέρουν από πονοκεφάλους. Δεν γινόταν να μην αναρωτηθώ: «Μήπως κόλλησαν;» Διασκέδασα, όμως, γρήγορα αυτές τις σκέψεις, θεωρώντας ότι δεν γινόταν να είναι αλήθεια. Την επόμενη μέρα, όμως, αισθάνθηκα ξαφνικά πόνο κι αδυναμία σε όλο μου το σώμα, κι άλλη μια αδελφή ανέβασε επίσης πυρετό. Κάναμε ένα τεστ, και τόσο εμείς όσο και οι αδελφές που μας φιλοξενούσαν βγήκαμε θετικές. Στην αρχή, απλώς δεν τολμούσα να πιστέψω ότι αυτό ήταν αλήθεια και δεν ήξερα πώς μπορεί να είχα κολλήσει. Σκεφτόμουν συνεχώς τις πρόσφατες συμπεριφορές μου στα καθήκοντά μου, λέγοντας στον εαυτό μου: «Δεν έκανα κάτι που αντιστεκόταν ξεκάθαρα στον Θεό, και το έργο μας πηγαίνει πολύ καλά. Δεν πρέπει να τιμωρηθώ. Γιατί κόλλησα, λοιπόν; Μήπως επειδή ο Θεός είδε το ανάστημά μου να αναπτύσσεται, και χρησιμοποιεί αυτήν την αρρώστια για να με δοκιμάσει, έτσι ώστε να μπορέσω να καταθέσω μαρτυρία γι’ Αυτόν; Αν είναι έτσι, όσο δεν παραπονιέμαι και συνεχίζω το καθήκον μου, ο Θεός δεν θα αφήσει να μου συμβεί κάτι». Στη συνέχεια, συνέχισα να θυμίζω στον εαυτό μου να κάνει το καθήκον του όπως πριν. Με την προστασία του Θεού, η υγεία μου θα βελτιωνόταν σύντομα. Τα πράγματα, όμως, δεν πήγαν όπως φανταζόμουν, και η υγεία μου όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά συνέχισε να χειροτερεύει. Ο πυρετός μου δεν έπεφτε και πονούσε όλο μου το σώμα, ιδίως ο λαιμός μου που με πονούσε και είχε πρηστεί. Όποτε προσπαθούσα να φάω ή να πιω κάτι, αισθανόμουν σαν να κατάπινα μαχαίρι. Το βράδυ που προσπαθούσα να κοιμηθώ, η μύτη μου βούλωνε κι ανέπνεα μόνο απ’ το στόμα, πράγμα που έκανε τον λαιμό μου να πονάει και να ξεραίνεται περισσότερο. Άρχισα να παραπονιέμαι μέσα μου: «Γιατί δεν περνάει αυτή η αρρώστια;» Δύο νύχτες συγκεκριμένα, ένιωθα ένα σφίξιμο στο στήθος και δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Σκέφτηκα αυτούς που είχαν πεθάνει από αναπνευστική ανεπάρκεια λόγω της αρρώστιας και φοβήθηκα ακόμη περισσότερο. Διαρκώς ανησυχούσα: «Πώς γίνεται να χειροτερεύει η υγεία μου; Θα πεθάνω άραγε; Μήπως με δοκιμάζει ή με τιμωρεί ο Θεός με αυτήν την αρρώστια;» Αυτές οι σκέψεις μαύρισαν πραγματικά την καρδιά μου. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών που ήμουν άρρωστη, όταν έβρεχε κι έκανε κρύο στο σπίτι, ήταν σαν να με περιτριγύριζε μια αύρα θανάτου. Αισθανόμουν μια πίκρα που δεν μπορούσα να προσδιορίσω, σαν να με είχε εγκαταλείψει ο Θεός. Η πρότερη αίσθηση ανωτερότητας είχε χαθεί σε εκείνο το σημείο. Σκέφτηκα ότι ο Θεός με είχε ευνοήσει και με είχε ευλογήσει στο παρελθόν, και ότι οι άλλοι με θαύμαζαν και με ζήλευαν. Τώρα, όμως, αισθανόμουν εντελώς ασήμαντη, λες και μια μέρα θα χανόμουν σιωπηλά… Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο μίζερα αισθανόμουν, σαν να είχε σκοτεινιάσει το μονοπάτι μπροστά μου. Δεν είχα ενέργεια να κάνω τίποτα. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις αρνητικές αντιδράσεις που είχα απέναντι στην αρρώστια, μ’ έκαναν να θέλω μόνο να ξαπλώνω και να ξεκουράζομαι. Αν και ήξερα ότι έπρεπε να συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου, είχα χάσει όλη την ενέργειά μου. Σκέφτηκα: «Όχι μόνο δεν καλυτερεύω, αλλά αρρωσταίνω όλο και περισσότερο. Δεν μπορώ να συνεχίσω το καθήκον μου και δεν έχω καταθέσει καμία μαρτυρία. Μήπως ήρθε το τέλος μου;» Μέσα στον πόνο μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Νιώθω πολύ αδύναμη αυτήν τη στιγμή και δεν κατανοώ την πρόθεσή Σου. Δεν ξέρω πώς να το ξεπεράσω αυτό. Σε παρακαλώ, διαφώτισε και καθοδήγησέ με!»

