Από του Ζου Σιαόου, Κίνα

Το 2012, η σύζυγός μου κι εγώ αποδεχτήκαμε το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Συναθροιζόμασταν συχνά και διαβάζαμε μαζί τα λόγια του Θεού, και κάθε μέρα νιώθαμε χαρούμενοι και γεμάτοι. Δύο χρόνια αργότερα, επιλέχθηκα ως επικεφαλής εκκλησίας. Επειδή ήμουν απασχολημένος με τα καθήκοντά μου και περνούσα λιγότερο χρόνο σπίτι, η γυναίκα μου έδειχνε κάποια δυσαρέσκεια, κι έλεγε ότι δεν φρόντιζα την οικογένεια και ότι δεν νοιαζόμουν για την ίδια. Αν και ήξερα ότι είναι απολύτως φυσιολογικό και δικαιολογημένο να κάνω το καθήκον ενός δημιουργήματος, θεωρούσα κι ότι όσα έλεγε η γυναίκα μου ήταν λογικά, και ότι θα έπρεπε να εκπληρώνω την ευθύνη μου ως σύζυγος και να φροντίζω σωστά τη γυναίκα και το παιδί μου, ώστε να έχουμε έναν ευτυχισμένο γάμο και μια τέλεια οικογένεια. Έτσι, όταν ήμουν στο σπίτι, προσπαθούσα σκληρά να κάνω ακριβώς αυτό. Μερικές φορές, δεν μπορούσα να φροντίσω τη γυναίκα μου επειδή ήμουν πολύ απασχολημένος με τα καθήκοντά μου, και μετά, έβαζα τα δυνατά μου για να επανορθώσω. Μαγείρευα συχνά ωραίο φαγητό για τη γυναίκα μου, καθώς φοβόμουν ότι η δυσαρέσκειά της θα επηρέαζε τη σχέση μας. Αργότερα, έγινα κήρυκας και περνούσα ακόμη λιγότερο χρόνο με τη γυναίκα μου στο σπίτι. Μερικές φορές, έβγαινα αρκετές ημέρες σερί επειδή είχα πολύ δουλειά στα καθήκοντά μου, και η γυναίκα μου παραπονιόταν για μένα. Παρόλο που δεν καθυστερούσα τα καθήκοντά μου εξαιτίας αυτού, ένιωθα συνέχεια ενοχές απέναντι στη γυναίκα μου. Έτσι, πριν φύγω, της ετοίμαζα φαγητό από νωρίς, και όταν επέστρεφα στο σπίτι, έκανα ό,τι μπορούσα για να ικανοποιήσω τα αιτήματά της ή να τη βγάλω έξω. Σκεφτόμουν ότι με αυτόν τον τρόπο, θα ήμουν καλός σύζυγος και ότι ο γάμος μας θα ήταν ευτυχισμένος.

Αργότερα, η γυναίκα μου επικεντρώθηκε εξολοκλήρου στην επιδίωξη χρημάτων και σωματικών απολαύσεων, και περνούσε άσκοπα τις μέρες της τρώγοντας, πίνοντας και διασκεδάζοντας με φίλους. Όχι μόνο παραμελούσε την οικογένεια, αλλά πήγαινε και συχνά σε μπαρ. Καθώς έβλεπα τη γυναίκα μου να εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, άρχισα να ανησυχώ: «Περνάει πάρα πολύ χρόνο με αυτούς τους ανθρώπους. Κι αν δεν μπορέσει να αντισταθεί στον πειρασμό και με προδώσει; Δεν θα διαλυόταν η οικογένεια που δούλεψα τόσο σκληρά να χτίσω;» Μιλούσα συχνά από καρδιάς με τη γυναίκα μου και της διάβαζα τα λόγια του Θεού. Ήλπιζα έτσι ότι θα έμενε μακριά από αυτά τα προβληματικά μέρη. Η σύζυγός μου συμφωνούσε προφορικά, αλλά μετά δεν άλλαζε καθόλου. Σταδιακά, η γυναίκα μου κι εγώ συζητούσαμε για όλο και λιγότερα πράγματα, και όταν επέστρεφε στο σπίτι, με αγνοούσε. Ανησυχούσα συχνά: «Μήπως με έχει προδώσει ήδη η γυναίκα μου;» Ειδικότερα, όταν ερχόμουν σπίτι κάθε μέρα και το έβλεπα άδειο, είχα πάντα ένα αίσθημα μοναξιάς στην καρδιά μου. Νόμιζα ότι ο δεσμός που χτιζόταν επί τόσα χρόνια μεταξύ μας ήταν έτοιμος να σπάσει, και η καρδιά μου πονούσε κι υπέφερε. Εκεί που είχα παγιδευτεί βαθιά στον πόνο και δεν μπορούσα να απεγκλωβιστώ, μια ημέρα τον Αύγουστο του 2020, έλαβα μια επιστολή από τον επικεφαλής, όπου έλεγε ότι ο συνεργάτης μου, ο αδελφός Γουάνγκ Τσιανγκ, είχε συλληφθεί από την αστυνομία, ότι η αστυνομία έλεγχε τις κάμερες παρακολούθησης, και ότι έπρεπε να φύγω από το σπίτι και να κρυφτώ αμέσως. Όταν άκουσα αυτά τα αιφνιδιαστικά νέα, στην αρχή δεν ήξερα τι να κάνω. Νόμιζα ότι αν έφευγα, δεν θα μπορούσα να φροντίσω τη γυναίκα και το παιδί μου πια, και ότι η οικογένεια θα διαλυόταν. Αυτό με έκανε να πονάω πολύ μέσα μου. Αν δεν έφευγα, όμως, ίσως να με συλλάμβαναν και να με βασάνιζαν. Στο τέλος, αποφάσισα να φύγω από το σπίτι. Δύο μήνες αργότερα, έλαβα μια επιστολή από την οικογένειά μου, όπου έλεγε ότι πριν από λίγες ημέρες, επτά αστυνομικοί είχαν εισβάλει στο σπίτι μου για να με συλλάβουν, και ότι όταν δεν με βρήκαν, συνέλαβαν τη μεγαλύτερη αδερφή της γυναίκας μου. Για λόγους ασφάλειας, έπρεπε να πάω αλλού για να κρυφτώ και να κάνω τα καθήκοντά μου.

Μια μέρα, τον Ιούλιο του 2023, έλαβα μια επιστολή από το σπίτι, όπου έλεγε ότι δεδομένου ότι έλειπα τρία χρόνια, η γυναίκα μου σκόπευε να καταθέσει αίτηση διαζυγίου και να παντρευτεί κάποιον άλλον. Αν και είχα σκεφτεί πολλές φορές ότι η γυναίκα μου μπορεί να μη με περίμενε πια, όταν ήρθα όντως αντιμέτωπος με αυτήν την κατάσταση, δεν είχα πολύ κουράγιο. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Μόλις διαλυθεί ο γάμος μας, δεν θα χαθεί το σπιτικό που δούλεψα τόσο σκληρά να χτίσω όλα αυτά τα χρόνια; Είμαι παντρεμένος με τη γυναίκα μου εδώ και έντεκα χρόνια, και έχουμε μια υπέροχη κόρη. Περάσαμε τόσες ευτυχισμένες και χαρούμενες στιγμές μαζί, αλλά αν χωρίσουμε, πώς θα συνεχίσω μόνος μου;» Τη νύχτα, ξάπλωνα στο κρεβάτι άυπνος, και όταν σκεφτόμουν πως θα υπέφερε και το παιδί μου στο μέλλον, η καρδιά μου πονούσε κι αγωνιούσε. Μου ήρθε στο μυαλό η σκέψη να γυρίσω σπίτι για να σώσω τον γάμο μου. Με κυνηγούσε, όμως, η αστυνομία, και τα τελευταία δύο χρόνια, η αστυνομία είχε έρθει να παρακολουθήσει το σπίτι μου αρκετές φορές, και παρακολουθούσε και το τηλέφωνο της γυναίκας μου. Αν επέστρεφα χωρίς να το σκεφτώ στο σπίτι, όχι μόνο θα με έπιαναν, αλλά θα προκαλούσα και προβλήματα στην εκκλησία. Επιπλέον, έκανα τα καθήκοντά μου, οπότε αν έφευγα, θα εγκατέλειπα τα καθήκοντά μου και θα πρόδιδα τον Θεό. Βάση λογικής, ήξερα ότι δεν μπορούσα να επιστρέψω στο σπίτι, αλλά αυτό θα σήμαινε τη διάλυση του γάμου μου. Μέσα στον πόνο μου, έγραψα μια επιστολή στη γυναίκα μου ζητώντας της να μείνει, με την ελπίδα ότι θα καταλάβαινε τις δυσκολίες μου. Ακόμη και αφού έγραψα την επιστολή, ήξερα ότι ίσως τα εγκάρδια λόγια μου να μην είχαν καμία επίδραση στη γυναίκα μου. Ένιωσα μεγάλο πόνο στην καρδιά μου, οπότε ήρθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ πως είσαι δημιούργημα, πως ο Θεός είναι Εκείνος που σε καθοδήγησε στη ζωή μέχρι σήμερα, πως ο Θεός σού έδωσε έναν γάμο και μια οικογένεια και πως Αυτός σού ανέθεσε τις ευθύνες στις οποίες πρέπει να ανταποκρίνεσαι εντός του γάμου· δεν επέλεξες εσύ τον γάμο, δεν κατέληξες παντρεμένος από το πουθενά, ούτε μπορείς να διατηρήσεις τη συζυγική σου ευτυχία στηριζόμενος στις δικές σου ικανότητες και δυνάμεις. Το εξήγησα τώρα καθαρά; (Ναι.) Καταλαβαίνεις τι πρέπει να κάνεις; Σου είναι πλέον ξεκάθαρο το μονοπάτι αυτό; (Ναι.) Αν δεν συγκρούονται και δεν έρχονται σε αντίθεση, αφενός, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις σου εντός του γάμου και, αφετέρου, το καθήκον και η αποστολή που έχεις ως δημιούργημα, τότε, υπό τις συνθήκες αυτές, θα πρέπει να φέρνεις σε πέρας όπως πρέπει και αποτελεσματικά τις ευθύνες σου στο πλαίσιο του γάμου και να επωμίζεσαι τις ευθύνες που σου αναλογούν, χωρίς να προσπαθείς να τις αποφύγεις. Πρέπει να αναλαμβάνεις την ευθύνη για τον σύντροφό σου, καθώς και για τη ζωή του, τα συναισθήματά του και οτιδήποτε σχετικά με αυτόν. Όταν, όμως, υπάρχει σύγκρουση μεταξύ, αφενός, των ευθυνών και των υποχρεώσεων που οφείλεις να επωμίζεσαι στο πλαίσιο του γάμου και, αφετέρου, της αποστολής και του καθήκοντος που έχεις ως δημιούργημα, τότε αυτό που πρέπει να εγκαταλείψεις δεν είναι το καθήκον ή η αποστολή σου, αλλά οι ευθύνες σου στο πλαίσιο του γάμου. Αυτό αναμένει από σένα ο Θεός, είναι η ανάθεση από τον Θεό προς εσένα και, φυσικά, είναι αυτό που απαιτεί ο Θεός από κάθε άντρα ή γυναίκα. Μόνο όταν θα είσαι ικανός να το κάνεις αυτό θα επιδιώκεις την αλήθεια και θα ακολουθείς τον Θεό. Αν δεν είσαι ικανός να το κάνεις και δεν μπορείς να ασκείσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε είσαι πιστός μόνο κατ’ όνομα, δεν ακολουθείς μέσα από την καρδιά σου τον Θεό και δεν επιδιώκεις την αλήθεια. […] Άλλοι σκέφτονται το εξής: “Αχ, πώς θα ζήσει ο σύντροφός μου χωρίς εμένα; Δεν θα διαλυθεί ο γάμος μας αν δεν είμαι εκεί; Δεν θα τελειώσει; Τι θα κάνω στο μέλλον;” Είναι σωστό να σκέφτεσαι το μέλλον σου; Τι είναι αυτό που θα πρέπει να σκέφτεσαι περισσότερο; Αν θέλεις να είσαι άνθρωπος που επιδιώκει την αλήθεια, τότε αυτό που θα πρέπει να σκέφτεσαι περισσότερο είναι πώς να εγκαταλείψεις τα όσα ζητάει ο Θεός και πώς να πετύχεις τα όσα ζητάει ο Θεός. Αν στο μέλλον και στις μέρες που θα ’ρθουν βρεθείς χωρίς γάμο και χωρίς τον σύντροφό σου στο πλευρό σου, μπορείς και πάλι να ζήσεις μια καλή ζωή μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αν, όμως, εγκαταλείψεις αυτήν την ευκαιρία, αυτό ισοδυναμεί με το να εγκαταλείπεις το καθήκον σου και την αποστολή που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός. Σε αυτήν την περίπτωση, ο Θεός θα σε έβλεπε ως κάποιον που δεν επιδιώκει την αλήθεια, κάποιον που δεν Τον επιθυμεί πραγματικά ούτε επιδιώκει να σωθεί. Αν επιθυμείς ενεργά να εγκαταλείψεις την αποστολή σου, καθώς και την ευκαιρία και το δικαίωμά σου να πετύχεις τη σωτηρία και, αντίθετα, επιλέξεις τον γάμο, επιλέξεις να μείνετε ενωμένοι ως αντρόγυνο, να είσαι με τον σύζυγό σου και να τον ικανοποιείς και να κρατήσεις ακέραιο τον γάμο σου, στο τέλος θα κερδίσεις κάποια πράγματα και θα χάσεις κάποια άλλα. Καταλαβαίνεις τι θα χάσεις, σωστά;» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (10)]. «Ο μόνος λόγος που σου έδωσε ο Θεός μια σταθερή ζωή και έναν σύντροφο είναι ώστε να ζεις καλύτερα και να έχεις κάποιον να σε φροντίζει και να είναι στο πλευρό σου. Δεν το έκανε ώστε, μόλις αποκτήσεις σύζυγο, να αρχίσεις να ζεις γι’ αυτόν και να ξεχάσεις τον Θεό και τα λόγια Του ή να παραιτηθείς από την υποχρέωση που έχεις να εκτελείς το καθήκον σου και τον στόχο ζωής που έχεις να επιδιώκεις τη σωτηρία. Αν όντως ενεργείς έτσι και όντως ζεις έτσι, τότε ελπίζω να αλλάξεις πορεία το συντομότερο δυνατό. Όσο σημαντικός κι αν σου είναι κάποιος ή όσο σημαντικός κι αν είναι στη ζωή σου, στον τρόπο που ζεις ή στο μονοπάτι της ζωής σου, δεν είναι ο προορισμός σου, αφού δεν είναι παρά ένα διεφθαρμένο ανθρώπινο ον. Ο Θεός έχει κανονίσει για σένα τον τωρινό σου σύζυγο και μπορείς να ζήσεις μαζί του. Αν ο Θεός άλλαζε γνώμη και κανόνιζε ένα διαφορετικό άτομο για σένα, και πάλι θα μπορούσες να ζήσεις εξίσου καλά· ο τωρινός σου σύζυγος, λοιπόν, δεν είναι ο ένας και μοναδικός για σένα ούτε είναι ο προορισμός σου. Ο Θεός είναι Αυτός που έχει επιφορτιστεί με τον προορισμό σου και Αυτός που έχει επιφορτιστεί με τον προορισμό της ανθρωπότητας. Μπορείς να συνεχίσεις να επιβιώνεις και να ζεις αν αφήσεις τους γονείς σου και, φυσικά, μπορείς να συνεχίσεις να ζεις εξίσου καλά αν αφήσεις τον σύντροφό σου. Προορισμός σου δεν είναι ούτε οι γονείς σου ούτε ο σύντροφός σου. Μην ξεχνάς τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή απλώς και μόνο επειδή έχεις έναν σύντροφο και έναν άνθρωπο στον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς το πνεύμα, την ψυχή και τη σάρκα σου. Αν ξεχάσεις τον Θεό και αυτό που σου έχει αναθέσει, αν ξεχάσεις την ταυτότητά σου και το καθήκον που οφείλει να εκτελεί ένα δημιούργημα, τότε θα έχεις χάσει κάθε συνείδηση και λογική» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο γάμος, η οικογένεια και τα παιδιά είναι όλα δώρα του Θεού, κι ότι ο Θεός τα έδωσε στους ανθρώπους για να μη νιώθουν μόνοι, και για να μπορούν οι σύζυγοι να φροντίζουν και να συντροφεύουν ο ένας τον άλλον ώστε να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, όχι για να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τον ή τη σύζυγό τους ως προορισμό της ζωής τους, ή να αντιμετωπίζουν τη διατήρηση μιας οικογένειας ή ενός γάμου ως στόχο της ζωής τους. Αυτές είναι λανθασμένες ιδέες και απόψεις. Όμως εγώ δεν καταλάβαινα την αλήθεια, και νόμιζα ότι το άλλο μου μισό ήταν ο προορισμός μου και ότι η ευτυχία στον γάμο ήταν ο στόχος που έπρεπε να αναζητήσω στη ζωή. Επειδή μου έλειπε η αγάπη των γονιών μου και η θαλπωρή της οικογένειας όταν ήμουν παιδί, όταν μεγάλωσα, λαχταρούσα την οικογενειακή θαλπωρή κι ευτυχία. Όταν παντρεύτηκα τη γυναίκα μου, βίωσα την αγάπη της και την ευτυχία και τη χαρά που μου έφερε το παιδί μου, και πείστηκα ακόμα περισσότερο ότι το να έχει κανείς μια τέλεια οικογένεια είναι υπέροχο. Έτσι, όταν άκουσα ότι η γυναίκα μου ήθελε να καταθέσει αίτηση διαζυγίου, η καρδιά μου έγινε κομμάτια, και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς τον γάμο και την οικογένειά μου. Σκεφτόμουν μάλιστα να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου για να σώσω τον γάμο μου. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι ο γάμος είχε μεγαλύτερη σημασία για μένα στην καρδιά μου από ό,τι ο Θεός. Η αλήθεια ήταν ότι ο Θεός μού είχε δώσει τον γάμο και την οικογένειά μου, και είχα την ευθύνη της οικογένειας. Η πρόθεση του Θεού, όμως, δεν ήταν να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου μετά τον γάμο. Όπως και να έχει, πρέπει να επιδιώξω την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου ως δημιούργημα —αυτό οφείλω να κάνω, και αυτό έχει ύψιστη σημασία. Σκεφτόμουν πόσοι δυτικοί ιεραπόστολοι, προκειμένου να διαδώσουν το ευαγγέλιο του Κυρίου, εγκατέλειψαν έμπρακτα τον γάμο, τη δουλειά και την άνετη ζωή τους, και ταξίδεψαν χιλιάδες χιλιόμετρα ως την Κίνα για να κηρύξουν το ευαγγέλιο, και ότι χάρη σ’ αυτούς, διαδόθηκε το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού στην Κίνα. Ωστόσο, τι είχα κάνει εγώ για τον Θεό; Όταν η γυναίκα μου είπε ότι ήθελε διαζύγιο, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι μετά το διαζύγιο το παιδί μου θα υπέφερε χωρίς οικογένεια, εγώ δεν θα απολάμβανα πια τη θαλπωρή και την ευτυχία που φέρνει η οικογένεια, και ότι έπρεπε να ζήσω μόνος στο μέλλον. Η καρδιά μου γέμισε πόνο και θλίψη, και σκεφτόμουν να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου για να επιστρέψω στο σπίτι και να σώσω τον γάμο μου. Είδα ότι σκεφτόμουν μόνο τα δικά μου συμφέροντα και ότι δεν υπολόγιζα την πρόθεση του Θεού. Σε σύγκριση με εκείνους τους δυτικούς ιεραποστόλους, δεν είχα καθόλου συνείδηση, ήμουν εγωιστής, και δεν άξιζα όλα εκείνα τα χρόνια που με καθοδηγούσε και με εφοδίαζε ο Θεός. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα ενοχές, και δεν έπρεπε να ανησυχώ ή να προβληματίζομαι αν θα ζούσα μόνος στο μέλλον. Το πιο σημαντικό σε αυτό το σημείο ήταν πώς να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου. Στη συνέχεια, επικεντρώθηκα στα καθήκοντά μου.

Στα μέσα Αυγούστου το 2023, η πεθερά μου έστειλε μια επιστολή όπου έλεγε ότι ο κουνιάδος μου ρώτησε κάποιον στα δικαστήρια, αλλά δεν βρήκε καμία πληροφορία σχετικά με το αν με καταζητούσαν, και ότι εφόσον έφευγα από την περιοχή, δεν θα κινδύνευα πολύ. Ρωτούσε, επίσης, αν ήμουν πρόθυμος να πάω στο σπίτι της. Εκείνη την εποχή, ζούσε σε άλλη επαρχία, και ήταν κι η γυναίκα μου εκεί. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αφού δεν με καταζητεί η αστυνομία, και θα είμαι μια χαρά εφόσον μετακομίσω σε άλλο μέρος, μπορώ να επιστρέψω στη γυναίκα και το παιδί μου; Με αυτόν τον τρόπο, η οικογένεια δεν θα διαλυθεί, και το παιδί μου θα μπορεί να απολαμβάνει τη θαλπωρή της οικογένειας». Ξαφνικά θυμήθηκα ότι είχα προσευχηθεί στον Θεό να συνεχίσω τα καθήκοντά μου. Αλλά έτσι που είχαν έρθει τα πράγματα, ήθελα να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου και να επιστρέψω στο σπίτι για να σώσω τον γάμο μου. Αν έκανα κάτι τέτοιο, θα εξαπατούσα τον Θεό. Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα μέσα μου ότι πίσω από την παραλαβή της επιστολής από την πεθερά μου εκείνη τη μέρα ήταν η καλή πρόθεση του Θεού, και ότι έτσι με δοκίμαζε ο Θεός, για να δει τι θα επέλεγα. Με την επιλογή μου έπρεπε να ικανοποιήσω τον Θεό και να δώσω προτεραιότητα στα καθήκοντά μου, και δεν μπορούσα να γίνω περίγελος του Σατανά. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, νιώθω αδύναμος υπό αυτές τις συνθήκες, και θέλω να γυρίσω σπίτι για να σώσω τον γάμο μου, αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου, πόσο μάλλον να Σε προδώσω. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να παραμείνω ακλόνητος στη μαρτυρία μου».

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Το ανθρώπινο γένος ζει μέσα σε έναν υλικό κόσμο. Μπορεί να ακολουθείς τον Θεό, αλλά ποτέ δεν βλέπεις ούτε αντιλαμβάνεσαι ότι ο Θεός σε εφοδιάζει, σε αγαπά και δείχνει ενδιαφέρον για εσένα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που βλέπεις; Βλέπεις τους εξ αίματος συγγενείς σου, που σε αγαπούν ή σε κουράζουν με την υπερβολική τους αγάπη. Βλέπεις τα πράγματα που είναι ευεργετικά για τη σάρκα σου, και νοιάζεσαι για τους ανθρώπους και τα πράγματα που αγαπάς. Τούτη είναι η υποτιθέμενη ανιδιοτέλεια του ανθρώπου. Αυτοί οι “ανιδιοτελείς” άνθρωποι, όμως, ποτέ δεν ενδιαφέρονται για τον Θεό που τους δίνει ζωή. Σε αντίθεση με την ανιδιοτέλεια του Θεού, η ανιδιοτέλεια του ανθρώπου καθίσταται εγωιστική και ποταπή. Η ανιδιοτέλεια, στην οποία πιστεύει ο άνθρωπος, είναι κενή και μη-πραγματική, κίβδηλη, ασύμβατη και άσχετη με τον Θεό. Η ανιδιοτέλεια του ανθρώπου είναι για τον ίδιο, ενώ η ανιδιοτέλεια του Θεού αποτελεί πραγματική αποκάλυψη της ουσίας Του. Ακριβώς χάρη στην ανιδιοτέλεια του Θεού, ο άνθρωπος εφοδιάζεται συνεχώς εκ μέρους Του. Ίσως να μη σας αγγίζει ιδιαιτέρως το θέμα για το οποίο μιλάω σήμερα και μόλις που νεύετε καταφατικά ως έγκριση, αλλά όταν προσπαθήσεις να αντιληφθείς την καρδιά του Θεού μέσα σου, άθελά σου θα ανακαλύψεις το εξής: Από όλους τους ανθρώπους, τα ζητήματα και τα πράγματα που μπορείς να διαισθανθείς σε αυτόν τον κόσμο, μόνο η ανιδιοτέλεια του Θεού είναι πραγματική και συμπαγής, διότι μόνο η αγάπη του Θεού προς εσένα είναι ανεπιφύλακτη και άμεμπτη. Εκτός από τη θεϊκή, η οποιουδήποτε άλλου, αποκαλούμενη ανιδιοτέλεια είναι προσποιητή, επιφανειακή, μη αυθεντική· έχει στόχους, συγκεκριμένες προθέσεις, κάνει παζάρια, και δεν μπορεί να αντέξει στις δοκιμασίες. Θα μπορούσατε ακόμη και να πείτε ότι είναι ρυπαρή και άξια περιφρόνησης. Συμφωνείτε με αυτά τα λόγια;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄). Κάθε πρόταση του λόγου του Θεού διαπέρασε την καρδιά μου, ειδικά τα εξής λόγια του Θεού: «Το ανθρώπινο γένος ζει μέσα σε έναν υλικό κόσμο. Μπορεί να ακολουθείς τον Θεό, αλλά ποτέ δεν βλέπεις ούτε αντιλαμβάνεσαι ότι ο Θεός σε εφοδιάζει, σε αγαπά και δείχνει ενδιαφέρον για εσένα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που βλέπεις; Βλέπεις τους εξ αίματος συγγενείς σου, που σε αγαπούν ή σε κουράζουν με την υπερβολική τους αγάπη […] Και νοιάζεσαι για τους ανθρώπους και τα πράγματα που αγαπάς». Ό,τι λέει ο Θεός είναι η αλήθεια. Από τότε που με κυνηγούσε η αστυνομία του ΚΚΚ, οι αδελφοί και οι αδελφές με φιλοξενούσαν, και ακόμη και με κίνδυνο, κανόνισαν να με μεταφέρει αλλού ένα αυτοκίνητο. Όλα αυτά ήταν η αγάπη του Θεού. Ειδικά μόλις είχα φύγει από το σπίτι, συχνά σκεφτόμουν τη γυναίκα και το παιδί μου, και η καρδιά μου πονούσε και ήταν αδύναμη. Τα λόγια του Θεού με πότιζαν και με διαφώτιζαν συνεχώς, και με βοήθησαν να κατανοήσω την αλήθεια και να έχω πίστη να συνεχίσω. Τα τελευταία χρόνια, ενώ έκανα το καθήκον μου, ο Θεός κανόνισε, επίσης, διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα για μένα, που μου έδωσαν τη δυνατότητα να βιώσω τα λόγια του Θεού, και να επανορθώσω για τις αδυναμίες μου. Είχα λάβει τόσο πολλά από τον Θεό. Αλλά όταν έλαβα μια επιστολή από το σπίτι που έλεγε ότι δεν με καταζητούσαν και ότι δεν θα ήταν τόσο επικίνδυνο να πάω σε άλλο μέρος, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η γυναίκα κι η κόρη μου, και σκέφτηκα ότι εφόσον επέστρεφα στη γυναίκα μου, θα μπορούσα να σώσω τον γάμο μας. Έτσι, δεν μπορούσα παρά να νιώσω ενθουσιασμό, και λαχταρούσα να επιστρέψω στην οικογένειά μου αμέσως. Αυτό απέδειξε ότι αγαπούσα τη γυναίκα και την κόρη μου και ότι δεν υπήρχε θέση για τον Θεό στην καρδιά μου. Όταν σκέφτηκα πόσο πολύ με αγαπούσε ο Θεός και ότι δεν είχα δώσει στον Θεό σχεδόν τίποτα σε αντάλλαγμα, ένιωσα μεγάλες ενοχές και τύψεις στην καρδιά μου. Τα αισθήματα χρέους με έκαναν να κλαίω με λυγμούς, και μισούσα τον εαυτό μου που ήμουν τόσο εγωιστής και δεν είχα ανθρώπινη φύση. Η αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα είναι ειλικρινής, ανιδιοτελής και άγια, χωρίς ακαθαρσίες ή οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Η ανθρώπινη αγάπη, όμως, είναι πλήρως συναλλακτική και ακάθαρτη, και γεμάτη με ψεύτικα αισθήματα, και θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως εγωιστική. Το ίδιο ακριβώς συνέβη όταν θέλησα να επιστρέψω σπίτι για να σώσω τον γάμο μου. Υπήρχαν προσωπικές προθέσεις από πίσω. Ανησυχούσα ότι η ζωή μου θα ήταν μοναχική μόλις διαλυόταν ο γάμος μου, και ότι δεν θα απολάμβανα ποτέ ξανά τη θαλπωρή και τη χαρά που μου έδινε η οικογένεια. Γι’ αυτό ήθελα διαρκώς να επιστρέψω και να σώσω τον γάμο μου. Η γυναίκα μου ήθελε διαζύγιο, επίσης, επειδή ανησυχούσε για το μέλλον της. Όταν ήμουν σπίτι, η γυναίκα μου έλεγε συχνά: «Αν δεν με φρόντιζες και δεν μου φερόσουν καλά, θα σε είχα αφήσει προ πολλού». Αυτό είχε γίνει πραγματικότητα. Επειδή δεν μπορούσα να είμαι διαρκώς στο πλευρό της, τελικά θα με άφηνε. Η αγάπη της γυναίκας μου για μένα δεν ήταν ποτέ αληθινή. Ήταν υπό όρους. Παράλληλα, σκεφτόμουν: «Η γυναίκα μου δεν επιδιώκει την αλήθεια, αλλά αντιθέτως επικεντρώνεται στις κοσμικές τάσεις και τον πλούτο. Συχνά μιλάει αρνητικά μπροστά μου, με κρατάει πίσω και μου ζητά υλικές απολαύσεις. Στην πραγματικότητα, η γυναίκα μου είναι δύσπιστη. Επιδιώκει τον πλούτο και την απόλαυση και βαδίζει στο εγκόσμιο μονοπάτι. Εγώ, στο μεταξύ, θέλω να ακολουθήσω τον Θεό και να βαδίσω στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Είναι γραφτό να είμαστε ασυμβίβαστοι, και αν αναγκαστούμε να μείνουμε μαζί, όχι μόνο δεν θα υπάρχει ευτυχία, αλλά θα υποφέρω ατελείωτα». Θυμόμουν ζωηρά τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις με τη γυναίκα μου πριν φύγω από το σπίτι. Αν επέλεγα να επιστρέψω στο σπίτι, ο γάμος μας μπορεί να σωνόταν, αλλά θα κατέληγα ακριβώς όπως ήμουν τρία χρόνια πριν, παγιδευμένος σε σαρκικά αισθήματα, χωρίς να σκέφτομαι να επιδιώξω την αλήθεια ή να κάνω τα καθήκοντά μου, πόσο μάλλον να σωθώ. Επιπλέον, πάντα ανησυχούσα μήπως πληγωνόταν η κόρη μου από το διαζύγιο, ή μήπως υπέφερε ακόμη περισσότερες κακουχίες στο μέλλον. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτά τα πράγματα δεν τα αποφάσιζα εγώ, επειδή οι γονείς μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους βοήθεια και φροντίδα μόνο με τη φυσική και υλική έννοια. Πώς, όμως, θα είναι τελικά η ζωή ενός παιδιού, τι πόνο θα υπομείνει και ποιες ευλογίες θα λάβει, έχει ήδη προκαθοριστεί και κανονιστεί από τον Θεό. Κάποτε ανησυχούσα ότι το παιδί μου θα υπέφερε μετά το διαζύγιο, και αυτό ήταν ένδειξη ότι δεν είχα πίστη στην κυριαρχία του Θεού. Ήμουν πρόθυμος να εμπιστευτώ την κόρη μου στα χέρια του Θεού. Αργότερα, άκουσα από την πεθερά μου ότι η κόρη μου ήταν καλά, και ότι είχε μάθει πάνω από δώδεκα ύμνους και χόρευε για να υμνήσει τον Θεό. Συνειδητοποίησα ότι άδικα ανησυχούσα. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό κι ορκίστηκα ότι δεν θα περιοριζόμουν από τον γάμο μου και ότι θα επιδίωκα την αλήθεια και θα έκανα τα καθήκοντά μου σωστά. Τον Οκτώβριο του 2023, έμαθα ότι η γυναίκα μου είχε χαρακτηριστεί ως δύσπιστη και αποπέμφθηκε από την εκκλησία, αλλά ένιωθα αρκετά γαλήνιος, κι ευχαρίστησα τον Θεό που με προστάτευσε και δεν εγκατέλειψα το καθήκον μου για χάρη της.

Στη συνέχεια, δεν μπορούσα παρά να αναλογιστώ: «Γιατί αντιμετώπιζα ανέκαθεν την ευτυχία στον γάμο και την οικογένεια ως επιδίωξη της ζωής μου, και έβαζα τα δυνατά μου για να διατηρήσω αυτά τα πράγματα; Πού οφείλεται αυτό το πρόβλημα;» Το κατανόησα κάπως μόλις διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Η ολέθρια επιρροή που έχει ασκήσει “το μεγαλόπνοο πνεύμα του εθνικισμού” επί χιλιάδες χρόνια κι έχει ριζώσει για τα καλά στις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και ο φεουδαρχικός τρόπος σκέψης, ο οποίος δεσμεύει και αλυσοδένει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους χωρίς την παραμικρή ελευθερία, χωρίς θέληση για βλέψεις ή επιμονή, χωρίς επιθυμία για πρόοδο, και κάνοντάς τους, αντιθέτως, να παραμένουν αρνητικοί και οπισθοδρομικοί, με μια παγιωμένη νοοτροπία δούλου, και ούτω καθεξής —αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες έχουν μεταδώσει μια ανεξίτηλα βρωμερή και αποκρουστική χροιά στην ιδεολογική στάση, τα ιδανικά, το ήθος και τη διάθεση των ανθρώπων. Θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι είναι σαν να ζουν σε έναν σκοτεινό κόσμο της τρομοκρατίας, τον οποίον κανένας τους δεν επιζητά να υπερβεί, και κανένας τους δεν σκέφτεται να μεταβεί σε έναν ιδανικό κόσμο. Αντιθέτως, είναι ευχαριστημένοι με το ριζικό τους να περνάνε τις ημέρες τους γεννώντας και μεγαλώνοντας παιδιά, πασχίζοντας, ιδρώνοντας, τρέχοντας για τις δουλειές τους, ονειρευόμενοι μια άνετη και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή και ονειρευόμενοι τη συζυγική στοργή, την ευσέβεια από τα παιδιά και την ευδαιμονία στη δύση της ζωής τους, καθώς θα τη βιώνουν ειρηνικά… Επί δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι κατασπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανένας να δημιουργεί μια τέλεια ζωή, με μοναδικό σκοπό τους την αλληλοσφαγή σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο, τον αγώνα για τη φήμη και τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις δολοπλοκίες του ενός για τον άλλο. Ποιος έχει αναζητήσει τις προθέσεις του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να εκτελεστεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (3)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι είχα επηρεαστεί από το δηλητήριο της παραδοσιακής κουλτούρας που ενστάλαζε ο Σατανάς, και ιδέες όπως η αγάπη μεταξύ συζύγων, ο ευτυχισμένος γάμος, η αρμονική οικογένεια και η απόκτηση παιδιών έγιναν οι στόχοι που επιδίωκα, χωρίς να γνωρίζω γιατί οι άνθρωποι ζουν ή πώς να κάνω μια ουσιαστική ζωή που να αξίζει. Θυμάμαι όταν ήμουν νέος, ένιωθα αξιολύπητος, επειδή οι γονείς μου δεν μου παρείχαν ένα ζεστό οικογενειακό περιβάλλον, και θεωρούσα ότι η ενωμένη οικογένεια συμβόλιζε την ευτυχία. Μετά τον γάμο, απολάμβανα τη φροντίδα και το ενδιαφέρον της γυναίκας μου, καθώς και την ευτυχία που έφεραν η οικογένεια και η κόρη μου. Γι’ αυτό, ήθελα να αφιερώσω όλη μου τη ζωή στο να διατηρήσω την ευτυχία στον γάμο μου. Όταν βρήκα τον Θεό, έκανα το καθήκον μου μακριά από το σπίτι, αλλά η καρδιά μου ήταν στο σπιτικό μου, και σκεφτόμουν να επιστρέψω σπίτι σύντομα για να επανενωθώ με τη γυναίκα και το παιδί μου, και απλώς έκανα τα τυπικά στο καθήκον μου. Μερικές φορές, ήμουν τόσο απασχολημένος με το καθήκον μου που παραμελούσα τη γυναίκα μου, και όταν επέστρεφα σπίτι, προσπαθούσα να επανορθώσω, και ανεξάρτητα από το τι ήθελε να φάει, να αγοράσει η γυναίκα μου ή πού ήθελε να πάει, ακόμη