Από της Γουέν Νουάν, Κίνα

Από τότε που ο γιος μου ήταν μικρός, ήταν πολύ αδύναμος και είχε αργή ανάπτυξη. Επειδή το σπίτι μας ήταν κοντά στο σχολείο, τον πήγαινα συχνά στο γήπεδο για να τρέξει και να δυναμώσει. Τότε, τον πρόσεξε ένας προπονητής. Το 2020, ο γιος μου πήγε τρίτη δημοτικού, και επιλέχθηκε από τον προπονητή για να μπει στην ποδοσφαιρική ομάδα του σχολείου. Κάθε απόγευμα μετά το σχολείο, πήγαινε στο γήπεδο για προπόνηση και, καθώς έβλεπα τα μάγουλά του να παίρνουν χρώμα και το σώμα του να δυναμώνει, ένιωθα ευχαριστημένη. Κάθε βράδυ, τον άκουγα να λέει ποδοσφαιρικές ιστορίες. Καθώς έβλεπα τον γιο μου να προπονείται στο γήπεδο, παρατήρησα ότι πολλοί προπονητές τον πρόσεχαν ιδιαίτερα και του μάθαιναν επιπλέον κινήσεις. Οι προπονητές μού μιλούσαν πολύ ευγενικά, κι επαινούσαν τον γιο μου για τη γρήγορη αντίληψη, υπακοή και αντοχή του. Πολλές φορές, τον άφηναν να παίζει με μεγαλύτερους μαθητές, και έλεγαν ότι ήθελαν να τον καλλιεργήσουν για να γίνει βασικός παίκτης. Ήμουν πολύ ευχαριστημένη και σκεφτόμουν: «Με κάνει πραγματικά περήφανη. Έχει όντως προοπτικές να γίνει ποδοσφαιριστής;» Από τότε και στο εξής, άρχισα να δίνω μεγάλη προσοχή στο ποδοσφαιρικό ταξίδι του γιου μου και, εφόσον δεν ήμουν πολύ απασχολημένη με τα καθήκοντά μου, πήγαινα να δω όλους τους αγώνες του, είτε μεγάλους είτε μικρούς. Ο προπονητής με ενημέρωνε προκαταβολικά για καθετί που αφορούσε την ομάδα, και ένιωθα πολύ περήφανη. Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ και έκανα όνειρα: «Απ’ ό,τι φαίνεται, έχει όντως το ταλέντο που χρειάζεται. Στη σημερινή κοινωνία που είναι τόσο ανταγωνιστική, είναι δύσκολο να καταξιωθεί κανείς αν δεν έχει εξειδικευμένες δεξιότητες. Πρέπει να τον καλλιεργήσω σωστά και να τον κάνω αστέρι. Όταν αποκτήσει φήμη και επιτυχία, όχι μόνο θα με κάνει περήφανη, αλλά θα λάβω κι εγώ μερίδιο απ’ τον πλούτο και τη δόξα του». Την Πρωτοχρονιά του 2021, η ομάδα του γιου μου κέρδισε το περιφερειακό πρωτάθλημα. Εκείνος, κοιτάζοντας το αστραφτερό χρυσό κύπελλο, με αγκάλιασε και γέλασε χαρούμενος. Μέσα στη χαρά μου, σχεδίαζα μυστικά το μέλλον του γιου μου ως ποδοσφαιριστή και σκεφτόμουν: «Από δω και στο εξής, ετοιμάσου να περάσεις δύσκολα. Μη με κατηγορήσεις ότι είμαι αυστηρή, για το καλό σου το κάνω. Όταν πετύχεις στο μέλλον, θα καταλάβεις τη φιλόπονη πρόθεσή μου. Το έχεις ήδη σαν χόμπι το ποδόσφαιρο, κι αν δεν σε καλλιεργούσα σωστά, θα αποτύγχανα ως γονιός».

Κατόπιν, έβαζα συχνά τον γιο μου να βλέπει τα στιγμιότυπα κορυφαίων παικτών από όλον τον κόσμο και του έλεγα: «Βλέπεις τι εντυπωσιακός που είναι; Πώς λες να ένιωθες αν γινόσουν σαν κι αυτόν;» Του άρεσε ήδη να βλέπει αγώνες, και με την καθοδήγησή μου έγινε ακόμα πιο ενθουσιώδης. Μόλις τελείωνε τα μαθήματά του, έβλεπε αγώνες και συνεντεύξεις κορυφαίων παικτών. Σύντομα, άρχισε να γνωρίζει πολύ καλά τις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τους σταρ των διάφορων χωρών, και πολλές φορές μου εξηγούσε αυτά τα πράγματα. Καθώς έβλεπα ότι ο γιος μου βρισκόταν πλέον στον σωστό δρόμο, άρχισα να του μαθαίνω κι άλλα πράγματα: «Κανείς δεν πετυχαίνει εύκολα. Πρέπει να περάσεις δύσκολα για να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα». Εκείνος συμφώνησε απόλυτα και σπανίως παραπονιόταν για τις κουραστικές προπονήσεις. Όλο το καλοκαίρι του 2021, ο γιος μου πήγαινε στο γήπεδο για προπόνηση κάθε πρωί στις 5 και δεν σταμάταγε πριν από τις 9, κι όμως δεν έχασε ούτε μία προπόνηση. Μια μέρα, είχε πυρετό και στενοχωρήθηκα λίγο που τον έβλεπα τόσο αδύναμο. Για να τον βοηθήσω, όμως, να πετύχει τους στόχους του, τον πήγα παρ’ όλα αυτά στο γήπεδο. Τα σαββατοκύριακα, όταν πήγαινε στην ομάδα για προπόνηση, κάποιες φορές ήταν τόσο κουρασμένος που ήθελε να λείψει μία φορά, αλλά εγώ πάντα αρνιόμουν. Μερικές φορές, ήταν πολύ απρόθυμος, κι εγώ του μιλούσα συνεχώς προσπαθώντας να του αλλάξω τη νοοτροπία: «Πρέπει να συνεχίσεις έτσι για να δει ο προπονητής τη σκληρή δουλειά σου. Χρειάζεται να βελτιώσεις τις δεξιότητές σου για να σε βάλει ο προπονητής σου σε περισσότερους αγώνες. Όταν γίνεις πιο γνωστός, θα σε προσέξει ένας καλύτερος προπονητής και θα σε πάει σε μια ακόμα καλύτερη ομάδα. Τότε δεν θα είσαι ένα βήμα πιο κοντά στο να γίνεις κορυφαίος παίχτης;» Ο γιος μου δεν μπορούσε να αντιδράσει σ’ αυτά που του έλεγα, οπότε απλώς πήγαινε αναγκαστικά στην προπόνηση.

