Της Τσεν Λιανγκ, Κίνα

Το 2003, αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού και, λίγο αργότερα, ανέλαβα καθήκοντα επικεφαλής. Εκείνη την περίοδο, ήμουν λίγο πάνω από πενήντα χωρίς προβλήματα υγείας. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, παρακολουθούσα συναθροίσεις και κήρυττα το ευαγγέλιο, και όσο αργά κι αν επέστρεφα τη νύχτα, εφοδιαζόμουν με τα λόγια του Θεού ανάλογα με τις καταστάσεις των αδελφών. Αν και είχα δουλειά και κουραζόμουν, η σκέψη και μόνο ότι θα έκανα το καθήκον μου και θα με έσωζε ο Θεός μού έδινε ατελείωτη δύναμη. Λίγο πάνω από δέκα χρόνια αργότερα, η υγεία μου άρχισε να επιδεινώνεται. Πρώτα άρχισε να έχει προβλήματα η χοληδόχος κύστη μου και έπρεπε να αφαιρεθεί χειρουργικά. Μετά έπαθα σπονδυλολίσθηση και χρειάστηκα επέμβαση για να διορθωθεί. Μετά από δύο χειρουργεία, ήταν ξεκάθαρο ότι σωματικά ήμουν πολύ χειρότερα από πριν. Με χτύπησαν, επίσης, χρόνιες ασθένειες όπως ινομυώματα μήτρας και ατροφική διαβρωτική γαστρίτιδα, έγινα αδύναμη κι έχασα το κουράγιο μου. Δεν έπαιρνα πλέον τόσο γρήγορα τα πόδια μου και όταν ανέβαινα σκάλες σταματούσα αρκετές φορές για να ξεκουραστώ. Η μνήμη μου επίσης χειροτέρεψε, και μερικές φορές που ήθελα να διαβάσω για μια συγκεκριμένη πτυχή των λόγων του Θεού, πήγαινα να την αναζητήσω και δεν μπορούσα να θυμηθώ τι ήθελα να διαβάσω. Η εκκλησία μού ανέθεσε να οργανώνω μόνη μου τη συνάθροιση μιας ομάδας σύμφωνα με τη σωματική μου κατάσταση, και όταν οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν οποιεσδήποτε καταστάσεις, βοηθούσα στην επίλυσή τους, και κάποιες φορές που δεν είχε σπίτια φιλοξενίας η εκκλησία, αναλάμβανα καθήκοντα φιλοξενίας. Αν και δεν ήμουν τόσο καλά στην υγεία μου όσο πριν, μπορούσα ακόμα να κάνω κάποια καθήκοντα και ένιωθα γεμάτη ενέργεια.

Μια φορά, μετά από μια συνάθροιση, καθώς γύριζα σπίτι, φούντωσαν ξανά τα γαστρεντερικά μου προβλήματα, και ένα κύμα πόνου διαπέρασε το στομάχι μου. Δυσκολεύτηκα να μείνω όρθια και να γυρίσω σπίτι, και μόνο αφού ξάπλωσα για λίγο άρχισα να νιώθω κάπως καλύτερα. Η επικεφαλής είδε ότι δεν ήμουν καλά στην υγεία μου και μου ζήτησε να φιλοξενώ περιστασιακά αδελφούς και αδελφές για συναθροίσεις στο σπίτι. Όταν το άκουσα αυτό, σκέφτηκα: «Αυτό ήταν. Τώρα μπορώ μόνο να κάνω καθήκοντα φιλοξενίας. Όσο μεγαλώνω, η υγεία μου θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Αν μια μέρα δεν μπορώ καν να αναλάβω καθήκοντα φιλοξενίας, δεν θα είμαι σε θέση να εκτελέσω κανένα καθήκον. Τι ελπίδα θα έχω τότε να σωθώ;» Μ’ αυτές τις σκέψεις κατά νου, έχασα κάθε ενέργεια και ένιωσα πραγματικά αποκαρδιωμένη. Σκέφτηκα: «Γερνάω, η μνήμη μου χειροτερεύει, δεν μπορώ καν να θυμηθώ τα λόγια του Θεού, και ξεχνάω αυτά που μόλις διάβασα. Πώς μπορώ έτσι να καταλάβω την αλήθεια; Όσο κι αν επιδιώκουν οι άνθρωποι της ηλικίας μου, δεν σημειώνουν πρόοδο. Θα δοκιμάσω απλώς να τα βγάζω πέρα μέρα με τη μέρα». Μερικές φορές, όταν μαγείρευα ένα γεύμα, πονούσα τόσο πολύ στην πλάτη που δεν μπορούσα να σταθώ όρθια και έπρεπε να καθίσω σε ένα σκαμνί για να ξεκουραστώ. Ειδικά όταν φούντωναν οι κράμπες στο στομάχι μου, ο πόνος ήταν τόσο έντονος που δεν ήμουν σίγουρη αν θα ζούσα ή θα πέθαινα. Φοβόμουν ότι μια μέρα θα κατέρρεα και δεν θα μπορούσα καν να πάω σε συναθροίσεις. Όταν έβλεπα νέους ανθρώπους να είναι υγιείς, να τρέχουν και να πηδούν, ζήλευα και σκεφτόμουν: «Πόσο υπέροχο είναι να είσαι νέος! Μπορούν να πάνε οπουδήποτε και να κάνουν οποιοδήποτε καθήκον, κι έχουν περισσότερες πιθανότητες να σωθούν. Εντωμεταξύ, η υγεία μου επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα, και αν στο μέλλον δεν μπορώ να κάνω κανένα καθήκον, θα καταλήξω