Από τη Σιάο Γιουσίν, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2023, η μητέρα μου συνελήφθη από το ΚΚΚ ενώ έκανε το καθήκον της. Εκείνη την περίοδο, εγώ, οι αδελφοί και οι αδελφές δεν είχαμε ιδέα. Δεν είχαμε κανένα νέο της μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2024, όταν έστειλε ένα γράμμα από τη φυλακή. Έτσι μάθαμε ότι είχε καταδικαστεί σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση. Τα νέα αυτά με έκαναν να νιώσω πολύ αδύναμη. Η καρδιά μου πονούσε αφόρητα, και σκέφτηκα: «Η μαμά είχε κρατηθεί και παλιότερα επειδή κήρυττε το ευαγγέλιο. Μετά την αποφυλάκισή της, συνέχισε να κάνει το καθήκον της μακριά από το σπίτι. Όλα αυτά τα χρόνια, οι αστυνομικοί έρχονταν συνέχεια στο σπίτι μας, απαιτώντας να μάθουν πού βρισκόταν. Τώρα είναι ξανά στα χέρια τους. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα τη βασανίσουν. Η ζωή στη φυλακή είναι δύσκολη. Μπορεί να μείνει σταθερή;» Μια αδελφή συναναστράφηκε μαζί μου τότε. Μου είπε ότι τα περιβάλλοντα που βιώνουμε και τα βάσανα που υπομένουμε στη ζωή είναι όλα προκαθορισμένα από τον Θεό. Είπε ότι έπρεπε να αφήσω τη μητέρα μου στα χέρια του Θεού και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Ήξερα ότι έπρεπε να υποταχθώ, αλλά, τη στιγμή που σκέφτηκα με πόση φαυλότητα φέρεται το ΚΚΚ στους πιστούς του Παντοδύναμου Θεού, και ότι η μαμά μου σίγουρα θα υπέφερε τρομερά, επικράτησε χάος στο μυαλό μου, και μετά βίας συγκράτησα λέξη απ’ όσα είπε. Στη συνέχεια, συνέχισα να κάνω το καθήκον μου, αλλά όποτε είχα μια ελεύθερη στιγμή ή δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, το μυαλό μου γέμιζε με εικόνες συλληφθέντων αδελφών να βασανίζονται βάναυσα από την αστυνομία ή να κακοποιούνται από συγκρατούμενους, και ανησυχούσα πάρα πολύ για τη μητέρα μου. «Πώς τα πάει στη φυλακή;» αναρωτιόμουν. «Έχει ακόμα πολλά μερόνυχτα μέχρι να εκτίσει την τετραετή ποινή της. Πώς θα τα καταφέρει να αντέξει; Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν τα βασανιστήρια μετά τη σύλληψή τους, κι έτσι γίνονται Ιούδες. Άλλοι υπογράφουν τις Τρεις Δηλώσεις και προδίδουν τον Θεό. Κι αν η μαμά δεν μπορέσει να μείνει σταθερή στη μαρτυρία της και προδώσει τον Θεό; Δεν θα πήγαιναν στράφι όλα τα βάσανα που έχει υπομείνει;» Τότε θυμήθηκα μια αδελφή που μου έλεγε πριν από λίγους μήνες ότι ο σύζυγός της είχε καταδικαστεί σε πεντέμισι χρόνια για την πίστη του. Επρόκειτο να αποφυλακιστεί στο τέλος της ποινής του, αλλά, επειδή αρνήθηκε να ξεπουλήσει την εκκλησία ή να αρνηθεί τον Θεό, οι αστυνομικοί τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Μάλιστα, διαστρέβλωσαν τα γεγονότα και ισχυρίστηκαν ότι είχε αυτοκτονήσει. Ένας άλλος αδελφός βασανίστηκε επίσης μέχρι θανάτου έναν χρόνο μετά τη σύλληψή του. Όταν τα σκεφτόμουν αυτά, ανησυχούσα ακόμα περισσότερο. Αν η αστυνομία βασάνιζε τη μητέρα μου μέχρι θανάτου, πώς θα μπορούσε ποτέ να σωθεί από τον Θεό; Απλώς δεν μπορούσα να το καταλάβω. Ήμουν μπερδεμένη: «Από τότε που η μαμά πίστεψε στον Θεό, έκανε το καθήκον της επιμελώς. Δεν ξεπούλησε ποτέ κανέναν ούτε την εκκλησία την τελευταία φορά που συνελήφθη. Μετά απ’ αυτό, έκανε πάντα το καθήκον της μακριά από το σπίτι για να αποφύγει τη σύλληψη. Ο Θεός τη φύλαγε και την προστάτευε όλα αυτά τα χρόνια, οπότε γιατί δεν την προστάτευσε αυτήν τη φορά; Γιατί επιτρέπει ο Θεός στο ΚΚΚ να μας συλλαμβάνει και να μας διώκει; Αν δεν υπήρχε όλος αυτός ο διωγμός, θα μπορούσαμε απλώς να πιστεύουμε στον Θεό και να κάνουμε τα καθήκοντά μας ειρηνικά, και η μαμά δεν θα χρειαζόταν να υποφέρει στη φυλακή». Εκείνες τις μέρες, δεν είχα κέφι και ένιωθα καταπιεσμένη. Στις προσευχές μου, δεν ήξερα τι να πω στον Θεό, και δεν μπορούσα να γαληνέψω την καρδιά μου ενώ έκανα το καθήκον μου. Απλώς δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι πώς ήταν η μητέρα μου, και βρισκόμουν σε ακραία ψυχική οδύνη. Ήξερα ότι η κατάστασή μου ήταν εσφαλμένη, και ότι είχα αναπτύξει αντιλήψεις για τον Θεό. Τότε, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων Του: «Οι αντιλήψεις είναι τεράστιο πρόβλημα. Το να έχουν οι άνθρωποι αντιλήψεις για τον Θεό είναι σαν να στέκεται ένα τείχος μεταξύ αυτών και του Θεού, που τους εμποδίζει να δουν το αληθινό πρόσωπό Του, τους εμποδίζει να δουν την αληθινή διάθεση και την αληθινή ουσία Του —γιατί οι άνθρωποι ζουν μέσα στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους και χρησιμοποιούν τις αντιλήψεις τους για να καθορίσουν εάν ο Θεός πράττει σωστά ή λάθος, αλλά και για να μετρήσουν, να καταδικάσουν και να κρίνουν όλα όσα πράττει. Σε τι είδους κατάσταση βυθίζονται συχνά οι άνθρωποι πράττοντάς το αυτό; Μπορούν οι άνθρωποι να υποταχθούν αληθινά στον Θεό όταν ζουν μέσα στις αντιλήψεις τους; Μπορούν να έχουν αληθινή πίστη στον Θεό; (Δεν μπορούν, όχι.) Ακόμη και όταν υποτάσσονται λίγο, αυτό γίνεται σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Αμέσως μόλις κάποιος υποταχθεί σύμφωνα με τις δικές του αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, μολύνεται με προσωπικά πράγματα που προέρχονται από τον Σατανά και τον εξωτερικό κόσμο και έρχονται σε αντίθεση με την αλήθεια. Το πρόβλημα των αντιλήψεων των ανθρώπων για τον Θεό είναι σοβαρό: αποτελεί μείζονος σημασίας ζήτημα μεταξύ ανθρώπου και Θεού που πρέπει επειγόντως να επιλυθεί» [«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο διαλύοντας τις αντιλήψεις του μπορεί κανείς να πορευτεί στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό (1)]. Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πόσο επικίνδυνο είναι να έχει κανείς αντιλήψεις γι’ Αυτόν. Δημιουργούν παρεξηγήσεις και εμπόδια ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό. Αν κάποιος δεν κατανοεί τις προθέσεις του Θεού πίσω από τα πράγματα που συμβαίνουν, δεν μπορεί να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Αυτή ακριβώς ήταν η κατάστασή μου εκείνη την περίοδο. Από τότε που έμαθα ότι η μαμά μου ήταν στη φυλακή, μόλις σκεφτόμουν τα βάσανά της και αναρωτιόμουν αν θα έβγαινε καν ζωντανή, ανέπτυξα αντιλήψεις για τον Θεό. Δεν καταλάβαινα γιατί επιτρέπει στον μεγάλο κόκκινο δράκοντα να συλλαμβάνει και να διώκει τους πιστούς, παραπονιόμουν ότι δεν είχε προστατεύσει τη μητέρα μου, και δεν μπορούσα να αφοσιωθώ στο καθήκον μου. Αν συνέχιζα να ζω μέσα στις αντιλήψεις μου αντί να αναζητώ την αλήθεια, το εμπόδιο ανάμεσα στον Θεό και σ’ εμένα απλώς θα μεγάλωνε διαρκώς. Έτσι, προσευχήθηκα: «Θεέ μου, δεν μπόρεσα ποτέ να υποταχθώ στη σύλληψη της μαμάς, και έχω αναπτύξει αντιλήψεις για Εσένα. Δεν θέλω να συνεχίσω να είμαι τόσο στασιαστική. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με ώστε να μπορέσω να κατανοήσω τις προθέσεις Σου».

Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που με βοήθησε πραγματικά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πρέπει να εξετάζουν συχνά οτιδήποτε βρίσκεται στην καρδιά τους και είναι ασύμβατο με τον Θεό ή αποτελεί παρανόηση γι’ Αυτόν. Πώς προκύπτουν οι παρανοήσεις; Γιατί παρανοούν οι άνθρωποι τον Θεό; (Επειδή επηρεάζεται το συμφέρον τους.) Μόλις δουν τα γεγονότα σχετικά με την εξορία των Ιουδαίων από την Ιουδαία, πληγώνονται και λένε: “Στην αρχή, ο Θεός αγαπούσε πάρα πολύ τους Ισραηλίτες. Τους οδήγησε στην έξοδο απ’ την Αίγυπτο και τους πέρασε απ’ την Ερυθρά Θάλασσα, τους έδωσε μάννα εξ ουρανού και νερό πηγής για να πιουν, μετά τους έδωσε αυτοπροσώπως νόμους για να τους καθοδηγήσει και τους δίδαξε πώς να ζουν. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο ξεχείλιζε· ήταν τόσο ευλογημένοι όσοι ζούσαν τότε! Πώς είναι δυνατόν να έκανε στροφή 180 μοιρών η στάση του Θεού απέναντί τους μέσα σε μια στιγμή; Πού πήγε όλη Του η αγάπη;” Οι άνθρωποι δεν μπορούν να το ξεπεράσουν αυτό λόγω των συναισθημάτων τους και αρχίζουν να αμφιβάλλουν και να λένε: “Είναι ή δεν είναι αγάπη ο Θεός; Γιατί δεν βλέπουμε πια την αρχική Του στάση απέναντι στους Ισραηλίτες; Η αγάπη Του έχει εξαφανιστεί και δεν έχει αφήσει ίχνος. Έχει καθόλου αγάπη;” Από εδώ ξεκινάει η παρανόηση των ανθρώπων. Μέσα σε ποιο πλαίσιο διαμορφώνουν παρανοήσεις; Μήπως αυτό γίνεται επειδή οι πράξεις του Θεού δεν είναι συμβατές με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους; Αυτό κάνει τους ανθρώπους να παρανοούν τον Θεό; Δεν Τον παρανοούν επειδή περιορίζουν τον ορισμό της αγάπης Του; Πιστεύουν το εξής: “Ο Θεός είναι αγάπη. Άρα, θα πρέπει να προσέχει και να προστατεύει τους ανθρώπους, και να τους περιβάλλει με χάρη και ευλογίες. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού! Όταν ο Θεός αγαπάει έτσι τους ανθρώπους, μου αρέσει. Είδα πολύ καλά πόσο πολύ τους αγαπούσε όταν τους οδήγησε να διασχίσουν την Ερυθρά Θάλασσα. Οι άνθρωποι τότε ήταν τόσο ευλογημένοι! Μακάρι να ήμουν ένας απ’ αυτούς”. Όταν είσαι ερωτευμένος με αυτήν την ιστορία, τότε αντιμετωπίζεις την αγάπη που φανέρωσε ο Θεός εκείνη τη στιγμή ως την ύψιστη αλήθεια και ως το μοναδικό πράγμα που δείχνει την ουσία Του. Περιορίζεις τον ορισμό Του μέσα σου και αντιμετωπίζεις όλα όσα Εκείνος έκανε τότε ως την ύψιστη αλήθεια. Νομίζεις ότι αυτή είναι η πιο αξιαγάπητη πλευρά Του, και αυτή που κάνει περισσότερο τους ανθρώπους να Τον σέβονται και να Τον φοβούνται, καθώς και ότι αυτή είναι η αγάπη του Θεού. Στην πραγματικότητα, οι πράξεις του Θεού ήταν από μόνες τους θετικές, αλλά οι περιορισμένοι ορισμοί σου τις έκαναν στο μυαλό σου αντιλήψεις και βάση πάνω στην οποία ορίζεις τον Θεό. Σε κάνουν να παρανοείς την αγάπη του Θεού, λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο σ’ αυτήν εκτός από έλεος, φροντίδα, προστασία, καθοδήγηση, χάρη και ευλογίες —λες και μόνο αυτά είναι η αγάπη του Θεού. Γιατί εκτιμάς τόσο πολύ αυτές τις πτυχές της αγάπης; Μήπως επειδή συνδέονται με το συμφέρον σου; (Ναι, έτσι είναι.) Με ποια ιδιοτελή συμφέροντα συνδέονται; (Με τις απολαύσεις της σάρκας και με μια άνετη ζωή.) Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, θέλουν να αποκτήσουν από Αυτόν μόνο τα συγκεκριμένα πράγματα, αλλά όχι άλλα. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να σκέφτονται την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες, τον εξευγενισμό, τις κακουχίες για τον Θεό, το να εγκαταλείπουν πράγματα και να δαπανούν τον εαυτό τους ή ακόμη και να θυσιάζουν την ίδια τους τη ζωή. Θέλουν απλώς να απολαμβάνουν την αγάπη, τη φροντίδα, την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού, και γι’ αυτό ορίζουν την αγάπη Του ως το μοναδικό χαρακτηριστικό της ουσίας Του και ως τη μοναδική ουσία Του. Αυτά που έκανε ο Θεός όταν οδήγησε τους Ισραηλίτες να διασχίσουν την Ερυθρά Θάλασσα δεν αποτέλεσαν την πηγή των αντιλήψεων των ανθρώπων; (Ναι.) Αυτό διαμόρφωσε ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο σχημάτισαν αντιλήψεις για τον Θεό. Αν σχημάτισαν αντιλήψεις για τον Θεό, τότε μπορούν να καταλάβουν αληθινά το έργο και τη διάθεση του Θεού; Είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν θα τα καταλάβουν, αλλά θα τα παρερμηνεύσουν και θα σχηματίσουν αντιλήψεις γι’ αυτά. Αυτό αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος έχει πολύ περιορισμένη κατανόηση και αυτή η κατανόηση δεν είναι αληθινή, γιατί δεν είναι η αλήθεια, αλλά αντίθετα ένα είδος αγάπης και κατανόησης που οι άνθρωποι αναλύουν και ερμηνεύουν για τον Θεό με βάση τις δικές τους αντιλήψεις, φαντασιοκοπίες, και εγωιστικές επιθυμίες· δεν είναι συμβατή με την αληθινή ουσία του Θεού. Με ποιους άλλους τρόπους αγαπάει ο Θεός τους ανθρώπους εκτός από το να τους παρέχει έλεος, σωτηρία, φροντίδα, προστασία και να ακούει τις προσευχές τους; (Με τη συμμόρφωση, την πειθαρχία, το κλάδεμα, την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό.) Σωστά. Ο Θεός δείχνει την αγάπη Του με πολλούς τρόπους: με την πάταξη, την πειθαρχία, τη μομφή, την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες, τον εξευγενισμό και ούτω καθεξής. Όλα αυτά αποτελούν πτυχές της αγάπης του Θεού. Μόνο αυτή η οπτική είναι ολοκληρωμένη και σύμφωνη με την αλήθεια. Αν το καταλάβεις αυτό, όταν εξετάζεις τον εαυτό σου και συνειδητοποιείς ότι έχεις παρανοήσεις για τον Θεό, δεν μπορείς τότε να αναγνωρίσεις τις στρεβλώσεις σου και να αναλογιστείς σωστά ποιο ήταν το λάθος σου; Αυτό δεν μπορεί να σε βοηθήσει να διορθώσεις τις παρανοήσεις σου για τον Θεό; (Ναι, μπορεί.) Για να το πετύχεις αυτό, πρέπει να αναζητήσεις την αλήθεια. Εφόσον οι άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια, μπορούν να εξαλείψουν τις παρανοήσεις τους για τον Θεό, και μόλις τις εξαλείψουν, μπορούν να υποταχθούν σε όλες Του τις ρυθμίσεις» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο μέσω της κατανόησης της αλήθειας μπορεί κανείς να γνωρίσει τις πράξεις του Θεού). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να κατανοήσω τις πράξεις Του επειδή είχα οριοθετήσει την αγάπη Του με συγκεκριμένο τρόπο. Πίστευα ότι η αγάπη του Θεού σήμαινε πως έπρεπε να φυλάει και να προστατεύει τους ανθρώπους, να τους δίνει χάρη και ευλογίες, και να μην τους αφήνει ποτέ να αντιμετωπίσουν πόνο ή δεινά. Όταν οι πράξεις του Θεού δεν ταίριαζαν με τις αντιλήψεις μου, δεν μπορούσα να τις αποδεχτώ ή να υποταχθώ σ’ αυτές. Όλο αυτό συνέβαινε επειδή δεν γνώριζα αληθινά το έργο Του. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, η μαμά μου μου έλεγε πώς ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα και μας παρείχε τα πάντα. Την Εποχή του Νόμου, έβαλε τον Μωυσή να οδηγήσει τους Ισραηλίτες έξω από την Αίγυπτο και μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα, τους έστελνε ορτύκια και μάννα στην έρημο και τους καθοδήγησε στην καλή γη της Χαναάν. Την Εποχή της Χάριτος, ο Κύριος Ιησούς θεράπευσε τους αρρώστους, εξέβαλε δαιμόνια και σταυρώθηκε για να λυτρώσει την ανθρωπότητα. Έτσι, στο μυαλό μου, η αγάπη του Θεού είχε να κάνει μόνο με τη φροντίδα και την προστασία, και την παροχή χάρης και ευλογιών. Αφότου πίστεψα στον Θεό, Τον είδα να μας κρατάει ασφαλείς και υγιείς, και απολαμβάναμε τη χάρη και τις ευλογίες Του στη ζωή μας, πράγμα που με έκανε να νιώθω ακόμα περισσότερο ότι μας αγαπούσε πολύ. Αλλά αυτήν τη φορά, που η μητέρα μου συνελήφθη και βρέθηκε στη φυλακή, η σάρκα της σίγουρα θα υπέφερε πολύ. Ανησυχούσα ότι, αν δεν μπορούσε να μείνει σταθερή στη μαρτυρία της ή αν πέθαινε από τα βασανιστήρια της αστυνομίας, θα έχανε την ευκαιρία της να σωθεί. Έτσι, παραπονιόμουν για τον Θεό που δεν την προστάτευσε. Προσπάθησα μάλιστα να λογομαχήσω μαζί Του, επισήμανα πόσο επιμελής ήταν όταν έκανε το καθήκον της και πως δεν είχε ξεπουλήσει ποτέ κανέναν ούτε την εκκλησία όταν συνελήφθη. Δεν είχα καθόλου λογική! Μετρούσα την αγάπη του Θεού με βάση το αν η σάρκα αποκόμιζε οφέλη και ευλογίες, πράγμα που δεν συνάδει καθόλου με την αλήθεια. Η αγάπη του Θεού δεν είναι μόνο χάρη και ευλογίες· περιλαμβάνει επίσης κρίση, παίδευση, δοκιμασίες και ραφινάρισμα. Όταν ο Θεός παρέχει χάρη και ευλογίες στους ανθρώπους, αυτό είναι η αγάπη Του· αλλά όταν στήνει περιβάλλοντα για να δοκιμάσει και να ραφινάρει τους ανθρώπους, έτσι εκδηλώνει ακόμη περισσότερο την αγάπη Του. Πάρτε για παράδειγμα τη σύλληψη της μητέρας μου. Από σαρκική άποψη, το είδα ως κάτι κακό και το οριοθέτησα ως κάτι που δεν ήταν η αγάπη του Θεού. Στην πραγματικότητα, απλώς το είχα κατανοήσει πολύ μονόπλευρα. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι είχα οριοθετήσει τον Θεό, ότι είχα αντιλήψεις και παρανοήσεις γι’ Αυτόν, ή ότι δεν είχα αληθινή γνώση του έργου Του και της αγάπης Του. Με τον ίδιο τρόπο, παρόλο που η μητέρα μου υποφέρει σωματικά βιώνοντας τη σύλληψη και τη φυλακή, αν μπορεί να προσεύχεται και να βασίζεται στον Θεό και να αναζητά τις προθέσεις Του μέσα στις κακουχίες της, μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια, να αναπτυχθεί στη ζωή της, και η πίστη της στον Θεό μπορεί επίσης να δυναμώσει. Αυτό θα ήταν καλό γι’ αυτήν. Μεγάλο μέρος του έργου του Θεού δεν ταιριάζει με τις αντιλήψεις μας ούτε ωφελεί τη σάρκα μας, αλλά ωφελεί τη ζωή μας, πράγμα που δείχνει την αγάπη Του ακόμη περισσότερο. Όταν τα αναλογίστηκα αυτά, ένιωσα την καρδιά μου πιο φωτεινή.

Αργότερα, έκανα ξανά αυτοκριτική: Γιατί δεν μπορούσα να υποταχθώ στη σύλληψη της μητέρας μου; Τότε διάβασα τα λόγια του Θεού: «Δεν δίνω την ευκαιρία στους ανθρώπους να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, διότι Εγώ δεν έχω σαρκικά αισθήματα και κατέληξα να μισώ τα συναισθήματα των ανθρώπων σε ακραίο βαθμό. Τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που Με έχουν παραπετάξει, και έτσι έχω γίνει κάποιο “τρίτο πρόσωπο” στα μάτια τους· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που Με έχουν ξεχάσει· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που οι άνθρωποι παίρνουν την ευκαιρία να ανορθώσουν τη “συνείδησή” τους· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που αποστρέφονται πάντοτε την παίδευσή Μου· τα συναισθήματα των ανθρώπων ευθύνονται που Με αποκαλούν συνέχεια μεροληπτικό και άδικο, και λένε ότι δεν υπολογίζω τα αισθήματα του ανθρώπου στο πώς χειρίζομαι τα πράγματα. Μήπως έχω και συγγενείς επί γης; Ποιος έχει εργαστεί ποτέ σαν Εμένα νυχθημερόν, χωρίς καμία σκέψη για φαγητό ή ύπνο, για χάρη ολόκληρου του σχεδίου διαχείρισής Μου; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να συγκριθεί με τον Θεό; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να είναι συμβατός με τον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 28). «Όλοι οι άνθρωποι ζούνε σε συναισθηματική κατάσταση— οπότε ο Θεός δεν αποφεύγει κανέναν τους, και εκθέτει τα μυστικά που έχουν κρυμμένα στην καρδιά τους όλοι οι άνθρωποι. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους ανθρώπους να αποτινάζουν τα συναισθήματά τους; Μήπως αυτό ξεπερνάει τα πρότυπα της συνείδησης; Μπορεί η συνείδηση να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού; Μπορούν τα συναισθήματα να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες; Στα μάτια του Θεού, τα συναισθήματα είναι εχθρός Του —δεν έχει εκφραστεί αυτό με σαφήνεια μέσα από τα λόγια του Θεού;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαλύψεις των μυστηρίων του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν», Κεφάλαιο 28). Έκανα αυτοκριτική και συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να υποταχθώ επειδή ζούσα μέσα στα σαρκικά συναισθήματα. Από άποψη δόγματος, ήξερα ότι οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που μας τυχαίνουν καθημερινά, καλά ή κακά, επιτρέπονται από τον Θεό και θα πρέπει να τα αποδεχόμαστε από Εκείνον. Αλλά όταν έμαθα ότι η μητέρα μου ήταν στη φυλακή, δεν μπορούσα να το αποδεχτώ από τον Θεό, και πόσο μάλλον να αναζητήσω τις προθέσεις Του. Μόνο και μόνο η σκέψη του σωματικού και ψυχικού της πόνου και του βασανιστηρίου της στη φυλακή μού ράγιζε την καρδιά. Δεν ήθελα να υποφέρει. Φοβόμουν, επίσης, ότι δεν θα κατάφερνε να μείνει σταθερή στη μαρτυρία της, ότι θα γινόταν Ιούδας και, συνεπώς, δεν θα σωζόταν, ή ότι η αστυνομία θα τη βασάνιζε μέχρι θανάτου στη φυλακή και θα έχανα τη μητέρα μου. Παρασύρθηκα από τα σαρκικά μου συναισθήματα και λογομάχησα με τον Θεό, και παραπονιόμουν ότι δεν την είχε προστατεύσει. Όλες οι σκέψεις μου αντιστέκονταν στον Θεό. Αντιτασσόμουν στον Θεό και Του εναντιωνόμουν. Σκέφτηκα τον Ιώβ κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών του. Έχασε όλο το βιος του, όλα του τα υπάρχοντα και τα δέκα του παιδιά, και το σώμα του γέμισε με επώδυνα έλκη. Αλλά ο Ιώβ δεν παραπονέθηκε ποτέ. Πίστευε ότι τα πάντα ήταν στα χέρια του Θεού και ότι ακόμη και οι αντιξοότητες έρχονταν με την άδεια του Θεού, και εξακολουθούσε να υποτάσσεται στον Θεό και να υμνεί το όνομά Του. Είδα ότι ο Ιώβ είχε θεοφοβούμενη καρδιά. Υστερώ τόσο πολύ σε σύγκριση μαζί του! Όταν άκουσα ότι η μητέρα μου είχε συλληφθεί και ήταν στη φυλακή, απλώς δεν μπορούσα να το αποδεχτώ. Ζούσα ολοκληρωτικά μέσα στους συναισθηματισμούς. Παρόλο που ήξερα ότι αυτό είχε την άδεια του Θεού, δεν μπορούσα να υποταχθώ. Αντιδικούσα με τον Θεό και Του εναντιωνόμουν μέσα μου. Πού ήταν η θεοφοβούμενη καρδιά μου; Είναι ξεκάθαρα ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας που μισεί τον Θεό και συλλαμβάνει και διώκει τους πιστούς, και γι’ αυτό η μητέρα μου υποφέρει τόσο πολύ μετά τη σύλληψή της. Αλλά αντί να μισήσω το ΚΚΚ, παραπονιόμουν για τον Θεό. Τα είχα καταλάβει όλα εντελώς ανάποδα και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω το σωστό από το λάθος!

