Έκανα έργο σχεδιασμού για την εκκλησία. Με τον καιρό, καθώς έκανα κάθε είδους σχέδια και εικόνες, οι δεξιότητές μου βελτιώθηκαν σημαντικά και επιλέχθηκα ως επικεφαλής ομάδας. Σκέφτηκα: «Το γεγονός ότι με επέλεξαν ως επικεφαλής ομάδας σημαίνει ότι έχω ορισμένες δεξιότητες και εργασιακές ικανότητες, ότι είμαι καλύτερη απ’ τους άλλους αδελφούς και αδελφές και είμαι σε θέση να αναλάβω αυτό το έργο. Πρέπει να θεωρώ πολύτιμο αυτό το καθήκον, να εργάζομαι σκληρά, να αναζητώ τις αλήθεια-αρχές και να κάνω ό,τι καλύτερο, και να μην κάνω λάθη που παρακωλύουν το έργο της εκκλησίας. Πρέπει να δείξω σε όλους ότι είμαι φτιαγμένη για επικεφαλής ομάδας».

Μια μέρα, ήρθε ο επικεφαλής της εκκλησίας και μου είπε: «Η εκκλησία χρειάζεται μια εικόνα φόντου για ένα βίντεο με ύμνους. Θα είναι πιο δύσκολο από τα προηγούμενα φόντα μας. Αφού τώρα όλοι οι άλλοι είναι απασχολημένοι με διάφορα σχέδια, θα θέλαμε να το αναλάβεις εσύ. Πιστεύεις ότι μπορείς;» Όταν το άκουσα, σκέφτηκα: «Δεν έχω δουλέψει ποτέ ξανά σε ένα τόσο δύσκολο φόντο, δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να εγγυηθώ καλά αποτελέσματα». Αλλά μετά σκέφτηκα: «Οι επικεφαλής, οι αδελφοί κι οι αδελφές θα δώσουν προσοχή σ’ αυτό το έργο. Κάνω αυτό το καθήκον πάνω από δύο χρόνια τώρα, έχω χειριστεί αρκετά δύσκολα ζητήματα και εργασίες, και έμαθα αρκετές δεξιότητες. Μάλλον πρώτη φορά δοκιμάζω να δουλέψω πάνω σε τόσο δύσκολο φόντο, και σίγουρα θα υπάρξουν κάποια απρόβλεπτα ζητήματα, μα αν δεν μπορώ να αντιμετωπίσω ούτε μια τέτοια εργασία, τότε τι θα σκεφτούν οι άλλοι για μένα; Αν δεν μπορέσω να το κάνω, θα σκεφτούν άραγε ότι δεν έχω εργασιακή ικανότητα και ότι δεν έχω κάνει καμία πρόοδο στο καθήκον μου; Όλοι οι υπόλοιποι αδελφοί κι αδελφές εργάζονται τώρα πάνω στα δικά τους έργα, και αν χρειαστεί να σταλεί άλλος για να συνεργαστεί μαζί μου, σίγουρα θα σκεφτούν ότι δεν μπορώ να χειριστώ μεγάλες ευθύνες, ότι δεν μπορώ να επωμιστώ βαρύ φορτίο σε κρίσιμες στιγμές και ότι δεν είμαι για πολλά πολλά. Δεν μπορώ να το επιτρέψω! Πρέπει να αναλάβω αυτό το έργο πάση θυσία. Θα ψάξω να βρω ό,τι δεν ξέρω, ώστε να τα κάνω όλα σωστά και να δείξω ότι μπορώ να χειριστώ δύσκολες εργασίες». Εφόσον είχα πάρει την απόφασή μου, απάντησα με σιγουριά: «Μπορώ να το κάνω, κανένα πρόβλημα. Είναι απλώς ένα λίγο πιο δύσκολο και απαιτητικό φόντο από τα άλλα. Με λίγη επιπλέον προσπάθεια, μπορώ να εγγυηθώ καλή ποιότητα». Όταν είδε ότι έδειχνα σίγουρη, ο επικεφαλής έγνεψε κι είπε: «Έχουμε σύντομη προθεσμία γι’ αυτό το φόντο, και το σχέδιο πρέπει να αντικατοπτρίζει το νόημα και το αίσθημα του ύμνου. Αν έχεις οποιοδήποτε πρόβλημα στο σχέδιο, επικοινώνησε μαζί μας αμέσως». Ο επόπτης μου είπε επίσης: «Αν πραγματικά δεν μπορείς να τα καταφέρεις, απλώς ενημέρωσέ μας και θα αναθέσουμε σε κάποιον να έρθει να σε βοηθήσει». Έγνεψα καταφατικά, νιώθοντας ταυτόχρονα ενθουσιασμένη και αγχωμένη: Ήμουν ενθουσιασμένη που δούλευα πάνω σε ένα τόσο σημαντικό σχέδιο, ένα σχέδιο που, αν τα πήγαινα καλά, θα μου εξασφάλιζε τον θαυμασμό των άλλων, αλλά ανησυχούσα επίσης για το αν θα μπορούσα να διαχειριστώ ένα τόσο δύσκολο έργο, και αν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στην ποιότητα που ήθελαν. Όμως, ό,τι κι αν γινόταν, δεν μπορούσα να απογοητεύσω τους πάντες. Έπρεπε να αρχίσω την έρευνα αμέσως, δοκιμάζοντας πράγματα στην πορεία προκειμένου να αξιοποιήσω στο έπακρο αυτήν τη σπάνια ευκαιρία. Όσο δύσκολη κι αν ήταν αυτή η εργασία, θα την έφερνα εις πέρας.

