Σχετικά λόγια του Θεού:

Το έργο του ίδιου του Θεού περιλαμβάνει το έργο ολόκληρης της ανθρωπότητας και αντιπροσωπεύει επίσης το έργο ολόκληρης της εποχής, πράγμα που σημαίνει ότι το έργο του Θεού αντιπροσωπεύει κάθε δυναμική και τάση του έργου του Αγίου Πνεύματος, ενώ το έργο των αποστόλων έρχεται μετά από το έργο του ίδιου του Θεού, το οποίο και συνεχίζει, και δεν καθοδηγεί την εποχή ούτε αντιπροσωπεύει τις τάσεις του έργου του Αγίου Πνεύματος σε μια ολόκληρη εποχή. Κάνουν μόνο το έργο που οφείλει να κάνει ο άνθρωπος, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το έργο διαχείρισης. Το έργο που κάνει ο ίδιος ο Θεός είναι ένα κομμάτι έργου που εκτελείται στο πλαίσιο του έργου διαχείρισης. Το έργο του ανθρώπου είναι μόνο το καθήκον που εκτελούν οι άνθρωποι που χρησιμοποιούνται και δεν έχει καμία σχέση με το έργο διαχείρισης. Παρά το γεγονός ότι αποτελούν και τα δύο έργο του Αγίου Πνεύματος, λόγω των διαφορών μεταξύ των έργων στην ταυτότητα και στην εκπροσώπηση, υπάρχουν σαφείς και ουσιαστικές διαφορές μεταξύ του έργου του Θεού και του έργου του ανθρώπου. Επιπλέον, το Άγιο Πνεύμα εργάζεται σε διαφορετικούς βαθμούς πάνω σε αντικείμενα με διαφορετικές ταυτότητες. Αυτές είναι οι βασικές αρχές και το πεδίο του έργου του Αγίου Πνεύματος.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και το έργο του ανθρώπου

Το έργο που επιτελεί ο ίδιος ο Θεός είναι εξ ολοκλήρου το έργο που σκοπεύει να επιτελέσει στο δικό Του σχέδιο διαχείρισης και σχετίζεται με τη μεγάλη διαχείριση. Το έργο που κάνουν οι άνθρωποι συνίσταται στην παροχή της προσωπικής τους εμπειρίας. Συνίσταται στην εύρεση ενός νέου μονοπατιού εμπειρίας, πέραν εκείνων στα οποία πορεύτηκαν όσοι προηγήθηκαν, και στην καθοδήγηση των αδελφών του ενόσω καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα. Αυτό που παρέχουν αυτοί οι άνθρωποι είναι οι προσωπικές τους εμπειρίες ή τα πνευματικά συγγράμματα πνευματικών ανθρώπων. Παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται από το Άγιο Πνεύμα, το έργο που επιτελούν δεν σχετίζεται με το μεγάλο έργο διαχείρισης στο σχέδιο διάρκειας έξι χιλιάδων ετών. Είναι απλώς εκείνοι που έχουν εξυψωθεί από το Άγιο Πνεύμα σε διαφορετικές περιόδους για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους στο ρεύμα του Αγίου Πνεύματος, έως ότου η λειτουργία που μπορούν να εκτελέσουν φτάσει στο τέλος της ή έως ότου φτάσει η ζωή τους στο τέλος της. Το έργο που επιτελούν είναι μονάχα η προετοιμασία ενός κατάλληλου μονοπατιού για τον ίδιο τον Θεό ή η συνέχιση μιας συγκεκριμένης πτυχής της διαχείρισης του ίδιου του Θεού επί γης. Μέσα τους, αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούν να επιτελέσουν το μεγαλύτερο έργο της διαχείρισής Του, ούτε μπορούν να ανοίξουν νέες διεξόδους, πολύ λιγότερο δε, μπορεί κανείς τους να ολοκληρώσει όλο το έργο του Θεού από την προηγούμενη εποχή. Συνεπώς, το έργο που κάνουν εκπροσωπεί μόνο ένα δημιουργημένο ον που εκτελεί τη λειτουργία του και δεν μπορεί να εκπροσωπεί τον ίδιο τον Θεό που εκτελεί τη διακονία Του. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το έργο που επιτελούν διαφέρει από εκείνο που επιτελεί ο ίδιος ο Θεός. Το έργο της αναγγελίας μιας νέας εποχής δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτελεστεί από κάποιον άνθρωπο στη θέση του Θεού. Δεν μπορεί να επιτελεστεί από κανέναν άλλον πέραν του ίδιου του Θεού. Όλο το έργο που επιτελεί ο άνθρωπος συνίσταται στην εκτέλεση του καθήκοντός του ως δημιουργημένου όντος και επιτελείται όταν τον αγγίζει ή τον διαφωτίζει το Άγιο Πνεύμα. Η καθοδήγηση που παρέχουν αυτοί οι άνθρωποι