άχρηστη και ο Θεός σίγουρα θα με εγκαταλείψει!» Θυμήθηκα μερικά χρόνια πριν που έκανα τα καθήκοντά μου χωρίς προβλήματα υγείας. Πλέον, όμως, ήμουν 72 ετών και το σώμα μου είχε αλλάξει εντελώς. Θα ήθελα πολύ να γυρίσω το ρολόι 20 χρόνια πίσω! Γι’ αυτό, στενοχωριόμουν πολύ και ζούσα σε μια αρνητική κατάσταση, και δεν ήθελα να πασχίσω για την αλήθεια. Μερικές φορές έβλεπα τηλεοπτικές εκπομπές για να περάσει ο χρόνος κι όταν μου συνέβαιναν πράγματα κι αποκάλυπτα διαφθορά, δεν αναζητούσα την αλήθεια για να τα επιλύσω. Απλώς σκεφτόμουν λίγο κάποια πράγματα και μετά τα ξεχνούσα. Ακόμα κι οι προσευχές μου ήταν λίγα ξερά λόγια, και ένιωθα την καρδιά μου να απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τον Θεό. Ήξερα βαθιά μέσα μου ότι αν συνέχιζα έτσι θα κινδύνευα, και ήθελα να διορθώσω αυτήν την κατάσταση απόγνωσης. Δεν είχα, όμως, κάποιο μονοπάτι ν’ ακολουθήσω.

Μια μέρα, διάβασα κάποια λόγια του Θεού στα οποία ο Θεός εξέθετε τις καταστάσεις των ηλικιωμένων, κι είδα αμέσως την αντανάκλαση του εαυτού μου μέσα σε αυτά τα λόγια. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Υπάρχουν και κάποιοι ηλικιωμένοι αδελφοί, από 60 έως 80-90 ετών, οι οποίοι, λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους, αντιμετωπίζουν κι αυτοί κάποιες δυσκολίες. Παρά την ηλικία τους, ο τρόπος σκέψης τους δεν είναι απαραίτητα τόσο σωστός ή ορθολογικός, ενώ οι ιδέες και οι απόψεις τους δεν συμφωνούν απαραίτητα με την αλήθεια. Αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι, λοιπόν, αντιμετωπίζουν κι αυτοί προβλήματα και ανησυχούν διαρκώς για το εξής: “Δεν είμαι πια τόσο καλά στην υγεία μου και τα καθήκοντα που μπορώ να κάνω είναι περιορισμένα. Αν κάνω μόνο αυτό το ασήμαντο καθήκον, θα με θυμάται ο Θεός; Πού και πού αρρωσταίνω και χρειάζομαι φροντίδα. Αν δεν υπάρχει κανείς να με φροντίσει, δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου. Τι να κάνω, λοιπόν; Γέρασα πια· δεν θυμάμαι τα λόγια του Θεού όταν τα διαβάζω και δυσκολεύομαι να κατανοήσω την αλήθεια. Όταν συναναστρέφομαι σχετικά με την αλήθεια, μπερδεύω τα λόγια μου, δεν έχω λογικό ειρμό ούτε έχουν καμία καλή εμπειρία που να μοιραστώ. Γέρασα και δεν έχω αρκετή ενέργεια, δεν βλέπω καλά και οι δυνάμεις μου με έχουν εγκαταλείψει. Με δυσκολεύουν τα πάντα. Όχι μόνο δεν μπορώ να κάνω το καθήκον μου, αλλά και ξεχνάω εύκολα και κάνω λάθη. Μερικές φορές μπερδεύομαι και δημιουργώ προβλήματα τόσο στην εκκλησία όσο και στους αδελφούς και τις αδελφές μου. Μου είναι πολύ δύσκολο να επιδιώξω την αλήθεια και να φτάσω στη σωτηρία. Τι μπορώ να κάνω;” Όταν σκέφτονται αυτά τα πράγματα, ανησυχούν: “Άλλοι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό στα 20 ή στα 30 τους —πώς εγώ κατέληξα να πιστέψω στον Θεό σε τόσο μεγάλη ηλικία; Οι μεγάλες συμφορές κοντεύουν να φτάσουν. Άρχισα πολύ αργά να πιστεύω στον Θεό —μπορώ ακόμα να φτάσω στη σωτηρία; Παρόλο που είναι η χάρη του Θεού το ότι μου παρουσιάστηκε η ευκαιρία του έργου Του, είμαι πολύ μεγάλος. Η μνήμη μου δεν είναι καλή και το σώμα μου δεν με υπακούει πια. Νυστάζω και με παίρνει ο ύπνος στις συναθροίσεις αφού ακούσω για λίγη ώρα. Μπορώ να κερδίσω την αλήθεια έτσι; Τι μπορώ να κάνω; Ανησυχώ τόσο πολύ! Στην ηλικία μου, τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει, και δεν με χρειάζονται πια για να τα φροντίζω ή να τα αναθρέφω. Μπορώ τώρα να πιστεύω στον Θεό χωρίς καμία ανησυχία ή άγχος. Τίποτα άλλο δεν είναι πια σημαντικό. Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να επιδιώξω την αλήθεια και να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργήματος στον χρόνο που μου απομένει, και τελικά να φτάσω στη σωτηρία. Αλίμονο, το σώμα μου δεν είναι όπως παλιά. Η όρασή μου εξασθενεί, το μυαλό μου είναι θολό και το σώμα μου δεν με υπακούει. Ακόμη κι όταν κάνω το λίγο έργο που μπορώ, κάνω συχνά λάθη και προκαλώ προβλήματα στους άλλους. Φαίνεται πως θα μου είναι δύσκολο να κερδίσω την αλήθεια και να φτάσω στη σωτηρία! Είναι λες και αυτά τα πράγματα δεν έχουν καμία σχέση με τους ηλικιωμένους, και οι νέοι είναι αυτοί που ευλογούνται. Είμαι γέρος και παρόλο που γνώρισα αυτήν τη σπουδαία εποχή, δεν είμαι αρκετά ευλογημένος για να την απολαύσω!” Νιώθουν όλο και περισσότερη αγωνία και άγχος στην καρδιά τους. Μερικές φορές θέλουν να κλάψουν και υπάρχει πάντα μια δόση θλίψης στην καρδιά τους. Τι πρέπει να κάνουν, λοιπόν; […] Μήπως δεν μπορούν πια να επιδιώξουν την αλήθεια λόγω ηλικίας; Δεν είναι ικανοί να κατανοήσουν την αλήθεια; (Είναι.) Μπορούν να την κατανοήσουν; Μπορούν να κατανοήσουν ένα μέρος της. Άλλωστε, ούτε οι νέοι μπορούν να την κατανοήσουν όλη. Οι ηλικιωμένοι τρέφουν πάντα την εσφαλμένη αντίληψη πως, επειδή νιώθουν σύγχυση και δεν θυμούνται πια τόσο καλά, δεν μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια. Είναι γεγονός αυτό; (Όχι.) Αν και οι νέοι έχουν πολύ περισσότερη ενέργεια και σωματική δύναμη από τους ηλικιωμένους, η ικανότητά τους να κατανοούν, να αφομοιώνουν και να γνωρίζουν πράγματα είναι, ουσιαστικά, ίδια με των ηλικιωμένων. Και οι ηλικιωμένοι δεν ήταν κάποτε νέοι; Δεν γεννήθηκαν γέροι και, από την άλλη, και οι νέοι θα γεράσουν κάποτε. Οι ηλικιωμένοι δεν πρέπει να σκέφτονται διαρκώς πως διαφέρουν από τους νέους επειδή έχουν γεράσει, το σώμα και η μνήμη τους εξασθένισαν και έχουν προβλήματα υγείας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ τους. Τι εννοώ με αυτό; Γέροι και νέοι έχουν τις ίδιες διεφθαρμένες διαθέσεις, τις ίδιες στάσεις, απόψεις, αντιλήψεις και οπτικές για κάθε λογής πράγματα. Οπότε, οι ηλικιωμένοι δεν πρέπει να έχουν την εσφαλμένη αντίληψη πως το γεγονός ότι γέρασαν, έχουν λιγότερες υπερβολικές επιθυμίες από τους νέους και μπορούν να είναι σταθεροί σημαίνει πως δεν έχουν επιθυμίες ή εξωφρενικές φιλοδοξίες ή πως έχουν λιγότερες διεφθαρμένες διαθέσεις. Δεν μπορούν και οι ηλικιωμένοι να συναγωνιστούν άλλους για κάποια θέση, όπως οι νέοι; Δεν μπορούν και οι ηλικιωμένοι να κάνουν πράγματα που αντιβαίνουν στις αρχές και να ενεργήσουν αυθαίρετα, όπως οι νέοι; (Ναι, μπορούν.) Δεν μπορούν και οι ηλικιωμένοι να είναι εξίσου αλαζόνες με τους νέους; Απλώς, όταν δείχνουν αλαζονεία οι ηλικιωμένοι, η προχωρημένη τους ηλικία δεν τους αφήνει να γίνουν τόσο επιθετικοί και δεν είναι τόσο εξόφθαλμα αλαζόνες. Οι νέοι εκδηλώνουν πιο φανερά την αλαζονεία τους επειδή έχουν ακόμα γερό σώμα και μυαλό, ενώ οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας την εκδηλώνουν λιγότερο φανερά, επειδή το σώμα και το μυαλό τους έχουν εξασθενίσει. Παρόλα αυτά, η ουσία της αλαζονείας τους και οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους είναι ίδιες. […] Επομένως, δεν είναι ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν τίποτα να κάνουν ούτε ότι είναι ανίκανοι να κάνουν τα καθήκοντά τους, πόσο μάλλον ότι είναι ανίκανοι να επιδιώξουν την αλήθεια —υπάρχουν πολλά πράγματα που θα πρέπει να κάνουν. Στη ζωή σου έχεις συσσωρεύσει κάθε είδους αιρέσεις και πλάνες, καθώς και διάφορες παραδοσιακές ιδέες και αντιλήψεις, ανόητα και πεισματάρικα πράγματα, συντηρητικά πράγματα, παράλογα πράγματα και στρεβλά πράγματα. Αυτά έχουν συσσωρευτεί πάρα πολύ στην καρδιά σου. Θα πρέπει να αφιερώσεις ακόμη περισσότερο χρόνο από τους νέους για να ξεθάψεις, να αναλύσεις και να γνωρίσεις αυτά τα πράγματα. Δεν ισχύει ότι δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Όταν δεν είσαι απασχολημένος, νιώθεις αγωνία, άγχος και ανησυχία, το οποίο δεν είναι ούτε δουλειά σου ούτε ευθύνη σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Ο Θεός εξέθετε ακριβώς την κατάστασή μου. Τον τελευταίο καιρό, ζούσα μέσα στη στενοχώρια και το άγχος. Όλο ένιωθα ότι γερνούσα, ότι είχα κακή υγεία και ότι όλο ξεχνούσα πράγματα. Ως εκ τούτου, μπορούσα μόνο να αναλάβω πού και πού καθήκοντα φιλοξενίας. Ανησυχούσα ότι όσο μεγάλωνα και η υγεία μου επιδεινωνόταν, δεν θα μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου και δεν θα σωζόμουν. Όλες μου οι επιδιώξεις έμοιαζαν μάταιες. Είχα κολλήσει σε μια κατάσταση απόγνωσης, δεν είχα κίνητρο να διαβάσω τα λόγια του Θεού ή να επιδιώξω την αλήθεια κι απλώς ακολουθούσα με χλιαρό τρόπο. Τώρα έχω συνειδητοποιήσει ότι οι απόψεις μου ήταν παράλογες. Στην πραγματικότητα, μπορεί οι ηλικιωμένοι να είναι σωματικά πιο αδύναμοι και να έχουν λιγότερη ενέργεια και πιο αργές αντιδράσεις από τους νέους, αλλά η ικανότητά τους να κατανοούν την αλήθεια και οι διεφθαρμένες τους διαθέσεις είναι ίδιες με των νέων. Εφόσον επιδιώκουν την αλήθεια και επιλύουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, μπορούν και αυτοί να σωθούν. Λόγω της προχωρημένης ηλικίας, η επιρροή της κοινωνίας είναι πιο έντονη, τα σατανικά δηλητήρια μέσα τους είναι πιο βαριά και πιο επίμονα απ’ ό,τι στους νέους, και οι διάφορες παραδοσιακές αντιλήψεις και διεφθαρμένες διαθέσεις απαιτούν περισσότερο χρόνο για να γίνουν κατανοητές και να αναλυθούν. Για παράδειγμα, όταν είδα μερικούς αδελφούς και αδελφές να αποκαλύπτουν διαφθορά, τους περιφρόνησα, και μέσα μου τους έκρινα και τους υποτίμησα. Αυτή ήταν μια αλαζονική διάθεση. Δεν έπρεπε να κάνω αυτοκριτική και να την κατανοήσω; Εγώ, όμως, δεν καταλάβαινα τις προθέσεις του Θεού. Ήμουν βυθισμένη σε μια κατάσταση στενοχώριας και άγχους, και επιδίωκα την αλήθεια με χλιαρό τρόπο. Δεν είχα παρερμηνεύσει τον Θεό σ’ αυτό το θέμα; Συνειδητοποίησα ότι ανεξάρτητα από το αν είναι κανείς νέος ή ηλικιωμένος, εφόσον διψάει για την αλήθεια και την επιδιώκει, ο Θεός τον διαφωτίζει και τον καθοδηγεί. Ο Θεός μάς ποτίζει και μας παρέχει την αλήθεια, ανεξαρτήτως ηλικίας, και αυτό που έχει σημασία είναι να αναζητάμε και να είμαστε πρόθυμοι να προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη τα λόγια του Θεού. Ο Θεός αναφερόταν συγκεκριμένα στις καταστάσεις των ηλικιωμένων με αυτά τα λόγια, κι ήλπιζε οι ηλικιωμένοι να μπορούσαν να απαλλαγούν από τη στενοχώρια και το άγχος τους, να επικεντρωθούν στην αναζήτηση της αλήθειας, και να μη ζουν με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους και να εγκαταλείπουν τον εαυτό τους. Εγώ όλο χρησιμοποιούσα τα γηρατειά μου και την κακή μου μνήμη ως δικαιολογίες για να μην επιδιώκω την αλήθεια και να κακομαθαίνω τον εαυτό μου, και αν συνέχιζα έτσι, εγώ θα έβγαινα χαμένη. Όταν κατανόησα τις προθέσεις του Θεού, αφυπνίστηκα και συνειδητοποίησα ότι αν συνέχιζα να είμαι μπερδεμένη, αν έμενα δέσμια των παράλογων και ακραίων αντιλήψεών μου, δεν θα κέρδιζα την αλήθεια και η μόνη κατάληξη θα ήταν η καταστροφή μου. Ευχαρίστησα τον Θεό για τα παρηγορητικά Του λόγια και την ενθάρρυνσή Του προς εμάς τους ηλικιωμένους, και που μας επισήμανε το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού προς εμάς. Δεν έπρεπε να χάσω την αποφασιστικότητά μου να επιδιώξω την αλήθεια. Έπρεπε να αντιμετωπίσω σωστά τον εαυτό μου, να πάρω μαθήματα από τις καταστάσεις που κανόνισε ο Θεός για μένα, να επικεντρωθώ στην αναζήτηση της αλήθειας και στην αυτογνωσία μου, και να καταφέρω να αλλάξω τη διάθεσή μου. Αυτά έπρεπε να κάνω.

