Από της Μάριον, ΗΠΑ

Είμαι υπεύθυνη για το πότισμα των νέων πιστών στην εκκλησία. Πριν από λίγο καιρό, κάποιοι νέοι πιστοί εντάχθηκαν στην εκκλησία, και είδα ότι μερικοί από αυτούς δεν μιλούσαν πολύ στις συναθροίσεις και δεν έρχονταν τακτικά. Έρχονταν μόνο όποτε τους έκανε κέφι. Όταν επικοινώνησα μαζί τους για ατομική συναναστροφή, τους άρεσε να μιλούν για το πώς να βγάλουν χρήματα και να πλουτίσουν, αλλά μόλις η συζήτηση πήγαινε στην πίστη, έβρισκαν δικαιολογίες για να κλείσουν το τηλέφωνο. Ένιωσα ότι δεν ενδιαφέρονταν για την αλήθεια και δεν έμοιαζαν με αληθινούς πιστούς. Δεν ήμουν, όμως, απόλυτα σίγουρη, καθώς ήταν νέοι στην πίστη, οπότε συνέχισα να τους στηρίζω. Αφού πέρασε λίγος καιρός, εξακολουθούσαν να είναι έτσι και σιγά σιγά σταμάτησαν να παρακολουθούν τις συναθροίσεις. Μόνο τότε είπα στην επικεφαλής για τις συνθήκες στις οποίες βρίσκονταν. Με ρώτησε: «Πώς τους πότιζες; Παρακολουθούσαν κανονικά όταν ήταν με άλλους ποτιστές, άρα γιατί τα πράγματα διαφέρουν τώρα που είναι μαζί σου; Έχεις όντως εκπληρώσει τις ευθύνες σου και έχεις συναναστραφεί ξεκάθαρα; Αν οι νέοι πιστοί δεν συναθροίζονται τακτικά επειδή εμείς κάνουμε το καθήκον μας επιπόλαια, τότε η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μας». Ήξερα ότι το έλεγε αυτό από αίσθημα ευθύνης για το έργο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να βρίσκω δικαιολογίες. «Όλοι μπορούν ν’ αλλάξουν», σκέφτηκα από μέσα μου. «Το ότι οι νέοι πιστοί παρακολουθούσαν τακτικά πριν δεν σήμαινε ότι θα το έκαναν για πάντα. Εξάλλου, δεν συναθροίζονταν τακτικά όταν τους γνώρισα για πρώτη φορά, οπότε δεν πρόκειται για ξαφνική αλλαγή. Απλώς ήθελα να τους ποτίσω για λίγο καιρό και να δω πώς θα πήγαιναν τα πράγματα, γι’ αυτό και δεν σ’ το είπα αμέσως. Αν μου ζητούσες τον λόγο που δεν παρακολουθούν, θα έπρεπε να υποστώ τις συνέπειες, και μπορεί να με κλάδευαν ή ακόμα και να με απάλλασσαν από τα καθήκοντά μου. Αν το ήξερα αυτό από την αρχή, θα σου είχα μιλήσει νωρίτερα ώστε να μην αναλάβω όλη την ευθύνη». Η επικεφαλής δεν μου ζήτησε ευθύνες γι’ αυτό, αφού το εξέτασε, αλλά κατόπιν δεν μπορούσα να μην έχω τον νου μου στις αλληλεπιδράσεις μου με τους νέους πιστούς. Αν έβλεπα ότι κάποιος από αυτούς είχε πρόβλημα ή δεν ερχόταν στις συναθροίσεις, έτρεχα να το πω στην επικεφαλής. Μερικές φορές η επικεφαλής με ρωτούσε τι εννοούσα και αν σκόπευα να σταματήσω να τους ποτίζω. Έλεγα: «Όχι, εσύ είσαι η επικεφαλής. Απλώς ήθελα να γνωρίζεις τι τρέχει με τους νέους πιστούς». Δεν έλεγε κάτι παραπάνω μετά από αυτό. Μερικές φορές, αφού της το έλεγα αυτό, μου έλεγε να συνεχίσω να τους ποτίζω για λίγο καιρό και αν πραγματικά δεν ήθελαν να συναθροίζονται, τότε δεν μπορούσαμε να τους αναγκάσουμε και θα έπρεπε απλώς να τους εγκαταλείψουμε. Συμφωνούσα απόλυτα και σκεπτόμουν: «Τώρα που η επικεφαλής γνωρίζει τις συνθήκες των νέων πιστών, χρειάζεται μόνο να τους υποστηρίζω. Αν αυτό αποδώσει, τόσο το καλύτερο. Αν όχι, και οι νέοι πιστοί δεν θέλουν πλέον να έρχονται, τότε δεν θα της φανεί παράξενο και η επικεφαλής δεν θα πει ότι ήμουν ανεύθυνη στο καθήκον μου». Έχοντας αυτό κατά νου, έπαψα να είμαι τόσο προσεκτική στο καθήκον μου. Κάθε μέρα, απλώς πότιζα μηχανικά. Κάθε φορά που τηλεφωνούσα έναν νέο πιστό, συναναστρεφόμουν για λίγο αν απαντούσε, και δεν ανησυχούσα αν δεν απαντούσε. Σκεπτόμουν ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα αν δεν απαντούσε, και δεν σκεπτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω για να βοηθήσω να επιλύσει τα προβλήματά του. Αργότερα, σε μια συνάθροιση, η επικεφαλής είπε ότι από εδώ και στο εξής, όταν θα ρωτούσε για το έργο ποτίσματος, εκτός από το να ακούει τι έλεγαν οι ποτιστές για τις συνθήκες των νέων πιστών, θα ήθελε, επίσης, να γνωρίζει για ποιες πτυχές της αλήθειας είχαν συναναστραφεί μαζί τους και συγκεκριμένα πώς τους στήριζαν. Σε αυτήν τη βάση, θα αξιολογούσε αν οι ποτιστές έκαναν πραγματικό έργο. Αν ένας ποτιστής δεν συναναστρεφόταν με την καρδιά του πάνω στην αλήθεια με τους νέους πιστούς, και αυτό τους οδηγούσε στο να μην έρχονται τακτικά ή ακόμα και να τα παρατήσουν, τότε θα ήταν ευθύνη του ποτιστή. Όταν το άκουσα αυτό, σκέφτηκα πώς, όταν συναναστρεφόμουν με νέους πιστούς, δεν σημείωνα ποια λόγια του Θεού διάβαζα ή για ποιες αλήθειες συναναστρεφόμουν. Αυτό σήμαινε ότι δεν θα είχα καμία απόδειξη για το έργο μου, αν κάποιος νέος πιστός σταματούσε να παρακολουθεί τις συναθροίσεις. Μήπως η επικεφαλής θα σκεφτόταν ότι δεν έκανα πραγματικό έργο και ότι ήμουν ανεύθυνη στο πότισμα, και μετά θα με κλάδευε; Έτσι, άρχισα να δίνω περισσότερη προσοχή στο να στέλνω μηνύματα και λόγια του Θεού στους νέους πιστούς, και να καταγράφω τι συζητούσα κάθε φορά που συναναστρεφόμουν με έναν νέο πιστό. Μερικές φορές, κάποιος νέος πιστός δεν απαντούσε όταν του έστελνα μήνυμα, αλλά δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα. Σκεπτόμουν πως, από τη στιγμή που του είχα στείλει όλα τα λόγια του Θεού που έπρεπε και είχα συναναστραφεί πάνω σε όσα χρειαζόταν, ακόμα κι αν σταματούσε να πηγαίνει στις συναθροίσεις, η επικεφαλής θα έβλεπε τα αρχεία μου και πιθανότατα δεν θα με αποκαλούσε ανεύθυνη.

Μετά από λίγο καιρό, η επικεφαλής παρατήρησε ότι μερικοί από τους νέους πιστούς και πάλι δεν ήθελαν να συναθροίζονται, και με ρώτησε πώς τους πότιζα. Της έδειξα πρόθυμα τις σημειώσεις μου, ενώ σκεφτόμουν: «Ευτυχώς που έχω προετοιμαστεί και έχω κρατήσει αρχεία. Διαφορετικά, δεν θα είχα τίποτα χειροπιαστό να δείξω και τότε ποιος ξέρει τι θα μου έλεγε η επικεφαλής». Την ώρα που καμάρωνα τον εαυτό μου, η επικεφαλής είπε: «Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα από αυτές τις σημειώσεις, αλλά αρκετοί νέοι πιστοί έχουν σταματήσει να παρακολουθούν τις συναθροίσεις ο ένας μετά τον άλλον, οπότε πρέπει να υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το έργο σου. Δεν βλέπω καθαρά τι μπορεί να είναι αυτήν τη στιγμή, αλλά στις πρόσφατες επαφές μας, μου ανέφερες συνεχώς προβλήματα με τους νέους πιστούς, κάτι που δεν είναι και πολύ συνηθισμένο. Πρέπει να αναρωτηθείς πού βρίσκεται το πρόβλημα. Αν οι νέοι πιστοί αποσύρονται από την εκκλησία και εγκαταλείπουν την πίστη, επειδή εσύ κάνεις τη δουλειά σου επιπόλαια και δεν τους ποτίζεις καλά, τότε φέρεις εσύ την ευθύνη και δεν εκτελείς σωστά το καθήκον σου». Τα λόγια της ήταν βαρύ πλήγμα. Έμεινα άναυδη. Φοβήθηκα ότι, αν εξαιτίας των δικών μου προβλημάτων οι νέοι πιστοί τα παρατούσαν, τότε θα είχα διαπράξει κακό. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, με τη δική Σου άδεια με ξάφνιασε σήμερα η επικεφαλής με αυτά τα λόγια, οπότε κάποιο μάθημα πρέπει να πάρω. Δεν θέλω να πάθουν κακό αυτοί οι νέοι πιστοί εξαιτίας των δικών μου προβλημάτων, αλλά νιώθω μουδιασμένη και δεν ξέρω πού βρίσκεται το πρόβλημά μου. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με να αποκτήσω αυτογνωσία και να κάνω έγκαιρα αλλαγές».

Τις επόμενες μέρες, προσευχόμουν πολύ στον Θεό γι’ αυτό. Μια μέρα, λοιπόν, διάβασα ένα άρθρο βιωματικής μαρτυρίας που περιείχε ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που με συγκίνησε. Ο Θεός λέει: «Θα πρέπει να εξετάσεις προσεκτικά τον εαυτό σου για να δεις εάν είσαι σωστός άνθρωπος. Όταν θέτεις τους στόχους και τους σκοπούς σου, έχεις Εμένα στον νου σου; Τα λόγια και οι πράξεις σου λέγονται και γίνονται στην παρουσία Μου; Εξετάζω όλες τις σκέψεις και τις ιδέες σου. Δεν αισθάνεσαι ένοχος; Φοράς ένα ψεύτικο προσωπείο για να το βλέπουν οι άλλοι και αποκτάς με ηρεμία έναν αέρα αυταρέσκειας· το κάνεις αυτό ώστε να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Το κάνεις για να κρύψεις το κακό που έχεις μέσα σου και σκαρφίζεσαι, μάλιστα, τρόπους να μετατοπίσεις αυτό το κακό σε κάποιον άλλον. Μα τι δολιότητα κατοικεί μες στην καρδιά σου!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 13). Τα λόγια του Θεού φανερώνουν ότι οι άνθρωποι λένε ψέματα και προσποιούνται για να ρίξουν την ευθύνη σε άλλους, προκειμένου να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και να καλύψουν τις κακές τους πράξεις, και με αυτόν τον τρόπο να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Έχουν δόλια συμπεριφορά. Ένιωσα σαν να ξεσκεπάζεται η δική μου κατάσταση από αυτά τα λόγια. Άρχισα να κάνω αυτοκριτική, αναρωτιόμουν γιατί έλεγα πάντα στην επικεφαλής τα προβλήματα με τους νέους πιστούς. Κάθε φορά που έβλεπα ότι κάποιος είχε προβλήματα ή δεν ερχόταν στις συναθροίσεις, έτρεχα να το πω στην επικεφαλής. Φαινομενικά, απλώς μετέφερα τα γεγονότα, αλλά στην πραγματικότητα είχα προσωπικούς στόχους και προθέσεις. Φοβόμουν μήπως η επικεφαλής μού ζητούσε ευθύνες ή με απάλλασσε κιόλας από τα καθήκοντά μου, αν κάποιος σταματούσε να έρχεται, οπότε έσπευδα προληπτικά να αναφέρω τα προβλήματα του νέου πιστού, δίνοντας στην επικεφαλής την ψευδή εντύπωση ότι το πρόβλημα το είχε ο νέος πιστός και δεν ήμουν εγώ υπεύθυνη. Αν δεν μπορούσα να τους στηρίξω επαρκώς και σταματούσαν να συναθροίζονται, το πρόβλημα ήταν δικό τους. Έτσι, τα χέρια μου θα ήταν εντελώς καθαρά. Αν, αργότερα, ήθελαν να ξαναπάνε στις συναθροίσεις, θα μπορούσα να πάρω τα εύσημα. Σε αυτό το σημείο της αυτοκριτικής μου, ξαφνιάστηκα. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι έκρυβα τόσο ελεεινά, ποταπά κίνητρα στα λόγια μου. Ήμουν τόσο δόλια!

Αργότερα, αναρωτήθηκα πώς είχα ασυναίσθητα παρασυρθεί στο να κάνω κάτι τόσο ανέντιμο και δόλιο. Άρχισα να αποκτώ αυτογνωσία όταν διάβασα τα λόγια του Θεού που ξεσκεπάζουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων, κατά τη διάρκεια της αυτοκριτικής μου. Ο Θεός λέει: «Η μοχθηρία των αντίχριστων έχει ένα προφανές χαρακτηριστικό, και θα μοιραστώ μαζί σας το μυστικό του πώς να το διακρίνετε: Τόσο στον λόγο όσο και στις πράξεις τους, δεν μπορείς να κατανοήσεις το βάθος τους ή να δεις μέσα στην καρδιά τους. Όταν σου μιλούν, τα μάτια τους πηγαίνουν πέρα-δώθε και δεν μπορείς να καταλάβεις τι είδους πλεκτάνη μηχανεύονται. Μερικές φορές, σε κάνουν να νιώθεις ότι είναι πιστοί ή αρκετά ειλικρινείς, όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο —δεν μπορείς ποτέ να τους αποκωδικοποιήσεις. Έχεις ένα συγκεκριμένο αίσθημα στην καρδιά σου, μια αίσθηση ότι υπάρχει μια βαθιά ραδιουργία στις σκέψεις τους, ένα ασύλληπτο βάθος, ότι είναι πανούργοι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έβδομο: Είναι μοχθηροί, ύπουλοι και δόλιοι (Μέρος δεύτερο)]. «Οι αντίχριστοι είναι πανούργοι στη συμπεριφορά τους. Με ποιον τρόπο είναι πανούργοι; Συμπεριφέρονται πάντα με τρόπο που εξαρτάται από τεχνάσματα και τα λόγια τους δεν αποκαλύπτουν τίποτα, επομένως είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τις προθέσεις και τους στόχους τους. Αυτό είναι πανούργο. Δεν καταλήγουν εύκολα σε συμπεράσματα σε οτιδήποτε κάνουν· το κάνουν έτσι ώστε οι υφιστάμενοι και οι ακροατές τους να διαισθάνονται την πρόθεσή τους και, έχοντας καταλάβει τον αντίχριστο, να ενεργούν σύμφωνα με τα σχέδια και τα κίνητρά του και να εκτελούν τις εντολές του. Εάν μια εργασία ολοκληρωθεί, ο αντίχριστος είναι χαρούμενος. Εάν δεν ολοκληρωθεί, κανένας δεν μπορεί να βρει κάτι να του καταλογίσει ή να κατανοήσει τα κίνητρα, τις προθέσεις ή τους στόχους που διέπουν τα όσα κάνει. Η πανουργία αυτού που κάνει έγκειται στις κρυφές μηχανορραφίες και τους μυστικούς στόχους, που όλα αυτά έχουν σκοπό να εξαπατήσει, να παίξει με όλους τους άλλους και να τους ελέγξει. Αυτή είναι η ουσία της πανούργας συμπεριφοράς. Η πανουργία δεν έγκειται στο να λες απλώς ψέματα ή να κάνεις κάτι κακό· αντίθετα, εμπεριέχει ευρύτερες προθέσεις και επιδιώξεις, που είναι ασύλληπτες για τους συνηθισμένους ανθρώπους. Εάν έχεις κάνει κάτι που δεν θέλεις να το μάθει κανείς ή πεις ένα ψέμα, μετράει αυτό ως πανουργία; (Όχι.) Αυτό είναι απλώς δολιότητα, δεν φτάνει στα επίπεδα της πανουργίας. Τι κάνει την πανουργία βαθύτερη από τη δολιότητα; (Οι άνθρωποι δεν μπορούν να τη διακρίνουν.) Είναι δύσκολο να τη διακρίνει κανείς. Αυτό είναι ένα μέρος του θέματος. Τι άλλο; (Οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να καταλογίσουν σ’ ένα πανούργο άτομο.) Σωστά. Το θέμα είναι ότι είναι δύσκολο να βρεις κάτι να του καταλογίσεις. Ακόμη κι αν κάποιοι γνωρίζουν ότι το άτομο έχει διαπράξει κακές πράξεις, δεν μπορούν να προσδιορίσουν αν είναι καλό άτομο ή κακό, ένας πονηρός άνθρωπος ή ένας αντίχριστος. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να τον διακρίνουν, νομίζουν όμως ότι είναι καλός και μπορεί να εξαπατηθούν από αυτόν. Αυτό είναι πανουργία. Οι άνθρωποι είναι γενικά επιρρεπείς στο να λένε ψέματα και να σχεδιάζουν μικρο-συνωμοσίες. Αυτό είναι απλώς δολιότητα. Όμως οι αντίχριστοι είναι πιο ύπουλοι από τους κοινούς δόλιους ανθρώπους. Είναι σαν τους βασιλείς των διαβόλων· κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τι κάνουν. Μπορούν να κάνουν πολλά κακά στο όνομα της δικαιοσύνης, και βλάπτουν τους ανθρώπους, αλλά παρόλα αυτά εκείνοι τους εξυμνούν. Αυτό ονομάζεται πανουργία» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έκτο). Από τα λόγια του Θεού είδα ότι οι αντίχριστοι έχουν μοχθηρή διάθεση και ενεργούν ύπουλα. Αυτό είναι διαφορετικό από το να φανερώνει κανείς τη διαφθορά της εξαπάτησης. Όταν εξαπατά κανείς, σημαίνει ξεκάθαρα ότι λέει ψέματα και κάνει απάτες, και είναι εύκολο να το δει κανείς. Όταν ενεργεί κανείς ύπουλα σημαίνει ότι κρύβει πολύ βαθιά τις προσωπικές του προθέσεις, τους στόχους και τα σχέδιά του, δημιουργώντας μια ψεύτικη εντύπωση, ώστε οι άλλοι να μην μπορούν να δουν κανένα πρόβλημα σε όσα λέει και κάνει. Και ακόμα κι αν οι άλλοι νιώθουν ότι όντως υπάρχει πρόβλημα, δεν μπορούν να βρουν κανένα πάτημα εναντίον του. Είναι πολύ δύσκολο οι άνθρωποι να τον καταλάβουν σε βάθος. Έτσι παραπλανά ένας ύπουλος άνθρωπος τους ανθρώπους και πετυχαίνει τους μυστικούς του στόχους. Εξετάζοντας τον εαυτό μου υπό το φως των λόγων του Θεού, είδα ότι, ενώ μιλούσα γρήγορα και με δική μου πρωτοβουλία στην επικεφαλής για τους νέους πιστούς, δίνοντας την ψεύτικη εντύπωση ότι είχα αίσθηση του φορτίου στο καθήκον μου και αποδεχόμουν με χαρά την επίβλεψή της, στην πραγματικότητα της ανέφερα τα προβλήματα των νέων πιστών για να την προδιαθέσω αρνητικά για όσους δεν έρχονταν τακτικά. Έτσι, αν κάποιος νέος πιστός σταματούσε να παρακολουθεί τις συναθροίσεις κάποια μέρα, δεν θα μου ζητούσε ευθύνες γι’ αυτό. Επίσης, όταν η επικεφαλής ήθελε να μάθει λεπτομέρειες για το έργο μου, φαινομενικά δεν υπήρχαν προβλήματα με το περιεχόμενο της συναναστροφής μου. Είχα κανονίσει πρόγραμμα συναναστροφής με τους νέους πιστούς και τους έστελνα λόγια του Θεού, οπότε η επικεφαλής θα με θεωρούσε επιμελή και στοργική απέναντί τους. Αλλά στην πραγματικότητα, ήξερα ότι δεν ήμουν καθόλου ειλικρινής στη συναναστροφή μου με τους νέους πιστούς. Απρόθυμα έκανα τα πάντα μηχανικά, επειδή ήξερα ότι η επικεφαλής θα έλεγχε τα αρχεία του έργου και θα έπρεπε να της δώσω λογαριασμό. Τώρα που το σκέφτομαι, είχα χρησιμοποιήσει διάφορες τακτικές, παραπλανώντας τους άλλους όταν μιλούσα και πρόσεχα να μην προδώσω τίποτα όταν ενεργούσα, ώστε να μη μου ζητηθούν ευθύνες, και να προστατεύσω τη θέση και το μέλλον μου. Σαφώς, δεν έκανα το καθήκον μου με την καρδιά μου, και αυτό είχε οδηγήσει ορισμένους νέους πιστούς να σταματήσουν να παρακολουθούν τακτικά. Η επικεφαλής θεωρούσε, επίσης, ότι υπήρχαν προβλήματα στο καθήκον μου, αλλά δεν ήξερε ποια ήταν και δεν μπορούσε να βρει αποδείξεις για να μου ζητήσει ευθύνες. Ήμουν τόσο καλή στο να παραπλανώ τους ανθρώπους. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα συσχετίσει τον τρόπο που συμπεριφερόμουν και ενεργούσα με το ότι ήμουν ύπουλη. Πάντα πίστευα ότι κυρίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι με μεγάλη πείρα είναι πανούργοι, δολοπλόκοι και ύπουλοι, ενώ εγώ ήμουν νέα, χωρίς πολλή πείρα ή περίπλοκη νοοτροπία. Ο χαρακτηρισμός της συμπεριφοράς μου ως ύπουλη δεν ταίριαζε εκ πρώτης όψεως. Ωστόσο, τα γεγονότα αποκάλυψαν ξεκάθαρα ότι είχα τη μοχθηρή διάθεση των αντίχριστων. Τότε, μου ήρθε στο μυαλό και κάτι άλλο. Υπήρχε μια νέα πιστή που έκανε συχνά ερωτήσεις και ήταν πολύ ευθεία. Αν δεν καταλάβαινε κάτι από όσα συναναστρεφόμουν κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης, αντέκρουε ευθέως όσα έλεγα, κάτι που με έφερνε σε δύσκολη θέση. Για να διαφυλάξω την υπόληψή μου, δεν ήθελα πλέον να βρίσκομαι σε συναθροίσεις μαζί της, αλλά δεν μπορούσα να το πω ανοιχτά, επειδή φοβόμουν ότι η επικεφαλής θα με κλάδευε. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να τη φορτώσω σε άλλον ποτιστή. Σε μια περίπτωση, η νέα πιστή ανέφερε τυχαία ότι υπήρχαν λιγότερα άτομα σε αυτήν την ομάδα, σε σύγκριση με την προηγούμενη. Άδραξα την ευκαιρία να πω στην επικεφαλής ότι θεωρούσε τη συνάθροισή μας πολύ μικρή και ότι της άρεσαν οι μεγαλύτερες ομάδες, και ζήτησα από την επικεφαλής να τη βάλει σε μια άλλη. Η επικεφαλής το κανόνισε αμέσως. Με αυτόν τον τρόπο, κατάφερα να βγάλω τη νέα πιστή από την ομάδα μου. Η επικεφαλής μάλιστα νόμιζε, λανθασμένα, ότι είχα αίσθηση του φορτίου στο καθήκον και ότι σκεφτόμουν τη νέα πιστή. Ήμουν πραγματικά δόλια και μοχθηρή, και είχα την τάση να ξεγελώ τους άλλους.

Αργότερα, έφαγα και ήπια περισσότερα από τα λόγια του Θεού σχετικά με την κατάστασή μου. Διάβασα αυτά τα λόγια: «Να σας πω κάτι: Ο Θεός απεχθάνεται περισσότερο και θέλει περισσότερο απ’ όλους να εγκαταλείψει τους αδιάλλακτους ανθρώπους αυτού του είδους. Ξέρουν καλά τα παραπτώματά τους, αλλά δεν μετανοούν, δεν παραδέχονται ποτέ τα λάθη τους· βρίσκουν συνέχεια δικαιολογίες κι επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους και να αποποιηθούν την ευθύνη, ενώ ψάχνουν βολικούς και πλάγιους τρόπους να αποφύγουν το θέμα. Κρύβουν τις πράξεις τους για να μην τις δουν οι άλλοι και κάνουν συνέχεια λάθη χωρίς μέσα τους να έχουν το παραμικρό ίχνος μετάνοιας ή εξομολόγησης. Ένας τέτοιος άνθρωπος προκαλεί πολλά προβλήματα, και δεν είναι εύκολο να φτάσει στη σωτηρία. Αυτούς τους ανθρώπους θέλει να εγκαταλείψει ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Στην πίστη στον Θεό, το πιο σημαντικό είναι να κάνει κανείς πράξη και να βιώνει τα λόγια Του). Όταν τα αναλογίστηκα, συνειδητοποίησα πως ό,τι κι αν συμβεί, το βασικό είναι να αποδεχτεί κανείς την αλήθεια. Το είδος του ανθρώπου που δεν παραδέχεται ότι έκανε λάθος στο καθήκον του, και συνεχίζει να δικαιολογείται ή να καλύπτει τον εαυτό του ακόμα και όταν τον κλαδεύουν, δεν αποδέχεται ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια. Για τον Θεό, είναι αποκρουστικός και απεχθής. Σκέφτηκα πως η εκκλησία με είχε ορίσει ποτίστρια, και ότι όφειλα να βοηθώ και να στηρίζω τους νέους πιστούς με αγάπη και υπομονή, να συναναστρέφομαι ξεκάθαρα πάνω στις αλήθειες των οραμάτων και να τους βοηθώ να εδραιωθούν γρήγορα στην αληθινή οδό. Καταλάβαινα πλήρως ότι ορισμένοι νέοι πιστοί δεν μπορούσαν να παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις, και ότι η ευθύνη βάραινε εμένα, αλλά όταν η επικεφαλής με ρώτησε γι’ αυτό και με κλάδεψε, δεν το αποδέχτηκα από τον Θεό ούτε αποδέχτηκα την επίπληξη και την υπενθύμιση της επικεφαλής. Αντί να σκεφτώ αμέσως πώς να στηρίξω τους νέους πιστούς, άρχισα να είμαι δολοπλόκα, καταχθόνια και ύπουλη για να καλύψω το γεγονός ότι δεν έκανα σωστά το καθήκον μου. Κρατούσα την επικεφαλής στο σκοτάδι, ώστε να μην ανακαλύψει τα προβλήματα και τις αποκλίσεις στα καθήκοντά μου. Ένιωθα αυτάρεσκη που τη γλίτωνα, και απολάμβανα την εξυπνάδα μου. Αλλά τώρα κατάλαβα, από τα λόγια του Θεού, ότι στην πραγματικότητα ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τις κρυφές μου μηχανορραφίες και τα μικροπρεπή μου κόλπα. Δεν υπήρχε τρόπος να τα κρύψω. Τα προβλήματα με τον τρόπο που έκανα το καθήκον μου ήταν βέβαιο ότι θα έβγαιναν στο φως. Αν δεν μου έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου η επικεφαλής, δεν θα είχα κάνει αυτοκριτική, πόσο μάλλον θα είχα θελήσει να μετανοήσω. Ήμουν πραγματικά μουδιασμένη. Δεν αποδεχόμουν την αλήθεια, ούτε ανέλυα και διόρθωνα τις αποκλίσεις και τα προβλήματα στο έργο μου. Σκεφτόμουν μόνο πώς να ρίξω στάχτη στα μάτια της επικεφαλής για να σώσω την υπόληψή μου και να προστατεύσω τη θέση μου. Ήμουν καταχθόνια και ύπουλη, για να συγκαλύψω την πραγματικότητα ότι δεν έκανα καλά το καθήκον μου. Δεν πότιζα με την καρδιά μου τους νέους πιστούς ούτε τους βοηθούσα να επιλύσουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, και ως αποτέλεσμα, ορισμένοι από αυτούς δεν έβρισκαν λύση στα προβλήματά τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακόμα και τώρα, ορισμένοι από αυτούς δεν παρακολουθούσαν τακτικά τις συναθροίσεις. Αυτό που με τρόμαξε ιδιαίτερα εκ των υστέρων ήταν ότι η νέα πιστή που είχα πασάρει σε άλλη ομάδα δεν ήθελε πλέον να παρακολουθεί τις συναθροίσεις, επειδή δεν είχε συνηθίσει την ξαφνική αλλαγή ποτιστή. Άλλοι αδελφοί και αδελφές χρειάστηκε να συναναστραφούν μαζί της, υπομονετικά και για μεγάλο χρονικό διάστημα, προτού συμφωνήσει να επιστρέψει στις συναθροίσεις. Ταράχτηκα πολύ όταν σκέφτηκα πώς ήμουν και τι είχα κάνει. Δεν είναι εύκολο κάθε νέος πιστός να αποδεχτεί το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, και απαιτεί πολύ από το αίμα της καρδιάς του. Εγώ, όμως, είχα κρατήσει πολύ χαλαρή στάση. Έκανα το κακό. Αν δεν με είχε προειδοποιήσει και κλαδέψει η επικεφαλής, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει πόσο κοντά ήμουν στο χείλος του γκρεμού. Δεν ήθελα να συνεχίσω να ζω σύμφωνα με τη μοχθηρή διάθεση ενός αντίχριστου. Ήθελα να απομακρυνθώ από αυτό το κακό μονοπάτι και να μετανοήσω στον Θεό.

Μόλις απέκτησα κάποιες γνώσεις, η επικεφαλής με ρώτησε για την πρόσφατη κατάστασή μου. Της είπα όσα είχα συνειδητοποιήσει μέσω της αυτοκριτικής. Μου έστειλε ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Η άσκηση της ειλικρίνειας καλύπτει πολλές πτυχές. Με άλλα λόγια, το πρότυπο του να είσαι ειλικρινής δεν επιτυγχάνεται μέσω μίας μόνο άποψης· για να είσαι ειλικρινής, πρέπει να πληροίς το πρότυπο από πολλές απόψεις. Κάποιοι πιστεύουν πάντα ότι για να είναι ειλικρινείς, χρειάζεται μόνο να καταφέρνουν να μην λένε ψέματα. Είναι σωστή αυτή η άποψη; Ειλικρίνεια σημαίνει απλώς να μη λες ψέματα; Όχι, σχετίζεται και με πολλές άλλες πτυχές. Πρώτον, ότι κι αν είναι αυτό που αντιμετωπίζεις, είτε πρόκειται για κάτι που έχεις δει με τα ίδια σου τα μάτια είτε για κάτι που σου έχει πει κάποιος άλλος, είτε μέσω της αλληλεπίδρασης με ανθρώπους είτε καθώς κανόνιζες ένα πρόβλημα, είτε πρόκειται για το καθήκον που οφείλεις να εκτελείς είτε για κάτι που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, εσύ πρέπει πάντα να το προσεγγίζεις με ειλικρινή καρδιά. Και πώς μπορεί κανείς να προσεγγίσει τα πράγματα με ειλικρινή καρδιά; Να λες αυτό που σκέφτεσαι και να μιλάς με ειλικρίνεια· να μη λες κούφια και πομπώδη λόγια και με λόγια ευχάριστα στο άκουσμα, να μη λες κολακευτικά ή υποκριτικά ψέματα, μα να λες τα λόγια που βρίσκονται στην καρδιά σου. Έτσι είναι ο ειλικρινής άνθρωπος. Να εκφράζεις τις αληθινές σκέψεις και απόψεις που βρίσκονται στην καρδιά σου· αυτό πρέπει να κάνουν οι ειλικρινείς. Αν δεν λες ποτέ αυτά που σκέφτεσαι και οι λέξεις σαπίζουν μέσα σου, και αυτά που λες είναι πάντα αντίθετα με αυτά που σκέφτεσαι, και ένας ειλικρινής άνθρωπος δεν το κάνει αυτό. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι δεν εκτελείς καλά το καθήκον σου, και μόλις σε ρωτήσουν τι συμβαίνει, εσύ λες: “Θέλω να κάνω καλά το καθήκον μου, αλλά για διάφορους λόγους δεν το έχω κάνει”. Στην πραγματικότητα, ξέρεις μέσα σου ότι δεν ήσουν επιμελής, όμως δεν λες την αλήθεια. Αντίθετα, για να καλύψεις τα γεγονότα και να αποφεύγεις την ευθύνη, βρίσκεις όλων των ειδών τους λόγους, τις εξηγήσεις και τις δικαιολογίες. Αυτό κάνει ένας ειλικρινής άνθρωπος; (Όχι.) Όταν λες αυτά τα πράγματα, ξεγελάς τους ανθρώπους και τα κουτσοκαταφέρνεις. Όμως, η ουσία αυτών που υπάρχουν μέσα σου, των προθέσεων που έχεις μέσα σου, είναι μια διεφθαρμένη διάθεση. Εάν δεν μπορείς να φανερώσεις και να αναλύσεις αυτά που έχεις μέσα σου και τις προθέσεις σου, δεν μπορούν να εξαγνιστούν —και δεν είναι ασήμαντο αυτό! Πρέπει να μιλάς με ειλικρίνεια: “Κωλυσιεργούσα κάπως στο καθήκον μου. Ήμουν επιπόλαιος και απρόσεκτος. Όταν έχω όρεξη, μπορώ και προσπαθώ λίγο. Όταν είμαι κακόκεφος, χαλαρώνω και δεν θέλω να καταβάλω προσπάθεια, και επιθυμώ τις ανέσεις της σάρκας. Έτσι, οι προσπάθειές μου να κάνω το καθήκον μου δεν έχουν αποτέλεσμα. Η κατάσταση έχει αλλάξει τις τελευταίες μέρες και προσπαθώ να δίνω όλο μου το είναι, γίνω πιο αποτελεσματικός και να εκτελώ καλά το καθήκον μου”. Έτσι μιλά κανείς από καρδιάς. Ο άλλος τρόπος ομιλίας δεν ήταν από καρδιάς. Επειδή φοβόσουν μήπως κλαδευτείς, μήπως ανακαλύψουν τα προβλήματά σου και σου ζητήσουν να λογοδοτήσεις, βρήκες όλων των ειδών τους λόγους, τις εξηγήσεις και τις δικαιολογίες για να συγκαλύψεις τα γεγονότα, με αποτέλεσμα πρώτα να κάνεις τους άλλους να σταματήσουν να μιλούν σχετικά με την κατάσταση κι έπειτα να μετατοπίσεις τις ευθύνες για να μην κλαδευτείς. Από κει προέρχονται τα ψέματά σου. Όσο και να μιλάνε οι ψεύτες, λένε και κάποιες αλήθειες. Όμως, κάποια από τα βασικά που λένε περιέχουν κάποια ψέματα και κάποια από τα κίνητρά τους. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό να διακρίνουμε και να ξεχωρίζουμε την αλήθεια από το ψέμα. Αυτό, βέβαια, δεν είναι εύκολο. Κάποια από αυτά που λένε θα αλλοιωθούν και θα τα εξωραΐσουν, κάποια θα συμφωνούν με τα γεγονότα και κάποια θα έρχονται σε αντίθεση μ’ αυτά. Τόσο μπερδεμένα που παρουσιάζουν την πραγματικότητα και τη φαντασία, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το αληθινό από το ψεύτικο. Αυτοί είναι οι πιο δόλιοι άνθρωποι, αλλά και οι πιο δύσκολοι να εντοπιστούν. Αν δεν μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια ή να κάνουν πράξη την ειλικρίνεια, σίγουρα θα αποκλειστούν. Ποιο μονοπάτι πρέπει, λοιπόν, να επιλέξουν οι άνθρωποι; Πώς γίνεται πράξη η ειλικρίνεια; Θα πρέπει να μάθετε να λέτε την αλήθεια, και να είστε σε θέση να συναναστρέφεστε ανοιχτά για τις πραγματικές καταστάσεις σας και για τα προβλήματά σας. Έτσι ασκούνται οι ειλικρινείς άνθρωποι και αυτή η άσκηση είναι ορθή» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Η ανάγνωση αυτού του χωρίου των λόγων του Θεού με συγκίνησε πραγματικά. Ο Θεός μάς γνωρίζει τόσο καλά. Γνωρίζει ότι όλοι θα έχουμε προβλήματα και αποκλίσεις στα καθήκοντά μας. Είναι αναπόφευκτο. Το κρίσιμο σημείο, όμως, είναι ποια είναι η στάση κάποιου όταν προκύπτουν προβλήματα. Είναι ειλικρινής, παραδέχεται και διορθώνει κάποιο λάθος, ή προσπαθεί να δικαιολογηθεί και καταφεύγει στην εξαπάτηση για να καλύψει το πρόβλημα; Ζούσα σύμφωνα με τη σατανική μου διάθεση. Ήμουν δόλια και διπρόσωπη, και βάδιζα σε λάθος δρόμο. Δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι. Ήθελα να γίνω ειλικρινής άνθρωπος και να αποδεχτώ την εξονυχιστική εξέταση του Θεού. Όποιες αποκλίσεις ή προβλήματα κι αν προέκυπταν στο καθήκον μου, ή αν η επικεφαλής ρωτούσε για το έργο μου, έπρεπε να το αντιμετωπίζω με ειλικρίνεια και να το χειρίζομαι έντιμα, λέγοντας την αλήθεια και ό,τι είχα στην καρδιά μου. Έπρεπε να λέω τα πράγματα ως είχαν, και να είμαι ντόπρα αν είχα παραμελήσει να κάνω κάτι, αντί να λέω ψέματα ή να προσπαθώ να δικαιολογηθώ. Εκτός από το να μιλάω ειλικρινά, ήθελα να ασκούμαι στο να αναλογίζομαι τακτικά τις προθέσεις πίσω από τα λόγια και τις πράξεις μου, και να τις αλλάζω αμέσως αν δεν ήταν σωστές. Έπρεπε να σταματήσω να ρίχνω στάχτη στα μάτια των ανθρώπων για να προστατεύσω τα δικά μου συμφέροντα.

Μια μέρα, παρατήρησα ότι ένας νέος πιστός είχε χάσει αρκετές διαδοχικές συναθροίσεις. Του τηλεφώνησα μερικές φορές, αλλά δεν απαντούσε ούτε στα μηνύματα. Δεν ήξερα τι του συνέβαινε. Δεν μπορούσα να μην ανησυχήσω ότι θα σταματούσε να έρχεται στις συναθροίσεις και αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να το αναφέρω στην επικεφαλής, ώστε να μη μου ζητήσει ευθύνες αν σταματούσε να έρχεται κάποια μέρα. Με αυτήν τη σκέψη, συνειδητοποίησα ότι το παλιό μου πρόβλημα, το να είμαι πανούργα, επανεμφανιζόταν. Τότε θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μεθόδους για να προστατεύσεις την υπόληψη, την εικόνα και τη θέση σου, ούτε χρειάζεται να αποκρύπτεις ή να συγκαλύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να επιδίδεσαι σ’ αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, η ζωή σου θα γίνει πολύ χαλαρή, απαλλαγμένη από περιορισμούς και πόνο, και θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Είναι αλήθεια. Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα ενδόμυχα της καρδιάς μας. Μπορεί να καταφέρνω να ξεγελώ τους ανθρώπους με τα ύπουλα τεχνάσματά μου, αλλά ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα πάντα ξεκάθαρα, και Εκείνος θα τα αποκαλύψει όλα στο τέλος. Έκανα το καθήκον μου για να ικανοποιήσω τον Θεό, δεν εργαζόμουν για κανέναν άνθρωπο. Δεν χρειαζόταν να παίζω παιχνίδια και να καλύπτω τον εαυτό μου μπροστά στους ανθρώπους. Στο παρελθόν, επίσης, υπήρχαν νέοι πιστοί για τους οποίους είχα κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τους στηρίξω, αλλά και πάλι δεν παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις ούτε έδειχναν ενδιαφέρον για την πίστη και την αλήθεια. Όταν η επικεφαλής κατανόησε την πραγματική κατάσταση, έκρινε ότι δεν ήταν αληθινοί πιστοί και, επομένως, δεν μου ζήτησε ευθύνες. Έβλεπα ότι η εκκλησία έχει αρχές στον τρόπο που φέρεται στους ανθρώπους. Δεν υπήρχε λόγος να απαλλάξω έξυπνα τον εαυτό μου από την ευθύνη ή να μηχανευτώ μια διέξοδο. Είχα ζήσει σύμφωνα με τη σατανική μου διάθεση στο παρελθόν και δεν είχα εκτελέσει σωστά το καθήκον μου. Αυτήν τη φορά δεν μπορούσα απλώς να το κάνω διεκπεραιωτικά. Έπρεπε να έχω ειλικρινείς προθέσεις και να εκπληρώσω τις ευθύνες μου. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό, έτοιμη να αλλάξω και να κάνω ό,τι μπορούσα για να βοηθήσω και να στηρίξω τους νέους πιστούς. Αν συναναστρεφόμουν πάνω σε όλες τις αλήθειες όπως όφειλα, και πάλι δεν ήθελαν να παρακολουθήσουν τις συναθροίσεις, τότε θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω κατάματα και να δώσω στην επικεφαλής μια ειλικρινή εικόνα της κατάστασης. Μόλις άλλαξα νοοτροπία, επικοινώνησα ξανά με εκείνον τον νέο πιστό και ξαφνιάστηκα όταν απάντησε γρήγορα, λέγοντας ότι ήταν απασχολημένος με τη δουλειά και πολύ κουρασμένος, και γι’ αυτό δεν είχε έρθει στις συναθροίσεις. Συναναστράφηκα μαζί του χρησιμοποιώντας τα λόγια του Θεού, και από αυτά κατάλαβε την πρόθεση του Θεού και βρήκε ένα μονοπάτι άσκησης, και άρχισε να έρχεται και πάλι τακτικά. Μετά από αυτό, όποτε οι νέοι πιστοί δεν μπορούσαν να παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να τους στηρίξω και να τους βοηθήσω, και συναναστρεφόμουν μαζί τους πάνω στα λόγια του Θεού. Τους στήριζα με ειλικρινή καρδιά. Στη συνέχεια, οι περισσότεροι από τους νέους πιστούς που πότιζα μπορούσαν να παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις. Το να ασκούμαι με αυτόν τον τρόπο με κάνει να νιώθω ήρεμη και γαλήνια. Δόξα τω Θεώ!