συνίσταται εξ ολοκλήρου στο να δείχνουν στον άνθρωπο το μονοπάτι της άσκησης στην καθημερινή ζωή και τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να ενεργεί εκείνος σε συμφωνία με τις προθέσεις του Θεού. Το έργο του ανθρώπου μήτε σχετίζεται με τη διαχείριση του Θεού μήτε εκπροσωπεί το έργο του Πνεύματος. Για παράδειγμα, το έργο του Γουίτνες Λι και του Γουότσμαν Νι ήταν να ανοίξουν τον δρόμο. Ανεξάρτητα από το αν η οδός ήταν νέα ή παλαιά, το έργο βασιζόταν στην αρχή της παραμονής εντός της Βίβλου. Είτε επρόκειτο για την αποκατάσταση της τοπικής εκκλησίας είτε για την κατασκευή της τοπικής εκκλησίας, το έργο τους αφορούσε την ίδρυση εκκλησιών. Το έργο που επιτέλεσαν ήταν η συνέχεια του έργου που άφησαν ανολοκλήρωτο ή δεν ανέπτυξαν περαιτέρω ο Ιησούς και οι απόστολοί Του κατά την Εποχή της Χάριτος. Αυτό που έπραξαν στο έργο τους ήταν να αποκαταστήσουν αυτό που είχε ζητήσει ο Ιησούς, στο τότε έργο Του, από τις γενεές που Τον ακολούθησαν, όπως το να καλύπτουν την κεφαλή τους, να βαπτίζονται, να κόβουν τον άρτο ή να πίνουν κρασί. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το έργο τους ήταν να τηρούν τη Βίβλο και να αναζητούν μονοπάτια εντός της Βίβλου. Δεν σημείωσαν καμία νέα πρόοδο. Επομένως, στο έργο τους, μπορεί να δει κανείς μόνο την ανακάλυψη νέων οδών εντός της Βίβλου, καθώς και καλύτερες και πιο ρεαλιστικές πρακτικές. Ωστόσο, στο έργο τους, δεν μπορούν να βρεθούν οι σημερινές προθέσεις του Θεού, πόσο μάλλον δε, το νέο έργο που σκοπεύει να κάνει ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μονοπάτι στο οποίο πορεύονταν εξακολουθούσε να είναι παλαιό —δεν υπήρχε καμία ανανέωση και καμία πρόοδος. Συνέχιζαν να διατηρούν το γεγονός της σταύρωσης του Ιησού, να τηρούν την άσκηση του να ζητούν από τους ανθρώπους να μετανοήσουν και να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, να προσκολλώνται στα ρητά που λένε ότι αυτός που υπομένει μέχρι τέλους θα σωθεί και ότι ο άντρας είναι η κεφαλή της γυναίκας και η γυναίκα πρέπει να υπακούει τον άντρα της, και, ακόμη περισσότερο, στην παραδοσιακή αντίληψη ότι οι αδελφές δεν μπορούν να κηρύττουν, μπορούν μόνο να υπακούν. Αν είχε συνεχιστεί να τηρείται αυτός ο τρόπος ηγεσίας, τότε το Άγιο Πνεύμα δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτελέσει νέο έργο, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τους κανονισμούς ή να τους οδηγήσει σε μια σφαίρα ελευθερίας και ομορφιάς. Συνεπώς, αυτό το στάδιο του έργου, το οποίο αλλάζει την εποχή, απαιτεί να εργαστεί και να μιλήσει ο ίδιος ο Θεός· ειδάλλως, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το κάνει αντ’ Αυτού. Μέχρι στιγμής, όλο το έργο του Αγίου Πνεύματος έξω από αυτό το ρεύμα έχει σταματήσει, και εκείνοι που χρησιμοποιούνταν από το Άγιο Πνεύμα έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Ως εκ τούτου, εφόσον το έργο των ανθρώπων που χρησιμοποιούνται από το Άγιο Πνεύμα διαφέρει από το έργο που επιτελεί ο ίδιος ο Θεός, η ταυτότητά τους και τα υποκείμενα εκ μέρους των οποίων ενεργούν είναι επίσης διαφορετικά. Αυτό συμβαίνει επειδή το έργο που σκοπεύει να επιτελέσει το Άγιο Πνεύμα είναι διαφορετικό και, κατά συνέπεια, όσοι κάνουν κι εκείνοι έργο έχουν διαφορετική ταυτότητα και θέση. Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούνται από το Άγιο Πνεύμα ενδέχεται κι αυτοί να επιτελέσουν κάποιο νέο έργο και μπορεί, επίσης, να εξαλείψουν κάποιο έργο που επιτελέστηκε στην προηγούμενη εποχή, αλλά αυτό που κάνουν δεν μπορεί να εκφράσει τη διάθεση και τις προθέσεις του Θεού στη νέα εποχή. Εργάζονται μόνο για να απομακρύνουν το έργο της προηγούμενης εποχής, και όχι για να επιτελέσουν νέο έργο με σκοπό να εκπροσωπήσουν άμεσα τη διάθεση του ίδιου του Θεού. Έτσι, όσες απαρχαιωμένες πρακτικές κι αν καταργήσουν και όσες νέες πρακτικές κι αν εισαγάγουν, εξακολουθούν να εκπροσωπούν τον άνθρωπο και τα δημιουργημένα όντα. Ωστόσο, όταν επιτελεί έργο ο ίδιος ο Θεός, δεν δηλώνει ανοιχτά την κατάργηση των πρακτικών της παλαιάς εποχής ούτε δηλώνει άμεσα την έναρξη μιας νέας εποχής. Είναι ευθύς και ξεκάθαρος στο έργο Του. Εκτελεί το έργο που σκοπεύει να επιτελέσει δίχως περιστροφές· με άλλα λόγια, εκφράζει άμεσα το έργο που δημιούργησε, επιτελεί άμεσα το έργο Του όπως σκόπευε εξαρχής, εκφράζοντας το Είναι και τη διάθεσή Του. Από τη σκοπιά του ανθρώπου, η διάθεσή Του και το έργο Του διαφέρουν από εκείνα των παρελθοντικών εποχών. Ωστόσο, από την άποψη του ίδιου του Θεού, πρόκειται απλώς για τη συνέχιση και την περαιτέρω ανάπτυξη του έργου Του. Όταν εργάζεται ο ίδιος ο Θεός, εκφράζει τον λόγο Του και φέρνει άμεσα το νέο έργο. Αντίθετα, όταν εργάζεται ο άνθρωπος, αυτό συμβαίνει μέσω περίσκεψης και μελέτης, ή πρόκειται για διεύρυνση της γνώσης και συστηματοποίηση της άσκησης που βασίζεται στο έργο άλλων. Με άλλα λόγια, η ουσία του έργου που επιτελεί ο άνθρωπος είναι να ακολουθεί την υπάρχουσα τάξη και να «βαδίζει σε παλιά μονοπάτια με νέα παπούτσια». Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και το μονοπάτι στο οποίο πορεύονται οι άνθρωποι που χρησιμοποιούνται από το Άγιο Πνεύμα έχει οικοδομηθεί πάνω σε εκείνο που άνοιξε ο ίδιος ο Θεός. Έτσι, σε τελική ανάλυση, ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος και ο Θεός παραμένει ο Θεός.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μυστήριο της ενσάρκωσης (1)

Την εποχή της Χάριτος, ο Ιησούς διατύπωσε επίσης πολλά λόγια κι έκανε μεγάλο έργο. Σε τι διέφερε απ’ τον Ησαΐα; Σε τι διέφερε απ’ τον Δανιήλ; Ήταν προφήτης; Γιατί λέγεται ότι Αυτός είναι ο Χριστός; Τι διαφορές υπάρχουν μεταξύ τους; Ήταν όλοι τους άνδρες, κι όλοι τους είπαν λόγια, τα οποία, επιπλέον, φαίνονταν λίγο-πολύ ίδια στον άνθρωπο. Όλοι τους εξέφρασαν λόγους κι έκαναν έργο. Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης διατύπωσαν προφητείες και, ομοίως, το ίδιο μπορούσε να κάνει κι ο Ιησούς. Γιατί συμβαίνει αυτό; Η διάκριση εδώ βασίζεται στη φύση του έργου. Για να μπορέσεις ν’ αντιληφθείς αυτό το ζήτημα, δεν πρέπει να εξετάζεις τη φύση της σάρκας ούτε θα πρέπει να εξετάζεις πόσο βαθυστόχαστα είναι τα λόγια κάποιων. Πρώτα πρέπει, πάση θυσία, να εξετάζεις το έργο τους και τα αποτελέσματα που έχει το έργο τους στον άνθρωπο. Οι προφητείες των προφητών τότε δεν παρείχαν τη ζωή του ανθρώπου, και η έμπνευση που έλαβαν άνθρωποι όπως ο Ησαΐας και ο Δανιήλ ήταν απλώς προφητείες κι όχι η οδός της ζωής. Αν δεν ήταν η άμεση αποκάλυψη του Ιεχωβά, κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει αυτό το έργο, το οποίο δεν είναι δυνατό για τους θνητούς. Ο Ιησούς, επίσης, διατύπωσε πολλά λόγια, αλλά αυτά τα λόγια ήταν η οδός της ζωής, από την οποία ο άνθρωπος μπόρεσε να βρει ένα μονοπάτι άσκησης. Δηλαδή, πρώτον, Αυτός μπόρεσε να παρέχει τη ζωή του ανθρώπου, διότι ο Ιησούς είναι ζωή. Δεύτερον, μπόρεσε να αντιστρέψει τις στρεβλές πτυχές του ανθρώπου. Τρίτον, μπόρεσε να αναλάβει το έργο του Ιεχωβά, και εγκαινίασε την επόμενη εποχή. Τέταρτον, μπόρεσε ν’ αντιληφθεί τις ανάγκες μέσα στον άνθρωπο μέσα του και να καταλάβει τι λείπει στον άνθρωπο. Πέμπτον, μπόρεσε να εισάγει μια νέα εποχή και να ολοκληρώσει την παλιά. Γι’ αυτό είναι Θεός και Χριστός. Δεν διαφέρει μόνον από τον Ησαΐα, αλλά κι απ’ όλους τους