Στη συνέχεια, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Όταν ο Θεός κανονίζει να αρρωστήσεις, είτε σοβαρά είτε ελαφριά, αυτό δεν το κάνει με σκοπό να σε κάνει να βιώσεις τις λεπτομέρειες της αρρώστιας, το κακό που σου κάνει η αρρώστια, τις διάφορες ταλαιπωρίες και δυσκολίες που σου προκαλεί η αρρώστια και όλα τα διάφορα συναισθήματα που σου προκαλεί η αρρώστια —ο σκοπός Του δεν είναι να βιώσεις την αρρώστια κατά τη διάρκεια της ασθένειας. Αντιθέτως, ο σκοπός Του είναι να πάρεις μαθήματα από την αρρώστια, να μάθεις πώς να κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, να γνωρίσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις και τις λανθασμένες στάσεις που έχεις απέναντι στον Θεό όταν είσαι άρρωστος, και να μάθεις πώς να υποτάσσεσαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, ώστε να μπορέσεις να επιτύχεις αληθινή υποταγή στον Θεό και να καταφέρεις να μείνεις σταθερός στη μαρτυρία σου —αυτό είναι απολύτως καίριο. Ο Θεός θέλει να σε σώσει και να σε καθάρει μέσω της αρρώστιας. Τι θέλει να καθάρει σ’ εσένα; Θέλει να καθάρει όλες τις εξωφρενικές επιθυμίες και απαιτήσεις που προβάλλεις στον Θεό, και ακόμα να καθάρει τους διάφορους υπολογισμούς, κρίσεις και σχέδια που κάνεις πάση θυσία για να επιβιώσεις και να κρατηθείς στη ζωή» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. «Αν κι εσείς έχετε υποβληθεί σε κάθε λογής βάσανο και έχετε βιώσει κάθε είδους μαρτύριο, τα βάσανα αυτά δεν μοιάζουν καθόλου με τις δοκιμασίες του Ιώβ· αντιθέτως, είναι η κρίση και η παίδευση που λαμβάνουν οι άνθρωποι εξαιτίας της ανυπακοής τους, εξαιτίας της αντίστασής τους και εξαιτίας της δίκαιης διάθεσής Μου· είναι δίκαιη κρίση, παίδευση και κατάρα. Ο Ιώβ, από την άλλη, ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος μεταξύ των Ισραηλιτών ο οποίος έλαβε τη μεγάλη αγάπη και τρυφερότητα του Ιεχωβά. Δεν είχε κάνει κακές πράξεις και δεν αντιστεκόταν στον Ιεχωβά· αντιθέτως, ήταν πιστά αφοσιωμένος στον Ιεχωβά. Λόγω της δικαιοσύνης του, υπεβλήθη σε δοκιμασίες και υπέστη πύρινες δοκιμασίες επειδή ήταν πιστός υπηρέτης του Ιεχωβά. Οι σημερινοί άνθρωποι υπόκεινται στην κρίση και την κατάρα Μου εξαιτίας της ρυπαρότητας και της αδικίας τους. Αν και τα βάσανά τους δεν μοιάζουν καθόλου μ’ αυτά που υπέστη ο Ιώβ όταν έχασε τα κοπάδια του, την περιουσία του, τους υπηρέτες του, τα παιδιά του και όλα τα κοντινά του πρόσωπα, αυτά τα οποία υποφέρουν είναι πύρινος εξευγενισμός και καύση. Και αυτό που τα κάνει πιο σοβαρά από όσα βίωσε ο Ιώβ είναι ότι οι δοκιμασίες αυτές δεν μειώνονται, ούτε απομακρύνονται επειδή οι άνθρωποι είναι αδύναμοι· αντιθέτως, είναι μακροχρόνιες και συνεχίζουν μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής των ανθρώπων. Αυτό είναι τιμωρία, κρίση και κατάρα· είναι ανελέητη καύση και, ακόμη περαιτέρω, είναι η δίκαιη “κληρονομιά” του ανθρώπινου γένους. Είναι αυτό το οποίο αξίζουν οι άνθρωποι και με τον τρόπο αυτό εκφράζεται η δίκαιη διάθεσή Μου. Αυτό είναι γνωστό γεγονός» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πώς κατανοείτε τις ευλογίες;). Απ’ τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο λόγος που ο Θεός επέτρεψε να κολλήσω δεν ήταν να με κάνει να ζήσω άρρωστη ή να σκεφτώ τη σάρκα μου ούτε να με αποκαλύψει ή να με αποκλείσει. Ούτε το επέτρεψε, βέβαια, επειδή νόμιζα πως με το ανάστημά μου ήμουν άξια να καταθέσω μαρτυρία στον Θεό όπως ο Ιώβ, αλλά επειδή είχα διεφθαρμένη διάθεση. Ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την αρρώστια για να αποκαλύψει τη διαφθορά μου, να με καθάρει και να με αλλάξει. Αν μπορούσα να κάνω αυτοκριτική και να αναζητήσω την αλήθεια, θα είχα καλές πιθανότητες να κερδίσω την αλήθεια. Ζούσα, όμως, μονίμως με αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, πιστεύοντας ότι ο Θεός δεν θα με άφηνε να αρρωστήσω. Ήθελα μόνο να ζω στην αγκαλιά του Θεού σαν μωρό και να μη βιώνω τις καταιγίδες της ζωής. Αφού αρρώστησα, δεν επικεντρώθηκα στην αυτοκριτική και στο μάθημα που έπρεπε να πάρω, αλλά έκανα την εξωφρενική σκέψη ότι είχα ανάστημα κι ότι ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την κατάσταση για να με κάνει να καταθέσω μαρτυρία γι’ Αυτόν. Απέφυγα να παραπονεθώ και συνέχισα το καθήκον μου. Σκέφτηκα ότι έτσι, θα μπορούσα να μείνω ακλόνητη στη μαρτυρία μου και να ικανοποιήσω τον Θεό. Έπειτα, ο Θεός θα με λύτρωνε απ’ αυτήν την αρρώστια. Ως αποτέλεσμα, όταν η κατάστασή μου συνέχισε να χειροτερεύει αντί να καλυτερεύει, παραπονέθηκα κι ευχήθηκα να με λυτρώσει ο Θεός απ’ αυτήν την αρρώστια. Έφτασα μάλιστα στο σημείο να γίνω επιφυλακτική, να παρερμηνεύσω τα πράγματα και να σκεφτώ ότι ο Θεός ήθελε να με αποκαλύψει και να με αποκλείσει. Βίωνα εγώ το έργο του Θεού; Σκέφτηκα τους κατοίκους της Νινευή. Η διαφθορά, η μοχθηρία και οι κακές πράξεις τους επέσυραν την οργή του Θεού. Ο Θεός, λοιπόν, έστειλε τον Ιωνά να τους ανακοινώσει ότι είχαν προθεσμία 40 ημερών για να μετανοήσουν. Όλοι οι κάτοικοι της Νινευή πίστευαν στον Θεό. Τόσο ο βασιλιάς όσο και οι κοινοί θνητοί μετανόησαν πραγματικά στον Θεό εν σάκκω και σποδώ, και κέρδισαν τελικά το έλεος και τη συγχώρεση του Θεού. Το γεγονός ότι κόλλησα εμπεριείχε την πρόθεση του Θεού. Όπως οι κάτοικοι της Νινευή, έπρεπε να μετανοήσω στον Θεό.

Εκείνη τη στιγμή, αναλογίστηκα τις καταστάσεις που είχα αποκαλύψει ενώ αντιμετώπιζα αυτήν την αρρώστια. Θυμήθηκα κάποια λόγια του Θεού: «Στην οικογένεια του Θεού και ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές σου, δεν έχει καμία σημασία πόσο υψηλό είναι το κύρος ή η θέση σου, πόσο σημαντικό είναι το καθήκον σου, πόσο μεγάλο είναι το ταλέντο και η συνεισφορά σου ή πόσο καιρό πιστεύεις στον Θεό. Στα μάτια του Θεού είσαι απλώς ένα δημιούργημα· όσο υψηλή κι αν είναι η θέση σου, εξακολουθείς να είσαι ένα συνηθισμένο δημιούργημα. Δεν είναι αντικειμενικοί ή ρεαλιστικοί οι ευγενείς τίτλοι και προσφωνήσεις που έχεις απονείμει ο ίδιος στον εαυτό σου· δεν υφίστανται. Αν όλα αυτά τα θεωρείς πάντοτε στεφάνους ή εφόδια που σου επιτρέπουν να ανήκεις σε μια ιδιαίτερη ομάδα ή να είσαι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, αντιστέκεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο στις απόψεις του Θεού και συγκρούεσαι μ’ αυτές. Είσαι, δηλαδή, σε δυσαρμονία με τον Θεό. Τι συνέπειες θα έχει αυτό; Θα αντισταθείς τελικά στο καθήκον που πρέπει να κάνει ένα δημιούργημα; Στα μάτια του Θεού, είσαι κατ’ αρχάς ένα δημιούργημα. Εσύ, όμως, δεν θεωρείς τον εαυτό σου ως τέτοιο. Γίνεται να υποταχθείς πραγματικά στον Θεό αν έχεις τέτοια νοοτροπία; Οι σκέψεις σου κατακλύζονται από τους εξής ευσεβείς πόθους: “Ο Θεός δεν πρέπει να μου φέρεται έτσι. Δεν θα μπορούσε ποτέ να μου φερθεί έτσι”. Όταν σκέφτεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν έρχεσαι σε σύγκρουση με τον Θεό; Τι θα σκεφτείς μέσα σου αν αυτό που κάνει ο Θεός δεν συνάδει με τις αντιλήψεις, τη νοοτροπία και τις ανάγκες σου; Πώς θα αντιμετωπίσεις τότε τα περιβάλλοντα που έχει διαμορφώσει για σένα; Θα υποταχθείς; (Όχι.) Δεν θα υποταχθείς. Είναι σίγουρο ότι θα αντισταθείς, θα αντιταχθείς, θα διαμαρτυρηθείς και θα παραπονεθείς, ενώ θα σπας το κεφάλι σου και θα σκέφτεσαι ξανά και ξανά το εξής μέσα σου: “Παλιότερα ο Θεός πραγματικά με προστάτευε και μου έδειχνε τη χάρη Του. Γιατί άλλαξε τώρα; Πώς θα συνεχίσω να ζω έτσι;” Αρχίζεις, λοιπόν, να πεισμώνεις και να παρεκτρέπεσαι. Αν, στο σπίτι, έκανες πείσματα στους γονείς σου, θα ήταν δικαιολογημένο· οι γονείς σου δεν θα σου έκαναν τίποτα. Αλλά αυτό δεν είναι αποδεκτό στον οίκο του Θεού, επειδή αυτό που κάνεις προκαλεί αναστάτωση στο εκκλησιαστικό έργο. Το να πεισμώνεις τόσο πολύ και να παρεκτρέπεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο στον οίκο του Θεού σημαίνει ότι στερείσαι παντελώς συνείδησης και λογικής. Ούτε καν ο εκλεκτός λαός του Θεού δεν αντέχει να σε βλέπει να το κάνεις αυτό, οπότε πιστεύεις ότι ο Θεός θα ανεχτεί μια τέτοια συμπεριφορά; Θα ανεχτεί να Του το κάνεις αυτό; Όχι. Γιατί όχι; Ο Θεός δεν είναι γονιός σου· είναι ο Θεός, είναι ο Δημιουργός, και ο Δημιουργός δεν θα ανεχόταν ποτέ ένα