Από της Γιουξίν, Κίνα

Το 2013, η αστυνομία με συνέλαβε μέσω τηλεφωνικής παρακολούθησης. Μου έδειξαν φωτογραφίες των ανώτερων επικεφαλής και μου είπαν να τους αναγνωρίσω, και όταν αρνήθηκα να μιλήσω, προσπάθησαν να με απειλήσουν και να με εκφοβίσουν, λέγοντας ότι θα με έβαζαν στην απομόνωση και θα με βασάνιζαν. Εκείνη τη στιγμή, δεν φοβήθηκα, χάρη στη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και μετά, ξεπέρασα κάθε αστυνομική ανάκριση με προσευχή, και δεν ξεπούλησα τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αργότερα, καταδικάστηκα σε τρία χρόνια φυλάκιση.

Τον Απρίλιο του 2014, με έστειλαν σε μια γυναικεία φυλακή για να εκτίσω την ποινή μου. Ο προϊστάμενος της σωφρονιστικής μονάδας μού είπε να γράψω μια δήλωση μετάνοιας και να ορκιστώ ότι δεν θα πιστεύω πλέον στον Θεό, αλλά αρνήθηκα να τη γράψω και, αντιθέτως, του έδωσα μαρτυρία για τον Θεό. Όταν είδαν ότι είχα σταθερή στάση, ο προϊστάμενος της φυλακής έβαλε άλλες κρατούμενες να με βασανίσουν, να με χτυπήσουν και να με κακοποιήσουν λεκτικά, και με ανάγκασαν να στέκομαι όρθια σε ένα δωματιάκι για ένα δωδεκάωρο χωρίς να κουνιέμαι. Τα πόδια και τα πέλματά μου μούδιασαν και πρήστηκαν από την ορθοστασία, και κάθε λεπτό έμοιαζε με ώρα. Οι τρόφιμοι με χλεύαζαν όταν είδαν ότι υπέφερα, κι έλεγαν: «Γιατί δεν βάζεις τον Θεό σου να σε μεταμορφώσει σε αετό για να μπορέσεις να πετάξεις έξω από εδώ!» Προσευχήθηκα μέσα μου, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει για να ξεπεράσω αυτήν τη σωματική τιμωρία και να μην Τον προδώσω, και με την καθοδήγηση του Θεού, άντεξα. Μια μέρα, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι μου έδωσαν δέκα ερωτήσεις να απαντήσω, οι οποίες αποτελούσαν άρνηση του Θεού και συκοφαντία εναντίον Του. Αυτό με έκανε να εξοργιστώ: «Αυτοί οι διάβολοι ξέρουν πολύ καλά να κατασκευάζουν ψέματα! Πρέπει να καταθέσω μαρτυρία στον Θεό και να μην αφήσω το όνομά Του να ατιμαστεί». Έτσι, εκμεταλλεύτηκα αυτήν την ευκαιρία για να απαντήσω στις ερωτήσεις χρησιμοποιώντας τα λόγια του Θεού για να αντικρούσω τις πλάνες τους. Το αποτέλεσμα ήταν να εξοργιστούν οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι και να μου στερήσουν το μεσημεριανό για τρεις μέρες. Μερικές φορές, ζαλιζόμουν από την πείνα και επικαλούμουν τον Θεό μέσα μου, και Του ζητούσα να ενισχύσει την πίστη μου και να με βοηθήσει να μείνω σταθερή. Σκέφτηκα τα εξής λόγια του Κυρίου Ιησού: «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού» (Κατά Ματθαίον 4:4). Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, δεν ένιωθα πλέον τόση πείνα.

Έξι μήνες πριν την αποφυλάκισή μου, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας πίεσε τη σωφρονιστική μονάδα, λέγοντας ότι ήμουν η μόνη στην περιοχή που δεν είχε μεταστραφεί, και έτσι για να μην αμαυρωθεί η φήμη της φυλακής, έπρεπε να μεταστραφώ. Κατόπιν, με υπέβαλαν σε έναν ακόμη γύρο σωματικών βασανιστηρίων. Σε θερμοκρασία περίπου μείον είκοσι βαθμών Κελσίου, με ανάγκασαν να σταθώ στο μπάνιο και με περιέλουσαν με νερό, ακόμα και μες στα αυτιά μου. Ήμουν όλη μούσκεμα, αλλά δεν μου επέτρεπαν να αλλάξω ρούχα. Αργότερα, με πήγαν σε ένα δωματιάκι και έβαλαν δύο δολοφόνους να με αναγκάσουν να υπογράψω τις «Τρεις Δηλώσεις». Είπαν ότι αν αρνιόμουν, θα με πήγαιναν σε έναν διάδρομο χωρίς επιτήρηση και ότι, αν με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου, θα καταγραφόταν ως θάνατος από φυσικά αίτια. Η καρδιά μου ήταν σε ταραχή: «Αν υπογράψω, θα προδώσω τον Θεό, αλλά αν δεν το κάνω, θα βρουν νέους τρόπους να με βασανίσουν. Κι αν με ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου;» Θυμήθηκα μια τρόφιμη που μου είπε κάποτε ότι μια κρατούμενη είχε πεθάνει εδώ παλιότερα και ότι έσυραν το πτώμα μακριά σαν να ήταν ψόφιο σκυλί. Και μόνο η σκέψη αυτή με γέμισε φόβο. Αν με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου, δεν θα είχα καμία ευκαιρία να σωθώ. Στη συνέχεια, σκέφτηκα ότι δύο αδελφές στην ίδια φυλακή είπαν ότι υπέγραψαν τη δήλωση μετάνοιας. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Αυτές την έχουν ήδη υπογράψει. Μήπως ακολουθώ αυστηρά τους κανονισμούς; Ο Θεός εξετάζει την καρδιά ενός ανθρώπου, όχι μόνο τις εξωτερικές του συμπεριφορές. Δεν θέλω να προδώσω τον Θεό. Απλώς θα ενεργήσω σοφά για να αντιμετωπίσω τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα». Έτσι, υπέγραψα τις «Τρεις Δηλώσεις». Αλλά τη στιγμή που υπέγραψα, η καρδιά μου γέμισε σκοτάδι. Κι όμως, συνέχισα να παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντας: «Δεν προδίδω τον Θεό. Απλώς ενεργώ σοφά για να αντιμετωπίσω τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα». Τους είπα μάλιστα: «Δεν το υπογράφω στην ουσία. Απλώς ακολουθώ τις διαδικασίες σας».