υπόλοιπους προφήτες. Πάρτε τον Ησαΐα ως σύγκριση για το έργο των προφητών. Πρώτον, δεν μπορούσε να θρέψει τη ζωή του ανθρώπου. Δεύτερον, δεν μπορούσε να εισάγει μια νέα εποχή. Εργαζόταν κάτω από την ηγεσία του Ιεχωβά κι όχι για να εισάγει μια νέα εποχή. Τρίτον, τα λόγια που διατύπωσε ξεπερνούσαν τις δυνατότητές του. Ήταν άμεσες αποκαλύψεις από το Πνεύμα του Θεού, και οι άλλοι άνθρωποι δεν κατανοούσαν αυτά τα λόγια όταν τα άκουγαν. Αυτά τα λίγα σημεία από μόνα τους είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι ο λόγος του δεν ήταν παρά προφητείες, απλώς μια πτυχή του έργου που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ιεχωβά. Ωστόσο, δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει πλήρως τον Ιεχωβά. Αυτός ήταν δούλος του Ιεχωβά, ένα όργανο στο έργο του Ιεχωβά. Πραγματοποιούσε έργο μόνο μέσα στην Εποχή του Νόμου και μέσα στο πεδίο του έργου του Ιεχωβά. Δεν εργάστηκε πέραν της Εποχής του Νόμου. Αντιθέτως, το έργο του Ιησού διέφερε. Ξεπέρασε το πεδίο του έργου του Ιεχωβά. Εργάστηκε ως ο ενσαρκωμένος Θεός και υπέστη τη σταύρωση, προκειμένου να λυτρώσει όλη την ανθρωπότητα. Δηλαδή, επιτέλεσε νέο έργο έξω απ’ το έργο που πραγματοποίησε ο Ιεχωβά. Αυτό ήταν η εισαγωγή σε μια νέα εποχή. Επιπλέον, μπορούσε να μιλήσει γι’ αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορούσε να καταφέρει. Το έργο Του ήταν έργο μέσα στη διαχείριση του Θεού και περιλάμβανε ολόκληρο το ανθρώπινο είδος. Δεν αφορούσε λίγους μόνο ανθρώπους, κι ούτε στόχευε να καθοδηγήσει έναν περιορισμένο αριθμό ανθρώπων. Όσο για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενσαρκώθηκε ως άνθρωπος, πώς το Πνεύμα έκανε αποκαλύψεις εκείνη την εποχή και πώς το Πνεύμα κατέβηκε πάνω σ’ έναν άνθρωπο για να κάνει έργο —αυτά είναι ζητήματα που ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει ή ν’ αγγίξει. Είναι εντελώς αδύνατο αυτές οι αλήθειες να χρησιμεύσουν ως απόδειξη του ότι Αυτός είναι ο ενσαρκωμένος Θεός. Ως εκ τούτου, διάκριση μπορεί να γίνει μόνο ανάμεσα στον λόγο και στο έργο του Θεού, τα οποία είναι απτά στον άνθρωπο. Μόνον αυτά είναι πραγματικά. Αυτό συμβαίνει επειδή τα ζητήματα του Πνεύματος δεν είναι ορατά σ’ εσένα και είναι σαφώς γνωστά μόνον στον ίδιο τον Θεό, κι ούτε καν η ενσάρκωση του Θεού δεν τα γνωρίζει όλα. Μπορείς μόνο να διαπιστώσεις ότι Αυτός είναι Θεός από το έργο που έχει κάνει. Στο έργο Του, μπορεί να δει κανείς ότι, πρώτον, Αυτός είναι σε θέση να ξεκινήσει μια νέα εποχή. Δεύτερον, μπορεί να παρέχει τη ζωή του ανθρώπου και να δείξει στον άνθρωπο τον δρόμο που θ’ ακολουθήσει. Αυτό αρκεί για ν’ αποδειχθεί ότι Αυτός είναι ο ίδιος ο Θεός. Τουλάχιστον, το έργο που Αυτός πραγματοποιεί μπορεί να αντιπροσωπεύσει πλήρως το Πνεύμα του Θεού και σ’ ένα τέτοιο έργο μπορεί κάποιος να δει ότι το Πνεύμα του Θεού είναι μέσα Του. Καθώς το έργο που επιτέλεσε ο ενσαρκωμένος Θεός ήταν κυρίως να εισάγει μια νέα εποχή, να ηγηθεί νέου έργου και να δημιουργήσει ένα νέο βασίλειο, αυτά από μόνα τους αρκούν για να αποδείξουν ότι Αυτός είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτό, λοιπόν, Τον διαφοροποιεί από τον Ησαΐα, τον Δανιήλ και τους λοιπούς μεγάλους προφήτες.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου

Πρέπει να ξέρετε πώς να ξεχωρίζετε το έργο του Θεού από το έργο του ανθρώπου. Τι μπορείς να δεις στο έργο του ανθρώπου; Υπάρχουν πολλά στοιχεία της εμπειρίας του ανθρώπου στο έργο του· αυτό που εκφράζει ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι. Κάνοντας το έργο Του, ο Θεός εκφράζει επίσης αυτό που είναι, αλλά το είναι Του είναι διαφορετικό από το είναι του ανθρώπου. Το είναι του ανθρώπου, αντιπροσωπεύει την εμπειρία και τη ζωή του ανθρώπου (αυτό που βιώνει ή συναντά στη ζωή του ο άνθρωπος ή τις φιλοσοφίες που έχει για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις) και οι άνθρωποι που ζουν σε διαφορετικά περιβάλλοντα εκφράζουν διαφορετικά είναι. Το αν έχεις εμπειρίες από την κοινωνία και το πώς ουσιαστικά ζεις μέσα στην οικογένειά σου και βιώνεις καταστάσεις σ’ αυτήν μπορεί να φανεί σε αυτό που εκφράζεις, ενώ στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού δεν μπορείς να δεις εάν Εκείνος έχει κοινωνικές εμπειρίες. Γνωρίζει την ουσία του ανθρώπου απ’ έξω κι ανακατωτά και μπορεί να εκθέσει τις διάφορες πρακτικές όλων των ειδών των ανθρώπων. Ακόμη περισσότερο, μπορεί να εκθέσει τις διεφθαρμένες διαθέσεις και την επαναστατική συμπεριφορά του ανθρώπου. Δεν ζει ανάμεσα στους ανθρώπους του κόσμου, αλλά γνωρίζει τη φύση των θνητών και όλες τις διαφθορές των ανθρώπων του κόσμου. Αυτό είναι το είναι Του. Αν και δεν αλληλεπιδρά με τον κόσμο, ξέρει όλους τους κανόνες της αλληλεπίδρασης με τον κόσμο, διότι κατανοεί πλήρως την ανθρώπινη φύση. Ξέρει για το έργο του Πνεύματος που δεν μπορούν τα μάτια του ανθρώπου να δουν ούτε τα αυτιά του ανθρώπου να ακούσουν, τόσο του σήμερα όσο και του παρελθόντος. Αυτό περιλαμβάνει τη σοφία εκείνη που δεν είναι μια φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και θαύματα που είναι δύσκολο να συλλάβει ο άνθρωπος. Αυτό είναι το είναι Του, ανοιχτό στον άνθρωπο και επίσης κρυφό από τον άνθρωπο. Αυτό που εκφράζει δεν είναι το είναι ενός εξαιρετικού ανθρώπου, αλλά οι εγγενείς ιδιότητες και το εγγενές είναι του Πνεύματος. Δεν ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, αλλά ξέρει τα πάντα γι’ αυτόν. Έρχεται σε επαφή με τα «ανθρωποειδή» που δεν έχουν γνώση ή διορατικότητα, αλλά Εκείνος εκφράζει λόγια που είναι υψηλότερα από τη γνώση και ανώτερα από εκείνα των σπουδαίων προσωπικοτήτων. Ζει μέσα σε μια ομάδα αργόστροφων και μουδιασμένων ανθρώπων που στερούνται ανθρώπινης φύσης και δεν καταλαβαίνουν την ανθρώπινη ζωή ή τις νόρμες της ανθρώπινης φύσης, αλλά μπορεί να ζητήσει από την ανθρωπότητα να βιώσει την κανονική ανθρώπινη φύση, εκθέτοντας ταυτόχρονα την ευτελή και ποταπή ανθρώπινη φύση της ανθρωπότητας. Όλα αυτά είναι το είναι Του, υψηλότερο από το είναι κάθε ανθρώπου με σάρκα και οστά. Δεν χρειάζεται να περάσει από το έξτρα βήμα του να βιώσει μια περίπλοκη, επίπονη και ρυπαρή κοινωνική ζωή για να επιτελέσει το έργο που πρέπει να κάνει και να εκθέσει πλήρως την υπόσταση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Μια ρυπαρή κοινωνική ζωή δεν θα μπορούσε να «καλλιεργήσει» τη σάρκα Του. Το έργο και τα λόγια Του εκθέτουν μόνο την επαναστατικότητα του ανθρώπου και δεν παρέχουν στον άνθρωπο εμπειρία και μαθήματα για την αντιμετώπιση του κόσμου. Δεν χρειάζεται να διερευνά την κοινωνία ή την οικογένεια του ανθρώπου όταν παρέχει στον άνθρωπο ζωή. Το να εκθέτει και να κρίνει τον άνθρωπο δεν αποτελεί έκφραση των εμπειριών της σάρκας Του· είναι έκθεση της αδικίας του ανθρώπου, αφού έχει προ πολλού γνωρίσει την επαναστατικότητα του ανθρώπου και μισήσει τη διαφθορά της ανθρωπότητας. Όλο το έργο που επιτελεί γνωστοποιεί τη διάθεσή Του στον άνθρωπο και εκφράζει το είναι Του. Μόνο Αυτός μπορεί να κάνει αυτό το έργο· δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να επιτύχει ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και το έργο του ανθρώπου