Μετά απ’ αυτό, διάβασα μερικά ακόμη χωρία των λόγων του Θεού και άρχισα να καταλαβαίνω λίγο τη σημασία τού γιατί ο Θεός επιτρέπει τους διωγμούς και τα δεινά. Ο Θεός λέει: «Κατά τη διάρκεια του έργου Του, από την αρχή, ο Θεός έχει θέσει δοκιμασίες για κάθε άτομο —ή, θα μπορούσατε να πείτε, για κάθε άτομο που Τον ακολουθεί— και οι δοκιμασίες αυτές είναι διαφόρων μεγεθών. Υπάρχουν εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία της απόρριψης από την οικογένειά τους, εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία του αντίξοου περιβάλλοντος, εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία της σύλληψης και του βασανισμού, εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία του να έρθουν αντιμέτωποι με επιλογές και εκείνοι που αντιμετώπισαν τις δοκιμασίες του χρήματος και της θέσης. Γενικά, ο καθένας από εσάς έχει αντιμετωπίσει κάθε είδους δοκιμασία. Γιατί, άραγε, ο Θεός εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Γιατί μεταχειρίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο τους πάντες; Τι είδους αποτέλεσμα αναζητά; Αυτό είναι το σημείο που θέλω να σας επικοινωνήσω: Ο Θεός θέλει να δει εάν ο άνθρωπος αυτός είναι ή όχι ο τύπος που Τον σέβεται και αποφεύγει το κακό. Αυτό σημαίνει ότι όταν ο Θεός σε υποβάλλει σε μια δοκιμασία και σε φέρνει αντιμέτωπο με τη μία ή την άλλη περίσταση, η πρόθεσή Του είναι να εξετάσει κατά πόσο είσαι άνθρωπος που Τον σέβεται και αποφεύγει το κακό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του). «Κατά τη διάρκεια του έργου της διαρκούς παροχής και υποστήριξης του ανθρώπου από τον Θεό, Εκείνος εκφράζει το σύνολο των προθέσεων και των απαιτήσεών Του στον άνθρωπο και δείχνει τα έργα, τη διάθεσή Του και το τι έχει και είναι Αυτός στον άνθρωπο. Ο στόχος είναι να εξοπλιστεί ο άνθρωπος με ανάστημα και να επιτρέψει στον άνθρωπο να αποκτήσει διάφορες αλήθειες από τον Θεό, ακολουθώντας Τον —αλήθειες που είναι τα όπλα που δόθηκαν στον άνθρωπο από τον Θεό για να πολεμήσει τον Σατανά. Αφού εξοπλιστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίσει τις δοκιμασίες του Θεού. Ο Θεός έχει πολλά μέσα και οδούς για να δοκιμάζει τον άνθρωπο, αλλά καθένα από αυτά απαιτεί τη “συνεργασία” του εχθρού του Θεού: του Σατανά. Τουτέστιν, έχοντας δώσει στον άνθρωπο τα ισχυρά όπλα με τα οποία θα πολεμήσει τον Σατανά, ο Θεός παραδίδει τον άνθρωπο στον Σατανά και επιτρέπει στον Σατανά να “δοκιμάσει” το ανάστημα του ανθρώπου. Εάν ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από τους σχηματισμούς μάχης που διαμορφώνει ο Σατανάς, αν μπορεί να ξεφύγει από τον κλοιό του Σατανά και να συνεχίσει να ζει, τότε ο άνθρωπος θα έχει περάσει τη δοκιμασία. Αλλά αν ο άνθρωπος αποτύχει να ξεφύγει από τους σχηματισμούς μάχης του Σατανά και καθυποταχθεί από τον Σατανά, τότε δεν θα έχει περάσει τη δοκιμασία. Όποια πτυχή του ανθρώπου κι αν δοκιμάζει ο Θεός, τα κριτήρια για τις δοκιμασίες Του είναι εάν ο άνθρωπος μένει ή όχι σταθερός στη μαρτυρία του όταν δέχεται επίθεση από τον Σατανά, και εάν αποκηρύσσει ή όχι τον Θεό και υποχωρεί και παραδίδεται στον Σατανά, ενώ είναι παγιδευμένος από τον Σατανά. Μπορεί να ειπωθεί ότι το αν ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί ή όχι εξαρτάται από το αν μπορεί να νικήσει και να κατατροπώσει τον Σατανά, και το αν μπορεί να κερδίσει ή όχι την ελευθερία του εξαρτάται από το εάν είναι σε θέση να χειριστεί μόνος του τα όπλα που του έδωσε ο Θεός για να νικήσει τα δεσμά του Σατανά, κάνοντας τον Σατανά να χάσει εντελώς την ελπίδα και να παραιτηθεί από αυτόν. Αν ο Σατανάς χάσει την ελπίδα και παραιτηθεί από κάποιον, αυτό σημαίνει ότι ο Σατανάς δεν θα προσπαθήσει ποτέ ξανά να πάρει αυτό το άτομο από τον Θεό, δεν θα το κατηγορήσει ποτέ ούτε θα το ενοχλήσει, δεν θα το βασανίσει ούτε θα του επιτεθεί ποτέ ξανά ασύδοτα. Μόνο κάποιος σαν κι αυτόν θα έχει πραγματικά κερδηθεί από τον Θεό. Αυτή είναι η όλη διαδικασία μέσω της οποίας κερδίζει ο Θεός έναν άνθρωπο» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). «Όσοι ακολουθούν αληθινά τον Θεό είναι σε θέση να αντέξουν το γεγονός να δοκιμάζεται το έργο τους, ενώ όσοι δεν ακολουθούν αληθινά τον Θεό είναι ανίκανοι να αντέξουν οποιαδήποτε από τις δοκιμασίες του Θεού. Αργά ή γρήγορα, θα αποβληθούν, ενώ οι νικητές θα παραμείνουν στη βασιλεία. Το αν ο άνθρωπος αναζητά αληθινά τον Θεό μπορεί να καθοριστεί μόνο μέσα από τη δοκιμασία του έργου του, δηλαδή από τις δοκιμασίες του Θεού, και δεν έχει καμία σχέση με το τι συμπεραίνει ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν ελαφρά τη καρδία. Ό,τι κάνει μπορεί να πείσει απόλυτα τον άνθρωπο. Δεν κάνει τίποτα που να είναι αόρατο για τον άνθρωπο ή οποιοδήποτε έργο που να μην μπορεί να πείσει τον άνθρωπο. Το αν η πίστη του ανθρώπου είναι αληθινή ή όχι αποδεικνύεται από τα γεγονότα και δεν μπορεί να το προσδιορίσει ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το “σιτάρι δεν μπορεί να γίνει ήρα και η ήρα δεν μπορεί να γίνει σιτάρι”. Όλοι όσοι αγαπούν πραγματικά τον Θεό τελικά θα παραμείνουν στη βασιλεία, και ο Θεός δεν θα μεταχειριστεί άσχημα κανέναν που πραγματικά Τον αγαπάει» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι επιτρέπει να έρθουν στους ανθρώπους διωγμοί και δεινά για να τους οδηγήσει στην τελείωση και να τους κάνει να αφοσιωθούν και να υποταχθούν σ’ Αυτόν. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτει και αποκλείει όσους δεν είναι ειλικρινείς απέναντί Του. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός εκφράζει την αλήθεια για να μας εφοδιάσει και μας λέει όλες τις απαιτήσεις Του. Έπειτα, διαμορφώνει κάποια πραγματικά περιβάλλοντα για να μας δοκιμάσει, ώστε να δει αν είμαστε ειλικρινείς απέναντί Του και υποτασσόμαστε σ’ Αυτόν. Αν μπορούμε να πάρουμε την αλήθεια ως όπλο μας για να πολεμήσουμε τον Σατανά, να μείνουμε σταθεροί στη μαρτυρία μας για τον Θεό κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών, και να καταντροπιάσουμε τον Σατανά, τότε γινόμαστε άνθρωποι που έχουν κερδηθεί από τον Θεό. Πάρτε για παράδειγμα τις συλλήψεις και τους διωγμούς από το ΚΚΚ. Οι ειλικρινείς πιστοί, παρά τον πόνο και την αδυναμία τους, δεν αρνούνται ούτε προδίδουν τον Θεό. Αντιθέτως, μέσα από τον διωγμό του Σατανά, βλέπουν καθαρά το άσχημο πρόσωπο του διαβόλου. Σε καιρούς αδυναμίας και πόνου, η διαφώτιση και η καθοδήγηση των λόγων του Θεού τούς δίνει ακόμη μεγαλύτερη πίστη, και είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν τη ζωή τους για να μείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους. Μέσα από αυτού του είδους το περιβάλλον, ο Θεός κερδίζει τις ειλικρινείς καρδιές των ανθρώπων και κατεργάζεται την αλήθεια μέσα τους. Είναι σαν την πρωταγωνίστρια στην ταινία «Η Φωτιά του Ραφιναρίσματος». Για να την αναγκάσει να προδώσει τον Θεό, η αστυνομία την έγδυσε και της έκανε ηλεκτροσόκ σε όλο της το σώμα με ηλεκτρικά γκλομπ. Υπέμεινε ακραία βασανιστήρια, αλλά τα λόγια του Θεού τής έδωσαν πίστη. Προτιμούσε να πεθάνει παρά να προδώσει ή να αρνηθεί τον Θεό. Έδωσε περίτρανη μαρτυρία γι’ Αυτόν και τελικά ντρόπιασε τον Σατανά. Είδα ότι οι ειλικρινείς πιστοί, ανεξάρτητα από το τι περιβάλλοντα βιώνουν ή πόσα βάσανα ή βασανιστήρια υπομένουν, μπορούν να διατηρήσουν ακλόνητη την αφοσίωσή τους στον Θεό. Γι’ αυτούς, τα δεινά και τα βάσανα είναι ένας τρόπος για να οδηγηθούν στην τελείωση, και αποτελούν, επίσης, μια ιδιαίτερη ευλογία από τον Θεό. Αλλά όσοι δεν είναι ειλικρινείς απέναντι στον Θεό αρνούνται και προδίδουν τον Θεό λόγω του ένστικτου αυτοσυντήρησης όταν αντιμετωπίζουν σωματικά βασανιστήρια, πόνο ή την απειλή του θανάτου. Τέτοιοι άνθρωποι είναι τα ζιζάνια που αποκαλύπτονται, αυτοί ακριβώς που ο Θεός θα αποκλείσει. Ο Θεός χρησιμοποιεί τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα ως πάροχο υπηρεσιών για να αποκαλύψει αλλά και να οδηγήσει τους ανθρώπους στην τελείωση. Ο Θεός είναι τόσο σοφός! Θυμήθηκα τη μητέρα μου να παίρνει μια απόφαση μετά την τελευταία της σύλληψη: Ακόμη κι αν συλλαμβανόταν ξανά, θα κρατούσε γερά την πίστη της και θα επέμενε να ακολουθεί τον Θεό, και δεν θα Τον πρόδιδε ποτέ. Με αυτήν τη σύλληψη τη δοκιμάζει ο Θεός. Αν προδώσει τον Θεό για να προστατεύσει τη σάρκα της, θα αποκαλυφθεί. Αλλά αν μπορεί να προσεύχεται και να βασίζεται στον Θεό, και να μείνει σταθερή στη μαρτυρία της για τον Θεό ανεξάρτητα από το πώς την διώκει ο Σατανάς, τότε αυτό το περιβάλλον θα την οδηγήσει στην τελείωση, θα δυναμώσει την πίστη και την αγάπη της. Είναι, επίσης, μια ευκαιρία που της έχει δώσει ο Θεός για να δώσει μαρτυρία —μια ιδιαίτερη ευλογία από Εκείνον. Όταν το κατανόησα αυτό, απαλλάχτηκα από κάποιες ανησυχίες για τη μητέρα μου μέσα στην καρδιά μου.

Καθώς συνέχισα να αναζητώ, συνειδητοποίησα ότι είχα άλλη μια εσφαλμένη άποψη. Πίστευα ότι αν κάποιος πέθαινε από τον διωγμό στη φυλακή, δεν θα μπορούσε να σωθεί. Μόνο όταν διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού ανατράπηκε η άποψή μου. Ο Θεός λέει: «Ας μην μιλήσουμε για την τελική έκβαση εκείνων των μαρτύρων ή για την ετυμηγορία του Θεού για τις πράξεις τους, αλλά ας ρωτήσουμε το εξής: Όταν έφτασαν στο τέλος, οι τρόποι με τους οποίους ήρθε το τέλος της ζωής τους ήταν σύμφωνοι με τις ανθρώπινες αντιλήψεις; (Όχι, δεν ήταν.) Από την οπτική των ανθρώπινων αντιλήψεων, πλήρωσαν τόσο μεγάλο τίμημα για να διακηρύξουν το έργο του Θεού, αλλά τελικά τους σκότωσε ο Σατανάς. Αυτό δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις, αλλά ακριβώς αυτό τους συνέβη. Είναι αυτό που επέτρεψε ο Θεός να συμβεί. Ποια αλήθεια μπορεί να αναζητήσει κανείς σ’ αυτό; Το ότι ο Θεός τούς επέτρεψε να πεθάνουν έτσι ήταν η κατάρα και η καταδίκη Του ή ήταν το σχέδιό Του και η ευλογία Του; Τίποτα απ’ τα δύο δεν ήταν. Και τι ήταν; Οι άνθρωποι τώρα αναλογίζονται με πολλή θλίψη το πώς πέθαναν, αλλά έτσι ήταν τα πράγματα. Εκείνοι που πίστεψαν στον Θεό πέθαναν με αυτόν τον τρόπο· πώς εξηγείται αυτό; Όταν αναφέρουμε αυτό το θέμα, βάζετε τον εαυτό σας στη θέση τους· θλίβεται τότε η καρδιά σας και νιώθετε έναν κρυφό πόνο; Σκέφτεστε: “Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το καθήκον τους για να διακηρύξουν το ευαγγέλιο του Θεού και θα έπρεπε να θεωρούνται καλοί άνθρωποι· πώς λοιπόν έγινε και έφτασαν σε ένα τέτοιο τέλος, ένα τέτοιο αποτέλεσμα;” Στην πραγματικότητα, έτσι πέθαναν και χάθηκαν τα σώματά τους· αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο έφυγαν απ’ τον ανθρώπινο κόσμο, όμως αυτό δεν σήμαινε ότι είχαν το ίδιο αποτέλεσμα. Άσχετα με τον τρόπο του θανάτου και της αναχώρησής τους ή με το πώς πραγματοποιήθηκαν αυτά, ο Θεός δεν είχε καθορίσει έτσι το τελικό αποτέλεσμα αυτών των ζωών, αυτών των δημιουργημάτων. Πρέπει να το καταλάβεις ξεκάθαρα αυτό. Αντιθέτως, με αυτόν ακριβώς τον τρόπο καταδίκασαν αυτόν τον κόσμο και κατέθεσαν μαρτυρία για τις πράξεις του Θεού. Αυτά τα δημιουργήματα χρησιμοποίησαν την πολυτιμότατη ζωή τους, χρησιμοποίησαν την τελευταία στιγμή της ζωής τους για να καταθέσουν μαρτυρία για τις πράξεις του Θεού, να καταθέσουν μαρτυρία για τη μεγάλη δύναμη του Θεού και να δηλώσουν στον Σατανά και στον κόσμο ότι οι πράξεις του Θεού είναι σωστές, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Θεός, ότι είναι ο Κύριος και η ενσάρκωση του Θεού. Ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, δεν αρνήθηκαν ποτέ το όνομα του Κυρίου Ιησού. Αυτό δεν ήταν μια μορφή κρίσης πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο; Χρησιμοποίησαν τη ζωή τους για να διαγγείλουν στον κόσμο, για να αποδείξουν στους ανθρώπους ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Κύριος, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Χριστός, ότι είναι η ενσάρκωση του Θεού, ότι το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας που έκανε επιτρέπει σ’ αυτήν την ανθρωπότητα να συνεχίσει να ζει. Αυτό το γεγονός είναι για πάντα αναλλοίωτο. Σε ποιον βαθμό εκτέλεσαν το καθήκον τους όλοι όσοι μαρτύρησαν για τη διακήρυξη του ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού; Το εκτέλεσαν στον απόλυτο βαθμό; Πώς εκδηλώθηκε στον απόλυτο βαθμό του; (Πρόσφεραν τη ζωή τους.) Σωστά, πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Η οικογένεια, τα πλούτη και τα υλικά πράγματα αυτής της ζωής, όλα αυτά είναι εξωτερικά πράγματα· το μοναδικό πράγμα που έχει να κάνει με τον εαυτό του καθενός είναι η ζωή του. Για κάθε ζωντανό άνθρωπο, η ζωή είναι αυτό που αξίζει να λατρεύει περισσότερο απ’ όλα, το πολυτιμότερο πράγμα και, όπως φαίνεται, αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να προσφέρουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχαν ως επιβεβαίωση και μαρτυρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα. Καθ’ όλη την πορεία τους μέχρι και τον θάνατό τους, δεν απαρνήθηκαν το όνομα του Θεού ούτε το έργο Του, και χρησιμοποίησαν τις τελευταίες τους στιγμές στη ζωή για να καταθέσουν μαρτυρία γι’ αυτό το γεγονός· δεν είναι αυτή η ύψιστη μορφή μαρτυρίας; Είναι ο καλύτερος τρόπος να εκτελέσει κανείς το καθήκον του· αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς την ευθύνη του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε. Παλιότερα πίστευα ότι το να πεθάνεις από τον διωγμό της αστυνομίας σήμαινε πως δεν μπορούσες να σωθείς από τον Θεό, αλλά ο Θεός δεν το βλέπει καθόλου έτσι. Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρεί αυτήν» (Κατά Ματθαίον 16:25). Σκέφτηκα αυτούς που έγιναν Ιούδες. Αφού συνελήφθησαν, τρομοκρατημένοι από τα βασανιστήρια της αστυνομίας, ξεπούλησαν επικεφαλής και εργάτες, ή τους αδελφούς και τις αδελφές τους και υπέγραψαν, επίσης, τις Τρεις Δηλώσεις. Δεν υπέφεραν σωματικά και αφέθηκαν ελεύθεροι —είναι ακόμα ζωντανοί σήμερα— αλλά έχουν χάσει την ευκαιρία τους να σωθούν για πάντα και θα αντιμετωπίσουν αιώνια τιμωρία στο μέλλον. Αλλά εκείνοι που μαρτύρησαν πεθαίνοντας από τον διωγμό του μεγάλου κόκκινου δράκοντα —αν και βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, έμειναν σταθεροί στη μαρτυρία τους με τίμημα την ίδια τους τη ζωή. Αυτό είναι το πιο σημαντικό και πολύτιμο πράγμα, και ο Θεός το θυμάται. Το ίδιο ακριβώς έγινε όταν οι μαθητές την Εποχή της Χάριτος μαρτύρησαν επειδή διακήρυξαν το όνομα του Κυρίου Ιησού. Ήταν αφοσιωμένοι στον Θεό. Αφού πέθαναν, οι ψυχές τους επέστρεψαν στον Θεό, και Εκείνος είχε κάνει κατάλληλες διευθετήσεις γι’ αυτούς. Επιπλέον, ο θάνατός τους αποτελεί απόδειξη ότι ο Σατανάς κάνει κακό κακοποιώντας βάναυσα τον εκλεκτό λαό του Θεού, και αποτελεί μια νικηφόρα μαρτυρία ότι ο Θεός κερδίζει δόξα και νικά τον Σατανά. Η μοίρα της μητέρας μου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Καθετί που θα βιώσει υπόκειται στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Ακόμη κι αν πεθάνει από τον διωγμό, θα είναι για χάρη της δικαιοσύνης, και θα είναι κάτι ένδοξο. Είμαι απλώς ένα μικρό δημιουργημένο ον· δεν έχω κανένα δικαίωμα να λέω στον Θεό τι να κάνει. Πρέπει να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, η οδύνη στην καρδιά μου άρχισε να υποχωρεί.

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο παππούς μου έγραψε για να πει ότι η μαμά μου είχε στείλει ένα γράμμα από τη φυλακή. Είπε ότι δούλευε πολύ σκληρά και η όρασή της είχε επιδεινωθεί πολύ. Όταν το άκουσα αυτό, εξοργίστηκα και ράγισε η καρδιά μου. «Η μαμά είχε ήδη προβλήματα με τα μάτια της», σκέφτηκα. «Κάνει τόσο βαριά εργασία κάθε μέρα —κι αν τυφλωθεί; Της μένει ακόμα τόσο πολύς καιρός για να εκτίσει την ποινή της. Οι μέρες που έρχονται θα είναι τόσο δύσκολες γι’ αυτήν!» Τότε, θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Το μονοπάτι στο οποίο μας καθοδηγεί ο Θεός δεν είναι μια ευθεία, αλλά ένας ελικοειδής και γεμάτος λακκούβες δρόμος· ο Θεός λέει, επιπλέον, πως όσο πιο κακοτράχαλο είναι το μονοπάτι, τόσο περισσότερο δύναται να αποκαλύψει τη στοργική καρδιά μας. Ωστόσο, κανείς μας δεν μπορεί να διανοίξει ένα τέτοιο μονοπάτι. Κατά την εμπειρία Μου, έχω βαδίσει σε πολλά κακοτράχαλα, επισφαλή μονοπάτια κι έχω υπομείνει μεγάλα δεινά· κάποιες φορές, υπήρξα, μάλιστα, τόσο βαθιά θλιμμένος, που ήθελα να φωνάξω, μα βαδίζω σε αυτό το μονοπάτι μέχρι και σήμερα. Πιστεύω πως αυτό είναι το μονοπάτι στο οποίο καθοδηγητής είναι ο Θεός, κι έτσι υπομένω το μαρτύριο όλων των δεινών και συνεχίζω προς τα εμπρός. Διότι αυτό καθόρισε ο Θεός, επομένως ποιος μπορεί να ξεφύγει από αυτό; Δεν ζητώ να λάβω ευλογίες· το μόνο που ζητώ είναι να μπορώ να βαδίζω στο μονοπάτι που οφείλω να βαδίζω σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Δεν επιζητώ να μιμηθώ τους άλλους, βαδίζοντας στο μονοπάτι που βαδίζουν εκείνοι· το μόνο που επιζητώ είναι να μπορέσω να προσφέρω την αφοσίωσή Μου και να βαδίσω στο καθορισμένο μονοπάτι Μου μέχρι τέλους. Δεν ζητώ τη βοήθεια των άλλων· για να είμαι ειλικρινής, ούτε και μπορώ να βοηθήσω κανέναν άλλο. Φαίνεται πως είμαι τρομερά ευαίσθητος στο ζήτημα αυτό. Δεν γνωρίζω τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως ανέκαθεν πίστευα πως ο βαθμός στον οποίο πρέπει να υποφέρει ένας άνθρωπος και η απόσταση που πρέπει να διανύσει πάνω στο μονοπάτι του προκαθορίζονται από τον Θεό, και πως κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει πραγματικά κάποιον άλλο» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μονοπάτι… (6)]. Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το μονοπάτι της πίστης δεν είναι ομαλό· όλοι πρέπει να υπομείνουμε πολλά βάσανα. Οι κακουχίες που θα βιώσει κάθε άνθρωπος είναι προκαθορισμένες από τον Θεό. Το πώς συμπεριφέρεται η αστυνομία στη μητέρα μου, το πόσο υποφέρει στη φυλακή, το αν θα τυφλωθεί —όλα αυτά βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να προσεύχομαι περισσότερο, να αφήσω τη μητέρα μου στα χέρια του Θεού, και να Του ζητήσω να της δώσει την πίστη να βιώσει αυτό το περιβάλλον. Τώρα, όταν σκέφτομαι τη μητέρα μου, αν και εξακολουθώ να νιώθω λίγη ανησυχία και έγνοια, αυτό δεν επηρεάζει πλέον την κατάστασή μου. Μπορώ να γαληνέψω την καρδιά μου και να αφοσιωθώ στο καθήκον μου, επειδή καταλαβαίνω ότι καθετί που κάνει ο Θεός είναι καλό και εμπεριέχει τις καλές Του προθέσεις.