Από της Λιν Γινουό, Κίνα

Από τότε που ήμουν μικρή, οι γονείς μου μου μάθαιναν πόσο σημαντικό είναι να διαβάζω σκληρά, λέγοντάς μου πως μόνο αν έπαιρνα ένα καλό πτυχίο θα έβρισκα μια καλή δουλειά και πως μόνο τότε θα μπορούσα να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς να ανησυχώ για το φαγητό και τα ρούχα, και να χαίρω μεγάλης εκτίμησης. Ο πατέρας μου έφερνε συχνά τον εαυτό του ως παράδειγμα, λέγοντας πως ήταν ο πρώτος από το χωριό του που πήγε στο πανεπιστήμιο, πράγμα που του επέτρεψε να φύγει από το χωριό και να έρθει στην πόλη. Πλέον καθόταν σ’ ένα γραφείο με κλιματισμό, πίνοντας τσάι, έπαιρνε υψηλό μισθό και απολάμβανε καλές παροχές. Όλα αυτά τα είχε χάρη στο πτυχίο του. Αργότερα, η μητέρα μου πίστεψε στον Θεό. Μου έλεγε συχνά ιστορίες από τη Βίβλο και με έβαζε να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Έμαθα πως ο Θεός ήταν πάντα στο πλευρό μας, πως μας πρόσεχε και μας προστάτευε, και πως τώρα εξέφραζε την αλήθεια για να μας σώσει. Ένιωθα πολύ χαρούμενη και ήμουν πρόθυμη να πιστέψω στον Θεό. Η μητέρα μου συναναστράφηκε μαζί μου λέγοντας πως η πίστη στον Θεό είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή και πως έπρεπε να την πάρω στα σοβαρά. Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να καταλάβω, και συμφωνούσα περισσότερο με την άποψη του πατέρα μου πως: «Οι άλλες επιδιώξεις είναι μικρές, τα βιβλία τις ξεπερνούν όλες». Πίστευα πως μόνο αν αποκτούσα ανώτερο πτυχίο θα μπορούσα να έχω μια καλή ζωή, να ξεχωρίσω από το πλήθος, να με ζηλεύουν και να με θαυμάζουν. Το διάβασμα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου. Το πλάνο της ζωής μου ήταν να μπω στο πανεπιστήμιο, έπειτα να κάνω μεταπτυχιακό, διδακτορικό και μεταδιδακτορικό, και τελικά να γίνω καθηγήτρια, ώστε να γίνω το πιο σπουδαίο πρόσωπο ανάμεσα στους συγγενείς και τους φίλους μου, και πρότυπο για τα παιδιά τους. Τότε θα έφερνα τιμή στην οικογένειά μου και θα ζούσα μια ζωή για την οποία δεν θα μετάνιωνα. Από το δημοτικό κιόλας, ξυπνούσα σχεδόν κάθε πρωί με τον ήχο από κασέτες αγγλικών και, στις διακοπές, ο πατέρας μου δεν μ’ άφηνε ποτέ να βγω έξω να παίξω. Με έγραφε, επίσης, σε φροντιστήρια τα σαββατοκύριακα, καθώς και στις χειμερινές και καλοκαιρινές διακοπές. Αν και ένιωθα πολύ κουρασμένη, πίστευα πως αυτό έπρεπε να κάνω και, όποτε έκανα κάτι που με καθυστερούσε από τη μελέτη μου, ένιωθα τύψεις.

Προκειμένου να μπω σε ένα καλύτερο πανεπιστήμιο, ο πατέρας μου ξόδεψε πολλά χρήματα για να πάρω μεταγραφή από το λύκειο της κωμόπολής μας σε ένα σχολείο στην πρωτεύουσα της επαρχίας. Σ’ αυτό το σχολείο, αν κατατασσόσουν στους διακόσιους πρώτους μαθητές στις εξετάσεις για απευθείας εισαγωγή κάθε εξάμηνο, μπορούσες να εισαχθείς απευθείας σε κορυφαία πανεπιστήμια, όπως το Τσινγκχουά, το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου και το Τονγκτζί. Δεν ήταν, όμως, εύκολο να μπεις σ’ αυτό το σχολείο· έπρεπε να περάσεις εισαγωγικές εξετάσεις. Για να μπω σ’ αυτό το σχολείο χωρίς πρόβλημα, ο πατέρας μου ξόδεψε και πάλι πολλά χρήματα για ιδιαίτερα μαθήματα. Είχα μαθήματα από τη στιγμή που άνοιγα τα μάτια μου το πρωί μέχρι που πήγαινα για ύπνο το βράδυ. Έβλεπα στον ύπνο μου ακόμα και μαθηματικούς τύπους και γράμματα να πέφτουν πάνω μου. Ένιωθα καταπιεσμένη και αβοήθητη, αλλά το μόνο που μπορούσα να κάνω για να ξεσπάσω ήταν να κλάψω και μετά να συνεχίσω τον αγώνα. Τελικά κατάφερα να μπω σ’ εκείνο το σχολείο, ακριβώς όπως ήθελα. Όταν πήρα τη μεταγραφή, είδα πως ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους μαθητές σ’ αυτό το σχολείο ήταν πραγματικά έντονος. Όλοι αγωνίζονταν να μπουν στους διακόσιους πρώτους για να εξασφαλίσουν μια θέση απευθείας εισαγωγής. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ένιωθα μεγάλη πίεση και δεν τολμούσα να χαλαρώσω καθόλου. Ξενυχτούσα διαβάζοντας κάθε βράδυ και δεν τολμούσα να πέσω για ύπνο πριν τη μία ή τις δύο τα ξημερώματα, ενώ το να κοιμηθώ λίγο παραπάνω τα σαββατοκύριακα μού φαινόταν αμαρτία. Συχνά σκεφτόμουν: Θα τελειώσουν άραγε ποτέ αυτές οι μέρες της εξάντλησης; Μετά, όμως, σκεφτόμουν: «Αν δεν διαβάσω πολύ τώρα και δεν καταφέρω να μπω σε καλό πανεπιστήμιο, και καταλήξουν να με περιφρονούν επειδή δεν μπήκα, θα το μετανιώσω ακόμα περισσότερο. Μόλις μπω σε καλό πανεπιστήμιο, όλα θα πάνε καλά». Μόλις το σκεφτόμουν αυτό, γεννιόταν μια ελπίδα στην καρδιά μου. Προς έκπληξή μου, όμως, κατάφερα να μπω μόνο σ’ ένα συνηθισμένο πανεπιστήμιο. Απογοητεύτηκα πολύ. Συγκεκριμένα, ένιωθα μεγάλη ντροπή όταν πετύχαινα σ’ αυτό το πανεπιστήμιο συμμαθητές μου που είχαν φοιτήσει στην κωμόπολή μου και είχαν χειρότερους βαθμούς από μένα. «Πήρα μεταγραφή σε καλό λύκειο μόνο και μόνο για να μπω σε καλό πανεπιστήμιο, αλλά τελικά δεν μπήκα. Σίγουρα θα με κοροϊδεύουν, λέγοντας πως μέχρι εκεί έφταναν οι δυνατότητές μου και πως δεν είμαι καλύτερη απ’ αυτούς, σωστά;» Έτσι, έθεσα έναν νέο στόχο ζωής: «Δεν κατάφερα να μπω σε κορυφαίο πανεπιστήμιο για το πτυχίο μου, οπότε θα μπω σε κορυφαίο πανεπιστήμιο για το μεταπτυχιακό μου! Όταν αποκτήσω ανώτερο πτυχίο, οι φίλοι και οι συγγενείς μου θα με επιδοκιμάσουν όλοι. Τι δόξα θα ’ναι αυτή!» Αυτή η σκέψη με γέμιζε κίνητρο. Μετά απ’ αυτό, όποτε είχα χρόνο, πήγαινα στη βιβλιοθήκη να διαβάσω. Όταν γίνονταν στο σχολείο φροντιστηριακά μαθήματα για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού, γραφόμουν κι εγώ από νωρίς. Εκείνη την περίοδο, πήγαινα σε συναθροίσεις δύο φορές την εβδομάδα. Κέρδιζα κάτι από κάθε συνάθροιση, κι επίσης μου άρεσε να πηγαίνω. Μια αδελφή που ερχόταν στις συναθροίσεις μαζί μου ήταν μικρότερη συμφοιτήτριά μου. Ένιωθε μεγάλο βάρος στο καθήκον της και εκλέχτηκε, μάλιστα, επικεφαλής εκκλησίας. Αφιέρωνε όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε στις συναθροίσεις και στο καθήκον της, αλλά εγώ δεν μπορούσα. Ένιωθα πως το διάβασμα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή, οπότε αφιέρωνα περισσότερο από τον ελεύθερο χρόνο μου στην προετοιμασία για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού. Αργότερα, εκλέχτηκα διάκονος ποτίσματος και επίσης αυξήθηκε λίγο ο αριθμός των συναθροίσεων που παρακολουθούσα κάθε εβδομάδα. Ολοκλήρωνα με σοβαρότητα κάθε καθήκον που μου κανόνιζε η επικεφαλής. Ωστόσο, επειδή παρακολουθούσα ακόμα μαθήματα προετοιμασίας για το μεταπτυχιακό, είχα λιγότερο χρόνο για το καθήκον μου. Στις συναθροίσεις, αν οι αδελφοί και οι αδελφές μου είχαν προβλήματα, ήθελα να συναναστραφώ για να τα λύσω γρήγορα, ώστε να εξοικονομήσω περισσότερο χρόνο για να προετοιμαστώ για τις εξετάσεις. Μερικές φορές, όταν κόντευε να τελειώσει μια συνάθροιση, έβλεπα πως οι αδελφοί και οι αδελφές μου ήθελαν να συνεχίσουν τη συναναστροφή, κι εγώ ήθελα επίσης να μείνω λίγο ακόμα στη συνάθροιση, αλλά μετά θυμόμουν πως είχα ήδη μείνει πίσω στο διάβασμα της ημέρας και πως, αν συνέχιζα τη συνάθροιση, θα έμενα ακόμα πιο πίσω και θα επηρεαζόταν η απόδοσή μου στις εξετάσεις, οπότε έβρισκα μια δικαιολογία για να φύγω. Αργότερα, ένιωθα τύψεις μέσα μου, αλλά μετά σκεφτόμουν πως οι άλλοι θα με περιφρονούσαν αν αποτύγχανα στις εξετάσεις για το μεταπτυχιακό, οπότε κατέπνιγα αυτό το συναίσθημα των τύψεων.

Στις 26 Αυγούστου του 2016, εκλέχτηκα επικεφαλής εκκλησίας. Όταν ανακοινώθηκε αυτό το αποτέλεσμα, ένιωσα ένα μείγμα χαράς και ανησυχίας στην καρδιά μου. Χάρηκα, επειδή η εκλογή μου ως επικεφαλής εκκλησίας σήμαινε πως θα είχα περισσότερες ευκαιρίες να εξασκηθώ. Ανησυχούσα, επειδή στο δεύτερο μισό του έτους θα ήμουν στο τέταρτο έτος του πανεπιστημίου, και οι εθνικές εξετάσεις για το μεταπτυχιακό πλησίαζαν. Διάβαζα πολύ επί πολλά χρόνια γι’ αυτές τις εξετάσεις, και αυτοί οι τελευταίοι μήνες ήταν η κρίσιμη περίοδος για την προετοιμασία. Αν δεν περνούσα, θα χαρακτηριζόμουν «αποτυχημένη υποψήφια» ή «μια που δεν πέρασε το έτος». Τι ντροπή θα ήταν αυτή! Εξάλλου, η εισαγωγή στο μεταπτυχιακό ήταν ένα σημαντικό βήμα για να πετύχω τον ένδοξο στόχο της ζωής μου. Αν δεν μπορούσα καν να μπω στο μεταπτυχιακό, πώς θα αποκτούσα ποτέ ανώτερο πτυχίο; Γιατί ξενυχτούσα και διάβαζα πολύ όλα αυτά τα χρόνια; Δεν ήταν για να πάρω ανώτερο πτυχίο; Αν αποδεχόμουν το καθήκον της επικεφαλής εκκλησίας εκείνη τη στιγμή, θα χρειαζόταν να συμμετέχω σε περισσότερες εργασίες της εκκλησίας και δεν θα είχα χρόνο ούτε ενέργεια να προετοιμαστώ για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού. Θα μπορούσε να πει κανείς πως θα εγκατέλειπα το μέλλον μου, και πως, ως αποτέλεσμα, θα μου έμενε για πάντα ο τίτλος της «απλής πτυχιούχου». Πλέον, οι πτυχιούχοι πανεπιστημίου είναι παντού. Δεν θα είχα κανένα πλεονέκτημα στην εύρεση εργασίας. Αν δεν έβρισκα καλή δουλειά, πώς θα ξεχώριζα και θα έφερνα τιμή στην οικογένειά μου; Δεν ήθελα να με περιφρονούν για πάντα, οπότε εξέφρασα την απροθυμία μου να γίνω επικεφαλής. Η ιεροκήρυκας, αφού άκουσε τους ενδοιασμούς μου, μου διάβασε ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού, το οποίο συγκίνησε την καρδιά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν είσαι κάποιος που νοιάζεται για τις προθέσεις του Θεού, τότε θα αναπτύξεις αληθινό φορτίο για την εκκλησία. Στην πραγματικότητα, αντί να το αποκαλείς φορτίο που κουβαλάς για την εκκλησία, καλύτερα να το αποκαλείς φορτίο που κουβαλάς για χάρη της ίδιας σου της ζωής, επειδή το φορτίο που αναπτύσσεις για την εκκλησία αποσκοπεί να σε κάνει να χρησιμοποιήσεις αυτές τις εμπειρίες, ώστε να σε οδηγήσει στην τελείωση ο Θεός. Επομένως, όποιος κουβαλά το μεγαλύτερο φορτίο για την εκκλησία, όποιος κουβαλά φορτίο για τη ζωή-είσοδο, αυτός θα τελειωθεί από τον Θεό. Το έχεις δει αυτό καθαρά; Αν η εκκλησία στην οποία ανήκεις είναι σκορπισμένη σαν την άμμο, όμως εσύ ούτε ανησυχείς ούτε αγχώνεσαι, και μάλιστα κάνεις τα στραβά μάτια όταν οι αδελφοί και οι αδελφές σου δεν τρώνε και δεν πίνουν κανονικά από τα λόγια του Θεού, τότε δεν κουβαλάς κανένα φορτίο. Τέτοιου είδους άνθρωποι δεν ευαρεστούν τον Θεό. Το είδος των ανθρώπων που ευαρεστούν τον Θεό πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη και νοιάζονται για τις προθέσεις του Θεού. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να νοιαστείτε για το φορτίο του Θεού εδώ και τώρα· δεν θα πρέπει να περιμένεις να αποκαλύψει ο Θεός τη δίκαιη διάθεσή Του στις μυριάδες ανθρώπων πριν αρχίσεις να νοιάζεσαι για το φορτίο του Θεού. Δεν θα ήταν πολύ αργά τότε; Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να τελειωθείς από τον Θεό. Αν αφήσεις αυτήν την ευκαιρία να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου, θα το μετανιώνεις για όλη σου τη ζωή, όπως ακριβώς ο Μωυσής δεν μπόρεσε να εισέλθει στην εύφορη γη της Χαναάν και το μετάνιωνε για όλη του τη ζωή, πεθαίνοντας με τύψεις. Μόλις ο Θεός αποκαλύψει τη δίκαιη διάθεσή Του στις μυριάδες λαών, εσύ θα γεμίσεις τύψεις. Ακόμη κι αν ο Θεός δεν σε παιδεύσει, θα παιδεύσεις εσύ τον εαυτό σου λόγω της μεταμέλειάς σου. Κάποιοι δεν πείθονται από αυτά τα λόγια, αλλά αν δεν τα πιστεύεις, απλώς περίμενε και θα δεις. Κάποιοι άνθρωποι θα δουν αυτά τα λόγια να επαληθεύονται στους ίδιους. Είσαι πρόθυμος να γίνεις θυσία για χάρη αυτών των λόγων;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού προκειμένου να επιτύχεις την τελείωση). Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως τώρα είναι η κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ο Θεός οδηγεί τους ανθρώπους στην τελείωση, και ο Θεός οδηγεί τους ανθρώπους στην τελείωση μέσα από την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Ως επικεφαλής, θα μπορούσα να έρχομαι σε επαφή με περισσότερους αδελφούς και αδελφές, και να αντιμετωπίζω περισσότερα προβλήματα. Όλα αυτά τα προβλήματα θα έπρεπε να λυθούν με την αναζήτηση της αλήθειας και, όσα περισσότερα προβλήματα έλυνα, τόσο περισσότερες αλήθειες θα κατανοούσα. Στη διαδικασία εκτέλεσης του καθήκοντός μου, θα αποκάλυπτα πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις. Μέσω της αναζήτησης της αλήθειας, οι εσφαλμένες οπτικές πίσω από την επιδίωξή μου θα διορθώνονταν, και οι διεφθαρμένες διαθέσεις μου θα εξαλείφονταν σταδιακά. Αυτή η διαδικασία είναι επίσης η διαδικασία της κάθαρσης. Χωρίς την εκτέλεση καθήκοντος, δεν μπορείς να κερδίσεις την αλήθεια, και θα χάσεις επίσης την ευκαιρία να καθαρθείς και να φτάσεις στη σωτηρία. Συνειδητοποίησα πως, αν δεν άρπαζα αυτήν την ευκαιρία, και μέχρι να τελειώσει το έργο του Θεού δεν είχα εφοδιαστεί με πολλή αλήθεια και δεν είχε αλλάξει η διεφθαρμένη διάθεσή μου, θα κατέληγα τελικά στην καταστροφή και τότε θα ήταν πολύ αργά για να μετανιώσω. Σκέφτηκα πως, εκείνη την περίοδο, εξοπλίζοντας τον εαυτό μου με τις αλήθειες που αφορούν τα οράματα μέσα από την εκτέλεση του καθήκοντός μου, είχα κατανοήσει τον σκοπό του έργου διαχείρισης του Θεού, τη σημασία του έργου της κρίσεως του Θεού, και είχα αποκτήσει κάποια γνώση για το έργο του Θεού. Επίσης, όταν μου συνέβαιναν πράγματα παλιότερα, δεν ήξερα πώς να κάνω αυτοκριτική. Πίστευα πάντα πως η ανθρώπινη φύση μου ήταν καλή, και πως ήμουν ειλικρινής και καλή. Αλλά, καθώς τα λόγια του Θεού με εξέθεταν και τα γεγονότα με αποκάλυπταν, είδα τελικά πως είχα υστερόβουλα κίνητρα όταν κατέβαλλα τίμημα και δαπανούσα τον εαυτό μου, πως προσπαθούσα να κάνω παζάρια με τον Θεό και πως δεν ήμουν καθόλου ειλικρινής άνθρωπος. Αν δεν είχα κάνει καθήκον, δεν θα είχα αποκτήσει ποτέ αυτήν τη γνώση ούτε θα είχα αποκομίσει αυτά τα οφέλη. Εκείνη τη μέρα, είχα εκλεγεί επικεφαλής, και ο Θεός ήλπιζε πως θα κατανοούσα περισσότερες αλήθειες κάνοντας το καθήκον μου. Ο Θεός ήθελε να με σώσει, αλλά εγώ δεν ήξερα το καλό μου. Σκεφτόμουν μόνο αν θα έχαιρα της εκτίμησης των άλλων στο μέλλον και αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω από το πλήθος και να φέρω τιμή στην οικογένειά μου. Ήθελα να διώξω την ευκαιρία που μου είχε δώσει ο Θεός να οδηγηθώ στην τελείωση. Ήμουν πραγματικά τόσο κοντόφθαλμη, ανόητη και αδαής! Τότε θυμήθηκα πώς, καθώς έκανα το καθήκον του ποτίσματος εκείνη την περίοδο, οι αδελφοί και οι αδελφές μου ήλπιζαν σε περισσότερες συναθροίσεις και συναναστροφές, αλλά εγώ σκεφτόμουν μόνο να γυρίσω γρήγορα πίσω για να προετοιμαστώ για τις εξετάσεις μου και δεν υπολόγιζα καθόλου το έργο της εκκλησίας. Ήμουν πραγματικά τόσο εγωίστρια και υστερούσα σε ανθρώπινη φύση!

Πίστευα πάντα πως το υψηλό επίπεδο μόρφωσης και ένα ανώτερο πτυχίο θα μου εξασφάλιζαν ένα καλό μέλλον και μια άνετη ζωή. Είναι, όμως, αυτή η άποψη πραγματικά βάσιμη; Μια μέρα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Μερικοί άνθρωποι επιλέγουν μια καλή ειδικότητα στο πανεπιστήμιο και καταλήγουν να βρουν μια ικανοποιητική δουλειά μετά την αποφοίτησή τους, κάνοντας, έτσι, ένα θριαμβευτικό πρώτο βήμα στο ταξίδι της ζωής τους. Μερικοί άνθρωποι μαθαίνουν και ειδικεύονται σε διάφορες δεξιότητες και, παρόλα αυτά, δεν βρίσκουν ποτέ μια δουλειά που τους ταιριάζει, δεν βρίσκουν ποτέ τη θέση τους, πόσο μάλλον, μια καριέρα· στο ξεκίνημα του ταξιδιού της ζωής τους βρίσκονται αποθαρρυμένοι σε κάθε στροφή, ταλανισμένοι από προβλήματα, με τις προοπτικές τους ζοφερές και τις ζωές τους αβέβαιες. Μερικοί άνθρωποι αφιερώνονται επιμελώς στις σπουδές τους, ωστόσο, χάνουν οριακά κάθε ευκαιρία που έχουν για να αποκτήσουν ανώτερη μόρφωση· μοιάζουν καταδικασμένοι να μην επιτύχουν ποτέ· έτσι, η πρώτη τους φιλοδοξία στο ταξίδι της ζωής τους έχει γίνει καπνός. Μη γνωρίζοντας αν ο δρόμος μπροστά τους είναι ομαλός ή γεμάτος εμπόδια, νιώθουν, για πρώτη φορά, πως η ανθρώπινη μοίρα είναι γεμάτη μεταβλητές, κι έτσι ατενίζουν τη ζωή με προσδοκίες και τρόμο. Μερικοί άνθρωποι, παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένοι, γράφουν βιβλία και αποκτούν μια κάποια φήμη· άλλοι, παρόλο που είναι σχεδόν εντελώς αναλφάβητοι, βγάζουν χρήματα από τις επιχειρήσεις και έτσι είναι ικανοί να συντηρούν τον εαυτό τους… Το επάγγελμα που επιλέγει κάποιος και το πώς βγάζει τα προς το ζην: έχουν οι άνθρωποι κανέναν έλεγχο στο αν κάνουν καλή ή κακή επιλογή σ’ αυτά τα πράγματα; Είναι αυτά τα πράγματα σε συμφωνία με τις επιθυμίες και τις αποφάσεις των ανθρώπων; Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τις ακόλουθες επιθυμίες: να δουλεύουν λιγότερο και να βγάζουν περισσότερα, να μη μοχθούν στον ήλιο και τη βροχή, να ντύνονται καλά, να λάμπουν και να ακτινοβολούν παντού, να δεσπόζουν επί των άλλων και να φέρνουν τιμή στους προγόνους τους. Οι άνθρωποι ελπίζουν για την τελειότητα, αλλά όταν κάνουν τα πρώτα βήματα στο ταξίδι της ζωής τους, συνειδητοποιούν, σταδιακά, πόσο ατελής είναι η ανθρώπινη μοίρα και, για πρώτη φορά, κατανοούν πραγματικά το γεγονός πως, παρόλο που κάποιος μπορεί να κάνει τολμηρά σχέδια για το μέλλον του και παρόλο που μπορεί να τρέφει παράτολμες φαντασιώσεις, κανείς δεν έχει την ικανότητα ή τη δύναμη να πραγματοποιήσει τα ίδια του τα όνειρά και κανείς δεν είναι σε θέση να ελέγξει το ίδιο του το μέλλον. Πάντα θα υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα στα όνειρα κάποιου και στις πραγματικότητες που πρέπει να αντιμετωπίσει· τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως θα ήθελε κανείς να είναι και, αντιμέτωποι με τέτοιες πραγματικότητες, οι άνθρωποι δεν κατορθώνουν ποτέ να είναι ικανοποιημένοι ή ευχαριστημένοι. Μερικοί άνθρωποι θα προσπαθήσουν πάρα πολλές φορές, θα καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες και θα κάνουν μεγάλες θυσίες για χάρη του βιοπορισμού και του μέλλοντός τους, σε μια προσπάθεια να αλλάξουν τη μοίρα τους. Στο τέλος, ωστόσο, ακόμα κι αν μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα και τις επιθυμίες τους χάρη στη σκληρή τους δουλειά, ποτέ δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους και, όσο πεισματικά κι αν προσπαθούν, ποτέ δεν μπορούν να υπερβούν αυτό που τους έχει κατανείμει η μοίρα. Ανεξάρτητα από τις διαφορές στις ικανότητες και τη νοημοσύνη, και από το αν έχουν ή όχι αποφασιστικότητα, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μπροστά στη μοίρα, όπου δεν γίνεται διάκριση μεταξύ μεγάλων και μικρών, υψηλών και χαμηλών, επιφανών και ταπεινών. Το επάγγελμα με το οποίο ασχολείται κανείς, το τι κάνει για να ζήσει και ο πλούτος που έχει στη ζωή του δεν καθορίζονται από τους γονείς του, τα ταλέντα του ή τις προσπάθειες και τις φιλοδοξίες του, αλλά από τον προκαθορισμό του Δημιουργού» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Όταν διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα πως οι προοπτικές και το πεπρωμένο ενός ανθρώπου δεν καθορίζονται από το αντικείμενο των σπουδών του ή το πτυχίο που έχει, αλλά αντίθετα από τον προκαθορισμό του Θεού. Κοίταξα τους ανθρώπους γύρω μου. Πολλοί είχαν μελετήσει πολύ καλά και είχαν αποκτήσει ανώτερα πτυχία, αλλά τελικά δεν βρήκαν καλές δουλειές. Κάποιοι συμμαθητές μου είχαν κακούς βαθμούς, αλλά όταν αποφοίτησαν, στάθηκαν τυχεροί με τις αλλαγές στην πολιτική και πήγαν σε καλούς εργοδότες. Κάποιοι άλλοι συμμαθητές μπήκαν στο μεταπτυχιακό, αλλά στο τέλος, έκαναν την ίδια δουλειά με εκείνους που είχαν πτυχία διετούς φοίτησης. Επίσης, το αν μπορείς να μπεις σε καλή σχολή δεν είναι στο χέρι σου να το αποφασίσεις. Πάρτε εμένα για παράδειγμα. Για να μπω σε καλό πανεπιστήμιο, πήρα ειδικά μεταγραφή σε καλό λύκειο και ξενυχτούσα διαβάζοντας κάθε μέρα. Πίστευα πως με πολλή προσπάθεια, θα μπορούσα να περάσω την πόρτα ενός κορυφαίου πανεπιστημίου και, από κει και πέρα, να ξεχωρίσω από το πλήθος και να φέρω τιμή στην οικογένειά μου. Αλλά δεν περίμενα ποτέ πως στο τέλος, θα έμπαινα μόνο σ’ ένα συνηθισμένο πανεπιστήμιο. Το ίδιο ίσχυε και τώρα. Αν ήταν γραφτό να μπω σε κορυφαίο μεταπτυχιακό, θα έμπαινα. Αν δεν ήταν γραφτό, τότε όση προσπάθεια κι αν κατέβαλλα, δεν θα περνούσα τις εξετάσεις. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, και να βιώνω τα πράγματα αφήνοντάς τα να πάρουν τον δρόμο τους, ενώ έκανα καλά το καθήκον μου. Μ’ αυτό στο μυαλό μου, ένιωσα ανακούφιση στην καρδιά μου και δέχτηκα το καθήκον της επικεφαλής. Αφότου έγινα επικεφαλής, είδα πως όλα τα ζητήματα στην εκκλησία, μικρά και μεγάλα, έπρεπε να επιλύονται με προσοχή. Εξασκούμουν για μικρό χρονικό διάστημα και δεν κατείχα τις αρχές, και δεν ήξερα πώς να χειριστώ πολλά πράγματα. Έτσι, έπρεπε να καταβάλω προσπάθεια για να αναζητήσω αρχές και να συναναστραφώ με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Ουσιαστικά δεν είχα χρόνο ούτε ενέργεια να αφοσιωθώ στη μελέτη. Ταυτόχρονα, ένιωθα όλο και περισσότερο πως η αποστήθιση γνώσεων από τα σχολικά βιβλία ήταν ανιαρή και βαρετή, και πως αυτή η γνώση δεν είχε πρακτική χρησιμότητα. Πάντα έπρεπε να πιέζω τον εαυτό μου να τα αποστηθίσει αυτά τα πράγματα. Αλλά η εκτέλεση του καθήκοντός μου ήταν διαφορετική. Η εκτέλεση του καθήκοντός μου μπορούσε να μου αποφέρει πρακτικά οφέλη, και η καρδιά μου ένιωθε χαρά. Για παράδειγμα, κατά την εφαρμογή του έργου της εκκαθάρισης της εκκλησίας, χρειαζόταν να αναζητώ την αλήθεια στο ζήτημα της διάκρισης και να τη συνδυάζω με τις εκδηλώσεις των ανθρώπων, πράγμα που μπορούσε να βελτιώσει την ικανότητά μου στη διάκριση. Επίσης, συναντούσα συχνά δυσκολίες κατά την εκτέλεση του έργου της εκκλησίας. Στρεφόμουν στον Θεό για να προσευχηθώ και να αναζητήσω, και λάμβανα τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού. Η πίστη μου στον Θεό μεγάλωνε επίσης. Αν και δεν έβλεπα τον Θεό με τα ίδια μου τα μάτια όπως ο Ιώβ, μπορούσα να νιώσω πως ο Θεός ήταν στο πλευρό μου ανά πάσα στιγμή και σε κάθε μέρος, και ήταν το μοναδικό μου στήριγμα. Η καρδιά μου ήταν απίστευτα γαλήνια, και αυτό το συναίσθημα ικανοποίησης στην καρδιά μου ήταν κάτι που δεν μπορούσα να αποκτήσω από τη μελέτη. Αλλά κάθε φορά που επέστρεφα στο πανεπιστήμιο και έβλεπα τους συμφοιτητές μου να είναι όλοι απασχολημένοι με την προετοιμασία για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού, και άκουγα επίσης τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους γονείς να μιλούν όλοι για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού, ενώ εγώ ήμουν απασχολημένη με το έργο της εκκλησίας και είχα όλο και λιγότερο χρόνο να προετοιμαστώ για τις εξετάσεις, ανησυχούσα για το τι θα σκέφτονταν για μένα. Μήπως θα σκέφτονταν πως δεν αφοσιωνόμουν στις σπουδές μου και δεν κοιτούσα τις υποχρεώσεις μου; Τότε σκεφτόμουν πως, από μικρή, αγωνιζόμουν σκληρά για να πάρω ένα ανώτερο πτυχίο. Θα τα παρατούσα έτσι απλά; Τότε δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να ξεχωρίσω από το πλήθος. Καθώς σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα, η καρδιά μου δεν μπορούσε ακόμα να το αφήσει πίσω της, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, θέλω συνεχώς να επιδιώκω ένα ανώτερο πτυχίο, και θέλω ακόμα μέσα μου να δώσω εξετάσεις για το μεταπτυχιακό. Δεν μπορώ να το αφήσω τελείως. Σε παρακαλώ καθοδήγησέ με να κατανοήσω την αλήθεια, ώστε να μην επηρεάζομαι από το ζήτημα των εξετάσεων και να μπορώ να κάνω καλά το καθήκον μου».

Μετά την προσευχή μου, έψαξα για λόγια του Θεού σχετικά με τη φήμη και το κέρδος. Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Κατά τη διαδικασία που οι άνθρωποι αποκτούν γνώση, σε ποιο ακριβώς μονοπάτι θέλει ο Σατανάς να τους οδηγήσει χρησιμοποιώντας κάθε είδους μεθόδους, είτε την αφήγηση ιστοριών, είτε απλώς την παροχή κάποιων γνώσεων, είτε το να τους επιτρέπει να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες ή τις βλέψεις τους; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το κακό με την απόκτηση γνώσης, ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Για να το θέσω πιο ελκυστικά, το να υιοθετούν ανώτερες βλέψεις ή να έχουν φιλοδοξίες σημαίνει να έχουν κίνητρο, και αυτό θα πρέπει να είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Δεν είναι ο πιο ένδοξος τρόπος για να ζουν οι άνθρωποι αν μπορούν να εκπληρώνουν τις βλέψεις τους ή να έχουν μια επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία στη ζωή τους; Κάνοντας κανείς αυτά τα πράγματα, όχι μόνο τιμά τους προγόνους του, αλλά έχει και την ευκαιρία να αφήσει το δικό του στίγμα στην ιστορία —δεν είναι αυτό κάτι καλό; Αυτό είναι καλό στα μάτια των κοσμικών ανθρώπων και γι’ αυτούς θα πρέπει να είναι σωστό και θετικό. Ο Σατανάς, ωστόσο, με τα μοχθηρά του κίνητρα, στρέφει τους ανθρώπους σε αυτού του είδους τον δρόμο, και αυτό ήταν; Και βέβαια όχι. Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση; Κάποιοι θα πούνε ότι η απόκτηση γνώσης δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να διαβάζεις βιβλία ή να μαθαίνεις μερικά πράγματα που δεν γνωρίζεις, ώστε να μη μένεις πίσω από την εποχή σου ή για να μη σε προσπεράσει ο κόσμος. Η γνώση αποκτάται μόνο για να έχεις φαγητό στο τραπέζι σου, για να εξασφαλίσεις το μέλλον σου ή τα προς το ζην. Υπάρχει κάποιος που θα υφίστατο μια δεκαετία επίπονων σπουδών, απλώς και μόνο για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, απλώς και μόνο για να επιλύσει το πρόβλημα του φαγητού; Όχι, δεν υπάρχει κανένας! Οπότε, για ποιον λόγο υπόκειται ο άνθρωπος σε τέτοιες δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια; Το κάνει για τη φήμη και το κέρδος. Τον περιμένουν η φήμη και το κέρδος, τον καλούν, και αυτός πιστεύει ότι μόνο μέσα από δική του συνέπεια, μέσα από δυσκολίες και αγώνες, θα μπορέσει να ακολουθήσει τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στη φήμη και στο κέρδος. Ένας τέτοιος άνθρωπος πρέπει να περάσει αυτές τις δυσκολίες για να χαράξει το δικό του μονοπάτι προς το μέλλον, για τη μελλοντική απόλαυση και για να κερδίσει μια καλύτερη ζωή. […] Αυτές οι ιδέες και οι δηλώσεις επηρεάζουν τη μία γενιά μετά την άλλη· πολλοί άνθρωποι αποδέχονται αυτές τις ιδέες και επιδιώκουν, αγωνίζονται και μάλιστα είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους για να εκπληρώσουν αυτές τις “μεγαλόπνοες βλέψεις”. Με αυτά τα μέσα και αυτήν τη μέθοδο χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη γνώση για να διαφθείρει τους ανθρώπους. Αφότου, λοιπόν, ο Σατανάς οδηγήσει τους ανθρώπους σ’ αυτό το μονοπάτι, θα είναι σε θέση να υποτάσσονται και να λατρεύουν τον Θεό; Και θα είναι σε θέση να αποδεχτούν τα λόγια του Θεού και να επιδιώξουν την αλήθεια; Σε καμία περίπτωση —επειδή έχουν παρασυρθεί από τον Σατανά. Ας σκεφτούμε τώρα το εξής: Μέσα στη γνώση, τις ιδέες και τις απόψεις που ενσταλάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους, υπάρχουν οι αλήθειες της υποταγής στον Θεό και της λατρείας του Θεού; Υπάρχουν οι αλήθειες του φόβου Θεού και της αποφυγής του κακού; Περιέχουν οποιαδήποτε λόγια του Θεού; Υπάρχει κάτι μέσα τους που είναι της αλήθειας; Καθόλου —αυτά τα πράγματα απουσιάζουν πλήρως» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). «Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά. Αν εξετάσουμε τώρα τις ενέργειες του Σατανά, δεν είναι τα ύπουλα κίνητρά του άκρως μισητά; Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να δείτε ακόμα καθαρά τα ύπουλα κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι χωρίς φήμη και κέρδος η ζωή δεν θα είχε νόημα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γινόταν σκοτεινό, θολό και ζοφερό. Όμως, σιγά-σιγά, μια μέρα, θα αναγνωρίσετε όλοι σας τι πελώρια δεσμά που βάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους είναι η φήμη και το κέρδος. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στον έλεγχο του Σατανά και θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στα δεσμά που σου έβαλε ο Σατανάς. Όταν επιθυμήσεις να απελευθερωθείς από όλα αυτά τα πράγματα που σου έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, θα κόψεις πλήρως όλους τους δεσμούς με τον Σατανά κι επίσης, θα μισήσεις πραγματικά όλα εκείνα που σου έχει επιφέρει. Μόνο τότε θα έχεις πραγματική αγάπη και λαχτάρα για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄).

Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως, επιφανειακά, δεν υπάρχει τίποτα κακό στην επιδίωξη της γνώσης, αλλά πίσω απ’ αυτήν κρύβονται οι καταχθόνιες προθέσεις του Σατανά. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να πιστεύουν στον Θεό και να Τον λατρεύουν, και να κάνουν το καθήκον τους· αυτά είναι θετικά πράγματα. Αλλά ο Σατανάς, προκειμένου να ανταγωνιστεί τον Θεό για τους ανθρώπους, χρησιμοποιεί τη γνώση για να τους παραπλανήσει, οδηγώντας τους στο μονοπάτι της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους, κάνοντάς τους να θεωρούν την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους ως θετικό πράγμα, ώστε να δαπανούν όλο τον χρόνο και την ενέργειά τους για τη φήμη και το κέρδος, και να μην έχουν καθόλου τον νου τους στο να κάνουν τα καθήκοντά τους ή να λατρεύουν τον Θεό, με αποτέλεσμα να απομακρύνονται από τον Θεό, να προδίδουν τον Θεό και τελικά να καταβροχθίζονται από τον Σατανά. Θυμήθηκα πώς, από μικρή ηλικία, είχα αποδεχτεί την άποψη που μου είχε ενσταλάξει ο πατέρας μου, πως: «Οι άλλες επιδιώξεις είναι μικρές, τα βιβλία τις ξεπερνούν όλες». Πίστευα πως, για να μη με περιφρονούν, έπρεπε να διαβάζω πολύ και να αποκτήσω ανώτερο πτυχίο. Για χάρη των εισαγωγικών εξετάσεων, παραγέμιζα το μυαλό μου με γνώσεις σαν ρομπότ από το πρωί ως το βράδυ κάθε μέρα. Ένιωθα λες και το κεφάλι μου κόντευε να εκραγεί. Καταπιεσμένη και πονεμένη, δεν είχα άλλο τρόπο να ξεσπάσω παρά να κλάψω. Ακόμα κι έτσι, δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω, επειδή πίστευα πως η απόκτηση φήμης και κέρδους ισοδυναμούσε με ένα λαμπρό μέλλον. Το να ξεχωρίσω από το πλήθος και να φέρω τιμή στην οικογένειά μου ήταν σαν δόλωμα που κρεμόταν μπροστά μου, δελεάζοντάς με να δαπανήσω όλο τον χρόνο και την ενέργειά μου. Αργότερα, αν και πήγαινα επίσης σε συναθροίσεις και έκανα το καθήκον μου, αυτό που σκεφτόμουν ήταν πώς να εξοικονομήσω περισσότερο χρόνο για διάβασμα. Δεν είχα διάθεση να λύσω τις δυσκολίες και τα προβλήματα των αδελφών μου, καθώς φοβόμουν πως θα μου έτρωγε χρόνο από το διάβασμα. Οι αδελφοί και οι αδελφές μου με εξέλεξαν επικεφαλής, πράγμα που ήταν μια ευκαιρία που μου έδωσε ο Θεός να εξασκηθώ, ώστε να κερδίσω την αλήθεια και να μεγαλώσω στη ζωή. Εγώ, όμως, ήθελα να αρνηθώ. Θεωρούσα την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους ως θετικό πράγμα, και ήμουν πρόθυμη να καταβάλω οποιοδήποτε τίμημα για να τα αποκτήσω. Κι όμως, όταν δεν έκανα καλά το καθήκον μου, δεν ένιωθα καθόλου τύψεις συνείδησης. Πραγματικά δεν ξεχώριζα το σωστό από το λάθος! Είδα πως η επιδίωξη της φήμης και του κέρδους μόνο θα με απομάκρυνε από τον Θεό και θα με έκανε να προδώσω τον Θεό, και τελικά, θα έχανα εντελώς τη σωτηρία του Θεού και θα καταβροχθιζόμουν από τον Σατανά. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός ενσαρκώθηκε για να εκφράσει λόγια ώστε να σώσει την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή για τη σωτηρία του ανθρώπου, κι όμως εγώ σπαταλούσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου αποκτώντας αυτές τις άχρηστες γνώσεις, χάνοντας την καλύτερη ευκαιρία για τη σωτηρία του Θεού. Όταν τελειώσει το έργο του Θεού και έρθουν οι μεγάλες καταστροφές, όσες γνώσεις ή χρήματα κι αν έχω, ή όσο μεγάλη κι αν είναι η φήμη μου, αυτά δεν θα μπορέσουν να σώσουν τη ζωή μου. Τι νόημα θα είχε αυτό; Μ’ αυτό στο μυαλό μου, συνειδητοποίησα τις σοβαρές συνέπειες της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους, και ένιωθα όλο και περισσότερο πως η προετοιμασία για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού θα σπαταλούσε απλώς τα νιάτα μου. Δεν μπορούσα να ξεγελιέμαι άλλο από τον Σατανά. Έπρεπε να εγκαταλείψω την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους, και να επενδύσω περισσότερο χρόνο και ενέργεια στην εκτέλεση του καθήκοντός μου.

Τον Δεκέμβριο του 2016, καθώς η ημερομηνία των εξετάσεων πλησίαζε όλο και περισσότερο, κοίταξα τα βιβλία προετοιμασίας για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού στο γραφείο μου, που δεν είχα ανοίξει για αρκετές μέρες, και η καρδιά μου ήταν ακόμα κάπως διχασμένη: «Να πάω να δώσω εξετάσεις ή όχι; Στο κάτω κάτω, αγωνίστηκα σκληρά για περισσότερα από δέκα χρόνια. Κι αν περάσω; Αλλά αν περάσω, θα πρέπει να ξεκινήσω έναν νέο κύκλο κοπιαστικής μελέτης, θα υπάρχουν περισσότερες φανερές και κρυφές διαμάχες μεταξύ των συμφοιτητών, και μια ατελείωτη επιδίωξη διαφόρων πιστοποιητικών. Και μόνο που το σκέφτομαι, νιώθω καταπιεσμένη και πως πνίγομαι! Θα μου τρώει επίσης αναπόφευκτα χρόνο από την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Αλλά αν δεν δώσω εξετάσεις για το μεταπτυχιακό, τι μπορώ να κάνω στο μέλλον; Η κοινωνία δίνει τόση αξία στα πτυχία τώρα. Αν δεν έχω ανώτερο πτυχίο, δεν θα είναι εύκολο να βρω δουλειά. Στο κάτω κάτω, αυτό αφορά το μέλλον μου!» Καθώς το σκεφτόμουν αυτό, πηγαινοερχόμουν στο δωμάτιο μελέτης. Τι να διαλέξω; Θυμήθηκα μία από τις τελευταίες έντεκα απαιτήσεις που έχει ο Θεός για τον άνθρωπο: «Είσαι σε θέση να εγκαταλείψεις τη σκέψη, τον σχεδιασμό και την προετοιμασία για το μελλοντικό μονοπάτι επιβίωσής σου για χάρη Μου;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)]. Τότε διάβασα τα λόγια του Θεού: «Αυτά τα πράγματα στα οποία ελπίζει ο άνθρωπος και τα οποία επιδιώκει, είναι οι πόθοι που προκύπτουν από την επιδίωξή του για τις υπερβολικές επιθυμίες της σάρκας, παρά ο προορισμός, ο οφειλόμενος στον άνθρωπο. Εν τω μεταξύ, εκείνο που έχει προετοιμάσει ο Θεός για τον άνθρωπο, είναι οι ευλογίες και οι υποσχέσεις, οι οφειλόμενες στον άνθρωπο από τη στιγμή του καθαρμού του, τις οποίες ο Θεός προετοίμασε γι’ αυτόν εν συνεχεία της δημιουργίας του κόσμου, και οι οποίες δεν μιαίνονται από τις επιλογές, τις αντιλήψεις, τις φαντασιοπληξίες ή τη σάρκα του ανθρώπου. Ο προορισμός αυτός δεν έχει ετοιμαστεί για ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά είναι ο τόπος ανάπαυσης ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Κι έτσι, ο προορισμός αυτός είναι ο καταλληλότερος για το ανθρώπινο γένος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). «Τώρα είναι η στιγμή που το Πνεύμα Μου εκτελεί το σπουδαίο έργο και η στιγμή που ξεκινώ το έργο Μου ανάμεσα στα έθνη των Εθνικών. Περισσότερο από αυτό, είναι η στιγμή που ταξινομώ όλα τα δημιουργημένα όντα, βάζοντας το καθένα στην αντίστοιχη κατηγορία του, έτσι ώστε το έργο Μου να μπορέσει να προχωρήσει πιο γρήγορα και να μπορέσει καλύτερα να πετύχει αποτελέσματα. Έτσι, αυτό που σας ζητώ εξακολουθεί να είναι το εξής: Να προσφέρεις ολόκληρη την ύπαρξή σου σε όλο το έργο Μου και, επιπλέον, να διακρίνεις καθαρά και να βλέπεις με ακρίβεια όλο το έργο που έχω επιτελέσει σε εσένα, και να δαπανάς όλη σου την ενέργεια ώστε το έργο Μου να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό πρέπει να κατανοήσεις. Πάψε να ανταγωνίζεσαι με τους άλλους, να ψάχνεις ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης ή να αναζητάς ανέσεις για τη σάρκα σου, ώστε να αποφύγεις να καθυστερήσεις το έργο Μου και να εμποδίσεις το θαυμάσιο μέλλον σου. Αντί να σε προστατέψει, αυτό θα μπορούσε μόνο να σε οδηγήσει στην καταστροφή. Δεν θα ήταν ανόητο εκ μέρους σου; Αυτό στο οποίο ενδίδεις σήμερα είναι το ίδιο πράγμα που καταστρέφει το μέλλον σου, ενώ ο πόνος που υπομένεις σήμερα είναι αυτό ακριβώς που σε προστατεύει. Πρέπει να γνωρίζεις ξεκάθαρα αυτά τα πράγματα, ώστε να αποφύγεις να πέσεις θύμα των πειρασμών από τους οποίους θα σου είναι δύσκολο ν’ απαγκιστρωθείς, και να αποφύγεις να μπεις κατά λάθος στην πυκνή ομίχλη και να μην μπορείς να βρεις ποτέ ξανά τον ήλιο. Όταν διαλυθεί η πυκνή ομίχλη, εσύ θα βρεθείς στην κρίση της μεγάλης ημέρας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου είναι επίσης το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου). Συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού ξανά και ξανά και, όσο τα συλλογιζόμουν, τόσο φώτιζε η καρδιά μου. Η πρόθεση του Θεού είναι να μπορέσουν οι άνθρωποι να επιστρέψουν ενώπιον του Δημιουργού και να κάνουν το καθήκον τους, να αποδεχτούν την κρίση και το παίδεμα του Θεού, αλλά και να καθαρθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους, κι έτσι να αποκτήσουν τον όμορφο προορισμό που έχει ετοιμάσει ο Θεός γι’ αυτούς. Αντιθέτως, αυτό που επιδίωκα εγώ —το να ξεχωρίσω από το πλήθος και να φέρω τιμή στην οικογένειά μου— φαινομενικά έδειχνε να συμβαδίζει με τα συμφέροντα της σάρκας μου, αλλά στην ουσία, με απομάκρυνε από τον Θεό και με έκανε να προδίδω τον Θεό, και τελικά θα ήταν η καταστροφή μου. Σκέφτηκα την τετραμελή οικογένειά μου που πίστευε όλη στον Θεό παλιότερα, αλλά αργότερα ο πατέρας μου και η αδελφή μου, φοβούμενοι πως η πίστη τους στον Θεό θα γινόταν αντιληπτή από τους εργοδότες τους και θα επηρέαζε το μέλλον τους, σταμάτησαν σταδιακά να πηγαίνουν σε συναθροίσεις, και τελικά σταμάτησαν να πιστεύουν στον Θεό εντελώς. Αν και αργότερα απέκτησαν υψηλή θέση και καλή υλική ζωή, ήταν πάντα σε επιφυλακή απέναντι στους ανθρώπους, δεν είχαν αληθινούς φίλους, και φοβούνταν μήπως πέσουν θύματα πλεκτάνης· περνούσαν τις μέρες τους με μηχανορραφίες και δολοπλοκίες, και ανησυχούσαν τόσο που δεν μπορούσαν να κοιμηθούν τα βράδια. Ο Σατανάς τούς περιέπαιζε και τους βασάνιζε, και ζούσαν με μεγάλο πόνο. Οι συνέπειες της επιδίωξής τους για φήμη και κέρδος λειτούργησαν επίσης ως υπενθύμιση για μένα πως η επιδίωξη της φήμης και του κέρδους δεν επιφέρει κανένα όφελος: Είναι αδιέξοδο. Δεν μπορούσα να ακολουθήσω το αποτυχημένο μονοπάτι τους. Όφειλα να επιδιώξω να κάνω καλά το καθήκον ενός δημιουργήματος, και να επιδιώξω το αληθινό μέλλον που έχει ετοιμάσει ο Θεός για τον άνθρωπο. Κάνοντας αυτές τις σκέψεις, δεν ένιωθα πια το κρύο του χειμώνα. Αν και είχα πληρώσει τα τέλη εγγραφής για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού και είχε οριστεί η αίθουσα εξετάσεών μου, αποφάσισα να μην πάω να δώσω, επειδή, ακόμα κι αν περνούσα, δεν είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή, και αυτή η φήμη δεν έχει νόημα.

Αφότου πήρα αυτήν την απόφαση, ένιωσα μια αίσθηση ανακούφισης σε όλο μου το σώμα. Όταν επέστρεψα στη σχολή και είδα τους συμφοιτητές μου να ανησυχούν για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού, ήξερα πως ήταν ο Σατανάς που τους βασάνιζε και η καρδιά μου δεν ελκυόταν πια από τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού. Από τότε, αφοσιώθηκα πλήρως στην εκτέλεση του καθήκοντός μου. Έναν χρόνο αργότερα, ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο τελικού σταδίου στο στομάχι και πέθανε έξι μήνες μετά. Βλέποντας πως η γνώση, η φήμη και το κέρδος ήταν άχρηστα μπροστά στον θάνατο, σιγουρεύτηκα ακόμα περισσότερο μέσα μου πως η πίστη στον Θεό και η επιδίωξη της αλήθειας είναι ο μοναδικός τρόπος για να ζήσουν οι άνθρωποι. Τώρα κάνω το καθήκον μου σε πλήρη απασχόληση, μακριά από τον θόρυβο και τις έριδες του κόσμου, και νιώθω πολύ γαλήνια και ήρεμα στην καρδιά μου. Κάθε μέρα, συναναστρέφομαι με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και κάνουμε τα καθήκοντά μας και συναναστρεφόμαστε πάνω στην αλήθεια μαζί. Εστιάζω επίσης στο να βιώνω την κρίση και το παίδεμα των λόγων του Θεού, και έχω αποκτήσει κάποια γνώση για τις δικές μου διεφθαρμένες διαθέσεις. Αυτά τα οφέλη είναι κάτι που δεν θα μπορούσαν ποτέ να μου προσφέρουν τα χρόνια σπουδών και η απόκτηση μεγάλης φήμης και κέρδους. Ευχαριστώ για την καθοδήγηση των λόγων του Θεού που μου επέτρεψε να καταλάβω τι είναι το αληθινό μέλλον και να κάνω μια σοφή επιλογή.