Αργότερα, εξαιτίας της σοβαρής πανδημίας, οι μεγάλες διοργανώσεις σταμάτησαν για δύο χρονιές σερί. Ο γιος μου δεν πήρε καμία διάκριση και στενοχωρηθήκαμε κι οι δυο, αλλά εκείνος δεν σταμάτησε ποτέ να προπονείται. Ακόμα και στο τσουχτερό κρύο, όταν ελάχιστοι άνθρωποι βρίσκονταν στον αγωνιστικό χώρο, έβλεπες τη φιγούρα του. Κάποια στιγμή, όμως, χωρίς να καταλάβω πότε ακριβώς, άρχισε να αλλάζει η σχέση μου μαζί του. Επειδή ήθελα διακαώς να δω αποτελέσματα από εκείνον, κάθε φορά που ήθελε να μου πει κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές από την προπόνηση όταν γύριζε σπίτι, τον διέκοπτα ανυπόμονη: «Δεν με νοιάζουν αυτά. Ένα πράγμα θέλω να μάθω: Κερδίσατε; Πόσα γκολ έβαλες; Σε επαίνεσε ο προπονητής; Είσαι ο καλύτερος παίκτης της ομάδας σου;» Ο γιος μου έχανε τα λόγια του μπροστά σ’ αυτήν την ανάκριση, και δεν ένιωθε πια τόσο κοντά μου όσο παλιά. Αν κέρδιζε η ομάδα του, μου κοκορευόταν, αν όμως έχανε, έσκυβε το κεφάλι λες και είχε κάνει κάτι κακό.

Το 2023, άρθηκαν τα μέτρα για την πανδημία, και άρχισαν να διεξάγονται κανονικά οι διάφορες διοργανώσεις. Τα σαββατοκύριακα, ο προπονητής συχνά πήγαινε τα παιδιά σε άλλες πόλεις για αγώνες, και στη διάρκεια των διακοπών, πήγαιναν σε μακρινότερες πόλεις για μεγάλες διοργανώσεις. Μάλιστα, προπονούνταν μαζί με ομάδες της ίδιας ηλικίας από τη Νότια Κορέα. Όσο κι αν στοίχιζε, εγώ πάντα τον δήλωνα με ζήλο, και θεωρούσα πως ήμουν προνοητική και υπεύθυνη μητέρα. Όσο περισσότερα βραβεία έπαιρνε ο γιος μου, τόσο μεγαλύτερη η περηφάνια μου, και ικανοποιούταν πολύ η ματαιοδοξία μου μπροστά σε όλους τους προπονητές, τους άλλους γονείς, τους φίλους και τους συγγενείς μας. Αυτήν τη χρονιά, ήμουν πολύ απασχολημένη με τα καθήκοντά μου, αλλά προκειμένου να συνοδεύσω τον γιο μου στην προπόνηση, πολλές φορές πάρκαρα δίπλα στο γήπεδο και εργαζόμουν στον υπολογιστή μέσα στο αυτοκίνητο, όσο τον περίμενα. Επειδή πολλές φορές έπρεπε να κατέβω από το αυτοκίνητο για να δω την προπόνηση του γιου μου, έχανα αρκετό χρόνο κατά τον οποίο θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, και μειώθηκε η αποτελεσματικότητά μου. Μια φορά, ο γιος μου συμμετείχε σε μια διοργάνωση στην ίδια πόλη, κι αυτό συνέπεσε με μια συνάθροιση με έναν νεοφώτιστο. Αν και ήθελα πραγματικά να πάω στον αγώνα του, δεν μπορούσα να παραμελήσω τα καθήκοντά μου, οπότε αναγκαστικά έπρεπε να πάω στη συνάθροιση. Σε όλη τη διαδρομή, όμως, το μυαλό μου ήταν στον αγώνα. Αναρωτιόμουν αν ο γιος μου θα έπαιζε ολόκληρο τον αγώνα ή αν θα κέρδιζε η ομάδα του. Όταν έφτασα στο σπίτι της φιλοξενίας, είδα ότι ο νεοφώτιστος δεν είχε φτάσει ακόμα. Σε άλλη περίπτωση, θα είχα αγχωθεί και θα προσπαθούσα να επικοινωνήσω με τον νεοφώτιστο, αλλά εκείνη τη μέρα, μου φάνηκε τέλειο που εκείνος δεν είχε εμφανιστεί, καθώς έτσι θα μπορούσα να πάω στον αγώνα και να δω τον γιο μου. Περίμενα λίγο, και εφόσον ο νεοφώτιστος δεν είχε έρθει ακόμα, έτρεξα αγχωμένη στον αγώνα. Έφτασα εκεί ακριβώς μόλις άρχιζε το δεύτερο ημίχρονο και ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που έβλεπα την ομάδα του γιου μου να κερδίζει το παιχνίδι που ξέχασα τελείως να επικοινωνήσω με τον νεοφώτιστο.