Τον Ιούνιο του 2016, αποφυλακίστηκα. Αργότερα, άκουσα από ένα κήρυγμα ότι όσοι υπέγραψαν τις «Τρεις Δηλώσεις» είχαν λάβει το χάραγμα του θηρίου και άνοιξαν τις πύλες της κόλασης. Ένιωσα ξαφνικά να παραλύω, σαν να είχε μαυρίσει ο ουρανός. Τελικά συνειδητοποίησα πόσο σοβαρή ήταν η υπογραφή των «Τριών Δηλώσεων» και ότι αυτό προσέβαλε τη διάθεση του Θεού. Δεν περίμενα ότι μετά από τόσα χρόνια πίστης στον Θεό, είχα τελειώσει το ταξίδι της πίστης μου με προδοσία. Ο πόνος και η απελπισία στην καρδιά μου εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφονταν. Αν και το σώμα μου ήταν ελεύθερο, το πνεύμα μου ήταν στο σκοτάδι. Εκεί που πονούσα τρομερά, σκέφτηκα μάλιστα και να πηδήξω από ένα κτίριο για να δώσω τέλος. Ένιωθα σαν να είχα χάσει την ψυχή μου. Σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Σε όσους δεν Μου έδειξαν την παραμικρή πίστη κατά τη διάρκεια των δεινών, δεν θα είμαι πια ελεήμων, γιατί το έλεός Μου φτάνει μόνο μέχρι εκεί. Δεν Μου αρέσουν, επίσης, εκείνοι που κάποτε Με πρόδωσαν, πολύ λιγότερο δε, Μ’ αρέσει να συναναστρέφομαι όσους ξεπουλούν τα συμφέροντα των φίλων τους. Αυτή είναι η διάθεσή Μου, ανεξαρτήτως ποιοι είναι οι άνθρωποι αυτοί. Πρέπει να σας πω το εξής: Όποιος ραγίζει την καρδιά Μου δεν θα λάβει επιείκεια από Εμένα για δεύτερη φορά και όποιος υπήρξε πιστός σ’ Εμένα θα παραμείνει για πάντα στην καρδιά Μου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, ένιωσα έναν πόνο να διαπερνά την καρδιά μου. Η διάθεση του Θεού δεν ανέχεται προσβολή και όποιος προδίδει τον Θεό δεν θα λάβει ποτέ ξανά το έλεός Του. Είχα υπογράψει τις «Τρεις Δηλώσεις» και είχα προσβάλει τη διάθεση του Θεού, και ένιωθα ότι το μονοπάτι της πίστης μου είχε φτάσει στο τέλος του και ότι ο Θεός δεν θα έσωζε πλέον κάποια σαν εμένα. Όταν αναλογίστηκα την κακή πράξη που είχα κάνει, η καρδιά μου πονούσε αφόρητα, και επιθυμούσα να φυλακιστώ ξανά μόνο και μόνο για να επανορθώσω για την παράβασή μου. Εκείνες τις μέρες, ήμουν σαν ζωντανή νεκρή. Περνούσα κάθε μέρα σε ζάλη και ντρεπόμουν πολύ να προσευχηθώ στον Θεό.

Μια μέρα, είδα έναν αδελφό με τον οποίο είχα συνεργαστεί κάποτε σε μια ταινία παραγωγής του οίκου του Θεού, και ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη στενοχώρια και ενοχές. Και οι δύο πιστεύαμε στον Θεό, αλλά αυτός έκανε το καθήκον του για να δώσει μαρτυρία γι’ Αυτόν, ενώ εγώ είχα αποκλειστεί και επρόκειτο να τιμωρηθώ. Μίσησα ακόμα περισσότερο τον εαυτό μου. Στο παρελθόν, δεν είχα επιδιώξει την αλήθεια, και ένιωθα ότι μου άξιζε να πεθάνω και ότι δεν μου άξιζε να ζω. Ήθελα απλώς να ζω την κάθε μέρα και, αν κάποτε πέθαινα, αυτό θα ήταν η δικαιοσύνη του Θεού. Ξάπλωσα στο κρεβάτι μου τη νύχτα, στριφογύριζα, χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ, και μου ήρθαν στο μυαλό τα εξής λόγια του Θεού: «Όταν οι άνθρωποι επαναστατούν εναντίον Μου, τους κάνω να Με γνωρίσουν μέσα από την επανάστασή τους. Υπό το φως της παλαιάς φύσης της ανθρωπότητας και υπό το φως του ελέους Μου, αντί να θανατώσω τους ανθρώπους, τους επιτρέπω να μετανοήσουν και να κάνουν μια νέα αρχή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 14). «Δεν είναι πιθανό η μοίρα σου να μην μπορεί πράγματι να αλλάξει; Είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις τόσο μετανιωμένος;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η ουσία και η ταυτότητα του ανθρώπου). Ένιωθα ξεκάθαρα ότι ο Θεός δεν με είχε εγκαταλείψει και ότι εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί τα λόγια Του για να με καλέσει να προσέλθω ενώπιόν Του με μετάνοια. Τα καλοσυνάτα λόγια του Θεού ήταν σαν ζεστό απαλό ρυάκι που ζέστανε την καρδιά μου. Ο Θεός δεν ήθελε να με δει στην αρνητικότητα και την παρανόηση, να βυθίζομαι στην απελπισία και να εγκαταλείπω τον εαυτό μου. Ο Θεός ήθελε να συνέλθω από την αποτυχία μου και να αναλογιστώ τη βασική αιτία της πτώσης μου. Σκέφτηκα ότι ο Θεός λέει πως η μετάνοια του λαού της Νινευή έφερε το έλεός Του. Ο Θεός ήλπιζε ότι κι εγώ θα μετανοούσα, θα έκανα μια νέα αρχή και θα ξαναβάδιζα στο μονοπάτι της πίστης. Ένιωσα την αγάπη και τη σωτηρία του Θεού, και η καρδιά μου γέμισε ευγνωμοσύνη προς Αυτόν. Γονάτισα, λοιπόν, και προσευχήθηκα: «Αχ, Θεέ μου, Σε πρόδωσα και Σου ράγισα την καρδιά. Αλλά δεν έχεις εγκαταλείψει τη σωτηρία μου και εξακολουθείς να μου δίνεις την ευκαιρία να μετανοήσω. Σε ευχαριστώ! Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να μετανοήσω. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κάνω αυτοκριτική».

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όσοι βρίσκονται εν τω μέσω των δεινών στερούνται τόσο το έργο του Αγίου Πνεύματος όσο και την καθοδήγηση του Θεού, αλλά όσοι έχουν κατακτηθεί αληθινά και επιδιώκουν αληθινά τον Θεό θα παραμείνουν ακλόνητοι τελικά. Είναι εκείνοι που κατέχουν την ανθρώπινη φύση και που αγαπούν πραγματικά τον Θεό. Ανεξάρτητα από το τι κάνει ο Θεός, αυτοί οι νικητές δεν θα στερηθούν τα οράματα και θα κάνουν πράξη την αλήθεια χωρίς να αποτύχουν ως προς τη μαρτυρία τους. Είναι αυτοί που τελικά θα βγουν από τα μεγάλα δεινά. Ακόμα κι αν εκείνοι που αλιεύουν σε ταραγμένα νερά μπορούν να παρασιτούν σήμερα, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την τελική δοκιμασία και κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το τελικό τεστ. Για όσους την ξεπεράσουν, τέτοια δοκιμασία είναι ένα ύψιστο ραφινάρισμα, αλλά για όσους αλιεύουν σε ταραγμένα νερά, είναι το έργο του απόλυτου αποκλεισμού. Ανεξάρτητα από το πώς δοκιμάζονται, η αφοσίωση εκείνων που έχουν τον Θεό στην καρδιά τους παραμένει αμετάβλητη, αλλά για εκείνους που δεν έχουν τον Θεό στην καρδιά τους, αφού το έργο του Θεού δεν είναι επωφελές για τη σάρκα τους, αλλάζουν την άποψή τους για τον Θεό, αλλά και απομακρύνονται από τον Θεό. Τέτοιοι είναι όσοι δεν παραμείνουν ακλόνητοι στο τέλος, οι οποίοι αναζητούν μόνο τις ευλογίες του Θεού και δεν έχουν καμία επιθυμία να δαπανηθούν για τον Θεό και να αφιερωθούν σ’ Αυτόν. Τέτοιου είδους χαμηλού επιπέδου άνθρωποι θα εκδιωχθούν όταν τελειώσει το έργο του Θεού και δεν είναι άξιοι οποιασδήποτε συμπάθειας. Εκείνοι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση, είναι ανίκανοι να αγαπήσουν πραγματικά τον Θεό. Όταν το περιβάλλον είναι ασφαλές και σταθερό, ή υπάρχουν οφέλη για να αποκομίσουν, υπακούν πλήρως στον Θεό, αλλά μόλις αυτό που επιθυμούν υπονομεύεται ή τελικά αντικρούεται, αμέσως επαναστατούν. Ακόμη και μέσα σε μία μόνο νύχτα, μπορούν να μεταμορφωθούν από ένα χαμογελαστό, “καλοκάγαθο” άτομο σε έναν άσχημο και άγριο δολοφόνο, αντιμετωπίζοντας ξαφνικά τον μέχρι πρότινος ευεργέτη τους ως θανάσιμο εχθρό τους, χωρίς λόγο και αιτία. Εάν δεν εκδιωχθούν αυτοί οι δαίμονες, αυτοί οι δαίμονες που θα σκότωναν χωρίς δεύτερη σκέψη, δεν θα γίνουν κρυφός κίνδυνος;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου). Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ήμουν εγωίστρια και ποταπή. Αντιμέτωπη με την απειλή των δολοφόνων, φοβήθηκα ότι αν με σκότωναν, δεν θα σωζόμουν, γι’ αυτό κι υπέγραψα τις «Τρεις Δηλώσεις» και πρόδωσα τον Θεό. Όταν δεν διακυβεύονταν σημαντικά σαρκικά συμφέροντα, έλεγα με το στόμα μου και σκεφτόμουν στην καρδιά μου ότι δεν θα πρόδιδα τον Θεό, όποιος κι αν το έκανε, και θεωρούσα μάλιστα τον εαυτό μου ως πραγματική πιστή στον Θεό. Όταν, όμως, η ζωή μου κινδύνεψε, για να προστατεύσω τον εαυτό μου, έσωσα το τομάρι μου και πρόδωσα τον Θεό. Είχα, άραγε, καθόλου ανθρώπινη φύση; Πίστευα πραγματικά στον Θεό; Μόνο όσοι μπορούν, όσο βασανίζονται από τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, να υπομείνουν τον πόνο για να δώσουν μαρτυρία για τον Θεό, έχουν ανθρώπινη φύση και πιστεύουν πραγματικά στον Θεό. Σκεφτόμουν ότι επιλέχθηκα από τον Θεό κατά τις έσχατες ημέρες για να είμαι μεταξύ εκείνων που πιστεύουν σε Αυτόν. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τελικά την αλήθεια για το ότι η ανθρωπότητα διεφθάρη από τον Σατανά και γνώρισα το διάρκειας 6.000 ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Μέσα από τα λόγια του Θεού, κατανόησα κάποιες αλήθειες και διέκρινα πολλά πράγματα, και τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να ξεπεράσω τις πιο δύσκολες μέρες που υπέφερα στη φυλακή. Είχα λάβει τόσο πολλά από τον Θεό. Όταν, όμως, ο Θεός ήθελε να καταθέσω μαρτυρία, Τον πρόδωσα υπογράφοντας τις «Τρεις Δηλώσεις» για να αποφύγω τον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου. Είχα διαπράξει μια τόσο μεγάλη πράξη προδοσίας και πραγματικά άξιζα κατάρες! Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα τελικά ότι πίστευα τόσα χρόνια όχι για να κερδίσω την αλήθεια και ζωή, ότι είχα θυσιάσει την οικογένεια και την καριέρα μου, υπέφερα, πλήρωσα τίμημα και έκανα τα καθήκοντά μου μόνο και μόνο για να λάβω ευλογίες, και ότι η σχέση μου με τον Θεό ήταν απροκάλυπτα συναλλακτική, μια σχέση ιδιοτέλειας. Ήμουν απλώς άψυχο σκουπίδι· πώς, λοιπόν, να μην πέσω; Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, επιθυμούσα να αγωνιστώ για να προχωρήσω και να μην είμαι πλέον τόσο αρνητική, και συχνά προσερχόμουν ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ να μετανοήσω. Όποια κι αν ήταν η έκβασή μου, ήμουν πρόθυμη να κάνω το καθήκον μου ως δημιούργημα και να πασχίσω να επιδιώξω την αλήθεια.