και αν τα αιτήματά της ήταν παράλογα, έβαζα τα δυνατά μου για να τα εκπληρώσω. Προσπαθούσα να την ευχαριστήσω με κάθε τρόπο. Αν και μερικές φορές πονούσα, φοβόμουν ότι αν δεν την ικανοποιούσα, θα επηρεαζόταν ο γάμος μας. Αργότερα, όταν έγινα κήρυκας, ήμουν πιο πολυάσχολος, και η γυναίκα μου δυσανασχετούσε, και συχνά μάλωνε μαζί μου. Προσπαθούσα να βρω τρόπους να την παρηγορήσω πριν επιστρέψω στα καθήκοντά μου, και σκεφτόμουν ότι εφόσον διατηρούσα τον γάμο μας, άξιζε τον κόπο, ακόμα κι αν έπρεπε να υπομείνω κάποιες κακουχίες. Αργότερα, λόγω των συλλήψεων της αστυνομίας, δεν μπορούσα να επιστρέψω στο σπίτι για τρία χρόνια και η γυναίκα μου ήθελε να καταθέσει αίτηση διαζυγίου. Επιπλέον, ανησυχούσα ότι αν χωρίζαμε, το σπιτικό που δούλεψα τόσο σκληρά να χτίσω θα χανόταν, οπότε ήθελα να γυρίσω σπίτι για να σώσω τον γάμο μου. Παραλίγο μάλιστα να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου και να προδώσω τον Θεό σε μια-δυο περιπτώσεις. Τώρα που το σκέφτομαι, κινδύνευα πραγματικά. Τώρα μπορούσα επιτέλους να δω ξεκάθαρα ότι οι ιδέες και οι απόψεις περί ευτυχισμένου γάμου και αρμονικής οικογένειας με είχαν δεσμεύσει, και με έκαναν να νομίζω ότι ο γάμος και η οικογένεια ήταν πιο σημαντικά από το καθήκον των δημιουργημάτων, με αποτέλεσμα να μην εισέλθω στην αλήθεια-πραγματικότητα στα επτά ή οκτώ χρόνια της πίστης μου στον Θεό, και να χαραμίσω πολύ χρόνο. Στο παρελθόν, όσο απασχολημένος κι αν ήμουν με τα καθήκοντά μου ή όσο κι αν ξενυχτούσα γι’ αυτά, τελείωνα όλες τις δουλειές του σπιτιού και προσπαθούσα να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου με κάθε τρόπο, σε μια προσπάθεια να σώσω τον γάμο μου, αλλά στο τέλος, η γυναίκα μου και πάλι με άφησε. Η καλοσύνη της συζύγου μου προς εμένα οφειλόταν εξολοκλήρου στην προσπάθεια που κατέβαλα και στο τίμημα που πλήρωνα για λογαριασμό της, και μάλιστα επειδή έφτασα στο σημείο να ρισκάρω την ακεραιότητα και την αξιοπρέπειά μου για να την ευχαριστήσω. Τώρα, όμως, που η γυναίκα μου δεν μπορούσε να απολαύσει την καλοσύνη που της είχα δείξει, ανυπομονούσε να με χωρίσει για να βρει κάποιον άλλον. Ο γάμος μας ήταν εντελώς συναλλακτικός. Όταν υπήρχε κέρδος, υπήρχε αγάπη και γλυκύτητα μεταξύ μας, αλλά όταν δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο προς εκμετάλλευση, με έδιωχνε. Πού ήταν η ευτυχία; Όσο σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα, συνειδητοποίησα ότι η σκληρή δουλειά και οι θυσίες μου όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσαν να μου φέρουν αληθινή αγάπη ή ευτυχία, και πήρα, αντιθέτως, μόνο στενοχώρια και πόνο ως αντάλλαγμα. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι η ιδέα της αγάπης μεταξύ συζύγων και ενός ευτυχισμένου γάμου είναι απλώς το χρυσό χάπι που χρησιμοποιούσε ο Σατανάς για να παραπλανήσει τους ανθρώπους, τίποτα παρά μόνο ψέματα και απάτες. Το κόστος που επιδίωκα τη συζυγική ευτυχία όλα αυτά τα χρόνια ήταν υπερβολικά μεγάλο και δεν άξιζε καθόλου τον κόπο! Πίστευα στον Θεό, αλλά δεν επιδίωκα την αλήθεια, και αντ’ αυτού, απλώς αναζητούσα τη συζυγική ευτυχία. Έτσι, έπεσα θύμα των τεχνασμάτων του Σατανά. Ξόδευα όλο τον χρόνο και την ενέργειά μου προσπαθώντας να ευχαριστήσω τη σύζυγό μου και να διατηρήσω τον γάμο μας, με αποτέλεσμα να μην κερδίσω την αλήθεια που έπρεπε, ούτε να εκπληρώσω τα καθήκοντα που έπρεπε. Έτσι, όχι μόνο καθυστέρησε η ανάπτυξη της ζωής μου, αλλά και απογοήτευσα τις προσδοκίες του Θεού. Ήμουν πραγματικά ανόητος!