Τον Οκτώβριο του 2023, η ομάδα του γιου μου συμμετείχε σε μια διοργάνωση της πόλης, αλλά δεν κέρδισε κάποιο έπαθλο. Ήμουν εξοργισμένη. Συγκεκριμένα, όταν είδα μια ομάδα από παιδιά έναν χρόνο μικρότερα από τον γιο μου να κερδίζει ένα βραβείο, και τους γονείς και τα παιδιά να πανηγυρίζουν στην ομάδα WeChat, ήμουν έτοιμη να πάθω νευρική κρίση. Στο παρελθόν, ζήλευαν μόνο εμάς, αλλά τώρα τελικά κέρδισαν. Ο γιος μου γύρισε σπίτι άπραγος και δεν ήξερα τι να κάνω με όλη αυτήν την ντροπή που ένιωθα. Όταν γύρισα σπίτι, δεν έφαγα καν βραδινό. Συνέχισα να ξεσπάω πάνω του: «Η πανδημία καθυστέρησε τις διοργανώσεις για δύο χρόνια, αλλά δεν περίμενα ότι και ούτε τώρα θα είχες αποτελέσματα. Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή ο προπονητής σου δεν σας προπόνησε σωστά πριν τον αγώνα. Ένας συμπαίκτης σου έχασε την μπάλα την κρίσιμη στιγμή και σας χαντάκωσε όλους. Όσο για σένα, νομίζω ότι δεν ήσουν και τόσο καλός. Αν ήσουν, τότε σίγουρα θα μπορούσες να ηγηθείς της ομάδας μέχρι το τέλος!» Ήταν ήδη πολύ στενοχωρημένος που είχε χάσει το παιχνίδι, αλλά όταν με είδε να γίνομαι έξαλλη, προσπάθησε να με παρηγορήσει: «Μαμά, μη θυμώνεις. Σε κάθε αγώνα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Απλούστατα, δεν ήμασταν τόσο καλοί όσο εκείνοι». Κοιτάζοντας το αθώο πρόσωπο του γιου μου, συγκινήθηκα πολύ: «Ένα παιχνίδι είναι μόνο. Γιατί θυμώνω τόσο πολύ;» Πίεσα τον εαυτό μου να πει στον γιο μου λίγα λόγια ενθάρρυνσης. Αλλά βαθιά μέσα μου, ήμουν ακόμα χάλια και δεν κοιμήθηκα μέχρι τη 1 το πρωί. Ένιωθα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, οπότε προσευχήθηκα μέσα μου: «Θεέ μου, δεν μπορώ να ελέγξω τα συναισθήματά μου. Εσύ ζητάς να βλέπουμε πάντα τους ανθρώπους και τα πράγματα, αλλά και να φερόμαστε και να ενεργούμε, σύμφωνα με τον λόγο Σου, έχοντας ως κριτήριό μας την αλήθεια. Σε ποια πτυχή της αλήθειας πρέπει να εισέλθω σχετικά με την καλλιέργεια του παιδιού μου; Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με». Μετά την προσευχή μου, θυμήθηκα ότι ο Θεός μάς είχε μιλήσει για τις ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς προς τα παιδιά τους, και μου ήρθε στο μυαλό ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Εκπλήρωση των ευθυνών τους σημαίνει, από τη μια, να φροντίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, και από την άλλη, να καθοδηγούν και να διορθώνουν τις σκέψεις των τελευταίων, και να τους προσφέρουν τη σωστή καθοδήγηση όσον αφορά τις σκέψεις και τις απόψεις τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Ο Θεός μάς ζητάει, ως γονείς, όταν τα μικρά παιδιά μας έχουν ακραίες σκέψεις ή απόψεις, να τα συμβουλεύουμε αμέσως σχετικά με τις σκέψεις τους. Αυτή είναι η ευθύνη του γονιού. Ο γιος μου έχασε τον αγώνα εκείνη την ημέρα, οπότε στην πραγματικότητα, εκείνη τη στιγμή έπρεπε να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του και να εκφράσει τις σκέψεις του, κι εγώ έπρεπε να ακούσω τις σκέψεις του, να τον συμβουλέψω και να τον βοηθήσω να διορθώσει τις εσφαλμένες απόψεις του. Μα εγώ όχι μόνο δεν τον συμβούλεψα καθόλου, αλλά αντίθετα, του τα έκανα χειρότερα. Υστερούσα τόσο πολύ σε λογική! Δεν πληρούσα καν τα πρότυπα ως μητέρα. Ήμουν τόσο απαίσια! Όταν τα σκέφτηκα όλα αυτά, ηρέμησα σιγά σιγά, και δεν είχα πια εμμονή με το αποτέλεσμα του αγώνα.

Αργότερα, αναλογίστηκα γιατί έθετα τόσες απαιτήσεις στο παιδί μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Μέσα στην υποκειμενική τους συνείδηση, οι γονείς οραματίζονται, σχεδιάζουν και αποφασίζουν διάφορα πράγματα για το μέλλον των παιδιών τους κι έτσι γεννιούνται αυτές οι προσδοκίες. Καθοδηγούμενοι απ’ αυτές, απαιτούν απ’ τα παιδιά τους να μάθουν διάφορες δεξιότητες, όπως υποκριτική, χορό, ζωγραφική και ούτω καθεξής. Έχουν την απαίτηση τα παιδιά τους να γίνουν ταλαντούχα και να είναι πάντα προϊστάμενοι, όχι υφιστάμενοι. Έχουν την απαίτηση τα παιδιά τους να γίνουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι και όχι υπαλληλίσκοι· να γίνουν διευθυντές, διευθυντικά στελέχη και διευθύνοντες σύμβουλοι, να δουλέψουν σε μια από τις 500 κορυφαίες εταιρείες παγκοσμίως ή κάτι παρόμοιο. Όλα αυτά είναι υποκειμενικές ιδέες των γονιών. […] Και σε τι βασίζονται οι προσδοκίες αυτές; Από πού προέρχονται; Από την κοινωνία και τον κόσμο. Σκοπός όλων αυτών των προσδοκιών των γονιών είναι τα παιδιά να προσαρμοστούν σ’ αυτόν τον κόσμο και στην κοινωνία, να μην αποκλειστούν απ’ τον κόσμο ή απ’ την κοινωνία και να εδραιωθούν σ’ αυτήν, να βρουν μια σίγουρη δουλειά, να αποκτήσουν σταθερή οικογένεια και σταθερό μέλλον. Οπότε, οι γονείς έχουν διάφορες υποκειμενικές προσδοκίες από τους απογόνους τους. Στην εποχή μας, για παράδειγμα, έχει πολλή πέραση το επάγγελμα του μηχανικού υπολογιστών. Κάποιοι λένε: “Ο γιος μου όταν μεγαλώσει θα γίνει μηχανικός υπολογιστών. Σε ένα τέτοιο αντικείμενο θα βγάλει πολλά λεφτά, κι έτσι θα φτιάξει και η δική μας εικόνα ως γονείς!” Υπό αυτές τις συνθήκες, όπου τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τίποτα, το μέλλον τους το αποφασίζουν οι γονείς τους. Δεν είναι λάθος αυτό; (Είναι.) Οι ελπίδες των γονιών για τα παιδιά τους βασίζονται αποκλειστικά στο πώς οι ενήλικες βλέπουν τα πράγματα, στις απόψεις, την οπτική γωνία και τις προτιμήσεις των ενηλίκων για τα ζητήματα του κόσμου. Δεν είναι υποκειμενικό κάτι τέτοιο; (Ναι.) Αν ήθελες να το θέσεις ευγενικά, θα έλεγες ότι είναι υποκειμενικό, αλλά στην πραγματικότητα τι είναι; Πώς αλλιώς ερμηνεύεται η υποκειμενικότητα αυτή; Δεν είναι εγωισμός; Δεν είναι εξαναγκασμός; (Είναι.) Σου αρέσει ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, θα ήθελες να γίνεις αξιωματούχος, να πλουτίσεις, να λάμψεις και να πετύχεις στην κοινωνία, οπότε κάνεις τα παιδιά σου να επιζητούν κι αυτά να γίνουν τέτοιοι άνθρωποι και να βαδίσουν σε ένα τέτοιο μονοπάτι. Αλλά θα αρέσει στα παιδιά σου να ζουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον και να κάνουν μια τέτοια δουλειά στο μέλλον; Τους ταιριάζει; Ποιο είναι το πεπρωμένο τους; Ποια είναι η κυριαρχία και η ρύθμιση του Θεού για αυτά; Ξέρεις; Κάποιοι λένε: “Δεν με νοιάζουν αυτά τα πράγματα, σημασία έχει τι μου αρέσει εμένα, που είμαι ο γονιός τους. Θα βασίσω τις ελπίδες μου γι’ αυτά στις δικές μου προτιμήσεις”. Δεν είναι πολύ εγωιστικό αυτό; (Είναι.) Είναι εξαιρετικά εγωιστικό!» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι γονείς έχουν διάφορες απαιτήσεις από τα παιδιά τους που βασίζονται στις δικές τους προτιμήσεις και στη δική τους κατανόηση της κοινωνίας, και μετά τους ζητούν να επιδιώξουν και να πετύχουν αυτές τις απαιτήσεις. Εξέτασα τον εαυτό μου με βάση αυτά, και είδα ότι μου άρεσε να έχω την εκτίμηση των άλλων και ότι δεν ήθελα να παραμείνω ανώνυμη, οπότε περίμενα από τον γιο μου να επιδιώξει το ίδιο. Είδα ότι η πίεση του κοινωνικού ανταγωνισμού είναι τεράστια και ότι ο γιος μου έτυχε να έχει ταλέντο στα αθλήματα, οπότε ήλπιζα να ξεχωρίσει μεταξύ των συνομηλίκων του μέσα από το ποδόσφαιρο και τελικά να γίνει διάσημος, να βγάλει πολλά λεφτά και να ζήσει μια ανώτερη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο, θα ωφελούμουν κι εγώ από την επιτυχία του. Για να πετύχω αυτόν τον στόχο, στέρησα από τον γιο μου τη χαρά του ποδοσφαίρου και τον ανάγκασα να επιδιώξει τη βλέψη να γίνει κορυφαίος παίκτης σύμφωνα με τις δικές μου επιθυμίες. Όσο ακραία ζέστη ή κρύο κι αν έκανε, μπορούσε-δεν μπορούσε να το αντέξει σωματικά, τον ανάγκαζα να προπονείται συνέχεια. Σταδιακά, ο γιος μου άρχισε να δίνει υπερβολική σημασία στη νίκη ή την ήττα και στην τιμή, και μάλιστα τα επιτεύγματά του τον έκαναν περήφανο και τον γέμιζαν αυταρέσκεια. Επιφανειακά, φαινόταν λες και όλα αυτά τα έκανα για το καλό του γιου μου, αλλά στην πραγματικότητα, ήθελα μέσω της επιτυχίας του στο ποδόσφαιρο να εκπληρώσω τις εγωιστικές μου επιθυμίες και να πραγματοποιήσω τα δικά μου όνειρα. Και το πιο σημαντικό, οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις που είχα από τον γιο μου καθοδηγούνταν αποκλειστικά από τις δικές μου προσωπικές υποκειμενικές επιθυμίες. Ο γιος μου ήταν ακόμα μικρός και δεν καταλάβαινε καν την ιδέα να γίνει διάσημος ή να βγάλει πολλά λεφτά, αλλά εγώ του επέβαλλα αυτά τα πράγματα και τον ανάγκαζα να εκτελέσει το σχέδιό μου. Ήμουν τόσο εγωίστρια! Το τι δουλειά θα κάνει ο γιος μου ή τι άνθρωπος θα γίνει στο μέλλον, όλα αυτά βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού. Προγραμματίζοντας τη ζωή του γιου μου σύμφωνα με τις δικές μου επιθυμίες, δεν προσπαθούσα να απαλλαγώ από την κυριαρχία του Θεού;

Αργότερα, αναζήτησα: «Γιατί περιμένω πάντα να εκπληρώνει τις απαιτήσεις μου ο γιος μου;» Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε λίγο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι ο λόγος που είχα τέτοιες προσδοκίες για το παιδί μου ήταν ότι είχα κάνει στόχο της ζωής μου την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους. Από τότε που ήμουν νέα, είχα υιοθετήσει τα σατανικά ρητά «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να ανέβει προς τα πάνω· το νερό κυλάει προς τα κάτω», «Να κυνηγάς τις διακρίσεις και να αποδίδεις τιμές στους προγόνους σου» και «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής» ως αρχές με τις οποίες πρέπει να ζει κανείς. Επικεντρωνόμουν αποκλειστικά στο να μελετώ, να περνάω τις εξετάσεις και να βρίσκω καλοπληρωμένες δουλειές. Κάθε φορά που πετύχαινα έναν στόχο και με εγκωμίαζαν οι άλλοι, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γείτονες άρχισαν κι αυτοί να ζηλεύουν τους γονείς μου εξαιτίας των επιτευγμάτων μου, και ένιωθα ότι όσο κι αν υπέφερα, άξιζε τον κόπο. Μόλις άρχισα να εργάζομαι, προκειμένου να πάρω προαγωγή, αύξηση και να ξεχωρίσω, έγλειφα τους ανωτέρους μου. Φορούσα ένα προσωπείο στις επαφές μου με τους συναδέλφους μου και έλεγα πράγματα που ήταν αντίθετα με όσα ένιωθα πραγματικά. Η οικογένειά μου έβλεπε μόνο πόσο εντυπωσιακό ήταν που δούλευα στη μεγαλούπολη και έστελνα λεφτά στο σπίτι κάθε μήνα, αλλά στην πραγματικότητα, είχα βαρεθεί προ πολλού αυτόν τον τρόπο ζωής. Στον κόσμο της φήμης και του κέρδους, έχασα την ακεραιότητά μου, και ένιωθα μέσα μου μοναξιά και κενό. Δεν είχα με ποιον να μοιραστώ τα αληθινά μου αισθήματα. Μετά την παραίτησή μου, δεν ήθελα να θυμάμαι εκείνη την εποχή για πολλά χρόνια. Αφότου αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, άρχισα να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία, γεγονός που με έκανε να νιώσω γαλήνη και ηρεμία στην καρδιά μου, και να αποφύγω τις αμφιλεγόμενες και ύπουλες συνήθειες της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους. Νόμιζα ότι είχα ήδη εγκαταλείψει την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους, αλλά αναπάντεχα, όταν άρχισε το παιδί μου να παίζει ποδόσφαιρο, άρχισα πάλι να επιδιώκω τη φήμη και το κέρδος. Ήθελα να καλλιεργήσω το παιδί μου να γίνει κορυφαίος παίκτης, ώστε να απολαύσω κι εγώ τη δόξα. Η ουσία της προσδοκίας μου ήταν ότι ήθελα το παιδί μου να επιδιώξει τη φήμη, το κέρδος και τη θέση όπως εγώ. Στο γήπεδο, ο γιος μου ανταγωνιζόταν τους αντιπάλους του. Εκτός γηπέδου, εγώ ανταγωνιζόμουν τους άλλους γονείς. Ανταγωνιζόμασταν για το ποιος θα καλλιεργούσε καλύτερα το παιδί του και ποιος θα κατάφερνε το παιδί του να του φέρει περισσότερη δόξα. Φαντασιωνόμουν μάλιστα ότι, μόλις γινόταν ο γιος μου διάσημος, θα μπορούσα να απολαμβάνω πλούτη, θέση και δόξα μαζί του. Είδα ότι ο στόχος που επιδίωκα δεν είχε αλλάξει καθόλου. Όλα τα χρόνια που πήγαινα σε αγώνες με τον γιο μου, είδα ότι ο ανταγωνιστικός αθλητισμός έχει ως στόχο τη φήμη και το κέρδος. Ακόμα κι αν οι ταλαντούχοι παίκτες πετύχουν καλά αποτελέσματα μέσα από τις προσπάθειές τους, τα ψυχικά και σωματικά βάσανα που υπομένουν στην πορεία είναι κάτι που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν. Επιπλέον, αυτά τα φευγαλέα επιτεύγματα ξεχνιούνται γρήγορα και δεν έχουν κανένα νόημα. Ακόμα και οι κορυφαίοι παίκτες που κάποτε είχαν φήμη και κέρδος δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα γηρατειά, τις ασθένειες και τον θάνατο, ενώ δεν παύουν να αντιμετωπίζουν κακουχίες στη ζωή τους. Ακόμα κι αν κάποιος αποκτήσει φήμη και κέρδος, αυτό δεν μπορεί να τον εμποδίσει να γεράσει ή να αρρωστήσει ούτε μπορεί να παρατείνει τη ζωή του. Ακόμα κι αν καλλιεργούσα τον γιο μου για να γίνει κορυφαίος παίκτης, τι νόημα θα είχε αυτό; Δεν θα συνέχιζε να υποφέρει από τα δηλητήρια του Σατανά, όπως κι εγώ; Μόνο τότε κατάλαβα ότι οδηγώντας το παιδί μου στο μονοπάτι της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους ήταν σαν να το ρίχνω σε ένα λάκκο με φωτιά. Ο γιος μου ήταν ολοφάνερα ένα συνηθισμένο παιδί που του άρεσε να παίζει ποδόσφαιρο, κι εγώ ήμουν εκείνη που είχε τυφλωθεί από τη φήμη και το κέρδος. Εγώ η ίδια έβαλα στον γιο μου τα δεσμά της φήμης και του κέρδους.

Αργότερα, όταν έφαγα και ήπια τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα αυτό το ζήτημα πιο καθαρά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν οι γονείς επιθυμούν να εκπληρώσουν τις ευθύνες τους, πρέπει να προσπαθήσουν να καταλάβουν την προσωπικότητα, τη διάθεση, τα ενδιαφέροντα, το επίπεδο και τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης των παιδιών τους. Αντίθετα, δεν πρέπει να μετατρέπουν τις δικές τους επιδιώξεις για φήμη, κέρδος και χρήμα σε προσδοκίες για τα παιδιά τους και να τους επιβάλλουν όλα αυτά τα πράγματα που σχετίζονται με τη φήμη, το κέρδος και τον κόσμο. Δίνουν σε όλα αυτά την ευχάριστη ονομασία “προσδοκίες από τα παιδιά τους”, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό. Είναι ξεκάθαρο ότι προσπαθούν να ρίξουν τα παιδιά τους στον λάκκο με τα φίδια και να τα στείλουν στην αγκαλιά των διαβόλων» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. «Όσον αφορά τα μονοπάτια που θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους στο μέλλον ή την καριέρα που θα επιδιώξουν, οι γονείς δεν πρέπει να ενσταλάζουν στα παιδιά τους πράγματα όπως: “Κοίτα εκείνον τον πιανίστα, τον τάδε. Άρχισε να παίζει πιάνο στα τέσσερα ή πέντε του χρόνια. Ποτέ δεν ενέδωσε στο παιχνίδι και δεν είχε καθόλου φίλους· απλώς μελετούσε πιάνο και έκανε μαθήματα πιάνου κάθε μέρα. Επίσης, συμβουλευόταν διάφορους δασκάλους και συμμετείχε σε διάφορους διαγωνισμούς πιάνου. Κοίταξε πόσο διάσημος είναι τώρα, καλοταϊσμένος και καλοντυμένος —τον περιβάλλει μια αύρα φωτός και όλοι τον σέβονται όπου κι αν πάει”. Προωθεί μια τέτοια διαπαιδαγώγηση την υγιή ανάπτυξη του μυαλού ενός παιδιού; (Όχι, δεν την προωθεί.) Τι είδους διαπαιδαγώγηση είναι, τότε; Είναι η διαπαιδαγώγηση του διαβόλου. Κάνει ζημιά σε κάθε νεανικό μυαλό μια τέτοια διαπαιδαγώγηση. Ενθαρρύνει το παιδί να φιλοδοξεί να αποκτήσει φήμη, αίγλη, δόξα, θέσεις και απολαύσεις. Το κάνει να λαχταρά και να επιδιώκει από μικρό παιδί όλα αυτά τα πράγματα, πράγμα που του προκαλεί άγχος, έντονη αγωνία και ανησυχία, και μάλιστα το κάνει να φτάσει μέχρι το σημείο να πληρώσει κάθε τίμημα για να τα αποκτήσει. Ξυπνάει νωρίς και εργάζεται μέχρι αργά για να διαβάσει τα μαθήματά του και να μάθει διάφορες δεξιότητες, κι έτσι χάνει τα πολύτιμα παιδικά του χρόνια και τα ανταλλάσσει με αυτά τα πράγματα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι γονείς εναποθέτουν την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους στα παιδιά τους, και ότι αυτό παρατηρείται σε όλη τη διάρκεια της ανατροφής και της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Αυτό ζημιώνει τα παιδιά στο σώμα και το μυαλό, και τα οδηγεί στην αγκαλιά του διαβόλου. Σκέφτηκα ότι ο γιος μου είχε μια ανέμελη παιδική ηλικία, αλλά εγώ τον έβαζα να επιζητά, από τα έξι με επτά του χρόνια, να γίνει κορυφαίος παίκτης, και να κυνηγάει τη φήμη και την περιουσία. Όλα αυτά ξεπερνούσαν όσα μπορούσε να αντέξει πνευματικά στην ηλικία του. Αλλά εγώ συνέχισα να του ενσταλάζω με το ζόρι αυτές τις ιδέες, και απαιτούσα να συνεχίσει να προπονείται, ακόμα κι όταν ήταν εξαντλημένος ή άρρωστος. Το ποδόσφαιρο είχε γίνει για τον γιο μου κάτι παραπάνω από ένα απλό ενδιαφέρον ή χόμπι, κι εγώ τον είχα πιέσει υπερβολικά. Ανάγκασα το παιδί μου να νοιάζεται για τις νίκες και τις ήττες, για την επιτυχία και την αποτυχία, το ανάγκασα να ανταγωνίζεται τους συνομηλίκους του, και να προπονείται σκληρά για να τον προσέξουν περισσότεροι προπονητές. Μέχρι εκείνο το σημείο, ο γιος μου, κάθε φορά που κέρδιζε ένα παιχνίδι ή λάμβανε κάποια διάκριση, αποκτούσε ένα αίσθημα ανωτερότητας και, όταν οι άλλοι είχαν καλύτερες επιδόσεις και τραβούσαν την προσοχή, αποθαρρυνόταν και ζήλευε. Ο γιος μου έχασε την αθωότητα που θα έπρεπε να έχει στην ηλικία του, μόνο και μόνο επειδή εγώ του είχα επιβάλει τις δικές μου επιθυμίες. Χρωστούσα μια συγγνώμη στο παιδί μου. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια που πίστευα στον Θεό, ακόμα δεν έβλεπα το κακό που προκαλούσε στους ανθρώπους η φήμη και το κέρδος. Έμαθα μάλιστα στο παιδί μου να επιδιώκει τη φήμη και το κέρδος, και ταυτόχρονα καθυστερούσα τα καθήκοντά μου. Είχα αμελήσει πραγματικά τα καθήκοντα που έπρεπε να κάνω και είχα απογοητεύσει τον Θεό. Ένιωσα βαθιές τύψεις και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω την αλήθεια. Ούτε και ανταποκρίνομαι στα πρότυπα ως γονιός. Πώς πρέπει να διαπαιδαγωγήσω το παιδί μου και πώς να αντιμετωπίσω τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι του; Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με».

Αργότερα, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης στα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν οι γονείς επιβάλλουν στα παιδιά τους κάθε λογής προσδοκίες και απαιτήσεις, τα επιβαρύνουν με πολλή πρόσθετη πίεση· αυτό δεν είναι εκπλήρωση των ευθυνών τους. Και ποιες είναι, λοιπόν, οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς; Πρέπει τουλάχιστον να μαθαίνουν στα παιδιά τους να είναι άνθρωποι ειλικρινείς που λένε την αλήθεια και ενεργούν με ειλικρίνεια, και να τα μαθαίνουν να είναι καλόκαρδα και να μην κάνουν κακά πράγματα, καθοδηγώντας τα προς μια θετική κατεύθυνση. Αυτές είναι οι βασικότερες ευθύνες των γονιών. Επιπλέον, πρέπει να καθοδηγούν τα παιδιά τους να μελετούν πρακτικές γνώσεις, δεξιότητες και ούτω καθεξής, ανάλογα με το επίπεδο και τις συνθήκες τους. Αν οι γονείς πιστεύουν στον Θεό και καταλαβαίνουν την αλήθεια, πρέπει να βάζουν τα παιδιά τους να διαβάσουν τα λόγια του Θεού και να αποδεχτούν την αλήθεια, έτσι ώστε να γνωρίσουν τον Δημιουργό, αλλά και να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί από τον Θεό και ότι ο Θεός υπάρχει σε αυτό το σύμπαν· πρέπει να οδηγούν τα παιδιά τους να προσεύχονται στον Θεό, και να τρώνε και να πίνουν τα λόγια Του, ώστε να κατανοήσουν κάποιες αλήθειες, με αποτέλεσμα, όταν μεγαλώσουν, να μπορούν να πιστεύουν στον Θεό, να Τον ακολουθούν και να κάνουν το καθήκον ενός δημιουργήματος, κι όχι να κυνηγούν τις κοσμικές τάσεις, να παγιδεύονται μέσα σε διάφορες πολύπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις και να δελεάζονται, να διαφθείρονται και να καταρρακώνονται από τις διάφορες πονηρές τάσεις αυτού του κόσμου. Αυτές είναι στην πραγματικότητα οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς. Στον ρόλο τους ως γονείς, οι ευθύνες που οφείλουν να εκπληρώνουν είναι να παρέχουν στα παιδιά τους θετική καθοδήγηση και κατάλληλη βοήθεια προτού φτάσουν στην ενηλικίωση, καθώς και να φροντίζουν εγκαίρως για τις καθημερινές ανάγκες της σωματικής τους ζωής. Εάν τα παιδιά τους αρρωστήσουν, οι γονείς πρέπει όποτε είναι απαραίτητο να τους εξασφαλίζουν θεραπεία· δεν πρέπει, επειδή φοβούνται μήπως καθυστερήσουν τις σχολικές τους εργασίες, να τα αναγκάζουν να συνεχίσουν να πηγαίνουν σχολείο και να μην κάνουν θεραπεία. Όταν τα παιδιά τους χρειάζονται ανάρρωση, πρέπει να τους επιτρέπουν να αναρρώνουν και, όταν χρειάζονται ξεκούραση, πρέπει να τους επιτρέπουν να ξεκουράζονται. Είναι αναγκαίο να διασφαλίζουν την υγεία των παιδιών τους· αν τα παιδιά μείνουν πίσω στα μαθήματα για το σχολείο, οι γονείς μπορούν να βρουν κάποιον τρόπο να τα αναπληρώσουν αργότερα. Αυτές τις ευθύνες πρέπει να εκπληρώνουν οι γονείς. Από τη μία, πρέπει να βοηθάνε τα παιδιά τους να αποκτήσουν γερές γνώσεις· από την άλλη, πρέπει να τα καθοδηγούν και να τα εκπαιδεύουν, ώστε εκείνα να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, αλλά και να φροντίζουν για την ψυχική τους υγεία, ώστε εκείνα να μην επηρεάζονται από τις νοσηρές τάσεις και τις πονηρές πρακτικές της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, πρέπει και να φροντίζουν ώστε τα παιδιά τους να γυμνάζονται σωστά, για να διασφαλίζουν την υγεία του σώματός τους. Αυτά οφείλουν να κάνουν οι γονείς, και όχι να επιβάλλουν με τη βία στα παιδιά τους οποιεσδήποτε προσδοκίες και απαιτήσεις που δεν είναι ρεαλιστικές. Οι γονείς πρέπει να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους τόσο σχετικά με αυτά που χρειάζονται τα παιδιά τους για το πνεύμα τους όσο και με αυτά που χρειάζονται στη σωματική τους ζωή. Οφείλουν να τους μάθουν κάποια πράγματα που αποτελούν κοινή γνώση, όπως ότι πρέπει να τρώνε το φαγητό τους ζεστό και όχι κρύο, ότι όταν κάνει κρύο πρέπει να ντύνονται ζεστά για να μην κρυώσουν και να μην αρρωστήσουν, βοηθώντας τα έτσι να μάθουν να φροντίζουν την υγεία τους. Επιπλέον, όταν εμφανίζονται στο νεανικό μυαλό των παιδιών τους ορισμένες παιδιάστικες, ανώριμες ιδέες για το μέλλον τους ή κάποιες ακραίες σκέψεις, οι γονείς, με το που το διαπιστώσουν αυτό, πρέπει να τους προσφέρουν σωστή καθοδήγηση, κι έτσι να διορθώνουν αυτές τις παιδιάστικες φαντασιώσεις και ακρότητες, ώστε τα παιδιά τους να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι της ζωής. Αυτό σημαίνει εκπλήρωση των ευθυνών των γονιών. Εκπλήρωση των ευθυνών τους σημαίνει, από τη μια, να φροντίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, και από την άλλη, να καθοδηγούν και να διορθώνουν τις σκέψεις των τελευταίων, και να τους προσφέρουν τη σωστή καθοδήγηση όσον αφορά τις σκέψεις και τις απόψεις τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι η ευθύνη που έχουν οι γονείς για τα μικρά παιδιά τους από τη μια περιλαμβάνει το να φροντίζουν για τις σωματικές τους ανάγκες και να τα μεγαλώνουν υγιή, και από την άλλη, να επικοινωνούν περισσότερο με αυτά, να τα συμβουλεύουν και να λύνουν έγκαιρα τα ψυχολογικά τους προβλήματα. Ακόμα καλύτερο είναι το να φέρνουν τα παιδιά τους ενώπιον του Θεού. Τα λόγια του Θεού είναι αυτό που χρειάζονται πραγματικά οι άνθρωποι. Ο Θεός μάς μαθαίνει πρακτικά πώς να φερόμαστε στα παιδιά μας και πώς να τα μεταχειριζόμαστε. Ήμουν γονιός για πάρα πολλά χρόνια, και δεν είχα ιδέα τι σήμαινε πραγματικά να κάνω το καλύτερο για το παιδί μου. Σε εκείνο το σημείο, είδα ότι μόνο αν ακολουθούσα τα λόγια του Θεού μπορούσα να εκπληρώσω πραγματικά τις ευθύνες μου ως γονέας, και ότι αυτό μπορεί να δώσει, επίσης, τη δυνατότητα στο παιδί μου να μεγαλώσει υγιές. Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, έπαψα να εξαναγκάζω το παιδί μου να συμμετέχει σε προπονήσεις ή αγώνες και, αντίθετα, σεβόμουν πια τις επιθυμίες του. Ταυτόχρονα, επικοινωνούσα μαζί του και του έλεγα: «Δεν θα επιζητήσουμε να σε κάνουμε κορυφαίο παίχτη. Εφόσον σου αρέσει να παίζεις ποδόσφαιρο, απλώς επικεντρώσου στο να περνάς καλά». Ξαφνιάστηκε και ταυτόχρονα χάρηκε όταν με άκουσε να το λέω αυτό. Ένιωσα κι εγώ πολύ πιο ήρεμη, και έπαψα να προσδοκώ να γίνει ο γιος μου κορυφαίος παίχτης. Μετά από αυτό, έδωσα προτεραιότητα στα καθήκοντά μου, και άφηνα τον γιο μου να ασχολείται μόνος του με την προπόνηση ή με τις διοργανώσεις. Ηρέμησα για να επικεντρωθώ στα δικά μου καθήκοντα και σταμάτησα να ανησυχώ για αυτά τα πράγματα. Τον Μάιο του 2024, καθώς πλησίαζε η αποφοίτηση από το δημοτικό, ο γιος μου είχε αγώνα. Βλέποντας ότι οι αντίπαλες ομάδες ήταν δυνατές, ανησυχούσα για τον σκληρό ανταγωνισμό, και γι’ αυτό δεν ήθελα το παιδί μου να παρασυρθεί ξανά στη δίνη της φήμης και του κέρδους. Του πρότεινα, λοιπόν, να μη συμμετάσχει. Ο γιος μου, όμως, επέμενε να πάει. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτούν δύο γκολ εξαιτίας λαθών των συμπαικτών του, και στη διαδικασία των πέναλτι στο τέλος, ο γιος μου αστόχησε επειδή είχε άγχος. Ήταν λίγο ταραγμένος και ένιωθε λίγες τύψεις, αλλά τον συμβούλεψα υπομονετικά και τον ενθάρρυνα να αντιμετωπίσει ψύχραιμα το θέμα. Εκείνος, μόλις το άκουσε αυτό, ένιωσε μεγάλη ανακούφιση. Συνήθως, έβρισκα τις κατάλληλες στιγμές για να δώσω μαρτυρία στον γιο μου για τη δημιουργία του Θεού. Του έλεγα για το πώς δημιουργήθηκε ο άνθρωπος από τον Θεό και για το πώς διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους. Ο γιος μου ενδιαφερόταν πολύ και μπορούσε να καταλάβει. Συνέχισα να του μαθαίνω να βασίζεται στον Θεό όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες, να είναι ειλικρινής στα λόγια και τις πράξεις του, και να μην κάνει κακά πράγματα.