Τον Φεβρουάριο του 2018, ανέλαβα κειμενικά καθήκοντα και ένιωσα πολύ ευγνώμων. Ήθελα να κάνω σωστά το καθήκον μου και να επανορθώσω για την προηγούμενη παράβασή μου. Ενώ έκανα τα καθήκοντά μου, κάθε φορά που σκεφτόμουν την προδοσία που είχα διαπράξει, η καρδιά μου πονούσε, σαν να είχε τρυπηθεί από ένα αγκάθι, και ένιωθα μεγάλο πόνο κι ενοχές. Μερικές φορές, αναρωτιόμουν: «Νόμιζα ότι ενεργούσα σοφά για να αντιμετωπίσω την αστυνομία όταν υπέγραψα τις “Τρεις Δηλώσεις”, αλλά πώς το βλέπει αυτό ο Θεός;» Σκέφτηκα τα εξής λόγια του Κυρίου Ιησού: «Όστις με αρνηθή έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω αρνηθή αυτόν και εγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Κατά Ματθαίον 10:33). Εφόσον υπέγραψα τις «Τρεις Δηλώσεις», και αρνήθηκα και πρόδωσα τον Θεό ενώπιον του Σατανά, ο Θεός δεν με αναγνώριζε ως κάποια που πιστεύει σ’ Αυτόν και η «σοφία» μου δεν έστεκε μπρος στην αλήθεια. Απλώς εξαπατούσα τον εαυτό μου και τους άλλους. Η σοφία είναι κάτι θετικό που προέρχεται από τον Θεό και η χρήση της είναι μια πρακτική που διασφαλίζει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Εγώ, όμως, χρησιμοποίησα τη «σοφία» για να προστατεύσω τον εαυτό μου. Όσοι αρνούνται και προδίδουν τον Θεό ενώπιον των ανθρώπων καταδικάζονται από τον Θεό, και ο Θεός αποστρέφεται την προδοσία των ανθρώπων προς Αυτόν. Ο Θεός θέλει οι άνθρωποι να καταθέτουν μαρτυρία γι’ Αυτόν ενώπιον του Σατανά, να υπερασπίζονται πάντα το όνομά Του και να μην Τον αρνούνται ποτέ. Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, μίσησα ακόμα περισσότερο τον εαυτό μου και ορκίστηκα κρυφά μέσα μου ότι στο εξής, όταν θα αντιμετώπιζα παρόμοιες καταστάσεις, θα παρέμενα ακλόνητη στη μαρτυρία μου και δεν θα επιδίωκα ποτέ ξανά να σώσω το τομάρι μου.

Αργότερα, σκεφτόμουν επίσης μέσα μου μερικές φορές: «Γιατί απέτυχα; Γιατί κάποιοι αδελφοί και αδελφές μπόρεσαν να υπομείνουν σκληρά βασανιστήρια και να παραμείνουν ακλόνητοι, ακόμη και μέχρι θανάτου, χωρίς να προδώσουν τον Θεό, ενώ εγώ Τον πρόδωσα; Ποια ήταν η αιτία της αποτυχίας μου;» Μετά από αυτοκριτική, συνειδητοποίησα πως ο κύριος λόγος ήταν ότι εκτιμούσα υπερβολικά τη ζωή μου. Είχα προδώσει τον Θεό επειδή φοβόμουν μην πεθάνω, κι έτσι έχασα τη μαρτυρία μου. Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και κατάλαβα πώς να αντιμετωπίσω τον θάνατο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πώς πέθαναν οι μαθητές του Κυρίου Ιησού; Κάποιοι απ’ τους μαθητές Του λιθοβολήθηκαν, άλλοι σύρθηκαν πίσω από άλογα, άλλοι σταυρώθηκαν ανάποδα, άλλοι διαμελίστηκαν από πέντε άλογα· τους βρήκαν ένα σωρό διαφορετικοί θάνατοι. Για ποιον λόγο θανατώθηκαν; Εκτελέστηκαν για τα εγκλήματά τους βάσει νόμου; Όχι. Διακήρυτταν το ευαγγέλιο του Κυρίου, αλλά οι άνθρωποι του κόσμου δεν το δέχτηκαν και, αντ’ αυτού, τους καταδίκασαν, τους χτύπησαν και τους επέπληξαν, ενώ έφτασαν μέχρι και να τους θανατώσουν —με αυτόν τον τρόπο μαρτύρησαν. […] Στην πραγματικότητα, έτσι πέθαναν και χάθηκαν τα σώματά τους· αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο έφυγαν απ’ τον ανθρώπινο κόσμο, όμως αυτό δεν σήμαινε ότι είχαν το ίδιο αποτέλεσμα. Άσχετα με τα μέσα ή τον τρόπο του θανάτου και της αναχώρησής τους, ο Θεός δεν είχε καθορίσει έτσι το τελικό αποτέλεσμα αυτών των ζωών, αυτών των δημιουργημάτων. Πρέπει να το καταλάβεις ξεκάθαρα αυτό. Αντιθέτως, με αυτά ακριβώς τα μέσα καταδίκασαν αυτόν τον κόσμο και κατέθεσαν μαρτυρία για τις πράξεις του Θεού. Αυτά τα δημιουργήματα χρησιμοποίησαν την πολυτιμότατη ζωή τους, χρησιμοποίησαν την τελευταία στιγμή της ζωής τους για να καταθέσουν μαρτυρία για τα έργα του Θεού, να καταθέσουν μαρτυρία για τη μεγάλη δύναμη του Θεού και να δηλώσουν στον Σατανά και στον κόσμο ότι τα έργα του Θεού είναι σωστά, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Θεός, ότι είναι ο Κύριος και η ενσάρκωση του Θεού. Ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, δεν αρνήθηκαν ποτέ το όνομα του Κυρίου Ιησού. Αυτό δεν ήταν μια μορφή κρίσης πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο; Χρησιμοποίησαν τη ζωή τους για να διακηρύξουν στον κόσμο, για να επιβεβαιώσουν στους ανθρώπους ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Κύριος, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Χριστός, ότι είναι η ενσάρκωση του Θεού, ότι το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας που έκανε επιτρέπει σ’ αυτήν την ανθρωπότητα να συνεχίσει να ζει. Αυτό το γεγονός είναι για πάντα αναλλοίωτο. Σε ποιον βαθμό εκτέλεσαν το καθήκον τους όλοι όσοι μαρτύρησαν για τη διακήρυξη του ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού; Το εκτέλεσαν στον απόλυτο βαθμό; Πώς εκδηλώθηκε στον απόλυτο βαθμό του; (Πρόσφεραν τη ζωή τους.) Σωστά, πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Η οικογένεια, τα πλούτη και τα υλικά πράγματα αυτής της ζωής, όλα αυτά είναι εξωτερικά πράγματα· το μοναδικό πράγμα που έχει να κάνει με τον εαυτό του καθενός είναι η ζωή του. Για κάθε ζωντανό άνθρωπο, η ζωή είναι αυτό που αξίζει να λατρεύει περισσότερο απ’ όλα, το πολυτιμότερο πράγμα και, όπως φαίνεται, αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να προσφέρουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχαν, τη ζωή τους, ως επιβεβαίωση και μαρτυρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα. Μέχρι και τη μέρα που πέθαναν δεν απαρνήθηκαν το όνομα του Θεού ούτε το έργο Του, και χρησιμοποίησαν τις τελευταίες τους στιγμές στη ζωή για να καταθέσουν μαρτυρία γι’ αυτό το γεγονός· δεν είναι αυτή η ύψιστη μορφή μαρτυρίας; Είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνει κανείς το καθήκον του· αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς την ευθύνη του. Όταν ο Σατανάς τούς απείλησε και τους τρομοκράτησε, και τελικά όταν τους έκανε μέχρι και να πληρώσουν το τίμημα με τη ζωή τους, εκείνοι δεν εγκατέλειψαν την ευθύνη τους. Αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς το καθήκον του στον μέγιστο βαθμό. Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ, μήπως, πως θα κάνω κι εσάς να καταθέσετε με την ίδια μέθοδο μαρτυρία για τον Θεό και να διακηρύξετε το ευαγγέλιό Του; Δεν χρειάζεται απαραίτητα να το κάνεις αυτό, μα πρέπει να καταλάβεις πως είναι δική σου ευθύνη, πως αν ο Θεός χρειαστεί κάτι τέτοιο από εσένα, θα πρέπει να το αποδεχθείς ως κάτι που δεσμεύεσαι να κάνεις ως καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Τα λόγια του Θεού άγγιξαν την καρδιά μου. Οι μαθητές του Κυρίου Ιησού μαρτύρησαν με κάθε λογής τρόπο για τον Κύριο, ο θάνατός τους ήταν κρίση γι’ αυτήν την κακή γενιά και οι ίδιοι κατέθεσαν μαρτυρία στον Θεό με κόστος τη ζωή τους. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ταπείνωση για τον Σατανά και αυτό σημαίνει να είναι κανείς πραγματικό δημιούργημα. Εκπλήρωσαν την ευθύνη των δημιουργημάτων, πέθαναν προκειμένου να δώσουν μαρτυρία για τον Θεό και, παρόλο που τα σώματά τους πέθαναν, οι ψυχές τους επέστρεψαν ενώπιον του Θεού. Όσοι επιθυμούν να σώσουν το τομάρι τους και φοβούνται τον θάνατο, ακόμα κι αν ζήσουν, είναι σαν ζωντανοί νεκροί. Όπως είπε κι ο Κύριος Ιησούς: «Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, θέλει ευρεί αυτήν» (Κατά Ματθαίον 16:25). Κάθε φορά που αναλογιζόμουν ότι πρόδωσα τον Θεό για να προστατεύσω τον εαυτό μου όταν αντιμετώπισα την απειλή του θανάτου, η καρδιά μου πονούσε από ενοχή και η ψυχή μου βασανιζόταν. Αυτός ο πόνος ήταν πολύ χειρότερος από τον σωματικό. Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, απέκτησα κάποια επίγνωση για τον θάνατο. Συνειδητοποίησα ότι ο σωματικός θάνατος δεν είναι τρομακτικός και ότι το πραγματικά τρομακτικό είναι το μαρτύριο της ψυχής. Μετά τον θάνατο, μπορεί κανείς να υπομείνει αιώνια τιμωρία, και αυτός ο πόνος είναι η πραγματικά αφόρητος. Ο ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου είναι απλώς στιγμιαίος πόνος, αλλά η ψυχή είναι γαλήνια και ήρεμη. Κατάλαβα, επίσης, ότι η μοίρα κάποιου είναι στα χέρια του Θεού και ότι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας δεν μπορεί να αποφασίσει αν θα ζήσω ή θα πεθάνω. Η μέρα του θανάτου μου θα έρθει ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας και του προκαθορισμού του Θεού, και θα πρέπει να υποταχθώ στην ενορχήστρωση και τις ρυθμίσεις του Θεού. Το να μπορεί κανείς να πεθάνει για να ικανοποιήσει τον Θεό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα.

Μια νύχτα τον Δεκέμβριο του 2023, έλαβα μια επιστολή από τους ανώτερους επικεφαλής, όπου έλεγαν ότι συγκέντρωναν υλικό για όσους είχαν υπογράψει τις «Τρεις Δηλώσεις». Όταν είδα την επιστολή, έμεινα εμβρόντητη, και σκέφτηκα ότι είχα υπογράψει τις «Τρεις Δηλώσεις». Ειδικά αφού είδα τα λόγια του Θεού, τα οποία έλεγαν: «Όσοι υπογράφουν τις “Τρεις Δηλώσεις” δεν είναι άνθρωποι που έχουν πυροδοτήσει τη βόμβα και έχουν γίνει κομματάκια με την έκρηξη που προκάλεσαν οι ίδιοι;» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. Ένιωθα σαν να είχε έρθει όντως το τέλος μου και ότι η ζωή μου ως πιστή είχε τελειώσει. Ένιωθα απελπισμένη και γνώριζα ότι, εφόσον είχα υπογράψει τις «Τρεις Δηλώσεις» και προδώσει τον Θεό, ήταν γραφτό μου η κόλαση και η τιμωρία. Ένιωθα ότι θα ήταν δικαιολογημένο όπως κι αν με χειριζόταν ο οίκος του Θεού. Αν και προσευχήθηκα θερμά, πρόθυμη να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, ακόμη και να αποδεχτώ ότι μου άξιζε ο θάνατος για την αμαρτία μου, η καρδιά μου κατέρρευσε σε απόγνωση. Εκείνο το βράδυ, δεν είχα την ενέργεια να αντιμετωπίσω τα προβλήματα στο έργο μου, δεν είχα καθόλου δύναμη και δεν είπα λέξη όλο το βράδυ. Τις επόμενες μέρες, δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ και, όποτε σκεφτόμουν την παράβασή μου, ένιωθα ότι δεν θα είχα καλή έκβαση. Ένιωθα απόγνωση και δεν είχα το μυαλό να κάνω τίποτα. Απλώς περίμενα να με ενημερώσει ο οίκος του Θεού ότι είχα αποπεμφθεί. Μέσα στον πόνο και την απελπισία μου, προσήλθα ενώπιον του Θεού να προσευχηθώ, και Του ζήτησα να με διαφωτίσει και να με οδηγήσει να κατανοήσω την πρόθεσή Του.

Την επόμενη μέρα, είδα ένα χωρίο των λόγων του Θεού σε ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας: «Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάνει παραβάσεις και έχουν κηλιδωθεί με συγκεκριμένους τρόπους. Για παράδειγμα, κάποιοι έχουν αντισταθεί στον Θεό και έχουν πει βλάσφημα πράγματα. Κάποιοι έχουν απορρίψει την ανάθεση από τον Θεό και δεν έκαναν το καθήκον τους· έτσι, ο Θεός τούς αποστράφηκε και τους απέρριψε. Κάποιοι πρόδωσαν τον Θεό όταν βρέθηκαν σε πειρασμούς. Κάποιοι πρόδωσαν τον Θεό υπογράφοντας όταν τους συνέλαβαν τις “Τρεις Δηλώσεις”. Κάποιοι έκλεψαν προσφορές. Κάποιοι κατασπατάλησαν προσφορές. Κάποιοι έχουν διαταράξει επανειλημμένα την εκκλησιαστική ζωή και έχουν κάνει κακό στους εκλεκτούς του Θεού. Κάποιοι έφτιαξαν κλίκες και βασάνισαν άλλους, προκαλώντας χάος στην εκκλησία. Κάποιοι έχουν διαδώσει συχνά αντιλήψεις και θάνατο, κι έτσι έχουν βλάψει τους αδερφούς και τις αδερφές τους. Και κάποιοι είχαν περιστασιακές σεξουαλικές επαφές και έκαναν ακολασίες, κι έτσι έγιναν πολύ κακή επιρροή. Περιττό να πει κανείς ότι όλοι έχουν τις παραβάσεις τους και τα μελανά τους σημεία. Ωστόσο, ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια και να μετανοήσουν, ενώ άλλοι δεν μπορούν, και προτού μετανοήσουν, θα πέθαιναν. Οπότε, οι άνθρωποι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τη φύση-ουσία τους και τη σταθερή συμπεριφορά τους. Όσοι μπορούν να μετανοήσουν είναι αυτοί που πιστεύουν πραγματικά στον Θεό. Από την άλλη, όσον αφορά τους πραγματικά αμετανόητους, αυτοί που θα έπρεπε να αποπεμφθούν και να αποβληθούν, θα αποπεμφθούν και θα αποβληθούν. Κάποιοι άνθρωποι είναι κακοί, κάποιοι ανίδεοι, ενώ άλλοι είναι ανόητοι ή τέρατα. Όλοι είναι διαφορετικοί. Κάποιοι κακοί άνθρωποι καταλαμβάνονται από κακά πνεύματα, ενώ άλλοι είναι υπηρέτες του Σατανά και των διαβόλων. Κάποιοι είναι πάρα πολύ κακόβουλοι απ’ τη φύση τους, ενώ άλλοι είναι εξαιρετικά δόλιοι. Κάποιοι είναι πάρα πολύ άπληστοι για τα χρήματα και σε άλλους αρέσουν οι σεξουαλικές ακολασίες. Εφόσον η συμπεριφορά του καθενός είναι διαφορετική, όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να εξετάζονται συνολικά, ανάλογα με τη φύση τους και τις σταθερές συμπεριφορές τους. […] Το πώς χειρίζεται ο Θεός κάθε άνθρωπο βασίζεται στην τρέχουσα κατάσταση και το υπόβαθρο αυτού του ανθρώπου τη συγκεκριμένη στιγμή, όπως και στις πράξεις, τη συμπεριφορά και τη φύση-ουσία αυτού του ανθρώπου. Ο Θεός δεν πρόκειται να αδικήσει ποτέ κανέναν. Αυτή είναι μία πλευρά της δικαιοσύνης Του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όπως αναλογιζόμουν τις λέξεις του Θεού, η καρδιά μου συγκινήθηκε από την αγάπη Του. Ο οίκος του Θεού χειρίζεται τους ανθρώπους σύμφωνα με τις αρχές και η διάθεση του Θεού έχει τόσο μια πλευρά μεγαλοπρέπειας όσο και οργής, και μια πλευρά στοργικής καλοσύνης και ελέους. Δεν έπρεπε να παρερμηνεύω τον Θεό. Υπέγραψα τις «Τρεις Δηλώσεις» και διέπραξα την αμαρτία της βλασφημίας, η οποία είναι ασυγχώρητη σε αυτήν τη ζωή και στον κόσμο που έρχεται. Μόλις πρόδωσα τον Θεό, η καρδιά μου σκοτείνιασε, βυθίστηκα στο μαρτύριο του πόνου και ζούσα σαν ζωντανό πτώμα. Αυτή ήταν μια εκδήλωση της δίκαιης διάθεσης του Θεού. Αλλά ο Θεός δεν με εγκατέλειψε και μέσα από τα λόγια Του, με διαφώτισε και με καθοδήγησε, και μου επέτρεψε να βγω από την αρνητικότητα και την παρανόηση. Ένιωσα ότι μέσα στη δίκαιη διάθεση του Θεού υπάρχει, επίσης, το έλεος και η σωτηρία Του. Ο Θεός αποφασίζει για την έκβαση των ανθρώπων με βάση το υπόβαθρο των πράξεών τους, τη φύση-ουσία τους και τη συνεχή συμπεριφορά τους, καθώς και το αν έχουν μετανοήσει αληθινά ή όχι. Τώρα που το σκέφτομαι, τότε που με έπιασαν και με βασάνισαν για πάνω από έναν χρόνο, αντιμετώπισα τον κίνδυνο του θανάτου και, σε μια στιγμή σωματικής αδυναμίας, πρόδωσα τον Θεό και μετά γέμισα τύψεις και ενοχές. Ο οίκος του Θεού είδε ότι είχα κάποια αυτογνωσία και είχα μετανοήσει, και μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου. Από τότε, βάζω συνεχώς τα δυνατά μου για να εκπληρώσω το καθήκον μου. Αντίθετα, μεταξύ εκείνων που υπέγραψαν τις «Τρεις Δηλώσεις», όσοι αποπέμφθηκαν δεν τα πήγαιναν καλά στα καθήκοντά τους συστηματικά, και αφότου πρόδωσαν τον Θεό, δεν μετανόησαν πραγματικά ούτε έκαναν σωστά τα καθήκοντά τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ο Θεός αποκαλύπτει και αποκλείει. Ο λόγος του Θεού λέει ότι όσοι υπογράφουν τις «Τρεις Δηλώσεις» γίνονται κομμάτια και διαπράττουν θανάσιμο αμάρτημα. Ο Θεός, όμως, μεταχειρίζεται τους ανθρώπους με βάση τη φύση-ουσία τους και το κατά πόσο έχουν μετανοήσει. Αφότου υπέγραψα τις «Τρεις Δηλώσεις», ένιωθα μεγάλες τύψεις και αυτομεμψία στην καρδιά μου. Ο Θεός χρησιμοποίησε τα λόγια Του για να με κρίνει και να με παιδέψει, επιτρέποντάς μου να κατανοήσω τη φύση και τις συνέπειες της υπογραφής των «Τριών Δηλώσεων», να γνωρίζω ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν ανέχεται την προσβολή, και να αναπτύξω καρδιά που έχει φόβο Θεού και μετανοεί πραγματικά. Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να βιώσω πλήρως αυτό που είπε ο Θεός στο: «Δεν σπανίζει το έλεος και η ανεκτικότητα του Θεού, όμως σπανίζει η αληθινή μετάνοια του ανθρώπου» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Β΄).

Κατόπιν, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να κερδίσουν ευλογίες, ανταμοιβή, στέφανο. Αυτό δεν υπάρχει στην καρδιά καθενός; Είναι γεγονός ότι υπάρχει. Οι άνθρωποι δεν μιλούν συχνά γι’ αυτό, και μάλιστα καλύπτουν το κίνητρο και την επιθυμία τους να αποκτήσουν ευλογίες· αυτή, όμως, η επιθυμία και αυτό το κίνητρο που έχουν οι άνθρωποι στα βάθη της καρδιάς τους παρέμεναν πάντοτε ακλόνητα. Όση πνευματική θεωρία κι αν καταλαβαίνουν, όση κι αν είναι η βιωματική γνώση τους, όποιο καθήκον κι αν μπορούν να εκτελέσουν, όσα δεινά κι αν υπομένουν και όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώνουν, ποτέ δεν εγκαταλείπουν το κίνητρο που κρύβεται βαθιά στην καρδιά τους για ευλογίες· μοχθούν συνεχώς σιωπηλά υπηρετώντας αυτό το κίνητρο. Αυτό δεν είναι που έχει θαφτεί πιο βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων; Πώς θα αισθανόσασταν αν δεν είχατε αυτό το κίνητρο να λάβετε ευλογίες; Με ποια στάση θα εκτελούσατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν απαλλάσσονταν απ’ αυτό το κίνητρο για ευλογίες που είναι κρυμμένο στην καρδιά τους; Πιθανόν πολλοί να γίνονταν αρνητικοί, ενώ κάποιοι δεν θα είχαν κίνητρο να κάνουν τα καθήκοντά τους. Θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την πίστη τους στον Θεό, λες και είχε εξαφανιστεί η ψυχή τους. Θα φαινόταν λες και τους είχαν αρπάξει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι το κίνητρο για ευλογίες είναι κάτι που κρύβεται βαθιά στην καρδιά των ανθρώπων. Ίσως, καθώς εκτελούν το καθήκον τους ή καθώς ζουν τη ζωή της εκκλησίας, να νομίζουν ότι μπορούν να απαρνηθούν την οικογένειά τους και να δαπανήσουν ευχαρίστως τον εαυτό τους για τον Θεό, και ότι πλέον γνωρίζουν το κίνητρό τους να λάβουν ευλογίες, ότι το έχουν παραμερίσει, και έχει πάψει να τους κυβερνά και να τους περιορίζει. Τότε, εκείνοι νομίζουν ότι δεν έχουν πλέον το κίνητρο να κερδίσουν ευλογίες, αλλά ο Θεός πιστεύει το αντίθετο. Οι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα μόνο σε επιφανειακό επίπεδο. Όταν δεν δοκιμάζονται, νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Εφόσον δεν εγκαταλείπουν την εκκλησία ούτε αρνούνται το όνομα του Θεού και επιμένουν να δαπανούν γι’ Αυτόν, πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει. Θεωρούν ότι έχει πάψει να τους καθοδηγεί ο προσωπικός ενθουσιασμός ή οι στιγμιαίες παρορμήσεις όσο εκτελούν το καθήκον τους. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια και ότι μπορούν να την αναζητούν και να την κάνουν συνεχώς πράξη όσο εκτελούν το καθήκον τους, έτσι ώστε να εξαγνιστούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους και οι ίδιοι να πετύχουν κάποια πραγματική αλλαγή. Όταν, όμως, συμβαίνουν πράγματα που σχετίζονται άμεσα με τον προορισμό και την έκβαση των ανθρώπων, τότε πώς συμπεριφέρονται; Αποκαλύπτεται ολόκληρη η αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Ο Θεός εξέθετε την ακριβή κατάστασή μου. Όλα αυτά τα χρόνια, σκεφτόμουν ότι θα σταματούσα να επιδιώκω ευλογίες, αλλά η επιθυμία για ευλογίες ήταν κρυμμένη βαθιά μέσα μου και, αν δεν την είχαν αποκαλύψει τα γεγονότα, θα εξακολουθούσα να πιστεύω ότι είχα αλλάξει από αυτήν την άποψη. Όλα αυτά τα χρόνια, λόγω του ελέους του Θεού, έκανα τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού, οπότε εξακολουθούσα να έχω φρούδες ελπίδες και σκεφτόμουν ότι ο Θεός μπορεί να με είχε συγχωρήσει. Υπέφερα και πλήρωσα τίμημα στα καθήκοντά μου, υπομένοντας την αρρώστια για να τα συνεχίσω, και γι’ αυτό νόμιζα ότι ήμουν αφοσιωμένη στον Θεό. Αλλά όταν είδα ότι ο Θεός στέλνει όσους υπογράφουν τις «Τρεις Δηλώσεις» στην κόλαση, παρέλυσα και οι ελπίδες μου για ευλογίες κατέρρευσαν εντελώς. Έχασα την επιθυμία να κάνω τα καθήκοντά μου και δεν ήθελα καν να φροντίσω το έργο μου. Αντιμέτωπη με τα γεγονότα, είδα ότι εξακολουθούσα να προσπαθώ να κάνω συμφωνία με τον Θεό και ότι υπέφερα στο καθήκον μου μόνο για να κερδίσω ευλογίες. Είδα πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η πρόθεσή μου να κερδίσω ευλογίες. Ευχαρίστησα τον Θεό που με αποκάλυψε, γιατί με έκανε να αποκτήσω αυτογνωσία και επίσης ενέπνευσε την αποφασιστικότητά μου να επιδιώξω την αλήθεια. Κατόπιν, αποφάσισα να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στον Θεό και ήξερα ότι όπως κι αν μου φερόταν ο Θεός, αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να υποταχθώ, να παραμείνω ακλόνητη στην τελική μου θέση και να εκπληρώσω τα καθήκοντα που έπρεπε. Προσευχήθηκα: «Θεέ μου, μετά απ’ αυτό που έχω κάνει, θα έπρεπε να έχω απομακρυνθεί εδώ και πολύ καιρό. Όλα αυτά τα χρόνια, απόλαυσα τόσο πολύ το πότισμα και την παροχή των λόγων Σου δωρεάν, και έχω κερδίσει πολλά. Ακόμα κι αν με αποβάλεις τώρα, εγώ θα είμαι και πάλι ευγνώμων. Θεέ μου! Θέλω να Σε ακολουθώ αιωνίως και δεν θα επιθυμήσω πλέον ευλογίες». Σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Δεν ζητώ να λάβω ευλογίες· το μόνο που ζητώ είναι να μπορώ να βαδίζω στο μονοπάτι που οφείλω να βαδίζω σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μονοπάτι… (6)]. Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, ξέσπασα σε κλάματα. Η καρδιά μου γέμισε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και το πνεύμα μου ένιωσε απελευθερωμένο όπως ποτέ άλλοτε.

Εφόσον εγκατέλειψα την επιθυμία να κερδίσω ευλογίες και θέλησα να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου, μια μέρα, έλαβα μια επιστολή από τους ανώτερους επικεφαλής. Εφόσον έλαβαν υπόψη το ιστορικό της υπογραφής μου στις «Τρεις Δηλώσεις» και τη συνεπή εκτέλεση των καθηκόντων μου στην πίστη μου, μου έδιναν την ευκαιρία να μετανοήσω και μου είπαν να κάνω τα καθήκοντά μου με ηρεμία. Όταν έλαβα την επιστολή, συγκινήθηκα πολύ. Ένιωσα ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού προς τους ανθρώπους είναι αγάπη και σωτηρία. Ότι κι αν έκανε ο Θεός, το έκανε για να αφυπνίσει την αδιάλλακτη και μουδιασμένη καρδιά μου, ώστε να μπορέσω να βαδίσω στο σωστό μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Εκείνη τη στιγμή, οι παρανοήσεις μου για τον Θεό διαλύθηκαν, μισούσα τον δόλο μου και την έλλειψη κατανόησης των επίπονων προθέσεων του Θεού, και συνειδητοποίησα πόσο από το αίμα της καρδιάς Του είχε επενδύσει σ’ εμένα. Διάβασα, στη συνέχεια, τα λόγια του Θεού: «Σήμερα, ο Θεός σάς κρίνει, σας παιδεύει και σας καταδικάζει, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι ο σκοπός της καταδίκης σου είναι να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Σε καταδικάζει, σε καταριέται, σε κρίνει και σε παιδεύει ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ώστε να μπορέσει να αλλάξει η διάθεσή σου και, επιπλέον, ώστε να μπορέσεις να μάθεις την αξία σου και να δεις ότι όλες οι ενέργειες του Θεού είναι δίκαιες και γίνονται σύμφωνα με τη διάθεσή Του και τις απαιτήσεις του έργου Του, ότι εργάζεται σύμφωνα με το σχέδιό Του για τη σωτηρία του ανθρώπου και ότι είναι ο δίκαιος Θεός που αγαπά, σώζει, κρίνει και παιδεύει τον άνθρωπο» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Θα πρέπει να αφήσετε κατά μέρος τις ευλογίες του κύρους και να κατανοήσετε την πρόθεση του Θεού, το οποίο είναι να φέρει σωτηρία στον άνθρωπο). Είχα διαβάσει αυτό το χωρίο του λόγου του Θεού πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν το είχα καταλάβει πραγματικά. Τώρα, μέσα από την εμπειρία μου, συνειδητοποίησα ότι αυτό που κάνει ο Θεός δεν περιέχει μίσος προς τους ανθρώπους. Ανεξάρτητα από το πώς εργάζεται ο Θεός, ακόμη και αν το έργο Του περιλαμβάνει καταδίκη ή κατάρα, σκοπό έχει να εξαγνίσει τους ανθρώπους, να τους απελευθερώσει από τους περιορισμούς και τα δεσμά των διεφθαρμένων διαθέσεων, και να τους σώσει από την εξουσία του Σατανά. Η δίκαιη διάθεση του Θεού περιέχει τη μεγάλη σωτηρία Του για τους ανθρώπους. Είμαι πρόθυμη να περάσω τη ζωή μου επιδιώκοντας την αλήθεια και πασχίζοντας να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του Θεού. Ανεξάρτητα από τη έκβασή μου, ακόμα κι αν είμαι απλή δουλεύτρια για τον Δημιουργό, είμαι πρόθυμη και ικανοποιημένη. Δόξα τω Θεώ!