δημιούργημα να πεισμώνει και να φέρεται παράλογα, ή να κάνει σκηνές, μπροστά Του. Όταν ο Θεός σε παιδεύει και σε κρίνει, όταν σε υποβάλλει σε δοκιμασίες ή σου αφαιρεί πράγματα, και όταν σε υποβάλλει σε θλίψη, θέλει να δει τη στάση ενός δημιουργήματος απέναντι στον Δημιουργό, θέλει να δει τι είδους μονοπάτι επιλέγει ένα δημιούργημα, και δεν πρόκειται ποτέ να ανεχτεί να κάνεις πείσματα ή να ξεστομίζεις διεστραμμένα επιχειρήματα. Αφού κατανοήσουν αυτά τα πράγματα, δεν πρέπει οι άνθρωποι να σκεφτούν πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουν καθετί που κάνει ο Δημιουργός; Πρώτα απ’ όλα, οι άνθρωποι θα πρέπει να λάβουν τη θέση που τους αναλογεί ως δημιουργήματα και να επιβεβαιώσουν την ταυτότητά τους ως δημιουργήματα. Μπορείς να επιβεβαιώσεις ότι είσαι ένα δημιούργημα; Αν μπορείς να το επιβεβαιώσεις, τότε θα πρέπει να λάβεις τη θέση που σου αναλογεί ως δημιούργημα και να υποταχθείς στις διευθετήσεις του Δημιουργού, κι ακόμη κι αν υποφέρεις λίγο, δεν θα πρέπει να έχεις κανένα παράπονο. Αυτό σημαίνει ότι είσαι ένας άνθρωπος με λογική. Αν δεν θεωρείς ότι είσαι δημιούργημα, αλλά νομίζεις πως έχεις τίτλους και ένα φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι σου, και πως είσαι ένας άνθρωπος με θέση, ένας σπουδαίος επικεφαλής, διοικητής, επιμελητής ή σκηνοθέτης στον οίκο του Θεού, και πως είσαι κάποιος που έχει κάνει σημαντικές συνεισφορές στο έργο του οίκου του Θεού —αν αυτό θεωρείς, τότε είσαι κάποιος που στερείται παντελώς λογικής και ένας θρασύτατα ξεδιάντροπος άνθρωπος. Είστε άνθρωποι με θέση, υπόληψη και αξία; (Δεν είμαστε.) Τότε τι είστε; (Είμαστε δημιουργήματα.) Σωστά, είστε απλώς συνηθισμένα δημιουργήματα. Ανάμεσα στους ανθρώπους, μπορείς να επιδεικνύεις τα προσόντα σου, να προβάλλεις την αρχαιότητά σου, να καυχιέσαι για τις συνεισφορές σου ή να μοστράρεις τα ηρωικά σου κατορθώματα. Αλλά ενώπιον του Θεού, αυτά τα πράγματα είναι για Εκείνον εντελώς άχρηστα και αηδιαστικά. Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτοκριτική και εξακολουθείς να καυχιέσαι, να κάνεις επίδειξη και να επιδεικνύεις την αρχαιότητά σου, τα πράγματα θα πάνε στραβά. Ο Θεός θα θεωρήσει ότι στερείσαι παντελώς λογικής και ότι είσαι αλαζόνας στο έπακρο. Θα σε σιχαθεί και θα αηδιάσει μαζί σου, και θα σε βάλει στο περιθώριο, και τότε θα βρεις τον μπελά σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Τα λόγια του Θεού με ξύπνησαν απ’ τον λήθαργό μου! Έβλεπα το σημαντικό καθήκον μου, τα αποτελέσματα του έργου μου και την έγκριση των επικεφαλής, των εργατών και των αδελφών ως κεφάλαιο, κι άρχισα να επιδεικνύω τα προσόντα μου και να τονίζω τα επιτεύγματά μου, πιστεύοντας ότι διέφερα απ’ τους άπιστους, ότι ο Θεός θα με προστάτευε σίγουρα απ’ την πανδημία, κι ότι ακόμη κι αν αρρώσταινα, θα αρρώσταινα επειδή είχα ανάστημα κι επειδή ο Θεός προσπαθούσε να με κάνει να καταθέσω μαρτυρία σε Αυτόν, σαν να ξεχώριζα κάπως απ’ την υπόλοιπη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Είδα πόσο αλαζονική είχα γίνει. Ιδίως όταν διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτοκριτική και εξακολουθείς να καυχιέσαι, να κάνεις επίδειξη και να επιδεικνύεις την αρχαιότητά σου, τα πράγματα θα πάνε στραβά. Ο Θεός θα θεωρήσει ότι στερείσαι παντελώς λογικής και ότι είσαι αλαζόνας στο έπακρο. Θα σε σιχαθεί και θα αηδιάσει μαζί σου, και θα σε βάλει στο περιθώριο, και τότε θα βρεις τον μπελά σου», συνειδητοποίησα την ξεκάθαρη απέχθεια του Θεού γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Σκέφτηκα την πορεία της αρρώστιας μου. Όχι μόνο δεν υποτάχθηκα, αλλά επέδειξα τα προσόντα μου ενώπιον του Θεού κι εξέφρασα παράλογες απαιτήσεις, απωθώντας κι αηδιάζοντας πραγματικά τον Θεό. Αν δεν μετανοούσα, ο Θεός θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Θεέ μου! Αν δεν είχα αρρωστήσει, δεν θα είχα κάνει αυτοκριτική και δεν θα είχα καν συνειδητοποιήσει ότι Σου αντιστεκόμουν. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, λυπήσου με, και δώσε μου τη δυνατότητα να υποταχθώ και να πάρω ένα μάθημα».