Όταν το συνειδητοποίησα, άρχισα να συλλογίζομαι: «Γιατί στο παρελθόν, όταν έκανα τα καθήκοντά μου, είχα αστείρευτη ενέργεια κάθε μέρα, και τώρα που είμαι μεγαλύτερη και το σώμα μου γίνεται όλο και πιο αδύναμο μέρα με τη μέρα, η καρδιά μου είναι γεμάτη αρνητικότητα και στενοχώρια, και δεν θέλω να πασχίσω άλλο να αναπτυχθώ; Τι με ελέγχει;» Όπως αναζητούσα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για να λάβουν ευλογίες, ανταμοιβές και στεφάνια. Αυτήν την πρόθεση δεν έχει κάθε άνθρωπος μέσα στην καρδιά του; Στην πραγματικότητα, κάθε άνθρωπος την έχει. Αυτό είναι γεγονός. Αν και οι άνθρωποι δεν μιλούν συχνά γι’ αυτό, και μάλιστα συγκαλύπτουν την πρόθεση και την επιθυμία τους να αποκτήσουν ευλογίες, αυτή η επιθυμία, αυτή η πρόθεση και το κίνητρο που βρίσκεται βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων δεν έχει κλονιστεί ποτέ. Ανεξάρτητα από το πόση πνευματική θεωρία κατανοούν οι άνθρωποι, τι βιωματική γνώση έχουν, τι καθήκον μπορούν να κάνουν, πόση ταλαιπωρία υπομένουν ή πόσο τίμημα πληρώνουν, ποτέ δεν εγκαταλείπουν την πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες που είναι κρυμμένη βαθιά στην καρδιά τους, και πάντα μοχθούν και τρέχουν πέρα-δώθε σιωπηλά στην υπηρεσία της. Αυτό δεν είναι που βρίσκεται θαμμένο πιο βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων; Χωρίς αυτήν την πρόθεση να αποκτήσετε ευλογίες, πώς θα νιώθατε; Με ποια στάση θα κάνατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν εξαλειφόταν εντελώς αυτή η πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες που είναι κρυμμένη στην καρδιά τους; Είναι πιθανό πολλοί άνθρωποι να γίνονταν αρνητικοί, και μερικοί να έχαναν το κίνητρό τους στα καθήκοντά τους και να έχαναν το ενδιαφέρον για την πίστη τους στον Θεό. Θα έμοιαζαν σαν να έχουν χάσει την ψυχή τους και θα φαινόταν σαν να τους είχαν ξεριζώσει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι η πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες είναι κάτι που οι άνθρωποι έχουν κρυμμένο βαθιά στην καρδιά τους. Ίσως, καθώς κάνουν το καθήκον τους ή καθώς ζουν τη ζωή της εκκλησίας, να νιώθουν ότι έχουν καταλάβει κάποιες αλήθειες, και ότι μπορούν να απαρνηθούν την οικογένειά τους και να δαπανήσουν ευχαρίστως τον εαυτό τους για τον Θεό, και ότι πλέον γνωρίζουν την πρόθεσή τους να αποκτήσουν ευλογίες, ότι έχουν εγκαταλείψει αυτήν την πρόθεση, και έχει πάψει να τους κυβερνά και να τους περιορίζει. Τότε, εκείνοι νομίζουν ότι δεν έχουν πλέον την πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες, αλλά ο Θεός πιστεύει το αντίθετο. Οι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα μόνο σε επιφανειακό επίπεδο. Όταν δεν δοκιμάζονται, νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Εφόσον δεν εγκαταλείπουν την εκκλησία ούτε αρνούνται το όνομα του Θεού και επιμένουν να δαπανούν τον εαυτό τους γι’ Αυτόν, πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει. Νιώθουν ότι έχει πάψει να τους καθοδηγεί ο ενθουσιασμός τους ή οι στιγμιαίες παρορμήσεις όσο εκτελούν το καθήκον τους. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια και ότι μπορούν να την αναζητούν και να την κάνουν συνεχώς πράξη όσο κάνουν το καθήκον τους, έτσι ώστε να εξαγνιστούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους και οι ίδιοι να πετύχουν κάποια πραγματική αλλαγή. Όταν, όμως, συμβαίνουν πράγματα που σχετίζονται άμεσα με τον προορισμό και την έκβασή τους, ποιες είναι οι εκδηλώσεις τους; Αποκαλύπτεται ολόκληρη η αληθινή τους κατάσταση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα τελικά ότι είχα κολλήσει στη στενοχώρια και το άγχος και είχα εγκαταλείψει τον εαυτό μου, επειδή ένιωθα ότι γερνούσα και ότι δεν θα ήμουν πια σε θέση να κάνω κανένα καθήκον στο μέλλον, και δεν θα είχα καμία ελπίδα να σωθώ ή να λάβω ευλογίες. Ζούσα, λοιπόν, μέσα στην αρνητικότητα και αντιστεκόμουν στον Θεό. Παλιότερα, μπορούσα να κάνω θυσίες, να δαπανήσω τον εαυτό μου και να ασχοληθώ με τα καθήκοντά μου, και εκτελούσα τα καθήκοντά μου με χαρά ακόμα κι όταν ήμουν άρρωστη. Πίστευα ότι εφόσον μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου, είχα και την ελπίδα να σωθώ από τον Θεό. Αργότερα, όμως, οι ασθένειές μου χειροτέρεψαν και η υγεία μου επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα, κι ίσως να μην μπορούσα να κάνω ούτε καθήκοντα φιλοξενίας. Ένιωσα ότι δεν είχα καμία ελπίδα για ευλογίες, ότι η πίστη στον Θεό δεν είχε νόημα, κι ότι θα ήταν καλύτερο για μένα να απολαύσω τη ζωή μου. Έτσι, ξόδευα τις μέρες μου βλέποντας τηλεόραση, σταμάτησα να αγωνίζομαι για την αλήθεια, και η στάση μου απέναντι στην πίστη μου έγινε χλιαρή. Πίστευα έτσι ειλικρινά στον Θεό; Δεν έκανα τα καθήκοντά μου για να επιδιώξω την αλήθεια και να ικανοποιήσω τον Θεό. Αντίθετα, χρησιμοποιούσα την εκτέλεση των καθηκόντων μου για να διαπραγματευτώ με τον Θεό για να εξασφαλίσω μια καλή έκβαση κι έναν καλό προορισμό, και μόλις πίστεψα ότι δεν θα λάμβανα ευλογίες, εγκατέλειψα τον εαυτό μου. Η αιτία όλων αυτών ήταν οι λάθος προθέσεις και απόψεις που είχα στην πίστη μου. Σκέφτηκα εκείνους που δαπανούν ειλικρινά τον εαυτό τους για τον Θεό και επιδιώκουν την αλήθεια. Μπορεί κι εκείνοι ν’ ανησυχούν για την έκβαση και τον προορισμό τους όταν αντιμετωπίζουν οδυνηρές δοκιμασίες, αλλά μπορούν και προσεύχονται στον Θεό και αναζητούν την αλήθεια για να λύσουν τα προβλήματά τους, και δαπανούν ευχαρίστως τον εαυτό τους για τον Θεό χωρίς να ζητούν καμία ανταμοιβή. Απλώς εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους για να καταθέσουν μαρτυρία στον Θεό και να Τον ικανοποιήσουν. Εγώ, όμως, τι έκανα; Αν και πίστευα στον Θεό πολλά χρόνια, δεν είχα επιζητήσει να αλλάξω τη διάθεσή μου ούτε κι είχα αναλογιστεί πόση αλήθεια είχα κάνει πράξη. Δεν είχα λάβει υπόψη αν είχα εκπληρώσει τα καθήκοντα και τις ευθύνες μου, και είχα επικεντρωθεί μόνο στην αναζήτηση ευλογιών. Όταν ο πόνος μου επιδεινώθηκε και νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα να λάβω ευλογίες, απελπίστηκα. Ήμουν σε καμιά περίπτωση πραγματικά ειλικρινής απέναντι στον Θεό; Όσα θυσίασα και δαπάνησα στο παρελθόν ήταν για να κερδίσω ευλογίες και οφέλη. Προσπαθούσα απλώς να διαπραγματευτώ με τον Θεό και να Τον εξαπατήσω. Ήμουν πραγματικά ποταπή! Σκέφτηκα τον Παύλο, ο οποίος ταξίδεψε σε θάλασσα και στεριά για να κηρύξει το ευαγγέλιο, και εκτέλεσε σπουδαίο έργο. Ωστόσο, οι προθέσεις του στα καθήκοντά του ήταν να λάβει ευλογίες και στέφανο, και τελικά, η διάθεσή του δεν άλλαξε. Έφτασε στο σημείο να διαμαρτυρηθεί στον Θεό και να απαιτήσει στέφανο δικαιοσύνης. Πρόσβαλε τη διάθεση του Θεού, και ο Θεός τον απέκλεισε και τον τιμώρησε. Όταν αναλογίστηκα τι έκανα εγώ, είδα ότι έκανα τα καθήκοντά μου με στόχο να έχω καλή έκβαση και καλό προορισμό. Οι προθέσεις μου ήταν λάθος. Όσα καθήκοντα κι αν έκανα, το γεγονός ότι δεν άλλαζε η διεφθαρμένη μου διάθεση θα έκανε τον Θεό να με απεχθάνεται. Σκέφτηκα πως ο Θεός έχει πει πάρα πολλά λόγια για να μας σώσει από το κακό του Σατανά. Έχει μιλήσει με μεγάλη επιμονή και ειλικρίνεια και ελπίζει να βαδίσουμε στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Εγώ, όμως, δεν ήμουν καθόλου ειλικρινής απέναντί Του. Δεν είχα ούτε συνείδηση ούτε λογική! Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, πιστεύω σ’ Εσένα πάνω από 20 χρόνια, αλλά δεν έχω δαπανήσει ειλικρινά τον εαυτό μου για Σένα. Είμαι εγωίστρια και ποταπή, και δεν έχω ανθρώπινη φύση. Είμαι πολύ διεφθαρμένη, αλλά Εσύ δεν με περιφρόνησες, και εξακολουθείς να με σώζεις. Είμαι πρόθυμη να εγκαταλείψω τις λανθασμένες προθέσεις μου και να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου!»