Το έργο που κάνει ο Θεός δεν είναι αντιπροσωπευτικό της εμπειρίας της σάρκας Του· το έργο που κάνει ο άνθρωπος είναι αντιπροσωπευτικό της δικής του εμπειρίας Ο καθένας μιλάει για την προσωπική του εμπειρία. Ο Θεός μπορεί να εκφράσει την αλήθεια άμεσα, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να εκφράσει μόνο σχετικές εμπειρίες αφότου έχει βιώσει ορισμένες αλήθειες. Το έργο του Θεού δεν έχει κανονισμούς και δεν υπόκειται σε χρονικούς ή γεωγραφικούς περιορισμούς. Μπορεί να εκφράσει το είναι Του ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Εργάζεται όπως θέλει. Το έργο του ανθρώπου έχει όρους και συνθήκες· χωρίς αυτά, δεν θα μπορούσε να εργαστεί ούτε να εκφράσει τη γνώση του για τον Θεό ή την εμπειρία του για την αλήθεια. Είτε κάτι είναι το έργο του ίδιου του Θεού είτε το έργο του ανθρώπου, θα καταλάβεις τη διαφορά αρκεί να συγκρίνεις τα δύο.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και το έργο του ανθρώπου

Ο Θεός ενσαρκώνεται αποκλειστικά και μόνο για να καθοδηγήσει την εποχή και να θέσει σε κίνηση νέο έργο. Είναι απαραίτητο να κατανοήσετε αυτό το σημείο. Αυτό διαφέρει κατά πολύ από τη λειτουργία του ανθρώπου, και αυτά τα δύο δεν μπορούν να συγκριθούν. Ο άνθρωπος χρειάζεται μια μακρά περίοδο καλλιέργειας και τελείωσης προτού μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για να επιτελέσει έργο, και απαιτείται μια ανθρώπινη φύση ιδιαίτερα υψηλής τάξεως. Ο άνθρωπος δεν πρέπει μόνο να είναι σε θέση να συντηρήσει τη σύνεση της κανονικής ανθρώπινης φύσης, αλλά πρέπει να κατανοήσει περαιτέρω πολλές από τις αρχές και τους κανόνες που διέπουν τη συμπεριφορά του σε σχέση με τους άλλους και, επιπλέον, πρέπει να δεσμευτεί να μελετήσει ακόμη περισσότερα σχετικά με τη σοφία και την ηθική γνώση του ανθρώπου. Αυτά θα πρέπει να είναι τα εφόδια του ανθρώπου. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για τον ενσαρκωμένο Θεό, διότι το έργο Του μήτε αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο μήτε αποτελεί το έργο του ανθρώπου· αντιθέτως, αποτελεί άμεση έκφραση του Είναι Του και άμεση εφαρμογή του έργου που οφείλει Αυτός να επιτελέσει. (Φυσικά, το έργο Του επιτελείται στον κατάλληλο χρόνο, και όχι πρόχειρα ή τυχαία, και ξεκινά όταν φτάνει η ώρα να εκπληρώσει τη διακονία Του.) Δεν συμμετέχει στη ζωή του ανθρώπου ή στο έργο του ανθρώπου, δηλαδή η ανθρώπινη φύση Του δεν είναι εξοπλισμένη με κανένα από αυτά τα στοιχεία (αν και αυτό δεν επηρεάζει το έργο Του). Αυτός εκπληρώνει μόνο τη διακονία Του όταν έρχεται η ώρα να το κάνει. Όποιο κι αν είναι το κύρος Του, απλώς προχωρά αποφασιστικά στο έργο που οφείλει να επιτελέσει. Ό,τι κι αν γνωρίζει ο άνθρωπος για Εκείνον και όποια γνώμη κι αν έχει για Εκείνον, το έργο Του ουδόλως επηρεάζεται.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μυστήριο της ενσάρκωσης (3)

Το έργο του ανθρώπου παραμένει εντός συγκεκριμένου εύρους και είναι περιορισμένο. Ένα άτομο μπορεί να κάνει μόνο το έργο μιας συγκεκριμένης φάσης και όχι το έργο μιας ολόκληρης εποχής —αλλιώς θα οδηγούσε τους ανθρώπους σε κανονισμούς. Το έργο του ανθρώπου μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε συγκεκριμένο χρόνο ή φάση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εμπειρία του ανθρώπου έχει το πεδίο εφαρμογής της. Δεν μπορεί κανείς να συγκρίνει το έργο του ανθρώπου με το έργο του Θεού. Οι οδοί άσκησης του ανθρώπου και οι γνώσεις του για την αλήθεια εφαρμόζονται σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Δεν μπορείς να πεις ότι το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει ο άνθρωπος είναι απόλυτα η πρόθεση του Αγίου Πνεύματος, γιατί ο άνθρωπος μόνο να διαφωτιστεί μπορεί από το Άγιο Πνεύμα, αλλά όχι να γεμίσει εντελώς με το