Καθώς σχεδίαζα, ένιωθα πως ο χρόνος κυλούσε πολύ γρήγορα και προέκυπταν κάθε λογής ζητήματα. Ένιωθα την πίεση να αυξάνεται. Ο επικεφαλής και ο επόπτης ρωτούσαν συχνά για την πρόοδο του έργου μου και αν είχα προβλήματα. Επειδή ήμουν απίστευτα αγχωμένη, τους έλεγα απλώς ότι όλα «πήγαιναν καλά», ενώ στην πραγματικότητα έτρεμα: Το σχέδιο είχε ακόμα πολλά σημεία που χρειάζονταν βελτίωση. Απαιτούσε, επίσης, μερικές σημαντικές τεχνικές καινοτομίες. Πραγματικά δεν είχα ιδέα πώς θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Αν δεν έβγαινε καλό, δεν θα έβλεπαν όλοι πόσο ανεπαρκής ήμουν στην πραγματικότητα, και δεν θα έλεγαν ότι δεν ήμουν ικανή και ότι απλώς προσπαθούσα να κάνω επίδειξη; Εφόσον είχα υποσχεθεί ότι θα το τελείωνα, δεν θα γινόμουν ρεζίλι αν τώρα έλεγα ότι δεν μπορώ να το κάνω; Οπότε έπρεπε απλώς να σφίξω τα δόντια και να βρίσκω λύσεις στην πορεία. Δεν είχα αναπτύξει ακόμα κάποια κεντρική ιδέα, οπότε μου πήρε κάμποσο να κατεβάσω ιδέες. Μια φορά, ο επικεφαλής πέρασε από το στούντιό μας και στάθηκε για λίγο να δει πώς δούλευα, οπότε πήγα επίτηδες σε ένα ευκολότερο τμήμα και το σχεδίασα γρήγορα, για να δώσω την εντύπωση ότι τα είχα όλα υπό έλεγχο. Στην πραγματικότητα, όμως, ήμουν τόσο αγχωμένη που ίδρωναν οι παλάμες μου. Μόλις έφυγε ο επικεφαλής, γύρισα πάλι στο πιο δύσκολο τμήμα και άρχισα να στύβω το μυαλό μου. Το σκεφτόμουν για πολλή ώρα, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να βρω τρόπο να το χειριστώ. Ακόμα και τότε, δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι υπήρχε πρόβλημα, καθώς ανησυχούσα μήπως ο επικεφαλής αμφισβητούσε την εργασιακή μου ικανότητα. Σκεφτόμουν πως, εφόσον είχα πει ήδη μεγάλα λόγια, θα ήταν ντροπιαστικό να τα πάρω πίσω. Έπρεπε απλώς να σφίξω τα δόντια και να βρίσκω λύσεις στην πορεία, αλλά η απόδοσή μου ήταν πολύ χαμηλή και ένιωθα ψυχικά εξουθενωμένη. Έμεινα ξύπνια μέχρι πολύ αργά το τελευταίο βράδυ για να τελειώσω το σχέδιο. Ο επικεφαλής και ο επόπτης έριξαν μια ματιά και είπαν ότι φαινόταν καλό και χρειαζόταν μόνο μερικές μικροδιορθώσεις. Παρόλα αυτά, δεν είχα κέφι —ένιωθα πεσμένη.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αν ζεις με ένα συχνό αίσθημα κατηγορίας μέσα στην καρδιά σου, και νιώθεις ανησυχία, και δεν έχεις γαλήνη ούτε χαρά, κι αν συχνά ανησυχείς και στενοχωριέσαι για κάθε λογής πράγματα, τι δείχνει αυτό; Απλώς ότι δεν κάνεις πράξη την αλήθεια και ότι δεν μένεις σταθερός στη μαρτυρία σου για τον Θεό. Όταν ζεις εν μέσω σατανικών διαθέσεων, τότε ενεργείς σύμφωνα με τη θέλησή σου, δεν σου αρέσει να κάνεις πράξη την αλήθεια και μάλιστα προδίδεις την αλήθεια, καταφεύγοντας σε οποιοδήποτε μέσο για να πετύχεις τους στόχους σου. Διαφυλάσσεις μόνο τη δική σου ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, φήμη και θέση, και τα δικά σου συμφέροντα. Δεν είναι εγωιστικό και ποταπό αυτό; Όταν ζεις πάντα για τον εαυτό σου και για τα δικά σου συμφέροντα, η ζωή γίνεται εξαιρετικά επώδυνη. Έχεις τόσες εγωιστικές επιθυμίες, μπλεξίματα, δεσμά, αμφιβολίες και εκνευρισμούς· δεν υπάρχει η παραμικρή γαλήνη και χαρά μέσα σου. Το να ζεις για τη διεφθαρμένη σάρκα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακραίο μαρτύριο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ζωή-είσοδος ξεκινά με την εκτέλεση του καθήκοντος). Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο λόγος που δεν μπορούσα να νιώσω χαρούμενη, ακόμα και αφού τελείωσα το σχέδιο, και αντ’ αυτού ένιωθα εξουθενωμένη και αποκαρδιωμένη, ήταν ότι επιθυμούσα υπερβολικά τη θέση. Για να μην εκθέσω τις ελλείψεις μου, φορούσα προσωπείο, παρουσιάζοντας μια ψεύτικη εικόνα στους άλλους. Δεν ήταν εξουθενωτικό αυτό; Αργότερα, βρήκα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού που με βοήθησε να κατανοήσω καλύτερα τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους δημιουργήματα. Μπορούν τα δημιουργήματα να φτάσουν στην παντοδυναμία; Μπορούν να φτάσουν σε σημείο να είναι τέλεια και αψεγάδιαστα; Μπορούν να επιτύχουν επιδεξιότητα σε όλα, να φτάσουν να κατανοούν τα πάντα, να βλέπουν καθαρά τα πάντα και να είναι ικανά για τα πάντα; Όχι, δεν μπορούν. Ωστόσο, μέσα στους ανθρώπους υπάρχει μια διεφθαρμένη διάθεση, μια μοιραία αδυναμία. Αμέσως μόλις διδαχθούν μια δεξιότητα ή ένα επάγγελμα, οι άνθρωποι αισθάνονται ικανοί, ότι είναι άνθρωποι με θέση και αξία, και ότι είναι επαγγελματίες. Ανεξάρτητα από τις πραγματικές τους δυνατότητες, όλοι θέλουν να πλασάρουν τον εαυτό τους ως κάποιο διάσημο ή εξαιρετικό άτομο, να γίνουν ένα κάπως γνωστό πρόσωπο και να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι είναι τέλειοι και αψεγάδιαστοι, χωρίς ούτε μια ατέλεια· επιθυμούν να τους βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι ως κάποιο ικανό, ισχυρό, εξαιρετικό ή διάσημο