Μετά από αυτό, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Η επιθυμία του Θεού είναι η τελείωση του κάθε ανθρώπου, η τελική απόκτησή του από Εκείνον, ο ολοκληρωτικός καθαρμός του από Εκείνον και η μετατροπή του σε άνθρωπο που Εκείνος αγαπά. Άσχετα από το αν Εγώ λέω ότι μένετε πίσω ή ότι έχετε χαμηλό επίπεδο, αυτό είναι γεγονός. Ωστόσο, το ότι το λέω αυτό δεν αποδεικνύει ότι σκοπεύω να σας εγκαταλείψω, ότι έχω χάσει τις ελπίδες Μου για εσάς, και πολύ λιγότερο, ότι δεν θέλω να σας σώσω. Σήμερα έχω έρθει να επιτελέσω το έργο για τη σωτηρία σας, δηλαδή το έργο που επιτελώ, αποτελεί συνέχεια του έργου για τη σωτηρία. Κάθε άνθρωπος έχει την ευκαιρία να οδηγηθεί στην τελείωση: Υπό την προϋπόθεση ότι είσαι πρόθυμος, ότι επιδιώκεις, στο τέλος θα είσαι ικανός να επιτύχεις αυτό το αποτέλεσμα, και κανείς σας δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί. Εάν έχεις χαμηλό επίπεδο, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του χαμηλού επιπέδου σου· αν είσαι υψηλού επιπέδου, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες του υψηλού επιπέδου σου· αν είσαι αδαής και αναλφάβητος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες μ’ αυτό· εάν είσαι μορφωμένος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες μ’ αυτό· εάν είσαι ηλικιωμένος, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι ανάλογες της ηλικίας σου· εάν είσαι σε θέση να κάνεις καθήκον φιλοξενίας, οι απαιτήσεις Μου από εσένα θα είναι σύμφωνες με αυτό· αν λες ότι αδυνατείς να κάνεις καθήκον φιλοξενίας και μπορείς μόνο να εκτελείς μια συγκεκριμένη λειτουργία, είτε πρόκειται για το κήρυγμα του ευαγγελίου είτε για τη φροντίδα της εκκλησίας ή για τη συμμετοχή σου σε άλλα γενικά ζητήματα, η τελείωσή Μου για εσένα θα είναι ανάλογη της λειτουργίας που επιτελείς» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). «Καθορίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, πόσο μάλλον με βάση το πόσο αξιολύπητος είναι, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή. Πρέπει να καταλάβετε ότι όλοι όσοι δεν ακολουθούν το θέλημα του Θεού θα τιμωρηθούν ανεξαιρέτως. Αυτό είναι κάτι που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει. Για τον λόγο αυτό, όλοι όσοι τιμωρούνται, τιμωρούνται έτσι λόγω της δικαιοσύνης του Θεού και ως αντίποινα για τις πολυάριθμες κακές πράξεις τους» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι το έργο του Θεού δεν ακολουθεί μια ενιαία προσέγγιση ούτε πιέζει ο Θεός κανέναν πέρα από τις δυνατότητές του. Αντ’ αυτού, ο Θεός προβάλλει απαιτήσεις σύμφωνα με τις πραγματικές συνθήκες και το υπόβαθρο του καθενός. Στους μεγαλύτερους προβάλλει απαιτήσεις ανάλογα με την ηλικία τους, και εάν κάποιος έχει χαμηλό επίπεδο, προβάλλει απαιτήσεις ανάλογα με το επίπεδό του. Εφόσον μπορούμε να επιδιώκουμε την αλήθεια και να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας σύμφωνα με τις αρχές, όλοι έχουμε την ευκαιρία να σωθούμε. Ταυτόχρονα, κατάλαβα ότι ο Θεός δεν καθορίζει την έκβαση ενός ατόμου με βάση την ηλικία ή την ικανότητά του να κάνει θυσίες, και ότι σημασία έχει αν το άτομο αυτό επιδιώκει την αλήθεια και αλλάζει τη διάθεσή του. Μπορεί να μην ήμουν τόσο καλά στην υγεία μου όσο παλιά, αλλά ο Θεός δεν με είχε εγκαταλείψει, και η εκκλησία μού ανέθετε ακόμα καθήκοντα για να τα κάνω όσο καλύτερα μπορούσα και σύμφωνα με τη σωματική μου κατάσταση. Μπορεί η υγεία μου να επιδεινωθεί περαιτέρω και να μην είμαι σε θέση να εκτελέσω σημαντικά καθήκοντα, αλλά θα μπορώ να αναζητήσω την αλήθεια για να διορθώσω τις διεφθαρμένες μου διαθέσεις, και αν οι αδελφοί και οι αδελφές είναι σε κακή κατάσταση, θα μπορώ να βρω τα αντίστοιχα λόγια του Θεού για να τους υποστηρίξω και να συναναστραφώ μαζί τους. Θα μπορούσα, επίσης, να κηρύξω το ευαγγέλιο στους ανθρώπους γύρω μου. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν καθήκοντα που μπορώ να κάνω. Επίσης, παρόλο που ήμουν μεγαλύτερη και η υγεία μου ήταν κακή, το μυαλό μου ήταν καθαρό, τα αυτιά μου μπορούσαν ακόμα να ακούσουν και να παρακολουθήσουν τα λόγια του Θεού, τα μάτια μου μπορούσαν ακόμα να διαβάσουν τα λόγια του Θεού, και το στόμα μου μπορούσε ακόμα να μιλήσει και να συναναστραφεί. Εφόσον επιδιώκω την αλήθεια, υπάρχει η ελπίδα να σωθώ από τον Θεό. Στο παρελθόν, δεν αναζητούσα την αλήθεια και βυθιζόμουν στη στενοχώρια και την αγωνία της επιθυμίας μου για ευλογίες, και ξόδευα τον χρόνο που θα μπορούσα να δαπανήσω για να επιδιώξω την αλήθεια. Αυτό ήταν εντελώς μάταιο!

