Της Γιε Γουέι, Κίνα

Τον Μάρτιο του 2020, με εξέλεξαν επικεφαλής της εκκλησίας. Λίγο αργότερα, έμαθα ότι θα έρχονταν κάποιοι αδελφοί και αδελφές για να μας μάθουν υπολογιστές και να καλλιεργήσουν τεχνικούς υπολογιστών. Μόλις το έμαθα αυτό, μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Πάντοτε μ’ ενδιέφεραν οι υπολογιστές και, μάλιστα, είχα μάθει κάποια πράγματα μόνη μου στον ελεύθερό μου χρόνο, οπότε είχα μεγάλη επιθυμία να μάθω αυτά τα πράγματα. Λαμβάνοντας υπόψη τα μέλη της εκκλησίας μας, ήμουν η μόνη που είχε κάποιες βασικές γνώσεις σ’ αυτόν τον τομέα, συνεπώς θα ήταν τέλειο αν μπορούσα να κάνω αυτό το καθήκον! Σκεφτόμουν ότι, στο τωρινό καθήκον μου ως επικεφαλής, δεν είχα ιδιαίτερη ευφράδεια και κάποιες φορές, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν ερωτήσεις ή δυσκολίες, δεν ήξερα πώς να συναναστραφώ και να τις επιλύσω, πράγμα πολύ ντροπιαστικό. Αν μπορούσα να κάνω κάποιο τεχνικό καθήκον, η κατάκτηση των δεξιοτήτων θα με καθιστούσε ταλέντο στα τεχνικά και θα μου έδινε αναγνώριση. Έτσι, ανυπομονούσα να κάνω επίδειξη των ικανοτήτων μου στους υπολογιστές. Όταν είδα μια αδελφή που είχε ελάχιστες βασικές γνώσεις να μελετά αυτήν την τεχνολογία, ένιωσα λίγη περιφρόνηση γι’ αυτή και της έδωσα με άνετο ύφος κάποιες συμβουλές. Η αδελφή αντέδρασε μ’ ένα ύφος έκπληξης, λέγοντας: «Δεν περίμενα να έχεις γνώσεις γι’ αυτά τα πράγματα!» Ένιωσα ωραία ακούγοντας τον έπαινό της και είπα μέσα μου: «Με έχεις υποτιμήσει πολύ —αν δεν είχα το καθήκον μου ως επικεφαλής, θα είχα πάει να σπουδάσω τεχνολογία».

Στις αρχές Μαΐου, ήρθε στην εκκλησία μας ο αδελφός Ζανγκ Μινγκ για να μας μάθει για τους υπολογιστές. Χάρηκα πολύ. Σκέφτηκα μέσα μου: «Παρόλο που δεν μπορώ να πηγαίνω κάθε μέρα στα μαθήματα, μπορώ να βρω χρόνο για να μάθω και, μαθαίνοντας από γνώστες, θα μπορέσω να συλλάβω περισσότερες δεξιότητες και, μόλις έχω την ευκαιρία, μπορώ να επιδείξω τις ικανότητές μου». Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στα μαθήματα, παρατήρησα ότι ένα κομμάτι του τεχνικού περιεχομένου περιλάμβανε αγγλικούς όρους, οπότε δεν μπορούσα παρά να επιδείξω τις δεξιότητές μου στα αγγλικά, διαβάζοντας και μεταφράζοντας γι’ αυτούς. Οι αδελφοί και οι αδελφές άρχισαν να με βλέπουν με άλλο μάτι, αποκτώντας σεβασμό για μένα. Είπε μία αδελφή: «Σε τι επίπεδο είναι τα αγγλικά σου; Ξέρεις ακόμη και τους τεχνικούς όρους. Είσαι η πιο κατάλληλη για τα μαθήματα —έχεις πλεονέκτημα!» Έγνεψα καταφατικά και είπα: «Απλά είναι κάτι που μ’ αρέσει να μαθαίνω». Όταν, στη διάρκεια της πρακτικής εφαρμογής, είδα τις αδελφές να δυσκολεύονται με ορισμένες λειτουργίες, τους πρόσφερα καθοδήγηση, καθώς σκέφτηκα: «Αφού είμαι επικεφαλής και δεν έχω χρόνο, μπορώ να μαθαίνω μόνο αποσπασματικά. Αλλιώς, σίγουρα θα μάθαινα γρηγορότερα από εσάς». Δυστυχώς, πήγα στα μαθήματα μόνο δυο τρεις μέρες και μετά δεν μπορούσα να συνεχίσω, επειδή ήμουν πολύ απασχολημένη με το εκκλησιαστικό έργο. Ένιωθα πολύ λυπημένη και κάπως απρόθυμη, καθώς σκεφτόμουν: «Δεν γίνεται να μείνω πίσω απ’ όλους σας. Πρέπει να βρω χρόνο να αναπληρώσω όσα δεν έχω μάθει». Μετά από αυτό, παρακολουθούσα προγράμματα εκμάθησης για να συμπληρώνω τις γνώσεις μου και έκανα έρευνα για ό,τι δεν καταλάβαινα. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μού έκαναν ερωτήσεις για πράγματα που δεν καταλάβαιναν, μπορούσα να τους δίνω και συμβουλές. Όταν άκουγα φιλοφρονήσεις από τους αδελφούς και τις αδελφές, ένιωθα περηφάνια και μου άρεσε ακόμη περισσότερο το καθήκον μου στην τεχνολογία των υπολογιστών. Ωστόσο, στο καθήκον μου ως επικεφαλής, συχνά αντιμετώπιζα διάφορες δυσκολίες και κάποιες φορές δεν μπορούσα να τις επιλύσω, πράγμα που μ’ έκανε να νιώθω ντροπή. Αν και έκανα το καθήκον μου, η καρδιά μου δεν είχε τον ίδιο ενθουσιασμό γι’ αυτό όπως όταν έκανα μαθήματα υπολογιστών ούτε σκεφτόμουν πώς να κάνω καλά το καθήκον μου. Αντ’ αυτού, επικεντρωνόμουν στα μαθήματα υπολογιστών. Κάποιες φορές, ένιωθα κάποιες ενοχές και σκεφτόμουν: «Μήπως δεν φροντίζω το ανειλημμένο καθήκον μου;» Μετά, όμως, σκεφτόμουν ότι οι τεχνικές δεξιότητες των τεχνικών των υπολογιστών στην εκκλησία ήταν μετρίου επιπέδου και ότι ήταν πολύ σημαντικό κι επείγον να βοηθηθούν οι αδελφοί και οι αδελφές που αντιμετώπιζαν προβλήματα σχετικά με τους υπολογιστές, κι έτσι, με αυτήν τη σκέψη, έσβηναν οι ενοχές μου. Μια μέρα, πήγα να ασχοληθώ με το καθήκον μου μόνο αφότου χάζεψα στον υπολογιστή για κάμποση ώρα και, ως αποτέλεσμα, διαπίστωσα ότι μου είχε ξεφύγει μια αρκετά επείγουσα εργασία και είχαν προκληθεί καθυστερήσεις. Τότε μόνο πια φοβήθηκα. Αιτία αυτής της καθυστέρησης ήταν το ότι δεν επικεντρωνόμουν στις κύριες ευθύνες μου. Σκέφτηκα και κάποιες άλλες εργασίες που δεν είχαν ολοκληρωθεί ενώ θα έπρεπε, και άλλες που δεν είχαν ελεγχθεί σε δεύτερο χρόνο ενώ θα έπρεπε. Αυτό είχε επηρεάσει την πρόοδο του έργου και ένιωθα κάποιες τύψεις, καθώς σκεφτόμουν: «Ως επικεφαλής, θα έπρεπε να επικεντρώνω τις προσπάθειές μου στο κυρίως καθήκον μου, αλλά συνέχεια ασχολούμαι με την εκμάθηση της τεχνολογίας των υπολογιστών. Πραγματικά αμελώ τις ευθύνες μου!» Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να εστιάσω ξανά την καρδιά μου στο καθήκον μου και να μην ενεργώ σύμφωνα με τις προτιμήσεις μου. Από εδώ και στο εξής, ειλικρινά θα κάνω το καθήκον μου καλά». Λίγες μέρες αργότερα, όμως, συνέβη κάτι που με αποκάλυψε και πάλι.

Μια αδελφή συνάντησε δυσκολίες ενώ έκανε το καθήκον της και δεν ήξερα πώς να συναναστραφώ μαζί της. Καθώς δεν μπορούσα να λύσω τα προβλήματά της, ένιωθα ότι είχα ντροπιαστεί κάπως, αλλά και ένιωθα λίγο αρνητικά και σκεφτόμουν: «Ως επικεφαλής, δεν μπορώ να λύσω ούτε ένα πρόβλημα —τι ντροπή! Ποιος ξέρει πώς θα με αξιολογήσει πίσω από την πλάτη μου αυτή η αδελφή! Καλύτερα θα ήταν αν αποκτούσα γνώσεις τεχνολογίας. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές έχουν προβλήματα σχετικά με τους υπολογιστές, μπορώ και τα λύνω επιτόπου και όλοι με επαινούν και με θαυμάζουν». Τέτοιες σκέψεις έκανα και δεν ήθελα πια να είμαι επικεφαλής. Λίγες μέρες αργότερα, μια ιεροκήρυκας έμαθε ότι, επειδή αμελούσα το καθήκον μου, κάποιες εργασίες δεν είχαν γίνει καλά, οπότε με κλάδεψε. Εξέφρασα τότε την επιθυμία μου να μάθω για υπολογιστές. Εκείνη συναναστράφηκε μαζί μου και μου ζήτησε να στοχαστώ γιατί ήθελα να αναλάβω ένα τεχνικό καθήκον, αντί να είμαι επικεφαλής. Καθώς στοχαζόμουν, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Εάν το καθήκον που εκτελείς είναι κάτι στο οποίο είσαι καλός και σου αρέσει, τότε θεωρείς ότι είναι ευθύνη και υποχρέωσή σου και ότι το να το κάνεις είναι κάτι απολύτως κανονικό και δικαιολογημένο. Νιώθεις χαρά, ευτυχία και ηρεμία. Είναι κάτι που είσαι πρόθυμος να κάνεις, μπορείς να αφοσιωθείς σε αυτό και, όταν το κάνεις, νιώθεις ότι ικανοποιείς τον Θεό. Όταν, όμως, κάποια μέρα έλθεις αντιμέτωπος με ένα καθήκον που δεν σου αρέσει ή δεν έχεις εκτελέσει ποτέ στο παρελθόν, θα μπορέσεις να αφοσιωθείς τότε; Έτσι θα δοκιμαστεί εάν κάνεις πράξη την αλήθεια. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι εκτελείς το καθήκον σου στην ομάδα ύμνων. Μπορείς να τραγουδάς· αυτό είναι κάτι που σου αρέσει και είσαι πρόθυμος να εκτελέσεις αυτό το καθήκον. Αν σου δινόταν ένα άλλο καθήκον, ας πούμε να κηρύξεις το ευαγγέλιο, και το έργο ήταν λίγο δύσκολο, θα ήσουν σε θέση να υποταχθείς; Δεν θέλεις να κηρύξεις το ευαγγέλιο, οπότε λες συνέχεια: “Μου αρέσει να τραγουδάω”. Αν ένας επικεφαλής ή ένας εργάτης σε ενθαρρύνει, λέγοντας: “Εκπαιδεύσου στο κήρυγμα του ευαγγελίου και εφοδιάσου με περισσότερη αλήθεια, και θα είναι πιο ωφέλιμο για την ανάπτυξή σου στη ζωή”, εσύ εξακολουθείς να επιμένεις και λες: “Μου αρέσει να τραγουδάω και μου αρέσει να χορεύω”. Δεν θέλεις να πας να κηρύξεις το ευαγγέλιο, ό,τι κι αν σου πουν στη συναναστροφή. Γιατί δεν θέλεις να πας; (Λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος.) Δεν σε ενδιαφέρει, επομένως δεν θέλεις να πας —ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Είναι ότι επιλέγεις το καθήκον σου σύμφωνα με τις προτιμήσεις και τα προσωπικά σου γούστα και δεν υποτάσσεσαι. Η έλλειψη υποταγής είναι το πρόβλημα. Αν δεν αναζητήσεις την αλήθεια για να λύσεις αυτό το πρόβλημα, τότε δεν θα έχεις αληθινή υποταγή» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, όταν επρόκειτο για καθήκοντα που μ’ ενδιέφεραν, στα οποία ήμουν καλή και μέσω των οποίων μπορούσα να αναδείξω τον εαυτό μου και να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων, ήμουν πρόθυμη να καταβάλω προσπάθεια για να τα κάνω καλά. Ωστόσο, σε καθήκοντα που δεν μ’ ενδιέφεραν