Αργότερα, αναρωτήθηκα: «Παλιότερα, πίστευα ότι είχα αποτελέσματα στο έργο μου, ότι κέρδιζα την έγκριση των αδελφών, κι ότι ο Θεός θα με ενέκρινε και θα προστάτευε απ’ την πανδημία. Έτσι το βλέπει, όμως, ο Θεός;» Μια μέρα, βρήκα μια απάντηση στα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ίσως νομίζετε ότι έχοντας υπάρξει ακόλουθοι για τόσο πολλά χρόνια, έχετε καταβάλλει σκληρή δουλειά ό,τι και να γίνει και ότι σε κάθε περίπτωση μπορείτε να είστε απλοί δουλευτές και να πάρετε κουπόνι γεύματος στον οίκο του Θεού. Θα έλεγα πως η πλειονότητα από εσάς σκέφτεστε κατά αυτόν τον τρόπο, διότι πάντοτε επιδιώκατε την αρχή σύμφωνα με την οποία εκμεταλλεύεστε πράγματα και δεν αποτελείτε εσείς αντικείμενο εκμετάλλευσης. Συνεπώς, σας λέω τώρα με κάθε σοβαρότητα: Δεν Με νοιάζει αν έχεις εργαστεί πολύ σκληρά και έχεις κάνει σημαντικές συνεισφορές, αν έχεις μεγάλη παλαιότητα, αν Με ακολουθείς στενά, αν είσαι πολύ φημισμένος ή αν η στάση σου έχει βελτιωθεί· εφόσον δεν έχεις ενεργήσει σύμφωνα με τις απαιτήσεις Μου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να κερδίσεις την έγκρισή Μου. Καλό θα ήταν να ενεργήσετε το συντομότερο δυνατό για να εγκαταλείψετε όλες αυτές τις ιδέες και τα σχέδιά σας, και να αντιμετωπίσετε τις απαιτήσεις Μου σοβαρά. Διαφορετικά, θα μετατρέψω τους πάντες σε στάχτη, βάζοντας έτσι τέλος στο έργο Μου· το πολύ-πολύ, να πάνε χαμένα τα χρόνια που εργάστηκα και βασανίστηκα —διότι δεν μπορώ να φέρω στη βασιλεία Μου τους εχθρούς Μου και εκείνους τους ανθρώπους που αποπνέουν κακία και έχουν την ίδια παλιά σατανική ομοιότητα ούτε να τους πάρω στην επόμενη εποχή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι παραβάσεις θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στην κόλαση). «Το αν μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει τελικά στη σωτηρία δεν εξαρτάται από το τι καθήκον κάνει, αλλά από το αν μπορεί να κατανοήσει και να κερδίσει την αλήθεια, και τελικά να επιτύχει την απόλυτη υποταγή στον Θεό και να αφεθεί στο έλεος των ενορχηστρώσεών Του, να μη λαμβάνει πλέον υπόψη το μέλλον και το πεπρωμένο του, και να γίνει ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος, χρησιμοποιεί αυτό το πρότυπο για να μετρήσει όλη την ανθρωπότητα, και αυτό το πρότυπο δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ —πρέπει να το θυμάσαι αυτό. Κράτα αυτό το πρότυπο σταθερά στο μυαλό σου και μη σκεφτείς ποτέ να εγκαταλείψεις το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας για να επιδιώξεις αυτά τα μη ρεαλιστικά πράγματα. Το απαιτούμενο πρότυπο του Θεού για όλους όσοι πρόκειται να σωθούν παραμένει για πάντα αμετάβλητο. Παραμένει το ίδιο όποιος κι αν είσαι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού είναι ξεκάθαρα. Ο Θεός δεν αξιολογεί τους ανθρώπους με βάση τα καθήκοντα που κάνουν ή το κεφάλαιο που έχουν, αλλά με βάση το αν επιδιώκουν την αλήθεια και αν μπορούν να υποταχθούν σε Αυτόν και να Τον αφήσουν να ενορχηστρώσει τα πράγματα όπως Αυτός επιθυμεί. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αν δεν επιδίωκα την αλήθεια, όσο σημαντικό κι αν ήταν το καθήκον μου, όσο κι αν συνεισέφερα, όσοι άνθρωποι κι αν με θαύμαζαν, δεν θα κατάφερνα να κερδίσω την έγκριση και τη σωτηρία του Θεού. Αυτή η αρρώστια με αποκάλυψε πλήρως. Επειδή δεν κατείχα την αλήθεια κι έτρεφα διαστρεβλωμένες απόψεις, δεν είχα πίστη στον Θεό ούτε θέληση να υποφέρω, πόσο μάλλον αγάπη για τον Θεό. Όταν δοκιμάστηκα, δεν έκανα αυτοκριτική ούτε αναζήτησα την αλήθεια. Είχα την εξωφρενική ιδέα ότι δοκιμαζόμουν επειδή είχα ανάστημα. Όταν αντιμετώπισα έντονο πόνο, παραπονέθηκα και ήθελα ο Θεός να με λυτρώσει απ’ την ασθένειά μου, φτάνοντας στο σημείο να μη θέλω να κάνω το καθήκον μου. Είχα εγώ ανάστημα; Δεν είχα καθόλου πίστη ή υποταγή. Αν και ήμουν άνθρωπος που επαναστάτησε εναντίον του Θεού και Του αντιστάθηκε, ήθελα ακόμη να λαμβάνω την προστασία και τις ευλογίες Του, να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Εντελώς ξεδιάντροπο! Εκτελούσα τα καθήκοντά μου για χρόνια, το έργο μου είχε κάποια αποτελέσματα και είχα κερδίσει τον θαυμασμό των άλλων. Εκλάμβανα αυτά τα πράγματα ως κεφάλαιο. Έγινα αλαζονική και επηρμένη, δεν είχα θέση στην καρδιά μου για τον Θεό, επέδειξα τα προσόντα μου, είχα απαιτήσεις για το τι έπρεπε να κάνει και να μην κάνει ο Θεός, κι αισθάνθηκα ότι διέθετα τα προσόντα για να καταθέσω μαρτυρία στον Θεό. Αντιστεκόμουν στον Θεό χωρίς καν να το συνειδητοποιώ. Αυτή η συνειδητοποίηση βάρυνε την καρδιά μου. Αναρωτήθηκα τι ακριβώς επιδίωκα όλον αυτόν τον καιρό, απ’ τη στιγμή που δεν είχα κερδίσει την αλήθεια μετά από τόσα χρόνια πίστης. Κατά την αναζήτησή μου, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Απ’ την αρχή ως το τέλος, ποια στάση τηρούν οι αντίχριστοι απέναντι στο καθήκον τους; Πιστεύουν ότι το να κάνει κανείς το καθήκον του αποτελεί συναλλαγή, ότι όποιος δαπανά τα περισσότερα στο καθήκον του, όποιος συνεισφέρει περισσότερο στον οίκο του Θεού και όποιος υπομένει τα περισσότερα χρόνια στον οίκο του Θεού θα έχει περισσότερες πιθανότητες στο τέλος να δεχτεί ευλογίες και να αποκτήσει στέφανο. Αυτήν τη λογική έχουν οι αντίχριστοι. Είναι σωστή αυτή η λογική; (Όχι.) Είναι εύκολο να ανατραπεί μια τέτοια οπτική; Δεν είναι εύκολο να ανατραπεί. Αυτό το καθορίζει η φύση-ουσία των αντίχριστων. Κατά βάθος, οι αντίχριστοι αποστρέφονται την αλήθεια, δεν αναζητούν καθόλου την αλήθεια και ακολουθούν το λάθος μονοπάτι, οπότε η οπτική τους κατά την οποία κάνουν συναλλαγές με τον Θεό δεν είναι εύκολο να ανατραπεί. Εν τέλει, οι αντίχριστοι δεν πιστεύουν πως ο Θεός είναι η αλήθεια, είναι δύσπιστοι, βρίσκονται εδώ για να κερδοσκοπήσουν και για να κερδίσουν ευλογίες. Για τους δύσπιστους, το να πιστέψουν στον Θεό είναι από μόνο του αδιανόητο, είναι κάτι εξωφρενικό· θέλουν, επιπλέον, να κάνουν συναλλαγή με τον Θεό και να αποκτήσουν ευλογίες με το να υπομένουν βάσανα και να πληρώνουν το τίμημα για τον Θεό, πράγμα ακόμα πιο εξωφρενικό» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Αναλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι δεν κέρδισα την αλήθεια μετά από τόσα χρόνια όχι επειδή η αλήθεια ευνοεί άλλους ανθρώπους, αλλά επειδή δεν είχα κάνει καμία προσπάθεια για την αλήθεια κι επειδή επιδίωκα μόνο ευλογίες κι ανταμοιβές. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχα αναζητήσει ούτε είχα αναλογιστεί ποτέ τι έπρεπε να επιδιώκω στην πίστη μου, ποιο μονοπάτι έπρεπε να ακολουθώ και τι είδους άνθρωπος ευχαριστεί τον Θεό. Εξέταζα σπάνια τις προθέσεις και τις απόψεις μου για το καθήκον που έκανα ή το μονοπάτι που ακολουθούσα. Ήμουν πάντα ικανοποιημένη με το να επικεντρώνομαι στο έργο. Πίστευα ότι αν έκανα περισσότερο έργο και πετύχαινα περισσότερα αποτελέσματα, ο Θεός θα με ευλογούσε σίγουρα και θα ήταν ευχαριστημένος μαζί μου. Ακόμη κι αν με έβρισκαν συμφορές, ο Θεός θα με προστάτευε και δεν θα άφηνε να πάθω κακό. Μέσα απ’ την έκθεση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα τελικά ότι οι ιδέες μου ακολουθούσαν τη λογική ενός αντίχριστου, ήταν οι συναλλακτικές απόψεις ενός δύσπιστου και ότι προσπαθούσα να ξεγελάσω τον Θεό και να Τον χρησιμοποιήσω για να πετύχω τους δικούς μου στόχους. Αυτό ήταν αντίσταση στον Θεό! Σκέφτηκα τον Παύλο την Εποχή της Χάριτος. Διέδωσε το ευαγγέλιο σε πάρα πολλούς ανθρώπους, ακόμη και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, κι έφερε πολλούς ανθρώπους στην πίστη. Δεν έκανε, όμως, όλα αυτά τα πράγματα για να καταθέσει μαρτυρία στον Κύριο Ιησού, ούτε για να κάνει τα καθήκοντα ενός δημιουργήματος, αλλά για να χρησιμοποιήσει τη διάδοση του ευαγγελίου προκειμένου να κάνει παζάρια με τον Θεό με αντάλλαγμα έναν στέφανο δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια του έργου του, ο Παύλος εξυμνούσε πάντα τον εαυτό του κι επιδεικνυόταν. Η διάθεσή του γινόταν όλο και πιο αλαζονική. Επέδειξε τα προσόντα του ενώπιον του Θεού κι έθεσε θρασύτατα απαιτήσεις στον Θεό, λέγοντας: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Προς Τιμόθεον Β΄ 4:7-8). Καυχήθηκε μάλιστα ότι ζούσε σαν Χριστός. Στο τέλος, επειδή αντιστάθηκε στον Θεό και προσέβαλε τη διάθεσή Του, ο Παύλος τιμωρήθηκε. Οι απόψεις μου για την επιδίωξη και το μονοπάτι που ακολουθούσα δεν ήταν άραγε σαν του Παύλου; Ήθελα μόνο να επιδιώκω ευλογίες και να κάνω το καθήκον μου για να πετύχω τους στόχους μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή! Χωρίς αυτήν την αποκάλυψη, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει ακόμα τη σοβαρότητα της διεφθαρμένης μου διάθεσης. Αν συνέχιζα, ο Θεός θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε. Αυτή η συνειδητοποίηση με γέμισε ενοχές. Γονάτισα και προσευχήθηκα: «Θεέ μου! Η αρρώστια μου οφείλεται στη δικαιοσύνη Σου κι έχει σκοπό να με σώσει. Δεν είμαι παρά ένα ασήμαντο δημιούργημα. Με εξύψωσες, με ευνόησες και μου έδωσες την ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον, αλλά εγώ ήμουν πολύ αλαζονική και παράλογη. Σου αντιστεκόμουν και παζάρευα μαζί Σου, αλλά δεν το κατάλαβα. Θεέ μου, δεν θέλω να επαναστατήσω εναντίον Σου ούτε να Σου αντισταθώ. Θέλω να μετανοήσω».