Άγιο Πνεύμα. Τα πράγματα που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος είναι όλα μέσα στο πεδίο της κανονικής ανθρώπινης φύσης και δεν μπορούν να ξεπεράσουν το εύρος των σκέψεων στο κανονικό ανθρώπινο μυαλό. Όλοι όσοι μπορούν να βιώσουν την αλήθεια-πραγματικότητα βιώνουν πράγματα μέσα σε αυτό το εύρος. Όταν βιώνουν την αλήθεια, πρόκειται πάντα για μια εμπειρία της κανονικής ανθρώπινης ζωής υπό τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος· δεν πρόκειται για τρόπο εμπειρίας που ξεπερνά τα όρια της κανονικής ανθρώπινης ζωής. Βιώνουν την αλήθεια καθώς διαφωτίζονται από το Άγιο Πνεύμα με την προϋπόθεση ότι ζουν την ανθρώπινη ζωή τους. Επιπλέον, αυτή η αλήθεια ποικίλλει από άτομο σε άτομο και το βάθος της σχετίζεται με την κατάσταση του ατόμου. Μπορεί να ειπωθεί ότι το μονοπάτι στο οποίο περπατά κανείς είναι η κανονική ανθρώπινη ζωή κάποιου που επιδιώκει την αλήθεια και ότι μπορεί να αποκληθεί το μονοπάτι που περπατάει ένας κανονικός άνθρωπος διαφωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει είναι το μονοπάτι που ακολουθεί το Άγιο Πνεύμα. Στην κανονική ανθρώπινη εμπειρία, επειδή οι άνθρωποι που ακολουθούν δεν είναι ίδιοι, το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν είναι, επίσης, το ίδιο. Επιπλέον, επειδή τα περιβάλλοντα που βιώνουν οι άνθρωποι και η έκταση της εμπειρίας τους δεν είναι τα ίδια, και λόγω του συνδυασμού του μυαλού και των σκέψεών τους, η εμπειρία τους αναμειγνύεται σε διαφορετικούς βαθμούς. Κάθε άτομο αντιλαμβάνεται μια αλήθεια σύμφωνα με τις διαφορετικές, μεμονωμένες συνθήκες του. Η κατανόησή τους για το πραγματικό νόημα της αλήθειας δεν είναι πλήρης και αποτελεί μόνο μία ή μερικές πτυχές αυτής. Το πεδίο της αλήθειας την οποία βιώνει ο άνθρωπος διαφέρει από άτομο σε άτομο σύμφωνα με τις συνθήκες του καθενός. Με αυτόν τον τρόπο, η γνώση της ίδιας αλήθειας, όπως εκφράζεται από διαφορετικούς ανθρώπους, δεν είναι η ίδια. Δηλαδή, η εμπειρία του ανθρώπου είναι πάντα περιορισμένη· δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει πλήρως τις προθέσεις του Αγίου Πνεύματος. Το έργο του ανθρώπου δεν μπορεί να θεωρηθεί έργο του Θεού, ακόμα κι αν αυτό που εκφράζεται από τον άνθρωπο αντιστοιχεί σε πολύ μεγάλο βαθμό στις προθέσεις του Θεού, και ακόμα και αν η εμπειρία του ανθρώπου είναι πολύ κοντά στο έργο τελείωσης που προτίθεται να κάνει το Άγιο Πνεύμα. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι μόνο ο υπηρέτης του Θεού, επιτελώντας το έργο που του εμπιστεύεται ο Θεός. Ο άνθρωπος μπορεί μόνο να εκφράσει τη γνώση διαφωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα και τις αλήθειες που αποκτήθηκαν από τις προσωπικές του εμπειρίες. Ο άνθρωπος δεν έχει τα προσόντα ούτε πληροί τις προϋποθέσεις για να είναι η διέξοδος του Αγίου Πνεύματος. Δεν έχει το δικαίωμα να πει ότι το έργο του είναι το έργο του Θεού. Οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους αρχές για το έργο και όλοι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές εμπειρίες και διαθέτουν ποικίλες συνθήκες. Το έργο του ανθρώπου περιλαμβάνει όλες τις εμπειρίες του υπό τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Αυτές οι εμπειρίες μπορούν να αντιπροσωπεύσουν μόνο την ανθρώπινη υπόσταση και δεν αντιπροσωπεύουν το είναι του Θεού ή τις προθέσεις του Αγίου Πνεύματος. Επομένως, το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει ο άνθρωπος δεν μπορεί να ειπωθεί ότι είναι το μονοπάτι στο οποίο βάδισε το Άγιο Πνεύμα, γιατί το έργο του ανθρώπου δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει το έργο του Θεού, και το έργο και η