και σπουδαίο άτομο, με μια μεγαλειώδη και επιβλητική εικόνα, με την ικανότητα να κάνει τα πάντα, και χωρίς να υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να κάνει. Νιώθουν πως αν ζητούσαν τη βοήθεια των άλλων, θα έδειχναν ανίκανοι και κατώτεροι, και οι άλλοι θα τους περιφρονούσαν. Γι’ αυτόν τον λόγο, θέλουν πάντα να προσποιούνται. Μερικοί άνθρωποι, όταν τους ζητάς να κάνουν κάτι, λένε ότι ξέρουν πώς να το κάνουν όταν στην πραγματικότητα δεν ξέρουν. Στη συνέχεια, το ψάχνουν κρυφά και προσπαθούν να μάθουν πώς να το κάνουν, αφού όμως το μελετήσουν για αρκετές ημέρες, και πάλι δεν καταλαβαίνουν πώς να το κάνουν. Όταν τους ρωτάς πώς τα πηγαίνουν με αυτό, λένε: “Σε λίγο, σε λίγο!” Μέσα τους, όμως, σκέφτονται: “Δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί, δεν έχω ιδέα, δεν ξέρω τι να κάνω! Δεν πρέπει να αφήσω να βγουν τα άπλυτά μου στη φόρα, πρέπει να συνεχίσω να υποκρίνομαι, δεν μπορώ ν’ αφήσω τους άλλους να δουν τα μειονεκτήματα και την άγνοιά μου, δεν μπορώ να τους επιτρέψω να με περιφρονήσουν!” Τι πρόβλημα είναι αυτό; Είναι σαν μια κόλαση επί γης, όπου προσπαθείς να σώσεις την υπόληψή σου με κάθε κόστος. Τι είδους διάθεση είναι αυτή; Η αλαζονεία των ανθρώπων αυτών δεν έχει όρια, έχουν χάσει κάθε λογική. Δεν επιθυμούν να είναι σαν όλους τους άλλους, δεν θέλουν να είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, κανονικοί άνθρωποι, αλλά υπεράνθρωποι, σπουδαία άτομα, ή επιτυχημένοι. Αυτό είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα! Όσον αφορά τις αδυναμίες, τα ελαττώματα, την άγνοια, την ανοησία και την έλλειψη κατανόησης εντός της κανονικής ανθρώπινης φύσης, τα σκεπάζουν όλα και δεν αφήνουν τους άλλους να τα δουν, και στη συνέχεια συνεχίζουν να υποδύονται. […] Τι λες, τέτοιοι άνθρωποι δεν πετούν στα σύννεφα; Διαρκώς ονειρεύονται, σωστά; Δεν ξέρουν ποιοι είναι ούτε πώς να βιώσουν την κανονική ανθρώπινη φύση. Δεν έχουν ενεργήσει ούτε μια φορά σαν πρακτικά ανθρώπινα όντα. Αν περνάς τις μέρες σου πετώντας στα σύννεφα, χωρίς σχέδιο και σκοπό, χωρίς να ενεργείς σε τίποτα προσγειωμένος, ζώντας πάντα με βάση τη φαντασία σου, τότε αυτό είναι πρόβλημα. Το μονοπάτι στη ζωή που διαλέγεις δεν είναι το σωστό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι πέντε προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την είσοδο στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό). Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν την τωρινή μου κατάσταση. Επειδή δούλευα στο σχέδιο καιρό, είχα μάθει κάποιες δεξιότητες και είχα επιλεγεί ως επικεφαλής ομάδας, πίστευα πως είχα εργασιακή ικανότητα και πως ήμουν σπάνιο ταλέντο. Αφού απέκτησα αυτήν την ιδέα για τον εαυτό μου, έδινα ιδιαίτερη σημασία στο τι σκέφτονταν οι άλλοι για μένα, κι ανησυχούσα μήπως εντόπιζαν τις ανεπάρκειές μου και έλεγαν πως δεν ήμουν κατάλληλη για τη δουλειά. Ειδικά όσον αφορά αυτήν την εικόνα φόντου, δεν είχα αναλάβει ξανά τόσο δύσκολο έργο και δεν ήμουν σίγουρη αν θα πετύχαινα, αλλά για να διατηρήσω τη φήμη και τη θέση μου, και να κερδίσω την εμπιστοσύνη του επόπτη και του επικεφαλής μου, προσποιήθηκα πως τα είχα όλα υπό έλεγχο. Όταν συναντούσα προβλήματα και δεν σημείωνα πρόοδο, δεν ζητούσα βοήθεια, αλλά πάλευα μόνη μου στα κρυφά. Όταν ο επικεφαλής ρωτούσε για την πρόοδό μου ή αν είχα προβλήματα, δεν του έλεγα για τα πραγματικά μου ζητήματα, παρόλο που τα είχα τελείως χαμένα. Αντιθέτως, έλεγα ψέματα και εξαπατούσα τον επικεφαλής και τον επόπτη, φτάνοντας στο σημείο να προσποιούμαι πως είχα ιδιαίτερες δεξιότητες, για να νομίζει ο επικεφαλής πως μπορούσα να κάνω τη δουλειά. Παρουσίαζα μια ψεύτικη εικόνα σε κάθε πτυχή για να κρύψω τις ανεπάρκειές μου. Πάντα προσποιούμουν πως ήμουν ταλαντούχα εργάτρια, ώστε να νομίζουν οι άλλοι πως μπορούσα να κάνω τα πάντα και πως ήξερα τα πάντα. Συνειδητοποίησα πως ήμουν μεγάλη υποκρίτρια και απίστευτα αλαζονική. Τα λόγια του Θεού λένε: «Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους δημιουργήματα. Μπορούν τα δημιουργήματα να φτάσουν στην παντοδυναμία; Μπορούν να φτάσουν σε σημείο να είναι τέλεια και αψεγάδιαστα; Μπορούν να επιτύχουν επιδεξιότητα σε όλα, να φτάσουν να κατανοούν τα πάντα, να βλέπουν καθαρά τα πάντα και να είναι ικανά για τα πάντα; Όχι, δεν μπορούν». Πράγματι, πώς θα μπορούσε ένας διεφθαρμένος άνθρωπος να είναι τέλειος και ικανός για τα πάντα; Είναι φυσιολογικό να μην καταλαβαίνει κανείς ή να μην είναι ικανός να κάνει ορισμένα πράγματα στο καθήκον του, αλλά εγώ δεν είχα αυτήν τη στάση απέναντι στις ελλείψεις μου. Αντιθέτως, επέμενα να παρουσιάζω τον εαυτό μου ως ταλαντούχο άτομο. Δεν ήθελα να με βλέπουν απλώς ως ένα συνηθισμένο δημιούργημα με ψεγάδια. Επιζητούσα να είμαι τέλεια και αψεγάδιαστη. Ήμουν τόσο αλαζονική που έχασα κάθε λογική. Επειδή