και στα οποία δεν μπορούσα να επιδείξω τις ικανότητές μου, δεν ήμουν διατεθειμένη να αντιμετωπίσω και να ξεπεράσω τις προκλήσεις που περιλάμβαναν. Αυτό έδειχνε ότι επέλεγα καθήκοντα με βάση τις προσωπικές προτιμήσεις μου και δεν διέθετα υποταγή στον Θεό. Καθώς σκεφτόμουν την μελέτη των υπολογιστών, ένιωθα ότι, όποτε είχα ευκαιρίες να αναδειχθώ, βυθιζόμουν στην έρευνα και, όποτε πετύχαινα κάποια μικρή επιτυχία, θεωρούσα τον εαυτό μου αξιοσημείωτο. Όταν δεχόμουν τους επαίνους και τον θαυμασμό των άλλων, εκτιμούσα τον εαυτό μου, αλλά όταν είχα δυσκολίες και προβλήματα στο ηγετικό καθήκον μου και δεν κατάφερνα να τα επιλύσω, ένιωθα ντροπή και ήθελα να αντισταθώ στην κατάσταση ή να την αποφύγω. Έτσι, αντ’ αυτού προσπαθούσα να βρω έστω και λίγο χρόνο για να ασχοληθώ με την τεχνολογία, πράγμα που τελικά έφερε καθυστερήσεις στις κύριες ευθύνες μου. Πραγματικά αμελούσα το ανειλημμένο καθήκον μου! Ως επικεφαλής της εκκλησίας, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές συναντούσαν δυσκολίες στα καθήκοντά τους κι εγώ δεν μπορούσα να συναναστραφώ αποτελεσματικά, θα έπρεπε να είχα στηριχθεί στον Θεό για να αναζητήσω την αλήθεια ή να είχα ζητήσει βοήθεια από όσους κατανοούσαν την αλήθεια για να με καθοδηγήσουν και να με βοηθήσουν. Εγώ, όμως, ήθελα να μην ασχολούμαι και να κάνω πίσω, επειδή δεν μπορούσα να προστατέψω την περηφάνια και τη θέση μου στα μάτια των άλλων. Έκανα το καθήκον μου με βάση τα προσωπικά συμφέροντα και τις προσωπικές προτιμήσεις μου, επιδιώκοντας να ικανοποιήσω την προσωπική μου θέση και υπόληψη, αντί να κάνω πράξη την αλήθεια, και δεν στεκόμουν στη θέση ενός δημιουργήματος ώστε να υποταχθώ στον Θεό. Η στάση μου αυτή απέναντι στο καθήκον μου ήταν απεχθής για τον Θεό. Αφού απέκτησα κάποια κατανόηση, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν θέλω πια να ενεργώ με βάση τις προτιμήσεις μου. Είμαι διατεθειμένη να εστιάσω την καρδιά μου στο καθήκον μου και ειλικρινά να το κάνω καλά». Αργότερα, η καρδιά μου ησύχασε λίγο και άρχισα να εστιάζω επιμελώς στο κυρίως έργο μου. Όταν ανέκυπταν δυσκολίες στο έργο μου, επικοινωνούσα με τους αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους συνεργαζόμουν, αναζητώντας την αλήθεια για να τις επιλύσω.

Φτάνοντας ο Απρίλιος του 2021, εξαιτίας της έλλειψης αποτελεσματικότητας στο ευαγγελικό έργο, κλαδεύτηκα από τους ανώτερους επικεφαλής, αλλά αντί να κάνω αυτοκριτική, είχα την τάση να τα παρατήσω και πρότεινα να παραιτηθώ. Οι ανώτεροι επικεφαλής είδαν ότι ούτε αυτοκριτική έκανα ούτε εισερχόμουν στην αλήθεια και ότι είχα γίνει πολύ αρνητική, οπότε συναίνεσαν στην παραίτησή μου. Λίγες μέρες αργότερα, ανέλαβα ένα καθήκον σχετικό με την τεχνολογία των υπολογιστών και ένιωθα πολύ χαρούμενη, καθώς σκεφτόμουν ότι το συγκεκριμένο καθήκον μού ταίριαζε και ότι θα μπορούσα να δείξω την αξία μου. Βυθίστηκα στη μελέτη της τεχνολογίας και γρήγορα έκανα κτήμα μου ορισμένες βασικές δεξιότητες και μπορούσα να λύνω όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου με τους υπολογιστές. Όταν δίδασκα τους αδελφούς και τις αδελφές, ένιωθα αυτοπεποίθηση, κρατούσα ψηλά το κεφάλι μου και αντλούσα μεγάλη ικανοποίηση από αυτό το καθήκον.

Αναπάντεχα, μερικούς μήνες αργότερα, συνάντησα κάποιους κινδύνους ασφαλείας και δεν μπορούσα πια να κάνω το καθήκον μου. Συχνά ένιωθα πεσμένη και σκεφτόμουν: «Η τεχνολογία εκσυγχρονίζεται και αλλάζει πολύ γρήγορα. Έχασα τόσο χρόνο που σίγουρα θα μείνω πίσω». Για να μη μείνω πολύ πίσω, έκανα ό,τι μπορούσα για να αποκτώ γνώσεις τεχνολογίας, ελπίζοντας ότι μια μέρα θα μπορούσα και πάλι να κάνω τεχνικά καθήκοντα. Αργότερα, αφού διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, άρχισα να καταλαβαίνω κάπως την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι έχουν ένα έμφυτο ένστικτο. Αν δεν γνωρίζουν ποια είναι τα δυνατά τους σημεία ή ποια είναι τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι τους, νιώθουν πως δεν ανήκουν πουθενά, αδυνατούν να αντιληφθούν την αξία τους και νιώθουν τελείως άχρηστοι. Δεν είναι σε θέση να αποδείξουν την αξία τους. Με το που ανακαλύψει, όμως, κάποιος τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι του, θα τα χρησιμοποιήσει ως γέφυρα ή εφαλτήριο για να αντιληφθεί κι ο ίδιος την αξία του. Προκειμένου να επιδιώξει τα ιδανικά του, να αποκτήσει η ζωή του περισσότερη αξία, να γίνει χρήσιμος, να ξεχωρίσει μέσα στο πλήθος και να φανεί, να λάβει τον θαυμασμό και την έγκριση των άλλων και να γίνει ένας εξαίρετος άνθρωπος, είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα. Θα μπορεί έτσι να ζήσει μια ολοκληρωμένη ζωή, να έχει μια επιτυχημένη καριέρα στον κόσμο αυτόν και να εκπληρώσει τα ιδανικά και τις επιθυμίες του. Θα ζει, τότε, μια ζωή γεμάτη αξία. Κοιτάζοντας το πολύβουο πλήθος των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω του, ελάχιστοι είναι από τη φύση τους τόσο χαρισματικοί όσο ο ίδιος· ελάχιστοι έχουν θέσει υψηλά ιδανικά και επιθυμίες και έχουν καταβάλει αδιάκοπες προσπάθειες προκειμένου τελικά να τα πετύχουν. Ο ίδιος έχτισε την καριέρα του κάνοντας αυτό που αγαπά, απέκτησε τη φήμη, το κέρδος και το γόητρο που ήθελε, απέδειξε στους άλλους την αξία του αφού την αντιλήφθηκε κι ο ίδιος. Αυτή είναι η επιδίωξη των ανθρώπων» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (8)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι πάντα ήθελα να κάνω καθήκοντα που να σχετίζονται με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου, έτσι ώστε να πραγματοποιήσω τα ιδανικά και τις επιθυμίες μου, να αποκτήσω ένα τεχνικό ταλέντο που θα το θαυμάζουν οι άλλοι και, τελικά, να αποκτήσω τη φήμη, το κέρδος και τη θέση που επιθυμούσα. Όταν διαπίστωσα ό,τι αν ήξερα από υπολογιστές, θα μπορούσα να έχω επαίνους και θαυμασμό, ένιωθα έντονα ότι ξεχώριζα και ότι είχα πετύχει κάτι. Έτσι, το ενδιαφέρον μου για τους υπολογιστές γινόταν όλο και πιο έντονο, ήμουν διατεθειμένη να εργάζομαι σκληρά και να μελετώ από το πρωί ως το βράδυ για να βελτιώσω τις δεξιότητες μου και προσπαθούσα να γίνω πεπειραμένη σ’ αυτόν τον τομέα, ώστε να με επαινούν και να με θαυμάζουν περισσότεροι άνθρωποι. Ωστόσο, υστερούσα πολύ στο ηγετικό καθήκον μου και δεν είχα δυναμική νοοτροπία. Όταν συναντούσα δυσκολίες και αναποδιές, γινόμουν αρνητική και υποχωρούσα, φτάνοντας στο σημείο να παραιτηθώ και να λιποτακτήσω. Χρησιμοποιούσα τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου ως εφαλτήριο για να ενισχύσω την αυτοεκτίμησή μου. Ήθελα να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων, αποκτώντας γνώσεις υπολογιστών. Έτσι, δολοπλοκούσα για το προσωπικό μου κέρδος και το έκανα για να καθιερώσω την εικόνα και τη θέση μου στην καρδιά των ανθρώπων και να ικανοποιήσω τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες μου!

Μια μέρα, συνάντησα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση για τα κίνητρα που κρύβονταν πίσω από την προσέγγισή μου απέναντι στα καθήκοντά μου, η οποία βασιζόταν στις προτιμήσεις μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραμερίσουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού που εκθέτουν τους αντίχριστους, ένιωσα βαθιά συγκίνηση. Αντιμετώπιζα την υπόληψη και τη θέση σαν κάτι τόσο πολύτιμο όσο η ίδια η ζωή και επιδίωκα διαρκώς τον θαυμασμό των άλλων. Είχα επηρεαστεί από σατανικά δηλητήρια όπως το «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» και το «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και πάντα επιδίωκα να έχω θέση και καλή εικόνα στις καρδιές των άλλων. Ήμουν πρόθυμη να κάνω οποιοδήποτε καθήκον θα μου επέτρεπε να κάνω όνομα και να με θαυμάζουν. Ήμουν πρόθυμη να υποφέρω και να επωμιστώ το κόστος ενός τέτοιου καθήκοντος, αλλά απέφευγα και απέρριπτα οποιοδήποτε καθήκον μπορεί να έβλαπτε την υπόληψη και τη θέση μου. Όπως και με την τεχνολογία των υπολογιστών, εφόσον μου επέτρεπε να κάνω όνομα, ήθελα να μελετάω επιμελώς, να κοιτάζω την οθόνη όλη μέρα και, ακόμη και όταν έτσουζαν τα μάτια μου και πονούσε ο αυχένας μου, απλώς έσφιγγα τα δόντια και συνέχιζα. Από την άλλη, ήμουν πολύ παθητική στο ηγετικό καθήκον μου, καθώς φοβόμουν ότι, αν δεν μπορούσα να λύνω προβλήματα, θα έχανα την καλή μου εικόνα στα μάτια των αδελφών μου. Για να προστατέψω την περηφάνια και τη θέση μου, ήμουν ικανή ακόμη και να παραιτηθώ και να λιποτακτήσω. Οι προθέσεις του Θεού είναι οι άνθρωποι να επιδιώκουν την αλήθεια και να εξαλείφουν τη διαφθορά τους ενώ κάνουν τα καθήκοντά τους. Εγώ, όμως, επιδίωκα αντ’ αυτού την υπόληψη και τη θέση για να ικανοποιήσω τη ματαιοδοξία μου, πράγμα που εναντιώνεται στις απαιτήσεις του Θεού. Βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου και, ακόμη κι αν ικανοποιούνταν η ματαιοδοξία μου, η διεφθαρμένη διάθεσή μου δεν θ’ άλλαζε και, τελικά, και πάλι θα αποκλειόμουν. Ένιωθα τεράστιες τύψεις και προσκύνησα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ και να επιστρέψω σ’ Αυτόν και ζήτησα από τον Θεό να με οδηγήσει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας.

Ύστερα, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού και κατάλαβα πώς να αντιμετωπίζω τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ας υποθέσουμε πως έχεις αναλάβει το καθήκον ενός δημιουργήματος. Από αυτήν τη μέρα και στο εξής, άρα, είσαι πραγματικό μέλος του οίκου του Θεού· παραδέχεσαι, δηλαδή, πως είσαι ένα από τα δημιουργήματα του Θεού. Από αυτήν τη μέρα, θα πρέπει να αναδιαμορφώσεις τα σχέδια σου στη ζωή —δεν θα πρέπει να επιδιώκεις πλέον τις βλέψεις, τις επιθυμίες και τους στόχους που είχες θέσει παλιότερα στη ζωή σου. Πρέπει, αντίθετα, να υιοθετήσεις νέα ταυτότητα και νέα οπτική, να σχεδιάσεις τους στόχους και την κατεύθυνση της ζωής που οφείλεις να έχεις ως δημιούργημα. Κατ’ αρχάς, δεν πρέπει να έχεις ως στόχο και κατεύθυνσή σου το να αναλάβεις ηγετικό ρόλο, να ηγηθείς ή να διαπρέψεις σε οποιονδήποτε κλάδο ή να γίνεις μια διάσημη προσωπικότητα που κάνει μια ορισμένη δουλειά ή έχει κατακτήσει μια ιδιαίτερη επαγγελματική δεξιότητα. Αντ’ αυτού, θα πρέπει να αποδεχθείς το καθήκον σου από τον Θεό· πρέπει, δηλαδή, να μάθεις ποιο έργο οφείλεις να κάνεις τώρα και ποιο καθήκον πρέπει να κάνεις τώρα, αυτήν τη στιγμή, και πρέπει να αναζητήσεις τις προθέσεις του Θεού. Ό,τι κι αν απαιτεί ο Θεός να κάνεις και όποιο καθήκον κι αν έχει κανονίσει για σένα ο οίκος Του, πρέπει να καταλάβεις και να ξεκαθαρίσεις τις αλήθειες που οφείλεις να κατανοείς και τις αρχές που οφείλεις να ακολουθείς και να κατακτήσεις προκειμένου να εκπληρώσεις το συγκεκριμένο καθήκον. Αν δεν τις θυμάσαι, μπορείς να τις σημειώσεις και, όταν έχεις χρόνο, ξανακοίτα τες και συλλογίσου τες προσεκτικά. Ως μέλος των δημιουργημάτων του Θεού, ο πρωταρχικός σου στόχος στη ζωή πρέπει να είναι το να εκπληρώνεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα και να είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα. Αυτός είναι ο βασικότερος στόχος ζωής που πρέπει να έχεις. Δεύτερος και πιο συγκεκριμένος είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να εκπληρώνεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα και να είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αυτές οι κατευθύνσεις και οι στόχοι που επιδιώκει η διεφθαρμένη ανθρωπότητα —όπως η φήμη, η θέση, η ματαιοδοξία και οι προσωπικές προοπτικές— είναι όλα τους πράγματα που θα πρέπει να εγκαταλείψεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Ως πιστός στον Θεό, εφόσον είσαι πρόθυμος να επιδιώξεις την αλήθεια και θες να σωθείς, πρέπει να εγκαταλείψεις τις επιδιώξεις, τα ιδανικά και τις επιθυμίες σου και το συγκεκριμένο μονοπάτι. Πρέπει, δηλαδή, να εγκαταλείψεις το μονοπάτι της επιδίωξης φήμης και κέρδους, και όλα αυτά τα ιδανικά και τις επιθυμίες. Δεν θα πρέπει να επιλέξεις ως στόχο της ζωής σου την πραγματοποίηση των ιδανικών και των επιθυμιών σου· πρέπει, αντίθετα, να επιδιώκεις την αλήθεια, για να μπορέσεις έτσι να σωθείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (8)]. Ναι. Ως δημιούργημα, ο στόχος που θα πρέπει να έχω είναι να επιδιώκω να κάνω καλά τα καθήκοντά μου ως δημιούργημα και να μην επιδιώκω την υπόληψη και τη θέση ή το να πραγματοποιήσω τα ιδανικά μου με το να γίνω ξεχωριστό άτομο, επαγγελματίας ή άνθρωπος με τεχνικό ταλέντο. Από εδώ και στο εξής, ανεξάρτητα από τι διευθετεί η εκκλησία για μένα, οφείλω να το αποδέχομαι από τον Θεό, και να υποτάσσομαι στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Η τεχνολογία των υπολογιστών είναι κάτι που απολαμβάνω και, όταν το απαιτεί το εκκλησιαστικό έργο, θα τη μελετώ επιμελώς και θα τη χρησιμοποιώ στα καθήκοντά μου για να φέρω καλά αποτελέσματα με αυτή. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να εξαλείψω τυχόν ανάρμοστες προθέσεις εντός μου, αλλιώς, αν κάνω τα καθήκοντά μου με διεφθαρμένη διάθεση, δεν θα έχω την έγκριση του Θεού. Αν, στο μέλλον, η εκκλησία κανονίσει να κάνω άλλα καθήκοντα με βάση τις ανάγκες του έργου, ακόμη κι αν δεν είναι τα δυνατά μου σημεία, πρέπει να αντιμετωπίσω και να ξεπεράσω τις προκλήσεις που προκύπτουν, να καταβάλω περισσότερη προσπάθεια για τις αλήθεια-αρχές και να μάθω περισσότερα από τους αδελφούς και τις αδελφές μου για τα πράγματα που δεν μπορώ να κάνω. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, διατεθειμένη να εγκαταλείψω την υπόληψη και τη θέση μου, να υποταχθώ στο οποιοδήποτε καθήκον διευθετεί για μένα ο οίκος του Θεού και να μην κάνω πια τα καθήκοντά μου με βάση τις προτιμήσεις μου.

Αργότερα, επέστρεψα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου και έκανα ξανά το καθήκον μου στην τεχνολογία των υπολογιστών. Πέντε μήνες αργότερα, έλαβα μια επιστολή από τους επικεφαλής στην οποία έλεγαν ότι χρειάζονταν επειγόντως κάποιον να βοηθήσει στο καθήκον που είχε να κάνει με τα κείμενα και οι επικεφαλής, γνωρίζοντας ότι είχα κάνει αυτό το καθήκον και στο παρελθόν, ρωτούσαν αν ήμουν διατεθειμένη να το αναλάβω. Εκείνο το διάστημα, μάθαινα μια νέα τεχνολογία και στην εκκλησία με θεωρούσαν αρκετά ξεχωριστή σ’ αυτόν τον τομέα. Έτσι, δίσταζα πολύ να το παραμερίσω αυτό και, για μια στιγμή, βρέθηκα ξανά σε δίλημμα. Αναλογίστηκα που παλιότερα είχα επιδιώξει τη φήμη και τη θέση και γνώριζα ότι, αυτήν τη φορά, έπρεπε να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω τα θέματά μου. Διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Οφείλεις να μάθεις να υπακούς όταν προσαρμόζεται το καθήκον που σου έχει ανατεθεί. Αφού εκπαιδευτείς στο νέο σου καθήκον για λίγο και φέρεις αποτελέσματα κατά την εκτέλεσή του, θα διαπιστώσεις ότι είσαι πιο κατάλληλος να εκτελείς το συγκεκριμένο καθήκον και θα συνειδητοποιήσεις ότι ήταν λάθος να επιλέγεις καθήκοντα με βάση τις δικές σου προτιμήσεις. Δεν επιλύεται έτσι το ζήτημα; Το πιο σημαντικό είναι ότι ο οίκος του Θεού κανονίζει οι άνθρωποι να εκτελέσουν ορισμένα καθήκοντα όχι με βάση τις προτιμήσεις τους, αλλά με βάση τις ανάγκες του έργου και το αν μπορεί κάποιος να φέρει αποτελέσματα εκτελώντας αυτό το καθήκον. Εσείς θα λέγατε ότι ο οίκος του Θεού οφείλει να αναθέτει τα καθήκοντα με βάση τις ατομικές προτιμήσεις; Οφείλει να χρησιμοποιεί τους ανθρώπους με βάση την προϋπόθεση να ικανοποιούνται οι προσωπικές τους προτιμήσεις; (Όχι.) Ποιο από αυτά συνάδει με τις αρχές κατά τις οποίες χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ο οίκος του Θεού; Ποιο απ’ αυτά συνάδει με τις αλήθεια-αρχές; Η επιλογή ανθρώπων σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου στον οίκο του Θεού και τα αποτελέσματα των ανθρώπων που εκτελούν τα καθήκοντά τους. Έχεις μεν κάποια πάθη και κάποια ενδιαφέροντα, έχεις μια κάποια επιθυμία να εκτελέσεις το καθήκον σου, όμως πρέπει, άραγε, οι επιθυμίες, τα ενδιαφέροντα και τα πάθη σου να έχουν προτεραιότητα έναντι του έργου του οίκου του Θεού; Αν επιμένεις πεισματικά και λες: “Αυτό το έργο πρέπει να κάνω· αν δεν με αφήσουν να το κάνω, δεν τη θέλω τη ζωή, δεν θέλω να εκτελώ το καθήκον μου. Αν δεν με αφήσουν να κάνω αυτό το έργο, δεν θα έχω το κουράγιο να κάνω οτιδήποτε άλλο ούτε θα αφοσιωθώ πλήρως σε οτιδήποτε άλλο”, τότε άραγε αυτό δεν δείχνει ότι η στάση σου απέναντι στην εκτέλεση καθηκόντων είναι προβληματική; Δεν δείχνει πλήρη έλλειψη συνείδησης και λογικής; Για να ικανοποιήσεις τις προσωπικές σου επιθυμίες, τα προσωπικά σου ενδιαφέροντα και πάθη, θα έφτανες σε σημείο να επηρεάσεις και να καθυστερήσεις το έργο της εκκλησίας. Συμφωνεί αυτό με την αλήθεια; Πώς πρέπει να χειρίζεται κάποιος όσα δεν συμφωνούν με την αλήθεια; […] Η άλλη —και σημαντικότερη— είναι ότι, όποιον βαθμό κατανόησης κι αν αποκτήσεις, είτε μπορείς να κατανοήσεις αυτά τα πράγματα είτε όχι, όταν ο οίκος του Θεού κάνει ορισμένες διευθετήσεις για σένα, πρέπει, τουλάχιστον, να υιοθετήσεις αρχικά στάση υπακοής και να μην είσαι επιλεκτικός ή ιδιότροπος ούτε να έχεις τα δικά σου σχέδια και τις δικές σου επιλογές. Αυτήν τη λογική πρέπει να διαθέτεις πάνω απ’ όλα» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Τα λόγια του Θεού με συγκίνησαν. Ο οίκος του Θεού διευθετεί τα καθήκοντα όχι με βάση τις προσωπικές προτιμήσεις, αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου. Αν και ήθελα να κάνω το καθήκον που είχε σχέση με την τεχνολογία, δεν μπορούσα να βάλω τα ενδιαφέροντά μου πάνω από το έργο της εκκλησίας. Επιπλέον, εκείνο το διάστημα, το συγκεκριμένο έργο υπήρχαν πολλοί που μπορούσαν να το κάνουν, αλλά υπήρχε έλλειψη ανθρώπων για το κειμενικό έργο. Είχα κάνει και παλιότερα καθήκον που αφορούσε τα κείμενα, συνεπώς είχα κάποια κατανόηση των σχετικών αρχών. Έπρεπε να λάβω υπόψη μου την πρόθεση του Θεού, να υπακούσω στις διευθετήσεις της εκκλησίας και να βάλω σε πρώτη προτεραιότητα το έργο της εκκλησίας. Αφού κατάλαβα την πρόθεση του Θεού, προσευχήθηκα στον Θεό να διορθώσει την κατάστασή μου και κατόπιν πήγα να κάνω το καθήκον που αφορούσε τα κείμενα.

Ήταν η έκθεση και η κρίση των λόγων του Θεού που μ’ έκανε να αναγνωρίσω τις λανθασμένες επιδιώξεις μου. Έμαθα, επίσης, πώς να αντιμετωπίζω σωστά τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου. Δόξα τω Θεώ για την καθοδήγησή Του! Στο μέλλον, όποιες καταστάσεις κι αν αντιμετωπίσω, είμαι διατεθειμένη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, και να επιδιώξω την αλήθεια για να κάνω καλά τα καθήκοντά μου.