εμπειρία του ανθρώπου δεν είναι εξ ολοκλήρου οι προθέσεις του Αγίου Πνεύματος. Το έργο του ανθρώπου είναι επιρρεπές στο να ακολουθεί κανονισμούς και η μέθοδος του έργου του περιορίζεται εύκολα σε ένα συγκεκριμένο πεδίο, και αυτό δεν μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε έναν ελεύθερο τρόπο. Οι περισσότεροι ακόλουθοι ζουν μέσα σε ένα περιορισμένο πεδίο και ο τρόπος τους να βιώνουν κάτι είναι επίσης περιορισμένος στο πεδίο εφαρμογής του. Η εμπειρία του ανθρώπου είναι πάντα περιορισμένη· η μέθοδος του έργου του επίσης περιορίζεται σε λίγους τύπους και δεν μπορεί να συγκριθεί με το έργο του Αγίου Πνεύματος ή το έργο του ίδιου του Θεού. Αυτό συμβαίνει επειδή η εμπειρία του ανθρώπου είναι σε τελική ανάλυση περιορισμένη. Όπως κι αν επιτελεί ο Θεός το έργο Του, αυτό δεν δεσμεύεται από κανονισμούς· όπως και αν γίνεται, δεν περιορίζεται σε μία μόνο μέθοδο. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως κανονισμός για το έργο του Θεού —όλο το έργο Του είναι αποδεσμευμένο και ελεύθερο. Ανεξάρτητα από το πόσο χρόνο ξοδεύει ο άνθρωπος στο να Τον ακολουθεί, δεν μπορεί να διυλίσει κανέναν νόμο που διέπει τους τρόπους εργασίας του Θεού. Παρόλο που το έργο Του βασίζεται υπερβολικά σε αρχές, γίνεται πάντοτε με νέους τρόπους και έχει πάντα νέες εξελίξεις, και υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης. Σε μια μόνο χρονική περίοδο, ο Θεός μπορεί να έχει πολλούς διαφορετικούς τύπους εργασίας και διαφορετικούς τρόπους καθοδήγησης των ανθρώπων, επιτρέποντάς τους έτσι να έχουν νέες εισόδους και αλλαγές. Δεν μπορείς να συλλάβεις τους νόμους του έργου Του, επειδή εργάζεται πάντα με νέους τρόπους, και μόνο έτσι οι ακόλουθοι του Θεού δεν δεσμεύονται από κανονισμούς. Το έργο του ίδιου του Θεού πάντα αποφεύγει τις αντιλήψεις των ανθρώπων και αντιτίθεται σ’ αυτές. Μόνο όσοι Τον ακολουθούν και Τον αναζητούν με αληθινή καρδιά μπορούν να μεταμορφώσουν τη διάθεσή τους και να ζήσουν ελεύθερα χωρίς να περιορίζονται από οποιουσδήποτε κανονισμούς ή οποιεσδήποτε θρησκευτικές αντιλήψεις. Το έργο του ανθρώπου θέτει απαιτήσεις στους ανθρώπους που βασίζονται στη δική του εμπειρία και σε αυτό που μπορεί να επιτύχει ο ίδιος. Αυτά τα απαιτούμενα πρότυπα περιορίζονται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πεδίο εφαρμογής και οι μέθοδοι άσκησης είναι επίσης πολύ περιορισμένες. Συνεπώς, οι ακόλουθοι ζουν ασυνείδητα μέσα σε αυτό το περιορισμένο πεδίο εφαρμογής· με το πέρασμα του χρόνου, αυτά τα πράγματα μετατρέπονται σε κανονισμούς και τελετουργίες. Εάν το έργο μιας περιόδου οδηγείται από κάποιον που δεν έχει υποστεί την προσωπική τελείωση του Θεού και δεν έχει λάβει κρίση, οι ακόλουθοί του θα γίνουν όλοι θρησκόληπτοι και ειδικοί στο να αντιστέκονται στον Θεό. Ως εκ τούτου, ακόμα και αν κάποιος είναι επικεφαλής που ανταποκρίνεται στα πρότυπα, θα πρέπει να έχει υποβληθεί σε κρίση και να έχει αποδεχθεί την τελείωσή του. Όσοι δεν έχουν υποβληθεί σε κρίση, αν και μπορούν να διαθέτουν το έργο του Αγίου Πνεύματος, εκφράζουν μόνο αόριστα και μη πρακτικά πράγματα. Αν ηγούνται των ανθρώπων για πολύ καιρό, θα τους οδηγήσουν σε ασαφείς και υπερφυσικούς κανόνες. Το έργο που εκτελεί ο Θεός δεν συμφωνεί με τη σάρκα του ανθρώπου. Δεν συμφωνεί με τις σκέψεις του ανθρώπου, αλλά αντιτίθεται στις αντιλήψεις του· δεν έχει σπιλωθεί από αόριστους θρησκευτικούς χρωματισμούς. Τα αποτελέσματα του έργου του Θεού δεν κατέχονται από κάποιον ο οποίος δεν έχει οδηγηθεί στην τελείωση από Αυτόν· απέχουν κατά πολύ από την ανθρώπινη σκέψη.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και το έργο του ανθρώπου