παρουσίαζα πάντα μια ψεύτικη εικόνα στο καθήκον μου, ανησυχώντας μήπως οι άλλοι δουν τον πραγματικό μου εαυτό, και δεν ζητούσα βοήθεια όταν δεν καταλάβαινα κάτι, το σχέδιο προχωρούσε αργά ενώ θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί γρήγορα, και ένιωθα ψυχικά εξουθενωμένη. Συνειδητοποίησα ότι ήταν ανόητο εκ μέρους μου να επιδιώκω το αψεγάδιαστο. Έκρυβα πάντα τις ανεπάρκειές μου, χωρίς να έχω το θάρρος να τις παραδεχτώ και να τις αντιμετωπίσω. Ως αποτέλεσμα αυτού, όχι μόνο ήμουν κουρασμένη και υποκρινόμουν στο καθήκον μου, αλλά καθυστερούσα και το έργο της εκκλησίας. Αφού το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Σ’ ευχαριστώ για τη διαφώτιση και την καθοδήγησή Σου, που με βοήθησαν να δω πόσο αξιολύπητη ήμουν που κρυβόμουν. Είμαι έτοιμη να διορθώσω τις εσφαλμένες απόψεις πίσω από την επιδίωξή μου στο μέλλον, να έχω τη σωστή στάση απέναντι στις ελλείψεις μου, να ρωτάω όταν δεν καταλαβαίνω, να μην κρύβομαι και να μην προσποιούμαι, και να κάνω το καθήκον μου προσγειωμένα».

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Όποια προβλήματα κι αν συναντήσεις, πρέπει να αναζητάς την αλήθεια για να τα λύσεις, δεν πρέπει επ’ ουδενί να υποκρίνεσαι ούτε να παρουσιάζεις μια ψεύτικη εικόνα στους άλλους. Είτε πρόκειται για τις ελλείψεις σου, είτε για τις ανεπάρκειές σου, είτε για τα ελαττώματά σου ή τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, πρέπει να ανοίγεσαι και να συναναστρέφεσαι για όλα αυτά τα πράγματα. Μην τα κρατάς κρυφά. Το να μάθεις πώς να ανοίγεσαι είναι το πρώτο βήμα προς τη ζωή-είσοδο και είναι το πρώτο εμπόδιο, το πιο δύσκολο να ξεπεραστεί. Μόλις ξεπεράσεις αυτό το εμπόδιο, θα είναι εύκολο να εισέλθεις στην αλήθεια. Τι θα σημαίνει όταν κάνεις αυτό το βήμα; Θα σημαίνει ότι ανοίγεις την καρδιά σου, και φανερώνεις κάθε κομμάτι του εαυτού σου και ανοίγεσαι ως προς αυτό —είτε καλό είτε κακό, είτε θετικό είτε αρνητικό— και ρίχνεις φως σ’ αυτό για να το δουν οι άλλοι άνθρωποι και για να το δει ο Θεός, χωρίς να κρύβεις ούτε να αποκρύπτεις τίποτα από τον Θεό, χωρίς να χρησιμοποιείς προσωπεία, δόλο ή απάτη απέναντι στον Θεό, και ομοίως όντας ειλικρινής απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα ζεις στο φως· όχι μόνο θα σε εξετάζει σχολαστικά ο Θεός, αλλά και οι άλλοι άνθρωποι θα βλέπουν ότι στις πράξεις σου υπάρχουν αρχές και διαφάνεια. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μεθόδους για να προστατεύσεις την υπόληψη, την εικόνα και τη θέση σου, ούτε χρειάζεται να αποκρύπτεις ή να συγκαλύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να επιδίδεσαι σ’ αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, η ζωή σου θα γίνει πολύ χαλαρή, απαλλαγμένη από περιορισμούς και πόνο, και θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Συνειδητοποίησα ότι αν ήθελα να κάνω καλά το καθήκον μου και να με εγκρίνει ο Θεός, βασική προϋπόθεση ήταν να αναζητήσω την αλήθεια. Όποιες διεφθαρμένες διαθέσεις κι αν αποκάλυπτα ή όποια ζητήματα κι αν είχα στο καθήκον μου, έπρεπε να ανοιχτώ στον Θεό μέσω της προσευχής για να αναζητήσω καθοδήγηση, να απαλλαγώ από την επιθυμία μου για φήμη και θέση, να επιζητώ να συναναστρέφομαι με τους αδελφούς και τις αδελφές, να μην κρύβομαι και να μην προσποιούμαι, να ανοίγομαι και να αφήνω τους πάντες να βλέπουν τον πραγματικό μου εαυτό, να κάνω μόνο ό,τι ήμουν ικανή να κάνω, να παραδέχομαι πότε δεν ήμουν ικανή, και να αναζητώ την αλήθεια με τους άλλους. Αν έκανα το καθήκον μου έτσι, θα ένιωθα λιγότερο εξουθενωμένη και περιορισμένη —θα ένιωθα χαρά. Αφού το συνειδητοποίησα αυτό, ανοίχτηκα σε συναναστροφή με τους αδελφούς και τις αδελφές μου σχετικά με τη διαφθορά που είχα αποκαλύψει σε όλη τη διαδικασία σχεδιασμού και ανέφερα τα ζητήματα με τα οποία είχα έρθει αντιμέτωπη για να τα συζητήσω μαζί τους. Οι αδελφοί και οι αδελφές μού έμαθαν μερικές νέες τεχνικές χειρισμού λογισμικού και μεθόδους σχεδίασης. Μετά απ’ αυτό, συνέχισα την ολοκλήρωση της εικόνας φόντου, και όλη η διαδικασία κύλησε πολύ ομαλά. Αργότερα, μερικοί αδελφοί και αδελφές μού είπαν: «Η εικόνα φόντου σου φαίνεται πολύ καλύτερη από τις προηγούμενες. Θα μπορούσες κάποια στιγμή να μοιραστείς μαζί μας την εμπειρία σου και αυτά που έμαθες;» Χάρηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό και ένιωθα πως είχα φανεί πραγματικά κάπως χρήσιμη. Όταν αναλογίστηκα την εμπειρία μου στον σχεδιασμό του φόντου, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι κακό να έχεις ελλείψεις και δεν πειράζει να τις ξέρουν οι άλλοι. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να μπορείς να ανοίγεσαι και να αναζητάς την αλήθεια, και να παραμερίζεις τις ακατάλληλες προθέσεις και επιθυμίες σου. Μπορείς να νιώθεις γαλήνη και ηρεμία κάνοντας το καθήκον μ’ αυτόν τον τρόπο.

Σταδιακά, μπορούσα να παραδίδω ποιοτικά σχέδια για δύσκολα έργα και παρήγαγα περισσότερα ολοκληρωμένα σχέδια από τους άλλους αδελφούς και αδελφές. Μου ζητούσαν πάντα συμβουλές για ιδέες πάνω στα σχέδια και άλλες ερωτήσεις πάνω σε τεχνικά θέματα. Στην αρχή, τους έλεγα απλώς ό,τι ήξερα, αλλά καθώς όλο και περισσότεροι έκαναν ερωτήσεις, άρχισα ασυνείδητα να σκέφτομαι: «Υποθέτω πως όλοι αναγνωρίζουν τα ταλέντα μου τώρα. Διαφορετικά, γιατί να μου ζητήσουν συμβουλές;» Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να απολαμβάνω πραγματικά αυτό το αίσθημα ικανοποίησης και ήμουν αρκετά ευχαριστημένη με τον εαυτό μου. Αλλά τότε συνέβη κάτι πραγματικά απροσδόκητο. Σε μία από τις εικόνες φόντου που σχεδίασα για έναν ύμνο, ο επικεφαλής μου παρατήρησε ένα ζήτημα που παραβίαζε τις αρχές και με φώναξε για να αναλύσουμε τις αποκλίσεις. Είπε ότι η εικόνα έπρεπε να διορθωθεί εκείνη τη μέρα, αλλιώς το έργο θα καθυστερούσε, και ρώτησε αν μπορούσα να κάνω τη διόρθωση μόνη μου ή αν χρειαζόμουν βοήθεια από άλλους. Σκέφτηκα μέσα μου: «Εγώ σχεδίασα αυτήν την εικόνα, οπότε αν τη δώσω σε άλλον, δεν θα φανεί ότι οι δεξιότητές μου είναι ανεπαρκείς; Δεν θα νομίζουν οι άλλοι ότι είμαι όλο λόγια, αλλά δεν μπορώ να αντεπεξέλθω όταν είναι ανάγκη; Αυτό δεν γίνεται! Δεν μπορώ να τα παρατήσω τώρα. Αν μπορέσω να διορθώσω αυτό το πρόβλημα μόνη μου, όλοι θα ξέρουν ότι μπορώ να κάνω τη δουλειά μου, ότι είμαι αξιόπιστη και ότι αξίζω να καλλιεργηθώ». Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, είπα στον επικεφαλής ότι θα το διόρθωνα μόνη μου σύμφωνα με τις αρχές. Καθώς έκανα τη διόρθωση, υπήρχε ένα μέρος της εικόνας για το οποίο δεν μου ερχόταν με τίποτα μια καλή ιδέα. Επειδή ο χρόνος πίεζε κι ήμουν ακόμα κολλημένη σ’ αυτήν την ιδέα, αγχώθηκα πάρα πολύ, κι ήθελα απλώς να το τελειώσω το συντομότερο δυνατό, αλλά όσες μικροαλλαγές κι αν έκανα στο σχέδιο, δεν λειτουργούσαν. Είχα κολλήσει σ’ αυτήν την ιδέα μέχρι τις 5 το πρωί, και ακόμα δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Οι σκέψεις μου ήταν θολωμένες. Μόνο τότε άρχισα να εξετάζω γιατί είχα αυτό το πρόβλημα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ο λόγος που το σχέδιό μου παραβίαζε τις αρχές ήταν ότι δεν καταλάβαινα κάποια πτυχή των αρχών. Επειδή έπρεπε να κάνω αυτήν τη διόρθωση, είχε ήδη καθυστερήσει το έργο. Δεν ήμουν καν σίγουρη αν η διόρθωσή μου θα έφτιαχνε τα πράγματα, και αυτή η εικόνα έπρεπε να ολοκληρωθεί επειγόντως, οπότε ήξερα ότι έπρεπε να βρω κάποιον για να συνεργαστώ μαζί του. Αλλά προκειμένου να διατηρήσω τη θέση και τη φήμη μου, και να κρύψω τις ανεπάρκειές μου, πάσχιζα απλώς να το καταφέρω μόνη μου. Δεν καθυστερούσα το έργο της εκκλησίας; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα απίστευτες ενοχές και προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό για να μετανοήσω: «Θεέ μου! Είμαι δέσμια της διεφθαρμένης διάθεσής μου. Μόλις έχω κάποιο πρόβλημα, προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά για να με θαυμάζουν οι άλλοι. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω σωστά τις ανεπάρκειές μου. Κουράζομαι πολύ να εκτελώ το καθήκον μου μ’ αυτόν τον τρόπο! Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να αναγνωρίσω τη διαφθορά μου και να εγκαταλείψω τη ματαιοδοξία μου, ώστε να μπορώ να ασκούμαι σύμφωνα με τα λόγια Σου». Μετά την προσευχή, σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Επιδιώκεις διαρκώς μεγαλείο, αρχοντιά και θέση· επιδιώκεις διαρκώς να είσαι ανώτερος από τους άλλους. Πώς αισθάνεται ο Θεός όταν το βλέπει αυτό; Το αποστρέφεται, θα απομακρυνθεί από σένα. Όσο περισσότερο επιδιώκεις το μεγαλείο και την αρχοντιά, και επιζητάς να είσαι πάνω από τους υπόλοιπους, να ξεχωρίζεις από το πλήθος, να είσαι εξαιρετικός και ξεχωριστός, τόσο μεγαλύτερη αποστροφή νιώθει για σένα ο Θεός. Αν δεν κάνεις αυτοκριτική και δεν μετανοήσεις, τότε ο Θεός θα σε αποστραφεί και θα σε απορρίψει. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είσαι κάποιος για τον οποίο ο Θεός νιώθει αποστροφή· πρέπει να είσαι άνθρωπος που αγαπά ο Θεός. Πώς μπορείς, λοιπόν, να γίνεις άνθρωπος που αγαπά ο Θεός; Να αποδέχεσαι την αλήθεια με υπακοή, να παίρνεις τη θέση που σου αναλογεί ως δημιούργημα, να ενεργείς προσγειωμένα με βάση τα λόγια του Θεού, να εκτελείς σωστά το καθήκον σου, να είσαι ειλικρινής άνθρωπος και να βιώνεις την ανθρώπινη ομοιότητα. Αυτό αρκεί και θα ικανοποιήσει τον Θεό. Οι άνθρωποι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τρέφουν φιλοδοξίες ή απατηλά όνειρα, δεν πρέπει να επιδιώκουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, ούτε να επιζητούν να ξεχωρίζουν από το πλήθος. Πολύ περισσότερο, δεν πρέπει να επιζητούν να είναι υπεράνθρωποι ή σπουδαίες προσωπικότητες, να είναι πάνω από τους υπόλοιπους και να τους ειδωλοποιούν οι άλλοι. Αυτό ακριβώς λαχταρούν οι διεφθαρμένοι άνθρωποι και είναι το μονοπάτι του Σατανά· ο Θεός δεν σώζει τέτοιους ανθρώπους. Αν οι άνθρωποι επιδιώκουν αδιάκοπα τη φήμη, το κέρδος και τη θέση και αρνούνται πεισματικά να μετανοήσουν, τότε είναι αδιόρθωτοι, και υπάρχει μόνο μία έκβαση γι’ αυτούς: ο αποκλεισμός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σωστή εκπλήρωση του καθήκοντος απαιτεί αρμονική συνεργασία). Τα λόγια του Θεού στόχευαν την ακριβή μου κατάσταση: Κυνηγούσα πάντα τη φήμη, τη θέση και τον θαυμασμό. Όταν μπορούσα να παράγω περισσότερα ολοκληρωμένα σχέδια από τους άλλους και ολοκλήρωνα απαιτητικά έργα με εγγυημένη ποιότητα, γινόμουν αλαζονική χωρίς να το συνειδητοποιώ. Επιπλέον, όταν οι άλλοι συνέχιζαν να έρχονται σε μένα με ερωτήσεις, ένιωθα βαθιά ικανοποίηση και απολάμβανα την αίσθηση ότι με θαύμαζαν. Όταν μία από τις εικόνες μου είχε πρόβλημα και στάλθηκε πίσω, και ο επικεφαλής πρότεινε να βοηθήσει κάποιος άλλος αδελφός ή αδελφή στη διόρθωση για εξοικονόμηση χρόνου, δεν υπολόγισα το έργο της εκκλησίας, κι ανησυχούσα μόνο μήπως αποκαλυφθεί η ανικανότητά μου αν άφηνα άλλους να βοηθήσουν. Για να διατηρήσω τη δική μου φήμη και θέση, και να αποφύγω να με περιφρονήσουν, ανέλαβα τη διόρθωση μόνη μου. Όταν συναντούσα προβλήματα, αντί να ζητήσω βοήθεια, έσφιγγα τα δόντια και έστυβα το μυαλό μου, καθυστερώντας τα πάντα. Εξωτερικά, φαινόταν σαν να έκανα υπερωρίες για το καθήκον μου, αλλά στην πραγματικότητα, προσπαθούσα απλώς να αποδείξω ότι ήμουν ταλαντούχα διορθώνοντας την εικόνα, κι έδινα στους ανθρώπους την αίσθηση ότι ήμουν αξιόπιστη και φερέγγυα. Είδα ότι επιθυμούσα υπεβολικά φήμη και θέση. Ο Θεός εξετάζει σχολαστικά τις σκέψεις μας —ακόμα κι αν μπορούσα να εξαπατήσω τους αδελφούς και τις αδελφές, δεν μπορούσα να εξαπατήσω τον Θεό, και όσο καλά κι αν έκρυβα τις ανεπάρκειές μου, αν η διεφθαρμένη διάθεσή μου παρέμενε αμετάβλητη και δεν κέρδιζα την αλήθεια, και πάλι ο Θεός θα με απεχθανόταν και θα με απέκλειε. Είχα καθυστερήσει το έργο της εκκλησίας στην επιδίωξή μου για φήμη και θέση, και αν δεν έκανα αυτοκριτική και δεν μετανοούσα στον Θεό, θα εξαπατούσα μόνο τον εαυτό μου και τους άλλους, και θα έβλαπτα τον εαυτό μου. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ζήτησα γρήγορα από μια αδελφή που ήταν καλή στο σχέδιο να με βοηθήσει. Συζητήσαμε πώς να διορθώσουμε την εικόνα και μετά είχα μια πολύ πιο ξεκάθαρη ιδέα. Λίγο αργότερα, είχα ολοκληρώσει τη διόρθωση.

Αργότερα, συνέχισα να στοχάζομαι γιατί προσπαθούσα πάντα να κρύβω τις ανεπάρκειές μου. Είδα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που με επηρέασε βαθιά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μήπως είναι ντροπή να μην ξέρει κάποιος πώς να κάνει κάποια πράγματα; Μήπως υπάρχει κανείς που μπορεί να κάνει τα πάντα; Δεν είναι καθόλου ντροπή να μην ξέρει κάποιος πώς να κάνει κάποια πράγματα. Μην ξεχνάς ότι είσαι απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Κανείς δεν σε θαυμάζει ούτε σε λατρεύει. Ένας συνηθισμένος άνθρωπος είναι ακριβώς αυτό: ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Αν δεν ξέρεις πώς να κάνεις κάτι, απλώς πες ότι δεν ξέρεις πώς να το κάνεις. Γιατί να προσπαθήσεις να προσποιηθείς; Αν προσποιείσαι συνεχώς, θα αηδιάζεις τους άλλους. Αργά ή γρήγορα, θα προδοθείς και, εκείνη τη στιγμή, θα χάσεις την αξιοπρέπειά σου και την ακεραιότητά σου. Αυτή είναι η διάθεση ενός αντίχριστου· πάντα θεωρεί ότι είναι πολυτεχνίτης, κάποιος που μπορεί να κάνει τα πάντα, που είναι ικανός και επιδέξιος σε όλα. Δεν θα τον μπλέξει αυτό σε μπελάδες; Τι θα έκανε αν είχε ειλικρινή στάση; Θα έλεγε: “Δεν είμαι ειδήμονας σ’ αυτήν την τεχνική δεξιότητα· απλώς έχω λίγη εμπειρία. Έχω εφαρμόσει όλα όσα ξέρω, αλλά δεν καταλαβαίνω αυτά τα νέα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Επομένως, πρέπει να μάθουμε κάποιες επαγγελματικές γνώσεις, αν θέλουμε να κάνουμε καλά το καθήκον μας. Αν τελειοποιήσουμε τις επαγγελματικές μας γνώσεις, θα είμαστε σε θέση να κάνουμε αποτελεσματικά το καθήκον μας. Ο Θεός μάς εμπιστεύτηκε αυτό το καθήκον, οπότε έχουμε την ευθύνη να το κάνουμε καλά. Θα πρέπει να πάμε να μάθουμε αυτές τις επαγγελματικές γνώσεις έχοντας μια στάση ευθύνης απέναντι στο καθήκον μας”. Αυτό σημαίνει να κάνει κάποιος πράξη την αλήθεια. Ένας άνθρωπος που έχει τη διάθεση ενός αντίχριστου δεν θα το έκανε αυτό. Αν ένας άνθρωπος έχει λίγη λογική, θα πει: “Ξέρω μόνο τόσα. Εσύ δεν χρειάζεται να με θαυμάζεις και εγώ δεν χρειάζεται να μεγαλοπιάνομαι. Έτσι δεν θα γίνουν ευκολότερα τα πράγματα; Είναι θλιβερό να προσποιούμαστε συνεχώς. Αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρουμε, μπορούμε να το μάθουμε μαζί και έπειτα να συνεργαστούμε αρμονικά για να κάνουμε καλά το καθήκον μας. Πρέπει να έχουμε υπεύθυνη στάση”. Μόλις το έβλεπαν αυτό οι άλλοι, θα σκέφτονταν: “Αυτός ο άνθρωπος είναι καλύτερος από εμάς· όταν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, δεν πιέζει στα τυφλά τον εαυτό του να ξεπεράσει τα όριά του, ούτε μεταβιβάζει το πρόβλημα στους άλλους, ούτε αποφεύγει την ευθύνη. Αντιθέτως, την αναλαμβάνει ο ίδιος και προσεγγίζει το πρόβλημα με σοβαρή και υπεύθυνη στάση. Είναι ένας καλός άνθρωπος, σοβαρός και υπεύθυνος απέναντι στο έργο του και στο καθήκον του. Είναι αξιόπιστος. Ο οίκος του Θεού έχει δίκιο που του εμπιστεύτηκε αυτήν τη σημαντική εργασία. Ο Θεός πράγματι εξετάζει εξονυχιστικά τα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων!” Κάνοντας το καθήκον του μ’ αυτόν τον τρόπο, βελτιώνει τις δεξιότητές του και εξασφαλίζει την έγκριση όλων. Πώς προκύπτει αυτή η έγκριση; Πρώτον, προσεγγίζει το καθήκον του με σοβαρή και υπεύθυνη στάση· δεύτερον, μπορεί να είναι ειλικρινής άνθρωπος και έχει πρακτική και μελετηρή στάση· και τρίτον, δεν μπορεί ν’ αποκλείσει κανείς ότι έχει την καθοδήγηση και τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει την ευλογία του Θεού· αυτό μπορεί να πετύχει κάποιος που έχει συνείδηση και λογική. Παρόλο που έχει διεφθαρμένες διαθέσεις, ελαττώματα και ελλείψεις και δεν ξέρει πώς να κάνει πολλά πράγματα, βαδίζει στο σωστό μονοπάτι άσκησης. Δεν προσποιείται ούτε εξαπατά· έχει σοβαρή και υπεύθυνη στάση απέναντι στο καθήκον του και δείχνει λαχτάρα και ευσέβεια για την αλήθεια. Οι αντίχριστοι δεν θα είναι ποτέ σε θέση να κάνουν αυτά τα πράγματα επειδή ο τρόπος σκέψης τους θα είναι πάντα διαφορετικός από τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων που αγαπούν και επιδιώκουν την αλήθεια. Γιατί σκέφτονται διαφορετικά; Επειδή έχουν μέσα τους τη φύση του Σατανά. Ζουν σύμφωνα με τη διάθεση του Σατανά και επιδιώκουν πάντα τη φήμη και τη θέση, ενώ επιθυμούν διαρκώς να πετύχουν τον στόχο τους, δηλαδή να πάρουν την εξουσία. Επιζητούν πάντα να χρησιμοποιούν διάφορα μέσα για να εμπλακούν σε δολοπλοκίες και τεχνάσματα, παραπλανώντας τους άλλους με το καρότο ή με το μαστίγιο, ώστε να τους λατρεύουν και να τους ακολουθούν. Επομένως, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των άλλων, βρίσκουν κάθε λογής τρόπους να προσποιούνται, να ξεγελούν, να λένε ψέματα και να εξαπατούν, ώστε να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι έχουν δίκιο στα πάντα, ότι είναι ικανοί για όλα και ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα, ότι είναι πιο έξυπνοι και πιο σοφοί από τους άλλους, ότι καταλαβαίνουν περισσότερα και είναι καλύτεροι σε όλα από εκείνους και ανώτεροί τους από κάθε άποψη· ακόμα και ότι είναι η αφρόκρεμα σε οποιαδήποτε ομάδα. Έχουν μια τέτοια ανάγκη· αυτή είναι η διάθεση των αντίχριστων. Έτσι, μαθαίνουν να προσποιούνται πως είναι κάτι που δεν είναι, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν καθεμία από αυτές τις διαφορετικές πρακτικές και εκδηλώσεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος τρίτο)]. Οι αντίχριστοι είναι δόλιοι και μοχθηροί από τη φύση τους. Για να διατηρήσουν τη θέση και τη φήμη τους, είναι ικανοί για όλα· παρουσιάζουν μια ψεύτικη εικόνα, λένε ψέματα και εξαπατούν τους άλλους. Σκέφτηκα έναν αντίχριστο που είχε αποβληθεί από την εκκλησία μας: Για να εδραιωθεί και να κερδίσει τον θαυμασμό, δεν ζητούσε βοήθεια όταν αντιμετώπιζε ζητήματα, και προσποιούνταν ότι ήξερε περισσότερα απ’ όσα ήξερε. Προτιμούσε να καθυστερήσει το έργο της εκκλησίας προκειμένου να διατηρήσει τη θέση και την εικόνα του. Ανέφερε μόνο τις επιτυχίες του και όχι τις αποτυχίες του, ζημίωσε το έργο της εκκλησίας σε πολλές περιπτώσεις, και δεν μετανόησε ποτέ. Γι’ αυτό, τελικά αποβλήθηκε από την εκκλησία. Συνέκρινα τη συμπεριφορά του με τη δική μου: Δεν εστίαζα στην αναζήτηση των αλήθεια-αρχών στο καθήκον μου, δεν δεχόμουν τη σχολαστική εξέταση του Θεού ούτε έκανα το καθήκον μου προσγειωμένα, και παρουσίαζα πάντα μια ψεύτικη εικόνα για να επιζητώ τον θαυμασμό των άλλων. Υπήρχε ξεκάθαρα πρόβλημα με το σχέδιό μου, αλλά παρόλο που δεν είχα ξεκάθαρη ιδέα για το πώς να το διορθώσω, δεν αναζήτησα και δεν συζήτησα τίποτα με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και αντ’ αυτού ήμουν αποφασισμένη να το διορθώσω μόνη μου. Δεν υπολόγισα το έργο της εκκλησίας, και όσο υπήρχε ακόμα και η παραμικρή ελπίδα, δεν ήθελα να εκθέσω τις ελλείψεις μου, λες και η καθυστέρηση του έργου της εκκλησίας δεν ήταν σπουδαία υπόθεση και το πιο σημαντικό ήταν να διατηρήσω την εικόνα μου. Έκανα τα πάντα για να κρύψω ό,τι απειλούσε την εικόνα και τη θέση μου, ακόμα κι αν μου ήταν απίστευτα εξουθενωτικό και επίπονο. Ένιωθα ότι αν έχανα τη λεγόμενη «καλή εικόνα» μου θα ήταν σαν να έχανα τη ζωή μου. Οι πράξεις μου φανέρωναν διάθεση αντίχριστου. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, φοβήθηκα λίγο. Μπορεί να μην είχα κάνει κάθε είδους κακό όπως ένας αντίχριστος, αλλά επιζητούσα πάντα τη φήμη, τη θέση και τον θαυμασμό των άλλων, ενεργούσα μάλιστα με δόλο και εξαπατούσα τους άλλους. Αν δεν διόρθωνα αυτήν τη διάθεση, τελικά θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό και μετανόησα, πρόθυμη να παραμερίσω τη ματαιοδοξία και τη θέση μου για να κάνω πράξη τα λόγια Του.

Στο εξής, όταν υπήρχαν προβλήματα με τα σχέδιά μου που δεν μπορούσα να χειριστώ μόνη μου, επικοινωνούσα γρήγορα με κάποιον και ανοιγόμουν σε συναναστροφή, αναζητούσα και άκουγα τις προτάσεις τους. Μερικές φορές, τους ζητούσα να σχεδιάζουν μαζί μου. Μια φορά, είχα πάλι πρόβλημα με ένα σχέδιο και δεν σημείωνα πρόοδο ακόμα κι αφού το σκεφτόμουν για κάποιο διάστημα. Ο επικεφαλής μου ρώτησε για την πρόοδό μου και ήθελα να παρουσιάσω μια ψεύτικη εικόνα, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσα να διατηρήσω ξανά τη θέση και τη φήμη μου. Τότε, μου ήρθε στο μυαλό ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Εάν δεν κρατάς τίποτα κρυφό, δεν υποκρίνεσαι, δεν προσποιείσαι ούτε συγκαλύπτεις πράγματα, εάν εκθέτεις τον εαυτό σου απέναντι στους αδελφούς και τις αδελφές, δεν κρύβεις τις εσώψυχες ιδέες και σκέψεις σου, αλλά αντίθετα επιτρέπεις στους άλλους να δουν την ειλικρινή σου στάση, τότε η αλήθεια θα ριζώσει σταδιακά μέσα σου, θα ανθίσει και θα καρποφορήσει, θα αποφέρει αποτελέσματα, σιγά-σιγά. Εάν η καρδιά σου είναι ολοένα και πιο ειλικρινής και προσανατολίζεται όλο και περισσότερο προς τον Θεό, και εάν γνωρίζεις να προστατεύεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού όταν εκτελείς το καθήκον σου και η συνείδησή σου ταράζεται όταν δεν κατορθώνεις να προστατεύσεις αυτά τα συμφέροντα, τότε αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η αλήθεια είχε επίδραση επάνω σου και έχει γίνει η ζωή σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν μεγάλο κίνητρο. Ήξερα ότι δεν έπρεπε να συνεχίσω να παρουσιάζω μια ψεύτικη εικόνα· έπρεπε να αντιμετωπίσω τις ανεπάρκειές μου με ειλικρίνεια και ψυχραιμία. Ό,τι κι αν σκέφτονταν οι άλλοι για μένα, έπρεπε να πω την αλήθεια και να αναζητήσω λύση με τους άλλους. Έτυχε να έχουμε συνάθροιση εκείνη τη μέρα, οπότε ανοίχτηκα σε συναναστροφή για τις δυσκολίες μου και τη διαφθορά που αποκάλυψα. Αφού μίλησα, ένιωσα ανακούφιση. Όταν τα συζήτησα όλα με τους άλλους, με βοήθησαν να βρω έναν τρόπο να διορθώσω το σχέδιο, και λίγο αργότερα, ολοκλήρωσα τη διόρθωση. Ήμουν τόσο χαρούμενη! Ένιωθα πόσο υπέροχο ήταν να ανοίγομαι και να είμαι ειλικρινής χωρίς να παρουσιάζω μια ψεύτικη εικόνα! Χάρη στη σωτηρία του Θεού μπόρεσα να το συνειδητοποιήσω αυτό και να μεταμορφωθώ. Δόξα τω Θεώ!