Αργότερα, αναρωτήθηκα: «Υπάρχει κι άλλος λόγος που παραπονέθηκα και δεν μπόρεσα να υποταχθώ όταν αρρώστησα. Είναι επειδή φοβάμαι τον θάνατο. Πώς μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα;» Προσευχήθηκα, αναζήτησα και διάβασα στα λόγια του Θεού: «Το ζήτημα του θανάτου είναι ίδιο στη φύση του με οποιοδήποτε άλλο σημαντικό γεγονός στη ζωή· κανένα από αυτά τα πράγματα δεν εξαρτάται από την ανθρώπινη επιλογή, πόσο μάλλον μπορεί να αλλάξει από την ανθρώπινη θέληση· αντιθέτως, όλα βρίσκονται υπό τον προκαθορισμό και την κυριαρχία του Δημιουργού. Αν κάποιος παρακαλούσε να πεθάνει, δεν θα πέθαινε απαραίτητα· αν παρακαλούσε να ζήσει, δεν θα ζούσε απαραίτητα. Όλα αυτά υπόκεινται στην κυριαρχία και τον προκαθορισμό του Θεού, αλλάζουν και αποφασίζονται με την εξουσία του Θεού, τη δίκαιη διάθεσή Του και την κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Αν, λοιπόν, σε βρει μια σοβαρή αρρώστια, μια ενδεχομένως θανατηφόρα ασθένεια, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα πεθάνεις. Ποιος αποφασίζει αν θα πεθάνεις ή όχι; (Ο Θεός.) Το αποφασίζει ο Θεός. Και εφόσον το αποφασίζει ο Θεός και οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποφασίσουν κάτι τέτοιο, για ποιο λόγο νιώθουν άγχος και οδύνη; Είναι σαν τα υπόλοιπα πράγματα που δεν μπορείς να επιλέξεις, όπως ποιοι θα είναι οι γονείς σου και πότε και πού θα γεννηθείς. Η σοφότερη επιλογή σ’ αυτά τα θέματα είναι να αφήσεις τα πράγματα να ακολουθήσουν τη φυσική τους πορεία, να υποταχθείς και να μην κάνεις τις δικές σου επιλογές, να μην αφιερώνεις σκέψη ή ενέργεια σ’ αυτό το ζήτημα, και να μη νιώθεις οδύνη, άγχος και ανησυχία γι’ αυτό» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν να καταλάβω ότι το αν θα ζήσω ή θα πεθάνω απ’ αυτήν την αρρώστια είναι στα χέρια του Θεού. Δεν εξαρτάται από κανέναν άνθρωπο. Όπως η ώρα της γέννησής μου, η οικογένειά μου και η εξωτερική μου εμφάνιση. Είναι πράγματα που δεν μπορώ να επιλέξω. Παρομοίως, η ώρα κι ο τόπος του θανάτου μου δεν είναι στα χέρια μου. Εξαρτώνται απ’ την κυριαρχία και τον προκαθορισμό του Θεού. Αν ο Θεός προκαθόρισε να πεθάνω απ’ αυτήν την αρρώστια, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Αν δεν ήταν η ώρα μου να πεθάνω, όσο κι αν επιδεινωνόταν η υγεία μου, δεν θα πέθαινα. Οι ανησυχίες και οι έγνοιες μου ήταν περιττές. Δεν μπορούσα να αλλάξω τίποτα. Ήταν αχρείαστος περαιτέρω πόνος και βάρος. Έπρεπε να δοθώ στον Θεό, να αφεθώ στο έλεος των ενορχηστρώσεων και των διευθετήσεων Του και να κάνω το καθήκον μου καλά. Ο Θεός λέει: «Είτε είσαι άρρωστος είτε πονάς, εφόσον σου απομένει έστω και μία πνοή, εφόσον είσαι ακόμα ζωντανός και μπορείς να μιλάς και να περπατάς, τότε έχεις την ενέργεια να κάνεις το καθήκον σου και θα πρέπει να είσαι σοβαρός και προσγειωμένος καθώς το εκτελείς. Δεν πρέπει να εγκαταλείψεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα ούτε την ευθύνη που σου έχει αναθέσει ο Δημιουργός. Εφόσον δεν έχεις πεθάνει ακόμα, θα πρέπει να ολοκληρώσεις το καθήκον σου και να το εκπληρώσεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Απ’ τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να κάνει ένα δημιούργημα το καθήκον του, όπως είναι σωστό να δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους. Η ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον στην εκκλησία είναι χάρη Θεού. Είτε ζήσω είτε πεθάνω, όσο πόνο κι αν υπομείνω, πρέπει να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού και να εκπληρώσω τις ευθύνες και τα καθήκοντά μου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσω μια ζωή με αξία και νόημα. Σκέφτηκα επίσης τον Νώε. Αφού αποδέχτηκε την ανάθεση απ’ τον Θεό, οι ανησυχίες του Θεού έγιναν και δικές του ανησυχίες, και οι σκέψεις του Θεού έγιναν και δικές του σκέψεις. Δεν έκανε ποτέ πίσω, όσο πόνο κι όσες δυσκολίες κι αν αντιμετώπισε. Μετά από 120 χρόνια, τελείωσε την κιβωτό κι ολοκλήρωσε την ανάθεση απ’ τον Θεό. Η αφοσίωση και η υποταγή του Νώε παρηγόρησαν τον Θεό. Αυτό είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσω. Αυτή η συνειδητοποίηση με γέμισε δύναμη. Πήρα μια απόφαση: Όσο αναπνέω, δεν θα εγκαταλείψω ποτέ το καθήκον μου ούτε θα αποποιηθώ τις ευθύνες μου.

Στη συνέχεια, έκανα το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά. Δεν ανησυχούσα πια για το αν θα χειροτέρευε η υγεία μου ή για το αν θα πέθαινα. Σκέφτηκα ότι όσο ζούσα, έπρεπε να κάνω το καθήκον μου καλά, ώστε ακόμη κι αν πέθαινα μια μέρα, να μην είχα ζήσει μάταια. Μερικές φορές, ήμουν τόσο απασχολημένη με τα καθήκοντά μου, που ξεχνούσα ότι ήμουν άρρωστη. Κατανόησα κάπως τα λόγια: «Αν παραμένεις στην αρρώστια, είσαι άρρωστος, αλλά αν παραμένεις στο πνεύμα, είσαι καλά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 6). Μετά από λίγο, τα συμπτώματά μου υποχώρησαν και τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου βγήκαν αρνητικά. Ήξερα ότι όλα αυτά οφείλονταν στο έλεος του Θεού. Ένιωσα την αγάπη και τη σωτηρία του Θεού σε αυτήν την πανδημία κι ευχαριστώ τον Θεό απ’ τα βάθη της καρδιάς μου!