Κατά διαστήματα, φούντωνε ακόμα στην καρδιά μου η επιθυμία για φήμη και κέρδος, και ιδιαίτερα όταν έβλεπα τα παιδιά άλλων να πετυχαίνουν σε συγκεκριμένες ασχολίες ή χόμπι, παρατηρούσα ότι ταραζόμουν. Ωστόσο, δεν επέβαλλα πλέον τις επιθυμίες μου στο παιδί μου. Ένα βράδυ, βρήκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού. Ήταν κάτι που χρειαζόμασταν και εγώ και ο γιος μου, οπότε τον φώναξα για να το διαβάσει μαζί μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Θεός σού δίνει ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον, χόμπι ή προτέρημα δεν σημαίνει ότι ο Θεός πρέπει να σου αναθέσει να κάνεις κάποιο καθήκον ή έργο που σχετίζεται με το ενδιαφέρον, το χόμπι ή το προτέρημά σου. Κάποιοι άνθρωποι λένε: “Εφόσον δεν μου ζητείται να κάνω ένα καθήκον σ’ αυτόν τον τομέα ή να ασχοληθώ με έργο που σχετίζεται μ’ αυτόν τον τομέα, τότε γιατί μου δόθηκε ένα τέτοιο ενδιαφέρον, χόμπι ή προτέρημα;” Ο Θεός έχει δώσει στη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ορισμένα ενδιαφέροντα και χόμπι με βάση τις διάφορες καταστάσεις του κάθε ανθρώπου. Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλά πράγματα που λαμβάνονται υπόψη: Αφενός, αυτό γίνεται για τον βιοπορισμό και την επιβίωση των ανθρώπων· αφετέρου, γίνεται για να εμπλουτίζεται η ζωή των ανθρώπων. Μερικές φορές, στη ζωή ενός ανθρώπου απαιτούνται κάποια ενδιαφέροντα και χόμπι, είτε για ψυχαγωγία και διασκέδαση είτε προκειμένου να μπορεί αυτός ο άνθρωπος ν’ ασχοληθεί με κάποιες κατάλληλες δραστηριότητες, ώστε η ανθρώπινη ζωή του να χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα πληρότητας. Ασφαλώς, από όποια πτυχή κι αν το δει κανείς, υπάρχει λόγος που τα δίνει ο Θεός, ενώ και όταν δεν τα δίνει, ο Θεός έχει επίσης τους λόγους Του και κάποια βάση. Μπορεί για την ανθρώπινη ζωή σου ή την επιβίωσή σου να μη χρειάζεται να σου δώσει ο Θεός ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα, και να μπορείς να βιοπορίζεσαι ή να εμπλουτίζεις την ανθρώπινη ζωή σου και να της δίνεις μια αίσθηση πληρότητας με άλλα μέσα. Με λίγα λόγια, είτε ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπους ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα είτε όχι, αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που έχει να κάνει με τους ίδιους τους ανθρώπους. Ακόμη κι αν κάποιος δεν έχει καθόλου προτερήματα, αυτό δεν είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του. Οι άνθρωποι θα πρέπει να το κατανοήσουν σωστά αυτό και να το αντιμετωπίζουν σωστά. Αν κάποιος διαθέτει ορισμένα ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα, τότε θα πρέπει να τα θεωρεί πολύτιμα και να τα χρησιμοποιεί σωστά· αν δεν έχει, δεν θα πρέπει να παραπονιέται» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Είδα από τα λόγια του Θεού ότι Αυτός δίνει στους ανθρώπους ενδιαφέροντα και χόμπι, έτσι ώστε από τη μια, αυτά να εμπλουτίσουν την ανθρώπινη ζωή και από την άλλη, να επιτρέψουν στους ανθρώπους να βιοποριστούν κάνοντάς τα. Το αν κάποιος, όμως, θα μπορέσει τελικά να δουλέψει πάνω σε κάτι που σχετίζεται με τα ενδιαφέροντα ή τα χόμπι του το καθορίζει ο Θεός. Μπορεί απλώς να παραμείνουν χόμπι. Συναναστράφηκα με τον γιο μου σχετικά με τη κατανόησή μου για το πώς πρέπει να μεταχειριζόμαστε τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι. Εκείνος είπε: «Δόξα τω Θεώ που μου επέτρεψε να αγαπήσω το ποδόσφαιρο το οποίο μου έχει δώσει μεγάλη χαρά, αλλά το αν θα μπορέσω δουλέψω πάνω στο ποδόσφαιρο ή το πώς θα βιοποριστώ στο μέλλον το καθορίζει μόνο ο Θεός». Είπα: «Σωστά. Μόνο τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια, κι έτσι πρέπει να κατανοούμε αυτό το ζήτημα». Τι υπέροχο που είναι να πιστεύει κανείς στον Θεό. Τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια και μας προσφέρουν αρχές άσκησης για τα πάντα, μας δίνουν ένα μονοπάτι για να ακολουθήσουμε, και παράλληλα ελευθερώνουν κι απελευθερώνουν την καρδιά μας.