Από του Σιαολέ, Κίνα

Τον Οκτώβριο του 2023, οι επικεφαλής κανόνισαν να φτιάχνω ειδικά εφέ. Στην αρχή, έμαθα απλώς μερικές βασικές λειτουργίες που δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες τεχνικές δεξιότητες. Μελέτησα και έφτιαξα γρήγορα κάποια εφέ. Για να κάνω τα ειδικά εφέ καλύτερα και πιο ρεαλιστικά, χρειαζόταν να μάθω περισσότερες τεχνικές. Αλλά είχα κάποιες ανησυχίες: «Αυτές οι τεχνικές είναι πολύ δύσκολες και δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να τις μάθω». Αργότερα, όταν μελετούσα τα εκπαιδευτικά βίντεο, υπήρχαν κάποιες λειτουργίες που τις θυμόμουν εκείνη τη στιγμή, αλλά αργότερα τις ξεχνούσα. Μερικές φορές, δεν καταλάβαινα το εκπαιδευτικό βίντεο, οπότε ήταν δύσκολο να μάθω αυτά που έλεγε. Αφού μελέτησα για ένα χρονικό διάστημα, μου φάνηκε πολύ ψυχοφθόρο και ήθελα να κάνω πίσω. Εκείνη την εποχή, είδα έναν αδελφό στην ομάδα να μαθαίνει γραφιστική και σκέφτηκα: «Γιατί ο επόπτης δεν κανόνισε να κάνω εγώ γραφιστική; Το έχω μελετήσει και παλιότερα αυτό, οπότε αν μου το ανέθεταν, θα ήταν ευκολότερο να ξεκινήσω, κι έτσι θα ήμουν λίγο πιο άνετος». Αργότερα, είπα στον αδελφό τις σκέψεις μου, αλλά μου είπε ότι υπάρχει ανάγκη για άτομα στο καθήκον των ειδικών εφέ, οπότε πρότειναν να συνεχίσω να μελετώ αυτό. Το θεώρησα λογικό, οπότε αποφάσισα να συνεχίσω τη μελέτη. Δύο-τρεις μήνες αργότερα, είχα μελετήσει κάποια εκπαιδευτικά βίντεο και άρχισα να δουλεύω πάνω σε πιο δύσκολα ειδικά εφέ. Όταν αντιμετώπιζα μια δυσκολία, δεν έμπαινα στον κόπο να κάνω έρευνα και πήγαινα κατευθείαν στον αδελφό με τον οποίο συνεργαζόμουν. Ο αδελφός μού εξηγούσε υπομονετικά και το πρόβλημα λυνόταν γρήγορα. Σκέφτηκα: «Την επόμενη φορά που θα έχω δυσκολία, θα ζητήσω απλώς βοήθεια από τον συνεργάτη μου. Έτσι είναι πολύ πιο εύκολο. Δεν χρειάζεται να ανησυχώ ούτε να σκέφτομαι τόσο πολύ». Αργότερα, σταμάτησα να εστιάζω στο να μελετώ και να εμβαθύνω στις τεχνικές δεξιότητες, και συνήθως έφτιαχνα μόνο απλά ειδικά εφέ, οπότε οι δεξιότητές μου βελτιώνονταν πολύ αργά. Στα τέλη Μαρτίου του 2024, χρειάστηκε να φτιάξουμε ένα πιο περίπλοκο εφέ και σκέφτηκα: «Αυτό το εφέ είναι κάπως μπελαλίδικο. Πρέπει να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να μελετήσω τα εκπαιδευτικά βίντεο, αλλά και να ψάξω πληροφορίες από διάφορες πηγές. Θα κουραστώ πάρα πολύ σωματικά. Καλύτερα να το κάνει ο συνεργάτης μου». Αργότερα, είδα ότι ο συνεργάτης μου είχε βελτιώσει τις τεχνικές του δεξιότητες φτιάχνοντας αυτό το ειδικό εφέ, ενώ εγώ, από την άλλη, δεν είχα κάνει καμία πρόοδο, οπότε ένιωσα λίγες ενοχές και μετάνιωσα λιγάκι. Οι δεξιότητές μου εξαρχής δεν ήταν και τόσο καλές και, αν είχα συνεργαστεί στενά με τον συνεργάτη μου για να εμβαθύνω σε κάποια περίπλοκα εφέ, ίσως να είχα βελτιώσει κι εγώ κάποιες από τις δεξιότητές μου.

Μετά από αυτό, άρχισα να αναρωτιέμαι: «Γιατί δεν θέλω ποτέ να μπω στον κόπο να μελετήσω, να ερευνήσω και να ξεπεράσω τις δυσκολίες στο καθήκον μου;» Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η λαχτάρα για τις ανέσεις της σάρκας είναι επίσης ένα σοβαρό ζήτημα. Ποιες πιστεύετε ότι είναι κάποιες εκδηλώσεις του να λαχταρά κανείς τις ανέσεις της σάρκας; Τι παραδείγματα μπορείτε να δώσετε από ό,τι έχετε δει μέσα από τις δικές σας εμπειρίες; Μήπως η απόλαυση των οφελών της θέσης θεωρείται μια τέτοια εκδήλωση; (Ναι.) Κάτι άλλο; (Το να προτιμά κάποιος τις εύκολες εργασίες αντί για τις δύσκολες όταν κάνει τα καθήκοντά του και να θέλει πάντα να επιλέγει ελαφριές εργασίες.) Οι άνθρωποι, όταν κάνουν ένα καθήκον, πάντα επιλέγουν τις ελαφριές εργασίες, τις εργασίες που δεν είναι κουραστικές και που δεν απαιτούν έκθεση σε αντίξοες καιρικές συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι επιλέγουν εύκολες εργασίες και αποφεύγουν τις δύσκολες, και είναι μια εκδήλωση του ότι λαχταρούν τις ανέσεις της σάρκας. Τι άλλο; (Το να παραπονιέται κάποιος συνεχώς όταν το καθήκον του είναι λίγο δύσκολο ή λίγο κουραστικό κι όταν αυτό απαιτεί να πληρώσει ένα τίμημα.) (Το ν’ ασχολείται κάποιος με το φαγητό και τα ρούχα, καθώς και με τις απολαύσεις της σάρκας.) Όλες αυτές είναι εκδηλώσεις της λαχτάρας για τις ανέσεις της σάρκας. Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος βλέπει ότι μια εργασία είναι πολύ κοπιαστική ή ριψοκίνδυνη, τη φορτώνει σε κάποιον άλλον· ο ίδιος κάνει μόνο χαλαρό έργο και βρίσκει δικαιολογίες, λέγοντας ότι έχει χαμηλό επίπεδο, ότι δεν έχει εργασιακή ικανότητα και ότι δεν μπορεί να επωμιστεί αυτήν την εργασία, όταν στην πραγματικότητα όλα αυτά οφείλονται στο γεγονός ότι λαχταρά τις ανέσεις της σάρκας. Δεν θέλει να υποφέρει, όποιο έργο κι αν κάνει ή όποιο καθήκον κι αν εκτελεί. […] Επίσης, όταν κάνει ένα καθήκον, παραπονιέται συνεχώς για δυσκολίες και δεν θέλει να καταβάλει καμία προσπάθεια, ενώ, μόλις λασκάρει λίγο το έργο, ξεκουράζεται, πιάνει ψιλοκουβέντα ή χαλαρώνει και διασκεδάζει. Και όταν οι ρυθμοί του έργου αυξηθούν και χαλάσει η σειρά και η ρουτίνα της ζωής του, είναι δυστυχισμένος και δυσαρεστημένος μ’ αυτό. Γκρινιάζει, παραπονιέται και γίνεται επιπόλαιος όταν κάνει τα καθήκοντά του. Αυτό δείχνει ότι λαχταρά τις ανέσεις της σάρκας, έτσι δεν είναι; […] Είναι οι άνθρωποι που ενδίδουν στις ανέσεις της σάρκας κατάλληλοι να κάνουν ένα καθήκον; Μόλις κάποιος αναφέρει το θέμα της εκτέλεσης του καθήκοντός τους, μόλις συζητήσει για το να πληρώσουν τίμημα και να υποστούν ταλαιπωρία, κουνούν αδιάκοπα το κεφάλι τους αρνητικά. Έχουν πάρα πολλές δυσκολίες, είναι γεμάτοι παράπονα και είναι μέσα στην αρνητικότητα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άχρηστοι, δεν έχουν τα προσόντα για να κάνουν τα καθήκοντά τους και θα πρέπει να αποκλείονται» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (2)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι το να παραπονιέμαι μονίμως για τις κακουχίες, να κάνω πίσω όταν αντιμετωπίζω δυσκολίες στο καθήκον μου, και να σκέφτομαι μόνο να κάνω τις εύκολες και βολικές εργασίες σημαίνει ότι διαλέγω το εύκολο έργο και ενδίδω στις σαρκικές ανέσεις. Οι άνθρωποι που δεν θέλουν να υπομείνουν καμία κακουχία ούτε να πληρώσουν κανένα τίμημα δεν μπορούν να κάνουν καθόλου αληθινό έργο. Τέτοιοι άνθρωποι είναι άχρηστοι και το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να αποκλειστούν. Ήμουν ακριβώς το είδος του τεμπέλη που εξέθεσε ο Θεός. Γνώριζα καλά ότι υπήρχε ανάγκη για άτομα στο καθήκον των ειδικών εφέ, αλλά σκέφτηκα ότι για να μάθω αυτήν τη δεξιότητα χρειαζόταν υπερβολική προσπάθεια και ήταν κάτι πολύ ψυχοφθόρο. Όποτε είχα δυσκολίες, ήθελα να κάνω πίσω και δεν ήμουν πρόθυμος να υποφέρω και να πληρώσω το τίμημα για να μάθω. Όταν είδα έναν αδελφό στην ομάδα να μαθαίνει γραφιστική, σκέφτηκα ότι αφού είχα κάποια εμπειρία σε αυτόν τον τομέα και δεν ήταν πολύ δύσκολο, ήθελα να κάνω γραφιστική και να αποφύγω το καθήκον των ειδικών εφέ. Αργότερα, όταν έφτιαχνα πιο περίπλοκα ειδικά εφέ, όποτε αντιμετώπιζα δύσκολα τεχνικά ζητήματα, απλώς ζητούσα από τον συνεργάτη μου να τα λύσει και δεν μελετούσα ούτε ερευνούσα σε βάθος με δική μου πρωτοβουλία, με αποτέλεσμα οι δεξιότητές μου να βελτιώνονται πολύ αργά. Διάλεγα να κάνω τα πιο εύκολα καθήκοντα, κι ήθελα μόνο να κάνω απλές, εύκολες εργασίες που δεν απαιτούσαν πολλή πνευματική ή σωματική προσπάθεια. Όποτε αντιμετώπιζα δυσκολίες, ήθελα να παρατήσω τα καθήκοντά μου, χωρίς καμία πρόθεση να ξεπεράσω τις προκλήσεις και να ικανοποιήσω τον Θεό. Με αυτήν τη στάση, δεν μπορούσα να μάθω καμία δεξιότητα, πόσο μάλλον να εκπληρώσω καλά το καθήκον μου. Θα καταντούσα ένας σκέτος άχρηστος και θα με απέκλειε ο Θεός. Δεν ήθελα να συνεχίσω άλλο έτσι. Αργότερα, πήρα την πρωτοβουλία να μελετήσω πιο περίπλοκες δεξιότητες ειδικών εφέ και διαπίστωσα ότι δεν ήταν τόσο δύσκολες όσο είχα φανταστεί. Μετά από κάποιο καιρό, οι τεχνικές μου δεξιότητες βελτιώθηκαν σημαντικά. Οι έννοιες που αρχικά δεν καταλάβαινα έγιναν πιο ξεκάθαρες και μπορούσα να λύσω τα περισσότερα προβλήματα. Χάρηκα πολύ.

Αλλά μετά από λίγο, άρχισα πάλι να αρκούμαι στην υπάρχουσα κατάσταση. Μερικές φορές, όταν έβλεπα τον συνεργάτη μου να εμβαθύνει σε περίπλοκες τεχνικές, σκεφτόμουν: «Θα είναι αρκετά δύσκολο να μάθω καλά αυτές τις τεχνικές. Αυτοί οι άγνωστοι κώδικες μου προκαλούν πονοκέφαλο. Για να τα μάθω θα χρειαζόταν να πληρώσω μεγάλο τίμημα και να καταβάλω πολλή πνευματική προσπάθεια. Θα ήταν πολύ κουραστικό! Φτάνει που έχω φτάσει ως εδώ. Δεν χρειάζεται να δυσκολεύω τον εαυτό μου. Θα αφήσω τον συνεργάτη μου να ερευνήσει αυτές τις δύσκολες δεξιότητες, κι εγώ θα κάνω απλώς ό,τι μπορώ». Ο συνεργάτης μου με ρώτησε αν ήθελα να μάθω πιο δύσκολες δεξιότητες. Του είπα ναι, ότι θα τις μάθαινα αν είχα χρόνο, αλλά στην πραγματικότητα δεν τις μελέτησα ποτέ. Μια φορά, πρόσεξε ότι μελετούσα ακόμα την ίδια σειρά εκπαιδευτικών βίντεο από πριν και είπε: «Κάνεις αυτό το καθήκον εδώ και 8-9 μήνες· πώς και δεν έχεις τελειώσει ακόμα τη μελέτη αυτής της σειράς;» Τα λόγια του με πλήγωσαν, αλλά είχε δίκιο. Πράγματι, αν είχα μελετήσει σωστά αυτήν τη σειρά εκπαιδευτικών βίντεο, θα μπορούσα να την είχα τελειώσει σε 3-4 μήνες, αλλά είχα σταματήσει να τη μελετώ σοβαρά μόλις έμαθα κάποιες τεχνικές, γι’ αυτό και δεν την είχα τελειώσει ακόμα. Πώς θα μπορούσα να κάνω πρόοδο έτσι; Βλέποντας ότι είχα μονίμως αυτήν τη στάση απέναντι στο καθήκον μου, ένιωσα πολύ άβολα, οπότε προσήλθα ενώπιον του Θεού με προσευχή, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει να αποκτήσω αυτογνωσία και να πάρω το μάθημά μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Για να το συνοψίσουμε με δυο λόγια, είναι άχρηστοι· είναι ανάπηροι δεύτερης κατηγορίας. Όσο καλό κι αν είναι το επίπεδο των ανθρώπων που είναι τεμπέληδες, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια βιτρίνα· παρόλο που έχουν καλό επίπεδο, αυτό είναι άχρηστο. Είναι πολύ τεμπέληδες· ξέρουν τι οφείλουν να κάνουν, αλλά δεν το κάνουν, και ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι κάτι αποτελεί πρόβλημα, δεν αναζητούν την αλήθεια για να το λύσουν. Παρόλο που ξέρουν τι κακουχίες πρέπει να υπομείνουν για να είναι αποτελεσματικό το έργο, δεν είναι πρόθυμοι να υπομείνουν αυτές τις κακουχίες που αξίζουν τον κόπο· επομένως, δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν καμία αλήθεια ούτε μπορούν να κάνουν αληθινό έργο. Δεν θέλουν να υπομείνουν τις κακουχίες που οφείλουν να υπομένουν οι άνθρωποι· ξέρουν μόνο να ενδίδουν στις ανέσεις, ν’ απολαμβάνουν στιγμές χαράς και διασκέδασης και μια ελεύθερη και χαλαρή ζωή. Δεν είναι, άραγε, άχρηστοι; Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να υπομένουν κακουχίες δεν αξίζουν να ζουν. Όσοι επιθυμούν διαρκώς να ζουν σαν παράσιτα είναι άνθρωποι χωρίς συνείδηση ή λογική· είναι κτήνη και δεν είναι κατάλληλοι ούτε για να κάνουν τη δουλειά ενός απλού δουλευτή. Επειδή δεν μπορούν να υπομείνουν κακουχίες, ακόμη κι όταν κάνουν τη δουλειά ενός απλού δουλευτή, δεν μπορούν να την κάνουν καλά, ενώ και να θέλουν ν’ αποκτήσουν την αλήθεια, έχουν ακόμη μικρότερη ελπίδα να το καταφέρουν. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να υποφέρει και δεν αγαπά την αλήθεια είναι άχρηστος· δεν έχει τα προσόντα ούτε για να κάνει τη δουλειά ενός απλού δουλευτή. Είναι ένα κτήνος, δεν έχει ίχνος ανθρώπινης φύσης. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει ν’ αποκλείονται· μόνο αυτό συνάδει με τις προθέσεις του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Ο Θεός εκθέτει ότι οι τεμπέληδες είναι άχρηστοι, παρασιτικοί και χωρίς ανθρώπινη φύση, και ο Θεός πραγματικά απεχθάνεται τέτοιους ανθρώπους. Στοχαζόμενος τα λόγια του Θεού, αναλογίστηκα τη συμπεριφορά μου στο καθήκον μου: Θεωρούσα τις δυσκολίες μπελαλίδικες, έκανα πίσω όταν συναντούσα κακουχίες και δεν ήθελα να υποφέρω στο ελάχιστο. Βλέποντας τον συνεργάτη μου να μελετά και να εμβαθύνει σε νέες τεχνικές, ένιωσα ότι αυτές οι τεχνικές ήταν πολύ δύσκολες και μπελαλίδικες, οπότε δεν ήθελα να τις μελετήσω. Θεωρούσα ότι είχα ήδη φτάσει τις δεξιότητές μου σε αρκετά καλό επίπεδο και ότι δεν θα έπρεπε να έχουν τόσο υψηλές απαιτήσεις από μένα. Ήμουν πραγματικά ανεπίδεκτος μαθήσεως. Παρόλο που φαινόταν ότι έκανα το καθήκον μου, δεν κατέβαλα καμία προσπάθεια για να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και δεν εμβάθυνα σε νέες τεχνικές, πράγμα που σήμαινε ότι δεν μπορούσα να δημιουργήσω περίπλοκα εφέ. Μια σειρά εκπαιδευτικών βίντεο που θα μπορούσε να ολοκληρωθεί η μελέτη της σε τρεις με τέσσερις μήνες, εμένα μου πήρε εννέα. Έτρωγα το φαγητό που παρείχε ο οίκος του Θεού και απολάμβανα τη χάρη του Θεού, και παρ’ όλα αυτά ένιωθα τη συνείδησή μου ήσυχη κάνοντας μόνο αυτό το λίγο έργο, χωρίς να σκέφτομαι πώς να βελτιώσω τις επαγγελματικές μου δεξιότητες και την αποδοτικότητα στο έργο μου. Ζούσα τη ζωή ενός παρασίτου. Πραγματικά μου έλειπε η ανθρώπινη φύση, και ήμουν ακριβώς το είδος του κτήνους που εξέθεσε ο Θεός, αυτό που δεν έχει συνείδηση και λογική. Αν είχα καταβάλει προσπάθεια να μελετήσω, οι δεξιότητές μου σίγουρα θα είχαν βελτιωθεί. Αλλά εγώ απλώς ενέδιδα στις σαρκικές ανέσεις, και ήμουν απρόθυμος να υποφέρω και να πληρώσω το τίμημα. Πάντα έμενα στη ζώνη άνεσής μου, απρόθυμος να καταβάλω προσπάθεια, και απλώς έδρεπα τους καρπούς του μόχθου των άλλων. Αν και η σάρκα μου δεν κουράστηκε, έκανα πολύ μικρή πρόοδο στις δεξιότητές μου και δεν μπορούσα να παίξω βασικό ρόλο στα καθήκοντά μου. Όπως ακριβώς είπε ο Θεός: «Οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα». Ο τρόπος που έκανα το καθήκον μου δεν ήταν έξυπνος, αλλά ανόητος!

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να έχουν υποταγή όταν κάνουν το καθήκον τους, και κάνουν ό,τι ρυθμίζει ο Άνωθεν. Όταν, όμως, τους ρωτάει κάποιος: “Κάνεις επιπόλαια το καθήκον σου; Το κάνεις σύμφωνα με τις αρχές;” εκείνοι δεν μπορούν να δώσουν καμία οριστική απάντηση, αλλά λένε απλώς: “Πράττω σύμφωνα με τις οδηγίες που μου δίνει ο Άνωθεν και δεν τολμάω να διαπράξω παραπτώματα ανεξέλεγκτα”. Όταν τους ρωτάει κάποιος αν έχουν εκπληρώσει την ευθύνη τους, εκείνοι λένε: “Βασικά κάνω αυτό που οφείλω”. Βλέπετε; Έχουν πάντα μια τέτοια στάση όταν κάνουν το καθήκον τους· δεν βιάζονται, ενεργούν αργά και με μισή καρδιά. Στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να τους επικρίνεις για κάτι, αλλά, αν αξιολογήσεις την εκτέλεση του καθήκοντός τους με βάση τις αλήθεια-αρχές, είναι ανεπαρκής και δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Κι ωστόσο, δεν τους νοιάζει, συνεχίζουν να ενεργούν όπως πριν και εξακολουθούν να μην κάνουν όσα θα έπρεπε να πάρουν την πρωτοβουλία να κάνουν· δεν αλλάζουν καθόλου. Δεν είναι ξεδιάντροπα πεισματάρηδες; Διατηρούν μονίμως αυτήν τη στάση: “Μπορεί εσύ να έχεις χιλιάδες λαμπρά σχέδια, αλλά εγώ έχω τους δικούς μου κανόνες. Πολύ απλά, έτσι είμαι εγώ. Για να δούμε τι μπορείς να μου κάνεις. Αυτή είναι η στάση μου!” Δεν έχουν κάνει κάτι απίστευτα ύπουλο ή κακό, αλλά έχουν κάνει και ελάχιστες καλές πράξεις. Σε ποιο μονοπάτι θα έλεγες ότι βαδίζουν; Άραγε, είναι καλή μια τέτοιου είδους στάση απέναντι στην πίστη στον Θεό και στο καθήκον; (Όχι.) Στη Βίβλο, ο Θεός λέει το εξής: “Ούτως, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός Μου” (Αποκάλυψη 3:16). Το να είναι κανείς χλιαρός, δηλαδή ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, είναι καλή στάση; (Όχι.) Κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται: “Αν κάνω κακό και προκαλέσω διαταράξεις, θα καταδικαστώ γρήγορα. Αν, όμως, ενεργώ με θετικότητα και ενεργητικότητα, θα κουραστώ και, αν κάνω ένα λάθος σε κάποια ενέργειά μου, μπορεί να κλαδευτώ ή ίσως ν’ απαλλαγώ κιόλας από τα καθήκοντά μου, κι αυτό θα ήταν πολύ ντροπιαστικό! Οπότε, παραμένω χλιαρός· ούτε ψυχρός ούτε ζεστός. Ό,τι μου ζητήσεις να κάνω, θα το κάνω. Αν, όμως, δεν μου πεις να κάνω κάτι, δεν θα παρέμβω. Έτσι, δεν πρόκειται να κουραστώ και, εκτός αυτού, οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να με επικρίνουν για τίποτα. Αυτή η προσέγγιση είναι καταπληκτική!” Είναι καλό να φέρεται κανείς έτσι; (Όχι.) Εφόσον ξέρεις ότι δεν είναι καλός, πώς πρέπει να αλλάξει η άσκησή σου; Αν δεν επιζητάς ποτέ να βαδίσεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και επιμένεις ακόμα να ζεις σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά, τότε είσαι καταδικασμένος να μην έχεις καμία ελπίδα να φτάσεις στη σωτηρία» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Ο Θεός εκθέτει ότι οι άνθρωποι κάνουν μόνο επιφανειακή δουλειά στα καθήκοντά τους, και δεν εκτελούν ενεργά και δραστήρια τις ευθύνες τους. Άρα, κάνουν τα καθήκοντά τους επιφανειακά και χλιαρά, και αυτοί οι άνθρωποι τελικά θα αποκλειστούν από τον Θεό. Ένιωσα ότι η κατάστασή μου ήταν πολύ επικίνδυνη. Δεν είχα ενεργή και δραστήρια στάση στο καθήκον μου. Λειτουργούσα πάντα μηχανικά, ούτε με κρύα ούτε με ζεστή στάση, και μου έφτανε να φαίνονται τα πράγματα εντάξει επιφανειακά, αρκεί να μην προκαλούσα καμία αναστάτωση ή διατάραξη. Προόδευα ελάχιστα στα καθήκοντά μου, κάνοντας μόνο απλές εργασίες και τα απολύτως βασικά. Κάνοντας τα καθήκοντά μου με χλιαρό τρόπο, ήμουν ακριβώς αυτό που ο Θεός αποκαλεί ξεδιάντροπο πεισματάρη, δεν ήθελα να υποφέρω σωματικά και ήθελα απλώς να καταβάλω μια μικρή, επιπόλαιη προσπάθεια για να πετύχω μια έκβαση κατά την οποία δεν θα πέθαινα. Μπορούσα να εξαπατήσω τον εαυτό μου, αλλά όχι τον Θεό, και αν δεν μετανοούσα, τελικά θα αποκλειόμουν.

Στη συνέχεια, αναλογίστηκα: «Γιατί είμαι τόσο τεμπέλης και γιατί ενδίδω στις ανέσεις; Ποια είναι η ρίζα αυτού του προβλήματος;» Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Για πολλά χρόνια, οι σκέψεις στις οποίες βασίζονται οι άνθρωποι για την επιβίωσή τους, διαβρώνουν τις καρδιές τους σε τέτοιον βαθμό που έχουν γίνει ύπουλοι, δειλοί και ποταποί. Όχι μόνο δεν έχουν θέληση ούτε αποφασιστικότητα, αλλά έχουν γίνει και άπληστοι, αλαζονικοί και ισχυρογνώμονες. Δεν έχουν καθόλου την απαιτούμενη αποφασιστικότητα για να υπερβούν εαυτόν και, ακόμα περισσότερο, δεν έχουν το παραμικρό θάρρος για να σπάσουν τα δεσμά αυτών των σκοτεινών επιρροών. Οι σκέψεις και οι ζωές των ανθρώπων είναι τόσο σάπιες που οι οπτικές τους για την πίστη στον Θεό παραμένουν αβάστακτα φρικτές —είναι τελείως προσβλητικές να τις ακούει κανείς, μάλιστα. Όλοι οι άνθρωποι είναι δειλοί, ανίσχυροι, ποταποί και εύθραυστοι. Δεν απεχθάνονται τις δυνάμεις του σκότους και δεν αγαπάνε το φως και την αλήθεια· αντίθετα, κάνουν ό,τι μπορούν για να τα αποβάλουν αυτά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Γιατί είσαι απρόθυμος να είσαι αντιθετικό στοιχείο;). Αφού διαφθαρούν από τον Σατανά, οι άνθρωποι ζουν σύμφωνα με σατανικά δηλητήρια όπως «Η ζωή έχει να κάνει μόνο με το φαγητό και τον ρουχισμό», «Η ζωή είναι μικρή· απόλαυσέ την όσο προλαβαίνεις» και «Να φέρεσαι καλά στον εαυτό σου». Κάνουν την επιδίωξη της σαρκικής απόλαυσης στόχο τους. Πιστεύουν ότι είναι ευτυχία να ζουν μια εύκολη και ξέγνοιαστη ζωή, κι ότι αυτό σημαίνει να απολαμβάνεις τη ζωή, οπότε σε ό,τι κάνουν, δεν θέλουν να υποφέρουν ή να πληρώσουν κάποιο τίμημα. Τώρα που το σκέφτομαι, όταν δούλευα σε μια μικρή πόλη με πιο αργούς ρυθμούς, η δουλειά ήταν σχετικά εύκολη, και απολάμβανα αυτό το είδος αργής και χαλαρής ζωής. Αν και ο μισθός ήταν λίγο χαμηλός, δεν με ένοιαζε. Ένιωθα ότι αρκούσε να κάνω οικονομία. Αφότου βρήκα τον Θεό, δεν άλλαξα. Έκανα τα καθήκοντά μου χωρίς να επιδιώκω την πρόοδο. Ήμουν πάντα χλιαρός και ικανοποιημένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Όταν είδα ότι το καθήκον μου στα ειδικά εφέ απαιτούσε να μάθω δύσκολες τεχνικές δεξιότητες, παρέμεινα εγκλωβισμένος στη δυσκολία χωρίς να επιδιώκω την πρόοδο, και δεν ήθελα να μάθω τις τεχνικές, παρόλο που θα μπορούσα να τις είχα κατακτήσει πληρώνοντας το τίμημα. Απλώς αρκούμουν στο να μένω στάσιμος και να διατηρώ την υπάρχουσα κατάσταση, και δεν είχα καμία επιθυμία να ικανοποιήσω ή να λάβω υπόψη τον Θεό. Ο Θεός μού έδωσε χάρη και την ευκαιρία να κάνω καθήκοντα, με την πρόθεση, κατά τη διάρκεια των καθηκόντων μου, να επιδιώξω την αλήθεια, να αποτινάξω τη διεφθαρμένη μου διάθεση και να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου. Αλλά εγώ πάντα ενέδιδα στις σαρκικές ανέσεις και ήμουν απρόθυμος να υποφέρω ή να πληρώσω το τίμημα για να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου. Μετά από τόσα χρόνια που έκανα τα καθήκοντά μου, δεν είχα κατακτήσει ακόμα καμία επαγγελματική δεξιότητα και δεν είχα μάθει καμία τεχνική. Δεν ήμουν σε θέση να χειριστώ τα πράγματα μόνος μου· ήμουν εντελώς άχρηστος. Είδα ότι ζούσα σύμφωνα με τις σκέψεις και τις απόψεις του Σατανά, χωρίς αξιοπρέπεια ή ακεραιότητα, και όχι μόνο απέτυχα να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου, αλλά, το πιο σημαντικό, δεν μπορούσα να κερδίσω την αλήθεια και δεν θα με έσωζε ο Θεός. Τα σατανικά δηλητήρια είναι αρνητικά πράγματα και παραπλανούν τους ανθρώπους, προκαλώντας τους να πέσουν στη διαφθορά. Δεν ήθελα να ζω άλλο έτσι. Προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμος να αλλάξω τη στάση μου απέναντι στα καθήκοντά μου, να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα μου και να κάνω το καθήκον μου ολόψυχα.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού σχετικά με το πώς αντιμετώπισε ο Νώε την ανάθεση από τον Θεό, και βρήκα κάποια μονοπάτια άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αντιμέτωπος με κάθε είδους δυσκολίες, δύσκολες καταστάσεις και προκλήσεις, ο Νώε δεν υποχώρησε. Όταν κάποιες από τις πιο δύσκολες μηχανολογικές εργασίες του συχνά αποτύγχαναν και παρουσίαζαν ζημιές, παρόλο που ο Νώε ένιωθε στην καρδιά του ταραγμένος και ανήσυχος, όταν σκεφτόταν τα λόγια του Θεού, όταν θυμόταν κάθε λέξη που του πρόσταζε ο Θεός και την ανύψωσή του από τον Θεό, τότε συχνά ένιωθε ότι είχε μεγάλο κίνητρο: “Δεν μπορώ να παραιτηθώ, δεν μπορώ να απορρίψω αυτό που διέταξε ο Θεός και που μου εμπιστεύτηκε να κάνω· αυτή είναι η αποστολή από τον Θεό, και εφόσον την αποδέχτηκα, εφόσον άκουσα τα λόγια που είπε ο Θεός και τη φωνή του Θεού, και εφόσον την αποδέχτηκα αυτή από τον Θεό, τότε θα πρέπει να υποταχθώ απόλυτα· αυτό θα πρέπει να επιτύχει ένας άνθρωπος”. Έτσι, όποιες δυσκολίες κι αν αντιμετώπιζε, όποια κοροϊδία ή συκοφαντία κι αν συναντούσε, όσο κι αν καταπονούνταν το σώμα του, όσο κουρασμένο κι αν ήταν, δεν απαρνούνταν αυτό που του είχε εμπιστευτεί ο Θεός και είχε διαρκώς στο μυαλό του κάθε λέξη από όσα είχε πει και είχε διατάξει ο Θεός. Όσο κι αν άλλαζε το περιβάλλον του, όσο μεγάλες δυσκολίες κι αν αντιμετώπιζε, είχε πίστη ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα συνεχιζόταν για πάντα, ότι μόνο τα λόγια του Θεού δεν θα παρέρχονταν ποτέ και ότι σίγουρα θα γινόταν μόνο αυτό που είχε διατάξει ο Θεός να γίνει. Ο Νώε είχε μέσα του την αληθινή πίστη στον Θεό και την υπακοή που όφειλε να έχει, και συνέχισε να κατασκευάζει την κιβωτό που του είχε ζητήσει ο Θεός να κατασκευάσει. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο, ο Νώε γερνούσε, αλλά η πίστη του δεν εξασθενούσε, και δεν υπήρχε καμία αλλαγή στη στάση του και στην αποφασιστικότητά του να ολοκληρώσει την αποστολή από τον Θεό. Παρόλο που υπήρχαν στιγμές που αισθανόταν το σώμα του κουρασμένο και εξουθενωμένο, που αρρώσταινε και ένιωθε αδύναμη την καρδιά του, δεν μειώθηκε η αποφασιστικότητα και η επιμονή του προς την ολοκλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό και την υποταγή στα λόγια του Θεού. Κατά τη διάρκεια των ετών που ο Νώε κατασκεύαζε την κιβωτό, ασκούταν στο να ακούει και να υποτάσσεται στα λόγια που είχε πει ο Θεός, κι επίσης ασκούταν σε μία σημαντική αλήθεια του ότι ένα δημιούργημα και ένας συνηθισμένος άνθρωπος πρέπει να ολοκληρώσει την ανάθεση από τον Θεό» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Παράρτημα τρίτο: Πώς ο Νώε και ο Αβραάμ υπάκουσαν στα λόγια του Θεού και υποτάχθηκαν σ’ Αυτόν (Μέρος δεύτερο)]. Το καλοσκέφτηκα: όσο μεγάλες κι αν ήταν οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Νώε στην κατασκευή της κιβωτού, δεν παραπονέθηκε ποτέ, πόσο μάλλον να κάνει πίσω. Δεν ξέχασε ποτέ την αποστολή του Θεού, επέμεινε για 120 χρόνια και τελικά ολοκλήρωσε την κιβωτό, εκπληρώνοντας την ανάθεση από τον Θεό. Η αποφασιστικότητα και η επιμονή του Νώε να εκπληρώσει την αποστολή του Θεού και να υποταχθεί στα λόγια Του κέρδισαν την έγκριση του Θεού. Τότε κοίταξα ξανά τον εαυτό μου. Όταν αντιμετώπιζα μικρές δυσκολίες στα καθήκοντά μου, ήθελα να κάνω πίσω, και μου έλειπε η αποφασιστικότητα να υποφέρω και να πληρώσω το τίμημα, καθώς και η θέληση να εκπληρώνω καλά τα καθήκοντά μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Στην πραγματικότητα, είχα έτοιμα εκπαιδευτικά βίντεο για να μάθω τις τεχνικές και μπορούσα επίσης να συμβουλευτώ τον συνεργάτη μου, οπότε δεν ήμουν ανίκανος να τα μάθω αυτά, αλλά επειδή θα έπρεπε να υποφέρω και να πληρώσω το τίμημα, δεν ήθελα να μελετήσω. Είδα ότι δεν είχα καθόλου αφοσίωση στα καθήκοντά μου και ότι, αν συμμετείχα στην κατασκευή της κιβωτού, θα είχα το σκάσει από καιρό και η κιβωτός δεν θα είχε ολοκληρωθεί ποτέ. Ο Θεός συναναστράφηκε για το παράδειγμα του Νώε με τόση λεπτομέρεια, ελπίζοντας να μιμηθούμε τη στάση του Νώε απέναντι στην αποστολή του Θεού. Στο εξής, όταν αντιμετωπίζω δυσκολίες στα καθήκοντά μου, δεν πρέπει να αποφεύγω ή να κάνω πίσω ξανά, έπρεπε να σταματήσω να θέλω να κάνω μόνο ευκολότερη δουλειά και να ενδίδω στις σαρκικές ανέσεις, και έπρεπε να εκπληρώσω τις ευθύνες που όφειλα να αναλάβω. Επίσης, έπρεπε να πληρώσω μεγαλύτερο τίμημα για να μάθω επαγγελματικές δεξιότητες και να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου.

Μετά από αυτό, προγραμμάτισα χρόνο για να μάθω νέες δεξιότητες. Στις αρχές Οκτωβρίου του 2024, χρειάστηκε να φτιάξουμε ένα νέο ειδικό εφέ. Αυτό το είδος εφέ το έφτιαχνε πάντα ο συνεργάτης μου, οπότε σκέφτηκα ότι αν το έφτιαχνα εγώ, σε περίπτωση που αντιμετώπιζα δυσκολίες, θα έπρεπε να αφιερώσω πολύ χρόνο και πνευματική προσπάθεια για να τις μελετήσω σε βάθος, και θα ήταν πολύ μπελαλίδικο. Συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν ξανά τη σάρκα μου, οπότε ένιωσα ότι αυτήν τη φορά, δεν μπορούσα να κάνω πίσω μόνο και μόνο επειδή αυτό φαινόταν μπελαλίδικο. Τότε είπα: «Θα φτιάξω εγώ αυτό το ειδικό εφέ». Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Εάν προσευχόσουν στον Θεό, αναζητούσες την αλήθεια, αφιερωνόσουν στο θέμα αυτό με όλη σου την καρδιά και το μυαλό και συνεργαζόσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε ο Θεός θα προετοίμαζε τα πάντα για σένα εκ των προτέρων. Έτσι, όταν χειριζόσουν τυχόν ζητήματα, τα πάντα θα έπαιρναν τον δρόμο τους και θα είχες καλά αποτελέσματα. Δεν θα χρειαζόταν να καταβάλεις σπουδαία προσπάθεια. Αν έκανες ό,τι περνούσε από το χέρι σου για να συνεργαστείς, ο Θεός θα είχε ήδη κανονίσει τα πάντα για σένα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Ο Θεός βλέπει τη στάση των ανθρώπων απέναντι στα καθήκοντα που τους παρουσιάζονται. Αν έχουν διάθεση συνεργασίας, ο Θεός θα τους ανοίξει δρόμο, οπότε παρόλο που δεν είχα φτιάξει ποτέ στο παρελθόν τέτοιο ειδικό εφέ, έπρεπε να βασιστώ στον Θεό για να συνεργαστώ. Στη συνέχεια, προσευχήθηκα στον Θεό και ζήτησα την καθοδήγησή Του. Καθώς δούλευα, έψαξα πληροφορίες και γρήγορα μου ήρθαν κάποιες ιδέες. Παρόλο που συνάντησα κάποιες δυσκολίες αργότερα κατά τη διαδικασία της δημιουργίας των ειδικών εφέ, με μελέτη και έρευνα, τα προβλήματα τελικά λύθηκαν και ένιωσα μια σιγουριά μέσα μου. Επίσης, έκανα κάποια πρόοδο στις δεξιότητές μου.

Τον Δεκέμβριο, ήθελα να ερευνήσω μια νέα μέθοδο δημιουργίας ειδικών εφέ. Αν λειτουργούσε, θα βελτιωνόταν η αποδοτικότητα. Τα πράγματα πήγαν αρκετά ομαλά στην αρχή, αλλά στην πορεία, συνάντησα μια τεχνική πρόκληση. Δοκίμασα κάθε είδους μεθόδους, αλλά απλώς δεν μπορούσα να το λύσω. Ήρθε και ο συνεργάτης μου να βοηθήσει να το εξετάσουμε, αλλά δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε μια καλή λύση. Σκέφτηκα: «Αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με τις τεχνικές που ξέρω τώρα, οπότε ίσως θα έπρεπε να επιστρέψω σε αυτό μόλις βελτιωθούν οι δεξιότητές μου». Αλλά τότε σκέφτηκα παλιά που, όταν έκανα τα καθήκοντά μου, πάντα έκανα πίσω με την πρώτη δυσκολία, οπότε εκείνη τη φορά δεν ήθελα να τα παρατήσω εύκολα και προσευχήθηκα στον Θεό για καθοδήγηση. Την επόμενη μέρα, συνέχισα την έρευνά μου και, μετά από επανειλημμένες δοκιμές, απροσδόκητα, το πρόβλημα λύθηκε. Χάρηκα πολύ και ευχαρίστησα τον Θεό για την καθοδήγησή Του. Συνειδητοποίησα ότι αν αφοσιωνόμαστε ολόψυχα στα καθήκοντά μας και πληρώνουμε το τίμημα, θα μπορούμε να τα εκπληρώνουμε καλά και, εφόσον είμαστε πρόθυμοι να συνεργαστούμε με τον Θεό, ο Θεός θα μας καθοδηγεί. Τώρα έχω ακόμα πολλές ελλείψεις στις τεχνικές μου δεξιότητες, και έχω αρχίσει να μαθαίνω πιο δύσκολες τεχνικές. Όταν μαθαίνω νέες τεχνικές, δεν παραμένω πλέον εγκλωβισμένος στη δυσκολία, και αντ’ αυτού προσεύχομαι και βασίζομαι στον Θεό για να εκπληρώσω το καθήκον μου. Νιώθω ότι είναι πραγματικά υπέροχο να εκπληρώνω το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο με την καθοδήγηση του Θεού! Δόξα τω Θεώ!