Αργότερα, χάρη στα όσα μου υπενθύμισαν οι αδελφοί και οι αδελφές, συνειδητοποίησα τελικά ότι είναι παράλογο να πιστεύω ότι «εφόσον κάνω το καθήκον μου, θα λάβω ευλογίες και θα σωθώ». Ο Θεός λέει: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός λαμβάνει ευλογίες ή έρθει αντιμέτωπος με δεινά. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή δικαιολογίες. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να έρχεται αντιμέτωπος με δεινά αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή έρχονται αντιμέτωπα με δεινά, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου για χάρη του να λάβεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην έρθεις αντιμέτωπος με δεινά» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι το να κάνω το καθήκον μου δεν έχει καμία σχέση με τις ευλογίες που λαμβάνω. Το θέμα δεν είναι να λάβω ευλογίες κάνοντας το καθήκον μου, κάνοντας περισσότερα καθήκοντα ή υπομένοντας περισσότερα βάσανα. Αυτή ήταν η παράλογη άποψή μου. Είμαι δημιουργημένο ον, ο Θεός είναι ο Δημιουργός, και πρέπει να κάνω το καθήκον μου. Επομένως, πρέπει να ακούω τα λόγια του Θεού και να εκπληρώνω το καθήκον μου. Μόνο αν κάνω το καθήκον μου, θα αποκαλυφθεί η διαφθορά μου, και μόνο τότε θα έχω την ευκαιρία να αποκτήσω αυτογνωσία, να αποτινάξω τη διαφθορά μου και να σωθώ από τον Θεό. Όσα καθήκοντα κι αν κάνω, αν δεν επιδιώξω την αλήθεια και η ζωή-διάθεσή μου δεν αλλάξει καθόλου, ο Θεός θα με αποκλείσει. Σκέφτηκα τον Πέτρο, ο οποίος επιδίωκε την αλήθεια ενώ έκανε το καθήκον του και επικεντρωνόταν στην αλλαγή της διάθεσής του. Έκανε το καθήκον του αποκλειστικά και μόνο για να ικανοποιήσει τον Θεό. Δεν είχε ακαθαρσίες ή προσωπικές προθέσεις και δεν δοκίμαζε να κάνει παζάρια με τον Θεό. Όσο κι αν τον υπέβαλλε σε δοκιμασίες ή τον εξευγένιζε ο Θεός, εκείνος υποτάχθηκε μέχρι θανάτου. Επειδή βάδισε στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, έλαβε την έγκριση του Θεού. Έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμα του Πέτρου και να επιδιώξω την αλλαγή της διάθεσής μου. Εκείνη την περίοδο, αφού μπορούσα να φιλοξενώ συναθροίσεις, θα έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Αν μια μέρα αρρώσταινα σοβαρά και δεν μπορούσα να πάω σε συναθροίσεις ή να κάνω τα καθήκοντά μου, θα εξακολουθούσα να υποτάσσομαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και ούτε θα παραπονιόμουν ούτε θα κατηγορούσα τον Θεό. Τώρα που το σκέφτομαι, είδα ότι μπόρεσα να αποδεχτώ το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού, να κατανοήσω πολλές αλήθειες και μυστήρια, να απολαύσω πάρα πολλά από τα λόγια του Θεού, και να αποδεχτώ την κρίση και την παίδευση του Θεού για να γνωρίσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Αυτά τα πράγματα μου έδειξαν ότι ο Θεός με είχε οδηγήσει βήμα προς βήμα ως εκεί που είχα φτάσει. Είχα λάβει πάρα πολλή από την αγάπη και τη χάρη του Θεού! Αφού τα κατανόησα όλα αυτά, σταμάτησα να νιώθω πλέον περιορισμένη ή δεσμευμένη από την αρνητική μου κατάσταση.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι ο Θεός είναι δίκαιος, και ότι ο Θεός δείχνει την ίδια χάρη τόσο σε νέους όσο και σε ηλικιωμένους, και ότι όσο επιδιώκουμε την αλήθεια, μπορούμε να λάβουμε τη σωτηρία του Θεού. Παλιότερα, πίστευα πάντα ότι λόγω της ηλικίας μου και των πολλών ασθενειών μου, δεν θα με δεχόταν ο Θεός αν δεν μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου. Αυτές ήταν απλώς αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες μου, και δεν εναρμονίζονταν με τις προθέσεις του Θεού. Από τώρα και στο εξής, όπως κι αν είναι η υγεία μου, θα επικεντρωθώ στην επιδίωξη της αλήθειας, θα υποταχθώ υπάκουα στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, και θα κάνω τα καθήκοντά μου όσο καλύτερα μπορώ για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού.