Από της Ζανγκ Χουισίν, Κίνα

Όταν ήμουν νέα, ο παππούς μου τρελαινόταν να ακούει όπερα και συχνά με πήγαινε σε παραστάσεις. Έβλεπα με πόση χάρη έπαιζαν οι ηθοποιοί στη σκηνή, πώς τα τραγούδια τους άγγιζαν την καρδιά, και πώς το κοινό τούς καταχειροκροτούσε και τους επευφημούσε. Τους θαύμαζα πραγματικά, και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: «Μια μέρα, αν ανέβω στη σκηνή και λάβω χειροκροτήματα και επαίνους, τότε θα ζήσω μια ζωή γεμάτη φήμη και λάμψη!» Ήθελα πραγματικά να ενταχθώ σε έναν θεατρικό θίασο και να γίνω ερμηνεύτρια όπερας. Η οικογένειά μου, όμως, ήταν φτωχή και τα οικονομικά μας δεν ήταν καλά, έτσι τα όνειρά μου για τη σκηνή ξεθώριασαν κι έγιναν ψευδαίσθηση.

Όταν παντρεύτηκα, απέκτησα μια κόρη. Όταν η κόρη μου ξεκίνησε το νηπιαγωγείο, είδα παιδιά γύρω στην ηλικία της, κάποια να παρακολουθούν μαθήματα χορού κι άλλα να κάνουν μαθήματα μουσικής. Κατά τη διάρκεια της γιορτής της Ημέρας του Παιδιού ειδικότερα, τράβηξαν την προσοχή πολλών εκπαιδευτικών και γονέων, και καταχειροκροτήθηκαν. Έτσι, αποφάσισα να βάλω την κόρη μου να μάθει χορό, γιατί αυτό όχι μόνο θα τη βοηθούσε να αποκτήσει ωραία σιλουέτα και χάρη, αλλά θα της έδινε και την ευκαιρία να εμφανιστεί στη σκηνή. Αυτή, όμως, φοβόταν να κάνει σπαγγάτο και γέφυρα, και αρνιόταν να μάθει ό,τι κι αν έλεγα. Σκέφτηκα το εξής: «Δεν μπορώ απλώς να ακολουθώ τις επιθυμίες σου. Πρέπει να μάθεις μια δεξιότητα έτσι ώστε στο μέλλον να μπορείς να τραβήξεις στη σκηνή την προσοχή των ανθρώπων». Το 2012, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, αλλά δεν εγκατέλειψα την προσδοκία μου να δω την κόρη μου να παίζει στη σκηνή. Αργότερα, σκέφτηκα ότι με την εκμάθηση ενός οργάνου θα μπορούσε να ανέβει στη σκηνή, οπότε την πήγα σε ένα κατάστημα μουσικής για να επιλέξει όργανο. Αυτή, όμως, δεν ενδιαφερόταν. Είπα θυμωμένη στην κόρη μου: «Πρέπει να επιλέξεις κάτι. Μόνο αν μάθεις μια δεξιότητα θα έχεις την ευκαιρία να παίξεις στη σκηνή, και μόνο τότε θα ζήσεις μια λαμπερή ζωή. Σκέψου πόσοι άνθρωποι θα σε θαυμάζουν τότε!» Όταν είδε ότι ήμουν πολύ θυμωμένη, η κόρη μου επέλεξε απρόθυμα το γκουζένγκ. Στην αρχή, η κόρη μου δεν ήθελε να το μάθει, οπότε βρήκα μια έμπειρη δασκάλα γκουζένγκ και την ανάγκασα να μάθει. Για να προκαλέσω το ενδιαφέρον της για το γκουζένγκ, την ενθάρρυνα συχνά, και η δασκάλα, επίσης, την επαινούσε για το φυσικό της ταλέντο. Σταδιακά, η κόρη μου άρχισε να ενδιαφέρεται για το γκουζένγκ και γρήγορα έμαθε μερικά κομμάτια. Μια μέρα, η κόρη μου μου είπε με χαρά: «Μαμά, στο μέλλον, μπορώ να παίξω γκουζένγκ για να υμνήσω τον Θεό!» Όταν είδα πόσο λογική ήταν η κόρη μου, ένιωσα ιδιαίτερη ικανοποίηση.

Αργότερα, για να βοηθήσω την κόρη μου να αποκτήσει περισσότερη σκηνική εμπειρία, κάθε φορά που άκουγα για μια παράσταση, τη δήλωνα να συμμετάσχει. Παρόλο που είχα δισκοκήλη και δεν μπορούσα να σταθώ όρθια για πολύ, επέμενα να τη συνοδεύω στις πρόβες. Έκανε μεγάλη πρόοδο και ήταν εξαιρετική στις παραστάσεις, και ήταν πάντα στο κέντρο της σκηνής. Λάμβανε, επίσης, επαίνους από δασκάλους και κριτές, και ήμουν πολύ χαρούμενη. Για να πάω μαζί της στις παραστάσεις της, έπρεπε να ξυπνάω γύρω στις 3 π.μ. για να ετοιμαστώ. Ήμουν τόσο απασχολημένη να τρέχω γύρω της που δεν προλάβαινα ούτε να φάω. Και μετά από μια ολόκληρη μέρα έντονης κίνησης, ζαλιζόμουν και εξαντλούμουν ψυχικά και σωματικά. Αλλά όταν έβλεπα την κόρη μου να λάμπει στη σκηνή, σκεφτόμουν μέσα μου: «Αν και δεν εκπλήρωσα το δικό μου όνειρο να βρεθώ στη σκηνή, το γεγονός ότι κατάφερα να έχω την κόρη μου στο κέντρο της σκηνής έχει κάνει όλον τον πόνο και την εξάντληση να αξίζουν τον κόπο!» Η εξάντληση λόγω των παραστάσεων και η πίεση από το σχολείο, επιβάρυνε υπερβολικά την κόρη μου σωματικά, και δεν ήθελε πια να παίζει γκουζένγκ. Προσπάθησα να την καλοπιάσω και να την πείσω να συνεχίσει, και τελικά, συμφώνησε απρόθυμα. Κάθε μέρα, όταν ερχόταν σπίτι από το σχολείο, εκμεταλλευόμουν τον χρόνο που μαγείρευα ή κοιμόμουν για να βάζω την κόρη μου να εξασκείται στο γκουζένγκ. Όταν η κόρη μου ήθελε να βγει έξω το σαββατοκύριακο, της ζητούσα να τελειώσει την εξάσκηση στο γκουζένγκ πριν βγει έξω. Αν δεν άκουγε, τη μάλωνα: «Γιατί νομίζεις ότι ο πατέρας σου κι εγώ εργαστήκαμε σκληρά και κάναμε οικονομίες για να πληρώνουμε τα μαθήματά σου και να σε κάνουμε να εξασκείσαι; Δεν το κάνουμε για να σε βοηθήσουμε να ανέβεις στη σκηνή και να πετύχεις στο μέλλον; Δεν μπορείς να μας τιμήσεις έστω λίγο;» Όταν είδε πόσο αγχωμένη και θυμωμένη ήμουν, η κόρη μου δεν είχε άλλη επιλογή από το να κλάψει και να πάει να εξασκηθεί στο γκουζένγκ. Στο γυμνάσιο, βρισκόταν ήδη υπό έντονη ακαδημαϊκή πίεση, και έπρεπε να κάνει συχνά πρόβες για διάφορες παραστάσεις, οπότε σταμάτησε να θέλει να εξασκηθεί ξανά στο γκουζένγκ. Μάλωσα με αγωνία την κόρη μου: «Όσο απασχολημένη κι αν είσαι, πρέπει να συνεχίσεις να εξασκείσαι στο γκουζένγκ. Αν εξασκείσαι σωστά, μπορεί να ανέβεις στη σκηνή και να κερδίσεις μια ζωή γεμάτη φήμη!» Αλλά και πάλι δεν έκανε εξάσκηση. Πέταξα θυμωμένη τα βιβλία και την πενοθήκη της στο πάτωμα, και είπα: «Εντάξει. Μην κάνεις εξάσκηση. Ας ελπίσουμε ότι θα σ’ αρέσει να μαζεύεις σκουπίδια όταν μεγαλώσεις». Όταν είδε πόσο θύμωσα, η κόρη μου έσπευσε να εξασκηθεί. Μερικές φορές, η κόρη μου θεωρούσε ότι της φερόμουν άδικα, έκλαιγε κι έλεγε: «Γιατί προσπαθείς συνέχεια να ελέγξεις τη μοίρα μου;» Της έλεγα θυμωμένη: «Για σένα δεν κάνω όλα όσα κάνω; Γιατί δεν καταλαβαίνεις ποιο είναι το δικό σου το καλό;» Η κόρη μου έλεγε θυμωμένη: «Μα δεν μου αρέσει καν να παίζω γκουζένγκ! Εσύ με ανάγκασες να το μάθω!» Οι λογομαχίες μας έληγαν πάντα πικρά. Όταν συνέπεφταν παραστάσεις και συναθροίσεις, έβαζα την κόρη μου να πάει στην παράσταση πρώτα. Αν η κόρη μου ήθελε να παρευρεθεί στη συνάθροιση, έλεγα γρήγορα: «Θα έχεις πολύ χρόνο για συναθροίσεις. Δεν πρέπει να χάσεις την ευκαιρία να δώσεις παράσταση. Αν χάσεις αυτές τις ευκαιρίες, δεν θα λάμψεις στη σκηνή». Εξαιτίας αυτού, η κόρη μου έχασε πολλές συναθροίσεις.

Πριν το καταλάβω, η κόρη μου είχε καταφέρει να μπει με επιτυχία σε ένα καλλιτεχνικό λύκειο. Κάθε φορά που μιλούσα για την κόρη μου, οι συνάδελφοι και οι φίλοι με κοιτούσαν με ζήλια και θαυμασμό. Είχε ικανοποιηθεί πολύ η ματαιοδοξία μου. Σταδιακά, η κόρη μου επικεντρώθηκε εξολοκλήρου στη μελέτη και στην εξάσκηση του γκουζένγκ. Για να μπει στη μουσική ακαδημία των ονείρων της και να ξεπεράσει τους συμμαθητές της, άρχισε να εξασκείται επιπλέον ώρες στο γκουζένγκ. Ξόδεψα, επίσης, πολλά χρήματα για να προσλάβω έναν δάσκαλο να κάνει στην κόρη μου ιδιαίτερα. Όταν είδα ότι οι δεξιότητες της κόρης μου στο γκουζένγκ είχαν βελτιωθεί, χάρηκα πολύ. Όταν η κόρη μου επέστρεψε από τις διακοπές της, ήθελα να παρευρεθεί σε μια συνάθροιση, αλλά έβρισκε δικαιολογίες όπως «Δεν έχω τελειώσει τα μαθήματά μου» ή «Δεν έχω εξασκηθεί στο γκουζένγκ ακόμα». Όταν είδα ότι η κόρη μου δεν είχε παρευρεθεί σε συνάθροιση σχεδόν έναν χρόνο, ανησύχησα λίγο. Όταν, όμως, την έβλεπα να διαβάζει πολύ στο σπίτι και να εξασκείται στο γκουζένγκ, σκεφτόμουν μέσα μου: «Να αφήσω την κόρη μου να παρατήσει τα μαθήματα γκουζένγκ το σαββατοκύριακο για να πάει σε συναθροίσεις;» Τότε, όμως, σκέφτηκα: «Έχει εργαστεί τόσο σκληρά για να βελτιώσει τις δεξιότητές της στο γκουζένγκ. Αν δεν εξασκηθεί το σαββατοκύριακο, δεν θα μείνει πίσω από τους άλλους; Δεν έχει την πολυτέλεια να εξασκείται λιγότερο. Αν δεν παρευρεθεί, όμως, σε συναθροίσεις για πολύ καιρό, θα ζημιωθεί η ζωή της». Αφού το σκέφτηκα λιγάκι, αποφάσισα να βρω χρόνο να συναθροιστώ μαζί της. Μια μέρα, η κόρη μου μου είπε ότι δεν ήθελε να ξαναπάει σχολείο. Είπε ότι το κλίμα στο σχολείο ήταν κακό, και ότι υπήρχαν άνθρωποι που κάπνιζαν, έβγαιναν ραντεβού και συμμετείχαν σε συμμορίες. Είπε ότι ήταν δύσκολο να επικεντρωθεί στη μελέτη και ότι ένιωθε πολύ καταπιεσμένη. Όταν άκουσα την κόρη μου να λέει ότι δεν ήθελε να πάει σχολείο, σκέφτηκα: «Δούλεψες τόσο σκληρά για να μπεις σε καλλιτεχνικό σχολείο, και αν δουλέψεις δύο ακόμη χρόνια, θα μπορείς να δώσεις εισαγωγικές εξετάσεις σε ακαδημία καλών τεχνών. Μόλις μπεις, το μεγαλύτερο όνειρό σου να ανέβεις στη σκηνή θα γίνει πραγματικότητα, και τότε συγγενείς, φίλοι, δάσκαλοι και συμμαθητές σου θα σε θαυμάζουν και θα σε ζηλεύουν, και θα μπορέσεις να με κάνεις κι εμένα περήφανη». Έτσι, είπα θυμωμένη: «Τελικά μπήκες σε καλλιτεχνικό λύκειο. Αν φύγεις, δεν θα καταστραφεί το μέλλον σου;» Όταν είδε πόσο αγχώθηκα και θύμωσα, η κόρη μου απλώς έκλαψε και πήγε στο σχολείο. Όταν είδα πως η κόρη μου θεωρούσε ότι της φερόμουν άδικα, ράγισε η καρδιά μου, αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να επιμείνω για να καταφέρει να ανέβει στη σκηνή και να ξεχωρίσει.

Κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης, μίλησα στην αδελφή Λι Λινγκ για την κατάστασή μου, και μου βρήκε ένα χωρίο των λόγων του Θεού να διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Αν τα παιδιά κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους εκτεθούν σε φαινόμενα των πονηρών τάσεων ή ακούσουν κάποια λανθασμένα επιχειρήματα ή λανθασμένες σκέψεις και απόψεις, αν δεν έχουν διάκριση, μπορεί να τα ακολουθήσουν ή να τα μιμηθούν. Οι γονείς πρέπει να εντοπίζουν αυτά τα ζητήματα νωρίς, να τα διορθώνουν αμέσως και να καθοδηγούν με ακρίβεια. Και αυτό δική τους ευθύνη είναι. Με λίγα λόγια, ο στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι τα παιδιά θα έχουν θετικές και σωστές σκέψεις και απόψεις σχετικά με τη διαγωγή τους, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τους άλλους και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τους διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, έτσι ώστε να αναπτυχθούν προς μια καλή κατεύθυνση και όχι προς μια κακή. Για παράδειγμα, να διδάσκονται τα παιδιά για να μάθουν ότι το πεπρωμένο ενός ανθρώπου όλη του τη ζωή βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Οι άπιστοι λένε συχνά: “Η ζωή και ο θάνατος είναι προκαθορισμένα· τον πλούτο και τη δόξα τα αποφασίζει ο Ουρανός”. Το πόσο θα πονέσει κανείς ή πόσες απολαύσεις θα βιώσει στη ζωή του είναι προκαθορισμένο από τον Θεό και δεν είναι δυνατόν να το αλλάξουν οι άνθρωποι. Απ’ τη μία, οι γονείς πρέπει να πληροφορούν τα παιδιά τους γι’ αυτά τα αντικειμενικά γεγονότα, και απ’ την άλλη, να τους μάθουν ότι η ζωή δεν αφορά μόνο τις σωματικές ανάγκες και ασφαλώς δεν έχει να κάνει με την ευχαρίστηση. Υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι σ’ αυτήν τη ζωή από το να τρώνε, να πίνουν και να διασκεδάζουν· πρέπει να πιστεύουν στον Θεό, να επιδιώκουν την αλήθεια και τη σωτηρία απ’ Αυτόν. Αν οι άνθρωποι ζουν μόνο για τις απολαύσεις, το φαγητό, το ποτό και την ευχαρίστηση της σάρκας, τότε είναι σαν όρθια πτώματα και η ζωή τους δεν έχει καμία αξία. Δεν δημιουργούν καμία αξία που να είναι θετική και να έχει νόημα, και δεν αξίζουν να ζουν, ούτε καν αξίζουν να είναι άνθρωποι. Ακόμα κι αν ένα παιδί δεν πιστεύει στον Θεό, οι γονείς του πρέπει τουλάχιστον να το οδηγήσουν να γίνει καλός άνθρωπος και να ασχολείται με τις εργασίες που του αναλογούν. Αν, βέβαια, το επιλέξει ο Θεός και αυτό θέλει μεγαλώνοντας να συμμετάσχει στην εκκλησιαστική ζωή και να κάνει το καθήκον του, τότε ακόμα καλύτερα. Αν είναι έτσι τα παιδιά τους, τότε οι γονείς πρέπει ακόμα περισσότερο να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους απέναντι σ’ αυτά με βάση τις αρχές που έχει νουθετήσει ο Θεός τους ανθρώπους να ακολουθούν. Σε περίπτωση που δεν ξέρεις αν θα πιστέψουν στον Θεό ή αν θα επιλεγούν από Εκείνον, θα πρέπει και πάλι να εκπληρώνεις τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που οφείλεις ως γονιός, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, λέγοντας στα παιδιά σου τις θετικές σκέψεις σου και όλα τα άλλα θετικά πράγματα που ήδη γνωρίζεις. Τουλάχιστον, φρόντισε ώστε να ακολουθήσει θετική κατεύθυνση η πνευματική τους ανάπτυξη, και να έχουν καθαρό και υγιές μυαλό. Μην τα αφήσεις να κυνηγούν τις κοσμικές τάσεις και να επιδιώκουν τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Ορισμένοι γονείς έχουν την προσδοκία τα παιδιά τους να ξεχωρίσουν από τα άλλα, και γι’ αυτό τα αναγκάζουν να μελετήσουν από μικρά κάθε λογής δεξιότητες και γνώσεις. Ακόμα πιο σοβαρό είναι ότι ορισμένοι γονείς βάζουν τα παιδιά τους να λάβουν μέρος σε διάφορες εκπομπές με ταλέντα, σε ακαδημαϊκούς διαγωνισμούς ή ανταγωνιστικές διοργανώσεις, ή τα βάζουν να κυνηγούν διάφορες κοινωνικές τάσεις, να πηγαίνουν σε εκδηλώσεις όπως συνεντεύξεις Τύπου, υπογραφές αυτογράφων από διάσημους και ούτω καθεξής. Το λιγότερο που πρέπει να κάνουν ως γονείς είναι να μην οδηγούν τα παιδιά τους να κυνηγούν τις κοινωνικές τάσεις. Αν οι γονείς οδηγούν τα παιδιά τους να κυνηγούν τις κοσμικές τάσεις, τότε, απ’ τη μία, είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν εκπληρώσει τις ευθύνες τους ως γονείς και δεν έχουν καθοδηγήσει τα παιδιά τους να θέσουν τους σωστούς στόχους στη ζωή, έτσι ώστε να αναπτυχθεί η ζωή τους προς τη σωστή κατεύθυνση. Απ’ την άλλη, είναι φανερό ότι οδηγούν τα παιδιά τους σε ένα μονοπάτι χωρίς επιστροφή, καθώς τα παρασύρουν στην κακή τάση της επιδίωξης της φήμης, του κέρδους και της θέσης. Όσον αφορά τα μονοπάτια που θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους στο μέλλον ή την καριέρα που θα επιδιώξουν, οι γονείς δεν πρέπει να ενσταλάζουν στα παιδιά τους πράγματα όπως: “Κοίτα εκείνον τον πιανίστα, τον τάδε. Άρχισε να παίζει πιάνο στα τέσσερα ή πέντε του χρόνια. Ποτέ δεν ενέδωσε στο παιχνίδι και δεν είχε καθόλου φίλους· απλώς μελετούσε πιάνο και έκανε μαθήματα πιάνου κάθε μέρα. Επίσης, συμβουλευόταν διάφορους δασκάλους και συμμετείχε σε διάφορους διαγωνισμούς πιάνου. Κοίταξε πόσο διάσημος είναι τώρα, καλοταϊσμένος και καλοντυμένος —τον περιβάλλει μια αύρα φωτός και όλοι τον σέβονται όπου κι αν πάει”. Προωθεί μια τέτοια διαπαιδαγώγηση την υγιή ανάπτυξη του μυαλού ενός παιδιού; (Όχι, δεν την προωθεί.) Τι είδους διαπαιδαγώγηση είναι, τότε; Είναι η διαπαιδαγώγηση του διαβόλου. Κάνει ζημιά σε κάθε νεανικό μυαλό μια τέτοια διαπαιδαγώγηση. Ενθαρρύνει το παιδί να φιλοδοξεί να αποκτήσει φήμη, αίγλη, δόξα, θέσεις και απολαύσεις. Το κάνει να λαχταρά και να επιδιώκει από μικρό παιδί όλα αυτά τα πράγματα, πράγμα που του προκαλεί άγχος, έντονη αγωνία και ανησυχία, και μάλιστα το κάνει να φτάσει μέχρι το σημείο να πληρώσει κάθε τίμημα για να τα αποκτήσει. Ξυπνάει νωρίς και εργάζεται μέχρι αργά για να διαβάσει τα μαθήματά του και να μάθει διάφορες δεξιότητες, κι έτσι χάνει τα πολύτιμα παιδικά του χρόνια και τα ανταλλάσσει με αυτά τα πράγματα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τελικά ότι η πραγματική ευθύνη των γονέων είναι να διασφαλίζουν ότι τα παιδιά τους μεγαλώνουν υγιή και ευτυχισμένα τόσο στο σώμα όσο και στο μυαλό κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας, να καθοδηγούν θετικά τις σκέψεις τους και να τους επιτρέπουν να απολαμβάνουν την παιδική τους ηλικία. Δεν είναι να επιβάλουν οι γονείς τις προσδοκίες τους στα παιδιά τους, ούτε να τα οδηγούν στην επιδίωξη φήμης, υπόληψης, τιμών, θέσης και απολαύσεων. Δεν μπορούσα παρά να κάνω αυτοκριτική. Στην κόρη μου δεν άρεσε να μαθαίνει όργανα από μικρή, αλλά για να την κάνω διάσημη και παγκοσμίως καταξιωμένη, την ανάγκασα να μάθει γκουζένγκ. Όταν την επαινούσαν κριτές και δάσκαλοι, ένιωθα ότι τα όνειρα που δεν είχα πετύχει εγώ, τελικά πραγματοποιούνταν μέσω της κόρης μου, και έτσι αποφάσισα ακόμη περισσότερο να την καλλιεργήσω. Κάθε φορά που άκουγα για μια παράσταση, τη δήλωνα να συμμετάσχει χωρίς τη συγκατάθεσή της, γιατί φοβόμουν μήπως έχανε την ευκαιρία να λάμψει στη σκηνή. Κάθε φορά που η κόρη μου ήθελε να χαζολογήσει, τη μάλωνα από φόβο μην καθυστερούσε να εξασκηθεί. Για να βελτιώσω τις μουσικές δεξιότητες της κόρης μου, δεν υπολόγισα τα έξοδα και προσέλαβα έναν επαγγελματία δάσκαλο για να την καθοδηγήσει. Έκανα τα πάντα για να την καλλιεργήσω να γίνει διάσημη και να μου φέρει δόξα. Παλιότερα νόμιζα ότι αν έβαζα το παιδί μου να μάθει διάφορες δεξιότητες, και την ανέβαζα σε μια διάσημη σκηνή για να γίνει γνωστή, θα εκπλήρωνα την ευθύνη μου ως μητέρα. Πλέον συνειδητοποίησα ότι αυτή η άποψη ήταν λανθασμένη. Ποτέ δεν σκέφτηκα πόση πίεση και πόνο κουβαλούσε η νεαρή καρδιά της κόρης μου, και σκεφτόμουν μόνο να εκπληρώσω τις επιθυμίες μου. Έτσι όπως την εκπαίδευα, η κόρη μου άρχισε, επίσης, να ανησυχεί πολύ για την υπόληψη και τη θέση της, και εξασκούνταν σκληρά για να ξεπεράσει τους συμμαθητές της, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωντάνια και την αθωότητα που είχε κάποτε. Ένα κενό άρχισε να σχηματίζεται μεταξύ μας, και η κόρη μου έχασε, επίσης, το ενδιαφέρον να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού και να παρευρίσκεται σε συναθροίσεις, και άρχισε να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Θεό. Εγώ είχα προκαλέσει όλες αυτές τις συνέπειες. Το παιδί μου κάποτε ήταν πρόθυμο να συναθροίζεται και να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού, αλλά δεν την καθοδήγησα να πιστέψει στον Θεό και να βαδίσει στο σωστό μονοπάτι. Αντίθετα, την οδήγησα να παγιδευτεί σε κακές τάσεις και να επιδιώκει σκληρά την υπόληψη και τη θέση. Πώς εκπλήρωνα έτσι την πραγματική ευθύνη μιας μητέρας; Όταν το σκέφτηκα αυτό, μετάνιωσα βαθιά που την ανάγκαζα να μορφωθεί. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έβλαπτα και θα κατέστρεφα τόσο πολύ το παιδί μου.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι, για παράδειγμα, ζούνε για τα παιδιά τους· μπορεί εσύ να λες πως δεν θες να το κάνεις αυτό, αλλά μπορείς να το πετύχεις; Κάποιοι τρέχουν και δεν φτάνουν γιατί ασχολούνται διαρκώς με τα πλούτη, τη φήμη και το κέρδος. Εσύ μπορεί να λες πως δεν θα ήθελες να το κάνεις αυτό, αλλά μπορείς να το πετύχεις στ’ αλήθεια; Άθελά σου, βρίσκεσαι ήδη σε αυτό το μονοπάτι και ενώ μπορεί πράγματι να θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο ζεις, δεν μπορείς να το κάνεις. Δεν είναι στο χέρι σου ο τρόπος με τον οποίο ζεις μέσα σε αυτόν τον κόσμο! Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον αληθινό Θεό και δεν έχουν κερδίσει την αλήθεια. Τι συντηρεί το πνεύμα των ανθρώπων; Πού απευθύνονται για να βρουν πνευματική υποστήριξη; Για να βρουν πνευματική υποστήριξη, οι άνθρωποι καταφεύγουν σε οικογενειακές συγκεντρώσεις· στην ευτυχία του γάμου· στην απόλαυση υλικών αγαθών· στα πλούτη, τη φήμη και τα κέρδη· στο κύρος, τα συναισθήματα και τις καριέρες τους, καθώς και στην ευτυχία της επόμενης γενιάς. Υπάρχει κάποιος που δεν καταφεύγει σε όλα αυτά για να βρει πνευματική υποστήριξη; Όσοι έχουν παιδιά, τη βρίσκουν στα παιδιά τους· όσοι δεν έχουν παιδιά, τη βρίσκουν στις καριέρες τους, στον γάμο, στην κοινωνική τους θέση, στη φήμη και το κέρδος. Συνεπώς, οι τρόποι ζωής που προκύπτουν είναι όλοι ίδιοι· υπόκεινται όλοι στον έλεγχο και τη δύναμη του Σατανά. Παρά τη θέλησή τους, όλοι τρέχουν και δεν φτάνουν για χάρη της φήμης, του κέρδους, των μελλοντικών προοπτικών τους, της καριέρας τους, του γάμου τους, της οικογένειάς τους ή για χάρη της επόμενης γενιάς και των σαρκικών απολαύσεων. Είναι αυτό το σωστό μονοπάτι; Όσο απασχολημένοι κι αν παραμένουν οι άνθρωποι στον κόσμο αυτόν, όσο πετυχημένοι επαγγελματικά κι αν είναι, όσο ευτυχισμένες και μεγάλες κι αν είναι οι οικογένειές τους, όσο υψηλό κύρος και να έχουν, είναι ικανοί να ακολουθήσουν το σωστό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής; Κυνηγώντας τη φήμη και το κέρδος, τα εγκόσμια ή την καριέρα τους, μπορούν να δουν το γεγονός πως ο Θεός δημιούργησε όλα τα πράγματα και πως Εκείνος είναι ο κυρίαρχος της μοίρας της ανθρωπότητας; Αυτό είναι αδύνατο. Ό,τι κι αν επιδιώκουν οι άνθρωποι και σε όποιου είδους μονοπάτι κι αν βαδίζουν, αν δεν αναγνωρίζουν το γεγονός πως ο Θεός είναι ο Κυρίαρχος του πεπρωμένου της ανθρωπότητας, τότε το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν είναι λανθασμένο. Δεν είναι το σωστό μονοπάτι, αλλά το διεστραμμένο μονοπάτι, το μονοπάτι του κακού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και βάζοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να διαφθείρει και να βλάψει τους ανθρώπους. Ενσταλάζει στους ανθρώπους ιδέες και απόψεις όπως «Να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους», «Να ανέβεις μια θέση πάνω από τους άλλους» και «Να φέρνεις τιμή στους προγόνους σου». Έτσι, ωθεί τους ανθρώπους να επιδιώκουν σκληρά τη φήμη και το κέρδος. Για να αποκτήσουν φήμη και κέρδος, γίνονται όλο και πιο μοχθηροί και υποφέρουν όλο και περισσότερο. Από μικρή, πάντα ονειρευόμουν να γίνω ηθοποιός θεάτρου, να ανέβω στη σκηνή για να με θαυμάζουν και να με ζηλεύουν όλοι, και να αποκτήσω θέση και καταξίωση. Αλλά όταν τα όνειρά μου δεν πραγματοποιήθηκαν, βυθίστηκα στην απογοήτευση και τον πόνο. Αργότερα, επέβαλα τα όνειρά μου στην κόρη μου. Την άφησα να επιδιώξει φήμη και θέση από νεαρή ηλικία και την ανάγκασα να μάθει γκουζένγκ. Ήλπιζα μια μέρα να ανέβει στη σκηνή και να λάμψει. Όταν η κόρη μου δεν ήθελε να μάθει γκουζένγκ, αγχώθηκα και θύμωσα, και τη μάλωσα. Όταν η κόρη μου ήθελε να παρευρεθεί σε συναθροίσεις, τη σταματούσα, καθώς φοβόμουν ότι αυτό θα την καθυστερούσε να εξασκηθεί και θα έμπαινε εμπόδιο στον δρόμο της. Πώς εκπλήρωνα έτσι τις ευθύνες μου ως μητέρα; Αυτό που έκανα ήταν ξεκάθαρα κακό! Πίστευα στον Θεό για πολλά χρόνια, αλλά οι στόχοι μου δεν είχαν αλλάξει καθόλου, και εξακολουθούσα να ζω σύμφωνα με τις σκέψεις και τις απόψεις του Σατανά, επιδιώκοντας φήμη και κέρδος ακριβώς όπως οι άπιστοι. Προτιμούσα η κόρη μου να απομακρυνθεί από τον Θεό και να Τον προδώσει, παρά να μην επιδιώξει φήμη και κέρδος για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία μου. Η φήμη και το κέρδος με είχαν όντως τυφλώσει κι είχαν θολώσει τις σκέψεις μου, και δεν υπέφερα εγώ μόνο, αλλά έκανα και κακό στην κόρη μου. Συνειδητοποίησα ότι η φήμη και το κέρδος ήταν τα αόρατα δεσμά που μου έβαλε ο Σατανάς, και ότι αυτά μας έφεραν ατελείωτη θλίψη και πόνο! Σκέφτηκα πως μερικές διασημότητες απέκτησαν φήμη και κέρδος στις βιομηχανίες ψυχαγωγίας, κι όμως κατέληξαν στην κατάθλιψη και στον θάνατό τους εξαιτίας του πνευματικού κενού και πόνου. Είδα ότι ακόμη και όταν κάποιος αποκτά θέση και φήμη, ικανοποιεί μόνο προσωρινά τη ματαιοδοξία του, αλλά δεν μπορεί να εξαλείψει το εσωτερικό του κενό και πόνο. Αντίθετα, αυτά τα πράγματα σταδιακά τον απομακρύνουν από τον Θεό και τον κάνουν να Τον αρνείται, με αποτέλεσμα να καταβροχθιστεί από τον Σατανά! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό, λέγοντας ότι δεν θα επιδίωκα πλέον φήμη και κέρδος, και ότι ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις Του.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Όλα αυτά που κάνουν οι γονείς για να υλοποιήσουν τις προσδοκίες που έχουν από τα παιδιά τους πριν ενηλικιωθούν αντιβαίνουν στη συνείδηση, τη λογική και τους φυσικούς νόμους, αλλά και, ακόμα περισσότερο, στην κυριαρχία του Θεού και ό,τι Εκείνος ορίζει. Αν και όσοι δεν έχουν ενηλικιωθεί ακόμα δεν έχουν την ικανότητα να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος ή να σκεφτούν ανεξάρτητα, η μοίρα τους βρίσκεται και πάλι υπό την κυριαρχία του Θεού· η μοίρα τους δεν είναι στα χέρια των γονιών τους. Αυτοί οι ανόητοι γονείς δεν μπορούν να το διακρίνουν αυτό. Εκτός από το ότι μέσα τους έχουν προσδοκίες για τα παιδιά τους, πληρώνουν και μεγαλύτερο τίμημα με τη συμπεριφορά τους, καθώς κάνουν ό,τι θέλουν και είναι πρόθυμοι να κάνουν για τα παιδιά τους και, αδιαφορώντας αν αυτό απαιτεί να δαπανήσουν χρήματα, χρόνο, ενέργεια ή άλλα πράγματα, το κάνουν με χαρά και προθυμία. Αν και οι γονείς κάνουν αυτά τα πράγματα εθελοντικά, τι συνέπειες έχουν; Αν τελικά βλάψουν τα παιδιά τους, αυτό είναι απάνθρωπο, και μια τέτοια συμπεριφορά δεν είναι σε καμία περίπτωση η ευθύνη που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς· έχουν ήδη υπερβεί το εύρος των καθηκόντων που πρέπει να εκπληρώσουν ως γονείς. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί οι γονείς επιχειρούν να σχεδιάσουν, να ελέγξουν και να καθορίσουν το μέλλον των παιδιών τους πριν εκείνα φτάσουν στην ενηλικίωση. Δεν είναι ανοησία αυτό; (Ναι.) Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι ο Θεός έχει ορίσει πως κάποιος θα γίνει ένας συνηθισμένος εργάτης και πως σ’ αυτήν τη ζωή θα μπορεί να βγάζει μόνο τον βασικό μισθό που θα του εξασφαλίζει φαγητό και ρούχα, αλλά οι γονείς του απαιτούν επίμονα να γίνει διάσημος, πλούσιος, υψηλόβαθμος αξιωματούχος και κάνουν γι’ αυτόν σχέδια και διευθετήσεις όταν είναι μικρός, πληρώνουν ένα τίμημα, όπως λέγεται, για διάφορα πράγματα, σε μια προσπάθεια να ελέγξουν τη ζωή και το μέλλον του. Δεν είναι ανοησία αυτό; (Είναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού ξανά και ξανά, και πόνεσα και στενοχωρήθηκα πολύ. Συνειδητοποίησα ότι οι προσδοκίες, οι προσπάθειες και οι θυσίες μου για την κόρη μου πήγαιναν κόντρα στην ανθρώπινη φύση και στις διευθετήσεις και την κυριαρχία του Θεού. Οι γονείς δεν μπορούν να έχουν κυριαρχία πάνω στο πεπρωμένο ενός παιδιού, και έπρεπε να σεβαστώ τις επιλογές του παιδιού μου, να υποταχθώ στις εντολές του Θεού, και να μην αναγκάζω την κόρη μου να κάνει πράγματα που δεν της άρεσαν. Το τι θα κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή και πώς θα βγάλει τα προς το ζην έχει ήδη οριστεί από τον Θεό. Ακριβώς όπως στην περίπτωσή μου όπου ήθελα πολύ να γίνω ηθοποιός όπερας, αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως επιθυμούσα. Δεν μπορούσα ούτε το πεπρωμένο μου να αλλάξω, κι όμως ήθελα να αλλάξω τη μοίρα της κόρης μου. Ήμουν πραγματικά ανόητη!

Τότε, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Μέσα από την ανάλυση της ουσίας των προσδοκιών που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους, βλέπουμε ότι οι προσδοκίες αυτές είναι εγωιστικές, ότι πάνε κόντρα στην ανθρώπινη φύση και ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις ευθύνες των γονιών. Όταν οι γονείς επιβάλλουν στα παιδιά τους κάθε λογής προσδοκίες και απαιτήσεις, τα επιβαρύνουν με πολλή πρόσθετη πίεση· αυτό δεν είναι εκπλήρωση των ευθυνών τους. Και ποιες είναι, λοιπόν, οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς; Πρέπει τουλάχιστον να μαθαίνουν στα παιδιά τους να είναι άνθρωποι ειλικρινείς που λένε την αλήθεια και ενεργούν με ειλικρίνεια, και να τα μαθαίνουν να είναι καλόκαρδα και να μην κάνουν κακά πράγματα, καθοδηγώντας τα προς μια θετική κατεύθυνση. Αυτές είναι οι βασικότερες ευθύνες των γονιών. Επιπλέον, πρέπει να καθοδηγούν τα παιδιά τους να μελετούν πρακτικές γνώσεις, δεξιότητες και ούτω καθεξής, ανάλογα με το επίπεδο και τις συνθήκες τους. Αν οι γονείς πιστεύουν στον Θεό και καταλαβαίνουν την αλήθεια, πρέπει να βάζουν τα παιδιά τους να διαβάσουν τα λόγια του Θεού και να αποδεχτούν την αλήθεια, έτσι ώστε να γνωρίσουν τον Δημιουργό, αλλά και να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί από τον Θεό και ότι ο Θεός υπάρχει σε αυτό το σύμπαν· πρέπει να οδηγούν τα παιδιά τους να προσεύχονται στον Θεό, και να τρώνε και να πίνουν τα λόγια Του, ώστε να κατανοήσουν κάποιες αλήθειες, με αποτέλεσμα, όταν μεγαλώσουν, να μπορούν να πιστεύουν στον Θεό, να Τον ακολουθούν και να κάνουν το καθήκον ενός δημιουργήματος, κι όχι να κυνηγούν τις κοσμικές τάσεις, να παγιδεύονται μέσα σε διάφορες πολύπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις και να δελεάζονται, να διαφθείρονται και να καταρρακώνονται από τις διάφορες πονηρές τάσεις αυτού του κόσμου. Αυτές είναι στην πραγματικότητα οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς. Στον ρόλο τους ως γονείς, οι ευθύνες που οφείλουν να εκπληρώνουν είναι να παρέχουν στα παιδιά τους θετική καθοδήγηση και κατάλληλη βοήθεια προτού φτάσουν στην ενηλικίωση, καθώς και να φροντίζουν εγκαίρως για τις καθημερινές ανάγκες της σωματικής τους ζωής. Εάν τα παιδιά τους αρρωστήσουν, οι γονείς πρέπει όποτε είναι απαραίτητο να τους εξασφαλίζουν θεραπεία· δεν πρέπει, επειδή φοβούνται μήπως καθυστερήσουν τις σχολικές τους εργασίες, να τα αναγκάζουν να συνεχίσουν να πηγαίνουν σχολείο και να μην κάνουν θεραπεία. Όταν τα παιδιά τους χρειάζονται ανάρρωση, πρέπει να τους επιτρέπουν να αναρρώνουν και, όταν χρειάζονται ξεκούραση, πρέπει να τους επιτρέπουν να ξεκουράζονται. Είναι αναγκαίο να διασφαλίζουν την υγεία των παιδιών τους· αν τα παιδιά μείνουν πίσω στα μαθήματα για το σχολείο, οι γονείς μπορούν να βρουν κάποιον τρόπο να τα αναπληρώσουν αργότερα. Αυτές τις ευθύνες πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς. Από τη μία, πρέπει να βοηθάνε τα παιδιά τους να αποκτήσουν γερές γνώσεις· από την άλλη, πρέπει να τα καθοδηγούν και να τα εκπαιδεύουν, ώστε εκείνα να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, αλλά και να φροντίζουν για την ψυχική τους υγεία, ώστε εκείνα να μην επηρεάζονται από τις νοσηρές τάσεις και τις πονηρές πρακτικές της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, πρέπει και να φροντίζουν ώστε τα παιδιά τους να γυμνάζονται σωστά, για να διασφαλίζουν την υγεία του σώματός τους. Αυτά οφείλουν να κάνουν οι γονείς, και όχι να επιβάλλουν με τη βία στα παιδιά τους οποιεσδήποτε προσδοκίες και απαιτήσεις που δεν είναι ρεαλιστικές. Οι γονείς πρέπει να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους τόσο σχετικά με αυτά που χρειάζονται τα παιδιά τους για το πνεύμα τους όσο και με αυτά που χρειάζονται στη σωματική τους ζωή» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα μια απερίγραπτη στενοχώρια. Παλιότερα, νόμιζα ότι αν έβαζα την κόρη μου να μάθει διάφορες δεξιότητες, και την ανέβαζα σε μια διάσημη σκηνή για να γίνει γνωστή, έτσι ώστε να τη θαυμάζουν και να την επαινούν όλοι, εκπλήρωνα την ευθύνη μου ως μητέρα. Όμως, η πραγματική ευθύνη των γονέων είναι να διασφαλίζουν την ψυχική ευεξία και ευτυχία των παιδιών τους, βοηθώντας τα παράλληλα να δημιουργήσουν θετικές σκέψεις και απόψεις, να τα καθοδηγούν ώστε να έχουν τους σωστούς στόχους ζωής, να τα καλλιεργούν με βάση τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι τους, και να τα καθοδηγούν να υποταχθούν στις εντολές και την κυριαρχία του Θεού. Και στην καθημερινή ζωή, οι γονείς θα πρέπει να φροντίζουν και να παρέχουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα, όπως τροφή, ένδυση, στέγη και μεταφορικό μέσο. Για παράδειγμα: Θα πρέπει να τους λένε ποια τρόφιμα είναι υγιεινά και ποια βλάπτουν τον οργανισμό, να τα φροντίζουν όταν είναι άρρωστα, να τους δίνουν φάρμακα όταν πρέπει, να τους κάνουν εμβόλια όταν χρειάζεται, και να καλύπτουν τις βασικές ανάγκες διαβίωσής τους. Αυτά είναι τα πράγματα που πρέπει να κάνουν οι γονείς. Αν και φαινομενικά έκανα το σωστό για το παιδί μου με το να ασχολούμαι και να τρέχω γι’ αυτή, στην πραγματικότητα, ήθελα μόνο να μου φέρει δόξα και να με κάνει περήφανη, ακόμη και με κόστος να της στερήσω την παιδική της ηλικία και να την εμποδίσω να παρευρίσκεται σε συναθροίσεις, να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια! Έπρεπε να την καθοδηγήσω σύμφωνα με το ανάστημα, τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι της, αντί να την καταπιέζω βίαια και να της επιβάλω να μορφωθεί. Επιπλέον, έπρεπε να καθοδηγήσω το παιδί μου να έρθει ενώπιον του Θεού, να προσεύχεται, να τρώει και να πίνει τα λόγια του Θεού, να Τον λατρεύει, και να μένει μακριά από τις κακές τάσεις του κόσμου. Αφού κατανόησα την πρόθεση του Θεού, δεν έπαιρνα πλέον την κόρη μου να συμμετέχει σε παραστάσεις, και αντ’ αυτού, την καθοδηγούσα να υποταχθεί στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, και περνούσα περισσότερο χρόνο μαζί της, τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού και πηγαίνοντας σε συναθροίσεις.

Αργότερα, όταν η κόρη μου κι εγώ πήγαμε σε μια συνάθροιση, παρακολουθήσαμε μια θεατρική παράσταση, με τίτλο «Αντίο, αθώα μου πανεπιστημιούπολη». Αφού την παρακολούθησε, η κόρη μου συγκινήθηκε πολύ και κατάλαβε ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να βλάψει τους ανθρώπους. Επιπλέον, αφού έφαγε κι ήπιε τα λόγια του Θεού, η κόρη μου κατάλαβε ότι μόνο αν κάνει τα καθήκοντά της, θα βαδίσει στο σωστό μονοπάτι στη ζωή. Μια μέρα, όταν η κόρη μου επέστρεψε από το σχολείο, μου είπε αποφασιστικά: «Μαμά, καταπιέζομαι πολύ στο σχολείο, και θέλω να ζήσω μια ελεύθερη και απελευθερωμένη ζωή όπως οι αδελφοί και οι αδελφές. Θέλω να εγκαταλείψω τις σπουδές μου και να κάνω τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού». Ήταν μεγάλη η έκπληξή μου, και σκέφτηκα: «Δεν σου ήταν εύκολο να φτάσεις εδώ που είσαι τώρα. Αν εγκαταλείψεις τις σπουδές σου, θα χάσεις τα όνειρά σου να ανέβεις στη σκηνή μια για πάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι προηγούμενες προσπάθειές σου πήγαν χαμένες;» Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι επιδίωκα και πάλι φήμη και κέρδος, και προσευχήθηκα στον Θεό μέσα μου: «Θεέ μου, η κόρη μου είναι πρόθυμη να εγκαταλείψει τις σπουδές της, αλλά ακόμα δεν μπορώ να το αντέξω. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, ενίσχυσε την αποφασιστικότητά μου και βοήθησέ με να ξεφύγω από τα δεσμά της φήμης και του κέρδους». Μετά την προσευχή, θυμήθηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Μέσα από την ανάλυση της ουσίας των προσδοκιών που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους, βλέπουμε ότι οι προσδοκίες αυτές είναι εγωιστικές, ότι πάνε κόντρα στην ανθρώπινη φύση και ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις ευθύνες των γονιών» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. «Ποιοι από σας εκτελείτε αυτήν τη στιγμή το καθήκον σας στον οίκο του Θεού κατά τύχη; Απ’ όπου κι αν προέρχεστε για να εκτελέσετε το καθήκον σας, δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι ότι επιλέγονται τυχαία μερικοί πιστοί για να εκτελέσουν το συγκεκριμένο καθήκον. Αυτό έχει προκαθοριστεί απ’ τον Θεό πριν την απαρχή του χρόνου. Τι πάει να πει πως κάτι έχει προκαθοριστεί; Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Καθ’ όλο το σχέδιο διαχείρισής Του, ο Θεός έχει σχεδιάσει εδώ και πολύ καιρό πόσες φορές θα ερχόσουν στη γη, σε ποια γενιά και σε ποια οικογένεια θα γεννιόσουν τις έσχατες ημέρες, ποιες θα ήταν οι συνθήκες αυτής της οικογένειας, αν θα ήσουν άνδρας ή γυναίκα, ποια θα ήταν τα προτερήματά σου, ποιο θα ήταν το μορφωτικό σου επίπεδο, πόσο εύγλωττος θα ήσουν, ποιο θα ήταν το επίπεδό σου και πώς θα ήσουν εμφανισιακά. Σχεδίασε την ηλικία στην οποία θα ερχόσουν στον οίκο του Θεού και θα άρχιζες να εκτελείς το καθήκον σου, και ποιο καθήκον θα εκτελούσες την εκάστοτε χρονική στιγμή. Ο Θεός έχει προ πολλού προκαθορίσει το κάθε σου βήμα. Πριν καν γεννηθείς και όταν ήρθες στη γη και διένυες τις τελευταίες ζωές σου, ο Θεός είχε ήδη κανονίσει ποιο καθήκον θα εκτελούσες σ’ αυτό το τελικό στάδιο του έργου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός έχει κανονίσει προ πολλού πότε θα έρθει κανείς στον οίκο Του και θα κάνει το καθήκον του. Ο Θεός είχε ήδη από καιρό ορίσει πότε η κόρη μου θα ερχόταν και θα έκανε το καθήκον της, και δεν μπορούσα να λειτουργώ όπως παλιότερα που προσπαθούσα να ελέγξω τα πάντα στη ζωή της για χάρη της δικής μου υπόληψης και θέσης. Εφόσον η κόρη μου είχε επιλέξει να ακολουθήσει τον Θεό και να κάνει το καθήκον της, αυτές ήταν οι εντολές και οι ρυθμίσεις του Θεού, και έπρεπε να την καθοδηγήσω θετικά και να την αφήσω να βαδίσει στο σωστό μονοπάτι. Αυτήν την ευθύνη έπρεπε να εκπληρώσω. Με αυτό κατά νου, δέχτηκα ευχαρίστως το αίτημα της κόρης μου. Λίγο αργότερα, η κόρη μου εγκατέλειψε τις σπουδές της και ήρθε στον οίκο του Θεού για να κάνει το καθήκον της. Όταν είδα την κόρη μου να επιστρέφει στον συνήθη φωτεινό και χαρωπό εαυτό της, χάρηκα πολύ, και συνειδητοποίησα ότι μόνο αν υποτάσσεται κανείς στις εντολές και τις ρυθμίσεις του Δημιουργού μπορεί να ζήσει με ηρεμία, ελευθερία και χαρά. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το ανταλλάξει κανείς με κανένα χρηματικό ποσό ή φήμη!

Στη συνέχεια, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού, και κατάφερα να καταλάβω περισσότερα για την αξία και το νόημα της ανθρώπινης ζωής. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τα πάντα στη ζωή του ανθρώπου είναι κενά και δεν αξίζουν να μείνουν στη μνήμη, εκτός από την πίστη στον Θεό, την επιδίωξη της αλήθειας και την εκπλήρωση του καθήκοντος που έχει ως δημιουργημένο ον. Ακόμα και αν έχεις πραγματοποιήσει ένα επίτευγμα που συγκλόνισε τον κόσμο, ακόμα και αν έχεις πάει στο διάστημα και έχεις πατήσει στο φεγγάρι, ακόμα κι αν έχεις κάνει επιστημονικές ανακαλύψεις που έχουν ωφελήσει ή βοηθήσει σε κάποιον βαθμό την ανθρωπότητα, όλα αυτά είναι μάταια και θα παρέλθουν. Ποιο είναι το μόνο πράγμα που δεν θα παρέλθει; (Ο λόγος του Θεού.) Τα μόνα που δεν θα παρέλθουν είναι ο λόγος του Θεού, οι μαρτυρίες για τον Θεό, όλες οι μαρτυρίες και τα έργα που καταθέτουν μαρτυρία για τον Δημιουργό και οι καλές πράξεις των ανθρώπων. Όλα αυτά θα διαρκέσουν αιώνια και είναι εξαιρετικά πολύτιμα. Απαλλαγείτε, λοιπόν, από κάθε περιορισμό, φέρετε σε πέρας αυτό το μεγάλο εγχείρημα και μην αφήνετε κανέναν άνθρωπο, γεγονός ή πράγμα να σας περιορίζει· δαπανήστε ειλικρινά τον εαυτό σας για τον Θεό και αφιερώστε όλη την ενέργεια και το αίμα της καρδιάς σας στην εκτέλεση των καθηκόντων σας. Αυτό θα κερδίσει τη μεγαλύτερη ευλογία από τον Θεό και αξίζει κάθε ταλαιπωρία!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με την ορθή εκτέλεση του καθήκοντος ενός δημιουργημένου όντος έχει αξία η ζωή). «Αυτήν την περίοδο, ακολουθείς τον Θεό, ακούς τον λόγο Του και αποδέχεσαι την ανάθεση από τον Δημιουργό. Αυτό κάποιες φορές είναι λίγο δύσκολο και κουραστικό, και άλλες μπορεί να ταπεινωθείς ή να εξευγενιστείς λιγάκι, αλλά όλα αυτά είναι καλά πράγματα, δεν είναι κακά. Τι θα κερδίσεις στο τέλος; Θα κερδίσεις την αλήθεια και τη ζωή και, τελικά, την αναγνώριση και την επιβεβαίωσή σου από τον Δημιουργό. Ο Θεός λέει το εξής: “Εσύ Με ακολουθείς κι Εγώ σε βλέπω με εύνοια και είμαι ευχαριστημένος μαζί σου”. Αν το μόνο που λέει ο Θεός είναι ότι είσαι ένα δημιουργημένο ον στα μάτια Του, τότε η ως τώρα ζωή σου δεν ήταν μάταιη και έχεις κάποια χρησιμότητα. Είναι καταπληκτικό να σε αναγνωρίζει ο Θεός και δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Τι θα κερδίσουν όσοι ακολουθούν τον Σατανά; (Καταστροφή.) Και πριν καταστραφούν, σε τι θα μετατραπούν αυτοί οι άνθρωποι; (Θα γίνουν δαίμονες.) Οι άνθρωποι αυτοί θα γίνουν δαίμονες. Δεν έχει σημασία πόσες δεξιότητες θα αποκτήσουν, πόσα χρήματα θα κερδίσουν, πόση φήμη και πόσα κέρδη θα εξασφαλίσουν, πόσα υλικά οφέλη θα απολαμβάνουν και πόσο υψηλή θα είναι η θέση τους στα εγκόσμια· οι άνθρωποι αυτοί θα γίνονται μέσα τους όλο και πιο διεφθαρμένοι, όλο και πιο μοχθηροί και βρόμικοι, όλο και πιο επαναστατικοί και υποκριτές και, τελικά, θα είναι απλώς ζωντανοί δαίμονες· θα μετατραπούν σε μη ανθρώπινα όντα. Πώς βλέπει, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους ο Δημιουργός; Απλώς ως “μη ανθρώπινα όντα” και τέλος; Ποια είναι η άποψη και η στάση του Δημιουργού απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο; Τον αποστρέφεται, νιώθει αηδία για εκείνον, τον απεχθάνεται, τον εγκαταλείπει και τελικά τον καταριέται, τον τιμωρεί και τον καταστρέφει. Οι άνθρωποι βαδίζουν σε διαφορετικά μονοπάτια, τα οποία τους οδηγούν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Ποιο μονοπάτι επιλέγετε εσείς; (Να πιστεύουμε στον Θεό και να Τον ακολουθούμε.) Εφόσον επιλέγετε να ακολουθήσετε τον Θεό, επιλέγετε το σωστό μονοπάτι· εισέρχεστε, δηλαδή, στο μονοπάτι του φωτός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με την ορθή εκτέλεση του καθήκοντος ενός δημιουργημένου όντος έχει αξία η ζωή). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι μόνο αν πιστεύει κανείς στον Θεό, επιδιώκει την αλήθεια και εκπληρώνει το καθήκον ενός δημιουργήματος μπορεί να αποκτήσει την αλήθεια και να βιώσει ανθρώπινη ομοιότητα. Αν επιδιώκει κανείς φήμη και θέση, ακολουθεί τον Σατανά, και ακόμη και αν κερδίσει την εκτίμηση των άλλων, είναι προσωρινό, και εξακολουθεί να βρίσκεται στον δρόμο προς την καταστροφή. Τώρα, τόσο η κόρη μου όσο και εγώ κάνουμε τα καθήκοντά μας, και έχουμε αποστασιοποιηθεί από τους διάφορους πειρασμούς και από τις κακές τάσεις στην κοινωνία. Η κόρη μου δεν αισθάνεται πλέον καταπιεσμένη ούτε πονάει, κι εγώ νιώθω επιτέλους ήρεμη και απελευθερωμένη στην καρδιά μου. Οι αδελφοί και οι αδελφές βοηθούν την κόρη μου με αγάπη στα καθήκοντά της. Δεν εξαπατά ο ένας τον άλλον, και όλοι φέρονται με ειλικρίνεια. Η κόρη μου είχε κακές συνήθειες, τις οποίες οι αδελφές τής επεσήμαναν υπομονετικά και τη βοήθησαν, και σε λιγότερο από μισό χρόνο, η κόρη μου κατάφερε να διορθώσει πολλές από τις κακές της συνήθειες. Μερικές φορές, η κόρη μου παρατηρεί τα προβλήματά μου και παίρνει την πρωτοβουλία να συναναστραφεί πάνω στην αλήθεια μαζί μου. Τώρα που βλέπω την κόρη μου να βαδίζει στο σωστό μονοπάτι και να κάνει πρόοδο και αλλαγές, ευχαριστώ τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου! Αν δεν μας καθοδηγούσαν τα λόγια του Θεού, η κόρη μου και εγώ θα εξακολουθούσαμε να υποφέρουμε εξαιτίας του Σατανά, και θα συνεχίζαμε να επαναστατούμε εναντίον του Θεού και να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από Αυτόν, και στο τέλος, θα είχαμε χαθεί μαζί με τον Σατανά. Δόξα τω Θεώ που μας έσωσε!