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού και άρχισα να καταλαβαίνω τι πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι στη ζωή. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Εσύ είσαι ένα δημιουργημένο ον —φυσικά και θα πρέπει να λατρεύεις τον Θεό και να επιδιώκεις μια ζωή που να έχει νόημα. Εάν δεν λατρεύεις τον Θεό αλλά ζεις μέσα στη μιαρή σάρκα σου, τότε δεν είσαι απλώς ένα κτήνος με ανθρώπινη ενδυμασία; Εφόσον είσαι άνθρωπος, θα πρέπει να δαπανήσεις τον εαυτό σου για τον Θεό και να υπομείνεις κάθε βάσανο! Θα πρέπει να αποδεχτείς με χαρά και σιγουριά τα λίγα βάσανα στα οποία υποβάλλεσαι σήμερα και να ζήσεις μια ζωή γεμάτη νόημα, όπως ο Ιώβ και ο Πέτρος» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (2)]. «Ο άνθρωπος πρέπει να επιζητά να βιώσει μια ζωή με νόημα, και δεν πρέπει να είναι ικανοποιημένος με τις τρέχουσες συνθήκες του. Για να βιώσεις το παράδειγμα του Πέτρου, πρέπει να διαθέτεις τις γνώσεις και τις εμπειρίες του Πέτρου. Ο άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει πράγματα που είναι υψηλότερα και πιο βαθιά. Πρέπει να επιδιώκει μια βαθύτερη, καθαρότερη αγάπη για τον Θεό και μια ζωή που έχει αξία και νόημα. Μόνο αυτό είναι η ζωή και μόνο τότε ο άνθρωπος θα είναι ίδιος με τον Πέτρο. Πρέπει να εστιάσεις στο να εισέλθεις ενεργά στη θετική πλευρά και δεν πρέπει να είσαι παθητικός και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να υποχωρήσει για λόγους στιγμιαίας άνεσης, ενώ αγνοείς πιο βαθιές, πιο λεπτομερείς και πιο πρακτικές αλήθειες. Πρέπει να διαθέτεις έμπρακτη αγάπη και πρέπει να βρεις κάθε δυνατό τρόπο για να απελευθερωθείς από αυτήν την παρακμιακή, ξέγνοιαστη ζωή που δεν διαφέρει από τη ζωή ενός ζώου. Πρέπει να βιώσεις μια ζωή με νόημα, μια ζωή με αξία και δεν πρέπει να ξεγελάς τον εαυτό σου ή να μεταχειρίζεσαι τη ζωή σου σαν ένα παιχνίδι με το οποίο παίζεις. Για όλους όσοι έχουν αποφασιστικότητα και αγαπούν τον Θεό, δεν υπάρχουν άπιαστες αλήθειες ούτε μια δικαιοσύνη για την οποία δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί. Πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου; Πώς πρέπει να αγαπάς τον Θεό και να χρησιμοποιήσεις αυτήν την αγάπη για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του; Δεν υπάρχει πιο σημαντικό θέμα από αυτό στη ζωή σου. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα και επιμονή, και δεν θα πρέπει να είσαι σαν εκείνους που είναι μαλθακοί και χωρίς σθένος. Πρέπει να μάθεις πώς να βιώνεις μια ουσιαστική ζωή και να βιώνεις ουσιαστικές αλήθειες και να μην συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου επιπόλαια με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό; Μπορεί ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό όταν πεθάνει; Πρέπει να έχεις την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια συνείδηση με τον Πέτρο. Η ζωή σου πρέπει να έχει νόημα και δεν πρέπει να παίζεις παιχνίδια με τον εαυτό σου. Ως άνθρωπος και ως άτομο που ακολουθεί τον Θεό, πρέπει να είσαι σε θέση να εξετάσεις και να προσεγγίζεις τη ζωή σου προσεκτικά: να σκέφτεσαι πώς πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου στον Θεό, πώς πρέπει να έχεις μια πιο ουσιαστική πίστη στον Θεό και πώς, εφόσον αγαπάς τον Θεό, θα πρέπει να Τον αγαπάς με έναν τρόπο που είναι πιο καθαρός, πιο όμορφος και πιο καλός» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Τα λόγια του Θεού είναι σαφέστατα. Ως πιστοί, πρέπει να επιζητούμε να αγαπάμε και να λατρεύουμε τον Θεό. Μόνο αν ζει κανείς όπως ο Ιώβ και ο Πέτρος έχει νόημα. Σκεφτόμουν ότι ο Πέτρος, στα νιάτα του, επιδίωκε ολόψυχα τον Θεό, αλλά οι γονείς του ήλπιζαν να διαπρέψει και να γίνει αξιωματούχος. Ωστόσο, ο Πέτρος δεν έθεσε ως στόχο του τις προσδοκίες των γονιών του, ούτε τον ένοιαζε αν οι επιλογές του θα επηρέαζαν τη σχέση του με τους γονείς του. Αντ’ αυτού, αφοσιώθηκε στο να επιζητήσει να αγαπήσει και να γνωρίσει τον Θεό, και στο τέλος, σταυρώθηκε ανάποδα για τον Θεό, κι έγινε πρότυπο αγάπης για τον Θεό. Έπειτα, ο Ιώβ. Σε δοκιμασίες, έχασε όλα τα βοοειδή, τα πρόβατα και τα παιδιά του, και το σώμα του καλύφθηκε με πληγές, και η γυναίκα του είπε: «Βλασφήμησον τον Θεόν και απόθανε!» Όταν ο Ιώβ άκουσε τη σύζυγό του, συνέχισε να πιστεύει στον Θεό, και μάλωσε τη γυναίκα του, την αποκάλεσε ανόητη. Στάθηκε σταθερός στη μαρτυρία του για τον Θεό και ντρόπιασε τον Σατανά. Από τις εμπειρίες του Ιώβ και του Πέτρου, είδα ότι μόνο αν επιζητεί κανείς να γνωρίσει και να αγαπήσει τον Θεό, και αν εκτελούμε καλά τα καθήκοντά μας και παραμένουμε σταθεροί στη μαρτυρία μας, θα λάβουμε την έγκριση του Θεού. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσει κανείς μια ζωή ύψιστου νοήματος. Στη συνέχεια, γαλήνεψα την καρδιά μου και αφοσιώθηκα στα καθήκοντά μου, και ταυτόχρονα, ασκήθηκα στη συγγραφή άρθρων βιωματικών μαρτυριών. Αργότερα, έμαθα ότι ένα από τα βιωματικά μου άρθρα είχε γίνει βίντεο. Επειδή κατάφερα να χρησιμοποιήσω την εμπειρία μου για να δώσω μαρτυρία στον Θεό, συγκινήθηκα πολύ και ένιωθα όλο και περισσότερο ότι μόνο η επιδίωξη της αλήθειας και η κατάθεση μαρτυρίας στον Θεό είναι ό,τι πιο σημαντικό, και ότι μόνο αυτό μπορεί να φέρει αληθινή ευτυχία και χαρά. Ευχαρίστησα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου!

Τον Φεβρουάριο του 2024, έλαβα μια επιστολή από τους γονείς μου, όπου έλεγαν ότι η σύζυγός μου είχε καταθέσει αίτηση διαζυγίου στο δικαστήριο. Όταν έλαβα αυτά τα νέα, ήμουν πολύ ήρεμος, και δεν ένιωθα στενοχωρημένος ή λυπημένος που με χώρισε η γυναίκα μου. Αντίθετα, το θεώρησα ένα είδος απελευθέρωσης. Τώρα μπορώ να αποθέσω αυτά τα βάρη και να ακολουθήσω ολόψυχα τον Θεό. Έτσι με έσωσε ο Θεός, κι ευχαριστώ τον Παντοδύναμο Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου!